Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lutego 2010 r., II AKa 205/09

wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lutego 2010 r., II AKa 205/09

Tekst

WYROK W PRAWIDŁOWYM BRZMIENIU PO KOLEJNYM SPROSTOWANIU

1 Sygn. akt : II AKa 205/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 18 lutego 2010 r.

3 Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący

5 SSA Mirosław Ziaja (spr.)

6 Sędziowie

7 SSA Małgorzata Niementowska (spr.)

8 SSA Witold Mazur

9 SSA Elżbieta Mieszczańska

10 SSO del. Wiesław Kosowski

11 Protokolant

12 Dariusz Bryła

13 przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Tomasza Janeczka i Prokuratora Prok. Apel. Tadeusza Trzęsimiecha

14 po rozpoznaniu w dniach: 11, 12 i 15 lutego 2010 r. sprawy

15 I. B. Ż. , s. K. i J., ur. (...) w M.

16 oskarżonego z art. 258 § 2 i 3 k.k., art. 148 § 2 pkt 2 i 4 k.k. i inne;

17 II. J. J. (1) , s. M. i Ć., ur. (...)

18 w Ć.

19 oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i 4 k.k., art.

20 263 § 1 k.k.;

21 III. A. W. , s. B. i X., ur. (...)

22 w Ż.

23 oskarżonego z art. 148 § 2 pkt 3 i 4 k.k. w zw. z art. 65 k.k., art.

24 148 § 2 pkt 2 i 4 k.k. i in.;

25 IV. Ć. M. (2) (M.), s. K. i B., ur. (...)

26 (...) w M.

27 oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i 4 k.k. w zw.

28 z art. 65 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k.;

29 V. B. G. (1) , s. J. i J., ur. (...)

30 w M.

31 oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i 4 k.k. w zw.

32 z art. 65 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k.;

33 VI. Ż. K. (1) (K.), s. Ż. i Ś., ur. (...) w F.

34 oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k., art. 18 § 3 k.k.

35 w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k.;

36 VII. Ć. M. (1) ( M. ), s. B. i U., ur. (...) w E. (1)

37 oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art.

38 65 k.k. i inne;

39 VIII. D. M. (1) , s. B. i M., ur. (...)

40 w I.

41 oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art.

42 65 k.k.;

43 IX. G. K. (1) ( K. ), s. Ć. i I., ur. (...)

44 w M.

45 oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k., art.

46 258 § 1 i 2 k.k. i inne;

47 X. H. V. ( E. ) z d. B., c. B. i Z., ur. (...) w M.

48 oskarżonej z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 k.k. i inne;

49 XI. B. Ć. (1) ( Ć. ), s. B. i A., ur. (...)

50 w M.

51 oskarżonego z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k.

52 i inne;

53 XII. B. Ć. (2) ( Ć. ), s. B. i B., ur. (...)

54 w I.

55 oskarżonego z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art.

56 64 § 1 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k. i inne;

57 XIII. Ć. B. (1) , s. B. i V., ur. (...)

58 w B. (2)

59 oskarżonego z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i inne;

60 XIV. G. H. (1) , s. B. i Ć., ur. (...)

61 w E. (2)

62 oskarżonego z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art.

63 64 § 1 k.k. i inne;

64 XV. Ć. M. (3) , s. B. i B., ur. (...)

65 w K.

66 oskarżonego z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art.

67 64 § 1 k.k. i inne;

68 XVI. H. H. (2) , s. B. i Ż., ur. (...)

69 w I.

70 oskarżonego z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k.;

71 XVII. Ć. C. (1) , s. G. i D., ur. (...)

72 w C.

73 oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k.;

74 XVIII. Ł. Ż. , s. B. i E., ur. (...) w I.

75 oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k.;

76 XIX. D. B. (1) ( B. ), s. D. i A., ur. (...)

77 (...) w Ż.

78 oskarżonego z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.;

79 XX. H. H. (1) ( H. ), s. K. i M., ur. 24 sierpnia 1972 r. w M.

80 oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art.

81 65 k.k., art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.;

82 XXI. B. Ć. (3) ( Ć. ), s. B. i E., ur. (...) w E.

83 oskarżonego z art. 281 k.k. w zw. z art. 65 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k.;

84 XXII. Ż. E. (1) , s. Ż. i Z., ur. (...)

85 w (...)

86 oskarżonego z art. 280 § 1 k.k., art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

87 w zw. z art. 65 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k. i inne;

88 XXIII. Ć. H. ( H. ), s. Ć. i K., ur. (...)

89 w Ć. (2)

90 oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art.

91 65 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k. i inne;

92 XXIV. Ć. J. (daw. I.), s. K.

93 i Ś., ur. (...) w Ł.

94 oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art.

95 65 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k.;

96 XXV. G. V. , s. J. i A., ur. (...)

97 w K.

98 oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art.

99 65 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k.;

100 XXVI. K. Ć. (1) , s. J. i V., ur. (...)

101 w X.

102 oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art.

103 65 k.k. i inne;

104 XXVII. V. M. (1) , s. A. i B., ur. (...) w K.

105 oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art.

106 65 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k.;

107 XXVIII. I. H. (1) , s. Ć. i V., ur. (...)

108 w Ć.

109 oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art.

110 65 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., art. 258 § 1 i 2 k.k. i inne;

111 XXIX. M. P. , s. B. i Ś., ur. (...) w K.

112 oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k.;

113 na skutek apelacji prokuratora, co do oskarżonych: B. Ż., J. J. (1), A. W., Ć. M. (2), B. G. (1), Ć. M. (1), D. M. (1), G. K. (1), H. V. (E.), B. Ć. (2), Ć. B. (1), G. H. (1), Ż. E. (1), Ć. H. (2), Ć. J. (daw. I.), G. V., K. Ć. (1), I. H. (1) oraz obrońców oskarżonych: B. Ż., J. J. (1), A. W., Ć. M. (2), B. G. (1), Ż. K. (1), Ć. M. (1), G. K. (1), H. V. (E.), B. Ć. (1), B. Ć. (2), Ć. B. (1), G. H. (1), Ć. M. (3), H. H. (2), Ć. C. (1), Ł. Ż., D. B. (1), H. H. (1), B. Ć. (3), Ż. E. (1), Ć. H., Ć. J. (daw. I.), G. V., K. Ć. (1), V. M. (1), I. H. (1) i M. P.

114 od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach

115 z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt. V K 182/00

116 1. uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonych:

117 -.

118 -

119 A. W. w pkt 6, 9, 13, 24, 27, 33, 38, 54,

120 -

121 B. Ż. w pkt 1, 5, 8, 11, 14, 15 ,16, 18, 23, 26, 32, 34, 36, 38, 39, 41, 43, 45, 46, 50, 52,

122 -

123 H. V. (E.) w pkt 14,

124 -

125 Ć. M. (1), D. M. (1), Ć. J. (daw. I.) i G. V. w pkt 38,

126 -

127 J. J. (1) w pkt 4 i 43,

128 -

129 G. K. (1) w pkt 10 i 47,

130 -

131 Ć. M. (2) i B. G. (1) w pkt 6

132 i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach;

133 2. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 54 w ten sposób, że eliminuje skazanie oskarżonego Ć. H. na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

134 3. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 53 w odniesieniu do oskarżonego Ć. H., w ten sposób, iż przyjmuje, że przypisany mu czym wyczerpał znamiona występku określonego w przepisie art. 208 k.k. z 1969 roku w zw. z art. 58 a k.k. z 1969 roku i art. 60 § 1 k.k. z 1969 roku w zw.

135 z art. 4 § 1 k.k., a w pozostałym zakresie w stosunku do tego oskarżonego zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

136 4. zmienia zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonych:

137 a. D. B. (1) w ten sposób, że przyjmuje, iż przypisany mu w pkt 21 czyn wyczerpał znamiona występku określonego w przepisie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz łagodzi orzeczoną za ten czyn karę pozbawienia wolności do 4 (czterech) lat zaliczając na mocy art. 63 § 1 k.k. na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23 lutego 2000 roku do dnia 27 maja 2002 roku,

138 b. H. H. (1) w ten sposób, że w pkt 22 eliminuje z jego opisu stwierdzenie działania w warunkach związku przestępczego

139 o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż. oraz przyjmuje, że czyn ten wyczerpał znamiona występku określonego

140 w art. 18 § 2 k.k. z 1969 r. w zw. z art. 203 § 1 k.k. z 1969 r. w zw.

141 z art. 4 § 1 k.k., w pozostałym zakresie w stosunku do oskarżonego H. H. (1) zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

142 5. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 7, 9, 22, 25, 27, 31, 32, 33, 35, 37, 42, 48, 49, 53, 54 w ten sposób, że w miejsce stwierdzenia „kierowanego przez B. Ż.” przyjmuje „kierowanego przez inną ustaloną osobę”, a w pkt 17 i 19 w miejsce stwierdzenia „związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż.” przyjmuje „zorganizowanej grupy o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw kierowanej przez ustaloną osobę”;

143 6. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 24 w odniesieniu do oskarżonego B. Ć. (3), w ten sposób, że eliminuje z jego opisu stwierdzenie o działaniu w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż. oraz przyjmuje, że czyn ten wyczerpał znamiona występku określonego w przepisie art. 209 k.k. z 1969 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

144 w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego B. Ć. (3) utrzymuje w mocy;

145 7. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 44 w odniesieniu do oskarżonego B. Ż. w ten sposób, że przyjmuje, iż przypisanego mu czynu dopuścił się

146 w okresie od 1991 r. do 28 stycznia 1997 r. i od 12 lutego 1997 r. do

147 18 stycznia 1999 r., a w pozostałym zakresie, co do tego czynu zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego B. Ż. utrzymuje w mocy;

148 8. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 16 w odniesieniu do H. H. (2)

149 w ten sposób, że w miejsce stwierdzenia, że działał on w ramach „związku przestępczego” przyjmuje, że działał w „ramach zorganizowanej grupy

150 o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw”,

151 w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w odniesieniu do tego oskarżonego utrzymuje w mocy;

152 9. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 15 w odniesieniu do oskarżonych: B. Ć. (2), G. H. (1) i Ć. B. (1) w ten sposób, że uzupełnia kwalifikację prawną przypisanych im czynów o przepis art.

153 158 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k., a podstawę prawną wymiaru kary o przepis art. 11 § 3 k.k.;

154 10. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 54 w stosunku do oskarżonego Ć. B. (1) i G. H. (1) w ten sposób, że w miejsce stwierdzenia, iż brali udział „w związku przestępczym”, przyjmuje, iż brali udział „w zorganizowanej grupie”;

155 11. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 49 w ten sposób, że z podstawy prawnej przypisanego oskarżonym czynu oraz z podstawy prawnej wymiaru kary eliminuje ust. 1 art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

156 12. w pozostałym zakresie w stosunku do oskarżonych B. Ć. (2), G. H. (1) i Ć. B. (1) zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

157 13. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok:

158 -.

159 -

160 w pkt 15 w odniesieniu do oskarżonych: B. Ć. (1) i Ć. M. (3),

161 -

162 w pkt 12, 21, 29, 44 w odniesieniu do oskarżonego A. W.,

163 -

164 w pkt 2, 3, 40 w odniesieniu do oskarżonego B. Ż.,

165 -

166 w pkt 49 w odniesieniu do oskarżonej H. V. (E.), zaliczając na poczet orzeczonej wobec niej kary pozbawienia wolności na mocy art. 63 § 1 k.k. okres rzeczywistego pozbawienia wolności

167 w sprawie od dnia 9 marca 2000 r. do dnia 7 lutego 2001 r. i od dnia

168 20 lutego 2001 r. do dnia 20 marca 2003 r.;

169 -

170 w pkt 54 w odniesieniu do oskarżonych Ć. M. (2) i B. G. (1),

171 -

172 w pkt 54 w odniesieniu do oskarżonego G. K. (1), przy czym na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 stycznia 1999 r. do dnia 10 listopada 1999 r.;

173 14. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonych: Ż. K. (1), K. Ć. (1), V. M. (1), M. P., Ć. C. (1), Ł. Ż., B. Ć. (1)

174 i Ć. M. (3);

175 15. uchyla zaskarżony wyrok w pkt 55 i 57 w stosunku do oskarżonych: B. Ż. i A. W. i w to miejsce na mocy art. 85 k.k. i art.

176 86 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego A. W. nową karę łączną 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a wobec oskarżonego B. Ż. nową łączną karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

177 16. uchyla zaskarżony wyrok w pkt 56 i 58 w części orzeczenia opartego na przepisie art. 77 § 2 k.k.;

178 17. uchyla w odniesieniu do oskarżonego G. K. (1) orzeczenie o karze łącznej zawarte w pkt 59 zaskarżonego wyroku;

179 18. uchyla w odniesieniu do oskarżonej H. V. (E.) orzeczenie

180 o karze łącznej zawarte w pkt 59 zaskarżonego wyroku;

181 19. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 28 w odniesieniu do oskarżonego Ż. E. (1) w ten sposób, że łagodzi orzeczoną wobec tego oskarżonego karę pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat, a nadto przyjmuje, iż przypisany mu czyn wyczerpał znamiona przestępstwa określonego

182 w przepisie art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k.;

183 20. uchyla orzeczenie o karze łącznej w stosunku do oskarżonego Ż. E. (1) zawarte w pkt 59 zaskarżonego wyroku, a w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok, co do tego oskarżonego utrzymuje w mocy;

184 21. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego Ż. E. (1) nową łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, na poczet której na mocy art. 63 § 1 k.k. zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 28 czerwca 1999 r. do dnia 23 grudnia 1999 r.;

185 22. w pozostałym zakresie w stosunku do oskarżonych Ć. J. i G. V. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

186 23. w pozostałym zakresie w stosunku do oskarżonych: H. V. (E.), i I. H. (1) zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

187 24. uchyla orzeczenie o karze łącznej w stosunku do oskarżonego Ć. M. (2) i B. G. (1) zawarte w pkt 59 zaskarżonego wyroku oraz

188 o zaliczeniu tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary zawarte w pkt 63 zaskarżonego wyroku i na mocy art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie odpowiednio:

189 -

190 Ć. M. (2) od dnia 30 marca 1999 r. do dnia 12 maja 2000 r. i od dnia 1 lipca 2000 r. do dnia 18 lipca 2000 r.,

191 -

192 B. G. (1) od dnia 18 stycznia 1999 r. do dnia 18 stycznia 2003 r.;

193 25. zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Katowicach) na rzecz adwokatów – Kancelarie Adwokackie w Katowicach tytułem obrony

194 z urzędu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym odpowiednio kwoty obejmujące również 22 % podatku VAT:

195 -

196 na rzecz adwokatów J. M. (5), E. B. (2), W. I. kwoty po 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonego B. Ż.,

197 -

198 na rzecz adwokata V. F. kwotę 732 (siedemset trzydzieści dwa) zł tytułem obrony oskarżonego J. J. (1),

199 -

200 na rzecz adwokata Ż. E. (2) kwoty po 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonych A. W. i Ć. M. (1),

201 -

202 na rzecz adwokatów G. M. (2) i D. U. kwoty po 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy)

203 zł tytułem obrony oskarżonego B. G. (1),

204 -

205 na rzecz adwokatów J. H., Ż. F.

206 i D. V. kwoty po 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonego D. M. (1),

207 -

208 na rzecz adwokatów B. G. (2) i Ć. M. (4) kwoty po 878,40 (osiemset siedemdziesiąt osiem zł i czterdzieści groszy)

209 zł tytułem obrony oskarżonego G. K. (1),

210 -

211 na rzecz adwokatów M. M. (2) i B. A. (1) kwoty po 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonej H. V. (E.),

212 -

213 na rzecz adwokatów E. B. (1) i J. I. kwoty po 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy)

214 zł tytułem obrony oskarżonego B. Ć. (1),

215 -

216 na rzecz adwokata B. O. kwotę 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonego B. Ć. (2),

217 -

218 na rzecz adwokatów D. E. i J. M. (3) kwoty po 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy)

219 zł tytułem obrony oskarżonego Ć. B. (1),

220 -

221 na rzecz adwokatów H. K. (2) i B. A. (3) kwoty po 878,40 (osiemset siedemdziesiąt osiem zł i czterdzieści groszy) zł tytułem obrony oskarżonego G. H. (1),

222 -

223 na rzecz adwokata Ś. K. kwotę 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonego Ć. M. (3),

224 -

225 na rzecz adwokat D. F. (2) kwotę 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonego H. H. (2),

226 -

227 na rzecz adwokatów F. H. i D. M. (3) kwoty po 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonego Ć. C. (1),

228 -

229 na rzecz adwokatów B. Ć. (5) i B. F. (2) kwoty po 878,40 (osiemset siedemdziesiąt osiem zł i czterdzieści groszy)

230 zł tytułem obrony oskarżonego D. B. (1),

231 -

232 na rzecz adwokatów J. M. (6) i K. J. kwoty po 878,40 (osiemset siedemdziesiąt osiem zł i czterdzieści groszy) zł tytułem obrony oskarżonego H. H. (1),

233 -

234 na rzecz adwokat B. A. (1) kwotę 2048,60 (dwa tysiące czterdzieści osiem zł i sześćdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonych B. Ć. (3) i I. H. (1),

235 -

236 na rzecz adwokata J. I. kwotę 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonego Ć. J. (daw. I.),

237 -

238 na rzecz adwokata Ł. I. (1) kwotę 878,40 (osiemset siedemdziesiąt osiem zł i czterdzieści groszy) zł i na rzecz adwokat B. F. (1) 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote

239 i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonego G. V.,

240 -

241 na rzecz adwokat D. M. (4) kwotę 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonego K. Ć. (1),

242 -

243 na rzecz adwokatów J. M. (2) i Ś. Ć. (1) kwoty po 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy)

244 zł tytułem obrony oskarżonego V. M. (1),

245 -

246 na rzecz adwokat Ż. M. (2) kwotę 1024,80 (tysiąc dwadzieścia cztery złote i osiemdziesiąt groszy) zł tytułem obrony oskarżonego M. P.;

247 26. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych postępowania

248 odwoławczego, którymi obciąża Skarb Państwa.

249 Sygn. akt II AKa 205/09

Uzasadnienie

250 B. Ż. został oskarżony o to, że

251 I. w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku w M., M. i innych miejscach działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej założył związek przestępczy o charakterze zbrojnym, którego członkowie przy użyciu broni palnej i innych niebezpiecznych narzędzi dokonywali przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu, mieniu i innych w postaci zabójstw, napadów rabunkowych, wymuszeń rozbójniczych, kradzieży, uprowadzeń i pobicia, nielegalnej dystrybucji broni i narkotyków, w ten sposób, że zapoczątkował porozumienie osób należących do związku i organizował jego struktury, werbował bądź polecał werbować do niego członków i wytyczał kierunki ich działania, a następnie kierował tym związkiem zarządzając jego sprawami poprzez wydawanie poleceń bądź udzielanie wskazówek dotyczących określonej działalności przestępczej, wyznaczał osoby, które miały wykonać zlecone zadania i rozliczał je z tego, organizował zebrania członków związku i rozstrzygał spory pomiędzy nimi, określał kary będące konsekwencją odmowy wypełnienia jego poleceń i egzekwował ich wykonanie, podejmował kontakty z innymi grupami przestępczymi, przejmował zyski osiągane z dokonanych przestępstw i dzielił je wśród członków związku, jak również udzielał pomocy finansowej lub organizował pomoc prawną w razie ich zatrzymania

252 - to jest o przestępstwo z art. 258 § 2 i 3 kk

253 II. w dniu 16 października 1991 roku w Ć. (1) działając wspólnie z innymi osobami w zamiarze rabunku pieniędzy, chcąc pozbawić życia właściciela kantoru wymiany walut A. F. (2) oddał do niego strzały z broni palnej kaliber 9 mm, a następnie używając przemocy poprzez bicie rękami i kopanie po głowie i całym ciele zabrał w celu przywłaszczenia na jego szkodę torbę z pistoletem gazowym i dokumentami o łącznej wartości 150 zł, powodując u pokrzywdzonego dwie rany postrzałowe grzbietowej powierzchni ciała, które wywołały ciężki wstrząs spowodowany rozległymi obrażeniami ważnych dla życia narządów klatki piersiowej i jamy brzusznej oraz znaczną utratę krwi, wylew krwawy w tkance podskórnej głowy w okolicy potylicznej po stronie prawej, złamanie łuski kości potylicznej i podstawy czaszki w obrębie tylnego dołu czaszkowego i stłuczenie mózgu, które to obrażenia doprowadziły do zgonu A. F. (2)

254 - to jest o przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 2 i 4 kk i art. 280 § 2 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk

255 III. w tym samym miejscu i czasie działając wspólnie z innymi osobami wziął udział w pobiciu D. Ć. (2), w ten sposób, że używając metalowej rurki zadał szereg ciosów po głowie i całym ciele pokrzywdzonego powodując rany głowy po stronie potylicznej i ciemieniowej lewej, obrzęk i rozległy wylew krwawy lewego ramienia i stawu łokciowego lewego, rozległe zasinienie uda prawego, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała D. Ć. (2) na okres powyżej siedmiu dni

256 -

257 to jest o przestępstwo z art. 159 kk

258 J. J. (1) został oskarżony o to, że

259 IV. w miesiącu sierpniu 1996 roku w M. chcąc aby inne osoby tworzące związek przestępczy o charakterze zbrojnym kierowany przez B. Ż., dokonały zabójstwa obywatela Białorusi K. U. nakłaniał je do tego czynu, a nadto przekazał B. Ż. pieniądze stanowiące wynagrodzenie dla wykonawców zlecenia, udzielił informacji o wymienionym oraz wyznaczył Ć. M. (2) i B. G. (1) jako osoby mające wskazać pokrzywdzonego bezpośrednim sprawcom, w wyniku czego, w dniu 22 stycznia 1997 roku w Ć. dokonano zabójstwa K. U. przy użyciu broni palnej

260 - to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i 4 kk

261 Nadto B. Ż. został oskarżony o to , że

262 V. w miesiącu sierpniu 1996 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym przyjął zlecenie zabójstwa obywatela Białorusi K. U., wyznaczył A. W. jako wykonawcę tego czynu, przekazał mu broń palną oraz podzielił pieniądze wręczone przez J. J. (1) jako wynagrodzenie za wykonanie zlecenia, w wyniku czego w dniu 22 stycznia 1997 roku w Ć. dokonano zabójstwa K. U. przy użyciu broni palnej

263 -

264 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 148 § 2 pkt 3 i 4 kk w zw. z art. 65 kk

265 A. W. , Ć. M. (2) , B. G. (1) zostali oskarżeni o to, że :

266 VI. w okresie od grudnia 1996 roku do stycznia 1997 roku w Ć. działając wspólnie i w porozumieniu w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., w zamiarze dokonania zabójstwa obywatela Białorusi K. U., Ć. M. (2) i B. G. (1) wskazali pokrzywdzonego, prowadzili jego obserwację i udzielili o nim informacji, w wyniku czego, w dniu 22 stycznia 1997 roku A. W. działając z inną osobą i chcąc pozbawić życia K. U. oddał do niego sześć strzałów z broni palnej kaliber 9 mm, powodując trzy rany postrzałowe w obrębie pleców i szyi, których kanały penetrowały w obrębie szyi, śródpiersia, prawej jamy opłucnowej, powodując rozległe uszkodzenia tchawicy, prawego płuca, serca oraz narządów śródpiersia z następową, obustronną odmą prężną, masywnym krwotokiem do obu jam opłucnowych oraz uszkodzenia tchawicy i krwotok do dolnych dróg oddechowych, co spowodowało w konsekwencji ostrą niewydolność krążeniowo-oddechową i doprowadziło do zgonu pokrzywdzonego

267 - to jest o przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 3 i 4 kk w zw. z art. 65 kk

268 wobec A. W., a o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z

269 art. 148 § 2 pkt 3 i 4 kk w zw. z art. 65 kk wobec Ć. M. (2) i

270 B. G. (1)

271 Ż. K. (1) został oskarżony o to, że:

272 VII. w miesiącu marcu 1997 roku w F. chcąc aby członkowie związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż. dokonali napadu rabunkowego na osobie E. F., prowadzącego kantor wymiany walut przy ulicy (...), udzielił im pomocy poprzez wskazanie pokrzywdzonego, jego miejsca zamieszkania i pracy, udzielił informacji o zasobach pieniężnych oraz zaproponował miejsce i sposób popełnienia przestępstwa, w wyniku czego, w dniu 9 kwietnia 1997 roku usiłowano skraść pieniądze na szkodę E. F., który zmarł na skutek obrażeń klatki piersiowej odniesionych w wyniku postrzału z broni palnej

273 -

274 to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 1 kk

275 Nadto B. Ż. został oskarżonego to, że :

276 VIII. w miesiącu kwietniu 1997 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił A. W., Ć. M. i D. M. (1) dokonanie napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na osobie E. F., przekazał broń palną oraz informacje dotyczące pokrzywdzonego, w wyniku czego, w dniu 9 kwietnia 1997 roku w F. usiłowano skraść pieniądze na szkodę E. F., który zmarł na skutek obrażeń klatki piersiowej odniesionych w wyniku postrzału z broni palnej

277 -

278 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk

279 Ponadto A. W. oraz Ć. M. i D. M. (1) zostali oskarżeni o to , że :

280 IX. w dniu 9 kwietnia 1997 roku w F. działając wspólnie i w porozumieniu w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., w celu dokonania rabunku pieniędzy wzięli udział w napadzie rabunkowym z użyciem niebezpiecznych narzędzi w postaci broni palnej i metalowej rurki na osobie E. F., prowadzącego kantor wymiany walut, a A. W. chcąc pozbawić życia pokrzywdzonego oddał do niego strzały z broni palnej kaliber 9 mm, powodując ranę postrzałową klatki piersiowej , która skutkowała rozerwaniem miąższu płata dolnego płuca lewego, płata środkowego ściany komory lewej, przedsionka prawego z następowym krwotokiem do jam opłucnych, co doprowadziło do zgonu E. F., zamierzonej kradzieży jednak nie dokonali z powodu nadejścia przechodniów

281 -

282 to jest o przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 2 i 4 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 kk wobec A. W., a o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk wobec Ć. M. (1) i D. M. (1)

283 G. K. (1) został oskarżony o to, że:

284 X. w okresie od października 1996 roku do czerwca 1997 roku w M. chcąc aby członkowie związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż. dokonali napadu rabunkowego z użyciem niebezpiecznego narzędzia na osobie K. M. (1), inkasenta firmy handlowej (...) , wspólnie z inną osobą przekazywał informacje na temat trybu i warunków życia oraz charakteru pracy pokrzywdzonego, w wyniku czego, w dniu 23 czerwca 1997 roku skradziono pieniądze na szkodę (...) w M. oraz K. M. (1), który poniósł śmierć na skutek obrażeń klatki piersiowej odniesionych w wyniku postrzału z broni palnej

285 -

286 to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 2 kk

287 Także B. Ż. został oskarżonego to, że :

288 XI. w czerwcu 1997 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił A. W. i innej osobie dokonanie napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na osobie K. M. (1), inkasenta firmy handlowej (...), dostarczył broń palną oraz przekazał informacje uzyskane w toku obserwacji pokrzywdzonego, w wyniku czego, w dniu 23 czerwca 1997 roku w M. skradziono pieniądze na szkodę (...) w M. oraz K. M. (1), który poniósł śmierć na skutek obrażeń klatki piersiowej odniesionych w wyniku postrzału z broni palnej

289 - to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk

290 Nadto A. W. został oskarżonego o to, że :

291 XII. w dniu 23 czerwca 1997 roku w M. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., w celu dokonania rabunku pieniędzy, wziął udział w napadzie rabunkowym z użyciem broni palnej na osobie K. M. (1), inkasenta firmy handlowej (...), podczas którego A. W. chcąc pozbawić życia pokrzywdzonego oddał do niego strzał z broni palnej typu I. kaliber 11,42 mm , w wyniku czego pocisk przeszedł przez IV przestrzeń międzyżebrową, rozerwał opłucną i miąższ płucny oraz ścianę worka osierdziowego, a postrzał klatki piersiowej spowodował masywny krwotok wewnętrzny i zgon K. M. (1), a następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 90.000 zł na szkodę (...) w M.,

292 -

293 to jest o przestępstwo z art. 148 § 2 pkt 2 i 4 kk i art. 280 § 2 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 kk,

294 XIII. w dniu 18 kwietnia 1997 roku w E. (1) chcąc pozbawić życia Ż. G., prowadzącego kantor wymiany walut, oddał do niego strzał z broni palnej kaliber 9 mm, powodując ranę postrzałową okolicy lędźwiowej prawej, która skutkowała dwoma uszkodzeniami żyły głównej, dolnej przy ujściu żyły nerkowej i poniżej żyły nerkowej oraz ranę na przedniej i tylnej części zstępującej, a nadto spowodowała rozerwanie dolnej powierzchni wątroby, które to obrażenia bezpośrednio zagrażały życiu pokrzywdzonego, po czym zabrał w celu przywłaszczenia na jego szkodę reklamówkę z zawartością : kalkulatora m-ki (...), pompki do roweru, prawa jazdy, zezwolenia na posiadanie broni palnej i gazowej oraz rejestru kupna-sprzedaży waluty o łącznej wartości co najmniej 107 zł

295 -

296 to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 i 4 kk i art. 280 § 2 kk i art. 156 § 1 pkt 2 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk

297 Ponadto B. Ż. oraz H. V. ((...) ) zostali oskarżeni o to, że :

298 XIV. w dniu 19 lutego 1998 roku w M. i M., chcąc aby inne osoby dokonały zabójstwa J. Ć. (2) nakłaniali je do tego czynu, w wyniku czego, w tym samym dniu w M. pokrzywdzony został postrzelony z broni palnej doznając uszkodzenia ciała w postaci rany postrzałowej lewej nogi

299 -

300 to jest o przestępstwo z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 kk

301 Nadto B. Ż. oraz B. Ć. (1) , B. Ć. (2) , Ć. B. (1), G. H. (1), D. F. (1) , Ć. M. (3) zostali oskarżeni, o to, że :

302 XV. w dniu 25 sierpnia 1991 roku w M. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym , posługując się bronią palną i gazową oraz drewnianym kijem , dokonali napadu rabunkowego na osobie Ł. G., przy czym B. Ż. uderzając kilkakrotnie kijem po głowie doprowadził go do stanu nieprzytomności a następnie zabrali w celu przywłaszczenia na szkodę Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w Ż. pieniądze w kwocie 2061 zł 20 gr, oraz zegarek m-ki (...) i nóż fiński o łącznej wartości 50 zł na szkodę Ł. G. , w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, stłuczenia twarzy, wstrząśnienia mózgu oraz złamania drugiej kości śródręcza dłoni lewej, skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej siedmiu dni, przy czym B. Ć. (2) zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w części w okresie od 19.02.1985 r. do 04.08.1988 r. i od 24.01.1990 r. do 20.02.1990 roku kary 5 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 16.02.1989 r. sygn. IV K 971/87 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk, a G. H. (1) czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w całości w okresach od 12.03.1980 r. do 22.03.1983 r, od 29.08.1987 r. do 18.07.1989 r., od 22.09.1989 r. do 24.10.1990 r. kary 6 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 28.04.1981 r, sygn. III K 26/81 za przestępstwo podobne z art. 210 § 2 dkk, zaś Ć. M. (3) zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w części w okresie od 20.08.1985 r. do 12.09.1988 r. kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 20.06.1986 r. sygn. II K 74/86 za przestępstwo podobne z art. 205 § 1 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk, a Ć. B. (1) zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany :

303 -

304 wyrokiem Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 24.11.1980 r. sygn. II K 349/80 za przestępstwo podobne z art. 215 § 1 dkk na karę 2 lat pozbawienia wolności odbytą w części w okresie od 28.12.1979 r. do 09.06.1981 r.

305 -

306 wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 04.05.1982 r. sygn. II K 290/82 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 3 lat pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 29.10.1981 r. do 10.11.1984r

307 -

308 wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 11.09.1984 r. sygn. II K 1110/84 za przestępstwo podobne z art. 209 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 2 lat pozbawienia wolności odbytą w części w okresie od 31.03.1985 r. do 31.01.1987 r.

309 -

310 wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 27.10.1987 r. sygn. II K 758/87 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 3 lat pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 05.05.1987 r. do 05.05.1990r.

311 - to jest o przestępstwo z art. 280 § 2 kk i art. 157 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 kk wobec B. Ż., a o przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk wobec B. Ć. (1), D. F. (1), a o przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wobec B. Ć. (2), G. H. (1) i Ć. M. (3), a o przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk w zw. z art. 64 § 2 kk wobec Ć. B. (1)

312 XVI. w dniu 25 sierpnia 1991 roku w M. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym , posługując się bronią palną i gazową oraz drewnianym kijem , dokonali napadu rabunkowego na osobie B. I. (1), przy czym B. Ż. uderzając kijem, a inne osoby bijąc rękami i kopiąc po głowie i całym ciele doprowadziły go do stanu nieprzytomności a następnie zabrali w celu przywłaszczenia na jego szkodę torbę reklamową wraz z przepustką i biletem komunikacji autobusowej o łącznej wartości 5 zł , w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci złamania końcówki palca wskazującego prawej ręki, stłuczenia okolicy kręgów szyjnych głowy, tułowia, chwilowego paraliżu kończyn dolnych oraz rany ciętej głowy, skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej siedmiu dni, przy czym B. Ć. (2), Ć. B. (1), G. H. (1) i Ć. M. (3) zarzucanego im czynu dopuścili się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w punkcie XV aktu oskarżenia

313 -

314 to jest o przestępstwo z art. 280 § 2 kk i art. 158 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 kk wobec B. Ż., a o przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk wobec B. Ć. (1) i D. F. (1), a o przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wobec B. Ć. (2), G. H. (1) i Ć. M. (3), a o przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk w zw. z art. 64 § 2 kk wobec Ć. B. (1)

315 Ponadto B. Ż., D. F. (1) i H. H. (2) zostali oskarżeni o to, że:

316 XVII. w nocy z 9 na 10 września 1991 roku w M., województwo (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, używając broni palnej, gazowej oraz „łyżki” do zdejmowania opon, stosując przemoc wobec F. M. poprzez bicie po całym ciele przez inne osoby , zabrali w celu przywłaszczenia na szkodę F. i K. M. (4) pieniądze w kwocie 8608 zł, a F. M. w wyniku pobicia doznał rany tłuczonej okolicy potylicznej, skutkującej rozstrojem zdrowia na okres poniżej siedmiu dni

317 -

318 to jest o przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk.

319 Ć. C. (1) został oskarżony o to, że:

320 XVIII. we wrześniu 1991 roku w M. udzielił pomocy członkom związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż. do dokonania napadu rabunkowego na osobie J. M. (1), w ten sposób, że przekazał informacje o miejscu przechowywania pieniędzy, w wyniku czego, w dniu 18 września 1991 roku po uprzednim użyciu przemocy usiłowano skraść pieniądze na szkodę pokrzywdzonej

321 -

322 to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 1 kk.

323 Nadto B. Ż. został oskarżony o to, że

324 XIX. we wrześniu 1991 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił B. Ć. (2), G. H. (1) i innym osobom dokonanie napadu rabunkowego na osobie J. M. (1), a nadto określił sposób popełnienia przestępstwa, w wyniku czego, w dniu 18 września 1991 roku po uprzednim użyciu przemocy usiłowano skraść pieniądze na szkodę pokrzywdzonej

325 -

326 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 kk

327 Także B. Ć. (2) i G. H. (1) zostali o to ,że :

328 XX. w dniu 18 września 1991 roku w M. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., po uprzednim użyciu przemocy wobec J. M. (1) w postaci szarpania za włosy i przytrzymywania rąk, usiłowali skraść na jej szkodę pieniądze, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na obronę pokrzywdzonej, przy czym B. Ć. (2) i G. H. (1) zarzucanego im czynu dopuścili się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w punkcie XV aktu oskarżenia

329 -

330 to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wobec B. Ć. (2) i G. H. (1)

331 Ł. Ż. został oskarżony o to, że:

332 XXI. w miesiącu lutym 1995 roku w M. udzielił pomocy A. W., D. M. (1) i D. B. (1) do dokonania napadu rabunkowego na osobie J. F. (1) w ten sposób, że przekazał im informacje dotyczące miejsca zamieszkania pokrzywdzonego oraz posiadanej przez niego kwoty pieniędzy, w wyniku czego, w dniu 23 lutego 1995 roku w I. dokonano napadu rabunkowego na J. F. (1) i F. B.

333 -

334 to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 1 kk

335 Ponadto A. W. , D. M. (1) oraz D. B. (1) zostali oskarżeni o to, że :

336 XXII. w dniu 23 lutego 1995 roku w I. działając wspólnie i w porozumieniu i używając broni palnej wobec F. B., którego doprowadzono w ten sposób do stanu bezbronności oraz przemocy wobec J. F. (1) poprzez złapanie go z tyłu za szyję i uderzenie w głowę, zabrali w celu przywłaszczenia na szkodę J. F. (1) pieniądze w kwocie 20.000 zł, przy czym pokrzywdzony odniósł obrażenia ciała w postaci krwiaka podskórnego okolic potylicy, otarcia naskórka na palcach prawej ręki oraz stłuczenia klatki piersiowej, co skutkowało rozstrojem jego zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, przy czym D. B. (1) zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w części w okresie od 25.05.1993 roku do 01.10.1994 roku kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19.10.1993 roku sygn. II K 752/93 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk

337 -

338 to jest o przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wobec D. B. (1), a o przestępstwo z art. 280 § 2 kk wobec A. W. i D. M. (1).

339 H. H. (4) został oskarżony o to, że:

340 XXIII. w miesiącu październiku 1995 roku w M. działając w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., udzielił pomocy do dokonania kradzieży pieniędzy w kwocie 45.000 zł oraz pistoletu gazowego wraz z amunicją i kaburą o łącznej wartości około 45.320 zł na szkodę B. K. (1) w ten sposób, że wskazał pokrzywdzonego oraz przekazał informacje co do miejsca dokonania przestępstwa, w wyniku czego w dniu 23 października 1995 roku w M. dokonano kradzieży rozbójniczej na jego osobie

341 -

342 to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 65 kk.

343 Także B. Ż. został oskarżony o to, że:

344 XXIV. w miesiącu październiku 1995 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił A. W., D. M. (1), B. Ć. (3) oraz innym osobom dokonanie kradzieży rozbójniczej na szkodę B. K. (1), określił sposób popełnienia tego czynu a nadto podzielił pomiędzy sprawców zrabowane pieniądze, w wyniku czego, w dniu 23 października 1995 roku w M. po uprzedniej kradzieży pieniędzy w kwocie 45.000 zł oraz pistoletu gazowego wraz z amunicją i kaburą o łącznej wartości około 45.320 zł na szkodę wymienionego, użyto przemocy wobec pokrzywdzonego w celu utrzymania się w posiadaniu zabranego mienia

345 -

346 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 281 kk w zw. z art. 65 kk.

347 Nadto A. W., D. M. (1) oraz B. Ć. (3) zostali oskarżeni o to, że:

348 XXV. w dniu 23 października 1995 roku w M. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym , kierowanego przez B. Ż., bezpośrednio po dokonaniu kradzieży pieniędzy w kwocie 45.000 zł oraz pistoletu gazowego wraz z amunicją i kaburą o łącznej wartości około 45.320 zł na szkodę B. K. (1), użyli wobec niego przemocy poprzez przewrócenie na ziemię w celu utrzymania się w posiadaniu zabranego mienia,

349 - to jest o przestępstwo z art. 281 kk w zw. z art. 65 kk wobec A. W., D. M. (1) i B. Ć. (3).

350 Ponadto H. H. (4) został oskarżony o to, że :

351 XXVI. w miesiącu lutym 1996 roku w M. i innych miejscach działając w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż., udzielił pomocy do dokonania napadu rabunkowego na osobie A. Ć. w ten sposób, że współdziałał w przekazaniu informacji co do miejsca popełnienia przestępstwa i skontaktował ze sobą bezpośrednich sprawców, w wyniku czego w dniu 1 marca 1996 roku w J. po uprzednim doprowadzeniu do stanu bezbronności pokrzywdzonego skradziono na jego szkodę pieniądze w kwocie co najmniej 26.000 zł

352 -

353 to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 kk.

354 Ponadto B. Ż. został oskarżony o to, że :

355 XXVII. w miesiącu lutym 1996 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił A. W., D. M. (1) i Ż. E. (1) dokonanie napadu rabunkowego na osobie A. Ć., określił sposób jego popełnienia i podzielił pomiędzy sprawców zrabowane pieniądze, w wyniku czego, w dniu 1 marca 1996 roku w J. po uprzednim doprowadzeniu do stanu bezbronności pokrzywdzonego skradziono na jego szkodę pieniądze w kwocie co najmniej 26.000 zł

356 -

357 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 kk .

358 Nadto A. W., D. M. (1) i Ż. E. (1) zostali oskarżeni o to, że :

359 XXVIII. w dniu 1 marca 1996 roku w J. działając wspólnie i w porozumieniu w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., po uprzednim doprowadzeniu A. Ć. do stanu bezbronności za pomocą gazu łzawiącego zabrali w celu przywłaszczenia na jego szkodę pieniądze w kwocie co najmniej 26.000 zł, a następnie pozbawili pokrzywdzonego wolności poprzez skucie kajdankami i umieszczenie w bagażniku

360 -

361 to jest o przestępstwo z art. 280 § 1 kk i art. 189 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 kk

362 Ponadto Ż. E. (1) został oskarżony o to, że :

363 XXIX. w miesiącu kwietniu 1996 roku w (...) chcąc aby A. W. i D. M. (1) dokonali napadu rabunkowego na osobie F. K., nakłaniał ich do tego czynu, w wyniku czego, w kwietniu 1996 roku w (...) usiłowano skraść pieniądze na szkodę wymienionego, stosując przemoc w postaci przytrzymania za szyję wobec B. J.

364 -

365 to jest o przestępstwo z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 280 § 1 kk.

366 Nadto A. W. i D. M. (1) zostali oskarżeni o to, że :

367 XXX. w miesiącu kwietniu 1996 roku w (...) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, stosując przemoc wobec B. J. w postaci chwycenia i przytrzymania za szyję usiłowali skraść pieniądze na szkodę F. K., lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego

368 -

369 to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk.

370 Ponadto Ż. E. (1) został oskarżony o to, że :

371 XXXI. w dniu 26 czerwca 1999 roku w (...) groził pozbawieniem życia Ć. K. (1), u którego groźba ta wzbudziła uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona

372 -

373 to jest o przestępstwo z art. 190 § 1 kk.

374 Ponadto Ż. E. (1) został oskarżony o to, że :

375 XXXII. w miesiącu czerwcu 1996 roku w (...) udzielił pomocy członkom związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., do dokonania napadu rabunkowego na osobie D. M. (2), w ten sposób, że wskazał pokrzywdzonego, udzielił informacji co do miejsca popełnienia przestępstwa i wysokości kwoty pieniędzy przewożonej przez pokrzywdzonego, w wyniku czego, w dniu 18 lipca 1996 roku w I. usiłowano skraść pieniądze na szkodę D. M. (2)

376 -

377 to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 kk.

378 Ponadto B. Ż. został oskarżony o to, że :

379 XXXIII. w miesiącu lipcu 1996 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił A. W., D. M. (1), Ć. H. i innej osobie dokonanie napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na osobie D. M. (2), przekazał im broń w postaci rewolweru (...) a nadto miał uczestniczyć w podziale zrabowanych pieniędzy, w wyniku czego w dniu 18 lipca 1996 roku w I. usiłowano skraść pieniądze na szkodę pokrzywdzonego

380 -

381 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk.

382 Także A. W., D. M. (1) oraz Ć. H. zostali oskarżeni o to, że:

383 XXXIV. w dniu 18 lipca 1996 roku w I. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż., usiłowali dokonać napadu rabunkowego na osobie D. M. (2) w ten sposób, że zajechali drogę pokrzywdzonemu chcąc doprowadzić go do stanu bezbronności , lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego, przy czym Ć. H. zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w części w okresie od 12.07.1993 roku do 26.06.1994 roku kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 01.06.1993 roku sygn. IV K 25/93 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk.

384 -

385 to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 kk wobec A. W. i D. M. (1), a o przestępstwo z art.13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wobec Ć. H..

386 Nadto B. Ż. został oskarżony o to, że :

387 XXXV. w miesiącu wrześniu 1996 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił D. M. (1), Ć. H. i innej osobie dokonanie napadu rabunkowego na osobie D. Ć. (1), w wyniku czego, w dniu 18 września 1996 roku w M. skradziono pieniądze i inne przedmioty na szkodę pokrzywdzonego, stosując przemoc wobec jego osoby

388 -

389 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 kk.

390 Ponadto D. M. (1), Ć. H. zostali oskarżeni o to, że :

391 XXXVI. w dniu 18 września 1996 roku w M. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż., stosując przemoc wobec D. Ć. (1) w postaci uderzenia pięścią w twarz oraz uderzenia rękojeścią pistoletu gazowego w głowę przez Ć. H. i inną osobę zabrali w celu przywłaszczenia na jego szkodę pieniądze w kwocie 150.000 zł oraz dokumenty w postaci dowodu osobistego, prawa jazdy i inne, a następnie pozbawili pokrzywdzonego wolności poprzez przykucie kajdankami do drzewa, w wyniku czego D. Ć. (1) doznał obrażeń ciała w postaci rany palca i złamania paliczka palca prawej ręki, ran tłuczonych głowy oraz ogólnych potłuczeń, które naruszyły czynności narządów jego ciała na okres powyżej siedmiu dni, przy czym Ć. H. czynu tego dopuścił się warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w punkcie XXXIV aktu oskarżenia

392 -

393 to jest o przestępstwo z art. 280 § 2 kk i art. 158 § 1 kk i art. 189 § 1 kk i art. 275 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 kk w zw. z art.64 § 1 kk wobec Ć. H., a o przestępstwo z art. 280 § 2 kk i art. 189 § 1 kk i art. 275 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 kk wobec D. M. (1).

394 Ponadto B. Ż. został oskarżony o to, że :

395 XXXVII. w miesiącu wrześniu 1996 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił innym osobom dokonanie napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na Punkt Kasowy Banku (...) w J., przekazał im broń palną oraz dokonał podziału zrabowanych pieniędzy, w wyniku czego, w dniu 16 września 1996 roku w J. woj. (...) doprowadzono do stanu bezbronności M. I. poprzez przyłożenie rewolweru do jej głowy a następnie skradziono pieniądze w kwocie 2273 zł 86 gr na szkodę Banku (...) w H.

396 -

397 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk.

398 Nadto Ż. K. (1) został oskarżony o to, że :

399 XXXVIII. w miesiącu październiku 1996 roku w F. chcąc aby członkowie związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż. dokonali napadu rabunkowego na osobie G. M. (1), udzielił im pomocy w ten sposób, że wskazał pokrzywdzonego, jego miejsce zamieszkania i pracy, udzielił informacji o zasobach pieniężnych pokrzywdzonego, w wyniku czego, w październiku 1996 roku w F. usiłowano skraść pieniądze na szkodę wymienionego

400 -

401 to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 kk.

402 Nadto B. Ż., A. W. , Ć. M., D. M. (1) oraz Ć. I. i G. V. zostali oskarżeni o to, że:

403 XXXIX. w miesiącu październiku 1996 roku w F. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, usiłowali dokonać napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na osobie G. M. (1), w ten sposób, że przyjechali na miejsce zdarzenia posiadając broń palną, podzielili pomiędzy siebie role, zerwali skobel w drzwiach prowadzących na teren posesji, gdzie miano dokonać napadu a następnie G. V. wraz z inną osobą ukryli się w pobliskiej piwnicy, gdzie zamierzano wciągnąć pokrzywdzonego, lecz założonego celu nie osiągnęli z uwagi na interwencję osób postronnych, przy czym G. V. zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio karany :

404 -

405 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Podgórzu z dnia 05.12.1980 r. sygn. II K 951/80 za przestępstwa podobne z art. 208 dkk na karę 3 lat pozbawienia wolności odbytą w części w okresie od 16.07.1980 r. do 22.09.1982 r.

406 -

407 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Podgórzu z dnia 29.06.1983 r. sygn. II K 443/83 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 2 lat pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 30.01.1983 r. do 30.01.1985r.

408 -

409 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Podgórzu z dnia 30.09.1985 r. sygn. II K 635/85 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 1 roku pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 28.03.1985 r. do 28.03.1986 r.

410 -

411 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Śródmieściu z dnia 18.11.1988 roku sygn. II K 16/88/S, zmienionym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 13.06.1989 r. sygn. IV Kr 244/89 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 6 lat pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 15.09.1987 r. do 01.12.1993 r.

412 -

413 wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 09.06.1995 r. sygn. III K 46/95 za przestępstwa podobne z art. 208 dkk i art. 209 dkk w zw. z art. 60 § 2 dkk na karę 4 lat pozbawienia wolności odbytą w części w okresie od 23.12.1993 r. do 13.09.1996 r.

414 -

415 to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk wobec B. Ż., A. W., Ć. M. (1), D. M. (1) i Ć. I., a o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk w zw. z art. 64 § 2 kk wobec G. V..

416 Ponadto B. Ż. został oskarżony o to, że :

417 XL. w dniu 17 października 1997 roku w I. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił innym osobom dokonanie napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na Przedsiębiorstwo (...) w I., przekazał im broń palną, opracował plan popełnienia przestępstwa, w wyniku czego w tym samym miejscu i czasie, doprowadzono do stanu bezbronności O. P. poprzez okazanie jej broni palnej oraz skrępowanie rąk i nóg taśmą samoprzylepną a następnie skradziono pieniądze w kwocie 250 zł i słuchawkę telefonu bezprzewodowego o łącznej wartości 400 zł na szkodę X. W.

418 -

419 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk.

420 Ponadto B. Ż. został oskarżony o to, że :

421 XLI w dniu 7 października 1997 roku w (...) chcąc aby inne osoby dokonały napadu rabunkowego na osobie E. I. (3) nakłaniał je do popełnienia tego czynu, w wyniku czego, w tym samym miejscu i czasie dokonano zniszczenia samochodu osobowego m-ki U. (...) (1) na szkodę B. I. (3)

422 -

423 to jest o przestępstwo z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 280 § 1 kk.

424 XLII. w miesiącu marcu 1998 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił K. Ć. (1), V. M. (1), I. H. (1), M. P. i innej osobie dokonanie napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na osobie Ł. E., przekazał im broń palną, kominiarki i kombinezony, opracował plan i wskazał miejsce popełnienia przestępstwa, w wyniku czego, w dniu 25 marca 1998 roku w M. doprowadzono do stanu bezbronności F. i V. E. poprzez przyłożenie do głowy broni palnej i skrępowanie nóg, a następnie usiłowano skraść pieniądze i biżuterię na szkodę Ł. E.

425 -

426 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk.

427 K. Ć. (1), V. M. (1), I. H. (1) , M. P. zostali oskarżeni o to, że:

428 XLIII. w dniu 25 marca 1998 roku w M. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą przy czym K. Ć. (1), V. M. (1) i I. H. (1) w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż., doprowadzili do stanu bezbronności F. i V. E. poprzez przyłożenie broni palnej do głowy V. E. oraz skrępowanie nóg obojga pokrzywdzonych przy użyciu linek a następnie usiłowali skraść pieniądze i biżuterię nieustalonej wartości na szkodę Ł. E., lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na brak tych przedmiotów, przy czym I. H. (1) zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany :

429 -

430 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Śródmieściu z dnia 24.03.1983 r. sygn. II K 818/81 za przestępstwo podobne z art. 210 § 1 dkk i 208 dkk na karę 3 lat pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 20.05.1981 r. do 20.05.1984r

431 -

432 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Śródmieściu z dnia 06.11.1985 r. sygn. II K 573/85 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 29.05.1985r. do 24.01.1986 r. i od 05.03.1986 r. do 10.01.1989 r.

433 -

434 wyrokiem Sądu Rejonowego w Cieszynie z dnia 28.10.1996 r. sygn. II K 622/96 łączącym wyroki Sądu Rejonowego w Krakowie-Nowa Huta z dnia 20.07.1990 r. sygn. II K 303/90/N i Sądu Rejonowego w Cieszynie z dnia 23.01.1991 r. sygn. II K 14/91, za przestępstwa podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności odbytą w części w okresie od 10.02.1990 r. do 23.05.1991 r. i od 07.06.1996 r. do 23.12.1997 r.

435 -

436 to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk w zw. z art. 64 § 2 kk wobec I. H. (1), a o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 kk wobec K. Ć. (1) i V. M. (1), a o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk wobec M. P.

437 Także B. Ż. i J. J. (1) zostali oskarżeni oskarżonych o to, że :

438 XLIV. w okresie od października do grudnia 1997 roku w M. i Ć. działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, bez wymaganego zezwolenia prowadzili transakcje kupna-sprzedaży broni palnej w postaci karabinków automatycznych typu (...) i „(...)”, pistoletów maszynowych typu (...), pistoletów typu (...), (...), (...)- model F., (...), (...)- model (...)oraz amunicji w nieustalonej ilości

439 -

440 to jest o przestępstwo z art. 263 § 1 kk

441 Ponadto B. Ż. , A. W., D. M. (1), B. Ć. (1) i

442 D. J. (1) zostali oskarżeni o to, że

443 XLV. w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku w M., M. i innych miejscach, przy czym B. Ż. w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku, A. W. w okresie od 1997 roku do 18 stycznia 1999 roku, D. M. (1) w dniu 18 lipca 1996 roku, B. Ć. (1) w dniu 18 stycznia 1999 roku , D. J. (1) w okresie od 1997 roku do 18 stycznia 1999 roku, posiadali bez wymaganego zezwolenia broń palną i amunicję

444 -

445 to jest o przestępstwo z art. 263 § 2 kk

446 Ponadto B. Ż. został oskarżony o to, że :

447 XLVI. w okresie od 1997 roku do 18 stycznia 1999 roku w M. kierował związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym, którego członkowie wbrew przepisom ustawy, wytwarzali znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy

448 -

449 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii / Dz. U. z dnia 14 lipca 1997 roku, Nr 75, poz. 468 / w zw. z art. 65 kk.

450 XLVII. w okresie od 1997 roku do 18 stycznia 1999 roku w M. kierował związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym, którego członkowie wbrew przepisom ustawy, wprowadzali do obrotu znaczne ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci kokainy i amfetaminy

451 -

452 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii / Dz. U. z dnia 14 lipca 1997 roku , Nr 75, poz. 468 / w zw. z art. 65 kk.

453 Ponadto G. K. (1) został oskarżony o to, że :

454 XLVIII. w okresie od miesiąca lutego 1997 roku do 18 stycznia 1999 roku w M.-J., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie z innymi osobami w związku przestępczym o charakterze zbrojnym, kierowanym przez B. Ż., wytwarzał znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy

455 -

456 to jest o przestępstwo z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii / Dz. U. z dnia 14 lipca 1997 roku, Nr 75, poz. 468 / w zw. z art. 65 kk.

457 Ponadto D. J. (1) został oskarżony o to, że :

458 XLIX. w okresie od miesiąca lutego 1997 roku do 18 stycznia 1999 roku w M. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy

459 -

460 to jest o przestępstwo z art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii / Dz. U. z dnia 14 lipca 1997 roku, Nr 75, poz. 468 / w zw. z art. 65 kk.

461 Nadto H. V. (E.), K. Ć. (1) , I. H. (1) zostali oskarżeni o to, że :

462 L. w okresie od stycznia do lutego 1998 roku w M., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przy czym K. Ć. (1) i I. H. (1) w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., wprowadzili do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, a H. V. (E.) nabyła od wymienionych co najmniej 18 kilogramów tego środka psychotropowego, w celu dalszej sprzedaży

463 -

464 to jest o przestępstwo z art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii / Dz. U. z dnia 14 lipca 1997 roku, Nr 75, poz. 468 / w zw. z art. 65 kk wobec K. Ć. (1), I. H. (1), a o przestępstwo z art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii / Dz. U. z dnia 14 lipca 1997 roku, Nr 75, poz. 468 / wobec H. E. (1).

465 Ponadto B. Ż. został oskarżony o to, że :

466 LI. na przełomie miesiąca marca i kwietnia 1996 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił D. M. (1) i innym osobom dokonanie kradzieży z włamaniem samochodu osobowego m-ki (...) typ (...) nr rej. (...) wartości co najmniej 42.000 zł na szkodę obywatelki Niemiec J. G. (1), w wyniku czego, w dniu 13 kwietnia 1996 roku w J. dokonano zaboru wymienionego pojazdu

467 - to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 kk

468 Ponadto D. M. (1) został oskarżony o to, że :

469 LII. w dniu 13 kwietnia 1996 roku w J. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., po uprzednim włamaniu się, zabrał w celu przywłaszczenia samochód osobowy m-ki (...) typ (...) nr rej. (...) wartości co najmniej 42.000 zł na szkodę obywatelki Niemiec J. G. (1)

470 -

471 to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 kk.

472 Także B. Ż. został oskarżony o to, że :

473 LIII. w miesiącu wrześniu 1996 roku w M. kierując związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym polecił D. M. (1), Ć. H. i innej osobie dokonanie kradzieży z włamaniem samochodu osobowego m-ki (...) typ (...) nr rej. (...)-(...), wartości co najmniej 54.000 zł na szkodę obywatela Niemiec K. M. (2), w wyniku czego, w dniu 11 września 1996 roku w F. dokonano zaboru wymienionego pojazdu

474 -

475 to jest o przestępstwo z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 kk.

476 Ponadto D. M. (1), Ć. H. zostali oskarżeni o to, że :

477 LIV. w dniu 11 września 1996 roku w F. działając wspólnie i w porozumieniu w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., po uprzednim włamaniu się, zabrali w celu przywłaszczenia samochód osobowy m-ki (...), nr rej. (...), wartości co najmniej 54.000 zł na szkodę obywatela Niemiec K. M. (2), przy czym Ć. H. czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w punkcie XXXIV aktu oskarżenia

478 -

479 to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 kk wobec D. M. (1), a o przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 kk w zw. z art. 64 § 1 kk wobec Ć. H..

480 Ponadto A. W. , Ć. M. (2), B. G. (1), Ż. K. (1), Ć. M., D. M. (1) , G. K. (1), B. Ć. (1), B. Ć. (2), Ć. B. (1), G. H. (1), D. F. (1), Ć. M. (3), B. Ć. (3), Ż. E. (1) , Ć. H., Ć. I., G. V. , K. Ć. (1), V. M. (1), I. H. (1) i D. J. (1) zostali oskarżeni o to, że :

481 LV. w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku w M., M. i innych miejscach. przy czym A. W. w okresie od 1994 roku do 18 stycznia 1999 roku, Ć. M. (2) w okresie od 1996 roku do 1997 roku, B. G. (1) w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku, Ż. K. (1) w okresie od 1996 roku do 18 stycznia 1999 roku, Ć. M. w okresie od 1994 roku do 18 stycznia 1999 roku, D. M. (1) w okresie od 1996 roku do 18 stycznia 1999 roku, G. K. (1) w okresie od 1996 roku do 18 stycznia 1999 roku, B. Ć. (1) w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku, B. Ć. (2) w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku, Ć. B. (1) w okresie od maja do września 1991 roku, G. H. (1) w okresie od maja do października 1991 roku, D. F. (1) w okresie od maja do września 1991 roku, Ć. M. (3) w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku, B. Ć. (3) w okresie od 1993 roku do 18 stycznia 1999 roku, Ż. E. (1) w okresie od stycznia do lipca 1996 roku, Ć. H. w okresie od lipca do września 1996 roku, Ć. I. w okresie od 1994 roku do 18 stycznia 1999 roku, G. V. w okresie od września do listopada 1996 roku, K. Ć. (1) w okresie od 1997 roku do 18 stycznia 1999 roku, V. M. (1) w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku, I. H. (1) w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku, D. J. (1) w okresie od 1997 roku do 18 stycznia 1999 roku, brali udział w związku przestępczym, kierowanym przez B. Ż., dokonującym zabójstw, napadów rabunkowych, wymuszeń rozbójniczych, kradzieży, uprowadzeń i pobicia, nielegalnej dystrybucji broni i narkotyków, przy użyciu broni palnej i innych niebezpiecznych narzędzi

482 -

483 to jest o przestępstwo z art. 258 § 1 i 2 kk

484 Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 13 lutego 2008r. w sprawie o sygn. akt V K 182/00:

485 1. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I przyjmując, że czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 258§2 i 3 k.k. i za to na mocy art. 258§3 k.k. wymierzył mu karę w wysokości 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,

486 2. oskarżonego B. Ż. uniewinnił od popełnienia przestępstwa z art. 148§2 pkt 2 i 4 k.k. i art. 280§2 k.k. przy zastosowaniu art. 11§2 k.k. opisanego w punkcie II,

487 3. oskarżonego B. Ż. uniewinnił od popełnienia przestępstwa z art. 159 k.k. opisanego w punkcie III,

488 4. oskarżonego J. J. (1) uznał za winnego tego, że na przełomie miesiąca lipca-sierpnia 1996 roku w M. chcąc, aby inne osoby tworzące związek przestępczy o charakterze zbrojnym kierowany przez B. Ż., dokonały zabójstwa obywatela Białorusi K. U., nakłaniał je do tego czynu, a nadto przekazał B. Ż. pieniądze stanowiące wynagrodzenie dla wykonawców zlecenia, udzielił informacji o wymienionym w wyniku czego w dniu 22 stycznia 1997 roku w Ć. dokonano zabójstwa K. U. przy użyciu broni palnej tj. przestępstwo z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 148§ 2 pkt 3 i 4 k.k. i za to na mocy art. 19§1 k.k. w zw. z art. 148§2 pkt 3 i 4 k.k. wymierzył mu karę w wysokości 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności,

489 5. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie V, przyjmując, iż czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 18§1 k.k. w zw. z art. 148§2 pkt 3 i 4 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. i za to na mocy art. 19§1 k.k. w zw. z art. 148§2 pkt 3 i 4 k.k. przy zastosowaniu art. 65§1 k.k. wymierzył mu karę w wysokości 25 (dwudziestu pięciu ) lat pozbawienia wolności,

490 6. oskarżonego A. W., Ć. M. (2), B. G. (1) uznał za winnych popełnienia przestępstwa opisanego w pkt VI przyjmując – iż czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa wobec oskarżonego A. W. z art. 148§ 2 pkt 3 i 4 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. przyjmując, iż działał on z zamiarem bezpośrednim, zaś wobec oskarżonych Ć. M. (2) i B. G. (1) – czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 148§2 pkt 3 i 4 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. i za to na mocy art. 148§2 pkt 3 i 4 kk i art. 65§1 k.k. wymierzył oskarżonemu A. W. karę w wysokości dożywotniego pozbawienia wolności, zaś oskarżonemu Ć. M. (2) i B. G. (1) na mocy art. 19§1 k.k. w zw. z art. 148§2 pkt 3 i 4 k.k. i art. 65§1 k.k. wymierzył karę w wysokości po 8 (osiem) lat pozbawienia wolności,

491 7. oskarżonego Ż. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VII przyjmując , że czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 280§1 k.k. i za to na mocy art. 19§1 k.k. w zw. z art. 280§1 k.k. wymierzył mu karę w wysokości 2 ( dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

492 8. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VIII przyjmując, że czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 18§1 k.k. w zw. z art. 280§2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. i za to na mocy art. 19§1 k.k. w zw. z art. 280§2 k.k. wymierzył mu karę w wysokości 5 ( pięciu ) lat pozbawienia wolności,

493 9. oskarżonego A. W., Ć. M. (1), D. M. (1) uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w punkcie IX przyjmując, że czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa wobec oskarżonego A. W. z art. 148§2 pkt 2 i 4 k.k. i art. 13§1 k.k. w zw. z art. 280§2 k.k. przy zastosowaniu art. 11§2 k.k. i art. 65§1 k.k. zaś wobec oskarżonych Ć. M. (1) i D. M. (1) – czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 280§2 k.k. i art. 65§1 k.k. i za to na mocy art. 148§2 pkt 2 i 4 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. i art. 65§1 k.k. wymierzył oskarżonemu A. W. karę w wysokości dożywotniego pozbawienia wolności, zaś oskarżonemu Ć. M. (1) na mocy art. 14§1 k.k. w zw. z art. 280§2 k.k. i art. 65§1 k.k. wymierzył karę w wysokości 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, a oskarżonemu D. M. (1) na mocy art. 14§1 k.k. w zw. z art. 280§2 k.k. i art. 65§1 k.k. przy zastosowaniu art. 60§3 i §6 pkt.1 k.k. wymierzył karę w wysokości 1 (jednego ) roku i 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności,

494 10. oskarżonego G. K. (1) uznał za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie X przyjmując, że czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 280§2 k.k. i za to na mocy art. 19§1 k.k. w zw. z art. 280§2 k.k. wymierzył mu karę w wysokości 3 ( trzech ) lat pozbawienia wolności,

495 11. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XI przyjmując, że czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 k.k. w zw. z art. 280§2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. i za to na mocy art. 19§1 k.k. w zw. z art. 280§2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. wymierzył mu karę w wysokości 5 ( pięciu ) lat pozbawienia wolności,

496 12. oskarżonego A. W. uniewinnił od popełnienia przestępstwa z art. 148§2 pkt 2 i 4 k.k. i art. 280§2 k.k. przy zastosowaniu art. 11§2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. opisanego w punkcie XII,

497 13. oskarżonego A. W. uniewinnił od popełnienia czynu z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 148§2 pkt 2 i 4 k.k. i art. 280§2 k.k. i art. 156§1 pkt 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11§2 k.k. opisanego w punkcie XIII,

498 14. oskarżonego B. Ż. i H. V. (uprzednio E.) uznał za winnych tego, że w dniu 19 lutego 1998r. w M. i M. chcąc, aby inne osoby dokonały pobicia J. Ć. (2) nakłaniali je do tego czynu, w wyniku czego w tym samym dniu w M. J. Ć. (2) został postrzelony z broni palnej doznając uszkodzenia ciała w postaci ran postrzałowych uda i podudzia prawego, oraz podudzia lewego powodujących rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni, tj. o przestępstwo z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 157§1 k.k. i za to na mocy art. 19§1 k.k. w zw. z art. 157§1 k.k. wymierzył oskarżonym karę w wysokości po 4 (cztery) lata pozbawienia wolności,

499 15. oskarżonych B. Ż., B. Ć. (1), B. Ć. (2), Ć. B. (1), G. H. (1), D. F. (1), Ć. M. (3) uznał za winnych tego, że w dniu 25 sierpnia 1991r. w M. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, posługując się bronią palną i gazową, oraz stosując przemoc polegającą na zadawaniu uderzeń drewnianym kijem, bicie rękami, kopanie po głowie i całym ciele dokonali napadu rabunkowego na osobach: Ł. G. i B. I. (1), przy czym B. Ż. uderzając kilkakrotnie po głowie doprowadził Ł. G. do stanu nieprzytomności, a nadto B. Ż. uderzając kijem B. I. (1), a inne osoby bijąc rekami i kopiąc po głowie i całym ciele doprowadziły go do stanu nieprzytomności, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia na szkodę Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o. o. w Ż. pieniądze w kwocie 2061 zł 20 gr, zegarek marki (...) i nóż fiński o łącznej wartości 50 zł na szkodę Ł. G., torbę reklamową wraz z przepustką i biletem komunikacji autobusowej o łącznej wartości 5 zł – na szkodę B. I. (1), w wyniku czego Ł. G. doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, stłuczenia twarzy, wstrząśnienia mózgu, oraz złamania drugiej kości śródręcza dłoni lewej skutkujący rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, zaś B. I. (1) doznał obrażeń ciała w postaci złamania końcówki palca wskazującego prawej ręki, stłuczenia okolicy kręgów szyjnych głowy, tułowia, chwilowego paraliżu kończyn dolnych, oraz rany ciętej głowy skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni i przyjmując, że czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa w odniesieniu do B. Ż. z art. 280§2 kk i art. 157§1 kk i art. 158§1 kk przy zast. art. 11§2 kk i art. 65§1 kk, natomiast wobec oskarżonych B. Ć. (1) i D. F. (1) czyn wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk, natomiast wobec uprzednio karanych oskarżonych: B. Ć. (2), który zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w części w okresie od 19.02.1985 r. do 04.08.1988 r. i od 24.01.1990 r. do 20.02.1990 roku kary 5 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 16.02.1989 r. sygn. IV K 971/87 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk, G. H. (1), który czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w całości w okresach od 12.03.1980 r. do 22.03.1983 r, od 29.08.1987 r. do 18.07.1989 r., od 22.09.1989 r. do 24.10.1990 r. kary 6 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 28.04.1981 r, sygn. III K 26/81 za przestępstwo podobne z art. 210 § 2 dkk, Ć. M. (3), który zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w części w okresie od 20.08.1985 r. do 12.09.1988 r. kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 20.06.1986 r. sygn. II K 74/86 za przestępstwo podobne z art. 205 § 1 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk, czym wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 280§2 kk w zw. z art. 64§1 kk i art. 65§1 kk i wobec Ć. B. (1), będącego uprzednio skazanym:

500 wyrokiem Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 24.11.1980 r. sygn. II K 349/80 za przestępstwo podobne z art. 215 § 1 dkk na karę 2 lat pozbawienia wolności odbytą w części w okresie od 28.12.1979 r. do 09.06.1981 r.

501 wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 04.05.1982 r. sygn. II K 290/82 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 3 lat pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 29.10.1981 r. do 10.11.1984r

502 wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 11.09.1984 r. sygn. II K 1110/84 za przestępstwo podobne z art. 209 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 2 lat pozbawienia wolności odbytą w części w okresie od 31.03.1985 r. do 31.01.1987 r.

503 wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 27.10.1987 r. sygn. II K 758/87 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 3 lat pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 05.05.1987 r. do 05.05.1990 r.,

504 czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 280§2 kk w zw. z art. 64§2 kk i art. 65§1 kk i za to na mocy art. 280§2 kk w zw. z art. 11§3 kk i art. 65§1 kk wymierzył oskarżonemu B. Ż. karę w wysokości 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, na mocy art. 280§2 kk i art. 65§1 kk wymierzył oskarżonym: B. Ć. (1) karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, D. F. (1) karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, na mocy art. 280§2 kk i art. 65§1 kk wymierzył oskarżonym: B. Ć. (2), G. H. (1) karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, Ć. M. (3) karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, a Ć. B. (1) karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności,

505 16. oskarżonych B. Ż., D. F. (1) i H. H. (2) uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt. XVII, przyjmując, że czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk wymierzył oskarżonym karę w wysokości po 4 (cztery) lata pozbawienia wolności,

506 17. oskarżonego Ć. C. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XVIII, przyjmując, że czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§3 kk w zw. z art. 280§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

507 18. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XIX, przyjmując, że czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,

508 19. oskarżonych B. Ć. (2) i G. H. (1) uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt. XX, przyjmując, że oskarżeni działali w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt. 15 i przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 13§1 kk w zw. z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk w zw. z art. 64§1 kk i za to na mocy art. 14§1 kk w zw. z art. 280§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył im karę w wysokości po 3 (trzy) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,

509 20. oskarżonego Ł. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXI, przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§3 kk w zw. z art. 280§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

510 21. oskarżonych A. W., D. M. (1), D. B. (1) uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt. XXII przyjmując, że oskarżony D. B. (1) działał będąc uprzednio skazanym, który czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w części w okresie od 25.05.1993 roku do 01.10.1994 roku kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19.10.1993 roku sygn. II K 752/93 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk, przyjmując iż czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 280§2 kk zaś wobec oskarżonego D. B. z art. 280§2 kk w zw. z art. 64§1 kk i za to na mocy art. 280§2 kk wymierzył oskarżonemu A. W. karę w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, na mocy art. 280§2 kk przy zastosowaniu art. 60§3 kk i art. 60§6 pkt 1 kk oskarżonemu D. M. (1) wymierzył karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, na mocy art. 280§2 kk wymierzył oskarżonemu D. B. (1) karę w wysokości 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,

511 22. oskarżonego H. H. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXIII przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§3 kk w zw. z art. 278§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 278§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

512 23. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w pkt. XXIV przyjmując, że czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 281kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 281 kk i art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,

513 24. oskarżonego A. W., D. M. (1), B. Ć. (3) uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt. XXV z tym, że przyjął, iż działali z innymi osobami i czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 281 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 281 kk w zw. z art. 65§1 kk wymierzył im karę w wysokości: oskarżonemu A. W. 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, oskarżonemu B. Ć. (3) 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, oskarżonemu D. M. (1) na mocy art. 281 kk w zw. z art. 65§1 kk przy zast. art. 60§3 kk i art. 60§6 pkt. 2 kk 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności,

514 25. oskarżonego H. H. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXVI przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§3 kk w zw. z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

515 26. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXVII przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,

516 27. oskarżonych A. W., D. M. (1) i Ż. E. (1) uznał za winnych tego, że w dniu 1 marca 1996r. w J. działając wspólnie i w porozumieniu ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż. po uprzednim doprowadzeniu A. Ć. do stanu bezbronności za pomocą gazu łzawiącego zabrali w celu przywłaszczenia na jego szkodę pieniądze w kwocie co najmniej 26.000 zł, a następnie skuli kajdankami i umieścili w bagażniku, przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk wymierzył kary w wysokości: oskarżonemu A. W. 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, oskarżonemu Ż. E. (1) 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, oskarżonemu D. M. (1) na mocy art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk przy zast. art. 60§3 kk i art. 60§6 pkt. 2 kk 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

517 28. oskarżonego Ż. E. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXIX przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§3 kk w zw. z art. 280§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

518 29. oskarżonych A. W. i D. M. (1) uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt. XXX przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 13§1 kk w zw. z art. 280§1 kk i za to na mocy art. 14§1 kk w zw. z art. 280§1 kk wymierzył oskarżonemu A. W. karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, oskarżonemu D. M. (1) na mocy art. 14§1 kk w zw. z art. 280§1 kk przy zast. art. 60§3 kk i art. 60§6 pkt. 2 kk w wysokości 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

519 30. oskarżonego Ż. E. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXXI przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 190§1 kk i za to na mocy art. 190§1 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

520 31. oskarżonego Ż. E. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXXII przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§3 kk w zw. z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

521 32. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXXIII przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

522 33. oskarżonych A. W., D. M. (1), Ć. H. uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt. XXXIV z tym, że przyjął, że działali z inną osobą, a Ć. H. popełnił ten czyn będąc uprzednio skazanym, który czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w części w okresie od 12.07.1993 roku do 26.06.1994 roku kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 01.06.1993 roku sygn. IV K 25/93 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk, czym wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 13§1 kk w zw. z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk, a wobec Ć. H. z art. 13§1 kk w zw. z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i w zw. z art. 64§1 kk i za to na mocy art. 14§1 kk w zw. z art. 280§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył oskarżonemu A. W. karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a oskarżonemu Ć. H. w wysokości 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, na mocy art. 14§1 kk w zw. z art. 280§1 kk i art. 65§1 kk przy zast. art. 60§3 kk i art. 60§6 pkt. 2 kk oskarżonemu D. M. (1) w wysokości 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

523 34. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXXV z tym, że przyjął, iż polecił dokonanie napadu w miesiącu kwietniu 1996r. w M. D. M. (1) i Ć. H. i innej osobie i czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

524 35. oskarżonego D. M. (1) i Ć. H. uznał za winnych popełnienia przestępstwa opisanego w pkt. XXXVI przyjmując, iż działali z inną osobą i czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 280§2 kk w zw. z art. 189§1 kk w zw. z art. 275§1 kk przy zast. art. 11§2 kk i art. 65§1 kk, a wobec oskarżonego Ć. H., który był uprzednio skazany w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt. 33 – z art. 280§1 kk w zw. z art. 158§1 kk i art. 189§1 kk i art. 275§1 kk przy zast. art. 11§2 kk i art. 65§1 kk i art. 64§1 kk i za to na mocy art. 280§2 kk w zw. z art. 11§3 kk i art. 65§1 kk przy zast. 60§3 kk i art. 60§6 pkt. 1 kk wymierzył oskarżonemu D. M. (1) karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i oskarżonemu Ć. H. na mocy art. 280§2 kk w zw. z art. 11§3 kk i art. 65§1 kk karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności,

525 36. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXXVII przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. zart. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

526 37. oskarżonego Ż. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XXXVIII przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§3 kk w zw. z art. 280§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

527 38. oskarżonych B. Ż., A. W., Ć. M. (1), D. M. (1), Ć. I., G. V. uznał za winnych tego, że w miesiącu październiku 1996 roku w F. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym usiłowali dokonać napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na osobie G. M. (1), w ten sposób, że przyjechali na miejsce zdarzenia, bezpodstawnie przyjmując, iż będzie się tam znajdował pokrzywdzony, podzielili pomiędzy sobie role, zerwali skobel w drzwiach prowadzących na teren posesji, gdzie planowano dokonać napadu rabunkowego, a następnie G. V. wraz z inną osobą ukryli się w pobliskiej piwnicy gdzie zamierzano wciągnąć pokrzywdzonego, lecz założonego celu nie osiągnęli z uwagi na interwencję osób postronnych – przy czym G. V. działał będąc uprzednio skazanym wyrokiem:

528 Sądu Rejonowego w Krakowie-Podgórzu z dnia 05.12.1980 r. sygn. II K 951/80 za przestępstwa podobne z art. 208 dkk na karę 3 lat pozbawienia wolności odbytą w części w okresie od 16.07.1980 r. do 22.09.1982 r.

529 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Podgórzu z dnia 29.06.1983 r. sygn. II K 443/83 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 2 lat pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 30.01.1983 r. do 30.01.1985 r.

530 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Podgórzu z dnia 30.09.1985 r. sygn. II K 635/85 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 1 roku pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 28.03.1985 r. do 28.03.1986 r.

531 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Śródmieściu z dnia 18.11.1988 roku sygn. II K 16/88/S, zmienionym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 13.06.1989 r. sygn. IV Kr 244/89 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 6 lat pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 15.09.1987 r. do 01.12.1993 r.

532 wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 09.06.1995 r. sygn. III K 46/95 za przestępstwa podobne z art. 208 dkk i art. 209 dkk w zw. z art. 60 § 2 dkk na karę 4 lat pozbawienia wolności odbytą w części w okresie od 23.12.1993 r. do 13.09.1996 r. i przyjmując, że czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 13§2 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. 65§1 kk wobec oskarżonego: B. Ż., A. W., Ć. M. (1), D. M. (1) i Ć. I., a wobec oskarżonego G. V. z art. 13§2 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk i art. 64§2 kk i za to na mocy art. 14§2 kk w zw. z art. 280§2 kk i art. 65§1 kk wobec oskarżonych: B. Ż., A. W., Ć. M. (1), D. M. (1), Ć. I. i G. V. odstąpił od wymierzenia kary,

533 39. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XL przyjmując, że czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 280§2 kk i art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

534 40. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XLI przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§2 kk w zw. z art. 280§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

535 41. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XLII przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 280§2 kk i art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

536 42. oskarżonych K. Ć. (1), V. M. (1), I. H. (1), M. P. uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt. XLIII z tym, że przyjął, iż działali z inną osobą i usiłowali skraść brylanty i biżuterię nieustalonej wartości na szkodę Ł. E. lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na brak tych przedmiotów, przy czym I. H. (1) będąc uprzednio skazanym:

537 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Śródmieściu z dnia 24.03.1983 r. sygn. II K 818/81 za przestępstwo podobne z art. 210 § 1 dkk i 208 dkk na karę 3 lat pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 20.05.1981 r. do 20.05.1984r

538 wyrokiem Sądu Rejonowego w Krakowie-Śródmieściu z dnia 06.11.1985 r. sygn. II K 573/85 za przestępstwo podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności odbytą w całości w okresie od 29.05.1985 r. do 24.01.1986 r. i od 05.03.1986 r. do 10.01.1989 r.

539 wyrokiem Sądu Rejonowego w Cieszynie z dnia 28.10.1996 r. sygn. II K 622/96 łączącym wyroki Sądu Rejonowego w Krakowie-Nowa Huta z dnia 20.07.1990 r. sygn. II K 303/90/N i Sądu Rejonowego w Cieszynie z dnia 23.01.1991 r. sygn. II K 14/91, za przestępstwa podobne z art. 208 dkk w zw. z art. 60 § 1 dkk na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności odbytą w części w okresie od 10.02.1990 r. do 23.05.1991 r. i od 07.06.1996 r. do 23.12.1997 r. czym wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 13§2 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk , wobec K. Ć. (1) i V. M. (1), z art. 13§2 kk w zw. z art. 280§2 kk wobec M. P., z art. 13§2 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk i art. 64§2 kk wobec I. H. (1) - i za to na mocy art. 14§2 kk w zw. z art. 280§2 kk i 65§1 kk przy zast. art. 60§1 i 60§6 pkt. 1 kk wymierzył oskarżonym: K. Ć. (1) i V. M. (1) karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, na mocy art. 14§2 kk w zw. z art. 280§2 kk przy zast. art. 60§1 kk i art. 60§6 pkt. 1 kk wymierza M. P. karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, na mocy art. 14§2 kk w zw. z art. 280§2 kk w zw. z art. 65§1 kk przy zast. art. 60§1 kk i 60§6 pkt. 1 kk wymierzył I. H. (1) karę w wysokości 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

540 43. oskarżonych B. Ż. i J. J. (1) uniewinnił od popełnienia czynu z art. 263§1 kk opisanego w pkt. XLIV,

541 44. oskarżonych B. Ż., A. W., D. M. (1), B. Ć. (1), D. J. (2), uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt. XLV, przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 263§2 kk i za to na mocy art. 263§2 kk wymierzył oskarżonym: B. Ż. karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, A. W. karę w wysokości 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, B. Ć. (1) karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, D. J. (1) karę w wysokości 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, D. M. (1) na mocy art. 263§2 kk przy zast. art. 60§3 kk i 60§6 pkt.3 kk i art. 33§1 kk karę grzywny w wysokości 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych określając wysokość stawki na 30zł (trzydzieści) złotych,

542 45. oskarżonego B. Ż. uniewinnił od popełnienia przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 40 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 24.04.1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65§1 kk – obecnie art. 53 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179 poz. 1485) opisanego w pkt. XLVI,

543 46. uznał oskarżonego B. Ż. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XLVII przyjmując, że czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (wyżej cyt.) w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 cytowanej ustawy i art. 65§1 kk wymierzył oskarżonemu karę w wysokości 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych,

544 47. oskarżonego G. K. (1) uniewinnił od popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 53 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r. (wyżej opisanej), a opisanego w pkt. XLVIII,

545 48. oskarżonego D. J. (2) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. XLIX przyjmując, iż czyn ten wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i Ustawy z dnia 29. 07. 2005r. (wyżej opisanej) w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy wyżej cytowanej i w zw. z art. 65§1 kk wymierzył oskarżonemu D. J. (1) karę w wysokości 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych,

546 49. oskarżonych H. V. (E.), K. Ć. (1), I. H. (1) uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt. L przyjmując, iż działali z inną osobą – czym wyczerpali: H. V. (E.) przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29. 07. 2005r. (Dz. U. nr 179 poz. 1485) o przeciwdziałaniu narkomanii, a K. Ć. (1) i I. H. (1) o przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (wyżej cytowanej) w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył oskarżonej H. V. (E.) karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, na mocy art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (wyżej powołanej) w zw. z art. 65§1 kk wymierzył oskarżonym: K. Ć. (1) i I. H. (1) karę w wysokości 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i wszystkim oskarżonym karę grzywny w wysokości po 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na 50 (pięćdziesiąt) złotych,

547 50. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. LI, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 279§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 279§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

548 51. oskarżonego D. M. (1) uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. LII czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 279§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 279§1 kk w zw. z art. 65§1 kk przy zast. art. 60§3 kk i art. 60§6 pkt. 2 kk i art. 33§1 kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych,

549 52. oskarżonego B. Ż. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. LIII czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 18§1 kk w zw. z art. 279§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i za to na mocy art. 19§1 kk w zw. z art. 279§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył mu karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

550 53. oskarżonych D. M. (1) i Ć. H. uznał za winnych popełnienia czynu opisanego w pkt. LIV przyjmując, iż działali z inną osobą, przy czym Ć. H. działał w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt. 33, czym wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 279§1 kk w zw. z art. 65§1 kk wobec D. M. (1) i z art. 279§1 kk w zw. z art. 65§1 kk i art. 64§1 kk wobec Ć. H. i za to na mocy art. 279§1 kk i art. 65§1 kk przy zast. art. 60§3 kk i art. 60§6 pkt. 2 kk i art. 33§1 kk i wymierzył oskarżonemu D. M. (1) karę grzywny w wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek, określając jedną stawkę dzienną na 30 (trzydzieści) złotych, na mocy art. 279§1 kk i art. 65§1 kk wymierzył oskarżonemu Ć. H. (1) karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

551 54. oskarżonych A. W., Ć. M. (2), B. G. (1), Ż. K. (1), Ć. M. (1), D. M. (1), G. K. (1), B. Ć. (1), B. Ć. (2), Ć. B. (1), G. H. (1), D. F. (1), Ć. M. (3), B. Ć. (3), Ż. E. (1), Ć. H., Ć. I., G. V., K. Ć. (1), V. M. (1), I. H. (1) i D. J. (2) uznał za winnych popełnienia przestępstwa opisanego w pkt. LV przyjmując, iż brali udział w związku przestępczym kierowanym przez B. Ż. dokonującym zabójstw, napadów rabunkowych, wymuszeń rozbójniczych, kradzieży, uprowadzeń i pobicia przy użyciu broni palnej i innych niebezpiecznych narzędzi, nielegalnej dystrybucji narkotyków, a odnośnie I. H. (1) przyjmując, iż brał udział w związku przestępczym w I kwartale 1998r., czym wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 258§1 i §2 kk i za to na mocy art 258§2 kk wymierzył oskarżonym:

552 - A. W. karę w wysokości 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

553 - Ć. M. (2) karę w wysokości 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

554 - B. G. (1) karę w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

555 - Ć. H. (1) karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

556 - Ż. K. (1) karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

557 - Ć. M. (1) karę w wysokości 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

558 - G. K. (1) karę w wysokości 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

559 - B. Ć. (1) karę w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

560 - B. Ć. (2) karę w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

561 - Ć. B. (1) karę w wysokości 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

562 - G. H. (1) karę w wysokości 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

563 - D. F. (1) karę w wysokości 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

564 - Ć. M. (3) karę w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

565 - B. Ć. (3) karę w wysokości 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,

566 - Ż. E. (1) karę w wysokości 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

567 - Ć. H. (1) karę w wysokości 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

568 - Ć. I. karę w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

569 - G. V. karę w wysokości 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

570 K. Ć. (1) karę w wysokości 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

571 - V. M. (1) karę w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

572 - D. J. (1) karę w wysokości 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

573 - I. H. (1) karę w wysokości 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

574 a wobec oskarżonego D. M. (1) na mocy art. 258§2 kk przy zast. art. 60§3 i §6 pkt. 3 kk i art. 33§1 kk wymierzył karę grzywny w wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) złotych każda,

575 55. na mocy art. 88 kk połączył orzeczone wyżej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego B. Ż. i wymierzył mu karę łączną 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności,

576 56. na podstawie art. 77§2 kk ograniczył oskarżonemu B. Ż. możliwość korzystania z warunkowego zwolnienia nie wcześniej niż po odbyciu 20 (dwudziestu) lat pozbawienia wolności,

577 57. na mocy art. 88 kk połączył orzeczone wyżej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego A. W. i wymierzył mu karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności,

578 58. na podstawie art. 77§2 kk ograniczył oskarżonemu A. W. możliwość korzystania z warunkowego zwolnienia nie wcześniej niż po odbyciu 30 (trzydziestu) lat pozbawienia wolności,

579 59. na mocy art. 85 kk i 86§1 kk połączył orzeczone wyżej kary pozbawienia wolności i wymierzył karę łączną pozbawienia wolności wobec oskarżonych:

580 - Ć. M. (2) w wysokości 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności,

581 - B. G. (1) w wysokości 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności,

582 - Ż. K. (1) w wysokości 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

583 - Ć. M. (1) w wysokości 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

584 - G. K. (1) w wysokości 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

585 - H. V. (E.) w wysokości 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,

586 - B. Ć. (1) w wysokości 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności,

587 - B. Ć. (2) w wysokości 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności,

588 - Ć. B. (1) w wysokości 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności,

589 - G. H. (1) w wysokości 7 (siedmiu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

590 - D. F. (1) w wysokości 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności,

591 - Ć. M. (3) w wysokości 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,

592 - H. H. (1) w wysokości 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,

593 - B. Ć. (3) w wysokości 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,

594 - Ż. E. (1) w wysokości 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności,

595 - Ć. H. (1) w wysokości 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności,

596 - K. Ć. (1) w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

597 - V. M. (1) w wysokości 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

598 - I. H. (1) w wysokości 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,

599 - D. J. (1) w wysokości 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

600 60. na mocy art. 85 kk i art. 86§1 kk połączył wyżej wymienione kary pozbawienia wolności i grzywny wobec oskarżonego D. M. (1) i wymierzył karę łączną w wysokości 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na 30 (trzydzieści) złotych,

601 61. na mocy art. 60§3 kk i art.60§4 i §5 kk warunkowo zawiesił oskarżonemu D. M. (1) wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 8 (ośmiu) lat,

602 62. na mocy art. 73§2 kk oddał oskarżonego D. M. (1) w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

603 63. na mocy art. 63§1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności:

604 - oskarżonemu B. Ż. :

605 od 28 stycznia 1997r. do 11 lutego 1997r., od 18 stycznia 1999r. do 25 czerwca 2002r., od 2 lipca 2002r. do 18 listopada 2004r.,

606 - oskarżonemu A. W. od 18 stycznia 1999r. do 21 listopada 2003r., od 21 listopada 2005r. do 11 lipca 2006r.,

607 - oskarżonemu Ć. M. (2) od 30 marca 1999r. do 12 maja 2000r., od 1 lipca 2000r. do 21 listopada 2003r.,

608 - oskarżonemu B. G. (1) od 18 stycznia 1999r. do 27 maja 2005r.,

609 - oskarżonemu Ż. K. (1) od 17 maja 1999r. do 18 marca 2000r.,

610 - oskarżonemu Ć. M. (1) od 29 stycznia 1999r. do 22 grudnia 2003r.,

611 - oskarżonemu D. M. (1) od 18 stycznia 1999r. do 29 października 1999r. - na poczet orzeczonej kary grzywny, przyjmując, jeden dzień za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny i uznał, że orzeczona kara grzywny jest wykonana w całości,

612 - oskarżonemu G. K. (1) od 18 stycznia 1999r. do 10 listopada 1999r.,

613 - oskarżonej H. V. (E.) od 9 marca 2000r. do 7 lutego 2001r., 20 lutego 2001r. do 3 kwietnia 2003r.,

614 - oskarżonemu B. Ć. (1) od 18 stycznia 1999r. do 27 lutego 2003r.,

615 - oskarżonemu B. Ć. (2) od 18 stycznia 1999r. do 28 lutego 2003r.,

616 - oskarżonemu G. H. (1) od 23 lutego 1999r. do 2 grudnia 1999r.,

617 - oskarżonemu Ł. Ż. od 24 stycznia 2000r. do 10 kwietnia 2000r.,

618 - oskarżonemu D. B. (1) od 23 lutego 2000r. do 27 maja 2002r.,

619 - oskarżonemu B. Ć. (3) od 18 stycznia 1999r. do 28 października 2002r.,

620 - oskarżonemu Ż. E. (1) od 28 czerwca 1999r. do 23 grudnia 1999r.,

621 - oskarżonemu Ć. H. (1) od 24 stycznia 2000r. do 23 października 2000r., od 17 listopada 2001r. do 5 grudnia 2002r.,

622 - oskarżonemu Ć. I. od 28 stycznia 1997r. do 11 lutego 1997r., od 18 stycznia 1999r. do 9 grudnia 2002r.,

623 - oskarżonemu K. Ć. (1) od 18 stycznia 1999r. do 23 grudnia 1999r.,

624 - oskarżonemu V. M. (1) od 18 stycznia 1999r. do 10 października 2001r.,

625 - oskarżonemu I. H. (1) od 18 stycznia 1999r. do 13 stycznia 2000r., od 10 lipca 2001r. do 25 listopada 2002r.,

626 - oskarżonemu M. P. od 15 lutego 2000r. do 27 września 2001r.,

627 - oskarżonemu D. J. (1) od 20 stycznia 1999r. do 16 grudnia 2000r.,

628 64. na mocy art. 415§3 kpk powództwo cywilne pozostawił bez rozpoznania,

629 65. na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. i Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził od Skarbu Państwa na rzecz:

630 .

631 

632 ust. 1. Kancelarii adw. D. M. (3) i adw. F. H. za obronę z urzędu oskarżonego Ć. C. (1) kwotę po 32 240 złotych + 22 % VAT – łącznie – 39 332, 80 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy trzysta trzydzieści dwa zł 80/100),

633 .

634 

635 ust. 2. Kancelarii adw. J. Ż. (2) i adw. J. M. (6) za obronę z urzędu oskarżonego H. H. (1) kwotę po 32 240 złotych + 22 % VAT – łącznie – 39 332, 80 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy trzysta trzydzieści dwa zł 80/100),

636 .

637 

638 ust. 3. Kancelarii adw. J. M. (2) za obronę z urzędu oskarżonego V. M. (1) od 13.08.2001r.kwotę 31 140 złotych + 22 % VAT – łącznie – 37 990, 80 złotych (trzydzieści siedem tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt zł 80/100), na rzecz Kancelarii adw. Ś. Ć. (1) za obronę z urzędu oskarżonego V. M. (1) od 14.09.2001r. kwotę 30 740 złotych + 22% VAT - łącznie 37 502,80 złotych (trzydzieści siedem tysięcy pięćset dwa zł 80/100)

639 .

640 

641 ust. 4. Kancelarii adw. Ż. E. (2) za obronę z urzędu od 23 lipca 2002 roku oskarżonego Ć. M. (1) kwotę 26 540 złotych + 22 % VAT – łącznie – 32 378, 80 złotych (trzydzieści dwa tysiące trzysta siedemdziesiąt osiem zł 80/100), za obronę z urzędu od 19 stycznia 2005 roku oskarżonego A. W. kwotę 16 800 złotych + 22 % VAT – łącznie – 20 496 złotych (dwadzieścia tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt sześć zł),

642 .

643 

644 ust. 5. Kancelarii adw. J. M. (5) za obronę z urzędu oskarżonego B. Ż. od 20 maja 2005 roku kwotę 13 800 złotych + 22 % VAT – łącznie – 16 836 złotych (szesnaście tysięcy osiemset trzydzieści sześć zł), za obronę z urzędu oskarżonego Ć. I. od 25 marca 2003 roku do 10 stycznia 2006 roku kwotę 13 400 złotych + 22 % VAT – łącznie 16 348 złotych (szesnaście tysięcy trzysta czterdzieści osiem złotych),

645 .

646 

647 ust. 6. Kancelarii adw. E. B. (2) za obronę z urzędu oskarżonego B. Ż. od 14 lutego 2006 roku kwotę 9 600 złotych + 22 % VAT – łącznie – 11 712 złotych (jedenaście tysięcy siedemset dwanaście złotych),

648 .

649 

650 ust. 7. Kancelarii adw. W. I. za obronę z urzędu oskarżonego B. Ż. od 18 kwietnia 2006 roku kwotę 7 920 złotych + 22 % VAT – łącznie – 9 662, 40 złotych (dziewięć tysięcy sześćset sześćdziesiąt dwa zł 40/100),

651 .

652 

653 ust. 8. Kancelarii adw. V. F. za obronę z urzędu oskarżonego J. J. (1) od 24 października 2006 roku kwotę 6 120 złotych + 22 % VAT – łącznie – 7 466, 40 złotych (siedem tysięcy czterysta sześćdziesiąt sześć zł 40/100),

654 .

655 

656 ust. 9. Kancelarii adw. D. U. i adw. G. M. (2) za obronę z urzędu oskarżonego B. G. (1) kwotę po 32 580 złotych + 22 % VAT – łącznie – 39 747, 60 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset czterdzieści siedem zł, 60/100),

657 .

658 

659 ust. 10. Kancelarii adw. Ł. N. i adw. H. M. za obronę z urzędu oskarżonego Ż. K. (1) kwotę po 32 580 złotych + 22 % VAT – łącznie – 39 747, 60 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset czterdzieści siedem zł, 60/100),

660 .

661 

662 ust. 11. Kancelarii adw. B. Ć. (5) i adw. B. F. (2) za obronę z urzędu oskarżonego D. B. kwotę po 32 580 złotych + 22 % VAT – łącznie – 39 747, 60 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset czterdzieści siedem zł, 60/100),

663 .

664 

665 ust. 12. Kancelarii adw. Ł. I. (1) i adw. B. F. (1) za obronę z urzędu oskarżonego G. V. kwotę po 32 580 złotych + 22 % VAT – łącznie – 39 747, 60 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset czterdzieści siedem zł, 60/100),

666 .

667 

668 ust. 13. Kancelarii adw. B. O. za obronę z urzędu oskarżonego B. Ć. (2) od 10 kwietnia 2002 roku kwotę 28 580 złotych + 22 % VAT – łącznie – 34 867, 60 złotych (trzydzieści cztery tysiące osiemset sześćdziesiąt siedem zł, 60/100),

669 .

670 

671 ust. 14. Kancelarii adw. Ś. K. za obronę z urzędu oskarżonego Ć. M. (3) od 20 maja 2003 roku kwotę 22 320 złotych + 22 % VAT – łącznie – 27 230, 40 złotych (dwadzieścia siedem tysięcy dwieście trzydzieści zł 40/100),

672 .

673 

674 ust. 15. Kancelarii adw. D. M. (4) (od 10 maja 2006 roku przejęta kancelaria (...)) za obronę z urzędu oskarżonego K. Ć. (1) kwotę 32 580 złotych + 22 % VAT – łącznie – 39 747, 60 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset czterdzieści siedem zł, 60/100),

675 .

676 

677 ust. 16. Kancelarii adw. B. P. za obronę z urzędu oskarżonej H. V. (uprzednio E.) od 7 grudnia 2004 roku kwotę 17 780 + 22 % VAT – łącznie – 21 691, 60 złotych (dwadzieścia jeden tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt jeden zł, 60/100), oskarżonego I. H. (1) od 20 stycznia 2005 roku kwotę 17 280 złotych + 22 % VAT – łącznie – 21 081, 60 złotych (dwadzieścia jeden tysięcy osiemdziesiąt jeden zł, 60/100), oskarżonego B. Ć. (3) od 19 lipca 2005 roku kwotę 13 320 złotych + 22 % VAT – łącznie – 16 250, 40 złotych (szesnaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt zł, 40/100),

678 .

679 

680 ust. 17. Kancelarii adw. M. M. (3) za obronę z urzędu oskarżonej H. V. (uprzednio E.) od 7 grudnia 2004 roku w kwocie 17 760 złotych + 22 % VAT – łącznie – 21 667, 20 złotych (dwadzieścia jeden tysięcy sześćset sześćdziesiąt siedem zł, 20/100),

681 .

682 

683 ust. 18. Kancelarii adw. J. H. i adw. Ż. F. za obronę z urzędu oskarżonego D. M. (1) kwotę po 33 840 złotych + 22 % VAT – łącznie – 41 284, 80 złotych (czterdzieści jeden tysięcy dwieście osiemdziesiąt cztery zł, 80/100),

684 .

685 

686 ust. 19. Kancelarii adw. D. V. za obronę z urzędu oskarżonego D. M. (1) od 10 marca 2005 roku kwotę 15 840 złotych + 22 % VAT – łącznie – 19 324, 80 złotych (dziewiętnaście tysięcy trzysta dwadzieścia cztery zł, 80/100),

687 .

688 

689 ust. 20. Kancelarii adw. Ć. M. (4) i adw. B. G. (2) za obronę z urzędu oskarżonego G. K. (1) kwotę po 32 600 złotych + 22 % VAT – łącznie – 39 772 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset siedemdziesiąt dwa zł),

690 .

691 

692 ust. 21. Kancelarii adw. D. E. i adw. J. M. (3) za obronę z urzędu oskarżonego Ć. B. (1) kwotę po 32 600 złotych + 22 % VAT – łącznie – 39 772 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset siedemdziesiąt dwa zł),

693 .

694 

695 ust. 22. Kancelarii adw. G. K. (4) i adw. J. E. (2) za obronę z urzędu oskarżonego D. F. (1) kwotę po 32 300 złotych + 22 % VAT – łącznie - 39 772 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset siedemdziesiąt dwa zł),

696 .

697 

698 ust. 23. Kancelarii adw. D. F. (2) za obronę z urzędu oskarżonego H. H. (2) kwotę 32 100 złotych + 22 % VAT - łącznie – 39 162 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy sto sześćdziesiąt dwa zł),

699 .

700 

701 ust. 24. Kancelarii adw. Ż. M. (2) za obronę z urzędu oskarżonego M. P. od 11 września 2002 roku kwotę 27 000 złotych + 22 % VAT – łącznie – 32 940 złotych (trzydzieści dwa tysiące dziewięćset czterdzieści zł),

702 .

703 

704 ust. 25. Kancelarii adw. D. G. (2) i adw. J. Ć. (3) za obronę z urzędu oskarżonego D. J. (2) kwotę po 32 600 złotych + 22 % VAT – łącznie – 39 772 złotych (trzydzieści dziewięć tysięcy siedemset siedemdziesiąt dwa zł),

705 .

706 

707 ust. 26. Kancelarii adw. G. J. za obronę z urzędu oskarżonego Ć. H. od 25 stycznia 2005 roku kwotę 17 520 złotych + 22 % VAT – łącznie – 21 374, 40 złotych (dwadzieścia jeden tysięcy trzysta siedemdziesiąt cztery zł, 40/100),

708 .

709 

710 ust. 27. Kancelarii adw. H. K. (2) za obronę z urzędu oskarżonego G. H. (1) kwotę 32 820 złotych + 22 % VAT – łącznie – 40 040, 40 złotych (czterdzieści tysięcy czterdzieści zł, 40/100),

711 .

712 

713 ust. 28. Kancelarii adw. J. A. za obronę z urzędu oskarżonego Ć. M. (2) od 24 października 2006 roku kwotę 10 800 złotych + 22 % VAT – łącznie – 13 176 złotych (trzynaście tysięcy sto siedemdziesiąt sześć zł),

714 .

715 

716 ust. 29. Kancelarii adw. D. F. (3) za obronę z urzędu oskarżonego G. H. (1) kwotę 30 820 złotych + 22 % VAT – łącznie – 37 600, 40 złotych (trzydzieści siedem tysięcy sześćset zł, 40/100),

717 .

718 

719 ust. 30. Kancelarii adw. E. B. (1) za obronę z urzędu oskarżonego B. Ć. (1) od 6 stycznia 2005 roku kwotę 17. 760 złotych + 3.907,20 złotych (22 % VAT) łącznie – 21.667,20 złotych (dwadzieścia jeden tysięcy sześćdziesiąt siedem złotych 20/100),

720 .

721 

722 ust. 31. Kancelarii adw. J. I. za obronę z urzędu oskarżonego B. Ć. (1) od 27 kwietnia 2005 roku kwotę 14 640 złotych + 22 % VAT – łącznie – 17 860, 80 złotych (siedemnaście tysięcy osiemset sześćdziesiąt zł, 80/100), za obronę z urzędu oskarżonego Ć. I. od 10 stycznia 2006 roku kwotę 10 800 złotych + 22 % VAT – łącznie – 13 176 złotych (trzynaście tysięcy sto siedemdziesiąt sześć zł),

723 66. na mocy art. 624§1 kpk i art. 17 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonych od ponoszenia opłaty i kosztów postępowania w sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.

724 Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcy oskarżonych i prokurator.

725 Obrońca oskarżonego Ż. E. (1) , zaskarżył opisany wyżej wyrok w punktach dotyczących tego oskarżonego, co do winy i wyrokowi temu na zasadzie art. 438 pkt. 2, 3 i 4 kpk, zarzucił

726 1) w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 27 wyroku:

727 -błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że Ż. E. (1) działał wspólnie i w porozumieniu ze A. W. i D. M. (1) w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż., w dokonaniu rozboju na osobie A. Ć., w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje do takich ustaleń podstaw,

728 -obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 424 § 1 pkt. 2 kpk przez niewyjaśnienie na jakiej podstawie Sąd przyjął, że osk. Ż. E. (1) miał świadomość, iż A. W. i D. M. (1) są członkami związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż. oraz na jakiej podstawie zastosował kwalifikację prawną z art. 65 kk,

729 -niewspółmiernie wysoki wymiar kary w stosunku do czynu jaki możnaby oskarżonemu Ż. E. (1) przypisać;

730 2) w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 28 wyroku:

731 - naruszenie przepisu prawa procesowego, a to art. 410 kpk przez pominięcie

732 przy wyrokowaniu tej części zeznań świadka B. Ć. (4), z których wynika, że Ż. E. (1) „nic nie chciał'" z napadu na właściciela warsztatu radiowego - F. K.,

733 naruszenie przepisu prawa procesowego, a to art. 424 § 1 pkt. 1 kpk przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku dlaczego w kwestii zysku z przestępstwa oparł się tylko na zeznaniach D. M. (1), a nie B. Ć. (4),

734 - niewspółmiernie wysoki wymiar kary w stosunku do przypisanego

735 oskarżonemu czynu;

736 3) w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 30 wyroku: I - naruszenie przepisu prawa procesowego, a to art. 7 kpk przez dowolną, sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania ocenę zeznań Ć. K. (1), G. K. (2) i E. I. (2), przez uznanie za wiarygodne ich twierdzeń, że po wyprzedzeniu samochodu Ć. E. zachowywał się tak, iż wywołało to obawy, że może dojść do kolizji, a następnie, że „chciał przestraszyć Ć. K. (1) i tak też się stało";

737 4) w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 31 wyroku:

738 - obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 424 § 1 pkt. 2 kpk przez niewyjaśnienie na jakiej podstawie Sąd przyjął, że oskarżony Ż. E. (1) miał świadomość, iż A. W. i D. M. (1) są członkami związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż. oraz na jakiej podstawie zastosował kwalifikację prawną z art. 65 kk,

739 - niewspółmiernie wysoki wymiar kary w stosunku do czynu jaki można by oskarżonemu przypisać;

740 5) w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie 54 wyroku:

741 - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że osk. Ż. E. (1) brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym kierowanym przez B. Ż., podczas gdy z zebranych dowodów nie wynika aby oskarżony ten o istnieniu takiego związku wiedział i do niego należał,

742 - obrazę art. 424 § 1 kpk przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku na jakich dowodach oparł Sąd ustalenie o udziale osk. Ż. E. (1) w związku przestępczym o charakterze zbrojnym kierowanym przez B. Ż.;

743 6) w odniesieniu do kary łącznej orzeczonej wobec osk. Ż. E. (1) w punkcie 59 wyroku:

744 - rażącą surowość tej kary wynikającą z naprowadzonych wyżej uchybień oraz

745 z braku uwzględnienia jakichkolwiek okoliczności łagodzących.

746 W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku:

747 1) w pkt. 27 przez przyjęcie, że osk. Ż. E. (1) udzielił pomocy A. W. i D. M. (1) w dokonaniu napadu rabunkowego na A. Ć., przez wskazanie im miejsca przeprowadzenia napadu, trasy przejazdu z pracy do domu, a także domu A. Ć., w wyniku czego sprawcy ci z udziałem innych osób po uprzednim doprowadzeniu A. Ć. do stanu bezbronności, zabrali na jego szkodę pieniądze w kwocie co najmniej 26.000zł, a następnie skuli go kajdankami i pozostawili w bagażniku samochodu,

748 czym wyczerpał znamiona przestępstwa przewidzianego w art. 18 § 3 kk, w zw. z art 280 § 1 kk i wymierzenie mu za przestępstwo to łagodniejszej kary pozbawienia wolności; 2) w pkt. 28 - przez wymierzenie osk. Ż. E. (1) łagodniejszej kary pozbawienia wolności;

749 2) w pkt. 30 - przez uniewinnienie osk. Ż. E. (1) od dokonania przypisanego mu w punkcie tym czynu;

750 3) w pkt. 31 - przez przyjęcie, że osk. Ż. E. (1) w czerwcu 1996r. udzielił pomocy D. M. (1), A. W. i innemu mężczyźnie w ten sposób, że wskazał pokrzywdzonego, udzielił informacji o miejscu popełnienia przestępstwa i wysokości kwoty pieniędzy przewożonych przez pokrzywdzonego w wyniku czego w dniu 18.07.1996r. w I. usiłowano skraść pieniądze na szkodę D. M. (2), czym wyczerpał znamiona przestępstwa przewidzianego w art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 1 kk i wymierzenie mu za przestępstwo to łagodniejszej kary pozbawienia wolności;

751 w pkt. 54 - przez uniewinnienie osk. Ż. E. (1) od dokonania przypisanego mu w punkcie tym czynu;

752 w pkt. 59 - przez wymierzenie osk. Ż. E. (1) znacznie łagodniejszej kary łącznej pozbawienia wolności.

753 Obrońca oskarżonego H. H. (1) zaskarżył powyższy wyrok w części jego dotyczącej tj. w punkcie 22, 25 i 59, zarzucając mu zgodnie z art. 438 k.p.k.:

754 -błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że oskarżony był osobą pomagającą w popełnieniu przestępstw podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego wskazuje, że oskarżony nie brał udziału w tych zdarzeniach;

755 -obrazę prawa karnego procesowego, a to:

756 art.7 K.p.k. -poprzez jego niezastosowanie i ocenę materiału dowodowego, a to wyjaśnień oskarżonego M. a w szczególności czynności okazania wizerunku oskarżonego H. H. (1) (k. 10261, k. 10167) w sposób niezgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego albowiem treść tego okazania i wyjaśnienia M. pozostaje w oczywistej sprzeczności z wcześniejszymi wyjaśnieniami współoskarżonego M., w których nie pamiętał on nazwiska oskarżonego;

757 art. 424§1 i 2 K.p.k. poprzez jego niezastosowanie polegające na lakonicznym uzasadnieniu faktycznym oraz prawnym czynów przypisywanych oskarżonemu H. H. (1) a także wymierzonych kar, co uniemożliwia rzeczową kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku;

758 - obrazę przepisów prawa karnego materialnego, a to:

759 art. 4§1 K.k. - poprzez jego niezastosowanie i stosowanie przepisu art. 65 K.k. wbrew zakazowi retroakcji;

760 art. 18 K.k. - poprzez j ego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pomocnik ponosi odpowiedzialność za zachowanie bezpośredniego wykonawcy, które wykroczyło poza zamiar pomocnictwa;

761 art. 63 §1 K.k. - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy oskarżonemu wymierzono karę pozbawienia wolności, a w toku postępowania stosowany był areszt tymczasowy;

762 art. 65 § 1 K.k. - poprzez jego błędne zastosowanie podczas gdy z materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika aby relacje oskarżonego H. z innymi współsprawcami miały charakter związku przestępczego.

763 W oparciu o powyższe zarzuty obróca wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w punkcie 22, 25 i 59 i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

764 Obrońca Ć. B. (1) na podstawie art. 444 KPK oraz art. 425 § 1 i 2 KPK zaskarżył wyrok w części uznającej oskarżonego Ć. B. (1) za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt XV i LV aktu oskarżenia (pkt. 15 i 54 wyroku ) na jego korzyść i wyrokowi zarzucił:

765 1.obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 258 § 1 i 2 KK poprzez zastosowanie tego przepisu w stosunku do oskarżonego Ć. B. (1) i przyjęcie, że od maja do września 1991r. brał on udział w związku przestępczym kierowanym przez B. Ż. dokonującym zabójstw, napadów rabunkowych, wymuszeń rozbójniczych, kradzieży, uprowadzeń i pobicia przy użyciu broni palnej i innych niebezpiecznych narzędzi, nielegalnej dystrybucji narkotyków, w sytuacji kiedy Sąd ustalił, że od 1991r. B. Ż. dopiero organizował wokół siebie grupę osób, z którymi miał dokonywać przestępstw i w sytuacji, kiedy Sąd ustalił, że zebrany materiał jednoznacznie wskazuje na istnienie związku przestępczego o charakterze zbrojnym dopiero od 25.11.1995r.

766 2. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia,

767 a mianowicie :

768 - art. 2 KPK, 4 KPK, art. 5 § 2 KPK, art. 7 KPK, art. 366 KPK, art. 410 KPK, polegającą na jednostronnej analizie materiału dowodowego, uwzględniającej pomówienia świadków K. I. i D. Ł., nie uwzględniającej zaś okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, braku wszechstronnej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie bez zachowania zasady obiektywizmu, poprzez pominięcie wyjaśnień oskarżonego i innych współoskarżonych, sprzeczne z zasadą swobodnej oceny dowodów i obowiązkiem rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, przyjęcie, że Ć. B. (1) dopuścił się zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów.

769 - art. 424 § 1 pkt 1 KPK polegającą na niezgodnym z wymienionym przepisem uzasadnieniem zaskarżonego wyroku

770 W konkluzji skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uznanie oskarżonego Ć. B. (1) za niewinnego popełnienia przypisanych mu przestępstw, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania

771 Obrońca oskarżonego G. V. – adw. B. F. (1) zaskarżył częściowo wyrok w pkt 38 oraz w pkt 54 w zakresie dotyczącym oskarżonego G. V..

772 Przedmiotowemu wyrokowi zarzucił :

773 1 . na zasadzie art. 427 § 2 i 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego a to:

774 a) art. 258 § 2 k.k. poprzez przyjęcie usiłowanie popełnienia przez oskarżonego jednego przestępstwa w czasie rzekomego uczestniczenia w zorganizowanym związku przestępczym wypełnia znamiona przestępstwa z art. 258 § 2 k.k, mimo iż w doktrynie podkreśla się, iż immanentną cechą zorganizowanej grupy lub związku jest to, że mają one założony cel przestępczy w postaci wielokrotnego (nie mniej niż dwukrotnego) popełniania przestępstw. [Konarska-Wrzosek V., Prawnokarne środki walki z przestępczością zawodową i zorganizowaną przewidziane w kodeksie karnym, Prok.i Pr. 2000/3/40]. Natomiast grupy powstałe w celu popełnienia jednego przestępstwa traktować należy jako szczególną formę współsprawstwa. [Gaberle A, Przestępczość grupowa w Polsce jako zjawisko kryminologiczne i prawnokarne, Cz. PKiNP 1998/1 -2/75],

775 2. na zasadzie art. 427 k.p.k. § 2 i 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

776 a) art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez uznanie oskarżonego G. V. za

777 winnego zarzucanego mu czynu na podstawie niepełnego materiału dowodowego i

778 oparcie się przez Sąd mimo braku pełnowartościowego materiału na:

779 na złożonych wyłącznie w toku postępowania przygotowawczego

780 zeznaniach świadka G. M. (1) ( świadek zmarł, odpis aktu zgonu k.

781 17520-17521 tom 91) oraz zeznaniach świadka A. F. (3)

782 (świadek zmarł, odpis aktu zgonu k. 23199 tom 119), które nie zostały

783 potwierdzone w toku przesłuchania przed Sądem, gdyż świadkowie zmarli w

784 toku postępowania.

785 b) art. 9§ 1 k.k. poprzez przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona umyślności, mimo iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, iż po stronie oskarżonego G. V. istniała świadomość istnienia grupy przestępczej, której cele przestępcze miał akceptować i godzić się na ich realizację. [ konieczność zaistnienia takich przesłanek przyjął Sąd Apelacyjny, w Katowicach w wyroku z dnia 25.04,2007r., II AKa 431/06, KZS 2007/11/45]

786 c) art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów a to dokonanie w sposób jednostronny oceny zeznań świadków co narusza zasady logiki i doświadczenia życiowego w szczególności zaś przez: uznanie, iż zeznania świadków koronnych K. I. (2) (tom4,

787 k. 408 i nast) oraz Ł. B. (3) są wiarygodne, gdyż jak przyjął sąd

788 I Instancji „nadanie świadkowi statusu świadka koronnego musi powodować, iż

789 jego zeznania są całkiem wartościowe, a co za tym idzie - w pełnym zakresie

790 wiarygodne, skoro taki status już mu nadano", (tak str. 7 uzasadnienia) podczas

791 gdy wiarygodność tych świadków może budzić poważne wątpliwości, skoro

792 poprzez ujawnienie przestępstw działali oni wyłącznie w celu poprawienia swojej pozycji materialno-procesowej . Tymczasem zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą[por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach w z dnia 16.12.2004r. II AKa223/04, KZS 2005/7-8/154] przyjęto, iż „wyjaśnienia podejrzanego, a po nadaniu tej osobie statusu świadka koronnego jej zeznania, należy oceniać ze szczególną ostrożnością."

793 3. na zasadzie art. 427 § 2 i 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych

794 przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść poprzez:

795 - nieuzasadnione przyjęcie, iż oskarżony G. V. w okresie od września do listopada 1996r brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym kierowanym przez B. Ż., podczas gdy materiał dowodowy w niniejszej sprawi nie daje podstaw do takich ustaleń,

796 - bezpodstawne, nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym sprawy przyjęcie, iż oskarżony G. V. miał świadomość, iż związek ma charakter przestępczy, skutkiem czego Sąd błędnie przyjął, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 258 § 2 k.k;

797 Z uwagi na podniesione zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

798 Drugi obrońca oskarżonego G. V.- adw. Ł. I. (1) zaskarżył w całości wyrok i zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił :

799 1) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności:

800 - art. 4k.p.k. poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, brak odniesienia i oceny wyjaśnień oskarżonego w uzasadnieniu wyroku i oparcie stanu faktycznego sprawy wyłącznie na dowodach obciążającym oskarżonego, niekonsekwentnych i wzajemnie sprzecznych pomówieniach świadków koronnych K. I., D. Ł.,

801 - art. 184 k.p.k. poprzez przyjęcie, iż w rozpoznawanej sprawie zachodziły przesłanki zastosowania instytucji świadka anonimowego, a tym samym naruszenie podstawowych zasad procesu karnego - prawa do obrony, zasady bezpośredniości, kontradyktoryjności, jawności oraz rzetelnego procesu wyrażonej m.in. w art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 1950 r.,

802 - naruszenie zasady ciągłości postępowania polegające na tym, iż pomiędzy rozprawami były przerwy trwające po kilka i kilkanaście miesięcy, przy czym proces kilkakrotnie rozpoczynano od początku i po upływie 8 lat od rozpoczęcia procesu wydano zaskarżony wyrok, co stanowi równocześnie naruszenie zasady bezpośredniości postępowania;

803 W konkluzji obrońca wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego G. V. od popełnienia zarzucanego mu czynu,

804 ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

805 Obrońca oskarżonego M. P. zaskarżył wyżej opisany wyrok w pkt 42 w części dotyczącej wymienionego oskarżonego w całości, na jego korzyść. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :

806 - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, polegający na wadliwej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie , iż oskarżony M. P. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena zebranych w sprawie dowodów oraz ich związku z pozostałymi okolicznościami prowadzi do zgoła odmiennego wniosku

807 - obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na-treść wydanego orzeczenia, a to art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk przez naruszenie zasady obiektywizmu, swobodnej oceny dowodów, domniemania niewinności oraz nie uwzględnieniu przy wydawaniu wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy polegające na : całkowitym pominięciu przy ustalaniu podstawy

808 wyroku bezspornego faktu, iż pokrzywdzeni zajściem 25 marca 1998r. (...) i V. E. nie tylko, że nie rozpoznali w osobie okazanego im oskarżonego M. P. napastnika zajścia, a wręcz przeciwnie stwierdzili, iż żaden z okazanych im mężczyzn nie jest podobny do napastników mimo, iż przesłuchiwany w dniu zajścia w charakterze świadka V. E. zeznał, iż jest w stanie rozpoznać sprawców zdarzenia,

809 - oparciu wyroku jedynie na zeznaniach świadka koronnego K. I., który na zdjęciu 376 okazanej mu tablicy poglądowej rozpoznał M. P. jako jednego z (...) mającego brać udział w najściu mieszkania E., mimo iż bezpośrednio biorący udział w zajściu pokrzywdzeni F. i V. E. w żadnym z okazanych im zdjęć tejże samej tablicy poglądowej nie rozpoznali oskarżonego M. P. jako napastnika zdarzenia z dnia 25 marca 1998 r.,

810 - nie uwzględnieniu na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości

811 w postaci wyeliminowania z dużym prawdopodobieństwem możliwości pobytu oskarżonego M. P. w dniu 25 marca 1998 r. w mieszkaniu

812 pokrzywdzonych E., o czym świadczy fakt zabezpieczenia w trakcie oględzin tegoż mieszkania śladów linii papilarnych, które zgodnie z ekspertyzą Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej w M. z dnia 22 maja 1998 r. oraz biegłego sądowego Sądu Okręgowego w Katowicach z zakresu daktyloskopii z dnia 2 marca 2000 r. wykluczyły ich pochodzenie od oskarżonego M. P. , od którego pobrano stosowny materiał porównawczy, a które to ślady linii papilarnych najprawdopodobniej pochodziły od faktycznych, nieustalonych sprawców najścia, na mieszkanie Państwa E..

813 Stawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego M. P. od popełnienia zarzucanego mu czynu, bądź to o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

814 rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.

815 Obrońca oskarżonego Ż. K. (1) , zaskarżył wyżej wskazany wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, co do jego winy. Skarżący zarzucił wyrokowi:

816 1) obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, przez nienależyte rozważenie wszystkich okoliczności sprawy, rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego i dowolną ocenę dowodów,

817 2) błędy w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść przez uznanie, że:

818 - oskarżony Ż. K. (1) brał udział w związku przestępczym, kierowanym przez B. Ż.,

819 - udzielił pomocy do dokonania napadu rabunkowego na osobie E. F. poprzez wskazanie tego pokrzywdzonego, jego miejsca zamieszkania i pracy, udzielenie informacji o zasobach pieniężnych oraz zaproponowanie miejsca i sposobu popełnienia tego przestępstwa,

820 - udzielił pomocy do dokonania napadu rabunkowego na osobie G. M. (1) w ten sposób, że wskazał tego pokrzywdzonego, jego miejsce zamieszkania i pracy oraz udzielił informacji o jego zasobach pieniężnych, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do takich ustaleń.

821 Wskazując powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego Ż. K. (1) od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

822 Obrońca oskarżonego H. H. (2) zaskarżył wyżej wymieniony wyrok w części dotyczącej uznania oskarżonego H. H. (2) za winnego popełnienia czynu zakwalifikowanego z art. 280 § 2 kk w zw. z art.65 § 1 kk (pkt. 16 wyroku). Skarżący zarzucił orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z wyjaśnień oskarżonego oraz z zeznań nie tylko samych pokrzywdzonych, ale także z zeznań świadków w tym w szczególności z zeznań świadka koronnego, które skłaniają do przyjęcia, że oskarżony nie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu.

823 W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego.

824 Obrońca oskarżonego V. M. (1) - adw. J. M. (2) zaskarżył wyrok odnośnie tego oskarżonego w całości. Zaskarżonemu wyroki zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych będących jego podstawą, a polegający na wyrażeniu poglądu, że zeznania świadka koronnego K. I. (2) oraz świadka K. Ć. (1) w powiązaniu z zeznaniami F. i V. E. są wiarygodne, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności konsekwentnych i stanowczych wyjaśnień osk. V. M. (1) winna prowadzić do odmiennego wniosku, a mianowicie, iż oskarżony nie dopuścił się popełnienia przypisanych mu czynów.

825 Skarżący w konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie V. M. (1) od popełnienia przypisanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.

826 Drugi obrońca oskarżonego V. M. (1) - adw. Ś. Ć. (2) zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił mu:

827 - błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą orzeczenia mający wpływ na jego treść, a polegający na niesłusznej, jednostronnej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego w sprawie i uznaniu winy oskarżonego V. M. (1) na podstawie w głównej mierze zeznań świadka koronnego K. I. do których oceny należało podejść z dużą dozą ostrożności, a które w swej treści nasuwają szereg wątpliwości co do ich wiarygodności i faktycznego udziału V. M. (2) w zarzucanych mu przestępstwach przy jednoczesnym odmówieniu waloru wiarygodności m.in. wyjaśnieniom oskarżonego.

828 -rażące naruszenie przepisów prawa procesowego:

829 art. 4 k.p.k. poprzez oparcie skazania jedynie na dowodach niekorzystnych dla oskarżonego, bez należytego uwzględnienia dowodów przeciwnych;

830 art. 7 k.p.k. prowadzące do poczynienia ustaleń faktycznych, które in concreto stanowią efekt nie swobodnej, lecz całkowicie dowolnej oceny dowodów i prowadzą do przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanych mu czynów, mimo, iż zgromadzony materiał dowodowy, w żaden sposób nie pozwalają na wysnucie tak daleko idącego wniosku.

831 art. 424 § 1 pkt. l kpk przez niewskazanie w należyty sposób, jakie fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej ocenie oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych poprzestając na krótkiej i ogólnikowej ocenie wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie,

832 Wskazując na powyższe zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

833 Obrońca oskarżonego K. Ć. (1) zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w punktach 42, 49, 54 i 59 na korzyść oskarżonego. Skarżący zarzucił orzeczeniu:

834 1) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wydanego

835 [orzeczenia poprzez przyjęcie, iż oskarżony swoim działaniem dopuścił się

836 zarzuconych mu i opisanych w pkt. XLIII, L, LV czynów],

837 2) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a

838 w szczególności:

839 -art. 4 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, brak odniesienia i oceny wyjaśnień oskarżonego w uzasadnieniu wyroku i oparcie stanu faktycznego sprawy wyłącznie na dowodach obciążających oskarżonego, niekonsekwentnych i wzajemnie sprzecznych pomówieniach świadków koronnych K. I., D. Ł.,

840 -art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,

841 -art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów

842 skutkującego przyjęciem, iż zebrane w sprawie dowody potwierdzają fakt

843 popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów,

844 - art. 184 k.p.k. poprzez przyjęcie, iż w rozpoznawanej sprawie zachodziły przesłanki zastosowania instytucji świadka anonimowego, a tym samym naruszenie podstawowych zasad procesu karnego - prawa do obrony, zasady bezpośredniości, kontradyktoryjności, jawności oraz rzetelnego procesu wyrażonej m.in. w art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 1950 r.,

845 - naruszenie zasady ciągłości postępowania, polegającej na tym, że pomiędzy poszczególnymi rozprawami były przerwy trwające kilka albo kilkanaście miesięcy, przy czym proces kilkakrotnie rozpoczynany był od początku, zaś po 8 latach od jego rozpoczęcia, wydano zaskarżony wyrok, co stanowi równocześnie naruszenie zasady bezpośredniości.

846 Z daleko idącej ostrożności procesowej obrońca wyrokowi temu zarzucił:

847 rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu K. Ć. (1) kar jednostkowych i kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności.

848 W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie skarżonego K. Ć. (1), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

849 Obrońca oskarżonego Ć. H. - adw. D. Ł. zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił mu:

850 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść tego orzeczenia przez przyjęcie, że oskarżony Ć. H. (1) dopuścił się zarzucanych mu czynów, mimo braku dostatecznych dowodów uprawniających do takich ustaleń;

851 2) obrazę przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:

852 - art. 4 i 410 kpk - przez pominięcie przy wyrokowaniu szeregu okoliczności i faktów przemawiających na korzyść oskarżonego, które zostały ujawnione "w toku rozprawy głównej;

853 - art. 2 § 2kpk - poprzez dokonanie ustaleń i oparcie rozstrzygnięcia na domniemaniach, nie zaś prawdziwych ustaleniach faktycznych;

854 - art. 5 i 7kpk - poprzez dokonanie ustaleń na podstawie tylko części dowodów i ich ocenę niezgodnie z zasadami określonymi w art. 7 kpk, a także rozstrzyganie nie dających usunąć się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego;

855 - art. 424 § 1 kpk poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku szeregu okoliczności i dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia, bez omówienia sposobu rozumowania i dochodzenia do wniosków będących podstawą ustaleń, a także nie omówienia dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych.

856 Nadto skarżący wniósł o dopuszczenie i zażądanie na okoliczność oceny wiarygodności zeznań i wyjaśnień G. Ł. następujących opinii psychologicznych i psychiatrycznych dotyczących G. Ł., a to:

857 -opinii opracowanych w sprawie Sądu Okręgowego w Katowicach o sygn. XVI K 125/04,

858 -opinii, zwłaszcza psychologicznej opracowanej przez mgr J. E. (1) -w sprawie Sądu Rejonowego w Tychach sygn. IIK 643/05,

859 -opinii opracowanej do sprawy Sądu Okręgowego w Katowicach - sygn. V K12/05.

860 Wskazując na powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego Ć. H..

861 Drugi obrońca oskarżonego Ć. H. - adw. G. J. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

862 I. naruszenie art. 424 § 1 pkt 1 kpk , poprzez:

863 zbiorcze powołanie dowodów na podstawie których Sąd ustalił stan faktyczny i zaniechanie przyporządkowania konkretnego dowodu do konkretnego ustalenia faktycznego, co uniemożliwia wręcz kontrolę instancyjną poprawności, nie tylko dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych, ale przede wszystkim kontroli samego procesu intelektualnego prowadzącego do takich, a nie innych ocen każdego dowodu,

864 pominięcie roztrząsania konkretnych sprzeczności pomiędzy relacjami świadków koronnych, osk. D. M. (1), czy św. G. Ł., a pozostałymi oskarżonymi, w tym osk. Ć. H. i zastąpienie powyższego ogólnymi zwrotami w rodzaju: Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom/wyjaśnieniom, gdyż są one spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają, podczas gdy w okolicznościach np. zarzutu XXXVI a/o (rozbój na osobie D. Ć.) ujawnione zostało, iż pokrzywdzony w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Krakowie, gdzie oskarżone zostały - o to właśnie przestępstwo - inne osoby, podał szczegółowe rysopisy sprawców, które w żaden sposób nie korelują, ani z sylwetką, ani ze wzrostem osk. Ć. H., którego nadto pokrzywdzony w niniejszym postępowaniu nie rozpoznał, a wyżej wskazane, a wyżej wskazane, jako oskarżone osoby w sprawie przed Sądem Okręgowym w Krakowie zostały w obu instancjach skazane za przestępstwo w niniejszym postępowaniu tym razem przypisane m.in. osk. Ć. H.,

865 braku odniesienia się do oceny wiarygodności świadka G. Ł., z którym osk. Ć. H. od połowy lat 90-tych pozostaje w ostrym osobistym konflikcie, co zostało wykazane w sprawie tut. Sądu o sygn. akt V K188/02.

866 II. naruszenie art. 7 kpk , poprzez wybiórcze traktowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonaniu oceny tegoż materiału sprzecznie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego,

867 w szczególności gdy idzie o ocenę zeznań świadków koronnych, a zwłaszcza oceny ich różnic co do treści pomiędzy złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, a złożonymi przed Sądem.

868 III błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że:

869 a) oskarżony Ć. H. brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym,

870 b) oskarżony Ć. H. dopuścił się popełnienia pozostałych zarzuconych w a/o przestępstw,

871 c) w czynie opisanym w punkcie XXXIV a/o sprawcy dysponowali bronią palną, w postaci rewolweru Ć.&K..

872 Z daleko idącej ostrożności procesowej, nadto - na wypadek nieuwzględnienia wyżej wskazanych zarzutów zarzucił rażącą niewspółmierność kary wymierzonej za przestępstwa opisane w punktach 33,35,53 zaskarżonego wyroku.

873 W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od I zarzutów aktu oskarżenia lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o znaczne zmniejszenie wymiaru kary pozbawienia wolności, z uwzględnieniem roli oskarżonego w czynach opisanych aktem oskarżenia.

874 Obrońcy oskarżonego D. B. - adw. B. Ć. (6) i adw. B. F. (2) zaskarżyli powyższy wyrok w całości stosunku do oskarżonego D. B.. Skarżący wyrokowi temu zarzucili:

875 1) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie wbrew zasadom logiki, iż przedstawiony przez oskarżonego D. M. (1) przebieg zdarzenia - czynu zarzucanego oskarżonemu D. B. (1) miał miejsce, pomimo, że zgodnie z pozostałym zebranym w materiałem dowodowym (w tym wyjaśnieniami oskarżonego D. ) i zasadami prawidłowego rozumowania nie pozwala na uznanie oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu,

876 2) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 kpk w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i ustalenie stanu faktycznego w oparciu o nieudowodnione okoliczności,

877 3) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy,

878 4) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony D. B. (4) dopuścił się

879 zarzucanego mu czynu, pomimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala

880 na uznanie tego oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie

881 oskarżenia.

882 Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku w apelowanej części i uniewinnienie oskarżonego D. B. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

883 Obrońca oskarżonego Ć. C. (1) zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego odnośnie rozstrzygnięcia o winie i karze Ć. C. (1) opisanych w pkt XVIII i 17 w całości na korzyść oskarżonego. Wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, który to błąd miał wpływ na treść wydanego orzeczenia a polegający na przyjęciu, iż oskarżony Ć. C. (2) udzielił pomocy członkom związku przestępczego do dokonania napadu rabunkowego na osobie J. M. (1); pomoc ta w szczególności miała polegać na zbieraniu informacji o rozkładzie mieszkania, przechowywanych pieniądzach itp. co według oceny Sądu stanowiło pomocnictwo w rozumieniu art.18 § 1 kk. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego w punktach XVIII i 17 części dyspozytywnej wyroku i uniewinnienie oskarżonego, względnie przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w tym zakresie.

884 Obrońca oskarżonego B. Ć. (2) zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej uznania za winnego oskarżonego B. Ć. (2) popełnienia przestępstwa przypisanego mu w pkt 15 wyroku, tj. o przestępstwo z art. 280 § 2 kk w zw. z art 64 § 1 kk i art. 65 § 1 kk, w punkcie 19 wyroku, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. art. 65 § 1 kk, w zw. z art, 64 § 1 kk i w punkcie 54 wyroku, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 i 2 kk (odpowiednio w pkt XV, XVI, XX i LV opisanych w wyroku zarzutów). Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

885 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia przez przyjęcie, iż:

886 -oskarżony B. Ć. (2) w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku brał udział w związku przestępczym, kierowanym przez B. Ż. dokonującym zabójstw, napadów rabunkowych, wymuszeń rozbójniczych, kradzieży, uprowadzeń i pobicia, nielegalnej dystrybucji broni i narkotyków, przy użyciu broni palnej i innych niebezpiecznych narzędzi, czym miał wyczerpać znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 i 2 kk

887 -oskarżony B. Ć. (2) w dniu 25 sierpnia 1991 roku w M. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ramach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym, posługując się bronią palną i gazową oraz stosując przemoc polegającą na zadawaniu uderzeń drewnianym kijem, bicie rękami, kopaniem po głowie i całym ciele dokonał napadu rabunkowego na osobach: Ł. G. i B. I. (1) co spowodowało, że Ł. G. doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, stłuczenia twarzy, wstrząśnienia mózgu oraz złamania drugiej kości śródręcza dłoni lewej skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, natomiast B. I. (1) doznał obrażeń ciała w postaci złamania końcówki palca wskazującego prawej ręki, stłuczenia okolicy kręgów szyjnych głowy, chwilowego paraliżu kończyn dolnych oraz rany ciętej głowy, skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w Ż. pieniędzy w kwocie 2.061,20 zł, zegarka marki (...) i noża fińskiego o łącznej wartości 50 zł. na szkodę Ł. G. oraz torby reklamowej wraz z przepustką i biletem komunikacji autobusowej o łącznej wartości 5 zł. na szkodę B. I. (1), czym miał wyczerpać znamiona przestępstwa z art. 280§2 kk w zw. z art. 64§1 kk i art. 65§1 kk,

888 -oskarżony B. Ć. (2) w dniu 18 września 1991 w M. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanym przez B. Ż., po uprzednim użyciu przemocy wobec J. M. (1) w postaci szarpania za włosy i przytrzymywania rąk, usiłował skraść na jej szkodę pieniądze, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na obronę pokrzywdzonej przy czym oskarżony tegoż czynu miał się dopuścić w warunkach powrotu do przestępstwa przypisanego mu w punkcie XV aktu oskarżenia, czym miał wyczerpać znamiona przestępstwa z art. 13 § 1 kk, w zw. z art. 280 § 1 kk, w zw. z art. 65 § 1 kk i w zw. z art. 64 § 1 kk , podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzić, iż oskarżony B. Ć. (2) uczestniczył w związku przestępczym kierowanym przez B. Ż., a tym bardziej iż to właśnie oskarżony brał udział w zarzucanych mu przestępstwach, zaś jego prawidłowa i wnikliwa analiza powinna prowadzić do uniewinnienia oskarżonego od ich popełnienia,

889 2. obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności:

890 - art. 424 §1 pkt. 1 kpk. poprzez:

891 a) sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nie spełniający wymagań

892 określonych w tym przepisie a w konsekwencji w sposób uniemożliwiający

893 przeprowadzenie merytorycznej kontroli trafności i poprawności rozstrzygnięcia

894 b) niewykazanie na jakiej podstawie Sąd I instancji odmówił wiarygodności dowodom przemawiającym na korzyść oskarżonego, w tym braku wskazania na jakich podstawach Sąd w pełni odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i poprzestanie w tym zakresie jedynie na stwierdzeniu, że są one przyjętą linią obrony przy jednoczesnym uznaniu za w pełni wiarygodne zeznań świadka koronnego K. I., w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu,

895 c) brak wyczerpującego wskazania na jakiej podstawie Sąd I instancji przyjął, iż

896 - oskarżony brał udział w związku przestępczym kierowanym przez B. Ż. od 1991 do 18 stycznia 1999 roku, w sytuacji, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na kategoryczne stwierdzenie, iż oskarżony przynależał

897 do związku przestępczego, a tym bardziej nie świadczy o tym, jakoby oskarżony miał być członkiem tegoż związku w okresie wskazanym przez Sąd

898 - tj. od 1991 do 1999roku. -art. 4 kpk poprzez uwzględnienie podczas wyrokowania wyłącznie okoliczności niekorzystnych dla oskarżonego, a to dowodu z zeznań świadka koronnego K. I. mimo braku potwierdzenia prawdziwości tych zeznań w jakimkolwiek innych dowodach, przy jednoczesnym dowolnym i nieuzasadnionym zdeprecjonowaniu lub całkowitym pominięciu dowodów wskazujących na niewinność oskarżonego i niewiarygodność zeznań świadka koronnego K. I.

899 - poprzez oparcie rozstrzygnięcia przede wszystkim na relacjach świadka koronnego K. I., który jako członek grupy przestępczej kierowanej przez B. Ż., który aktywnie uczestniczył w realizacji czynów objętych przedmiotowym postępowaniem , z uwagi na treść przepisów i sposób regulacji materii ustawy o świadku koronnym, był niewątpliwie zainteresowany wynikiem tego postępowania, a przede wszystkim przerzuceniem ciężaru odpowiedzialności za popełnione przestępstwa, na inne niż on osoby, a także poprzez bezpodstawne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego i pozostałych współoskarżonych przy jednoczesnej niemal bezkrytycznej analizie relacji w/w świadka koronnego w zakresie w jakim pomówił on oskarżonego

900 - poprzez uznania oskarżonego B. Ć. (2) za winnego przestępstw opisanych w punktach 15 i 19 zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy brak jest ku temu przekonywujących dowodów, w szczególności relacji pokrzywdzonych tymi czynami, którzy nie rozpoznali oskarżonego jako sprawcy, a tym samym nie potwierdzili udziału oskarżonego w przypisanych mu czynach

901 - art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez odstąpienie przez Sąd I instancji od zasady swobodnej oceny dowodów i orzekanie w tym zakresie na zasadzie niedozwolonej arbitralności wyrażającej się zwłaszcza w niezgodności z zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego ocenie zeznań świadka koronnego poprzez przyznanie im waloru prawdziwości i wiarygodności podczas gdy zebrany materiał dowodowy, znaczny upływ czasu pomiędzy zeznaniami świadka a zdarzeniami, które on opisuje, częstotliwość i liczba opisywanych zdarzeń a także szeroka działalność przestępcza świadka może wskazywać, iż świadek mógł mylić się co do ilości jak i tożsamości osób biorących udział w działalności przestępczej

902 - art. 5 § 2 poprzez przyjęcie, iż zebrany materiał dowodowy pozwala jednoznacznie stwierdzić winę oskarżonego oraz rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego istotnych wątpliwości dotyczących udziału oskarżonego w związku przestępczym oraz w przypisanych mu przestępstwach

903 - art. 366 § 1 kpk poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego za zarzucane mu przestępstwa, a w szczególności nie wyjaśnienie:

904 na czym miała polegać rola i udział oskarżonego w przypisanej mu grupie przestępczej o charakterze zbrojnym

905 Wskazując na powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego B. Ć. (2) od przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem czynów ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części w stosunku do oskarżonego B. Ć. (2) i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

906 Obrońca oskarżonego B. G. (1) zaskarżył powyższy wyrok w pkt 6 w części dotyczącej oskarżonego B. G. (1) w całości, pkt 54 w części dotyczącej oskarżonego B. G. (1) w całości oraz w pkt 59 w części dotyczącej oskarżonego B. G. (1) w całości. Obrońca zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

907 obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest:

908 - art. 4 kpk poprzez bezkrytyczne przyjęcie zeznań świadków obciążających oskarżonego, pomimo uzasadnionych wątpliwości co do ich wiarygodności w tym zakresie ze względu na istnienie licznych nieścisłości i rozbieżności w tych zeznaniach i nienależyte uzasadnienie dlaczego Sąd dał im wiarę w części obciążającej oskarżonego,

909 -art. 7 kpk poprzez:

910 a) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez

911 przyjęcie, iż oskarżony wskazał pokrzywdzonego, prowadził jego

912 obserwację i udzielił o nim informacji, podczas gdy brak jest w tym

913 zakresie jakichkolwiek wiarygodnych dowodów

914 b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez

915 bezzasadne przyjęcie, iż nadanie świadkowi statusu świadka koronnego . musi powodować, iż jego zeznania są całkiem wartościowe, a co za tym idzie - w pełnym zakresie wiarygodne, skoro taki status już mu nadano, podczas gdy sam charakter instytucji świadka koronnego wskazuje, iż zeznania takiego świadka winny być

916 oceniane z ponadprzeciętną dozą krytycyzmu i winny znajdować potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym

917 c) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie

918 za wiarygodne zeznań świadka D. G. (1), podczas gdy

919 jego zeznania są wewnętrznie sprzeczne, a ich treść pozostaje w

920 sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego

921 - art. 5 § 2 kpk poprzez nie uwzględnienie na korzyść oskarżonego faktu, iż brak jest jakiegokolwiek bezpośredniego świadka zarzucanego oskarżonemu czynu z art. 148 § 2 pkt 3 i4 w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 65 k.k., a informacje o udziale oskarżonego w tymże czynie zawarte w zeznaniach świadków są jedynie informacjami zasłyszanymi, a ponadto wewnętrznie sprzecznymi

922 - art. 424 kpk poprzez niedostateczne uzasadnienie podstaw faktycznych i prawnych zaskarżonego wyroku,

923 b) nie wskazanie, które z zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych Sąd uznał za wskazujące na udział oskarżonego w zarzucanych mu czynach, na których konkretnie zeznaniach się w tym zakresie oparł, a których zeznań i wyjaśnień nie uznał za wiarygodne

924 c) wskazanie w zakresie zarzucanego oskarżonemu czynu w postaci udziału w zorganizowanej grupie przestępczej jedynie numerów akt sprawy, na których mają się znajdować zeznania świadków i wyjaśnienia oskarżonych potwierdzającego popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, podczas gdy na kartach tych znajdują się zeznania i wyjaśnienia dotyczące różnych osób i różnych czynów, a analiza ich treści wskazuje na to, iż są one częściowo wzajemnie sprzeczne, wobec czego nie sposób ustalić, które konkretnie zeznania i wyjaśnienia Sądu uznał w tym zakresie za wiarygodne, a którym przymiotu wiarygodności odmówił, a ponadto które konkretnie zeznania i wyjaśnienia wskazują na popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu

925 a w konsekwencji:

926 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż oskarżony B. G. (1) w okresie od grudnia 1996 roku do stycznia 1997 roku w Ć. działając wspólnie i w porozumieniu w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż., w zamiarze dokonania zabójstwa obywatela Białorusi K. U., wspólnie z Ć. M. (2) wskazali pokrzywdzonego, prowadzili jego obserwację i udzielili o nim informacji, w wyniku czego w dniu 22.01.1997r. doszło do zabójstwa pokrzywdzonego, a ponadto, iż oskarżony B. G. (1) w okresie od 199Ir. do 18.01.1999r. brali udział w związku przestępczym, kierowanym przez B. Ż., dokonującym zabójstw, napadów rabunkowych, wymuszeń rozbójniczych, kradzieży, uprowadzeń i pobicia, nielegalnej dystrybucji bron i narkotyków, przy użyciu broni palnej i innych niebezpiecznych narzędzi, podczas gdy właściwa ocena całokształtu materiału dowodowego powinna prowadzić do uniewinnienia oskarżonego od zarzucanych mu czynów

927 W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego B. G. (1) od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

928 Obrońca oskarżonego G. K. (1)- adw. (...), zaskarżył powyższy wyrok w punktach 10-tym i 54-tym w zakresie dotyczącym oskarżonego G. K. (1) i wyrokowi w tej części zarzucił : obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 18§ 3 kk w zw. z art. 280§ 2 kk oraz art. 258§ 1 i 2 kk, oraz obrazę przepisów postępowania art., 2§ 2 kpk, art. 5§ 2 kpk, 7 kpk oraz art. 424§ 1 pkt l kpk.

929 W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego G. K. (1) i uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej osk. G. K. (1) i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania przed sądem I-szej Instancji.

930 Drugi obrońca oskarżonego G. K. (1) - adw. G. zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego, w części dotyczącej uznania oskarżonego G. K. (1) winnym popełnienia zarzuconych mu czynów z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k., z art. 258 § 1 i 2 k.k., tj. zaskarżył punkt X - 10 oraz punkt XLVIII - 54 wyroku. Skarżący zarzucił orzeczeniu:

931 1. na mocy art. 438 pkt. 3 k.p.k., błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę ww. części wyroku, a mających wpływ na treść wyroku przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżony G. K. (1) chcąc aby członkowie związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż. dokonali napadu rabunkowego z użyciem niebezpiecznego narzędzia na osobie K. M. (1), wspólnie z inną osobą przekazywał informacje na temat trybu i warunków życia oraz charakteru pracy pokrzywdzonego, w wyniku czego, w dniu 23 czerwca 1997 roku skradziono pieniądze na szkodę (...) w M. oraz K. M. (1), który poniósł śmierć na skutek obrażeń klatki piersiowej odniesionych w wyniku postrzału z broni palnej oraz błędne ustalenie, że oskarżony G. K. (1) brał udział w związku przestępnym, kierowanym przez B. Ż., dokonującym zabójstw, napadów rabunkowych, wymuszeń rozbójniczych, kradzieży, uprowadzeń i pobicia, nielegalnej dystrybucji broni i narkotyków, przy użyciu broni palnej i innych niebezpiecznych narzędzi,

932 2.na mocy art. 438 pkt. 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej czterech lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności,

933 3. naruszenie przepisów postępowania, to jest przepisu art.l § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 424 § 1 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, ustalenie stanu faktycznego jedynie na podstawie zeznań świadka koronnego K. I., przekroczenie swobodnej oceny dowodów poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom świadka koronnego K. I. w całym zakresie pomimo wątpliwości występujących w tym względnie w kontekście całego materiału dowodowego zebranego w sprawie przez Sąd I instancji, nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dlaczego Sąd pierwszej instancji odmówił waloru wiarygodności dowodom wskazującym na okoliczności sprzeczne lub niespójne z zeznaniami świadka koronnego.

934 Wskazując na powyższe skarżący wniósł o:

935 zmianę zaskarżonego wyroku sądu I instancji poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

936 Obrońca oskarżonych B. Ć. (1) i Ć. I. zaskarżył w całości wyrok Sądu Okręgowego w zakresie dotyczącym tych oskarżonych i zarzucił mu:

937 I. co do oskarżonego B. Ć. (1):

938 -błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez przyjęcie, że oskarżony B. Ć. (1) w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku brał udział w związku przestępczym, kierowanym przez B. Ż., dokonującym zabójstw, napadów rabunkowych, wymuszeń rozbójniczych, kradzieży, uprowadzeń i pobicia, nielegalnej dystrybucji broni i narkotyków, przy użyciu broni palnej i innych niebezpiecznych narzędzi, podczas gdy ustalenie to dokonane jest w oparciu o zeznania świadka koronnego I. i B., które to zeznania są niespójne, nielogiczne, pozostające w sprzeczności z zeznaniami innych świadków koronnych (w tym świadka koronnego Ć.) , wyjaśnieniami oskarżonego oraz pozostałych współoskarżonych;

939 -błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez przyjęcie, że oskarżony B. Ć. (1) w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku brał udział w związku przestępczym, kierowanym przez B. Ż., podczas gdy zaprzecza temu oskarżony B. Ć. (1), a Sąd nie weryfikuje w żaden sposób treści jego wyjaśnień;

940 -naruszenie przepisów postępowania karnego, a to art. 4 KPK w zw. z art. 5 § 2 KPK w zw. z art. 7 KPK, poprzez uznanie winy i skazanie oskarżonego za przestępstwa określone w pkt 15 i 44 wyroku, podczas gdy w materiale dowodowym znajdują się nie dające się usunąć wątpliwości, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, w szczególności dotyczące braku wiarygodności świadków koronnych;

941 naruszenie przepisów postępowania karnego, a to art. 424 § 1 pkt 1 KPK poprzez pominięcie w uzasadnieniu okoliczności wskazujących na niewinność oskarżonego;

942 -naruszenie przepisów postępowania karnego, a to art. 392 § 1 KPK w zw. z art. 376 § 3 KPK w zw. z art. 6 KPK, poprzez nie przeprowadzenie na rozprawie konfrontacji pomiędzy oskarżonym B. Ć. (1) i świadkiem koronnym I., podczas gdy o taką konfrontację oskarżony wnosił i poprzestanie w tym zakresie tylko na odczytaniu protokołów z postępowania przygotowawczego i uznanie, że bezpośrednie przeprowadzenie tego dowodu nie jest niezbędne;

943 -błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że oskarżony B. Ć. (1) w dniu 18 stycznia 1999 roku posiadał bez wymaganego zezwolenia bron palną i amunicję, to jest o przestępstwo z art. 263 § 2 KK, podczas gdy z listy dowodów rzeczowych załączonych do aktu oskarżenia nie wynika, aby do dyspozycji Sądu przekazano rewolwer (...) o numerze (...) wraz z pięcioma sztukami amunicji, z protokołu przeszukania mieszkania oskarżonego wynika, że ww. dokument procesowy nie został podpisany przez oskarżonego, tylko jego ojca, a w materiale brak jest dowodu na to, że na broni lub na amunicji znajdują się odciski palców oskarżonego B. Ć. (1);

944 -naruszenie przepisów postępowania karnego, a to art. 424 KPK, poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, że Sąd skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności (strona 205 uzasadnienia wyroku), podczas gdy z treści wyroku wynika, że Sąd skazał oskarżonego za przestępstwo określone art. 263 § 2 KK na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

945 co do oskarżonego Ć. I.:

946 -błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez przyjęcie, że oskarżony Ć. I. w okresie od 1994 roku do 18 stycznia 1999 roku brał udział w związku przestępczym, kierowanym przez B. Ż., dokonującym zabójstw, napadów rabunkowych, wymuszeń rozbójniczych, kradzieży, uprowadzeń i pobicia, nielegalnej dystrybucji broni i narkotyków, przy użyciu broni palnej i innych niebezpiecznych narzędzi, podczas gdy ustalenie to dokonane jest w oparciu o zeznania świadka koronnego I. i B., które to zeznania są niespójne, nielogiczne, pozostające w sprzeczności z zeznaniami innych świadków koronnych (w tym świadka koronnego Ć.), wyjaśnieniami oskarżonego oraz pozostałych współoskarżonych;

947 -naruszenie przepisów postępowania karnego, a to art. 4 KPK' w zw. z art. 5 § 2 KPK w zw. z art. 7 KPK, poprzez uznanie winy i skazanie oskarżonego za przestępstwa określone w pkt 38 i 54 wyroku, podczas gdy w materiale dowodowym znajdują się nie dające się usunąć wątpliwości, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, w szczególności dotyczące braku wiarygodności świadków koronnych, a wynikające chociażby z wyjaśnień oskarżonego M. co do tego, że nie doszło nigdy do zdarzenia w F. w październiku 1996 roku;

948 - naruszenie przepisów postępowania karnego, a to art. 424 § 1 pkt 1 KPK poprzez pominięcie w uzasadnieniu okoliczności wskazujących na niewinność oskarżonego;

949 W konkluzji skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

950 Nadto drugi obrońca oskarżonego B. Ć. (1) - adw. E. B. (1) zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu:

951 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez przyjęcie, że oskarżony B. Ć. (1) w okresie od 1991 roku do 18 stycznia 1999 roku brał udział w związku przestępczym, kierowanym przez B. Ż., dokonującym zabójstw, napadów rabunkowych, wymuszeń rozbójniczych, kradzieży, uprowadzeń i pobicia, nielegalnej dystrybucji broni i narkotyków, przy użyciu broni palnej i innych niebezpiecznych narzędzi, podczas gdy ustalenie to dokonane jest w oparciu o zeznania świadka koronnego K. I. i D. Ł., które to zeznania są niespójne, nielogiczne, pozostające w sprzeczności z zeznaniami innych świadków koronnych (w tym świadka koronnego B. Ć. (11)), wyjaśnieniami oskarżonego oraz pozostałych oskarżonych;

952 2. naruszenie przepisów postępowania karnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 4 Kodeksu postępowania karnego, art. 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego, art. 7 Kodeksu postępowania karnego, poprzez uznanie oskarżonego B. Ć. (1) za winnego przestępstw określonych w pkt 15 i 44 wyroku, podczas gdy w materiale dowodowym znajdują się nie dające się usunąć wątpliwości, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, w szczególności mające wpływ na ocenę wiarygodności świadków koronnych;

953 3. naruszenie przepisów postępowania karnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 424 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego poprzez pominięcie oceny dowodów w uzasadnieniu wskazujących na to, że oskarżony nie popełnił zarzucanych mu przestępstw;

954 4. naruszenie przepisów postępowania karnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 392 § 1 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 376 § 3 Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 6 Kodeksu postępowania karnego, poprzez nie przeprowadzenie na rozprawie konfrontacji pomiędzy oskarżonym B. Ć. (1), a świadkiem koronnym K. I. (1), podczas gdy o taką konfrontację oskarżony wnosił i poprzestanie w tym zakresie tylko na odczytaniu protokołów z postępowania przygotowawczego i uznanie, że bezpośrednie przeprowadzenie tego dowodu nie jest niezbędne;

955 5. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że oskarżony B. Ć. (1) w dniu 18 stycznia 1999 roku posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną i amunicję, podczas gdy z listy dowodów rzeczowych załączonych do aktu oskarżenia nie wynika, aby do dyspozycji Sądu przekazano rewolwer (...) o numerze (...) Wraz z pięcioma sztukami-amunicji, z protokołu przeszukania mieszkania oskarżonego Wynika, że ww. dokument procesowy nie został podpisany przez oskarżonego, tylko jego ojca, a w materiale brak jest dowodu na to, że na broni lub. na amunicji znajdują się odciski palców oskarżonego B. Ć. (1);

956 6. naruszenie przepisów postępowania karnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 424 Kodeksu postępowania karnego, poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, że Sąd skazał oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności (strona 205 uzasadnienia wyroku), podczas gdy z treści wyroku wynika, że Sąd skazał oskarżonego za przestępstwo określone art. 263 § 2 Kodeksu karnego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

957 W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego B. Ć. (1) od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

958 Obrońca oskarżonych Ć. M. (1) i A. W. wyrok ten zaskarżył na korzyść oskarżonych, co do winy, w zakresie skazującym obu oskarżonych za zarzucane im czyny - tj. co do Ć. M. (1) zaskarżył wyrok co do pkt. 9, 54 i 59, a w zakresie oskarżonego A. W. co do pkt. 6, 9, 21, 24, 27, 29, 33, 38, 44, 54 i 57, 58 zaskarżonego wyroku.

959 Apelujący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

960 obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a to:

961 1. art. 41 § 1 kpk poprzez jego niezastosowanie i brak wyłączenia ze składu Sądu SSO Elżbiety Przybyła pomimo, iż zachodziły uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności albowiem SSO E. Przybyła brała udział w wydaniu wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 03 listopada 2006 roku (sygn. XVI K 19/02), w którym to wyroku uznano m.in. iż „fakt przynależności do związku zbrojnego A. W. jest oczywisty", a ustalenia tego dokonano na podstawie materiału dowodowego tożsamego z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie (m.in. zeznania świadków koronnych D. Ł. oraz K. I.), mimo że to w niniejszej sprawie stawiano zarzut z art. 258 kk osk. A. W.;

962 2. art. 41 § 1 kpk w zw. z art. 44 kpk poprzez ich niezastosowanie i brak wyłączenia ze składu Sądu ławnika Ż. M. (1) pomimo, iż zachodziły uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności albowiem ławnik ten brał udział w wydaniu wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 10 października 2002 roku (sygn. V K 87/01), w którym to wyroku wydano orzeczenie co do innego współsprawcy czynów będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, a zarzucanych m.in. osk. A. W., a oba Sądy opierały się na tym samym materiale dowodowym;

963 2. art. 423 § 1 kpk poprzez jego niezastosowanie i rażące przekroczenie terminu na sporządzenie uzasadnienia do zaskarżonego wyroku, co świadczy o tym, iż Sąd wyrokując nie miał w pełni ugruntowanego stanowiska co do zasadności wydanego wyroku i brak było pełnego zaznajomienia się z aktami sprawy, co następowało dopiero w toku rocznego sporządzania uzasadnienie do zaskarżonego wyroku;

964 4. art. 424 § 1 pkt. 1 kpk poprzez jego niezastosowanie polegające na braku wskazania na jakich konkretnie dowodach Sąd ustalał konkretne fakty dokonując ustaleń faktycznych oraz brak szczegółowego uzasadnienia dlaczego Sąd nie uznał dowodów przeciwnych, w szczególności w zakresie zarzutu z art. 263 § 2 kk oraz z art. 258 § 1 i 2 kk;

965 5. art. 7 kpk i art. 410 kpk oraz art. 92 kpk poprzez ich niezastosowanie polegające na kształtowania przekonania Sądu i dokonywanie ustaleń z pominięciem szeregu dowodów i kwestii, a to:

966 a) Sąd dokonując ustaleń faktycznych opierał się m.in. na zeznaniach świadka anonimowego, mimo ze pełny skład Sądu (łącznie z ławnikami) nie był zaznajomiony z wszystkimi okolicznościami dotyczącymi m.in. danych świadka anonimowego z uwagi na fakt objęcia tych danych tajemnicą państwową do której nie miał dostępu pełny skład Sądu;

967 b) całkowite pominięcie pisemnych oświadczeń osk. A. W. złożonych w toku rozprawy głównej, w których oskarżony w sposób szczegółowy odniósł się do zgromadzonego materiału dowodowego i wskazał na szereg nieprawidłowości, które stanowią także zarzuty niniejszej apelacji; do oświadczeń tych, faktów i okoliczności w nich podniesionych Sąd zresztą w żaden sposób się nie odniósł;

968 c) pominięcie przeprowadzenia dowodu z protokołu zeznań bądź wyjaśnień świadka koronnego K. I., w którym obciąża on G. Ł. odpowiedzialnością za bezpośrednie dokonanie w dniu 23 czerwca 1997 roku w M. zabójstwa K. M. (1), a na które to protokoły powołują się organy ścigania w uzasadnieniu zarzutów postawionych G. Ł. w dniu 17 lutego 1999 roku;

969 d) pominięcie zeznań świadków G. I., D. G. (1) (ps. (...)), którzy to świadkowie nie posiadają żadnych wiadomości na temat kontaktów J. J. (1) z B. Ż. i nie posiadają wiedzy na temat tego, by to członek „grupy" B. Ż. - osk. A. W. miał dokonać zabójstwa K. U., co stoi w sprzeczności z zeznaniami świadków koronnych K. I. (1) i D. Ł., którzy twierdzili, iż obie „grupy" bardzo dobrze się znały;

970 e) pominięcie zeznań świadka D. G. (1) w zakresie, w którym świadek ten zeznał, iż osobę korą widział w samochodzie zaparkowanym przed hotelem w Ć. nie był osk. A. W.;

971 f) pominięcie zeznań Św. B. Ć. w których wskazał on, iż osk. A. W. w kwietniu 1996 roku „chwalił się" m. in. J.Ć. o rzekomo dokonanym w F. zabójstwem opisując dokładnie jego przebieg w sytuacji gdy zabójstwa E. F. w F. dokonano w dniu 09 kwietnia 1997 roku - czyli zdaniem B. Ć., A. W. „chwalił się" czynem, którego jeszcze nie dokonał a który miał mieć miejsce rok później;

972 g) pominięcie wyjaśnień osk. G. V., który nie potwierdził zeznań K. I., jakoby miał wiedzieć o wyjeździe do Ć. celem dokonania zabójstwa K. U.;

973 h) pominięcie okoliczności, iż zdaniem świadków koronnych K. I. i M. F. (1), w zabójstwie K. U. miał brać udział również Ż. M. (4), podczas gdy osoba ta została prawomocnie uniewinniona od takiego zarzutu;

974 i) pominięcie zeznań świadka koronnego M. F. (1) w zakresie zabójstwa K. U., szczególnie że stoją one w sprzeczności z zeznaniami pozostałych świadków koronnych i są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym;

975 j) pominięcie, iż pokrzywdzony A. Ć. nie jest konsekwentny, co do opisu sprawców napadu i ich roli, szczególnie co do osoby osk. A. W.;

976 k) pominięcie, iż B. Ć. obciążał m.in. osk. A. W. również o usiłowanie dokonania włamania do domu A. Ć., w sytuacji gdy A. W. został od tego zarzutu prawomocnie uniewinniony;

977 l) pominięcie, iż E. F. został zastrzelony w dniu 09 kwietnia 1997 roku z tej samej broni z jakiej postrzelono Ż. G. w dniu 18 kwietnia 1997 roku, zaś świadkowie postrzelenia Ż. G. mylą wizerunek osk. A. W. z wizerunkiem K. Ż.;

978 m) pominięcie, iż K. I. nie był w stanie opisać przejścia podziemnego, w którym miał być dokonany napad na E. F., mimo że wielokrotnie miał obserwować to przejście, a dodatkowo nie ma zdjęć z wizji lokalnej w K. I. (1) wskazujących, iż świadek ten znał wcześniej te lokalizacje;

979 n) pominięcie, iż K. I. zeznawał, iż osk. D. M. (1) brał udział w przygotowaniu napadu na E. F., w sytuacji gdy D. M. (1) temu zaprzecza;

980 o) pominięcie, iż Ł. B. nie posiada żadnych informacji na temat zabójstwa E. F. i nie zna osk. Ż. K. (1), mimo że miał być osobistym ochroniarzem osk. B. Ż. i wiedział o wszystkim co się działo w „grupie", a osk. T. K. miał być członkiem tej „grupy";

981 p) pominięcie, iż żaden ze świadków nie widział momentu zabójstwa E. F. i nie można zatem przypisać sprawstwa w tym zakresie osk. A. W.;

982 q) pominięcie zeznań świadka koronnego M. F. (1) w zakresie zdarzenia w F., szczególnie w sytuacji gdy zeznania te są niekonsekwentne i niespójne - świadek ten błędnie m.in. opisuje mieszkanie rzekomo należące do osk. Ż. K. (2), a przyłapany na zeznawaniu nieprawdy zeznaje, iż musiało to być mieszkanie siostry tegoż oskarżonego, co również nie odpowiada prawdzie albowiem oskarżony ten nie ma siostry;

983 r) pominięcie, iż ani pokrzywdzony B. K. (1), ani J. Ć. (1) nic nie wspominają o tym, iż jeden z napastników miał mieć rękę w gipsie, w sytuacji gdy tak charakterystyczną cechę miał posiadać jeden z napastników - osk. B. Ć. (3);

984 s) pominięcie różnic w opisie przebiegu napadu na D. M. (2), który nie widział napastników i zbiegł na teren pobliskiej hurtowni, w sytuacji gdy D. M. (1) obciążając A. W. wyjaśnił, iż pokrzywdzony uciekł samochodem;

985 t) pominięcie okoliczności, iż świadkowie koronni W. I. i Ł. B. nie posiadają jakichkolwiek informacji na temat napadu na J. F. (1) i F. B. w I., napadu na B. K. (1) w M., napadu na A. Ć. w J., napadu na D. M. (2) w I.;

986 u) pominięcie okoliczności, iż ani J. F. (1), ani F. B. nie rozpoznają osk. A. W. i nie są w stanie jednoznacznie wskazać, czy podczas napadu była używana broń oraz przed stawi aj ą przebieg wydarzeń w odmienny sposób niż osk. D. M. (1);

987 v) pominięcie okoliczności, iż pokrzywdzeni B. J. i F. K. nie rozpoznają na okazaniach osk. A. W. jako sprawcy napadu, a ich zeznania istotnie różnią się od wyjaśnień osk. D. M. (1);

988 w) pominięcie okoliczności, iż zachodzą różnice w zeznaniach osk. D. M. (1) i osk. G. Ł. w zakresie napadu na D. M. (2), który to pokrzywdzony przedstawia jeszcze jedną odmienną wersje przebiegu wydarzeń; x). pominięcie, iż zachodzą istotne różnice w wyjaśnieniach i zeznaniach K. I. na temat usiłowania napadu na G. M. (1) w październiku 1996 roku;

989 y) pominięcie, iż w toku postępowania przygotowawczego umorzono kilkadziesiąt przestępstw dotyczących rzekomego pobierania haraczy, przestępstw korupcyjnych w wymiarze sprawiedliwości a o których to przestępstwach zeznawał K. I.;

990 z) pominiecie, iż przed Sądem Okręgowym w Krakowie toczyła się sprawa, w toku której pokrzywdzony D. Ć. (1) rozpoznał napastników i nie byli to D. M. (1) i G. Ł., którzy przyznają się do tego czynu w niniejszym postępowaniu;

991 aa) pominięcie wyników konfrontacji pomiędzy K. I. (1) i Ł. B. (1) a B. Ć. (12), które to konfrontacje całkowicie zdyskredytowały W. I. i Ł. B.;

992 6. art. 184 §3 poprzez brak przesłuchania świadka anonimowego przez Sąd, mimo że jego zeznania z postępowania przygotowawczego wpływały na ustalenie przez Sąd stanu faktycznego będącego podstawą wyrokowania;

993 7. art. 170 § 1 kpk poprzez jego błędne zastosowanie i nieuzasadnione oddalenie wniosków dowodowych składanych przez strony w toku postępowania, w szczególności w zakresie odtworzenia taśm z nagrań czynności procesowych, w tym okazań z osk. A. W. i Ć. M.;

994 8. art. 167 kpk oraz art. 2 § 1 pkt. 1 kpk poprzez brak dokonania rozstrzygnięcia co do wniosków dowodowych składanych w toku postępowania przez strony;

995 9. art. 173 § 1 kpk w zw. z § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 sierpnia 1998 roku w sprawie warunków technicznych przeprowadzenia okazania (Dz. U. nr 113, poz. 725) poprzez ich niezastosowanie polegające na dokonaniu okazań osk. A. W. i Ć. M. (1) innym osobom w sposób niezapewniający wyłączenia sugestii co do wskazania tychże oskarżonych, a to poprzez umieszczenie ich pośród osób o istotnie zauważalnie innym wzroście, innej sylwetce, innym wieku i innym ubiorze oraz w warunkach całkowicie odmiennych od tych w jakich mieli ich widzieć świadkowie zdarzeń;

996 10. art. 171 §1 kpk w zw. z art. 370 §1 poprzez ich niezastosowanie i uniemożliwienie zadawania pytań świadkowi koronnemu Ł. B. (1) i K. I. (1) przed odczytaniem im uprzednio złożonych zeznań i wyjaśnień, co uniemożliwiło kontrolę ich zeznań a samym świadkom koronnym pozwoliło dopasować swoje odpowiedzi na pytania do uprzednio odczytanych zeznań i wyjaśnień;

997 11. art. 171 §6 kpk poprzez jego niezastosowanie i uchylanie - z pozakodeksowych przyczyn - pytań zadawanych przez oskarżonych i ich obrońców;

998 12. art. 2 § 2 kpk oraz art. 6 kpk w zw. z art. 6 § 1 i 3 d Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Rzym, 04 listopada 1950 roku) oraz art. 7 kpk poprzez ich niezastosowanie polegające na czynieniu istotnych dla sprawy ustaleń na podstawie zeznań świadka anonimowego oraz wyjaśnieniach D. M. (1), mimo iż nie przesłuchano świadka anonimowego bezpośrednio przed Sądem, a D. M. (1) odmawiał odpowiedzi na pytania oskarżonych i ich obrońców, co pozbawiło oskarżonych prawa do obrony poprzez uniemożliwienie zadawania pytań zmierzających do kontroli zeznań i wyjaśnień tych osób;

999 13. art. 74 § 1 kpk poprzez jego niezastosowanie i czynienie przez Sąd zarzutu osk. A. W. z powodu nie dostarczenia argumentów i dowodów na potwierdzenie swej niewinności;

1000 14. art. 7 kpk poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i zastosowanie całkowicie dowolnej oceny dowodów niezgodnej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz niezgodnej z prawidłowym rozumowaniem i opartej na wybiórczo wskazanym i wybranym przez Sąd materiale dowodowym, a to w szczególności poprzez:

1001 a), całkowite pominięcie przy ustalaniu treści i wiarygodności zeznań świadka koronnego D. Ł. faktu, iż obszerne fragmentów protokołów zeznań składanych przez tą osobę jako świadka koronnego są identyczne z fragmentami protokołów wyjaśnień składanych kilka miesięcy wcześniej przez tą samą osobę w charakterze podejrzanego;

1002 b). uznanie, iż członkowie związku przestępczego popełniali przestępstwa oszustw bankowych, handlu bronią, porwań, ściągania haraczy, mimo że nikt z oskarżonych nie został skazany za wymieniane przez Sąd przestępstwa;

1003 c). uznanie, iż badania budowy morfologicznej włosów oraz badania śladów zapachowych pobranych z czapki odnalezionej w istotnej odległości od miejsca zabójstwa K. U. świadczą jednoznacznie o winie osk. A. W., w sytuacji gdy brak jest protokołu pobrania materiału porównawczego od osk. A. W., który to materiał miał być poddany oględzinom biegłego, a dodatkowo zaistniało szereg nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia i przechowywania materiału dowodowego w postaci przedmiotowych czapek oraz nie przeprowadzono badań DNA jednoznacznie wskazujących na fakt, iż to A. W. miał tą czapkę na sobie w dniu 22 stycznia 1997 roku; jednocześnie Sąd pominął, iż z badań budowy włosów oraz badań osmologicznych wynika, iż osk. A. W. miał mieć na sobie obie czapki jednocześnie - psy „skojarzyły" obie czapki z zapachem osk. A. W.;

1004 d). uznanie, iż wyjaśnienia osk. G. Ł. dotyczące zabójstwa K. U. są w pełni wiarygodne, podczas gdy Sąd nie dostrzegł, iż oskarżony ten zmienia swoje wyjaśnienia odnośnie czasu kiedy miał słyszeć zdawanie rzekomej relacji przez A. Ż. a dotyczącej dokonania zabójstwa w Ć. oraz w sytuacji gdy nielogicznym byłoby składanie takich relacji w kilka miesięcy po dokonanym zabójstwie w sytuacji gdy A. W. i B. Ż. wielokrotnie widzieli się wcześnie;

1005 e). uznanie, iż świadkowie rozpoznali osk. A. W. jako sprawcę zabójstwa K. U., w sytuacji gdy świadkowie ci zeznając zaraz po zdarzeniu wskazują, iż nie widzieli twarzy sprawcy, nie tworzą portretu pamięciowego, a ich wskazanie na osk. A. W. nastąpiło jedynie z uwagi na podobieństwo sylwetki obu tych osób (sprawcy oraz osk. A. W.), co w sposób oczywisty nie jest równoznaczne z rozpoznaniem osk. A. W. jako sprawcy tegoż zabójstwa, szczególnie w sytuacji gdy sprawca zabójstwa miał na sobie zimowe ubranie zakrywające cechy sylwetki;

1006 f). uznanie, iż związek przestępczy, którego członkami mieli być rzekomo osk. Ć. M. i A. W. był związkiem zbrojnym, w sytuacji gdy uniewinniono oskarżonych od zarzutu handlu bronią, zaś zeznania świadków koronnych o potężnych ilościach broni pozostającej w dyspozycji rzekomego związku przestępczego nie zostały potwierdzone żadnymi innymi dowodami;

1007 g). uznanie, iż osk. Ć. M. uderzył E. F. metalową rurką, mimo iż nie znaleziono żadnych śladów na przedmiotowej rurce odpowiadających cechom osk. Ć. M.;

1008 h). uznanie, iż świadkowie z całą pewnością rozpoznają osk. A. W. jako sprawcę zabójstwa E. F., mimo że żaden ze świadków nie był świadkiem naocznym tegoż zdarzenia, a jednocześnie zaraz po zdarzeniu podają opisy sprawcy zupełnie nie pasujące do osoby osk. A. W., a jednocześnie podczas rozprawy wskazują na zupełnie inne osoby jako sprawców;

1009 i), uznanie, iż A. Ć. rozpoznał osk. A. W. jako jednego ze sprawców napadu, w sytuacji gdy rozpoznanie to zostało przeprowadzone na sali sądowe w sposób niewykluczający sugestii, albowiem obok A. W. pokrzywdzonemu temu okazano jedynie osk. D. M. (1);

1010 j). uznanie zeznań świadków koronnych K. I. i D. Ł. za w pełni wiarygodne, mimo iż zachodzą istotne różnice w obrębie samych tych zeznań, oraz różnice z pozostałym materiałem dowodowym, a w szczególności:

1011 i. żaden z dowodów nie świadczy o tym by w rzekomym związku przestępczym wprowadzony był system kar dyscyplinarnym, szczególnie w zakresie w jakim opisywać go miał Ł. B. - kary włącznie z przestrzeliwaniem kolan czy strzałem w głowę;

1012 ii. żaden inny dowód nie potwierdza jakoby związek przestępczy kierowany

1013 przez osk. B. Ż. dysponował znaczną ilością broni, o czym zeznawali ci świadkowie koronni;

1014 iii. każdy z tych świadków koronnych wskazuje na inne źródło pochodzenia broni mającej pozostawać do dyspozycji „grupy", w sytuacji gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnymi innymi dowodami;

1015 iv. każdy z tych świadków koronnych wskazuje na inne motywy i skład osobowy „zespołu" wyznaczonego do dokonania zabójstwa K. U. w Ć.;

1016 v. K. I. wskazał, iż przed dokonanie napadu na właściciela kantoru w F. dokonano pełnego rozpoznania trasy po której poruszał się ten właściciel, w sytuacji gdy pokrzywdzony E. F. stał się właścicielem tegoż kantoru na kilka dni przed swoją śmiercią;

1017 vi. zachodzą sprzeczności w zeznaniach obu tych świadków, m.in. co do okoliczności w jakich Ł. B. miał rzekomo zostać członkiem „grupy" przestępczej, co do wyjazdów Ł. B. po broń do Ć.;

1018 vii. K. I. podaje różne wersje co do przekazywania wynagrodzenia za dokonanie zabójstwa K. U., co do przygotowań do tego zabójstwa, jak i jego sprawców;

1019 viii. Ł. B. zeznaje o wielokrotnych wyjazdach po broń do Ć., mimo że jego zeznania nie zostały potwierdzone w toku wizji lokalnych ani przez św. G., z którym to (...) B. miał spotykać się w Ć.;

1020 ix. K. I. nie był w stanie opisać i wskazać przejścia podziemnego, w którym to przejściu miał być przygotowywany napad na właściciela kantoru w F. oraz nie potrafił opisać i wskazać restauracji, w której miał być omawiany plan napadu na tegoż właściciela kantoru;

1021 x. K. I. wskazał, iż otrzymał środki za napad na właściciela kantoru w F. w październiku bądź listopadzie 1996 roku, w sytuacji gdy napadu (zabójstwa) tego dokonano w kwietniu 1997 roku, a podczas innych zeznań zeznał, iż nie wie czy do przygotowywanego napadu na właściciela kantoru w P. w ogóle doszło;

1022 xi. K. I. zeznawał, iż osk. D. M. (1) brał udział w przygotowywaniu napadu na właściciela kantoru w F., w sytuacji gdy oskarżony ten zaprzeczał temu;

1023 xii. K. I. niekonsekwentnie zeznaje na temat przygotowań do napadu na G. M. (1) zeznając o różnych składach osobowych, różnym przebiegu tych przygotowań;

1024 xiii. świadkowie ci wskazują na sprzeczne okoliczności dotyczące dysponowania przez „grupę" bronią, szczególnie w zakresie sposób uzyskiwania tej broni, miejsca jej przechowywania;

1025 k). uznanie za w pełni wiarygodne wyjaśniania osk. D. M. (1) w zakresie uznania osk. A. W. i Ć. M. za winnych zarzucanych im czynów, mimo że:

1026 i. wyjaśnienia D. M. (1) stoją w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego D. M. (2);

1027 ii. wyjaśnienia D. M. (1) stoją w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego D. Ć. (1);

1028 iii. D. M. (1) wyjaśnił, iż przyznał się do napadu na E. F. ponieważ świadkowie go rozpoznali, w sytuacji gdy czynność okazania miała miejsce później niż fakt przyznania się do tego czynu przez osk. D. M. (1);

1029 iv. wyjaśnienia D. M. (1) nie mogły być weryfikowane przez strony podczas rozprawy, albowiem D. M. (1) nie odpowiadał na pytania stron, co stanowi jednocześnie naruszenie art. 2 § 2 kpk oraz art. 6 kpk w zw. z art. 6 § 1 i 3 d Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Rzym, 04 listopada 1950 roku).

1030 Nadto z ostrożności skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1031 obrazę art. 214 § 1 i 2 kpk oraz art. 215 § 1 kpk w zw. z art. 53 § 2 kk poprzez ich niezastosowanie polegające na zgromadzeniu szczątkowych danych osobopoznawczych dotyczących obu oskarżonych, przejawiające się w braku uzyskania danych dotyczących sposobu życia przed popełnieniem czynu, za który zostali skazany w niniejszym postępowaniu oraz braku dokonania ustaleń co do opinii jaką posiadali oni w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy, opinia w aktualnym miejscu pobytu, co skutkowało brakiem ustalenia pełnych danych niezbędnych do prawidłowej oceny m.in. właściwości i warunków osobistych oskarżonych niezbędnych przy wymiarze kary, szczególnie, w sytuacji gdy osk. A. W. została wymierzona kara dożywotniego pozbawienia wolności z ograniczeniem możliwości korzystania z warunkowego zwolnienia przed upływem 30 lat, co powoduje, iż uzasadnienie dotyczące wymiaru kary wobec osk. Z. Łabudka staje się gołosłowne i nie poparte jakimikolwiek realnymi ustaleniami Sądu

1032 W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ewentualne wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie obu oskarżonych od zarzucanych im czynów.

1033 Obrońca oskarżonego G. H. (1) zaskarżam w/w wyrok w całości zarzucając orzeczeniu:

1034 - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 3 KPK), poprzez błędne uznanie, iż oskarżony G. H. (1) dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, podczas gdy całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do takiego rozstrzygnięcia;

1035 - obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 KPK), a to art. 5 § 2 KPK, poprzez nie zastosowanie wobec oskarżonego podstawowej zasady postępowania karnego, a mianowicie zasady in dubio pro reo;

1036 obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 KPK), a to art. 7 KPK, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz dopuszczenie się błędu w logicznym rozumowaniu, a mianowicie poprzez błędne uznanie, iż „...nadanie świadkowi statusu świadka koronnego musi powodować, iż jego zeznania są całkiem wartościowe, a co za tym idzie - w pełnym zakresie wiarygodne, skoro taki status już mu nadano."

1037 - obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 KPK), a to art. 424 §1 pkt 1 KPK, poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, odnośnie czynu opisanego w pkt LV, a mianowicie brania udziału w związku przestępczym.

1038 Nadto skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, na wypadek gdyby sąd uznał powyższe argumenty za niewystarczające, rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary (art. 438 pkt 4 KPK), z powodu nadmiernej jej wysokości.

1039 W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego G. H. (1) od wszystkich zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, ewentualnie o wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

1040 Obrońca oskarżonego J. J. (1) zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w zakresie orzeczenia z pkt 4 wyroku na jego korzyść. Skarżący zarzucił orzeczeniu:

1041 1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:

1042 a. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść oskarżonego, a także poprzez dowolną i wadliwą, a nie swobodną ocenę dowodów, jak również sporządzenie uzasadnienia wyroku z naruszeniem zasad określonych przepisami procedury karnej, w szczególności poprzez:

1043 - danie wiary zeznaniom świadka koronnego K. I. i świadka koronnego Ł. B. oraz M. F., G. Ł., D. G., G. I., G. J. i wyjaśnieniom D. M. (1) w sytuacji, gdy zeznania tych świadków są ze sobą sprzeczne, wzajemnie ze sobą nie korespondują i przedstawiają różne wersje zdarzeń;

1044 -dokonanie częściowej a nie całościowej oceny materiału dowodowego poprzez wybiórczą ocenę i przywołanie zeznań świadków koronnych i innych świadków tylko w części, z pominięciem tych zeznań, które nie korespondowały z przyjętą przez Sąd koncepcją, bez wskazania, z jakich powodów i w jakim zakresie Sąd dał wiarę pewnej części zeznań i wyjaśnień, a które zeznania i wyjaśnienia oraz z jakich powodów Sąd odrzucił, co dodatkowo powoduje niemożność dokonania oceny toku rozumowania sądu I instancji przez sąd odwoławczy;

1045 b. art. 173 § 1 k.p.k. poprzez przeprowadzenie czynności okazania J. J. (1) świadkowi koronnemu K. I. w sposób sugestywny, niezgodny z treścią przepisu, co spowodowało, że świadek I. od tego czasu bez najmniejszych wątpliwości mógł rozpoznawać J. J. (1);

1046 c. art. 167 k.p.k. poprzez niezwrócenie się do Centrum (...),

1047 (...) w Ś., celem uzyskania

1048 informacji o przeprowadzonym zabiegu chirurgicznym w okresie 28

1049 czerwca - 1 lipca 1996 roku na J. J. (1) oraz leczeniu

1050 pooperacyjnym a także okresie utrzymywania się widocznych śladów

1051 pooperacyjnych na twarzy J. J. (1);

1052 d. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez niepowołanie biegłych

1053 lekarzy w celu określenia zakresu przeprowadzonych na J. J. (1)

1054 zabiegów chirurgicznych (rekonstrukcja nosa, poprawa oczodołu) a także

1055 wskazania okresu, w którym widoczne by były ślady pooperacyjne na

1056 twarzy J. J. (1), co nie wątpliwie wskazałoby, czy na przełomie

1057 lipca i sierpnia 1996 roku J. J. (1) mógł uczestniczyć w spotkaniu

1058 w hotelu (...) w M., a także jaki wygląd zewnętrzny J.

1059 J. z takiego spotkania mógł zapamiętać świadek koronny

1060 I.;

1061 2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że J. J. (1) uczestniczył na przełomie lipca i sierpnia 1996 roku w M. w nakłanianiu innych osób do zabójstwa K. U. i przekazując pieniądze dla wykonawców zlecenia oraz udzielał informacji o K. U..

1062 Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie J. J. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.

1063 W przypadku zaś nieuznania powyższych zarzutów i wniosków apelacji, alternatywnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :

1064 obrazę przepisów prawa materialnego, art. 4 § 1 k.k. poprzez zastosowanie przy ocenie prawnej czynu przepisów kodeksu karnego z daty orzekania, w sytuacji gdy w dacie ewentualnego popełnienia przestępstwa przepisy te były względniejsze;

1065 rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.

1066 W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i wymierzenie oskarżonemu J. J. (1) kary pozbawienia wolności w dolnych granicach zagrożenia ustawowego.

1067 Obrońca oskarżonego Ć. M. (2) zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu:

1068 I. obrazę przepisów postępowania (art. 438 pkt. 2 k.p.k.), która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1069 art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przejawiające się w wybiórczej ocenie zgromadzonych dowodów, a w szczególności oparciu ustaleń wyłącznie na obciążających zeznaniach świadków koronnych z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wyroku,

1070 art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie nie dającej się usunąć wątpliwości dotyczącej wskazania przez oskarżonego osoby pokrzywdzonego, prowadzenia jego obserwacji, udzielania o nim informacji na jego niekorzyść, w sytuacji gdy zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na wysnuciu tak jednoznacznego wniosku.

1071 II. błąd w ustaleniach faktycznych ( art. 438 pkt. 3 k.p.k.) przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego.

1072 W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego Ć. M. (2) od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.

1073 Obrońca oskarżonego Ć. M. (3) zaskarżył powyższy wyrok w całości i zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1074 1) obrazę przepisów postępowania tzn. art. 424 § 1 pkt 1 KPK polegająca na braku wskazania w uzasadnieniu wyroku jakie dowody wskazują na to, że tzw. grupa M. była związkiem przestępczym, a oskarżony M. był jej uczestnikiem, a także brak wskazania w uzasadnieniu konkretnych cech związku przestępczego, która miała posiadać tzw. „grupa M.".

1075 2)błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku , który miał wpływ na

1076 jego treść, polegający na ustaleniu przez sąd, iż oskarżony był członkiem związku

1077 przestępczego o charakterze zbrojnym;

1078 3) obrazę przepisów postępowania tzn. art. 7 KPK w zw. z art. 410 KPK polegająca na nie uwzględnieniu przy wydaniu wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej (w szczególności wyjaśnień oskarżonych), co w konsekwencji doprowadziło sąd I instancji do stwierdzenia, że oskarżony zrealizował znamiona czynu zabronionego z art. 280 § 2 KPK , podczas gdy z w/w dowodów wynika wniosek przeciwny;

1079 4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku , który miał wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu przez sąd, iż oskarżony brał udział w rozboju w M., przy ul. (...), w dniu 25 sierpnia 1991 r.

1080 Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanych mu czynów zabronionych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

1081 Obrońca oskarżonej H. V. zaskarżył wyrok w całości , zarzucając mu:

1082 - błąd w ustaleniach faktycznych (mający istotny wpływ na treść orzeczenia) polegający na przyjęciu, iż oskarżona dopuściła się zarzucanych jej aktem oskarżenia czynów;

1083 - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 4, 5, 7, 410 kpk, poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej, nie rozstrzygania wątpliwości na jej korzyść, dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poczynienie ustaleń w oparciu jedynie o zeznania K. I. ( świadka koronnego), do oceny których należało podejść dużą dozą ostrożności, co miało wpływ na treść wyroku.

1084 W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.

1085 Obrońca oskarżonego Ł. Ż. zaskarżył wyrok w części dotyczącej uznania oskarżonego za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt 20 wyroku stanowiącego występek z art. 18§3 kk w zw. z art. 280§1 kk. Skarżący zarzucił orzeczeniu :

1086 1) naruszenie istotnych przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a to:

1087 - naruszenie art. 4 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. przez pominięcie istotnych w sprawie okoliczności, bądź dokonanie ich oceny z naruszeniem zasady obiektywizmu, podczas gdy miały one istotne znaczenie dla ustaleń faktycznych, a mianowicie wyjaśnień oskarżonego Ł. Ż., nie przyznającego się do winy i twierdzącego, iż nie przekazywał nikomu żadnych informacji dotyczących J. F. (1) a oskarżonych A. W., B. Ż. oraz D. B. (1) poznał w czasie gdy sprzedawał kosmetyki w hotelu (...) i co najistotniejsze w czasie dokonania napadu na J. F. (1) oskarżony Ł. Ż. nie pracował w auto-komisie dlatego też nie mógł podać nikomu informacji, które ułatwiły dokonanie przestępstwa;

1088 - poprzez rozstrzygnięcie wszystkich wątpliwości wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, oraz dowolną ocenę dowodów, co przejawia się w tym, iż Sąd uznał za całkowicie wiarygodne wyjaśnienia D. M. (1), w sytuacji gdy są one obarczone dużą dozą domyślności bądź pozostają one w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w zakresie rzekomego udziału oskarżonego Ł. Ż. w dokonaniu napadu na J. F. (1); - pominięcie zeznań pokrzywdzonego J. F. (1), który nigdy nie podejrzewał Ł. Ż. i nie daje wiary temu, że miał on jakikolwiek związek z napadem dokonanym na jego osobie, a fakt, że pojednał się z oskarżonym, czego Sąd zupełnie nie wziął pod uwagę, był niechybnie wyrazem jego determinacji w przekonaniu Sądu o nietrafności oskarżenia Ż. w popełnieniu tego przestępstwa; - naruszenie art. 7 kpk poprzez dopuszczenie się przez Sąd I Instancji błędu dowolności w ocenie dowodów zgromadzonych w toku postępowania przez wyjście poza ramy swobodnej oceny dowodów przez przyjęcie, iż materiał dowodowy stanowi uzasadnioną podstawę do przypisania oskarżonemu winy oraz faktu popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 1 kk podczas gdy jedynym dowodem obciążającym oskarżonego Ł. Ż. jest wyjątkowo lakoniczne pomówienie D. M. (1), który oskarżonego wskazuje wyłącznie z imienia, pomówienie to nie potwierdzone żadnym innym dowodem pozostaje w sprzeczności z zeznaniami samego pokrzywdzonego, który nie wierząc w winę oskarżonego Ł. Ż. zatrudnił go ponownie w swoim auto-komisie pominięcie przez sąd faktu, iż oskarżony Ż. nie był znany oskarżonym, jak również świadkom koronnym, którzy poza nim rozpoznawali większość pozostałych oskarżonych, a jego znajomość z oskarżonym Ż. i W. była powierzchowna i wynikała jedynie z tego, że oskarżony Ż. sprzedał im kosmetyki w Hotelu (...), gdzie A. W. pracował, a Ż. był taksówkarzem i grywał w tamtejszym kasynie;

1089 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku:

1090 -przez przyjęcie, iż oskarżony Ł. Ż. będąc zatrudnionym

1091 w salonie (...) przekazał A. W.

1092 informacje, które miały ułatwić dokonanie napadu, podczas gdy w roku 1995 oskarżony nie pracował u pokrzywdzonego, stąd też nie mógł mieć jakiejkolwiek wiedzy o jego zwyczajach, nadto jest niepodobnym, by Ż. pozostając z pokrzywdzonym w dobrych stosunkach zarówno przed zdarzeniem jak i później i nie mając żadnego motywu miał się tak zachować, wreszcie, że ustalenie Sądu jest nietrafne potwierdza okoliczność, że po uchyleniu wobec Ż. tymczasowego aresztowania nadal pracował u pokrzywdzonego.

1093 Z ostrożności procesowej wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu, tj. 2 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy mając na uwadze wszelkie występujące w sprawie okoliczności kara ta jest zbyt rażącą represją.

1094 W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego do zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie kary wymierzonej oskarżonemu.

1095 Obrońca oskarżonego I. H. (1) zarzucił orzeczeniu:

1096 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał oczywisty wpływ na treść tegoż orzeczenia, przez przyjęcie takiego przebiegu zdarzeń, który pozwolił Sądowi na uznanie oskarżonego I. H. (1) za winnego popełnienia przestępstw opisanych w pkt : 42, 49 oraz 54 wyroku podczas gdy prawidłowo przeprowadzona ocena dowodów powinna prowadzić do wniosku, iż świadek koronny K. I. zeznaje nieprawdę, zaś oskarżony I. H. (1) nie dopuścił się przypisanych mu czynów,

1097 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności:

1098 -art. 4 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść

1099 oskarżonego, brak odniesienia się do wyjaśnień oskarżonego i ich oceny w uzasadnieniu wyroku, oparcie stanu faktycznego sprawy wyłącznie na dowodach obciążającym oskarżonego, niekonsekwentnych i wzajemnie sprzecznych pomówieniach K. I. przy jednoczesnym pominięciu dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego I. H. (1), wyjaśnień pozostałych oskarżonych nie przyznających się do winy, zeznań świadków i innych okoliczności przemawiających na korzyść I. H. (1),

1100 - art. 5 § 2 k.p.k. przez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,

1101 -art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkującego przyjęciem, iż zebrane w sprawie dowody potwierdzają fakt popełnienia przez oskarżonego przypisanych mu czynów,

1102 - art. 74 § 1 k.p.k. poprzez naruszenie zasady nemo se ipsum accusare tenetur, wyrażającej się w założeniu, iż oskarżony nie miał obowiązku dowodzenia swej niewinności, gdyż ciężar udowodnienia jego winy spoczywa na oskarżycielu publicznym,

1103 - art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez oparcie wyroku skazującego jedynie na części zgromadzonego materiału dowodowego, a nie wszystkich dowodach, ocenianych całościowo i przeprowadzonych na rozprawie.

1104 Obrońca zaskarżył również uzasadnienie wyroku jako nieodpowładające wymogom art. 424 k.p.k., w szczególności w zakresie ustalenia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia oraz oceny materiału dowodowego.

1105 W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie osk. I. H. (1) od popełnienia przypisanych mu czynów, ewentualnie z ostrożności procesowej - uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.

1106 Drugi obrońca oskarżonej H. V. zaskarżył wyrok w części jej dotyczącej w całości i zarzucił orzeczeniu:

1107 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał oczywisty wpływ na treść tegoż orzeczenia, przez przyjęcie takiego przebiegu zdarzeń, który pozwolił Sądowi na uznanie oskarżonej za winną popełnienia przestępstw opisanych w pkt : 14 i 49 wyroku podczas gdy prawidłowo przeprowadzona ocena dowodów w szczególności wyjaśnień oskarżonej, a także zeznań św. B. Ć. (13), J. M. (7), Ć. Ć. powinna prowadzić do wniosku, iż świadek koronny K. I. zeznaje nieprawdę, zaś oskarżona H. E. (1) nie dopuściła się przypisanych jej czynów,

1108 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności:

1109 - art. 4 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej, brak odniesienia się do wyjaśnień oskarżonej i ich oceny w uzasadnieniu wyroku, oparcie stanu faktycznego sprawy wyłącznie na dowodach obciążającym oskarżoną, niekonsekwentnych i wzajemnie sprzecznych pomówieniach K. I. (2) przy jednoczesnym pominięciu dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonej H. V., wyjaśnień pozostałych oskarżonych nie przyznających się do winy, zeznań świadków i innych okoliczności przemawiających na korzyść H. V.,

1110 - art. 5 § 2 k.p.k. przez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonej,

1111 - art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkującego przyjęciem, iż zebrane w sprawie dowody potwierdzają fakt popełnienia przez oskarżoną przypisanych czynów,

1112 - art. 74 § 1 k.p.k. poprzez naruszenie zasady nemo se ipsum accusare tenetur, wyrażającej się w założeniu, iż oskarżona nie miała obowiązku dowodzenia swej niewinności, gdyż ciężar udowodnienia jej winy spoczywa na oskarżycielu publicznym,

1113 - art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez oparcie wyroku skazującego jedynie na części zgromadzonego materiału dowodowego, a nie wszystkich dowodach, ocenianych całościowo i przeprowadzonych na rozprawie.

1114 Na podstawie art. 425 § 2 k.p.k. zaskarżam również uzasadnienie wyroku jako nie odpowiadające wymogom art. 424 k.p.k., w szczególności w zakresie ustalenia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia oraz oceny materiału dowodowego.

1115 Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej H. V. od popełnienia

1116 przypisanych jej czynów, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

1117 przez Sąd I instancji.

1118 Obrońca oskarżonego B. Ć. (3) zaskarżył wyrok odnośnie tego oskarżonego w całości i zarzucił orzeczeniu:

1119 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał oczywisty wpływ na treść tegoż orzeczenia, przez przyjęcie takiego przebiegu zdarzeń, który pozwolił Sądowi na uznanie oskarżonego B. Ć. (3) za winnego popełnienia przestępstw opisanych w pkt 24 oraz 54 wyroku podczas gdy prawidłowo przeprowadzona ocena dowodów w szczególności wyjaśnień osk. (...), a także dokumentacji lekarskiej potwierdzającej otwarte złamanie ręki. fakt założenia oskarżonemu gipsu co powodowało, że osk. nie mógł brać udziału w kradzieży rozbójniczej na szkodę B. K. (1) albowiem fizycznie był do tego niezdolny, a ponadto zbyt mocno „rzucałby się w oczy" z ręką. na temblaku, a także analiza zeznań samych pokrzywdzonych, którzy zaprzeczyli aby któryś z napastników wyróżniał się czymś szczególnym - np. ręką w gipsie - powinna prowadzić do wniosku, iż świadek koronny K. I. zeznaje nieprawdę, zaś oskarżony B. Ć. (3) nie dopuścił się przypisanych mu czynów,

1120 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności:

1121 - art. 4 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, brak odniesienia się do wyjaśnień oskarżonego i ich oceny w uzasadnieniu wyroku, oparcie stanu faktycznego sprawy wyłącznie na dowodach obciążającym oskarżonego, niekonsekwentnych i wzajemnie sprzecznych pomówieniach K. I., Ł. B. (1) oraz wyjaśnieniach D. M. (1) przy jednoczesnym pominięciu dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego B. Ć. (3), wyjaśnień pozostałych oskarżonych nie przyznających się do winy, zeznań świadków i innych okoliczności przemawiających na korzyść B. Ć. (3),

1122 - art. 5 § 2 k.p.k. przez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,

1123 - art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkującego

1124 przyjęciem, iż zebrane w sprawie dowody potwierdzają fakt popełnienia przez oskarżonego

1125 przypisanych mu czynów,

1126 - art. 74 § 1 k.p.k. poprzez naruszenie zasady nemo se ipsum accusare tenetur,

1127 wyrażającej się w założeniu, iż oskarżony nie miał obowiązku dowodzenia swej niewinności,

1128 gdyż ciężar udowodnienia jego winy spoczywa na oskarżycielu publicznym,

1129 - art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez oparcie wyroku skazującego jedynie na części zgromadzonego materiału dowodowego, a nie wszystkich dowodach, ocenianych całościowo i przeprowadzonych na rozprawie.

1130 Obrońca zaskarżam również uzasadnienie wyroku jako nieodpowiadające wymogom art. 424 k.p.k., w szczególności w zakresie ustalenia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia oraz oceny materiału dowodowego.

1131 W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego B. Ć. (3) od popełnienia przypisanych mu czynów.

1132 Obrońca oskarżonego B. Ż. zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego w części dotyczącej uznania tego oskarżonego za winnego popełnienia czynów zabronionych opisanych w punktach 1, 5, 8, 11, 32, 36, 39, 41, 18, 26, 34, 14, 15, 16, 23, 38, 40, 44, 46, 50 i 52 wyroku. Skarżący zarzucił orzeczeniu:

1133 1) naruszenie istotnych przepisów postępowania mających wpływ na treść

1134 orzeczenia, a to:

1135 - art. 4 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k przez pominięcie istotnych w sprawie okoliczności, bądź dokonanie ich oceny z naruszeniem zasady obiektywizmu, podczas, gdy miały one decydujące znaczenie dla ustaleń faktycznych sprawy:

1136 a) wyjaśnień oskarżonego B. Ż., nie przyznającego się do winy i czynu, zarzuconych mu przestępstw - podczas gdy jedynymi dowodami w sprawie były nie zweryfikowane pozytywnie i nie potwierdzone żadnym innym dowodem zeznania świadków koronnych i częściowo wyjaśnienia oskarżonego M. i świadka Ł.

1137 b) naruszenie naczelnej zasady procesu karnego, zgodnie z którą wszelkie wątpliwości winny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, co szczególnie uwypuklone zostało przy ocenie zeznań świadków koronnych, których niedostatki pamięci, nieścisłości i różnice w przedstawianiu poszczególnych zdarzeń Sąd usprawiedliwia upływem czasu, zamiast powstałe na tym tle wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego

1138 -art. 7 k.p.k. przez dopuszczenie się przez Sąd orzekający błędu dowolności

1139 w ocenie dowodów zgromadzonych w toku postępowania , przez wyjście poza

1140 ramy swobodnej oceny dowodów:

1141 a) dowolne, a nie swobodne rozumowanie Sądu, który swój kategoryczny wniosek o zawiązaniu przez B. Ż. związku przestępczego o charakterze zbrojnym i popełnianiu w jego ramach przestępstw wyprowadza z niespójnych zeznań świadków koronnych W. I. i Ł. B., a nie z reguł poprawnego procesowo dochodzenia

1142 b) wyprowadzanie przez Sąd wniosków wynikających z niekompletnego materiału dowodowego w postaci zeznań w/w świadków, wyjaśnień oskarżonego D. M. (1) i Św., a uprzednio oskarżonego G. Ł., które to wyjaśnienia i zeznania, są wewnętrznie sprzeczne oraz sprzeczne pomiędzy sobą niespójne i ogólnikowe, niejednokrotnie, a wręcz najczęściej oparte na zasłyszanych informacjach

1143 -art. 424 § 1 k.p.k. przez sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami

1144 tego przepisu, a mianowicie nie wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej

1145 rozstrzygnięcia

1146 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku, przez przyjęcie, że:

1147 *

1148 oskarżony B. Ż. zorganizował związek przestępczy o charakterze zbrojnym, którego członkowie popełniali przestępstwa z chęci zysku, w którym B. Ż. miał wysoką pozycję, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy i należyta jego ocena prowadziła do wniosku, iż B. Ż. nie popełnił zarzucanych mu czynów

1149 *

1150 oskarżony zarzucanych mu czynów popełnił bądź w formie współsprawstwa, sprawstwa kierowniczego, polecającego, bądź przez nakłanianie i podżeganie, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, iż oskarżony sam, bądź polecając innym osobom, bądź nakłaniając te osoby dopuścił się popełnienia zarzucanych czynów, wreszcie przez brak ustaleń kiedy, w jakiej formie, w jakim zakresie i w jakim miejscu miał wykonać i jakie znamiona sprawcze miał wypełniać.

1151 Nadto skarżący zarzucił orzeczeniu rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu przez wymierzenie kary zbyt dolegliwej.

1152 W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego B. Ż. od popełnienia zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania; zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie kary wymierzonej oskarżonemu.

1153 Prokurator zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonych:

1154 B. Ż., A. W., J. J. (1), G. K. (1), w części dotyczącej orzeczenia o winie, oraz wobec oskarżonych Ć. M. (2), B. G. (1), B. Ż., A. W., Ć. M. (1), D. M. (1), Ć. I. i G. V. w zakresie rozstrzygnięcia o karze oraz wobec Ć. M. (2), B. G. (1), G. K. (1), Ć. B. (1), B. H., Ż. E. (1), B. Ż., D. J. (2), H. V. (Belki), K. Ć. (1), I. H. (2), Ć. H. w zakresie kwalifikacji prawnych.

1155 Prokurator wyrokowi temu zarzucił:

1156 1. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art 4 § 1 kk, poprzez nie powołanie tego przepisu przy podstawie skazania oskarżonych Ć. M. (2) i B. G. (1) w pkt 6 wyroku, w sytuacji, przyjęcia przez Sąd, iż względniejszy dla oskarżonych jest w tym przypadku kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 roku, z przed nowelizacji z dnia 27 lipca 2005 roku, podczas gdy powołanie tego przepisu w tym przypadku było konieczne,

1157 2. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 148 § 2 kk (w treści obowiązującej przed nowelą z 27 lipca 2005 roku) i art. 65 § 1 kk, poprzez orzeczenie w pkt 6 wyroku wobec oskarżonych Ć. M. (2) i B. G. (1) kar poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia wskazanego w tym przepisie, tj. kar po 8 lat pozbawienia wolności, podczas gdy najniższą przewidzianą w tym przepisie karą jest kara 12 lat pozbawienia wolności, która zgodnie z art 65 § 1 kk powinna być podniesiona ponad dolną granicę kary przewidzianą za to przestępstwo i w konsekwencji obrazę prawa materialnego a to przepisu 86 § 1 kk, poprzez błędne wymierzenie w pkt 59 wyroku wobec Ć. M. (2) kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności oraz wobec B. G. (1) kary łącznej 9 lat pozbawienia wolności,

1158 3. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art 65 § 1 kk, poprzez jego pominięcie w pkt 10 wyroku, w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu G. K. (1), podczas gdy analiza zachowania tego oskarżonego w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt X aktu oskarżenia wskazuje, iż czynu tego oskarżony dopuścił się będąc członkiem zorganizowanego związku przestępczego, a tym samym wymierzenie kary 3 lat pozbawienia wolności poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, która zgodnie z art. 65 § 1 kk powinna być podniesiona ponad dolną granicę kary przewidzianą za to przestępstwo,

1159 4. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art 158 § 1 kk, poprzez jego pominięcie w pkt 15 wyroku, w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym Ć. B. (1), B. Ć. (2) i G. H. (1), podczas gdy właściwa ocena czynu zarzucanego im w pkt XV aktu oskarżenia, prowadzi do uznania, że ich zachowanie dodatkowo wypełniło znamiona tego przepisu,

1160 5. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 18 § 2 kk, poprzez jego pominięcie w pkt 28 wyroku i zastosowanie art. 18 § 3 kk, w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu Ż. E. (1), podczas gdy analiza zachowania tego oskarżonego w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt XXIX aktu oskarżenia wskazuje, iż podżegał on inne osoby do popełnienia przestępstwa z art 280 § 1 kk,

1161 6. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 13 § 2 kk, poprzez uznanie w pkt 38 wyroku, iż oskarżeni B. Ż., A. W., Ć. M., D. M. (1), Ć. I. i G. V. swoim zachowaniem opisanym w pkt 38 wyroku dopuścili się usiłowania nieudolnego rozboju kwalifikowanego, tj. przestępstwa z art. 13 § 2 kk w zw. 280 § 2 kk, w zw. z art. 65 § 1 kk, a G. V. nadto w zw. z art. 64 § 2 kk, co w konsekwencji doprowadziło do odstąpienia przez Sąd od wymierzenia im za ten czyn kar na zasadzie art. 14 § 2 kk, podczas gdy właściwa ocena czynu przypisanego przez sąd oskarżonym prowadzi do wniosku, iż zachowanie tych oskarżonych wypełniło znamiona usiłowania zwykłego, kwalifikowanego z art. 13 § 1 kk,

1162 7. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 18 § 1 kk i art. 19 § 1 kk, poprzez ich pominięcie w pkt 46 wyroku, odpowiednio w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu B. Ż. oraz w podstawie skazania za czyn opisany w pkt XLVII aktu oskarżenia, podczas gdy z opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu wynika, że kierował on jego wykonaniem,

1163 8. obrazę prawa materialnego, a to art 56 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku, poprzez nie powołanie tego przepisu w pkt 48 wyroku, w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego D. J. (1), podczas gdy pełna kwalifikacja prawna czynu przypisanego temu oskarżonemu w pkt 48 wyroku, powinna zawierać także ten przepis,

1164 9. obrazę prawa materialnego, a to art 56 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku, poprzez powołanie tego przepisu w podstawie wymiaru kary w pkt 46 wyroku wobec B. Ż., w pkt 48 wyroku wobec D. J. (2) i w pkt 49 wyroku wobec H. V. (E.), K. Ć. (1) i I. H. (2), podczas gdy prawidłowo wskazana podstawa wymiaru kary w tych przypadkach nie powinna obejmować art. 56 ust. 1, który przewiduje inną sankcję niż ust. 3 art 56 wskazanej ustawy,

1165 10. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego wyroku, a to art. 413 § 2 pkt 2 kpk, poprzez wymierzenie w pkt 54 wyroku, dwóch różnych kar wobec oskarżonego Ć. H., za przestępstwo opisane w art. 258 § 1 i 2 kk.

1166 11. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę powyższego wyroku w punkcie 2 i 3, który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżony B. Ż. nie dopuścił się czynów zarzucanych mu w punkcie II i III aktu oskarżenia i w konsekwencji uniewinnienie go od popełnienia tych czynów, podczas gdy właściwa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności zeznań świadków B. M. (1), J. C., H. K. (1) i H. E. (2) i przeprowadzonych okazań, prowadzi do wniosku przeciwnego,

1167 12. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę powyższego wyroku w punkcie 12, który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżony A. W. nie dopuścił się czynu zarzucanego mu w punkcie XII aktu oskarżenia i w konsekwencji uniewinnienie go od popełnienia tego czynu, podczas gdy właściwa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności zeznań świadków B. U., I. E., E. A., A. E. i K. I. prowadzi do wniosku przeciwnego,

1168 13. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę powyższego wyroku w punkcie który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżony A. W. nie dopuścił się czynu zarzucanego mu w punkcie XIII aktu oskarżenia i w konsekwencji uniewinnienie go od popełnienia tego czynu, podczas gdy właściwa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności zeznań świadków X. Ś. (2), M. J., X. M., J. Ć. (6), M. M. (1) oraz X. B. (2), prowadzi do wniosku przeciwnego,

1169 13. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę powyższego wyroku w punkcie 43, który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżeni B. Ż. i J. J. (1) nie dopuścili się czynu zarzucanego im w punkcie XLIV aktu oskarżenia i w konsekwencji uniewinnienie ich od popełnienia tego czynu, podczas gdy właściwa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności zeznań świadków D. Ł. i K. I. prowadzi do wniosku przeciwnego,

1170 15. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę powyższego wyroku w punkcie 45, który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżony B. Ż. nie dopuścił się czynu zarzucanego mu w punkcie XLVI aktu oskarżenia i w konsekwencji uniewinnienie go od popełnienia tego czynu, podczas gdy właściwa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności zeznań świadków K. I. i M. F. (1) prowadzi do wniosku przeciwnego,

1171 16. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę powyższego wyroku w punkcie 47, który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżony G. K. (1) nie dopuścił się czynu zarzucanego mu w punkcie XLVIII aktu oskarżenia i w konsekwencji uniewinnienie go od popełnienia tego czynu, podczas gdy właściwa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności zeznań świadków K. I. i M. F. (1) prowadzi do wniosku przeciwnego.

1172 17. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę powyższego wyroku w punkcie 15, który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżeni B. Ż. i H. V. (E.) swoim zachowaniem nie dopuścili się przestępstwa z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 kk, opisanego w pkt XIV aktu oskarżenia i uznanie, że ich czyn wypełnił znamiona przestępstwa z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 157 § 1 kk, podczas gdy właściwa ocena tego zachowania, poparta dowodami w postaci zeznań świadka K. I. prowadzi do przeciwnego wniosku.

1173 W konkluzji skarżący wniósł o :

1174 1. zmianę wyroku w pkt 6, poprzez wskazanie także art. 4 § 1 kk w podstawie skazania wobec oskarżonych Ć. M. (2) i B. G. (1) (zarzut 1 apelacji),

1175 2. zmianę wyroku w jego pkt 6 i wymierzenie Ć. M. (2) i B. G. (1) kar po 15 lat pozbawienia wolności oraz zmianę wyroku w pkt 59, w zakresie wymierzonych tym oskarżonym kar łącznych pozbawienia wolności i wymierzenie im kar łącznych po 15 lat pozbawienia wolności (zarzut 2 apelacji),

1176 3. zmianę wyroku w jego pkt 10, poprzez uznanie, że zachowanie oskarżonego G. K. (1), opisane w pkt X aktu oskarżenia, zostało popełnione w związku z jego udziałem w związku przestępczym, tj. w zw. z art. 65 § 1 kk i wymierzenie mu za to kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (zarzut 3 apelacji),

1177 4. zmianę wyroku w jego pkt 15, poprzez uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym: Ć. B. (1), B. Ć. (2) i G. H. (1) o art. 158 § 1 kk (zarzut 4 apelacji),

1178 5. zmianę wyroku w jego pkt 28, poprzez uznanie, że zachowanie oskarżonego Ż. E. (1), opisane w pkt XXIX aktu oskarżenia, wypełniło znamiona przestępstwa podżegania do rozboju, kwalifikowanego z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 280 § 1 kk (zarzut 5 apelacji),

1179 6. zmianę wyroku w jego pkt 38, poprzez uznanie, że czyn przypisany w tym pkt oskarżonym B. Ż., A. W., Ć. M., D. M. (1), Ć. I., wypełnia znamiona przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. 280 § 2 kk, w zw. z art. 65 § 1 kk, a wobec G. V. z art. 13 § 1 kk w zw. 280 § 2 kk, w zw. z art. 65 § 1 kk i art. 64 § 2 kk i wymierzenie im za ten czyn następujących kar: B. Ż., A. W., Ć. M., Ć. I. kar po' 5 lat pozbawienia wolności, D. M. (1) kary 2 lat pozbawienia wolności (zgodnie z art. 60 § 3 kk) zaś G. V. kary 6 lat pozbawienia wolności (zarzut 6 apelacji),

1180 7. zmianę wyroku w jego pkt 46, poprzez powołanie pełnej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu B. Ż., uzupełnionej o art. 18 § 1 kk i pełnej podstawy skazania, uzupełnionej o art. 19 § 1 kk (zarzut 7 apelacji),

1181 8. zmianę wyroku w pkt 48, poprzez wskazanie pełnej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego D. J. (1), tj. art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005r. w zw. z art. 65 § 1 kk (zarzut 8 apelacji),

1182 9. zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 46, 48 i 49 poprzez wskazanie prawidłowej podstawy prawnej wymiaru kar orzeczonych wobec B. Ż., H. V. (E.), K. Ć. (1) i I. H. (2), poprzez wyeliminowanie z podstawy skazania art. 56 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku (zarzut 9 apelacji),

1183 10. zmianę wyroku w pkt 54, poprzez usunięcie z jego treści skazania oskarżonego Ć. H., za czyn wypełniający znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 i 2 kk, na karę 2 lat pozbawienia wolności i pozostawienie prawidłowego wymiaru kary tj. 6 miesięcy pozbawienia wolności (zarzut 10 apelacji),

1184 11. w zakresie zarzutów sformułowanych w pkt od 11 do 16 niniejszej apelacji, o uchylenie

1185 zaskarżonego wyroku w jego pkt 2, 3, 12, 13, 43, 45, 47 i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji,

1186 12. w zakresie zarzutu sformułowanego w pkt 17 niniejszej apelacji, o zmianę zaskarżonego wyroku w jego pkt 14 i uznanie, że oskarżeni B. Ż. i H. V. (E.) swoim zachowaniem wypełnili znamiona przestępstwa opisanego w art. 18 § 2 kk w zw. z art. 148 § 2 pkt 4 kk i wymierzenie im za to kar po 12 lat pozbawienia wolności i w związku z tym o orzeczenie wobec H. V. (E.) kary łącznej 12 lat pozbawienia wolności,

1187 a w pozostałym zaś zakresie wniósł o utrzymanie wyroku w mocy.

1188 Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

1189 Apelacja prokuratora zasługiwała częściowo na uwzględnienie, jak również w niewielkiej części na uwzględnienie zasługiwały apelacje obrońców.

1190 Mając w polu widzenia obszerność przedmiotowej sprawy, wielość oskarżonych i wniesionych przez ich obrońców oraz prokuratora apelacji , a nadto w sytuacji, gdy część zarzutów podniesionych przez obrońców miała w istocie rzeczy tożsamy charakter, a część dotyczyła uchybień o charakterze, bądź to procesowym, bądź materialno-prawnym , Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania , iż dla ułatwienia oceny zaskarżonego wyroku w pisemnych motywach rozstrzygnięcia odwoławczego, sąd ten w pierwszej kolejności wypowie się co do podniesionych w apelacjach kwestii procesowych i materialno-prawnych oraz związanych z oceną wartości dowodowej zeznań złożonych w postępowaniu rozpoznawczym przez świadków koronnych, stanowiących dla Sądu Okręgowego podstawę ustaleń faktycznych. W dalszej natomiast kolejności sąd II instancji odniesie się do poszczególnych zdarzeń objętych zaskarżonym wyrokiem przez pryzmat podniesionych już konkretnie zarzutów zawartych w apelacjach stron dotyczących jedynie objętych tymi zdarzeniami czynów.

1191 W pierwszej kolejności omówienia wymaga podniesiony przez obrońcę oskarżonych A. W. i Ć. M. (1) zarzut obrazy przepisu art. 41§1 kpk wynikający z braku wyłączenia ze składu orzekającego Sądu Okręgowego, wyrokującego w niniejszej sprawie, sędziego Sądu Okręgowego Elżbiety Przybyły oraz ławnika Ż. M. (1), którzy uprzednio brali udział w składach orzekających co do tych oskarżonych, w sprawach toczących się przed Sądem Okręgowym w Katowicach, odpowiednio o sygnaturach XVI K 19/02 oraz VK 87/01.

1192 O ile argumentacja obrońcy odnoszącą się do obrazy art. 41§1 kpk w przypadku ławnika Ż. M. (1), w ocenie Sądu Apelacyjnego, nie zasługiwała na uwzględnienie, o tyle na pełną aprobatę zasługiwał ten zarzut w odniesieniu do sędziego Sądu Okręgowego Elżbiety Przybyły.

1193 Uwzględnienie powyższego zarzutu miało determinujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sądu odwoławczego w stosunku do oskarżonych A. W. oraz B. Ż.-mimo, że obrońca tego ostatniego zarzutu o takiej treści nie podnosi- i w zakresie, w którym oskarżonym tym przypisano przestępstwa założenia związku przestępczego o charakterze zbrojnym, udziału w tym związku i popełnienia konkretnych przestępstw w warunkach, do których odnosi się przepis art. 65§1 kk, bądź 58 a kk z 1969r.( zwanego dalej dkk), koniecznym stało się w tej części uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania.

1194 Powyższe rozstrzygnięcie wynikało z niezwykle restryktywnej aktualnie wykładni normy wyrażonej w przepisie art. 41§1 kpk prezentowanej przez Sąd Najwyższy, który to pogląd, mimo braku pragmatycznego dla wymiaru sprawiedliwości znaczenia, aprobuje niniejszy skład orzekający.

1195 Chociaż interpretacja art. 41§1 kpk na przestrzeni ostatniego okresu czasu była różna, obecnie w judykaturze dominuje radykalny pogląd, wyrażony w podobnym układzie procesowym, w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2009r.- sygn. akt II KK 249/08 ( por. OSNKW 2009 nr 6 poz. 48), a więc już po wydaniu zaskarżonego wyroku, z którego wynika, iż przy wielości i różnorodności poszczególnych czynów stanowiących przedmiot rozpoznania oraz jednoczesnej obszerności i zawiłości sprawy, biorąc pod uwagę względy natury praktycznej, można wyjątkowo rozpoznawać poszczególne części tej samej w istocie sprawy, w różnych procesach. Nie można jednak, wobec treści art. 41 §1 kpk. akceptować praktyki rozpoznawania tak podzielonych części sprawy, przez tego samego sędziego, który już wcześniej wyraził swój pogląd, co do istoty przestępczej działalności, faktu istnienia związku przestępczego oraz jego struktury i mechanizmu działania. Z pisemnych motywów powyższego wyroku wynika również, iż aby uznać, że zaistniały przesłanki z art. 41§1 kpk, nie trzeba koniecznie stwierdzić rzeczywistej stronniczości sędziego, sędzia może być nawet subiektywnie i obiektywnie bezstronny, ale dla skuteczności wniosku o wyłączenie powinno istnieć zewnętrzne, uzasadnione przekonanie, że bezstronność sędziego jest wątpliwa. Postępowanie , w którym orzekają sędziowie, co do których istnieją uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności , jest postępowaniem wadliwym, postępowaniem, które godzi w procesową zasadę obiektywizmu i wady tej nie sposób usunąć w toku postępowania odwoławczego.

1196 Przenosząc powyższe rozważania na konkretny grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż w składzie orzekającym Sądu Okręgowego, który wydawał zaskarżony wyrok brała udział sędzia Sądu Okręgowego Elżbieta Przybyła. Prawdą jest też, co podnosi obrońca adwokat J. Ś., iż pani sędzia Elżbieta Przybyła brała udział w wydaniu wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 3.11.2006r, sygn. akt XVI K 19/02 , w której to sprawie oskarżonymi byli między innymi A. W., B. Ż. i Ć. J. ( dawniej I.). Wyrok ten został następnie częściowo uchylony wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6.11.2007r.- sygn. akt II Aka 156/07, a sprawa przekazana w tej części Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania. Zauważyć natomiast należy, że w sprawie XVI K 19/02 Sąd Okręgowy przyjął w odniesieniu do oskarżonych B. Ż. i A. W., iż dopuścili się oni przypisanych im czynów w warunkach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, którym kierował B. Ż.. Z pisemnego uzasadnienia wyroku tego Sądu ( strona 25) wynika, iż Sąd ten jednoznacznie przyjął, opierając się między innymi na zeznaniach świadków koronnych W. I. i Ł. B., iż „ wykazano , że A. W. był członkiem związku przestępczego kierowanego przez B. Ż.”, co Sądowi temu pozwoliło na przyjęcie w kwalifikacjach prawnych czynów przypisanych tym oskarżonym przepisu art. 65§1 1 kk, mającego obostrzające znaczenie dla wymiaru kar.

1197 Zdaniem Sądu Apelacyjnego stwierdzenie , iż wykazano okoliczność, o której mowa wyżej przekonuje o tym, iż Sąd Okręgowy w składzie, w którym zasiadała pani sędzia Elżbieta Przybyła nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do tego fragmentu ustań faktycznych, jak i wartości dowodów ustalenia te wspierające. Wprawdzie w sprawie będącej przedmiotem niniejszego osądu pani sędzia Elżbieta Przybyła nie generowała większości składu orzekającego, niemniej jednak nie sposób ocenić jaki był jej faktyczny wpływ na proces wyrokowania, skoro narada nad wyrokiem objęta jest tajemnicą.

1198 Wprawdzie brak jest jakikolwiek przesłanek, by stwierdzić, że pani sędzia w niniejszym postępowaniu nie zachowała się w sposób obiektywnie bezstronny, niemniej jednak uzasadnionej wątpliwości w tym zakresie, godzącej w procesową zasadę obiektywizmu, nie sposób wykluczyć i nie można uchybienia tego również konwalidować- jak wywiódł to Sąd Najwyższy- na etapie postępowania odwoławczego.

1199 Skoro zatem Sąd Apelacyjny nie był władny w omawianym zakresie dokonać korekty zaskarżonego wyroku i zniwelować wskazanego istotnego naruszenia prawa (mogącego przecież w przyszłości stanowić ewidentną podstawę kasacyjną), niezbędnym stało się w odniesieniu A. W. i B. Ż. orzeczenie o charakterze kasatoryjnym, we fragmencie omówionym wyżej, a wynikającym z części dyspozytywnej wyroku.

1200 Na marginesie podkreślić trzeba, iż w toku postępowania rozpoznawczego, już po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny w Katowicach z dnia 6.11.2007r. sygn. akt II Aka 156/07,oksarżony A. W. wystąpił z wnioskiem o wyłączenie na podstawie art. 41§1 kpk ze składu orzekającego sędziego Sądu Okręgowego Elżbiety Przybyły, opierając się na zbliżonej argumentacji , niemniej jednak Sąd Okręgowy w konsekwencji wniosku tego

1201 nie uwzględnił, nie podzielając też jego motywów, co w końcowym efekcie okazało się jednak rozstrzygnięciem błędnym.

1202 Odpowiedzi również wymaga, dlaczego Sąd Apelacyjny powyższe rozstrzygnięcie odniósł do oskarżonego B. Ż., mimo że zarzut obrazy przepisu art. 41§1 kpk nie został wyartykułowany w apelacji jego obrońców.

1203 Wprawdzie istotnie wniesiony na korzyść oskarżonego B. Ż. przez jego obrońców środek odwoławczy nie zawiera zarzutów obrazy art. 41§1 kpk, jednak w kontekście treści przepisu art. 434§1 kpk , w przypadku wniesienia apelacji na korzyść, sąd ad quem zobligowany jest do tzw. totalnej kontroli zaskarżonego wyroku. W sposób nader czytelny wynika to z publikowanego stanowiska wyrażonego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 16.11.2009r. sygn. akt IV K 101/09, iż w wypadku wniesienia apelacji na korzyść oskarżonego sąd odwoławczy nie jest związany granicami podniesionych w niej zarzutów, co oznacza, że w granicach zaskarżenia powinien skontrolować wyrok pod katem wszystkich przyczyn odwoławczych określonych w art. 438 kpk ( por. OSNKW 2010r., nr 1, poz. 8). Dostrzegając zatem konkretne uchybienia, w szczególności te o charakterze istotnym i mogącym mieć wpływ na zaskarżone orzeczenie, sąd odwoławczy winien je rozpoznać i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu wyroku .

1204 Skoro zatem, co szczegółowo omówiono już wyżej, w wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 3.11.2006r. sygn. akt XVI K 19/02, w składzie którego zasiadała sędzia Elżbieta Przybyła wyraźnie przesądzono, że oskarżony B. Ż. kierował związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym, to brak było w treści art. 41§1 kpk procesowego umocowania do tego, by w niniejszej sprawie orzekał ten sam sędzia, decydując równocześnie, że wyżej wymieniony oskarżony założył i kierował związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym, a następnie w warunkach tego związku dopuścił się szeregu opisanych w zaskarżonym wyroku przestępstw, które nosiły charakter współsprawstwa, sprawstwa kierowniczego, polecającego , bądź podżegania, co stanowiło podstawę wyroku skazującego.

1205 Podobnie zatem jak i w przypadku A. W., nie widząc w tym fragmencie możliwości konwalidowania omawianego uchybienia, Sąd Apelacyjny w odniesieniu do czynu z art. 258§2 i §3 kk oraz innych czynów, z opisu których, jak i kwalifikacji prawnych wynikało działanie oskarżonego B. Ż. w warunkach art. 65§1 kk uznał za niezbędne uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

1206 Orzeczenie takie wymusiło również w tym zakresie konieczność zmiany zaskarżonego wyroku co do innych oskarżonych, poprzez eliminację stwierdzenia, iż działali oni w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przez B. Ż. i wprowadzenie do opisu, iż był to związek kierowany przez inną ustaloną osobę. O ile zatem w części dyspozytywnej Sąd Apelacyjny był zobligowany do wyrażenia takiego stanowiska, aby nie przesądzać prawomocnie rozstrzygnięcia, o tyle już w motywach pisemnych wyroku odwoławczego mógł on zawrzeć, oparte na własnym i uzasadnionym przekonaniu stwierdzenia dotyczące konkretnych osób, w tym też B. Ż. i A. W. jeśli zważyć, że tak wyrażone oceny i będące ich naturalną konsekwencją ustalenia nie mają charakteru wiążącego dla Sądu Okręgowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

1207 Zauważyć natomiast trzeba , że w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonym B. Ż. i A. W. w zaskarżonym wyroku , z których opisu i kwalifikacji prawnej nie wynikało działanie w warunkach art. 65§1 kk, sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu podniesionego przez obrońcę drugiego z wymienionych oskarżonych, naruszenia art. 41§1 kpk w sposób mogący mieć wpływ na treść tego wyroku.

1208 Mając w polu widzenia problematykę naruszenia prze sąd a quo przepisu art. 41§1 kpk przez pryzmat totalnej kontroli odwoławczej również w odniesieniu do pozostałych oskarżonych, sąd II instancji nie znalazł podstaw w tym zakresie do zastosowania powyższego rozwiązania.

1209 Wprawdzie wyrokiem i sprawą Sądu Okręgowego w Katowicach o sygn. XVI K 19/02, w której uczestniczyła sędzia Sądu Okręgowego Elżbieta Przybyła objęty był również oskarżony Ć. J., niemniej jednak sąd ten skazał go za czyn z art. 280§2 kk, popełniony jedynie w warunkach współsprawstwa z innymi osobami, a nie w ramach związku zbrojnego kierowanego przez B. Ż.. W kwalifikacji prawnej nie przyjęto również działania w warunkach art. 65§1 kk, a z pisemnych motywów tego wyroku nie wynikało też, by Sąd Okręgowy przesądził i dowodowo wykazał działanie tego oskarżonego w omawianym związku przestępczym. Zauważyć także należy, iż wyrok ten w rozważanym fragmencie co do Ć. J. został uchylony, a sprawa przekazana sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

1210 Co zatem idzie, według Sądu Apelacyjnego, w odniesieniu do tego oskarżonego przepis art. 41§1 kpk nie stanowił przeszkody , by w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zasiadała pani sędzia Elżbieta Przybyła, co znajduje odniesienie także do pozostałych oskarżonych.

1211 Zauważyć tu trzeba również i to, że wprawdzie w sprawie Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. akt XVI K 19/02 wykorzystane zostały zeznania świadków koronnych K. I. i Ł. B., jednak tylko we fragmentach dotyczących przestępstw objętych tą sprawą. Wskazani świadkowie koronni złożyli w śledztwie niezywykle obszerne zeznania oraz wyjaśnienia odnoszące się do znacznej ilości przestępstw oraz oskarżonych, które to sprawy zostały wyodrębnione do różnych postępowań toczących się nadal w wielu sądach, bądź też już prawomocnie zakończonych. Dowody te ujawniane był natomiast jedynie w zakresie dotyczącym poszczególnych przestępstw, co żadną miarą nie oznacza, aby wykorzystanie tych dowodów w zakresie objętym niniejszą sprawą stanowiło przeszkodę do rozpoznania jej w odniesieniu do pozostałych oskarżonych przez sąd, w składzie którego zasiadała sędzia Sądu Okręgowego Elżbieta Przybyła.

1212 Stwierdzić natomiast należy, że na aprobatę nie zasługiwał zarzut obrońcy oskarżonych A. W. i Ć. M. obrazy art. 41§1 kpk w odniesieniu do ławnika Ż. M. (1).

1213 Wprawdzie ławnik Ż. M. orzekał w składzie Sądu Okręgowego w Katowicach w wyroku z dnia 10.10.2002r., sygn. akt VK 87/01, która to sprawa dotyczyła m.in. oskarżonych A. W. , Ż. E. i Ć. M. ( nie dotyczyła w ogóle oskarżonego Ć. M.), niemniej jednak żaden z czynów będących przedmiotem rozpoznania nie zawierał w swym opisie, ani też kwalifikacji prawnej, okoliczności wynikającej z art. 65§1 kk, tj. działania w warunkach związku zbrojnego kierowanego przez B. Ż.. Nadto też podstawą ustaleń faktycznych sądu w tamtej sprawie nie były zeznania świadków koronnych, a wyjaśnienia wówczas oskarżonych D. M. (1) i B. Ć. (4) oraz zeznania J. Ć. i G. Ć. ze śledztwa.

1214 Co zatem idzie brak jest jakichkolwiek przesłanek w art. 41§1 kpk. które eliminowałyby od rozpoznania niniejszej sprawy ławnika Ż. M. (1) i uwzględnienia argumentów podniesionych w zarzucie przez obrońcę, także w ramach totalnej kontroli zaskarżonego wyroku na korzyść, co do wszystkich oskarżonych.

1215 Przechodząc do kolejnego zarzutu procesowego wyrażonego przez obrońcę oskarżonych A. W. i Ć. M., a mianowicie obrazy przepisu art. 423 §1 kpk, to żadną miarą nie sposób z zarzutem tym zgodzić się, tym bardziej ,że obrona nie wykazała w jaki sposób naruszenie tego przepisu mogłoby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, skoro czynność procesowa, o której w przepisie tym mowa związana jest z etapem postępowania mającym miejsce po wyrokowaniu. Można wprawdzie zgodzić się ze stwierdzeniem wyrażonym przez adw. Ś., iż termin do sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku został znacząco przekroczony, niemniej jednak nie może umknąć z pola widzenia fakt, iż przedmiotowa sprawa niewątpliwie należała do szczególnie zawiłych i ponadprzeciętnych, bowiem dotyczyła mnogiej liczby oskarżonych oraz wielości inkryminowanych zdarzeń, co do których materiał dowodowy zawarty był w bez mała 200 tomach akt. Skutkować to w naturalny sposób musiało sporządzeniem uzasadnienia, które wykraczało poza termin o charakterze porządkowym, wyrażony w przepisie art. 423 §1 kpk. O ile zatem, co podkreślono już wyżej, bez mała roczny termin sporządzenia pisemnych motywów zaskarżonego wyroku przez Sąd Okręgowy może budzić zastrzeżenia sądu odwoławczego, jednak żadną miarą nie usprawiedliwia to zupełnie arbitralnego i niczym nie popartego stwierdzenia wyrażonego w apelacji przez obrońcę, iż sąd meriti wyrokując nie miał ugruntowanego w pełni stanowiska co do zasadności wydanego wyroku i nie był w pełni zaznajomiony z aktami sprawy, co czynił dopiero sporządzając uzasadnienie. W ocenie Sądu Apelacyjnego tego typu gołosłowne twierdzenia nie zasługują na aprobatę i żadną miarą nie powinny znaleźć się w piśmie procesowym sporządzanym przez fachowy podmiot.

1216 W apelacjach wielu obrońców odnotowany został również zarzut obrazy przez sąd I instancji przepisu art. 424 kpk, wyrażający się w braku wskazania konkretnych dowodów, które przemawiały za poszczególnymi ustaleniami, jak również nadmiernej ogólnikowości pisemnych motywów, w szczególności w odniesieniu do przestępstw z art. 258§1i §2 kk i art. 263§2 kk, przypisanych oskarżonym. Również i z tym zarzutem nie sposób się zgodzić , tym bardziej, że obrońcy nie wykazali w czym upatrywaliby wpływ tego uchybienia na treść zaskarżonego wyroku w sytuacji, w której pisemne uzasadnienie wyroku jako finalny i sprawozdawczy efekt narady składu orzekającego nad treścią orzeczenia jest czynnością następczą po fazie wyrokowania. Wprawdzie uzasadnienie zaskarżonego wyroku istotnie w wielu fragmentach jest nadmiernie ogólnikowe, a w odniesieniu do czynów z art. 258§1 i §2 kk i art. 263§2 kk istotnie nie oferuje wystarczającej wiedzy jakimi okolicznościami sąd meriti kierował się, przyjmując chociażby okres udziału poszczególnych oskarżonych w związku przestępczym o charakterze zbrojnym kierowanym przez B. Ż., czy też nie wskazywał roli jaką w związku z tym odgrywali, nadto nie precyzował przesłanek, które wskazywałyby na przyjęty w wyroku okres bezprawnego posiadania przez oskarżonych broni palnej i amunicji, jednak nie może umknąć z pola widzenia to, iż powyższy dokument o charakterze sprawozdawczym wprawdzie utrudnia kontrolę odwoławczą, ale żadną miarą jej nie eliminuje. Tym samym nie sposób zgodzić się jakoby naruszenie przez Sąd Okręgowy art. 424 kpk można było łączyć z wpływem tego uchybienia na treść zaskarżonego wyroku.

1217 Brak było także podstaw do uwzględnienia zarzutu podniesionego przez obrońcę A. W. i Ć. M., naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art.171§1 kpk w zw. z art. 370§1 kpk wyrażający się w uniemożliwieniu obrońcom zadawania pytać świadkom koronnym Ł. I. (2) przed odczytaniem im uprzednio złożonych zeznań oraz wyjaśnień, co uniemożliwiło kontrolę ich depozycji i dopasowanie zeznań złożonych bezpośrednio przed Sądem do treści uprzednio odczytanych. W ocenie sądu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie doszło do obrazy podniesionych przez obrońców przepisów, aczkolwiek istotnie w pierwszej kolejności Sąd Okręgowy odczytywał uprzednie zeznania i wyjaśnienia świadków koronnych w trybie o jakim mowa w przepisie art. 391§1 i §2 kpk, a dopiero później umożliwiał stronom zadawanie pytań. Niewątpliwie wskazane przez obrońcę przepisy przemawiają za tym ,iż osobie przesłuchiwanej w pierwszej kolejności należy umożliwić swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych celem danej czynności, a dopiero potem można zadawać jej pytania w porządku o jakim mowa w przepisie art. 370§1 i §2 kpk. Zauważyć natomiast należy, iż przepis art. 370§3 kpk umożliwia członkom składu orzekającego zadawanie pytań dodatkowych poza kolejnością, co sprawia, że możliwe jest tym samym odczytanie przez sąd świadkowi, przed pytaniami stron, poprzednich zeznań dla wyjaśnienia wątpliwości w trybie o jakim mowa w art. 391 kpk ( por. m. in. Tomasz Grzegorczyk komentarz do art. 370 kpk, Zakamycze 2003r. wydanie III oraz wyrok SN z dnia 16.05.2007r.sygn. akt III K 286/06). Mając zatem w polu widzenia powyższe stanowisko wyrażone przez judykaturę oraz doktrynę przedmiotu uznać należy, że odczytanie zeznań świadkowi przez sąd w warunkach o jakich mowa w art. 391§1 kpk, zmierzające do uszczegółowienia, doprecyzowania tego dowodu, czy też wyeliminowania okoliczności , co do których pewne fakty zatarły się w pamięci świadka, przed umożliwieniem stronom postępowania zadawania pytań temu świadkowi, nie sposób uznać za naruszenie swobody wypowiedzi osoby przesłuchiwanej, wyrażającej się w przepisach art. 171§1 kpk i art. 370 §1 kpk , stanowiącej jednocześnie obrazę wskazanych przepisów prawa procesowego, uniemożliwiające kontrolę tego dowodu.

1218 Mając powyższe w polu widzenia również i we wskazanym wyżej zakresie Sąd Apelacyjny nie podzielił zastrzeżeń wyrażonych przez obrońcę.

1219 Kolejnym zarzutem o charakterze procesowym, który pojawił się w apelacjach części obrońców, to zarzut obrazy przepisu art. 184§3 kpk, wyrażający się w zaniechaniu przesłuchania świadka anonimowego o kryptonimie (...) przez sąd merytoryczny mimo, że zeznania tego świadka złożone w toku postępowania przygotowawczego wpływały na dokonane ustalenia faktyczne będące podstawą wyrokowania.

1220 Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić, mimo że istotnie Sąd Okręgowy zaniechał bezpośredniego przesłuchania świadka incognito w toku postępowania rozpoznawczego i odczytał treść tego dowodu w trybie o jakim mowa w art. 391§1 kpk .

1221 Nie budzi wątpliwości, że instytucja świadka anonimowego wiąże się z poważnym ograniczeniem zasad procesowych, w szczególności zasady bezpośredniości oraz prawa do obrony, łączącej się z prawem do rzetelnego procesu sądowego. Faktem jest również, że obrona winna mieć zagwarantowane prawo do zadawania pytać takiemu świadkowi i uzyskiwania na pytania te odpowiedzi. Powyższe nie oznacza natomiast , aby w sytuacjach uzasadnionych okolicznościami sprawy oraz w warunkach dopuszczalnych prawem, nie mogło nastąpić ograniczenie prawa do obrony, aczkolwiek winno ono mieć charakter niezbędny, tak jak i sama instytucja świadka anonimowego, którego powołanie w niniejszej sprawie z punktu widzenia art. 184 kpk nie budzi zastrzeżeń. Zwrócić należy uwagę i na to, że świadek, o którym mowa, ze względów bezpieczeństwa winien korzystać z utajnienia danych personalnych.

1222 Nadto, tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie zwraca się uwagę na to, aby ocena dowodu z zeznań świadka anonimowego była niezwykle ostrożna, przy czym dowód ten w zasadzie nie powinien stanowić wyłącznej podstawy wyroku skazującego, a mieć charakter akcesoryjny.

1223 Poza sporem jest, iż przepis art. 184§3 kpk statuuje zasadę bezpośredniego przesłuchania świadka incognito przez sąd, w warunkach, z jednej strony zapewniających bezpieczeństwo świadkowi, a z drugiej umożliwiający stronom wzięcie udziału w tej czynności, co nie oznacza , by zasada ta nie doznawała ograniczeń w sytuacjach przewidzianych w art. 391§1 kpk, kiedy to możliwe staje się zaniechanie bezpośredniego przeprowadzenia tego dowodu i ograniczenie się do odczytania protokołu przesłuchania świadka.

1224 Powyższa sytuacja miała miejsce również i w przedmiotowej sprawie, w której trafnie sąd I instancji skorzystał z uprawnienia jakie daje przepis art. 391§1 kpk.

1225 Zwrócić nadto uwagę należy na to, że zeznania świadka anonimowego w niniejszej sprawie dotyczyły stosunkowo ograniczonego kręgu oskarżonych ( Ż., J., G., M., J.) oraz w istocie rzeczy i to nader ogólnie, dwóch inkryminowanych zdarzeń, a to istnienia przestępczego związku zbrojnego, którego przywódcą był(...)oraz zabójstwa K. U., a co zatem idzie nie miały one dla ustaleń sądu, podstawowego znaczenia, a jedynie drugorzędne. Nie sposób zatem uznać, aby nawet w przypadku podzielenia argumentacji obrony, zaniechanie bezpośredniego przesłuchania świadka przez sąd mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, w szczególności w zakresie oskarżonych, którzy byli mandantami obrońców zarzut taki podnoszących.

1226 Na marginesie powyższych uwag zgodzić należy się z obrońcą oskarżonych A. W. i Ć. M., iż uchybieniem Sądu Okręgowego było nie zapoznanie się w kancelarii tajnej przez wszystkich członków składu orzekającego, a jedynie przez przewodniczącą składu sądu z określonymi danymi osobopoznawczymi, dotyczącymi świadka incognito. Nie sposób natomiast zgodzić się z tezą lansowaną przez tego obrońcę, że brak wiedzy dotyczącej imienia, nazwiska, daty i miejsca urodzenia , czy też miejsca zamieszkania świadka anonimowego SI-3 w konkretnym wypadku miał wpływ na ocenę wiarygodności i przydatności tego dowodu dla ustaleń faktycznych, tym bardziej, że treść zeznań świadka w całości została ujawniona. Dlatego też i w tym wypadku Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że wskazane uchybienie procesowe nie mogło mieć wpływu na treść zaskarżonego wyroku.

1227 Zupełnie niezrozumiałe są też wywody obrońcy wspomnianych wyżej oskarżonych, odnoszące się do skorzystania przez współoskarżonego w sprawie D. M. (1) z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Obrońca zdaje się nie dostrzegać fundamentalnego dla oskarżonych uprawnienia wynikającego z przepisu art. 175§1 kpk ,tak do składania wyjaśnień, jak i odmowy ich złożenia, co wiąże się z prezentowaną linią obrony. Oskarżony, odmawiając złożenia wyjaśnień jednocześnie może odmówić odpowiedzi na poszczególne pytania, nie tylko sądu, ale i innych uczestników postępowania, bez podania tego przyczyn. Zauważyć należy, że oświadczenie oskarżonego w tym przedmiocie jest wyrazem swobody jego wypowiedzi w procesie i niedopuszczalne byłoby ze strony sądu wywieranie na oskarżonego jakiejkolwiek presji, zmierzającej do złożenia wyjaśnień. W takiej bowiem sytuacji wyjaśnienia te byłyby bezwartościowe dowodowo, jako złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, a więc nieprzydatne nie tylko dla sądu , ale i stron postępowania w procesie kształtowania ustaleń faktycznych, będących w konsekwencji podstawą wyrokowania.

1228 Niewątpliwie natomiast odmowa złożenia wyjaśnień może ograniczać stronie, poprzez niemożność zadawania pytań, możliwości poznawcze, co utrudni obronę, żadną miarą natomiast nie narusza to podstawowych praw i wolności strony , jak również prawa do obrony, o jakim mowa w przepisie art. 6 kpk. Trudno też zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez obrońcę , iż naprowadzona wyżej sytuacja procesowa łączy się z nieprawdziwymi ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi podstawę wyroku w przedmiotowej sprawie. Nie oznacza to przecież, by sąd dowodu takiego nie przeprowadził oraz by dowód ten, w tak ograniczonym kształcie, nie był przedmiotem swobodnej oceny o jakiej mowa w przepisie art. 7 kpk.

1229 Reasumując, odnieść można wrażenie, iż jakiekolwiek obligowanie oskarżonego D. M. (1) do złożenia wyjaśnień, w tym też udzielenie odpowiedzi na pytania stron, wbrew jego oświadczeniu o odmowie tej czynności, naruszałoby elementarne prawa procesowe tego oskarżonego, której to okoliczności zdaje się nie zauważać obrońca oskarżonych A. W. i Ć. M.. Jednocześnie nie może być tak, aby odmowę odpowiedzi na pytania przez współoskarżonego, traktować a priori jako przemawiającą na korzyść pomawianego

1230 Kolejnym zarzutem o charakterze procesowym, podnoszonym przez część obrońców jest zarzut naruszenia ciągłości postępowania przez sąd meriti, wyrażający się w długotrwałym przebiegu rozprawy głównej, kilkukrotnym rozpoczynaniu jej od początku oraz długimi odstępami czasu między poszczególnymi terminami rozprawy.

1231 Nie budzi wątpliwości, iż pożądanym w procesie karnym byłoby wyrokowanie na jednym terminie rozprawy głównej, bądź też takie jej skoncentrowanie, aby między poszczególnymi terminami rozprawy zachować odstępy umożliwiające jej przerwanie. Nie może natomiast umknąć z pola widzenia, że zgodnie z art. 404 kpk, w wyjątkowych wypadkach możliwe jest odroczenie rozprawy i prowadzenie jej w dalszym ciągu w tym samym składzie orzekającym. Zauważyć przy tym należy, iż wskazana wyżej wyjątkowa sytuacja ma miejsce w szczególności wówczas, gdy konkretna sprawa jest wieloosobowa, wielowątkowa, i obejmuje bardzo obszerny materiał dowodowy, co stanowi obiektywną przeszkodę w należytej koncentracji rozprawy głównej, powodując konieczność wielokrotnego jej odraczania. Taka sytuacja miała miejsce również i w niniejszej sprawie, a jeśli zważyć też na to, że rozprawa główna toczyła się w warunkach wymagających zachowania szczególnych względów bezpieczeństwa, a w sprawie wielokrotnie przesłuchiwani byli świadkowie koronni, to nie sposób czynić Sądowi Okręgowemu zarzutu wielokrotnego odraczania terminów rozprawy oraz procedowania przez okres kilku lat. Nic natomiast nie wskazuje na to, aby wskazana sytuacja procesowa rzutowała na możliwości poznawcze sądu i ocenę całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a co zatem idzie, aby mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

1232 Faktem jest również i to, iż w niniejszym procesie karnym Sąd Okręgowy ze względów naturalnych, mających wpływ na konieczność zmiany składu orzekającego, mimo zaawansowania przewodu sądowego, zobligowany był do rozpoczęcia postępowania merytorycznego, w tym i dowodowego od początku, co generowało też potrzebę powtórnego bezpośredniego przeprowadzenia licznych dowodów. Sytuacja taka wiązała się z okolicznością, na byt której sąd merytoryczny nie miał wpływu, mimo że rodziło to dla biegu postępowania, negatywne z punktu widzenia ekonomii procesowej skutki, wynikające z treści przepisu art. 404§2 kpk. Skoro zatem czynności dowodowe zostały powtórzone nie sposób racjonalnie twierdzić, aby wskazana wyżej sytuacja procesowa mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

1233 Zauważyć także należy, że obrońca oskarżonych A. W. i Ć. M. podniósł zarzuty obrazy przez Sąd Okręgowy przepisów art. 170§1 kpk i art. 167 kpk. Zarzuty te obrońca ograniczył jedynie do stwierdzenia nieuzasadnionego oddalenia wniosków dowodowych, składanych przez strony w toku postępowania, w szczególności w zakresie odtwarzania taśm z nagrań czynności procesowych oraz braku rozstrzygnięcia co do składanych wniosków dowodowych. Powyższe zarzuty nie zostały następnie w żaden sposób rozwinięte w motywach apelacji, co w istocie rzeczy uniemożliwia sądowi odwoławczemu precyzyjne odniesienie się do nich. Nie wiadomo bowiem jakie konkretnie wnioski dowodowe zostały niezasadnie oddalone, a co do jakich sąd meriti nie wypowiedział się. Obrońca też nie wskazał jaki potencjalnie mogło mieć to wpływ na treść rozstrzygnięcia.

1234 Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z wymogiem, wynikającym z przepisu art. 438 pkt 2 kpk zarzut obrazy prawa procesowego winien być sformułowany w sposób skonkretyzowany, aby sąd odwoławczy mógł jednoznacznie wypowiedzieć się, czy in concreto uchybienie to mogło skutkować błędnym orzeczeniem. Takich okoliczności nie naprowadził i nie rozwinął w apelacji obrońca, co wyklucza polemikę sądu odwoławczego z zarzutem, tym bardziej, że czynności procesowe z udziałem oskarżonych były protokołowane i te dokumenty odzwierciedlały faktyczny ich przebieg.

1235 Obrońca wskazanych oskarżonych nie wykazał też w sposób precyzyjny , aby przeprowadzone w sprawie okazania oskarżonych A. W. i Ć. M. naruszały przepisy art. 173 §1 kpk oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków technicznych przeprowadzanie okazania, a w szczególności, by czynność ta przeprowadzana była sugestywnie dla świadków, a w paradzie osób okazywanych były osoby istotnie różniące się od wymienionych oskarżonych, np. pod względem płci, wieku, koloru skóry. Jako, że zarzut ten nie został w żaden sposób skonkretyzowany, to nie sposób odnieść się do niego pod kątem realizacji art. 438 pkt 2 kpk.

1236 Brak jest też podstaw do podzielenia zarzutów obrazy przepisów art. 5 §2 kpk i art. 7 kpk, podnoszonych w większości apelacji obrońców. Analiza całokształtu ujawnionego materiału dowodowego pozwala przyjąć, że Sąd Okręgowy dokonał jego oceny w granicach dopuszczalnych zasadą, wynikającą z przepisu art. 7 kpk, a stanowisko swe w dostatecznym stopniu uzasadnił w pisemnych motywach. Powyższe w znaczącym stopniu pozwoliło na dokonanie właściwych ustaleń faktycznych. Sąd Okręgowy z większością dowodów, w tym z dowodami o charakterze fundamentalnym, miał bezpośredni kontakt, co niewątpliwie ułatwiało właściwą ich ocenę i nadanie waloru wiarygodności, bądź sfalsyfikowanie. Nie budzi zastrzeżeń sądu ad quem oparcie ustaleń faktycznym w znaczącym zakresie na zeznaniach świadków koronnych: K. I. , Ł. B., czy też świadków G. Ł., D. G., M. F., świadków G. I., (...), M. W., czy na wyjaśnieniach D. M. (1). Oceny tych osobowych źródeł dowodowych sąd merytoryczny dokonał starannie przez pryzmat innych dowodów ( okazania, wizje lokalne, zeznania pokrzywdzonych i innych bezpośrednich obserwatorów poszczególnych zdarzeń), a nadto też uwzględnił w swoich rozważaniach dowody przeciwne, wspierające prezentowaną przez oskarżonych linię obrony. Nie sposób zatem z punktu widzenia kontroli odwoławczej racjonalnie twierdzić, że zaprezentowana przez sąd ocena dowodów jest sprzeczna z zasadami logiki, czy doświadczenia życiowego oraz zawodowego, a skoro tak, że jest ona arbitralna i nie objęta ochroną jaką daje zasada wyrażona w przepisie art. 7 kpk.

1237 W tym kontekście brak jest też podstaw do uznania, że procedując, Sąd Okręgowy naruszył zasadę in dubio pro reo, wynikającą z art. 5§2 kpk. O wątpliwościach wynikających z tego przepisu żadną miarą nie może świadczyć to, iż materiał dowodowy w sprawie był rozbieżny i umożliwiający kreowanie różnych wersji procesowych. Sąd I instancji dla usunięcia wątpliwości władny był oprzeć swoje rozważania na konkretnych dowodach, wbrew oczekiwaniom obrońców, i nic nie wskazuje na to, by dokonując ich oceny oraz ustalając konkretne fakty powziął on wątpliwości wynikające z powyższej zasady. W judykaturze powszechnym jest pogląd, iż wątpliwości o jakich mowa w art. 5§2 kpk to wątpliwości sądu , a nie strony procesowej. O naruszeniu powyższego przepisu można by mówić wówczas, gdyby sąd wątpliwości takie powziął i nie rozstrzygnął ich korzystnie dla oskarżonego. Skoro więc w niniejszej sprawie nic nie wskazuje na to, by sąd powziął jakiekolwiek wątpliwości dowodowe, bądź nie wyeliminował ich poprzez racjonalną ocenę dowodów, brak jest podstaw do twierdzenia, że naruszona został zasada o jakiej mowa w przepisie art. 5§2 kpk, tylko dlatego, że obrońcy prezentowali w tej mierze odmienne i polemiczne stanowisko.

1238 Następnym niezwykle ważkim zagadnieniem proceduralnym, będącym przedmiotem zarzutów zawartych w wielu apelacjach obrońców jest ocena wiarygodności i przydatności dla dokonanych ustaleń faktycznych zeznań występujących w sprawie świadków koronnych, co wiąże się w szczególności ze stwierdzeniem Sądu Okręgowego zawartym na str. 7 pisemnego uzasadnienia wyroku, "iż nadanie świadkowi statusu świadka koronnego musi powodować, iż jego zeznania są całkiem wartościowe, a co za tym idzie – w pełnym zakresie wiarygodne, skoro taki status już mu nadano".

1239 Zdaniem obrońców takie uzasadnienie zeznań świadków koronnych jest niedopuszczalne i bezzasadne, a nadto przemawia za kategorycznym i wyartykułowanym nastawieniem sądu do postępowania dowodowego, niwecząc tym samym kompleksową ocenę całokształtu materiału dowodowego w granicach wyznaczonych zasadą swobody.

1240 Według obrony, tak wyrażone stanowisko Sądu Okręgowego, może przemawiać za stronniczością oceny, a nadto za tym, iż sąd ten w sposób bezkrytyczny i nie dochowując należytej staranności przyjął zeznania świadków koronnych za prawdziwe.

1241 Jakkolwiek niewątpliwie zgodzić należy się z obrońcami, iż sąd I instancji w pisemnych motywach zawarł stwierdzenie odnoszące się do oceny zeznań świadków koronnych cytowane wyżej, niemniej jednak nie sposób zaaprobować dalszego fragmentu wywodów obrońców, jakoby takie stwierdzenie przemawiało za arbitralnym i bezkrytycznym podejściem sądu a quo do oceny zeznań świadków koronnych, które "z góry", miałyby być uznane za prawdziwe.

1242 Nie sposób nie dostrzec, iż wskazane wyżej sformułowanie Sądu Okręgowego jest niefortunne, niemniej jednak, nie oddaje ono w istocie rzeczy intencji tego Sądu dotyczącej oceny wiarygodności zeznań świadków koronnych, za czym przemawia chociażby analiza dalszego fragmentu pisemnego uzasadnienia wyroku, zawartego na str. 7 i 8, co, jak się wydaje przeoczyli obrońcy w swoich apelacjach.

1243 Nie może budzić wątpliwości, iż sąd merytoryczny, powyższe sformułowanie warunkował wykładnią przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997r o świadku koronnym (tekst jednolity Dz.U. z 2007 nr 36 poz. 232). Z przepisu tego wynika, iż można dopuścić dowód z zeznań świadka koronnego między innymi wówczas, gdy podejrzany zobowiązał się do złożenia przed sądem wyczerpujących zeznań dotyczących osób uczestniczących w przestępstwie oraz innych okoliczności przestępstwa tego dotyczących, a informacje te mogą przyczynić się do ujawnienia okoliczności czynu, wykrycia pozostałych sprawców, czy też innych przestępstw.

1244 W komentarzu prof. Ż. H. do w/w ustawy (Zakamycze 2003), zawarto stwierdzenie, że zobowiązanie do złożenia wyczerpujących zeznań określone zostało jako zobowiązanie do złożenia zeznań pełnych i prawdziwych, zarówno w odniesieniu do współuczestników przestępstw, jak i wszystkich okoliczności działania grupy lub związku przestępczego.

1245 Stwierdzenie to może być zatem powodem owego mało precyzyjnego sformułowania sądu, iż nadanie statusu świadka koronnego musi powodować, iż zeznania te są w pełnym zakresie wiarygodne. Mając jednak w polu widzenia powyższe nie może umknąć uwadze i to, iż Sąd Okręgowy w dalszej kolejności kategorycznie stwierdził, że wskazane sformułowanie nie może oczywiście powodować, iż sąd ten w sposób bezkrytyczny ocenia zeznania świadka koronnego, bowiem samo nadanie takiego statusu świadkowi "nie nadaje jej glejtu na prawdomówność".

1246 W pełni trafnie sąd meriti zauważył również, że dokonując oceny zeznań świadka koronnego czynić należy tak, jak w przypadku każdego innego dowodu, tzn. w świetle innych dowodów, lub całokształtu materiału dowodowego. Nic nie wskazuje też, aby sąd ten oceniając zeznania świadków koronnych D. Ł. i K. I., które to dowody uznał za niewątpliwie najbardziej obciążające oskarżonych, nie dopełnił należytej staranności i przekroczył granice wyznaczone przepisem art. 7 kpk. Sąd I instancji miał w polu widzenia podstawowe zarzuty obrony dotyczące oceny zeznań świadków koronnych, a mianowicie to, że świadkowie ci kłamią, aby bronić samych siebie, a więc kierują się motywacją gratyfikacyjną, składając swe nieprawdziwe zeznania na zapotrzebowanie organów ścigania, że świadkowie koronni chcą sami uniknąć odpowiedzialności karnej za przestępstwa, których mieli się dopuścić oraz w zakresie kontestowania przez oskarżonych i obrońców cech osobowości świadków koronnych i ich stanu zdrowia psychicznego. Sąd Okręgowy rozważał też zeznania wskazanych wyżej świadków w kontekście ich depozycji odmiennych od wyjaśnień oskarżonych, a nadto stwierdzeń, iż nie są pewni określonych okoliczności, bądź czegoś nie pamiętają.

1247 Za niesporne należy uznać, że instytucja świadka koronnego wzbudza w piśmiennictwie szereg kontrowersji, bowiem podnoszone jest, że narusza ona zasadę legalizmu, w państwie prawa podważa ogólną świadomość prawną, co może działać wręcz kryminogennie, a nadto, że samo paktowanie ze sprawcą jest z założenia demoralizujące. Nie budzi wątpliwości, iż omawiana instytucja wprowadzona do systemów prawnych w krajach o zwiększonym zagrożeniu przestępczością zorganizowaną wiąże się z określonymi obietnicami odnośnie zaniechania ścigania w odniesieniu do sprawcy, który decyduje się złożyć zeznania obciążające współuczestników, co pozwala przełamać przestępczą solidarność (zmowę), w zamian za określone korzyści prawne. Nie budzi zatem wątpliwości iż per saldo instytucja świadka koronnego jest swoiście mniejszym złem, umożliwiającym zwalczanie najgroźniejszych form przestępczości, skoro uzależnia niekaralność świadka od prawdziwości jego zeznań. W orzecznictwie sądów apelacyjnych formułowana jest teza, iż nie ma podstaw do twierdzenia o zagrożeniu przez zeznania świadka koronnego zasady obiektywizmu procesu, bo zeznania te podlegają ocenie sądu, jak każdy dowód, mimo, że obietnica bezkarności może skłaniać go do obciążania oskarżonych, nawet przez posługiwanie się kłamstwem.

1248 Mimo zatem stwierdzenia, iż świadkowie koronni mogą zeznawać instrumentalnie, a limine nie da się wyprowadzić tezy, iż do zeznań przez nich złożonych, z gruntu należy podchodzić nieufnie i dyskredytować je. Wręcz przeciwnie, dokonać trzeba ich oceny ostrożnie, z uwzględnieniem całokształtu innych dowodów ujawnionych w sprawie, jak chociażby z zeznań pokrzywdzonych przestępstwami, protokołów wizji lokalnych, protokołów okazań, czy też opinii psychologicznych, dotyczących oceny szeroko rozumianej tzw. wiarygodności.

1249 Nie budzi wątpliwości, iż oskarżeni, wobec złożenia obciążających ich przez D. Ł. i K. I. zeznań, podejmowali wszelkie próby zdyskredytowania obiektywizmu i przydatności tych dowodów dla ustaleń faktycznych, niemniej jednak nie budzi zastrzeżeń sądu ad quem ocena wartości tych dowodów dokonana przez sąd a quo, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

1250 Zauważyć nadto należy, iż obrońcy, kontestując zeznania wskazanych wyżej świadków koronnych, zupełnie pomijają okoliczności stanowczo wynikające z opinii psychologicznych, sporządzonych przez biegłą Ś. J. (k. 35605 – 35611 i 35612 – 35619). Biegła sporządzając opinie psychologiczne uczyniła to w sposób niezwykle rzetelny, bowiem obserwowała zachowanie się świadków podczas czynności procesowych przeprowadzanych przez Sądem Okręgowym z ich udziałem, analizowała akta sprawy oraz innych spraw prowadzonych równolegle przed innymi sądami z udziałem świadków, analizowała uprzednio wydane opinie psychologiczne i psychiatryczne dotyczące świadków oraz dotyczącą ich dokumentację penitencjarną, a nadto przeprowadziła z udziałem świadków szerokie badania psychologiczne, a także wywiad i rozmowę z nimi.

1251 Powyższe dało biegłej pełną podstawę do sformułowania zasługujących na aprobatę sądu wniosków, które, jak się wydaje, nie są przedmiotem kontrowersji dla stron procesowych, bowiem pozwalają przyjąć, że wprawdzie obaj świadkowie należą do osób zdemoralizowanych i wykazują cechy osobowości nieprawidłowej, niemniej jednak potrafią oni funkcjonować w społeczeństwie i dopasować się do różnego rodzaju sytuacji życiowych, w tym również sytuacji niekorzystnych. Nie zależy im również na przedstawieniu siebie w jak najlepszym świetle. Brak zaspokojenia podstawowych potrzeb spowodowało u obu świadków w okresie dojrzewania uleganie wpływom innych kolegów i rekompensowanie wśród nich braku należytego męskiego wzorca do naśladowania, co zaowocowało oddaniem i lojalnością w okresie przynależności do grupy przestępczej, skupionej wokół oskarżonego B. Ż.. Świadek Ł. B. określony został jako "dziecko ulicy", który zdobywał uznanie przy pomocy siły fizycznej. Z kolei dla K. I. znajomość od najmłodszych lat z B. Ż. spowodowała, że stał on się dla niego wzorcem do naśladowania, a wspólne popełnianie przestępstw scementowało ich wzajemne stosunki, co sprawia, iż świadek ten nawet w trakcie zeznań składanych przed sądem, silnie z oskarżonym tym identyfikował się i był z nim emocjonalnie związany.

1252 W tym kontekście zwrócić uwagę trzeba również na wyjaśnienia oskarżonego B. Ż. (k.9164), z których wynika, iż świadek I. powierzył mu rolę ojca chrzestnego jego dziecka, a nadto, że "nie wydarzyło się nic takiego, co mogłoby spowodować, że I. mógłby mieć do mnie żal". Już chociażby to stwierdzenie świadczyć może o tym, iż K. I. składając zeznania w charakterze świadka koronnego nie był motywowany osobistą urazą.

1253 Wskazane wyżej opinie psychologiczne pozwalają również przyjąć, iż motyw gratyfikacyjny był jedynie pierwotnym motywem, dla których K. I. i Ł. B. zostali uznani świadkami koronnymi, ale nie był to ich jedyny motyw. Nie budzi bowiem wątpliwości, że sytuacja procesowa w jakiej osoby te znalazły się jest długotrwała, pełna niedogodności, a nadto wiąże się z obawą zemsty środowiska przestępczego, a mimo wszystko świadkowie ci konsekwentnie trwają w niej, dążąc do zmiany trybu życia i zerwania ze środowiskiem przestępczym, co stanowi aktualnie wiodący motyw ich działania. Jak wynika z opinii psychologicznych, zeznania obu świadków, dotyczyły zdarzeń, które działy się na przestrzeni kilku, do nawet kilkunastu lat, co mogło rodzić w zeznaniach tych błędy, związane z upływem czasu lub z powodu interferencji, związanych z nakładaniem się wcześniejszych i późniejszych doświadczeń towarzyszących zapamiętywaniu. Końcowe wnioski wynikające z opinii psychologicznych w odniesieniu do obu świadków koronnych wprawdzie różnią się, niemniej jednak nie dyskredytują ich zdolności do składania zeznań zgodnych z prawdą. Stopień rozwoju umysłowego K. I. określony został na poziomie przeciętnym, a jego stan psychiczny w trakcie składania zeznań nie zaburzał, ani też nie obniżał posiadanych przez niego zdolności percepcyjnych. Świadek ten jest nadto osobą mało podatną na sugestię, posiada zdolność adekwatnego postrzegania, przetwarzania bodźców oraz odtwarzania własnych spostrzeżeń, co pozwala uznać, że ma on zdolność do składania zeznań zgodnie z prawdą.

1254 W przeciwieństwie do świadka K. I., stopień rozwoju D. Ł. jest na poziomie dolnej granicy normy, niemniej jednak z uwagi na podatność na sugestie, nie można jednoznacznie przyjąć, iż świadek ten posiada zdolność do składania zeznań zgodnych z prawdą, co nakazuje pewien stopień ostrożności w ocenie tego dowodu, mimo, że stwierdzono u świadka zdolność adekwatnego postrzegania, przetwarzania bodźców oraz odtwarzania własnych postrzeżeń, a jego aktualny stan psychiczny nie zaburzał oraz nie obniżał posiadanych zdolności percepcyjno – poznawczych.

1255 Mając w polu widzenia powyższe, za w pełni trafne można przyjąć wywody Sądu Okręgowego, iż świadkowie koronni składając zeznania nie kłamali, aczkolwiek wobec wielości przestępstw, których się dopuścili i upływu czasu, nie sposób wymagać od nich jednoznaczności i precyzji w opisie poszczególnych inkryminowanych zdarzeń – co sąd ten trafnie wyartykułował na stronie 9 pisemnego uzasadnienia. Zgodzić trzeba się w tym wypadku z logicznie brzmiącym założeniem, że świadkowie ci mogą mylić się, co do szczegółów pojedynczych zdarzeń, nie mogą natomiast mylić się w odniesieniu do działań własnych i innych osób biorących udział w konkretnych przestępstwach, a nadto w zakresie opisu okoliczności trwających latami, w szczególności związanych z funkcjonowaniem grupy, a później związku przestępczego kierowanego przez B. Ż. i jego zbrojnego charakteru oraz osób, które w nim uczestniczyły. Swoją wiedzę o przestępczej działalności oskarżonych świadkowie ci czerpali nie tylko na podstawie własnych obserwacji, ale także ze słyszenia w trakcie rozmów z innymi członkami związku przestępczego, którzy wypowiadali się wówczas swobodnie, nie przewidując możliwości denuncjacji przez innych członków grupy, traktowanych jako "rodzina".

1256 W konsekwencji brak jest powodów do podważenia przyjętej przez sąd pierwszej instancji oceny zeznań świadków, jak również stwierdzenia, że pomyłki wynikające z tych dowodów, co do zdarzeń jednostkowych nie podważają wiarygodności zeznań odnoszących się do twierdzeń ogólnych.

1257 Brak jest też podstaw, jak wynikałoby to z apelacji obrońcy oskarżonego J. J. (1), do utożsamiania zeznań świadka koronnego z pomówieniem współoskarżonego, który to dowód może być uznany za pełnowartościowy tylko w kontekście spełnienia szeregu przesłanek wypracowanych przez judykaturę. Niewątpliwie oceniając zeznania świadka koronnego należy badać cechy osobowości świadka i jego stanu psychicznego oraz, czy dowód ten jest konsekwentny, zgodny z logiką wypadków i znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich, niemniej jednak wiadomym jest, że nie sposób zaprzeczyć, by zeznania te nie pochodziły od osoby nieposzlakowanej, nie obeznanej z mechanizmami procesu karnego, czy też nie zainteresowanej obciążeniem oskarżonych. Powyższe żadną miarą nie oznacza natomiast, by tylko z tych przyczyn można było dyskredytować ten dowód jako pełnowartościowy i podlegający ocenie w warunkach art. 7 kpk.

1258 Zauważyć trzeba również, iż zeznań świadków koronnych nie może podważyć to, że ich depozycje znacząco odpowiadają treści złożonych wcześniej wyjaśnień w śledztwie. Zarzuty podnoszone w tym zakresie przez część obrońców, odnoszą się do fazy postępowania przygotowawczego, a w istocie rzeczy kontrola odwoławcza dotyczy postępowania rozpoznawczego, a przygotowawczego o tyle, o ile uchybienie z tej fazy postępowania przeniknęło do procesu toczącego się przed sądem. Podkreślić jednak należy, że świadkowie koronni składali bezpośrednio, wielokrotnie zeznania przed sądem merytorycznym i ten właśnie dowód stanowił przedmiot oceny, mimo, że był on uszczegóławiany w trybie, o jakim mowa w przepisie art. 391 §1 i §2 kpk.

1259 Nie sposób zatem twierdzić, że podniesiona wyżej okoliczność pozwala na podważenie przydatności omawianych dowodów dla dokonanych przez sąd meriti ustaleń faktycznych.

1260 Zdaniem Sądu Apelacyjnego podzielić również należało ocenę dowodu z wyjaśnień współoskarżonego D. M. (1), pomawiającego o sprawstwo innych oskarżonych, mimo, iż korzystał on z instytucji tzw. małego świadka koronnego, a więc mógł mieć określony interes procesowy. Wyjaśnienia te znajdowały bowiem odzwierciedlenie w innych dowodach, były logiczne i w istocie rzeczy konsekwentne, a nadto nie wykluczały jego własnego udziału w poszczególnych przestępstwach, co stanowiłoby wyraz bezkrytycznego przerzucania odpowiedzialności na inne osoby.

1261 Co się tyczy udziału oskarżonych w związku zbrojnym, mającym na celu popełnianie przestępstw, założonym i kierowanym przez oskarżonego B. Ż. (pkt 1 i 54 zaskarżonego wyroku).

1262 Jeśli chodzi o oskarżonych B. Ż. i A. W. zaskarżony wyrok ich dotyczący w omawianym zakresie został uchylony, a sprawa przekazana sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ze względów formalnych, a to naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 41 §1 kpk, co żadną miarą nie stanowi wyrazu aprobaty dla prezentowanej przez obu oskarżonych linii obrony, jak również zarzutów o charakterze merytorycznym, zawartych w apelacjach ich obrońców.

1263 Zdaniem sądu odwoławczego, ujawnione w toku postępowania dowody nie tylko z zeznań świadków koronnych, K. I. i D. Ł., czy też wyjaśnień współoskarżonego D. M. (1), ale również innych świadków, a to zeznań G. Ł., M. F. (1), Ł. M. (1), M. W., G. K. (3), czy też świadka anonimowego o kryptonimie (...), dają pełne podstawy do twierdzenia, że już od 1991r., aż do chwili zatrzymania, czyli 18 stycznia 1999r., funkcjonowała w M. oraz na terenie różnych miejscowości (...) grupa przestępcza o charakterze zbrojnym, założona i kierowana przez oskarżonego B. Ż., która po pewnym czasie przeobraziła się w strukturę zdecydowanie bardziej sformalizowaną i wyraźnie hierarchiczną, mającą postać związku, którego celem było popełnianie przestępstw (dla uproszczenia zwanego dalej związkiem).

1264 Nie ma zatem podstaw do kontestowania przyjętej przez sąd I instancji oceny dowodów, wskazujących na powyższe, która wbrew twierdzeniom wynikającym z apelacji obrońców pozostałych oskarżonych, żadną miarą nie wykracza poza ochronę objętą zasadą zawartą w przepisie art. 7 kpk.

1265 Wprawdzie można zgodzić się z częścią obrońców, że pisemne motywy zaskarżonego wyroku w tym fragmencie nie są nadmiernie obszerne i nie zawierają wszystkich okoliczności, jak chociażby opisu roli, którą w związku mieliby pełnić poszczególni oskarżeni, czy też okresu w jakim poszczególni oskarżeni w strukturze tej brali udział, jednak wada ta, mimo, że utrudniała kontrolę odwoławczą, nie dyskredytowała jej, w sposób mogący mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

1266 Zgodzić natomiast należało się z prokuratorem, iż zaskarżony wyrok w pkt 54, obarczony był wadą wynikającą z obrazy przepisu art. 413 §2 pkt 2 kpk, bowiem dwukrotnie, oskarżonemu Ć. H., za przypisany mu czyn wymierzono kary, to jest 2 lat pozbawienia wolności i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu wyroku przyznał fakt popełnienia błędu, jednoznacznie stwierdzając, iż jego intencją było wymierzenie oskarżonemu Ć. H. za przypisany mu czyn z art. 258 §2 kk, kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tym samym w pełni trafny okazał się być wniosek zawarty w apelacji prokuratora o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 54 przez usunięcie z jego treści skazania oskarżonego Ć. H. na karę 2 lat pozbawienia wolności.

1267 Przechodząc do rozważań o charakterze merytorycznym, w pierwszej kolejności zauważyć należy to, iż przedmiotem osądu w niniejszej sprawie był jedynie niewielki fragment czynów zarzucanych oskarżonym, wynikający z bardzo obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przygotowawczego. Zauważyć należy, że przeciwko oskarżonym w różnych konfiguracjach, bądź to toczyły się i zostały prawomocnie zakończone wyrokami skazującymi sprawy, bądź też szereg postępowań toczy się w dalszym ciągu. Niewątpliwie fakt ten utrudnia pełną ocenę zachowania oskarżonych z punktu widzenia odpowiedzialności wynikającej z przepisu art. 258 §1 i 2 kk. Z pewnością gdyby w jednym postępowaniu można było poddać osądowi wszystkie zarzucane oskarżonym przestępstwa, fakt ten znacząco ułatwiałby ocenę ich udziału w omawianym związku przestępczym, tak pod kątem roli jaką w nim pełnili, jak również czasokresu, czy też świadomości istnienia takiej przestępczej struktury, o której wiedza, przynajmniej w środowisku przestępczym, była powszechna.

1268 Powyższe nie było jednak możliwe do realizacji z powodu ekonomii procesowej.

1269 Jeżeli zatem Sąd Okręgowy wskazał w jakich okresach poszczególni oskarżeni brali udział w związku i nie uzasadnił tego precyzyjnie, bądź też nie wskazał roli poszczególnych oskarżonych w nim, to jednak wyartykułował dowody, na których opierał swe ustalenia, a z nich, poza wszelką wątpliwość można było wyprowadzić wniosek w jakim czasie konkretni oskarżeni w ramach związku, w różnych układach personalnych współdziałali, jakie to były czyny i czym w strukturze tej dominująco się zajmowali.

1270 W pełni trafnie wskazał Sąd Okręgowy, iż największą w tym zakresie wiedzę posiadał świadek koronny K. I., który już w okresie młodzieńczym przestępczo współdziałał z B. Ż., wielokrotnie odbywał karę pozbawienia wolności za różne przestępstwa, doskonale znał środowisko przestępcze i należał do osób, którym oskarżony B. Ż. najbardziej ufał. Swoją wiedzę czerpał on nie tylko z własnych obserwacji, ale też z opowiadań różnych osób tworzących związek i nie ma podstaw w tym zakresie zeznań tych dyskredytować, tym bardziej że świadek K. I. nie tylko popełniał wspólnie z innymi konkretne przestępstwa, brał udział w walkach poszczególnych grup przestępczych w Polsce, uczestniczył w zbieraniu haraczy, ale też tworzył krąg osób ochraniających oskarżonego B. Ż., uczestnicząc w szeregu spotkań związku (między innymi Motel (...) w M., Hotel (...) w M.), które nie miały li tylko charakteru towarzyskiego, a były przede wszystkim miejscem, w którym planowano i organizowano kolejną przestępczą działalność.

1271 Od połowy 1997r w związku tym aktywnie współdziałał również świadek koronny Ł. B., który od pierwszego, udanego wykonania zlecenia B. Ż. (odebranie długu w I.), zyskał jego zaufanie, tym bardziej, że już wcześniej dopuszczał się różnych przestępstw, za które był skazany na karę pozbawienia wolności. Także i ten świadek uczestniczył w spotkaniach związku, jego wiedza o strukturze i funkcjonowaniu, a także przynależności poszczególnych osób, wynikała nie tylko ze słyszenia, ale oparta była na własnych obserwacjach, wynikających z faktu popełniania różnych przestępstw, głównie o charakterze siłowym, a także bezpośredniego ochraniania oskarżonego B. Ż..

1272 Jak podkreślono to wyżej, o ile świadkowie koronni mogli się mylić co do szczegółów konkretnych czynów, o tyle za logiczne i trafne uznać należy stwierdzenie Sądu Okręgowego, że nie mogli oni się mylić, co do wiedzy ogólnej o funkcjonowaniu związku i osobach w nich uczestniczących, nawet wówczas, gdy w toku rozprawy głównej o pewnych kwestiach zapominali, czy też niektórych oskarżonych nie rozpoznawali.

1273 Przypomnieć należy, że z psychologicznego punktu widzenia istnieje kilka wskaźników werbalnych, lub związanych z tzw. mową pośrednią, bądź mową ciała, które mogą świadczyć o celowym ukrywaniu prawdy przez świadka i kłamliwości jego zeznań (posługiwanie się przejęzyczeniami wypowiedziami wymijającymi i pokrętnymi, używanie mniejszej ilości słów, podawanie mniejszej ilości szczegółów, nadmierne generalizowanie). Zeznań tych nie dyskredytują też drobne nieścisłości, czy częściowa odmienność relacji innych świadków, jeśli zważyć, że pamięć ludzka ma charakter generatywny, a nie jest wierną kopią rzeczywistości, co sprawia, że jest ona podatna na zniekształcenia. Wskazać też trzeba i na to, że świadkowie relacjonujący poszczególne zdarzenia w rożnym stopniu mogą być w nie emocjonalnie zaangażowani, obserwują go z różnej perspektywy, co może powodować u każdego z nich, częściowo odmienną rejestrację w pamięci komunikatów o nim. (Por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 grudnia 2007r sygn. akt II AKa 164/07, KZS 2008 nr 4 poz.104).

1274 Mając w polu widzenia powyższe, jak również opinie psychologiczne, dotyczące świadków koronnych, brak jest podstaw do twierdzenia, że można podważyć ten dowód i twierdzić, że zeznania te są kłamliwe, celowo zatajają prawdę, tym bardziej, że depozycje świadków koronnych znajdują również wsparcie w innych wymienionych wyżej, osobowych źródłach dowodowych.

1275 Trafnie zatem Sąd Okręgowy wyeksponował okoliczności, które świadczyły o tym, iż oskarżony B. Ż. w 1991r, bazując w głównej mierze na osobach, z którymi sam wcześniej dopuszczał się przestępstw, bądź które później prowadziły działalność w warunkach tzw. szarej strefy, założył początkowo grupę, która potem przerodziła się w związek, mający na celu popełnianie przestępstw.

1276 O istnieniu tego związku przestępczego, mającego charakter zbrojny, do którego, według szacunków D. Ł. należało nawet 300 do 400 osób, świadczyć może szereg okoliczności, przemawiających za tym, że była to struktura, o której można by powiedzieć, iż funkcjonowała jako przedsiębiorstwo przestępcze, posiadające swoje „oddziały terenowe” oraz „branżowe”. Niewątpliwie od początku funkcjonowała ona dopuszczając się różnego typu napadów rabunkowych, kradzieży z włamaniem do mieszkań, oszustw, a także kradzieży z włamaniem do samochodów, które po przerobieniu numerów identyfikacyjnych i dopasowaniu do sfałszowanych dokumentów były następnie zbywane w kraju lub też na terenie państw byłego Związku Radzieckiego, w „przerzucaniu” których to pojazdów, pomagał mieszkający w F. były funkcjonariusz Straży Granicznej, a obecnie oskarżony Ż. K. (1).

1277 Po spotkaniu części członków grupy w Motelu (...) na przełomie września i października 1996r, w którym uczestniczyli między innymi oskarżeni (...)., (...), (...), Ć. H., (...), (...), (...).(...), a także (...), (...), (...), (...), (...), ustalono, że związek w znaczącej części ograniczy dopuszczanie się kradzieży z włamaniem, a zysk będzie czerpał z nadzorowania działalności agencji towarzyskich, zbierania tzw. haraczy z restauracji, handlu narkotykami i fałszywymi pieniędzmi, a także napadami na właścicieli kantorów oraz osób handlujących na (...) targowisku, tzw. Ż.. Wskazać nadto należy, iż w późniejszym czasie zorganizowana też była grupa, mająca zajmować się kradzieżą dzieł sztuki.

1278 Niewątpliwie oskarżonemu B. Ż. podlegało także szereg grup przestępczych, działających na terenie, głównie Polski południowej, które nadzorowały współdziałające z nim osoby, między innymi Ć. w J., Ć. w E., V. w H.. J. i S. w M., F. i Ć. w I., M. okolice M., z których zresztą pochodził. Grupy te miały swoją pewną samodzielność, niemniej jednak w ramach podległości B. Ż., musiały one przekazywać informacje o zamiarze popełnienia poważniejszych przestępstw, o czym oskarżony ten decydował, lub też wpłacać 30 procent z zysków wynikających z przestępczej działalności.

1279 Zeznania świadków koronnych wskazują także na to, iż w ramach swojej dominującej roli w związku, oskarżony B. Ż. decydował o przerzucaniu poszczególnych osób z jednej grupy do drugiej, aby zapobiec zbytniej integracji ludzi.

1280 Związek przestępczy czerpał ogromne zyski ze swej działalności, która oprócz wymienionej wyżej, obejmowała również przyjmowanie zleceń na zabójstwa.

1281 W związku tym istniała hierarchia kar, związanych z przewinieniami poszczególnych jej członków, które mogłyby destabilizować jego prawidłowe funkcjonowanie, np. groźby, pobicia, pozbawienie wolności i wywiezienie do lasu, przestrzelenie nogi, a w skrajnym wypadku mogło to być pozbawienie życia, np. za złożenie zeznań, bądź wyjaśnień obciążających najważniejsze w związku osoby. Do realizacji tych kar wytypowane były konkretne osoby, które pozostawały do bezpośredniej dyspozycji B. Ż. i wykonujący jego polecenia, m.in. obaj świadkowie koronni, czy też A. W.. Zeznania świadków koronnych między innymi wskazywały też na konkretne przykłady wymierzania kar osobom niesubordynowanym (Ć., K.). Charakterystyczne są również zeznania D. Ł., z których wynika, że już po aresztowaniu, osoby decydujące o funkcjonowaniu związku, jak chociażby (...), (...), (...), podjęły decyzję o potrzebie pozbawienia życia świadka koronnego K. I., za co wyznaczono nawet wysoką nagrodę pieniężną.

1282 F. członkowie związku w wypadku zatrzymania, bądź pozbawienia wolności, a także ich najbliższe rodziny, korzystały z materialnej opieki. B. Ż. zapewniał też stosowną pomoc prawną. Zważyć również należy, iż część funduszy związku przeznaczana była na działalność korupcyjną, nadto poszczególne grupy terenowe mogły również liczyć na wsparcie innych członków związku, jak to miało miejsce np. w przypadku A. V. (1) w walce o wpływy na terenie H. z H. F..

1283 Charakterystyczne w sprawie jest i to, że członkowie grupy odbywali organizowane przez oskarżonego B. Ż. szkolenia np. strzeleckie czy też takie, które prowadzili byli funkcjonariusze służb antyterrorystycznych, a które miały u członków grupy kreować umiejętności, nie tylko fizyczne, ale też związane z umiejętnością zachowania w chwili zatrzymania, bądź pozbywania się z rąk kajdanek.

1284 Związek miał też wykreowane osoby, które odgrywały w nim decydującą rolę, przy czym dominujące i przywódcze znaczenie, kierując nim, niewątpliwie miał oskarżony Ż.. O czym świadczyć mogłoby chociażby to, iż to on decydował kogo do związku należy przyjąć, na kogo nałożyć karę, komu przeznaczyć pieniądze pochodzące z działalności przestępczej. Oskarżony ten planował również i organizował konkretne przestępstwa i żaden z członków związku nie miał w istocie prawa mu się sprzeciwić, czy też przerwać wypowiedzi, może za wyjątkiem oskarżonego B. Ć. (1), czy A. W.. O jego dominującej roli w związku świadczyć też mogły gesty wobec niego innych członków związku, np. całowanie w rękę.

1285 Jak wynika z zeznań K. I. (k.280-284), oskarżony B. Ż. miał kilku ludzi, z którymi ściśle się liczył i którzy pełnili niewątpliwe funkcje doradcze, do których zaliczyć należało (...), (...), (...), (...), (...).V., (...) B., (...), (...), (...), a w pewnym okresie czasu także oskarżonego (...) (uprzednio I.).

1286 Gdyby przybliżyć syntetycznie rolę, jaką poszczególni oskarżeni odgrywali w związku należałoby wskazać, że:

1287 - oskarżony B. Ć. (1), uznawany był za księgowego i głównego finansistę grupy oraz mający decydujący głos doradczy dla oskarżonego (...);

1288 - oskarżony B. Ć. (3), oprócz tego, iż posiadał własną kilkunastoosobową grupę przestępczą, podporządkowaną B. Ż. i działającą na terenie E., był osobą zaufaną dla B. Ż., wykonując dla niego tzw. zadania o charakterze siłowym, np. wykonywanie kar, czy zmuszanie do opłacania się. Dokonywał on również na polecenie B. Ż. napadów rabunkowych na terenie całego kraju, brał udział w porwaniu, obstawiał spotkania w kawiarni z obrońcą. Przebywał on głównie z członkami swojej grupy w Agencji (...) w M.;

1289 - D. J. (1) ps. (...), zajmował się głównie obrotem środkami psychotropowymi, a nadto przechowywał broń palną i amunicję wykorzystywaną przez członków związku do popełnienia konkretnych przestępstw;

1290 - oskarżony Ć. J. (uprzednio I.) ps. (...), zajmował się w związku głównie obrotem kradzionymi samochodami oraz odpowiadał też za produkcję amfetaminy i obrót nią, należał do osób najbardziej zaufanych oraz zastępował oskarżonego (...) w zakresie obrotu kradzionymi samochodami, gdy ten opuszczał M. lub M.;

1291 – oskarżony G. V. należał do osób, którym ufał oskarżony Ż., co wyrażało się chociażby w tym, że ten w dniu 13 września 1996r wysłał po niego samochód do Zakładu Karnego w K., gdy go opuszczał. Dokonywał on dla tego oskarżonego, między innymi wraz ze świadkiem I. kilku napadów rabunkowych i brał udział w demolowaniu lokali gastronomicznych;

1292 - oskarżony B. G. (1) od początku istnienia grupy należał do osób blisko związanych z B. Ż. zajmując się głównie kradzieżami samochodów i przygotowywaniem ich następnie, poprzez zdobycie fałszywych dokumentów, do sprzedaży. Kradzieży samochodów dokonywał on również w ramach grupy na terenie Ć., do czego desygnowany został przez B. Ż. wraz z Ć. M. (2), pozostając na tym terenie pod opieką miejscowego szefa gangu. Po założeniu grupy mającej zajmować się kradzieżami dzieł sztuki, należał też do niej, a nadto w 1998r zajmował się obrotem środkami psychotropowymi;

1293 - oskarżony Ż. K. (1), zajmował się w grupie głównie przerzucaniem kradzionych samochodów za wschodnią granicę, pracując jako funkcjonariusz Straży Granicznej, odbierał on kradzione samochody, a także przekazywał pieniądze dla B. Ż.. Przygotowywał nadto dla członków grupy napady rabunkowe na właścicieli kantorów;

1294 - oskarżony Ć. B. (1) ps. (...) należał do osób najbardziej zaufanych w związku, z głosem którego liczył się oskarżony Ż., należał do grupy dokonującej napadów rabunkowych. Później przejął on nadzór nad grupą A. V. (1), po jego aresztowaniu;

1295 - oskarżony B. Ć. (10) ps. (...), należał on do grupy dokonującej napadów rabunkowych, a nadto bezpośrednio podlegał B. Ż.;

1296 - oskarżony Ć. M. (2) ps. (...), zajmował się głównie kradzieżami samochodów, które przekazywał dla B. Ż.. Dokonywał kradzieży samochodów na terenie Ć. wraz z B. G. (1), zajmował się też sprzedażą narkotyków;

1297 - oskarżony G. H. (1), pochodził on z M. i w grupie należał do tej jej części, która zajmowała się dokonywaniem napadów rabunkowych;

1298 - oskarżony I. H. (1), mimo iż Sąd Okręgowy przyjął stosunkowo krótki okres przynależności do związku, obejmujący I kwartał 1998 roku, z B. Ż. związany był już od 1991 roku, wchodząc do grupy zajmującej się napadami rabunkowymi i tworząc ją. Należał do zaufanych B. Ż., bowiem w przeszłości wziął na siebie odpowiedzialność karną za jego czyny;

1299 - oskarżony V. M. (1), pochodzący z K., wielokrotnie karany i należący do związku od początku powstania. Został przyjęty do związku jako osoba potrafiąca doskonale otwierać zamknięte drzwi i wykorzystywana też przy kradzieżach z włamaniem, na terenie K. odbierał rzeczy pochodzące z kradzieży z włamaniem i rozliczał się z tego z oskarżonym Ż., uczestniczył w handlu fałszywymi „złotymi motetami” oraz fałszywymi banknotami 100 i 200 złotowymi, miał odbierać haracze i przechowywać ukrywających się członków grupy przed organami ścigania;

1300 - oskarżony Ć. M. (3) ps. (...), nadzorował działalność grupy w okolicach M., z którego to terenu pochodził, należał do grupy dokonującej napadów rabunkowych. Brał udział w handlu fałszywymi złotymi monetami, należał do osób najbardziej zaufanych w związku przez okres jego przestępczego działania.

1301 - oskarżony Ć. M., w związku bezpośrednio podlegał B. Ż., uczestniczył w kradzieżach samochodów i napadach rabunkowych

1302 - oskarżony K. Ć. (1) był taksówkarzem, wykorzystywanym w związku do działalności przestępczej, jako że w założeniu jej członków Policja nie zatrzymywała taksówek, przewoził amfetaminę oraz pochodzące z jej sprzedaży pieniądze, które przekazywał B. Ż., jeździł na napady rabunkowe, oczekiwał koło miejsc zdarzenia, skąd odwoził bezpośrednich sprawców oraz łupy, przewoził broń palną, a nadto ludzi ściganych listami gończymi;

1303 - oskarżony Ć. H., w związku należał przede wszystkim do osób zajmujących się kradzieżami samochodów, wprowadził do niego świadka G. Ł., zajmował się także napadami rabunkowymi;

1304 - oskarżony Ż. E. (1), zajmował się w grupie napadami rabunkowymi, typował pokrzywdzonych i udzielał pomocy w bezpośrednim dokonaniu przestępstw, odbierał też łupy;

1305 - oskarżony G. K. (1), aktywnie uczestniczył w spotkaniach członków związku, które odbywały się między innymi w restauracji (...), którą wspólnie prowadził z B. I. (2), na zlecenie B. Ż., wraz z B. I. (2) organizował napady rabunkowe na właścicieli kantorów wymiany walut oraz inkasentów pracujących na (...) targowisku tzw. Ż.. Z innymi członkami związku (...), J., M., Ć., Ł. i I. brał udział w przygotowywaniu tych napadów rabunkowych. Miał też zajmować się produkcją amfetaminy.

1306 W świetle powyższych wywodów, jak również trafnych ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd I instancji, nie może budzić wątpliwości, iż wszyscy oskarżeni mieli pełną świadomość funkcjonowania w ramach związku , mającego na celu popełnianie różnorodnych przestępstw i wykorzystującego przy ich realizacji broń palną oraz amunicję, którego wyraźnym przywódcą był B. Ż., który to związek był ewidentnie zhierarchizowany i nastawiony na pochodzący z nielegalnej działalności zysk, co wynikać miało ze wspólnych spotkań organizowanych w ramach grupy, na których planowano działalność przestępczą, akceptacji hierarchii związku i zasad jego funkcjonowania, czy też wielokrotnym, wspólnym popełnianiu przestępstw w różnych konfiguracjach, co w pełni realizowało znamiona wymienione w przepisie art. 258 §1 i 2 kk.

1307 Tak w doktrynie, jak i judykaturze wskazuje się, iż związek o którym mowa w art. 258 §1 kk, to szczególna postać porozumienia, charakteryzująca się istnieniem stałej więzi organizacyjnej grupy osób, mających nie tylko wspólny cel, czerpania zysku z popełnianych przestępstw, ale też konkretny program i formy współdziałania, zamierzoną względną stałość istnienia, kierownictwo, formy członkostwa, strukturę oraz środki i dyscyplinę organizacyjną, którego znacząco uproszczoną w zakresie organizacyjnym formą jest grupa przestępcza. Zbrojny charakter związku wynikać ma natomiast z faktu, iż struktura ta zaopatrzona jest w broń palną lub której działalność zakłada używanie broni.

1308 W ocenie sądu ad quem, sąd I instancji w pełni trafnie naprowadził okoliczności, które pozwoliły na przypisanie oskarżonym realizacji znamion występku, o jakim mowa wyżej. Sąd Apelacyjny dostosował natomiast w przypadku oskarżonych Ć. B. (1) i G. H. (1) poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne do retoryki art. 258 §1 kk, skoro przyjęto, iż w 1991r, a więc wówczas, gdy oskarżeni ci byli z grupą przestępczą związani, struktura ta nie miała jeszcze cech związku przestępczego. Powyższe skutkować musiało jedynie kosmetyczną zmianą zaskarżonego wyroku w pkt 54 i nie miało też jakiegokolwiek wpływu na wymiar kary.

1309 Zachowanie wszystkich oskarżonych istotnie wykraczało poza działanie jednorazowe, mogące świadczyć jedynie o zmowie, dającej podstawę do stwierdzenia współsprawstwa. Działania te miały charakter wielorazowy w ramach organizmu o stabilnej strukturze oraz przestępczym programie i przeznaczeniu, czego jako osoby dorosłe mieli pełną świadomość. Zauważyć również należy, że przedmiotem penalizacji z art. 258 kk, jest sam udział w związku, a więc zachowanie nie wymagające konkretnej aktywności, a ograniczone jedynie do gotowości, mającej na celu wspomaganie takiej przestępczej struktury w różnoraki sposób.

1310 Zasadnie również Sąd Okręgowy, za przypisane oskarżonym przestępstwa wymierzył każdemu z nich stosowne kary, których zróżnicowanie wynikające z czasu przestępczej działalności oraz roli w nim odgrywanej, zasługuje na aprobatę.

1311 Żadną miarą też orzeczone wobec oskarżonych kary, nie sposób uznać za nadmiernie represyjne i wymagające zreformowania na etapie postępowania odwoławczego.

1312 Co się tyczy czynów zarzucanych oskarżonym J. J. (1), B. Ż., A. W., Ć. M. (2) i B. G. (1) ( pkt 4, 5, 6) zaskarżonego wyroku, związanych z szeroko rozumianym zabójstwem K. U. w dniu 22 stycznia 1997r. w Ć..

1313 W omawianym zakresie Sąd Okręgowy wskazał, iż m.in. dowody: z zeznań świadków koronnych W. I. i Ł. B., zeznań świadków D. G. (1), G. I. i G. Ł., wyjaśnień współoskarżonego D. M. (1) oraz ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badania biologicznego dwóch włosów oraz ekspertyzy osmologicznej – wbrew prezentowanej przez oskarżonych linii obrony, przeczącej sprawstwu- stanowią wystarczającą podstawę pozwalającą na przypisanie im zawinienia: podżegania do zabójstwa kwalifikowanego w przypadku M. J., sprawstwa kierowniczego, co do tego zabójstwa w przypadku B. Ż., pomocnictwa do tego zabójstwa w przypadku Ć. M. i B. G. oraz dokonania tego zabójstwa mającego postać kwalifikowaną w odniesieniu do oskarżonego do A. W..

1314 Obrońcy generalnie w swoich apelacjach kontestowali wartość dowodów stanowiących dla sądu meriti podstawę ustaleń faktycznych, przyjętą przez ten sąd ocenę dowodów, jak i same ustalania, domagając się fundamentalnie uniewinnienia oskarżonych.

1315 Wprawdzie wniesione tak przez prokuratora jak i obrońców apelacje skutkowały w konsekwencji uchyleniem w omawianym zakresie zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, niemniej jednak zasadniczo nie z powodów przytoczonych w apelacjach. Na podkreślenie zasługuje to, iż Sąd Apelacyjny w istocie rzeczy nie dopatrzył się okoliczności, które stanowiłyby przyczynek do sfalsyfikowania zaoferowanej przez sąd I instancji oceny dowodów. Brak było też podstaw do przyjęcia tego , aby w kontekście zasługującej na aprobatę oceny materiału dowodowego, która nie wykraczała poza zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, za błędną uznać przyjęte ustalenia faktyczne. Nie sposób także zgodzić się z twierdzeniem obrońców, że wskazany wyżej materiał dowodowy był niewystarczający i wymagał radykalnego wzbogacenia.

1316 Podzielić natomiast należało alternatywny zarzut zaprezentowany w apelacji obrońcy oskarżonego J. J. (1), jak też wyartykułowany przez prokuratora w toku rozprawy odwoławczej o naruszeniu przez sąd I instancji normy wyrażonej w przepisie art. 4 §1 kk, co niewątpliwie mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku w odniesieniu do orzeczonych wobec oskarżonych kar.

1317 Jak wynika z lektury pisemnych motywów omawianego wyroku wprawdzie sąd meriti- co sam przyznał- w przypadku oskarżonych Ć. M. (2) i B. G. (1), wobec treści nieistniejącego przepisu art. 148§2 kk oraz art. 65§1 kk wydał wyrok wadliwy, skoro orzeczona w wyroku tym kara jako zbyt niska nie odpowiadała uregulowaniom ustawowym, jednak żadną miarą nie sposób zaaprobować rozumowania zaoferowanego przez Sąd Okręgowy.

1318 Punkt wyjścia do rozważań sądu odwoławczego stanowi natomiast wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16.04. 2009r., sygn. P 11/08, ogłoszony w dniu 23.04.2009r. w Dz. U nr 63, poz. 533, z którego wynika, że art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 27.07.2005r. o zmianie ustawy –kodeks karny, ustawy- kodeks postępowania karnego i ustawy-kodeks karny wykonawczy( dz. Nr 163, poz. 1363) jest niezgodny z art. 118 ust. 1 i art. 119 ust. 1 i ust 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że został uchwalony przez Sejm bez dochowanego trybu, wymaganego do jego wydania, co powoduje utratę mocy obowiązującej art. 148§2 kk.

1319 Wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 6.05.2009r. ( sygn. akt II Aka 396/08) stanął na stanowisku, że nieobowiązywanie po dniu 23.04. 2009r. art. 148§2 kk rodzić będzie doniosłe skutki na przyszłość, a mianowicie takie, że poprzez art. 4 §1 kk będzie można sięgać, przy ocenie prawnej kwalifikowanych zabójstw, po ustawę względniejszą dla sprawców, a więc po art. 148§1 kk. Wszak nawet kolejna nowelizacja kodeksu karnego z 1997r. i ewentualne przywrócenie art. 148§2 kk w brzmieniu sprzed zmiany z dnia 27 lipca 2005r., a wiec także w zakresie sankcji, czy też trwałe wyeliminowanie z porządku prawnego kwalifikowanej postaci zabójstwa i pozostawienie tylko i wyłącznie art. 148§1 kk , nie zmieni tego, że poprzez art. 4 §1 kk trzeba będzie stosować ustawę względniejszą dla sprawcy, a więc z okresu po uchyleniu przez TK art. 148§2 kk. W konsekwencji prowadzić to będzie do konieczności kwalifikowania zachowań wyczerpujących znamiona opisane w art. 148§2 kk jako przestępstw z art. 148§1 kk i stosowania kar przewidzianych w tym ostatnim przepisie (por. Biuletyn S.A. w Katowicach nr 4/2009, strona 3).

1320 Jak się wydaje taki pogląd aprobowany jest też w doktrynie, co wynika chociażby z glosy Ć. A. i K. K. do wyroku TK z dnia 16.04.2009r. oraz orzecznictwie Sądu Najwyższego, na co wskazywać może wyrok z dnia 3.09.2009r sygn. akt V KO 27/09( por. Biuletyn Prawa Karnego nr 8/09, str. 25) . Sąd Najwyższy w wyroku tym wskazał, że TK nie stwierdził wyraźnie, iż konsekwencją jego orzeczenia będzie stosowanie przepisu art. 148§2 kk w brzmieniu przed nowelizacją, przeciwnie , wypowiedź Trybunału, że „ w rezultacie wyroku (...) pozostaje w mocy art. 148§1 kk” zdaje się wskazywać , iż tym rezultatem jest też całkowite wyeliminowanie przepisu art. 148§2 kk.

1321 Na gruncie aktualnego stanu prawnego , wskazany wyżej pogląd o konieczności przyjmowania art. 148§1 kk, wobec uchylenia art. 148§2 kk, w sytuacji zachowań wyczerpujących znamiona zabójstw kwalifikowanych, aprobuje w pełni niniejszy skład orzekający, aczkolwiek gwoli sprawiedliwości zauważyć należy również i to, że odmienny w tym zakresie pogląd wyraził SN w niepublikowanym postanowieniu z dnia 9.12.2009r. sygn. akt IV KO 140/09, dopuszczający możliwość przyjmowania kwalifikacji z art. 148§2 kk w brzmieniu sprzed jej nowelizacji, która weszła w życie z dniem 27.07.2005r.

1322 Mając powyższe w polu widzenia zauważyć należy, iż na gruncie kodeksu karnego z 1997r. przepis art. 148§1 kk za zabójstwo człowieka przewiduje karę od 8 do 15 lat pozbawienia wolności, karę 25 lat albo dożywotniego pozbawienia wolności.

1323 Jak wynika z pisemnego uzasadnienia ( strona 88-89) sąd I instancji nie poddał skazania oskarżonych należytej ocenie prawnej przez pryzmat art. 4 §1 kk, aczkolwiek potwierdził, że winno się w ich przypadku stosować ustawę względniejszą, za którą błędnie uznał przepis art. 148§2 kk sprzed nowelizacji z dnia 27.07.2005r., a wiec wówczas, gdy za zabójstwo kwalifikowane obowiązywały kary od 12 do 15 lat, 25 lat lub dożywotniego pozbawienia wolności.

1324 Zauważyć natomiast trzeba, iż czyny zarzucane oskarżonym popełnione zostały pod rządami kodeksu karnego z 1969r. (zwanego dalej dkk). O ile zatem w przypadku oskarżonego M. J. , wobec treści art. 148§1 dkk i art. 30§3 dkk w brzemieniu obowiązującym z dniem 20 listopada 1995r. nie miało to istotnego znaczenia, bowiem tożsame było zagrożenie ustawowe na gruncie art. 148§1 kk , o tyle w sytuacji pozostałych oskarżonych , a w szczególności B. G. (1) i Ć. M. (2) rozważenia zakwalifikowania ich czynów przez pryzmat przepisów obowiązujących na gruncie dkk wydaje się być konieczne, skoro Sąd Okręgowy uznał , iż przypisane im zachowanie związane jest z treścią przepisu art. 65§1 kk, który to przepis obliguje do podwyższenia dolnego progu ustawowego zagrożenia za konkretny czyn. Zauważyć trzeba, iż kodeks karny z 1969r. w brzmieniu obowiązującym od 20 listopada 1995r. wprowadził do polskiego systemu prawa karnego przepis art. 58a dkk, wskazujący na to, że w sytuacji, gdy sprawca popełnił przestępstwo działając w zorganizowanej grupie lub związku mającym na celu przestępstwa, sąd wymierzając karę pozbawienia wolności może podwyższyć ją w wysokości górnej granicy zwiększonej o połowę, nie przekraczając jednak granicy tego rodzaju kary. Powyższe uregulowanie nie obowiązywało przed 20 listopada 1995r., jednak miało już zastosowanie w dacie czynów zarzucanych oskarżonym. Przepis art. 58a dkk był niewątpliwie bardziej korzystny dla oskarżonych, aniżeli art. 65§1 kk, bowiem stwarzał jedynie możliwość modyfikacji kary za przestępstwo wynikające z części szczególnej i to jedynie w zakresie górnej granicy ustawowego zagrożenia, a nie obligował do tego, a nadto nie nakazywał też sądowi w takim wypadku podwyższanie dolnego progu ustawowego zagrożenia kary ( por też wyrok SN z 16.11.2000r. sygn. akt II KKN 381/00, orzecznictwo Prok. i Prawa 2001/5/1).

1325 Tożsame natomiast z art. 148§1 kk było ustawowe zagrożenie za zbrodnię zabójstwa człowieka wobec moratorium na niewykonywanie kary śmierci.

1326 W kontekście rozważań sądu I instancji niezrozumiałe jest orzeczenie wobec oskarżonych Ć. M. i B. G. za przypisane im przestępstwa, przy przyjęciu kwalifikacji prawnej czynu wynikającej z zaskarżonego wyroku, kar po 8 lat pozbawienia wolności i błąd ten zdaje się dostrzegać Sąd Okręgowy, jak też prokurator w apelacji wniesionej przez siebie. Podkreślić natomiast trzeba to, iż w przypadku oskarżonych Ć. M. oraz B. G. przyjęcie uregulowań kodeksu karnego z 1969r. stwarzałoby radykalnie odmienne możliwości w zakresie wymiaru kary, co w szczególności nie wiązałoby się z obowiązkiem podwyższania dolnego progu ustawowego zagrożenia za przypisane czyny.

1327 Za w pełni trafne należy uznać końcowe wywody zawarte w apelacji obrońcy M. J., iż podwyższenie lub obniżenie dolnej lub górnej granicy kary wynikającej z ustawy nie powinno pozostawać bez wpływu na decyzję sądu o wymiarze kary w konkretnym wypadku, skoro orzeczona kara winna być dostosowana do uregulować zawartych w ustawie względniejszej. Jeżeli zatem kodeks karny w aktualnym brzmieniu nie przewiduje kwalifikowanej postaci zabójstwa człowieka , z którą wiązało się radykalne zaostrzenie sankcji karnej ( w dacie orzekania była to kara jedynie 25 lat i dożywotniego pozbawienia wolności), a przepis art. 148§1 kk stwarza możliwość orzeczenia kary nawet w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności , to w sytuacji, gdy okoliczność ta miała kardynalne dla wyrokowania znaczenie, a nie stanowiła przedmiotu rozważań Sądu Okręgowego, niezbędne stało się orzeczenie o charakterze kasatoryjnym w odniesieniu do wszystkich oskarżonych, przy czym w przypadku oskarżonych B. Ż. i A. W. pierwszoplanową przyczyną uchylenia zaskarżonego wyroku stało się naruszenie przez sąd a quo przepisu art. 41§1 kpk, na co zwrócono już uwagę wyżej.

1328 Kwintesencję stanowiska prawnego wyrażonego wyżej, stanowić może pogląd zawarty w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2009r , sygn. akt II AKa 251/07 (por. KZS z 2009r nr 10.poz.42., że „Wprawdzie jest oczywiste, że po stwierdzeniu, przez Trybunał Konstytucyjny, iż art. 148 §2 kk stracił moc, czyn oskarżonych podlega kwalifikacji z art. 148 §1 kk, ale nie można dokonać kontroli odwoławczej kar wymierzonych oskarżonemu, bo orzekając je, Sąd Okręgowy był związany granicami sankcji, od których sam się dystansował, zatem – to jest widoczne – nie uznawał ich za sprawiedliwe, i dlatego nie rozważył przesłanek wymiaru kary, tak jak należało to uczynić, by kary wymierzyć z przekonaniem o ich sprawiedliwości. Wprawdzie Sąd Apelacyjny, mógłby orzec kary sprawiedliwe, ale rozważenie to, byłoby dokonywane po raz pierwszy w taki sposób, lecz zarazem po raz ostatni, bo od tego orzeczenia nie przysługiwałoby odwołanie (art. 425 §1 kpk), W takim razie naruszone byłoby prawo stron do odwołania się od wyroku, prawo konstytucyjne, (art. 78 Konstytucji). Dlatego Sąd powstrzymał się od takiego postąpienia, zostawiając własne rozważania wymiaru kary do czasu, gdy ewentualnie będzie rozpoznawał odwołanie od przyszłego rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego i dlatego zaskarżony wyrok uchylił, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania w I instancji”.

1329 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd I instancji winien mieć w polu widzenia powyższe rozważania prawne ( nie jest on bowiem związany wyrażonymi prze sąd odwoławczy poglądami co do przyjętej oceny dowodów i ustaleń faktycznych), mające na celu konwalidowanie uchybień wynikających z zaskarżonego wyroku, a nadto szczegółowe rozważenie, czy i ewentualnie na ile zmiana wyroku, o której mowa była wyżej miała znaczenie dla wymiaru kary. Niezależnie, zwrócić należy uwagę i na to, aby niezwykle precyzyjnie rozważyć okoliczności związane z prezentowaną przez oskarżonych linią obrony, w tym także, czy przydatne byłoby rozszerzenie postępowania dowodowego w kierunku wskazanym przez obrońców w apelacjach.

1330 Sąd Okręgowy winien mieć również w polu widzenia i to, że w istocie rzeczy żadna ze stron nie kwestionuje faktu, iż śmierć K. U. miała charakter nagły i łączyła się z pozbawieniem go życia, a kwestami kontrowersyjnymi są jedynie te, które łączą się ze sprawstwem oskarżonych. Co zatem idzie sąd ten winien mieć w polu widzenia możliwości zawężenia postępowania dowodowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy zgodnie z treścią art. 442§2 kpk

1331 Co się tyczy usiłowania napadu rabunkowego i zabójstwa E. F. w dniu 9 kwietnia 1997r w F. (pkt 7,8 i 9 wyroku).

1332 Apelacje obrońców nie zasługiwały w tym zakresie na uwzględnienie.

1333 W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż wyrok w powyższym zakresie uchylony został, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, w odniesieniu do oskarżonych A. W. i B. Ż., przy czym podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowiła obraza przez Sąd Okręgowy przepisu art. 41 § 1 kpk, a nie było to wyrazem aprobaty dla innych zarzutów o charakterze merytorycznym, zawartych w apelacjach obrońców.

1334 Podkreślić należało również i to, iż skazujące rozstrzygnięcie sądu I instancji, co do oskarżonego D. M. (1) nie było kontestowane przez strony.

1335 Mając w polu widzenia powyższe, w istocie rzeczy szerszego odniesienia wymaga w wymienionym fragmencie zaskarżonego wyroku, ocena zasadności zarzutów podniesionych przez obrońców oskarżonych Ć. M. (1) i Ż. K. (1), które zasadniczo koncentrowały się na podważeniu przyjętych przez sąd I instancji ustaleń faktycznych, mających stanowić konsekwencje błędów postępowania dowodowego.

1336 Obrońcy zasadniczo nie kwestionowali samego faktu napadu rabunkowego i zabójstwa E. F. w krytycznym miejscu i czasie, a przedmiotem kontestowania przez nich było jedynie sprawstwo obu oskarżonych. Analiza całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala natomiast przyjąć, iż Sąd Okręgowy w pełni trafnie, korzystając z zasady swobodnej oceny, dał wyraz temu, które z ujawnionych dowodów stanowią podstawę ustaleń faktycznych. Ocena ta jest logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, co znalazło wyraz w prawidłowo sporządzonym w tym fragmencie uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie sposób zatem twierdzić, że sąd I instancji przekroczył zasady wynikające z art. 7 kpk i art. 5 §2 kpk, tylko dlatego, że strony procesowe w sposób polemiczny zajmowały stanowisko odmienne. Nic nie wskazuje też, aby w tym kontekście Sąd Okręgowy powziął jakiekolwiek wątpliwości dowodowe w rozumieniu art. 5 §2 kpk, których nie mógłby usunąć poprzez racjonalną ocenę wszystkich dowodów. W pierwszej kolejności brak jest podstaw do podważenia zeznań świadka koronnego K. I. wskazującego na to, iż oskarżony Ż. K. (1), mieszkający w F. i pracujący tempore criminis jako funkcjonariusz Straży Granicznej nie był aktywnym członkiem związku przestępczego, kierowanego przez B. Ż., który między innymi osobiście uczestniczył w przygotowaniach do napadów rabunkowych na osoby prowadzące w F. kantory wymiary walut, w tym E. F., co w szczególności uzewnętrzniło się na miesiąc przed inkryminowanym zdarzeniem. Jak wynika z powyższych zeznań, to właśnie oskarżony Ż. K. (1) wskazał pokrzywdzonego i przejście podziemne, w którym miał rozegrać się i rozegrał sam napad rabunkowy, to również ten oskarżony kreował w jaki sposób bezpośredni sprawcy napadu powinni zachować się w chwili zdarzenia. Fakt ścisłej współpracy oskarżonego Ż. K. (1) ze związkiem zbrojnym kierowanym przez B. Ż., potwierdza także świadek M. F. (1), który również aktywnie działając w związku, podobnie jak i K. I., znał bezpośrednio Ż. K. (1). Wprawdzie K. I. nie był w stanie precyzyjnie w toku wizji lokalnej zlokalizować przejścia podziemnego w którym rozegrało się inkryminowane zdarzenie, jednak nie sposób pominąć, że mówił on o przejściu w centrum miasta i tak też rzeczywiście było. Zauważyć także trzeba, iż podstawowym dowodem przemawiającym za ustaleniami dotyczącymi samego zdarzenia w dniu 9 kwietnia 1997r, były pomawiające wyjaśnienia współoskarżonego D. M. (1), którego wartości poznawczej nie sposób skutecznie kontestować, tylko dlatego, iż oskarżony ten skorzystał ze statusu tzw. małego świadka koronnego, a w toku rozprawy głównej skorzystał z prawa do odmowy złożenia wyjaśnień. Sąd I instancji miał z dowodem tym bezpośredni kontakt i należycie go ocenił z punktu widzenia wartości pomówienia, przez pryzmat przesłanek wypracowanych w orzecznictwie sądów, tym bardziej, że oskarżony sam nie usiłował ekskulpować się. Z wyjaśnień D. M. (1) jednoznacznie wynika, iż to właśnie on oraz A. W. i Ć. M. zostali wyznaczeni przez B. Ż., do popełnienia wskazanego wyżej przestępstwa, przy czym z podziału ról w chwili zdarzenia wynikało, że do przejścia podziemnego zeszli oskarżony A. W. i Ć. M., który posiadał przy sobie metalową rurkę, a oskarżony D. M. (1) pozostał przy schodach prowadzących do tego przejścia. Oskarżony ten usłyszał następnie strzały dochodzące z przejścia podziemnego i zauważył wybiegających z tego miejsca A. W. i Ć. M. (1). Cała trójka następnie zbiegła z miejsca zdarzenia, a w drodze powrotnej do M. oskarżony M. miał pretensje do A. W., że ten użył broni palnej.

1337 Trafnie również Sąd Okręgowy fakt posiadania przez oskarżonego Ć. M. (1) metalowej rurki oraz fakt stwierdzonych u pokrzywdzonego części obrażeń ciała, mogących pochodzić od uderzenia wskazanym wyżej przedmiotem, logicznie połączył z użyciem omawianej rurki w chwili zdarzenia przez oskarżonego Ć. M. (1). Oceny takiej nie dyskredytuje to, iż na wspomnianym narzędziu nie ujawniono śladów, które mogłyby pochodzić od Ć. M. (1), jeśli zważyć, iż w toku oględzin nie ujawniono na nim śladów kryminalistycznych (k. 3214). Zeznań świadka K. I. nie dyskredytuje też fakt, iż D. M. (1) zaprzeczył, aby brał udział w przygotowaniu do napadu rabunkowego. Wartości tego dowodu nie podważa również i to, iż drugi ze świadków koronnych Ł. B. nie posiadał informacji dotyczących opisanego zdarzenia, tym bardziej jeśli zważy się, że do związku zbrojnego kierowanego przez B. Ż. przystąpił on dopiero w połowie 1997r, a więc już po samym opisywanym zdarzeniu. Wbrew twierdzeniom obrońcy brak jest również podstaw do zakwestionowania czynności okazania, w toku których oskarżony Ć. M. rozpoznany został jako osoba uciekająca z miejsca zdarzenia, tym bardziej, że w zestawieniu z wyjaśnieniami oskarżonego D. M. (1) odnośnie bezpośrednich sprawców, czynności okazania mają dla ustaleń tych akcesoryjne znaczenie.

1338 Generalnie natomiast można odnieść wrażenie, że obrońca oskarżonego Ć. M. (1), poprzez mnożenie wątpliwości dowodowych i dzielenia poszczególnych dowodów, nie próbuje dowodów tych ocenić kompleksowo, a czyni to wyraźnie wybiórczo.

1339 Reasumując stwierdzić zatem należy, że zarzuty podniesione przez obrońców oskarżonych Ż. K. (1) i Ć. M. (1) oraz argumenty na ich poparcie, nie stanowiły wystarczającej przesłanki do wzruszenia w omawianym fragmencie zaskarżonego wyroku, zgodnie z intencją obrony.

1340 Trafnie też sąd I instancji zakwalifikował zachowanie Ć. M. (1) jako realizujące znamiona przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 §2 kk i art. 65 § 1 kk. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż celem działania oskarżonego była kradzież na szkodę pokrzywdzonego, poprzedzona użyciem przemocy, do której jednak nie doszło z powodu spłoszenia sprawców przez nadchodzących przechodniów, przy czym czyn ten popełniony był w ramach działania w zorganizowanym związku, mającym na celu popełnianie przestępstw. Wprawdzie czyn ten popełniony został pod rządami Kodeksu karnego z 1969r, jednak na gruncie tego aktu prawnego dolna granica ustawowego zagrożenia za przestępstwo z art. 210 § 2 kk wynosiła 5 lat, co sprawiało, że wobec funkcjonowania już art. 58a dkk, żadną miarą ustawy starej nie sposób było uznać za względniejszą.

1341 Także i w przypadku oskarżonego Ż. K. (1) sąd I instancji prawidłowo zachowanie jego zakwalifikował jako realizujące znamiona występku z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 280 § 1 kk, skoro informacje jakie przekazał członkom związku odnośnie pokrzywdzonego oraz miejsca zdarzenia i sposobu popełnienia przestępstwa były okolicznościami znacząco ułatwiającymi realizację samego czynu przez bezpośrednich sprawców. Także w przypadku tego oskarżonego za względniejszą nie sposób było uznać regulację wynikającą z Kodeksu karnego z 1969r .

1342 Mając w polu widzenia to, iż oskarżony Ż. K. (1) czynu dopuścił się będąc funkcjonariuszem publicznym oraz był już uprzednio karany, a nadto uwzględniając premedytowany sposób działania sprawców i skutki samego zdarzenia, nie sposób uznać by orzeczone wobec oskarżonych za przypisane im czyny kary, stanowiły rażącą represję.

1343 Co się tyczy handlu bronią (pkt. 43 wyroku).

1344 Zasadniczo apelacja Prokuratora zasługiwała na uwzględnienie.

1345 Aczkolwiek problematyka zawinienia oskarżonego w dalszym ciągu pozostaje otwartą, Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko wyrażone w apelacji prokuratora, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy w dacie orzekania są błędne. Nie może budzić wątpliwości, iż związek posiadał na swoim wyposażeniu broń palną wykorzystywaną do popełniania przestępstw, która pochodziła z różnych źródeł. Zdaniem Sądu Okręgowego postępowanie nie dostarczyło wystarczających dowodów, aby przyjąć, iż oskarżony J. J. (1) i B. Ż. handlowali bronią palną w rozumieniu art. 263 § 1 kk. Według tego Sądu brak było w sprawie obiektywnych dowodów przemawiających za taką tezą, a w szczególności dowodami takimi nie mogą być zeznania świadków koronnych, tym bardziej, ze nie można ich zweryfikować poprzez inne dowody.

1346 Stanowiska takiego w istocie rzeczy nie można wykluczyć, aczkolwiek przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy winien problematykę tę znacząco pogłębić w toku przesłuchania świadków koronnych. Nie budzi wątpliwości, iż podstawowy dowód w niniejszej sprawie wymagający szczegółowej analizy to zeznania Ł. B. (2), z których wynika, iż wielokrotnie jeździł do Ć. na zlecenie B. Ż., skąd odbierał broń palną od osób tworzących strukturę przestępczą kierowaną przez oskarżonego J. J. (2), łącząc się z nim wcześniej telefonicznie, wskazując między innymi na świadka D. G. (1), który faktycznie okoliczności tej zaprzeczył. Poza sporem natomiast jest i to, iż świadek K. I. potwierdził fakt, iż konkretna broń palna przywieziona do oskarżonego B. Ż. mogła być nabyta od oskarżonego J. J. (1). Świadek ten zeznał, że widział konkretne jednostki broni palnej, przy czym B. Ż. mówił, iż pochodzi ona od (...), a taki pseudonim nosił J. J. (1) (k.19125 i k. 24726). Mimo zatem szeregu luk w zeznaniach świadka D. Ł. między innymi dotyczących wskazania miejsca, w którym dokładnie dochodziło do transakcji bronią palną w Ć., nie sposób nie zauważyć, że zeznania te znajdują wsparcie w depozycjach K. I..

1347 Nie przesądzając zatem końcowego rozstrzygnięcia, sąd II instancji doszedł do wniosku iż omawiana problematyka winna zostać zgłębiona przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

1348 Co się tyczy uniewinnienia oskarżonego B. Ż. od zarzutów zabójstwa A. F. (2) oraz udziału w pobiciu przy użyciu niebezpiecznego przedmiotu D. Ć. (2) w dniu 16.10.1991r. w Ć. (1)( pkt 2 i 3 zaskarżonego wyroku) oraz uniewinnienia oskarżonego A. W. od zabójstwa na tle rabunkowym K. M. (1) w dniu 23.06.1997r. w M. ( pkt 12 wyroku) .

1349 Sąd Apelacyjny w wyżej wymienionym zakresie nie podzielił stanowiska, zawartego w pisemnej apelacji prokuratora aprobując w całości stanowisko oskarżyciela publicznego, wyrażone w toku rozprawy odwoławczej, jak też podzielając ustalenia w tym zakresie przyjęte przez sąd I instancji i wspierającą te ustalenia ocenę dowodów.

1350 Sąd II instancji wobec stanowiska wyrażonego przez prokuratora w toku rozprawy odwoławczej, z którego wynika , iż nie popiera on zarzutu 11 i 12 pisemnej apelacji oraz wnosi o utrzymanie w mocy uniewinniających w tym fragmencie rozstrzygnięć w odniesieniu do oskarżonych B. Ż. i A. W., nie znalazł też skutecznych powodów do podejmowania szerszych rozważań odnośnie wymienionych przestępstw. Zauważyć należy, iż oskarżyciel publiczny w toku rozprawy w pełni zaaprobował fakt, że zeznania świadków B. M. (1), J. C., H. K. (1) i H. E. (2), jak też czynności okazania przeprowadzone z udziałem tych świadków, nie stanowią przekonującego materiału dowodowego, który pozwoliłby Sądowi Okręgowemu na uznanie, że oskarżony B. Ż. dopuścił się zarzucanych mu w pkt II i III aktu oskarżenia czynów. Swoje stanowisko sąd I instancji przekonywująco uzasadnił w motywach pisemnych. Brak jest podstaw do kontestowania tak wyrażonego przekonania przez pryzmat zasad logiki oraz doświadczenia życiowego. Do takich ustaleń sąd I instancji był w pełni uprawniony w kontekście zasady wynikającej z art. 7 kpk, a jest ona tym bardziej uzasadniona, jeżeli mieć w polu widzenia aktualną informację wynikającą z pisma Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie, z której wynika, iż w odniesieniu wyżej wymienionych przestępstw prowadzone jest w fazie in personam śledztwo dotyczące zupełnie innych podejrzanych.

1351 Również w przypadku uniewinnienia oskarżonego A. W. od popełnienia zbrodni zabójstwa K. M. (1) prokurator w toku rozprawy odwoławczej nie widział podstaw kontestowania przyjętych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych. Wprawdzie nie budzi wątpliwości, że przestępstwo to było uprzednio przygotowane i zaplanowane przez członków związku przestępczego kierowanego przez B. Ż. , o czym przekonywać muszą chociażby zeznania świadka K. I., znacząco uwypuklającego rolę oskarżonego G. K. (1) i B. I. (2), jednak nie sposób oprzeć się wrażeniu, że zeznania świadków B. U., E. A. i A. E. oraz brak precyzji w rozpoznaniu w trakcie okazania, nie stwarzają jednoznacznego przekonania, że osobą która w inkryminowanym czasie pozbawiła życia K. M. używając broni palnej, był niewątpliwe A. W.. Nawet jeśli przyjąć , że świadek I. E. rozpoznał A. W. jako osobę obserwującą przez lornetkę firmę (...) w pobliżu miejsca zajścia, to jednak fakt ten miał miejsce znacznie wcześniej przed czynem. Mógł on się zatem łączyć z czynnościami przygotowawczymi do napadu rabunkowego na inkasenta firmy (...) i ewentualnym pomocnictwem do tego przestępstwa, jednak z pewnością nie był to czyn tożsamy z czynem zarzucanym w akcie oskarżenia.

1352 Oceny tej nie mogły również zmienić zeznania świadka koronnego W. I., który nader ogólnie o potencjalnym udziale w zabójstwie K. M. przez oskarżonego A. W., zeznawał w oparciu o okoliczności zasłyszane po zdarzeniu od B. Ż.. Skoro zatem prokurator nie znalazł podstaw do kontestowania ustaleń sądu I instancji, także i sąd odwoławczy nie znajduje powodów, aby rozstrzygnięcia tego nie zaaprobować.

1353 Z przestępstwem związanym z napadem rabunkowym i zabójstwem K. M. (1) był także czyn przypisany oskarżonemu G. K. przez Sąd Okręgowy w pkt 10 zaskarżonego wyroku, zakwalifikowany z art. 18§3 kk w zw. z art. 280§2 kk, który miał polegać na tym , że w okresie od października 1996 r. od czerwca 1997r. wspólnie z B. I. (2) przekazywał informacje na temat trybu i warunków życia oraz charakteru pracy pokrzywdzonego K. M. chcąc, aby członkowie związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez oskarżonego J. Ż. dokonali napadu rabunkowego na niego z użyciem niebezpiecznego przedmiotu i w efekcie do zdarzenia takiego doszło 23.06.1997r. Wprawdzie oskarżony G. K. (1) do popełnienia czynu tego nie przyznał się, niemniej jednak zeznania świadka koronnego (...) I., a także częściowo wspierające je wyjaśnienia D. M. (1) dawały podstawy do przyjęcia – jak ujął to Sąd Okręgowy- że między innymi G. K. (1) „ wystawił” przestępstwo popełnione na szkodę K. M., opowiadając wraz B. I. (2), że porusza się on jako inkasent samochodem marki F. ze znacznymi kwotami pieniędzy, bez ochrony, bocznymi drogami, którą to drogę też wskazali, a które to zachowanie ułatwiło bezpośrednim sprawcom dokonanie tego przestępstwa łączącego się w efekcie z najtragiczniejszym skutkiem w postaci zabójstwa pokrzywdzonego.

1354 Wprawdzie czyn ten także i w akcie oskarżenia przez prokuratora nie został zakwalifikowany jako popełniony w warunkach art. 65§1 kk, niemniej jednak z jego opisu, jak i faktu uznania przez sąd I instancji oskarżonego G. K. (1) jako członka związku przestępczego o charakterze zbrojnym, którym kierował oskarżony B. Ż. wynikała potrzeba uzupełnienia kwalifikacji prawnej o wskazany wyżej przepis( błąd ten dostrzegł Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu), co w konsekwencji niedopuszczalnym czyniłoby wymierzenie temu oskarżonemu najniższej kary przewidzianej w art. 280§2 kk, a więc kary 3 lat pozbawienia wolności. W świetle tego sąd zobligowany byłby wymierzyć karę przynajmniej o miesiąc wyższą od dolnego progu ustawowego zagrożenia. Powyższa okoliczność wiążąca się z koniecznością orzeczenia surowszej kary wiązałaby się również z potrzebą niekorzystnej dla oskarżonego zmiany ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnej przez sąd I instancji, a zatem uchybienie nie mogło też być konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego i wymagało tym samym orzeczenia o charakterze kasatoryjnym.

1355 Zauważyć również należy, że czyn zarzucany oskarżonemu G. K. (1) miał być popełniony pod rządami kodeksu karnego z 1969r. , niemniej jednak na gruncie tego aktu prawnego przestępstwo tożsame do zarzucanego, należałoby kwalifikować z art. 18§2 dkk w zw. z art. 210§2 dkk i art. 58a dkk., co wiązałoby się z zagrożeniem karą minimum 5 lat pozbawienia wolności. Tym samym w świetle art. 4 §1 kk brak jest podstaw do uznania, że w konkretnym wypadku, ustawa stara byłaby względniejsza , nawet jeśli mieć w polu widzenia treść art. 65§1 kk.

1356 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy oprócz wyżej wymienionej okoliczności Sąd Okręgowy winien na korzyść oskarżonego znacząco szerzej, aniżeli dotychczas, rozważyć, czy oskarżony ten pomagając członkom związku zbrojnego miał świadomość, że w chwili napadu rabunkowego będą oni posługiwać się niebezpiecznymi przedmiotami i jakie dowody za wiedzą tego oskarżonego w tym zakresie miałyby przemawiać. Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie daje bowiem odnośnie powyższego szerszych i przekonywujących argumentów.

1357 Co się tyczy usiłowania zabójstwa Ż. G. w E. (1) w dniu 18.04.1997r. ( pkt 13 zaskarżonego wyroku).

1358 Apelacja prokuratora w omawianym fragmencie zasługuje na uwzględnienie.

1359 W świetle analizy całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego można wyprowadzić wniosek wynikający z lektury pisemnych motywów zaskarżonego wyroku ( strona 110-118), iż Sąd Okręgowy dochodząc do przekonania, że oskarżony A. W. nie jest sprawcą czynu popełnionego na szkodę Ż. G. uczynił to w sposób godzący z treścią przepisu art. 7 kpk, bowiem ocenie nie poddał wszystkich istotnych dowodów, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, co wywody Sądu Okręgowego może czynić arbitralne.

1360 W pełni można zgodzić się z sądem I instancji, że ustalony przebieg zdarzenia nie budzi wątpliwości. Bezspornym bowiem jest, że w krytycznym miejscu i czasie przed wejściem do pawilonu handlowego , w którym usytuowany był prowadzony przez Ż. G. kantor wymiany walut, został on postrzelony w plecy z odległości ok. 15 cm z pistoletu m-ki E. kaliber 9 mm produkcji czeskiej, co spowodowało ranę postrzałową oraz liczne obrażenia wewnętrzne m.in. rozerwanie dolnej powierzchni wątroby. Nie budzi też wątpliwości, że stwierdzone u pokrzywdzonego obrażenia ciała zagrażały jego życiu, przy czym do zgonu nie doszło w wyniku niezwłocznej interwencji medycznej. Faktem jest również, że sprawca zabrał na szkodę Ż. G. reklamówkę z zawartością różnych rzeczy oraz prawa jazdy wartości nie mniejszej niż 107 zł, a następnie zbiegł z miejsca zdarzenia.

1361 Oskarżony A. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, przecząc sprawstwu.

1362 W ocenie sądu I instancji powodem wydania wyroku uniewinniającego były wątpliwości związane z osobą sprawcy, bowiem początkowo świadkowie obserwujący przebieg zdarzenia, bądź też okoliczności mające miejsce bezpośrednio po nim, w trakcie czynności okazania zdjęć, jako sprawcę typowały obywatela Białorusi K. Ż.. W ocenie Sądu Okręgowego brak jest w aktach sprawy wystarczających informacji, które eliminowałyby z kręgu sprawców wyżej wymienioną osobę. Sąd meriti uznał również , że rozpoznanie A. W. podczas okazania przez świadków M. J. i X. B. (1) w kontekście tego , iż pozostali świadkowie wskazywali jedynie na podobieństwo A. W. do napastnika ( X. Ś. (1) i X. H.) jest niewystarczający do przypisania zawinienia A. W.. W ocenie tego sądu , brak jest natomiast innych dowodów, nawet pośrednich, które pozwalałyby na przyjęcie sprawstwa oskarżonego A. W..

1363 Jakkolwiek nie da się wykluczyć w przyszłości, że ustalenia Sądu Okręgowego byłyby poprawne, niemniej jednak brak jest podstaw do twierdzenia, że w sprawie nie było innych dowodów mogących świadczyć o tym, iż to właśnie oskarżony A. W. dopuścił się inkryminowanego czynu.

1364 Sąd Okręgowy pominął bowiem dwa niezwykle istotne fakty, a mianowicie to , iż przestępstwo popełnione na szkodę Ż. G. w E. (1) poprzedzone było o kilka dni czynem popełnionym na szkodę E. F. w dniu 9.04.1997r. w F.. Sąd Okręgowy przyjął, iż zabójstwa E. F. na tle rabunkowym przy pomocy broni palnej dopuścił się oskarżony A. W. przedstawiając dowody, które przemawiały za takim orzeczeniem.

1365 Sąd I instancji pominął natomiast niezwykle istotne informacje wynikające z ekspertyz kryminalistycznych z zakresu badań broni i balistyki wykonanych przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Głównej Policji oraz Komendy Wojewódzkiej w V. ( k. 3238-3243 oraz k. 5721-5724), z których to dowodów wynika, że łuski od nabojów odstrzelonych na miejscach obu przestępstw pochodzą od tego samego egzemplarza broni.

1366 Powyższe, w sposób nie budzący wątpliwości oznacza, że sprawca obu inkryminowanych przestępstw posługiwał się tą samą jednostką broni za czym przemawiają ślady ujawnione na dnie dowodowych łusek.

1367 Powyższy dowód umknął uwadze sądu I instancji, a może on mieć kolosalne znaczenie dla oceny wartości i przydatności dla ustaleń faktycznych osobowych źródeł dowodowych, w szczególności w sytuacji, kiedy oskarżony A. W. nie oferuje sądowi jakiegokolwiek alibi, do czego nie jest zresztą żadną miarą zobowiązany.

1368 Jak się wydaje ocena zeznań świadków w tym, w szczególności tych, którzy rozpoznali oskarżonego A. W. nie tylko po sylwetce, ale i rysach twarzy jest nadmiernie uproszczona. Nie uwzględnia ona bowiem możliwości obserwacji przez świadków sprawcy zdarzenia, pory dnia, widoczności, odległości od miejsca zajścia, czy też czasu w jakim świadkowie zetknęli się z wizerunkiem napastnika.

1369 Nie sposób zatem oprzeć się wrażeniu, że pełna ocena materiału dowodowego przez sąd I instancji, w szczególności informacje wynikające z omówionych wyżej ekspertyz kryminalistycznych mogą mieć wpływ nie tylko na odmienną ocenę zeznań świadków: X. B. (1), M. J., czy X. Ś. (1), czynności okazania z ich udziałem, ale również w konsekwencji ustalania faktyczne.

1370 Skoro więc sprawa wymaga ponownie przeanalizowania z punktu widzenia całokształtu ujawnionego materiału dowodowego niezbędnym stało się orzeczenie o charakterze kasatoryjnym.

1371 Zarzut XIV (14 pkt wyroku)

1372 Z apelacji wniesionych wobec zarzutu opisanego w pkt 14 wyroku( XIV aktu oskarżenia) na uwzględnienie zasługiwała jedynie apelacja prokuratora, stąd też w odniesieniu do niniejszego czynu musiał zostać wydany wyrok kasatoryjny , a sprawa zwrócona do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

1373 Zgodzić się należy z Prokuratorem, że nie sposób zaaprobować stanowiska sądu I instancji, że skoro K. I. (2) swoim zachowaniem wywołał u J. Ć. (7) obrażenia ciała w rozumieniu art. 157§1 k.k., a nie skutek w postaci śmierci, to osoby podżegające go, odpowiadają za czyn wyczerpujący znamiona podżegania do pobicia.

1374 Sąd dając wiarę zeznaniom świadka koronnego, zdaje się nie analizować całości jego wypowiedzi ograniczając się jedynie do fragmentów dotyczących jego działania i procesów myślowych towarzyszących podjętej przezeń decyzji. Pomija natomiast okoliczności dotyczące zainicjowania całego zdarzenia i rolę w nim I. H. (1) i J. F. (3).

1375 Dając wiarę K. I. (1), że:

1376 -H. V. żaliła sie na swojego dawnego wspólnika , że odbiera jej klientów i ona nie jest w stanie sprzedać 6 kilogramów amfetaminy w ciągu miesiąca;

1377 - doprowadziła do rozmowy z B. Ż. (1), a on nakłaniał inne osoby do popełnienia przestępstwa;

1378 - K. I. zmierzał do spowodowania obrażeń ciała u J. Ć. (2), a nie pozbawienia życia,

1379 Sąd Okręgowy nie odnosi sie do innych ważnych okoliczności. Nie analizuje istotnej rozmowy jaka miała miejsce pomiędzy K. I. (1), a B. Ż. (1), w trakcie której ten ostatni powiedział do świadka koronnego, że konkurencję trzeba wyeliminować. Nie odnosi się także do rozmowy, jaka odbyła się między F. i H., a Ż., której treść przekazał świadek koronny. Z rozmowy tej wynikało, przecież, że B. Ż. wydał polecenie „zastrzelenia tego gościa” oraz fakt, że J. F. (3) i I. H. (1) zgodzili się „załatwić” mężczyznę. Pomija również całkowitym milczeniem okoliczność podaną przez K. I., a obrazującą postawę jaka zaprezentował B. Ż. (1) gdy dowiedział sie o sposobie zakończenia sprawy niewygodnej konkurencji.(„opierniczył mnie przez telefon..., ze mogłem zawieźć mężczyznę do lasu i tam go zastrzelić albo mogłem pozwolić aby inni go zabili”). W końcu nie odnosi się sąd do tego stwierdzenia świadka, w którym obrazuje postawę H. V.(E.) w całym tym zdarzeniu.(„pytaliśmy się E., czy zdaje sobie sprawę, że on zniknie. Przypominam sobie, że dosłownie powiedziała: „trudno, jeżeli tak ma być” Wtedy ona nie miała żadnych sprzeciwów ani oporów”).

1380 Mając na uwadze powyższe, a także to ,że podżegacz i pomocnik ponoszą odpowiedzialność w granicach swojego zamiar, sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy wnikliwie przeanalizuje zeznania K. I. i skrupulatnie je oceni. Oceny zeznań świadka sąd winien dokonać również przez pryzmat zeznań J. Ć. (2), ( potwierdzającego telefoniczne zaproszenie go do agencji przez H. V. oraz przebieg zdarzenia, jakie rozegrało się w agencji towarzyskiej), a także A. K. i J. F. (2). Dopiero tak dokonana kompleksowa ocena materiału dowodowego dotyczącego niniejszego zdarzenia pozwoli na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych, a co za tym idzie w przypadku uznania winy oskarżonych, przypisania im czynów o prawidłowej kwalifikacji prawnej.

1381 Zarzuty XV i XVI (15 pkt wyroku)

1382 Apelacje obrońców oskarżonych B. Ć. (2), B. Ć. (1) , Ć. B. (1), G. H. (2), Ć. M. (3) i B. Ż. nie okazały się zasadne, stąd też żadna z nich nie zasługiwała na uwzględnienie. Podzielić należy natomiast zarzut prokuratora o uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonym B. Ć. (2), G. H. (1) i Ć. B. (1).

1383 W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów natury proceduralnej podniesionych we wszystkich apelacjach obrońców, bowiem w opinii skarżących przekładały się one bezpośrednio na rezultat ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy. Wbrew zarzutom apelacji, sąd meriti przeanalizował wszystkie przeprowadzone w sprawie, a dotyczące niniejszego zarzutu dowody, zestawił je ze sobą i dokonał ich prawidłowej oceny.

1384 Apelacje obrońców oskarżonych B. Ć. (2), B. Ć. (1) , Ć. B. (1), G. H. (2), Ć. M. (3) i B. Ż. zmierzały do tego, aby wykazać, iż oskarżeni poprzez niesłuszną, jednostronna i wybiórczą ocenę materiału dowodowego zostali uznani winnymi popełnienia przestępstwa na osobach Ł. G. i B. I. (1). Stanowisko tego rodzaju nie wytrzymuje w konfrontacji zarówno z zeznaniami K. I., których ogólna ocena została zaprezentowana na w początkowej fazie uzasadnienia, ale również z zeznaniami pokrzywdzonych.

1385 Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że zeznania K. I., Ł. G. i B. I. (1) były wystarczającymi dowodami do ustalenia stanu faktycznego dotyczącego niniejszego zdarzenia. Wersja zdarzenia przedstawiona przez świadka koronnego w części dotyczącej jego przebiegu zbieżna jest z wersja przedstawiona przez pokrzywdzonych. I tak jednolitość zeznań w/w dotyczy: sposobu pojawienia się pokrzywdzonych na parterze budynku( zjazd windą), momentu ataku( opuszczenie windy), kolejności w jakiej pokrzywdzeni zostali zaatakowani(pierwszy Ł. G., a jako drugi B. I. (1)),ilości napastników( trzech lub czterech),zamaskowania sprawców, posługiwania sie przez nich bronią, a także drewnianym kijem-twardym narzędziem. Także inne fakty, nie dotyczące bezpośrednio przebiegu samego zdarzenia podawane przez K. I. znajdują odbicie w zeznaniach Ł. G. i B. I. (1). Choćby to, że Ł. G. do pracy wychodził rano wraz z ojcem, a B. I. (1) w czasie napadu zabrano przepustkę służbową, bilet miesięczny czy śniadanie, co było szeroko komentowane przez sprawców.

1386 W tym stanie rzeczy nie można podzielić zarzutów obrońcy oskarżonego B. Ć. (1), że K. I. niejednoznacznie przekazał informacje dotyczące zdarzenia, w tym dotyczące jakimi samochodami miał kierować B. Ć. (1) i sposobu w jaki byli zamaskowani sprawcy zdarzenia. Jeśli chodzi o tę ostatnią kwestię, to mija sie z prawdą skarżący, ze pokrzywdzony Ł. G. zdecydowanie twierdził, że napastnicy mieli na twarzach pończochy, świadek natomiast podał jedynie, że „sprawcy mieli na głowie coś na kształt pończoch”. Zważywszy na dynamiczny przebieg zdarzenia, to, że pokrzywdzony został zaatakowany tuż po opuszczeniu windy, kiedy to na skutek uderzenia w głowę upadł na posadzkę, gdzie był bity przez kilku sprawców można, przyjąć, że pokrzywdzony nie skupiał uwagi na ubiorze i rysopisie sprawców, ale przede wszystkim na ratowaniu swojego zdrowia i życia. A o tym jaki był stan jego zdrowia i wygląd zewnętrzny tuz po zdarzeniu jednoznacznie wskazują zeznania jego żony i ojca oraz drugiego z pokrzywdzonych. Gwałtowny przebieg zdarzenia i urazy, jakich doznał świadek zdaniem Sadu Apelacyjnego przełożyły sie na możliwości poczynienia bardziej szczegółowych ustaleń, zarówno co do wyglądu sprawców, skonkretyzowania ich zachowań czy zapamiętania kwestii słownych jakie były przez nich wypowiadane.

1387 Podnoszony przez skarżącego brak uprawnień po stronie B. Ć. (1) do prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie przesadza o tym, że oskarżony nie posiadał umiejętności do kierowania takimi pojazdami. Doświadczenie, życiowe i zawodowe Sadów Okręgowego oraz Apelacyjnego pozwala na przyjecie, że taka okoliczność jest całkowicie możliwa. To prawda, że K. I. twierdził początkowo, że „przyjechali na miejsce E. (...), którym kierował B. Ć. (1)”, na k.10842 podał, ze B. Ć. (1) miał klucze od samochodu B. Ż. i miał prawo odjechać nim kilka metrów pomimo, ze nie posiadał prawa jazdy, a słuchany przed sądem k.18576 podał „ B. Ć. (1) siedział w samochodzie, który stał na parkingu od strony osiedla. Jednak te drobne rozbieżności w zeznaniach K. I. (2) dotyczące marki samochodu, w którym miał oczekiwać na pozostałych sprawców B. Ć. (1) czy jego koloru nie mogą rzutować na ocenę ich całości. Reasumując, stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy słusznie odmówił dania wiary wyjaśnieniom oskarżonych nieprzyznających sie do winy. Aprobując ustalenia jakie poczynił Sądu I instancji odnośnie niniejszego czynu co do sprawstwa oskarżonych B. Ć. (2), B. Ć. (1) , Ć. B. (1), G. H. (2), Ć. M. (3) i B. Ż., Sąd Apelacyjny nie podzielił zastosowanej wobec Ć. B. (1), G. H. (2) i B. Ć. (2) kwalifikacji prawnej czynu. W tym kontekście na aprobatę zasługuje zarzut prokuratora dotyczący obrazy prawa materialnego, a tym samym wniosek o uzupełnienie kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonym Ć. B. (1), G. H. (2) i B. Ć. (2) o przepis art.158§1 k.k. Według świadków Ł. G. i B. I. (1) zostali oni zaatakowani przez trzech, czterech mężczyzn, którzy zadawali ciosy rękami, a gdy upadli na posadzkę klatki schodowej to zadawali im kopnięcia. Takim niedającym sie zindywidualizować zachowaniem spowodowali obrażenia głowy i ciała pokrzywdzonych.

1388 Jednocześnie Sąd Odwoławczy aprobując przypisaną pozostałym oskarżonym kwalifikację prawną nie znalazł podstaw do zmiany orzeczonej wobec nich kary pozbawienia wolności.

1389 W odniesieniu do oskarżonego B. Ż. powyższy zarzut, z uwagi na jego opis i kwalifikację prawną, z której wynikało działanie oskarżonego w warunkach art.65§1 k.k. ( naruszenie art.41§1 k.p.k. szeroko omówione na stronach od 1 do 5 niniejszego uzasadnienia) należało uchylić i przekazać sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

1390 Zarzut XVII (16 pkt wyroku)

1391 Apelacje obrońców oskarżonego H. H. (2) i B. Ż., kwestionujące prawidłowość oceny dowodów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w odniesieniu do niniejszego zarzutu nie okazały się zasadne.

1392 Wbrew podniesionym przez skarżących zarzutom, sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędów oraz uchybień przytoczonych w złożonych środkach odwoławczych.

1393 Podkreślić należy, że sąd I instancji wszystkie zgromadzone dowody ocenił, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 k.p.k., którego nie naruszył.

1394 W sprawie niniejszej, w odniesieniu do zarzutu stawianemu oskarżonemu H. H. (2) i B. Ż. sąd merytoryczny dysponował dowodami w postaci wyjaśnień tych oskarżonych, częściowo wyjaśnieniami oskarżonego G. H. (2) oraz zeznaniami świadków K. I., Ł. M. (2), F. M., K. M. (5) i E. Ć. . Słusznie oceniając materiał dowodowy sąd oparł sie na zeznaniach K. I. odmawiając przydania waloru wiarygodności wyjaśnieniom B. Ż. i H. H. (2). Podzielić należy pogląd Sądu Okręgowego, że zeznania świadka koronnego, co do wskazania osób biorących udział w dokonaniu przestępstwa rozboju na osobach F. i K. M. (3), przygotowań do niego i samego jego przebiegu są konsekwentne. Przy każdorazowym przesłuchaniu świadek podawał, że w zdarzeniu brali udział B. Ż., G. H. (1), B. Ć. (2), D. R., M. F. (2), J. Ć. (5), Ć. M. (3) i Ć. B. (2). Do zdarzenia według niego doszło na polecenie B. Ż., a bezpośrednia obserwacje terenu przeprowadzali B. Ć. (2) i Ć. M. (3). Ten ostatni fakt jak i podany przez K. I. przebieg zdarzenia znajduje potwierdzenie w zeznaniach F. i K. M. (4). I tak K. M. (6) rozpoznała Ć. M. (3), jako tego który na kilka dni przed napadem był u nich w domu, natomiast sposób dostania się napastników do wnętrza domu i podejmowane tam zarówno przez sprawców jak i domowników czynności potwierdzili zarówno K. M. (3) jak i jej mąż. Zarówno w zeznaniach tych ostatnich jak i K. I. pojawił sie element uderzenia tego ostatniego tłuczkiem do mięsa, wystrzelenie z broni palnej, ucieczka przez okno K. M. (5). Sad Apelacyjny podzielił tez stanowisko Sądu Okręgowego, ze z zeznań K. I. wynika jednoznacznie rola, jaką odegrali w tym zdarzeniu B. Ż., organizując napad, odciągający policję, zakłócający pościg, odbierający sprawców po dokonanym przestępstwie i rola H. H. (2), który wraz z G. H. (4) i D. R. miał z unieszkodliwić się matkę F. M. i jego dzieci. W tym momencie stwierdzić należy iż nie zasługują na wiarę wyjaśnienia G. H. (1) odnośnie tego zdarzenia zwłaszcza, to , że napad nie był planowany, a wręcz przypadkowy po tym jak „S. na gorąco wskazał M.”. Przeczą temu posiadane przez sprawców informacje dotyczące zarówno dokładnej znajomości rozkładu domu, ilości jego mieszkańców, znajdujących sie na posesji psów, a także to , że juz kilka dni wcześniej pojawił sie tam Ć. M. (3) robiący zgodnie z zeznaniami K. I. rozeznanie. Przyjęta przez H. H. (2) linia obrony w tym jego twierdzenie, że nie mógł brać udziału w napadzie bo dopiero dzień wcześniej wrócił z Niemiec nie zasługiwała na uwzględnienie, zwłaszcza, że w popełnieniu tego przestępstwa brali udział sprawcy zamieszkujący różne miejscowości na terenie Polski, w tym także z I., skąd pochodził H. H. (2). Słusznie, zatem Sąd Okręgowy odmówił dania wiary wyjaśnieniom H. H. (2) i uznał jego winę w odniesieniu do powyższego zarzutu. Uznając prawidłowość przyjętej przez sąd kwalifikacji prawnej w odniesieniu do oskarżonego H. H. (2), Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania wymierzonej w oparciu o obowiązujące przepisy oskarżonemu H. H. (2) kary, uznając ją za słuszną i sprawiedliwą. Jedyna zmiana jakiej dokonał Sąd Apelacyjny było w odniesieniu do H. H. (2) przyjęcie, że działał on w ramach zorganizowanej grupy o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw a nie związku przestępczego . Fakt działania i popełnienia przez oskarżonego H. H. (2) w ramach grupy przestępczej niniejszego czynu pomimo braku zarzutu brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, nie budzi wątpliwości. Nie sposób nie zauważyć nawet przy jednorazowym zdarzeniu jej wewnętrznej struktury i więzów organizacyjnych w ramach wspólnego porozumienia, w tym faktu wydawania poleceń przez oskarżonego B. Ż., których wykonanie wynikało z dobrowolnego podporządkowania się kierującemu.

1395 W odniesieniu do oskarżonego B. Ż. powyższy zarzut, z uwagi na jego opis i kwalifikację prawną, z której wynikało działanie oskarżonego w warunkach art.65§1 k.k. ( naruszenie art.41§1 k.p.k. szeroko omówione na stronach od 1 do 5 niniejszego uzasadnienia) należało uchylić i przekazać sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

1396 Zarzut XVIII (17 pkt wyroku)

1397 Argumenty podniesione w apelacji obrońców okazały się niezasadne, stąd też nie należało ich uwzględnić. Uzasadnienie Sądu Okręgowego w sposób wystarczający wykazało zasadność ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skazania. Ocenie poszczególnych dowodów nie można zarzucić braku logicznej konsekwencji, zaś spostrzeżenia poczynione w zakresie wartościowania relacji K. I. zostały należycie umotywowane.

1398 Nie sposób podzielić poglądu wyrażonego w apelacji, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego „nie można wyprowadzić tezy, iż Ć. C. (1) miał zamiar popełnić przestępstwo na rodzinie M., jak też miał zamiar i na to sie godził, aby inne osoby popełniły przestępstwo na tejże rodzinie przy jego pomocy”. Otóż to, jaka rolę odegrał Ć. C. (1), wynika nie tylko z zeznań K. I. (których wiarygodności została oceniona wyżej) ale również z wyjaśnień oskarżonych G. H. (1) i Ć. B. (1). Należy podzielić pogląd sądu okręgowego, ze zeznania świadka koronnego pozwoliły na przypisanie Ć. C. (1) przestępstwa z art.18§1 k.k. w zw z art.280§1 k.k.. Nie budzi wątpliwości, że od momentu zrodzenia sie pomysłu dokonania przestępstwa na rodzinie M., miał on przybrać formę napadu. ( „kolejną osobą, na którą mieliśmy dokonać napadu, na zlecenie Ż. był U. M.”, „początkowo do napadu miało dojść w sierpniu 1991 roku.”). Dopiero fakt wyjazdu na urlop pokrzywdzonych doprowadził do korekty planu i podjęcia decyzji o dokonania włamania do pustego mieszkania. Konsekwencją nieudanego włamania było ostatecznie dokonane w dniu 18 września 1991 roku usiłowania rozboju na osobie J. M. (1). Podobnie jak forma dokonania przestępstwa, która od początku składanych zeznań przez K. I. jawiła się jako rozbój, tak oczywistą była rola Ć. C. (2).( Była to pewna informacja, gdyż pieniądze widział i Ż. i C.”, „ w sierpniu 1991 roku Ż. wspólnie z C. zorganizowali napad na małżeństwo M.”). W trakcie przygotowań do przestępstwa, do miejsca zamieszkania pokrzywdzonych według relacji świadka koronnego pojechali nie tylko wykonawcy ale również B. Ż. i Ć. C. (1), który posiadał informacje o ilości pieniędzy posiadanych przez małżeństwo M., miejscu ich przechowywania i rozkładzie mieszkania. To, że Ć. C. (1) udzielił pomocy do dokonania napadu rabunkowego przekazując wskazane wyżej informacje wynika z wyjaśnień Ć. B. (1). Wskazując na K. I. jako pomysłodawcę przestępstwa twierdził: „Ś. przekazał nam wiadomość o pieniądzach M....miał tę wiadomość od C....Ć. nie namawiał, ale przekazał informacje.” Stanowisko wyrażone przez oskarżonego B. jest zdecydowane i pewne bo jak sam podał „chciał sie upewnić czy to nie jest bajka” i dlatego rozmawiał z nim o rodzinie M.. (Ć. opowiedział o M. najpierw Ś., a potem mnie i H. k.(...)) . Podobnie wyjaśniał G. H. (1) podając, że C. informację o pieniądzach uzyskał „idąc na wódkę z M.”. Słusznie zatem sąd okręgowy zachowanie oskarżonego ocenił jako pomocnictwo do przestępstwa z art. 280§1 k.k. bowiem oceny tej w świetle przedstawionych dowodów nie burzy modyfikacja wyjaśnień G. H. (2), że jednak nie był przy rozmowie C. z Ś. ( I.), a od tego ostatniego powziął informacje, że pieniądze są w lodówce, a nawet to , że mężczyzna od którego powzięli informację wyglądał inaczej niż Ć. C. (1). Słusznie, zatem Sąd Okręgowy odmówił dania wiary wyjaśnieniom Ć. C. (1) i uznał jego winę w odniesieniu do powyższego zarzutu. Uznając prawidłowość przyjętej przez sąd kwalifikacji prawnej, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania wymierzonej w oparciu o obowiązujące przepisy oskarżonemu Ć. C. (1) kary, uznając ją za słuszną i sprawiedliwą. Jedyna zmiana jakiej dokonał Sąd Apelacyjny było przyjęcie, że oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw kierowanej przez ustaloną osobę a nie związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż..

1399 Zarzut XIX ( 18 pkt wyroku)

1400 W odniesieniu do oskarżonego B. Ż. powyższy zarzut, z uwagi na jego opis i kwalifikację prawną, z której wynikało działanie oskarżonego w warunkach art.65§1 k.k. ( naruszenie art.41§1 k.p.k. szeroko omówione na stronach od 1 do 5 niniejszego uzasadnienia) należało uchylić i przekazać sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

1401 Zarzut XX (19 pkt wyroku)

1402 Żadna z wniesionych przez obrońców G. H. (1) i B. Ć. (2) apelacji nie okazała się zasadna, stąd też nie zasługiwały one na uwzględnienie.

1403 Apelacje obydwóch obrońców ogniskowały się wokół oceny dowodów dokonanej przez sąd meriti, stąd też, w tym właśnie zakresie wskazane było łączne ustosunkowanie się do podniesionych w nich zarzutów, zwłaszcza, że okazały się one w znacznej części analogiczne.

1404 Wbrew podnoszonemu w apelacjach twierdzeniu, Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej analizy materiału dowodowego, w granicach swobodnej oceny, dążąc przy tym do wyeliminowania wątpliwości. Trzeba także zaznaczyć, że rozważenie waloru konkretnych środków dowodowych zostało przeprowadzone poprawnie, przez pryzmat całościowej analizy zebranego w sprawie materiału procesowego.

1405 Przechodząc do szczegółowych rozważań, w pierwszej kolejności należy odnieść się do waloru dowodowego zeznań K. I. i J. M. (4) .

1406 Rację miał Sąd I instancji dokonując ustaleń w oparciu o zeznania w/w albowiem są one w tym zakresie konsekwentne a przy tym logiczne i mylą się skarżący wywodząc , że są nieprzekonywujące.

1407 Podkreślić należy, że imienną obecność sprawców biorących udział w zdarzeniu, a wskazanych przez K. I. potwierdził zarówno G. H. (1) jak i B. Ć. (2). Mało tego zgodni byli w swych wyjaśnieniach, co do faktu, że K. I. wraz z G. H. (1) pozostali na zewnątrz bloku, w którym zamieszkiwała rodzina M.. Wskazaną przez świadka koronnego okoliczność posłużenia się przekazaną Ć. B. (1) legitymacją potwierdza nie tylko pokrzywdzona ale również B. Ć. (2), opisujący w swoich wyjaśnieniach nawet ustawienie poszczególnych osób w mieszkaniu. Nie sposób zatem zgodzić się ze stanowiskiem obrony, iż nie zrozumiałym jest przyjęcie , że zamiarem oskarżonego B. Ć. (2) było dokonanie przypisanego mu czynu, a sam fakt jego obecności w mieszkaniu nie może stanowić podstawy do wnioskowania o zamiarze dokonania przezeń rozboju. Wszak oskarżony wiedział o wcześniejszej próbie włamania do mieszkania rodziny M., trudno zatem z logicznego punktu widzenia przyjąć, iż pięciu mężczyzn ustala tak ryzykowny plan, dokonują podziału ról po to tylko aby zgodnie z wersją B. Ć. (2) wejść do mieszkania w celu dokonania weryfikacji wcześniej podanego przez inne osoby opisu mieszkania. Zgodzić się należy z oceną wyjaśnień B. Ć. (2) dokonaną przez sąd I instancji bowiem pozostają one nie tylko w sprzeczności z zeznaniami K. I. ale również z zeznaniami J. M. (1). Zeznania tej ostatniej są na tyle jednoznaczne, że ich interpretacja dokonana przez obronę nie może zostać podzielona, zwłaszcza fakt potknięcia sie o nogi jednego ze sprawców co miało być późniejszym powodem jej paniki i wzywania pomocy. To żądanie powtórnego okazania legitymacji i odmowa zamknięcia drzwi spowodowała reakcję Ć. B. (1) w postaci złapania pokrzywdzonej za włosy i usiłowania wciągnięcia w głąb mieszkania co było powodem wzywania przez nią pomocy. Nie sposób podzielić też rozumowania obrońcy B. Ć. (2) , iż gdyby zamiarem pięciu mężczyzn było wejście do mieszkania w celu zaboru pieniędzy to nie przeszkodziłaby im w tym jedna kobieta. Pamiętać bowiem należy ,że do mieszkania weszło trzech mężczyzn, którzy zaczęli działać według opracowanego wcześniej planu(posłużenie sie legitymacja „policyjną”) i juz na jego wstępie pojawiły się komplikacje w postaci wzmożonej czujności pokrzywdzonej żądającej powtórnego okazania legitymacji i odmawiającej zamknięcia drzwi. Jej głośne wzywanie pomocy przy otwartych na klatkę schodową drzwiach mieszkania, spowodowało otwarcie drzwi u sąsiada. I ta właśnie okoliczność spowodowała przerwanie zaplanowanego przestępstwa i ucieczkę z jego miejsca.

1408 Wbrew twierdzeniom obrońców G. H. (2) i B. Ć. (2), uzasadnienie kontrolowanego wyroku w stosunku do niniejszego czynu spełnia wymogi przewidziane w art. 424 k.p.k. Przeprowadzony w nim wywód jest spójny i logiczny, zaś ustalenia faktyczne poprzedzone są należytą oceną dowodów. Dodatkowo, wskazano przesłanki, na których oparto kwalifikację prawną czynów obydwojga oskarżonych oraz okoliczność, które legły u podłoża wymiaru kar, tak, iż w rezultacie możliwa stała się pełna kontrola instancyjna wyroku Sądu pierwszej instancji zarówno w sferze formalnej, jak i motywacyjnej.

1409 Niezasadny był również zamieszczony w apelacjach zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art. 5 § 2 k.p.k. Zasadą jest, że na korzyść oskarżonego tłumaczy się jedynie nieusuwalne wątpliwości. Pierwszym zatem etapem powinno być podjęcie próby ich wyeliminowania w sposób zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, w oparciu o zebrany w sprawie materiał procesowy. Dopiero w dalszej kolejności, gdyby zabieg tego rodzaju okazał się nieskuteczny, można wyjaśnić je na korzyść oskarżonego. W opisanym kontekście należy zauważyć, iż wątpliwości piętrzone w apelacji, zostały oparte na poddaniu w wątpliwość zeznań K. I.. Ich ocena dokonana przez sąd okręgowy co wskazano na wstępie uzasadnienia została zaaprobowana przez sąd odwoławczy. W opisanym kontekście należy zauważyć, iż wątpliwości piętrzone w apelacji, zostały wyjaśnione przez Sad pierwszej instancji, który nie sięgnął po zasadę in dubio pro reo, bowiem w oparciu o wyjaśnienia oskarżonych, zeznania świadków zbudował logiczny obraz zdarzeń z udziałem G. H. (3) i B. Ć. (2). Tego ostatniego znajdującego się w mieszkaniu J. M. (4) jak i oskarżonego H. czekającego wraz z K. I. (1) przed blokiem.

1410 Słusznie, zatem Sąd Okręgowy odmówił dania wiary wyjaśnieniom G. H. (2) i B. Ć. (2) i uznał ich winę w odniesieniu do powyższego zarzutu. Uznając prawidłowość przyjętej przez sąd kwalifikacji prawnej, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania wymierzonej w oparciu o obowiązujące przepisy oskarżonym kary, uznając ją za słuszną i sprawiedliwą za niezasadny należało uznać więc zarzut obrońcy oskarżonego G. H. (2), iż zastosowana wobec jego klienta kara była nadmiernie surowa- szczególnie jeśli zważyć na rangę i stopień społecznej szkodliwości przypisanego wymienionemu oskarżonemu czynu.

1411 Jedyna zmiana jakiej dokonał Sąd Apelacyjny było przyjęcie, że oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw kierowanej przez ustaloną osobę a nie związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż..

1412 Zarzut XXI (20 pkt wyroku)

1413 Apelacja obrońcy oskarżonego Ł. Ż. nie zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie ustalenia faktyczne dotyczące oskarżonego Ł. Ż. dokonane przez sąd są prawidłowe i ocenione z zachowaniem wymogów z art.7 kpk.

1414 W szczególności rację miał Sąd I instancji dokonując ustaleń w oparciu o wyjaśnienia D. M. (1) albowiem są one konsekwentne a przy tym logiczne i myli się skarżący wywodząc, że są nieprzekonywujące. Nie sposób tym samym zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w apelacji obrońcy oskarżonego, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził faktu, że oskarżony był osobą, która przekazała informację dotyczące J. W. (1). Z ocenionych przez Sąd meriti za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego D. M. (1) jednoznacznie wynika, że kolega A. W. o imieniu Ł. przekazał mu informacje na temat właściciela autokomisu J. F. (1). Informacje te dotyczyły lokalizacji autokomisu, marki samochodu, jakim poruszał sie jego właściciel, czasu powrotu do domu i jego umiejscowienia oraz tego, że w momencie powrotu do domu ma przy sobie pieniądze z utargu. Analizując wyjaśnienia D. M. (1) nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że twierdzenia oskarżonego dotyczące znanego mu jedynie z imienia oskarżonego Ł. Ż. są wyjątkowo lakoniczne. Prawdą jest, że D. M. (1) nie podał nazwiska (...), znał go jednak bowiem widywał go „ pod hotelem (...) w M.”, wiedział, że znał B. Ż. i A. W., widywał go w ich towarzystwie. Potrafił podać jego rysopis nie ograniczając sie jedynie, co do wieku i wzrostu i co ważne rozpoznał go na zdjęciu nr 340 okazanego mu materiału poglądowego. Powyższe w powiązaniu z wyjaśnieniami Ł. Ż., przyznającego, że w 1994 czy 1995 roku A. W. wraz z M. przyjeżdżali do serwisu (...) należącego do J. F. (1) wskazuje na bliskie powiązania oskarżonego przynajmniej z tymi dwoma z członkami grupy przestępczej B. Ż. oraz D. B. (1) . Przyjęcie zatem przez sąd , że Ł. Ż. nie brał udziału w związku przestępczym kierowanym przez B. Ż., a jego znajomość z A. W. i B. Ż. miała powierzchowny charakter( jak sugeruje skarżący), tłumaczy to ,że nie był on znany świadkom koronnym i innym oskarżonym. Jednocześnie luźny charakter znajomości z w/w oskarżonymi zdaniem sądu odwoławczego nie stanowi przeszkody do udzielania informacji o osobie będącą potencjalną ofiarą przestępstwa, czego przykładem w niniejszej sprawie jest inny oskarżony H. H. (1).

1415 Nie sposób podważyć wprawdzie tezy (co podnosi apelujący), że dowód z pomówienia jest jednym z rodzajów wyjaśnień osoby zainteresowanej w wyniku procesu, ale nie można też z drugiej strony automatycznie wyciągać z tej przyczyny wniosku, iż za każdym razem z przytoczonego powodu utraci on walor wiarygodności. Innymi słowy, pomówienie może być wystarczającym dowodem winy, nawet jeśli w toku dalszego postępowania zostanie ono odwołane, co przeto w niniejszej sprawie nie miało miejsca, o ile oczywiście spełnia odpowiednie warunki, a to: jest logiczne, konsekwentne i stanowcze, mieści się w granicach prawdopodobieństwa, nie wykazuje chwiejności, nie sprzeciwia się zasadom doświadczenia życiowego oraz wkomponowuje się w odtworzony z innych dowodów przebieg wypadków, znajduje potwierdzenie w innych bezpośrednich i pośrednich dowodach, a przy tym nie jest wyrazem osobistego zainteresowania pomawiającego, mającym na celu przerzucenie winy na inną osobę, czy umniejszanie stopnia własnego zawinienia. Opierając się na wskazanych kryteriach, należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy orzekając w rozpatrywanej sprawie zrealizował w pełni obowiązek szczególnej ostrożności przy ocenie wyjaśnień oskarżonego D. M. (1). Ponadto, w sposób nie budzący zastrzeżeń, w oparciu o wymienione zasady nadał tym wyjaśnieniom w omawianym zakresie walor dowodu pełnowartościowego, a tym samym obiektywnie wiarygodnego. Podzielając tę argumentację, w tym miejscu należy podkreślić co zostanie omówione na kanwie zarzutu XXII, że wyjaśnienia D. M. (1) dotyczące przestępstwa rozboju dokonanego na osobie J. F. (1) korespondują z zeznaniami tego ostatniego i F. B., a także z opinią sądowo- lekarską stwierdzającą rodzaj doznanych przez mężczyzn obrażeń. W tej sytuacji choć udział Ł. Ż. w przestępstwie nie potwierdzają inne dowody, trudno założyć, że akurat w tej kwestii D. M. (1) mówi nieprawdę, nie mając ku temu żadnych powodów.

1416 Nie sposób podzielić również stanowiska apelującego, że ponieważ w czasie dokonania napadu na J. Ż. (1) nie pracował w auto- komisie nie mógł podać nikomu informacji , które ułatwiłyby popełnienie przestępstwa. Wszak informacje przekazane przez oskarzonego były tego rodzaju, ze nie wymagały aktualnego zatrudnienia. Ł. Ż. sam podał, że J. F. (1) zna od dzieciństwa będąc długoletnim przyjacielem jego ojca. Przekazane informacje dotyczące lokalizacji auto-komisu, miejsca zamieszkania, godziny powrotu do domu czy marki samochodu jakim poruszał się pokrzywdzony były mu doskonale znane, tym bardziej, że przestał tam pracować stosunkowo krótko przed napadem .Natomiast wcześniejsze zatrudnieniu pozwalało mu na poczynienie spostrzeżeń dotyczących zabierania przez J. F. (1) pieniędzy pochodzących z działalności auto-komisu do domu, w sytuacji późnego zakończenia pracy. Nadmierne eksponowanie przez obronę faktu zaufania jakim miał obdarzać J. Ż. (1), co miało wyrażać sie w ponownym zatrudnieniu go po opuszczeniu aresztu śledczego, zdaniem Sadu Odwoławczego nie pozwala na kategoryczne wysnucie wniosku, że oskarżony nie dopuścił sie tego czynu. Doświadczenie zarówno zawodowe jak i życiowe zdaje sie niejednokrotnie wskazywać na to z jaką trudnością przychodzi uwierzyć pokrzywdzonym w winę osób bliskich czy znanych ofiarom.

1417 W tym stanie rzeczy rację miał Sąd Okręgowy uznając winę oskarżonego i przypisując mu popełnienie przestępstwa z art.18§3k.k. w zw z art.280§2k.k. Uznając prawidłowość przyjętej przez sąd kwalifikacji prawnej, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania wymierzonej w oparciu o obowiązujące przepisy oskarżonym kary, uznając ją za słuszną i sprawiedliwą .Za niezasadny należało więc uznać zarzut obrońcy oskarżonego Ł. Ż., iż zastosowana wobec jego klienta kara była nadmiernie surowa- szczególnie jeśli zważyć na rangę i stopień społecznej szkodliwości przypisanego wymienionemu oskarżonemu czynu.

1418 XXII (21 pkt wyroku)

1419 Apelacje obrońcy oskarżonego D. B. (1) i A. W. kwestionujące prawidłowość oceny dowodów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, jak i kwalifikację prawną przypisanego oskarżonemu D. B. (1) przestępstwa okazała się na tyle zasadna, że musiała skutkować ingerencją w treść orzeczenia Sądu Okręgowego w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu D. B. (1) czynu.

1420 Wbrew podniesionym przez skarżących zarzutom za wyjątkiem błędnej kwalifikacji , sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędów oraz uchybień przytoczonych w złożonym środkach odwoławczych.

1421 Podkreślić należy, że sąd I instancji wszystkie zgromadzone dowody ocenił, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 k.p.k., którego nie naruszył.

1422 W sprawie niniejszej, w odniesieniu do zarzutu stawianemu oskarżonemu D. B. (1) i A. W. sąd merytoryczny dysponował dowodami w postaci wyjaśnień tych oskarżonych, oskarżonego D. M. (1) oraz zeznań świadków J. F. (1) i F. B. . Słusznie oceniając materiał dowodowy oparł sie na wyjaśnieniach D. M. (1) i zeznaniach świadków odmawiając przydania waloru wiarygodności wyjaśnieniom A. W. i D. B. (1).

1423 D. M. (1) pewnie i zdecydowanie wyjaśniał na temat udziału D. B. (1) i A. W. w zdarzeniu. Opisał nie tylko sposób działania sprawców i rolę jaką każdy z nich odegrał w zdarzeniu ale także jak byli przygotowani do działania (rękawiczki i czapki wełniane, broń którą dysponował A. W., marka samochodu jakim przyjechali na miejsce zdarzenia, wybór miejsca zaparkowania samochodu tak aby móc obserwować drogę dojazdu pokrzywdzonego). Wyjaśnienia D. M. (1) korespondują z zeznaniami świadków J. F. (1) i F. B., a także z opinią sądowo- lekarską stwierdzającą rodzaj doznanych przez mężczyzn obrażeń. I tak potwierdzenie w zeznaniach świadków znajdują podane przez oskarżonego fakty:

1424 - stania przed wejściem do klatki schodowej i sprawiane wrażenia rozmawiającego przez domofon;

1425 - zaatakowanie J. F. (1) zgiętą ręka i przyduszanie go;

1426 - uczestnictwo dwóch innych mężczyzn w napadzie, w tym jednego który przyłączył sie do ataku na J. F. (1) i drugiego, który zaatakował F. B.;

1427 -posługiwanie sie przez jednego z nich pojemnikiem z gazem łzawiącym;

1428 -uderzenie J. F. (1) w głowę pojemnikiem z gazem( stłuczenie głowy manifestujące się krwiakiem podskórnym)

1429 -posiadanie przez jednego z uczestników napadu broni;

1430 Mając na względzie przytoczone wyżej ustalenia nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego, że wyjaśnienia D. M. (1) pozostają w sprzeczności zarówno z zeznaniami pokrzywdzonych jak i dalszymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez sąd co do metod działania zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez B. Ż.. Co do tych ostatnich to prawdą jest, że odpowiedzialnym za broń w grupie przestępczej B. Ż. zgodnie z zeznaniami D. Ł. był A. W., a więc jak podnosi skarżący on nią dysponował i nie musiał korzystać z broni przekazywanej przez inne osoby. Niemniej pamiętać należy , że broń grupa przestępcza B. Ż. przechowywała w różnych miejscach. W mieszkaniach znajdujących sie zarówno w miastach na Śląsku jak i poza nim. Nie sposób zatem wykluczyć , iż w danym momencie koniecznym stałoby sie przywiezienie broni z innego miasta co mogło stanowić dodatkową komplikację, której uniknięto przyjmując broń od K. I. (3), działającego wówczas w grupie B. Ż. i ściśle współpracującego z D. B. (1) k.(...). Nie dyskredytuje wartości dowodowej wyjaśnień D. M. (1) podniesiona przez skarżącego wątpliwość co do podziału skradzionych pieniędzy pomiędzy cztery osoby z wyłączeniem B. Ż.. To prawda, iż D. M. (1) nie wspominał aby w trakcie podziału łupu wydzielono stosowną kwotę dla tego ostatniego, dodaje jednak, ze nie pamięta czy części podziału były równe. Zatem mając w pamięci przypadki, kiedy to A. W. przekazywał B. Ż. (3) należne mu pieniądze nie sposób wykluczyć, że miało to miejsce i w tej konkretnej sytuacji. Nie sposób takze podzielić zarzut obrońcy oskarzonego D. B. (1) , że konflikt między oskarżonym D. M. (1) i D. B. (1) legł u podstaw wskazania oskarżonego D. B. (1) jako jednego z uczestników zajścia. Ten zarzut jest o tyle nieprzekonujący, bowiem jak wynika z materiału dowodowego D. M. (1) wyjaśniał o udziale swoim i innych członków związku przestępczego o charakterze zbrojnym w kilku innych przestępstwach. Osobisty udział D. B. (1) oskarżony M. wskazał tylko w odniesieniu do tego konkretnego czynu. Zdaniem Sadu Apelacyjnego, jeżeli na wyjaśnienia D. M. (1) miałaby rzutować osobista niechęć do D. B. (1), to nic nie stało na przeszkodzie aby wskazać na jego obecność i aktywny udział w innych przestępstwach. Zresztą nawet w odniesieniu do tego konkretnego czynu niechętny B. (1) kierujący się istniejącym miedzy nimi konfliktem i ewentualnym uczuciem zemsty mógł wskazać na D. B. (1) jako osobę posługującą sie bronią, a na pewno mającą świadomość o tym ,że posługują sie nią inni uczestniczy zajścia.

1431 Zgodzić się natomiast trzeba z obrońcą oskarżonego D. B. (1), ze zebrany w sprawie materiał dowodowy , w żaden sposób nie wskazuje, iż porozumienie współsprawców obejmowało użycie niebezpiecznego przedmiotu jakim jest broń palna. Słusznie podnosi obrońca oskarżonego D. B. (1), iż nawet z wyjaśnień D. M. (1) nie wynika aby D. B. (1) wiedział o posiadaniu broni przez A. W.. D. M. (1) posiadał wiedzę o tym, że do dokonania tego napadu broń A. W. przekazał K. I. (3), widział także , że w planach dotyczących przebiegu napadu nie było jej użycia. Sposobem obezwładnienia ofiary miało być „doprowadzenie mężczyzny do bezbronności poprzez chwycenie za szyję”k.10253. To, że do akcji wkroczył A. W. wynikało z faktu, że F. B., który przywiózł J. F. (1) do miejsca zamieszkania widząc stojącego przy wejściu do klatki schodowej mężczyznę postanowił poczekać aż kolega bezpiecznie wejdzie do jej wnętrza, a następnie pospieszył mu z pomocą. Trzymaną przez A. W. broń widział jedynie F. B., który podał, że w ręku dobiegającego do niego mężczyzny widział przedmiot przypominający pistolet. W tym samym czasie jak wynika z jego relacji dwaj mężczyźni nadal szamotali się z J. F. (1). Mając wiec na uwadze powyższe oraz stwierdzenie D. M. (1): „Jeżeli A. W. wyciągnął broń to podjął decyzję sam”, a także brak jakichkolwiek innych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że D. B. (1) wiedział o posiadaniu i posłużeniu się przez A. W. bronią w trakcie napadu zasadnym była zmiana kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu D. B. (1) na przestępstwo z art. 280§1 kk. Słusznie, zatem Sąd Okręgowy odmówił dania wiary wyjaśnieniom D. B. (3) i A. W. i uznał ich winę w odniesieniu do powyższego zarzutu. Konsekwencją zmiany kwalifikacji prawnej czynu przypisanego D. B. (3) było wymierzenie mu kary czterech lat pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonemu karę w powyższym wymiarze, sąd uwzględnił stopień winy oskarżonego, uznany za bardzo wysoki, zwłaszcza gdy idzie dokonanie przestępstwa rozboju.

1432 Oskarżony ponosi, bowiem pełną winę z tytułu popełnienia zarzucanego mu czynu. Jest on osobą w pełni dojrzałą i ukształtowaną (niestety o dominujących negatywnych cechach osobowości), osobą o odpowiednim poziomie rozwoju intelektualnego, pozwalającym mu na zrozumienie swych zachowań, ich ocen społecznych (zwłaszcza przez pryzmat odbytych dotychczas kar pozbawienia wolności), oraz pozwalającym mu na swobodne kierowanie swym postępowaniem, ukierunkowane na osiągnięcie zaplanowanych celów. Nadto w związku ze swym doświadczeniem życiowym, w tym, co trzeba w tej części wywodu szereg razy stanowczo podkreślać, swą wielokrotną karalnością, zwłaszcza za dokonanie w zbliżony sposób innego przestępstwa rozboju, w pełni przyswoił sobie reguły, którymi kieruje się społeczeństwo, choćby z tego powodu, że za ich naruszenie poniósł dotkliwą karę.

1433 Przypomnieć w tym miejscu jeszcze należy, gdy mowa o stopniu winy, iż oskarżony B. A. (2) brutalnie zaatakował J. F. (1) , tylko po to, by zdobyć pieniądze. Nadto doświadczenie życiowe oskarżonego, związane z wielokrotnym ponoszeniem karnoprawnych konsekwencji swych przestępczych zachowań, zwłaszcza podobnego zachowania, wysoce negatywnie rzutuje na osąd jego cech osobowych, w pełni świadomie, po raz kolejny, naruszającego porządek prawny, godząc w najważniejsze dobra prawnie chronione, zaledwie kilka miesięcy po opuszczeniu zakładu karnego.

1434 Te właśnie elementy legły u podstaw przyjęcia, iż stopień winy oskarżonego, co do przypisanego mu czynu, gdy oceniać go globalnie, jest bardzo wysoki

1435 Gdy o tym mowa, opisany stopień winy oskarżonego, bardzo wysoki, jako determinanta stanowiąca limit górnej dolegliwości kary, wskazał na konieczność sięgnięcia po karę odpowiednio surową, gdy idzie o przestępstwo rozboju popełnione przez tego oskarżonego, z uwagi na stosowanie regulacji art. 64 § 1 k.k. Tylko taka kara jest w ocenie Sądu zdolna do wywołania refleksji u tego oskarżonego, do przekonania go o stanowczości organów wymiaru sprawiedliwości w zwalczaniu brutalnych, społecznie nieakceptowalnych, Poza powrotem do przestępstwa przeciwko mieniu, wielokrotnym gdy idzie o oskarżonego, jako okoliczność zdecydowanie obciążającą Sąd uwzględnił również nagminność podobnych przestępstw, społecznie całkowicie nieakceptowalnych. Dlatego też sięgnięto wobec oskarżonego, gdy mowa o tym czynie, po zdecydowaną karę, nie będącą przy tym karą nadmiernie surową, gdy uwzględnić z jednej strony powrót oskarżonego do

1436 Uznając prawidłowość przyjętej przez sąd kwalifikacji prawnej wobec A. W., Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania wymierzonej w oparciu o obowiązujące przepisy oskarżonemu kary, uznając ją za słuszną i sprawiedliwą.

1437 Zarzuty XXIII , XXVI ( 22 i 25 pkt wyroku)

1438 Apelacja obrońcy oskarżonego H. H. (1) w niewielkim tylko zakresie zasługiwała na uwzględnienie Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, należało stwierdzić że wbrew jego stanowisku Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, co do tego, iż oskarżony H. H. (1) był osobą pomagającą w popełnieniu przestępstw na osobach B. K. (1) i A. Ć..

1439 Słusznie Sąd I instancji dokonał ustaleń w oparciu o wyjaśnienia D. M. (1) co do roli H. H. (1) jaką odegrał w popełnieniu w/w przestępstw. Oskarżony D. M. (1) składając wyjaśnienia odnośnie przebiegu przestępstw popełnionych na osobach B. K. (1) i A. Ć., w których sam brał udział, opisał ich przebieg, osoby biorące w nich udział, sposób w jaki podzielone były role pomiędzy uczestników zdarzenia. Przedstawiona przezeń wersja została potwierdzona nie tylko przez pokrzywdzonych, ale również przez innych uczestników zdarzenia, o czym będzie szerzej mowa przy omawianiu zarzutu XXV i XXVI .Prawdą jest, że D. M. (1) , co podkreśla skarżący, nie opisał wyglądu „H. z Ż.” i nie podał innych cech pomocnych przy jego identyfikacji ale konsekwentnie w kilku przesłuchaniach wymieniał go jako osobę, przekazującą informacje o „dwóch właścicielach kantoru z województwa (...)” bądź kontaktującą A. W. z Ż. E. (1) w sprawie kolejnego napadu. W pierwszym przypadku opisał mężczyzn, podał markę samochodu, którym przyjeżdżają, określił miejsce parkowania i podał, że pieniądze przenoszą w reklamówce określając, iż każdorazowo maja przy sobie około 80.000 złotych. To on zaproponował sposób podziału zrabowanych pieniędzy, co zostało zaakceptowane przez B. Ż..

1440 W drugim przypadku wiedza D. M. (1) na temat informacji przekazywanych przez H. z Ż. była bardziej skąpa. Jednak dalej wskazywał na niego jako tego , który rozmawiał z B. Ż. (1), później ze A. W., a skutek tych rozmów był taki, że ten ostatni powiedział D. M. (1), że planowany jest napad i „w tej sprawie H. ma nas z kimś skontaktować”. Powyższe jak i dalsze twierdzenia D. M. (1): „H. wzięliśmy spod hotelu, wskazał nam trasę,, przyjechaliśmy na ul. (...) gdzie spotkaliśmy sie z Ż. E. (1), H. wiedział , że chodzi o napad” czynią słusznym uznanie przez Sąd Okręgowy winy oskarżonego H. H. (1) w zakresie zarzuconych mu czynów. Takie stanowisko sądu wynika z oceny wyjaśnień D. M. (1) i nie chodzi tu li tylko o stwierdzenie, „H. wiedział, że chodzi o napad”. Oskarżony M. podał, że cały scenariusz napadu zaproponował Ż. E. (1) , osoba, z która skontaktował H. H. (1) bezpośrednich wykonawców. Mężczyzna, który był na tyle istotny dla tego ostatniego, że ten proponując sposób podziału zysków od razu podał, że otrzymane 50% jest do podziału dla jeszcze jednej osoby. Zasady doświadczenia życiowego wsparte logicznym rozumowaniem pozwalają na postawienie tezy, że znając Ż. E. (1), dzieląc się z nim zyskami, kontaktując go z wykonawcami , znał jego plany i zamierzenia, w tym zarysy jeśli nie dokładne scenariusze planowanych napadów. Trudno zgodzić sie z obrońcą, iż oskarżony nie obejmował swym zamiarem ułatwienia popełnienia przestępstwa rozboju, a jedynie kradzieży, tym bardziej, ze sprawcy dokonali analogicznego przestępstwa w M. nie wypełniając swym zachowaniem znamion rozboju. Wszak sposób popełnienia w/w przestępstw był całkowicie różny. Plan popełnienia przestępstwa na osobie A. Ć. od razu obejmował kradzież samochodów, które miały brać udział w zdarzeniu, i które miały służyć- jeden do ucieczki a drugi do zablokowania drogi jadącemu pokrzywdzonemu( awaria samochodu).

1441 Nie podzielił także sąd odwoławczy wątpliwości apelującego co do prawidłowości, a tym samym wartości dowodowej okazania D. M. (1) wizerunku H. H. (1). D. M. (1) wskazał na zdjęciu oskarżonego H. H. (1) podobnie jak A. W., co miało miejsce w tym samym przesłuchaniu. Rozpoznanie to zostało potwierdzone w bezpośredniej konfrontacji oskarżonych, kiedy to D. M. (1) podał: „siedzącego na wprost mnie mężczyznę znam jedynie z widzenia. To jest H.”. Jednocześnie zdaniem Sądu Apelacyjnego w/w konfrontacja umacnia wcześniejsze okazanie. Nie w pełni można podzielić stanowiska skarżącego, że z pkt 25 wyroku nie wynika wobec którego ze sprawców wykonawczych H. H. (1) dopuścił sie pomocnictwa psychicznego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego zgromadzone w niniejszej sprawie dowody oraz lektura uzasadnienia pozwalają na podzielenie stanowiska sadu I instancji , iż H. H. (1) dopuścił sie pomocnictwa wobec bezpośrednich sprawców przestępstwa rozboju na osobie A. Ć. oraz kierującego związkiem przestępczym (...) (...).

1442 Sąd Apelacyjny nie podzielił natomiast stanowiska sądu I instancji co do prawidłowości przyjętej wobec oskarżonego H. H. (1) kwalifikacji prawnej w tym zastosowania art. 65 k.k. Słusznie zarzuca skarżący, że czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 22 wyroku został popełniony w październiku 1995, kiedy to nie obowiązywał jeszcze przepis art.58a. Uznając racje skarżącego sąd odwoławczy wyeliminował z opisu pkt 22 wyroku stwierdzenie działania w warunkach związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż. i przyjął, ze czyn ten wyczerpał znamiona występku określonego w art. 18§ 2 k.k. z 1969 roku w zw z art.203 §1 k.k z 1969 roku w zw z art.4§1 k.k.

1443 Pomimo tej zmiany Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania wymierzonej w oparciu o obowiązujące przepisy oskarżonemu kary, uznając ją za słuszną i sprawiedliwą .

1444 Wymierzając oskarżonemu H. H. (1) kary za dwa zarzucane mu czyny sąd I instancji miał na uwadze stopień winy oskarżonego, uznany za znaczny. Wpływ na to miał, fakt, iż oskarżony posiadał pełną możliwość postępowania zgodnego z przyjętym prawem, a pomimo tego, z niskich pobudek, z chęci zysku postąpił w sposób sprzeczny z normami prawnymi.

1445 Sąd miał także na uwadze stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego, uznany za wysoki, uwzględniając rodzaj i charakter naruszonych dóbr.

1446 Wymierzając karę Sąd uwzględnił także cele prewencji indywidualnej, czyli cele zapobiegawcze i wychowawcze. W ocenie Sądu Okręgowego, która podzielił Sąd Apelacyjny aby zapobiec powrotowi oskarżonego do przestępstwa, a zwłaszcza przekonać go o całkowitej nieopłacalności naruszania reguł porządku prawnego, jego zachowanie winno spotkać się z odpowiednią, adekwatną karą.

1447 Fakt działania i popełnienia przez oskarżonego H. H. (1) w ramach grupy przestępczej czynu z pkt 25 wyroku pomimo braku zarzutu brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, nie budzi wątpliwości. Oskarżony udzielił pomocy do popełnienia dwóch przestępstw, spotkał sie zarówno z B. Ż., A. W. jak i innymi osobami, które miały wziąć udział w tych przestępstwach. I już na podstawie tych dwóch zdarzeń oskarżony obserwując wewnętrzną strukturę i więzy organizacyjnych w ramach wspólnego porozumienia, w tym faktu wydawania poleceń przez oskarżonego B. Ż. których wykonanie wynikało z dobrowolnego podporządkowania się kierującemu mógł wywieść wniosek, ze działa w ramach związku przestępczego.

1448 Nie znalazł również podstaw Sąd Apelacyjny do uwzględnienia zarzutu skarżącego dotyczącego obrazy art.63§1 k.k. poprzez jego niezastosowanie pomimo, ze oskarżonemu jak podnosi skarżący wymierzona karę pozbawienia wolności, a w toku postępowania stosowany był areszt tymczasowy. To prawda, ze oskarżony H. H. (1) był w niniejszej sprawie tymczasowo aresztowany ale w okresie od dnia18.09.1998 roku do dnia 15.02.2002 roku wprowadzono mu do wykonania karę pozbawienia wolności, co czyni powyższy zarzut niesłusznym.

1449 XXIV (23 pkt wyroku)

1450 W odniesieniu do oskarżonego B. Ż. powyższy zarzut, z uwagi na jego opis i kwalifikację prawną, z której wynikało działanie oskarżonego w warunkach art.65§1 k.k. ( naruszenie art.41§1 k.p.k. szeroko omówione na stronach od 1 do 5 niniejszego uzasadnienia) należało uchylić i przekazać sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

1451 Zarzut XXV (24 pkt wyroku)

1452 Apelacja obrońcy oskarżonego B. Ć. (3) nie zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie ustalenia faktyczne dotyczące oskarżonego dokonane przez sąd są prawidłowe i ocenione z zachowaniem wymogów z art.7 kpk. Sąd Apelacyjny podziela je w pełni w tym to, ze poczynione zostały w oparciu o wyjaśnienia D. M. (1) i ocenione jako wiarygodne.

1453 Słusznie Sąd Okręgowy przydał walor wiarygodności wyjaśnieniom D. M. (1) bowiem przedstawiona przezeń wersja zdarzenia odpowiada przebiegowi zaprezentowanemu przez B. K. (1) i J. Ć. (1).:

1454 - wyrwanie reklamówki B. K. (1) przez A. W.;

1455 -pogoń B. K. (1) i J. Ć. (4) za sprawcą;

1456 -próba zatrzymania pokrzywdzonych przez D. M. (1) i B. Ć. (3);

1457 - pochwycenie przez sprawców B. K. (1) za sweter i próba udaremnienia pościgu;

1458 Nadto zgadzają się informację podawane przez D. M. (1) z rzeczywistym stanem rzeczy w tym co do marki pojazdu jakim przyjechał pokrzywdzony z J. Ć. (1), miejsca jego zaparkowania oraz przybliżonego wieku pokrzywdzonych. Uznanie wiarygodności wyjaśnień D. M. (1) w przedstawionym wyżej zakresie pozwala również na uznanie za wiarygodne tej części jego wyjaśnień, która określa rolę B. Ć. (3) w niniejszym zdarzeniu. Oskarżony D. M. (1) jak wyjaśnił sam zaproponował B. Ż. udział B. Ć. (3) w popełnieniu tego przestępstwa. Spowodowane było to tym ,ze B. Ć. (3) nie tylko był jego kolegą ale w tamtym momencie „nie miał pieniędzy”. Trudno zatem przyjąć, ze nie pozostając w konflikcie z B. Ć. (3), będąc jego kolegą D. M. (1) fałszywie go pomawia. Twierdzenia tego ostatniego umacnia rozpoznanie B. Ć. (3) przez J. Ć. (1) i B. K. (1).

1459 Powyższe rozpoznanie, podobnie jak rozpoznanie przez pokrzywdzonego i J. W. (2) i D. M. (1) jako uczestników napadu uwiarygodnia wyjaśnienia D. M. (1).

1460 W tym stanie rzeczy nie sposób podzielić stanowisko skarżącego, że oskarżony B. Ć. (3) nie mógł brać udziału w kradzieży rozbójniczej na szkodę B. K. (1) albowiem był do tego fizycznie niezdolny albowiem miał złamana rękę , umieszczona w gipsie, a wiec zbyt mocno „rzucałby sie w oczy”, a Sąd nie odniósł się do jego wyjaśnień i nie ocenił ich w wyroku.

1461 To prawda, że żaden ze świadków nie podaje aby któryś ze sprawców wyróżniał sie czym szczególnym- w tym ręką na temblaku, prawdą jest także to, że B. Ć. (3) miał złamana rękę-bo potwierdza to dokumentacja medyczna. Jednak jak słusznie zauważa sąd meriti oskarżony doznał złamania ręki w dniu 15 sierpnia 1995 roku ,zdarzenie miało miejsce 23 października 1995 roku, a stan ręki oskarżonego po upływie 2 miesięcy od wypadku nie przeszkadzał mu w wyjeździe do M.. Zaaprobować należy stanowisko sądu, że oskarżony samą swą posturą powstrzymywał pogoń za A. W. i nie musiał używać siły nadwyrężając rekę .

1462 Zwrócić należy również uwagę na to, że zdarzenie rozgrywało sie pod koniec października, a pogoda jak zazwyczaj panuje pod koniec tego miesiąca- uzasadnia twierdzenie, że oskarżony ubrany był w kurtkę, a co najmniej sweter, co niewątpliwie powodowało, że opatrunek gipsowy nie był widoczny na ręce. Mając nadto na uwadze dynamiczny charakter zdarzenia i panujące w jego trakcie emocje można przyjąć, że B. K. (1) i J. Ć. (1) mogli nie zauważyc gipsu na ręku B. Ć. (3).

1463 Niezasadny był również zamieszczony w apelacjach zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art. 5 § 2 k.p.k. Zasadą jest, że na korzyść oskarżonego tłumaczy się jedynie nieusuwalne wątpliwości. Pierwszym zatem etapem powinno być podjęcie próby ich wyeliminowania w sposób zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, w oparciu o zebrany w sprawie materiał procesowy. Dopiero w dalszej kolejności, gdyby zabieg tego rodzaju okazał się nieskuteczny, można wyjaśnić je na korzyść oskarżonego. W opisanym kontekście należy zauważyć, iż wątpliwości piętrzone w apelacji, zostały oparte na poddaniu w wątpliwość Wyjasnień D. M. (1). Ich ocena dokonana przez sąd okręgowy co wskazano na wstępie uzasadnienia została zaaprobowana przez sąd odwoławczy. W opisanym kontekście należy zauważyć, iż wątpliwości piętrzone w apelacji, zostały wyjaśnione przez Sad pierwszej instancji, który nie sięgnął po zasadę in dubio pro reo, bowiem w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadków zbudował logiczny obraz zdarzeń z udziałem B. Ć. (3).

1464 Jeśli natomiast chodzi o zarzut dotyczący obrazy art.424 k.p.k. to odnoszą sie do niego uwagi przedstawione w początkowej części uzasadnienia.

1465 Podzielając ustalenia faktyczne dokonane przez sad I instancji, Sad Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w odniesieniu do B. Ć. (3) , w ten sposób, że wyeliminował z opisu przypisanego mu czynu stwierdzenie o działaniu w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż. i przyjął, że czyn ten wyczerpał znamiona występku określonego w przepisie art. 209 k.k. z 1969 roku w zw z art. 4 k.k. Przestępstwo kradzieży rozbójniczej na gruncie kodeksu z roku 1969 było zagrożone taka samą sankcja karną co na gruncie obecnego ale zważywszy na fakt, że w dacie popełnienia czynu przez oskarżonego nie było w kodeksie przepisu art. 58a uprzednio obowiązującą ustawę należało uznać, jako względniejszą. Pomimo tej zmiany Sad Odwoławczy nie znalazł podstaw do kwestionowania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności uznając ja za słuszną i wyważoną.

1466 W odniesieniu do oskarżonego A. W. powyższy zarzut, z uwagi na jego opis i kwalifikację prawną, z której wynikało działanie oskarżonego w warunkach art.65§1 k.k. ( naruszenie art.41§1 k.p.k. szeroko omówione na stronach od 1 do 5 niniejszego uzasadnienia) należało uchylić i przekazać sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

1467 XXVIII, XXIX, XXXI, XXXII (27,28,30,31 pkt wyroku)

1468 Apelacja obrońcy oskarżonego Ż. E. (1), kwestionująca prawidłowość oceny dowodów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, jak i kwalifikację prawną przypisanych oskarżonemu przestępstw okazała się na tyle zasadna, że musiała skutkowała ingerencją w treść orzeczenia Sądu Okręgowego w zakresie orzeczonej oskarżonemu w pkt. 28 kary pozbawienia wolności.

1469 Przechodząc do meritum, Sąd Apelacyjny w kolejności, ustosunkuje się do zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego.

1470 Nie sposób podzielić zapatrywania skarżącego, że Sąd I instancji błędnie przyjął konstrukcję współsprawstwa w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez B. Ż., zamiast pomocnictwa polegającego na wskazaniu osoby i miejsca popełnienia przestępstwa A. W. i D. M. (1) jako osobom, które miały dokonać rozboju, a nie jako członkom związku przestępczego o charakterze zbrojnym.

1471 Racje ma natomiast Sąd Okręgowy, przyjmując, że działanie Ż. E. (1) należy rozpatrywać w kategoriach współsprawstwa. Nie budzi bowiem wątpliwości, że Ż. E. (1) nie tylko czynnie brał udział w czynnościach przygotowawczych do napadu( pokazał A. W. i D. M. (1) dwa kantory, których właścicielem był pokrzywdzony samochód, którym ten jeździł, wskazał drogę jaką wracał do domu, pokazał jego dom i zaproponował scenariusz napadu) ale również w nim uczestniczył. D. M. (1) podał, ze w dniu zdarzenia A. W. umówił się telefonicznie z Ż. E. (1) w miejscowości (...), a następnie wszyscy uczestniczy zdarzenia udali się do J.- w tym Ż. E. (1) swoim samochodem „typu U. (...) (2)”. Na miejscu zgodnie z podziałem ról uczestnicy zdarzenia zajęli wyznaczone pozycje (Ż. E. (1) „czekał w swoim samochodzie na trasie powrotnej do (...)). Znamiennym jest, że po dokonaniu przestępstwa pozostali sprawcy podjechali do miejsca, w którym oczekiwał na nich Ż. E. (1) i do jego samochodu wsiadł A. V. (2) z całością zrabowanych pieniędzy, a następnie oddalili sie zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami w kierunku (...). Tak wiec rola oskarżonego A. W. nie ograniczała się li tylko do działania nie wykraczającego poza zakres pomocnictwa i w związku z tym podzielić należało stanowisko sądu meriti, że przyjazd do J. wraz ze A. W., D. M. (1), B. Ć. (4) i D. B. (2), zajęcie w ramach podziału ról określonej pozycji na trasie zdarzenia, a następnie zabranie jednego ze sprawców z całością łupu było udziałem w czynności wykonawczej. Rację ma zatem Sąd Okręgowy przyjmując zarówno współsprawstwo oskarżonego do w/w czynu jaki to , że działał on w ramach związku przestępczego o charakterze zbrojnym. Ż. E. (1) co wynika z materiału dowodowego miał pełna świadomość istnienia związku przestępczego. Bezspornym jest, że w z pomocą H. H. (1) dotarł do struktur przestępczych kierowanych przez B. Ż.. To właśnie kontakt H. H. (1) z B. Ż. , a później ze A. W. doprowadził do spotkań tego ostatniego z Ż. E. (1). To wprawdzie Ż. E. (3) przedstawił plan napadu na A. Ć. ale musiał on zostać zaaprobowany przez B. Ż. i to dopiero ta aprobata spowodowała, że został on wdrożony w życie. Również podział łupu, który uwzględniał nie tylko bezpośrednich uczestników danego zdarzenia ale również B. Ż. wskazywał na fakt, że oskarżony Ż. E. (1) ma do czynienia ze związkiem przestępczym. Na powyższe wskazuje także fakt , że propozycja dokonania przestępstwa na osobie A. Ć. nie była odosobniona, a przy kolejnych przestępstwach skład osobowy ulegał lekkiej modyfikacji(poza stałym trzonem (...) i D. M.) natomiast sama zasada pozostawała niezmienna(akceptacja planu, podział zysków). Jeżeli nawet nie brać pod uwagę innych informacji przekazanych przez D. M. (1) na temat oskarżonego świadczących o jego kontaktach z członkami związku przestępczego B. Ż. (np. usiłowanie demontażu materiału wybuchowego założonego przez (...)) to juz powyższe okoliczności oceniane przez pryzmat doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania wskazują na to , że Ż. E. (1) działając w ramach związku przestępczego dopuszczał się przypisanych mu przestępstw.

1472 Mając w polu widzenia powyższe Sąd Apelacyjny uznając prawidłowość przyjętej przez sąd kwalifikacji prawnej wobec oskarżonego Ż. E. (1) w pkt 27 wyroku nie znalazł podstaw do kwestionowania wymierzonej mu w oparciu o obowiązujące przepisy kary, uznając ją za słuszną i sprawiedliwą.

1473 Podzielając zarzut skarżącego co do niewspółmiernie wysokiego wymiaru kary za czyn przypisany oskarżonemu w pkt 28 wyroku i zarzut prokuratora co do wadliwej kwalifikacji Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w tym zakresie i przyjmując ,że Ż. E. (1) dopuścił się przestępstwa z art. 18§2 kk w zw z art. 280§1 k.k na mocy art. 19§1 kk w zw z art. 280§1 kk wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. Orzeczona kara pozbawienia wolności uwzględnia zarówno faktyczną podstawę skazania jak i odzwierciedla stopień społecznej szkodliwości czynu, jest adekwatna do jego rangi, daje wyraz dezaprobaty dla zachowania oskarżonego, a jednocześnie uwzględnia jego właściwości osobiste .

1474 W pozostałym zakresie Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów obrońcy oskarżonego. Słusznie Sąd Okręgowy oparł się przede wszystkim na zeznaniach D. M. (1) ustalając rolę Ż. E. (1) w popełnieniu niniejszego przestępstwa, a zeznania B. Ć. (4) traktując, jako w pełni wiarygodne w zakresie przebiegu zdarzenia. Z wyjaśnień D. M. (1), którym sąd I instancji przydał walor wiarygodności( bowiem przedstawiony przezeń przebieg zdarzenia odpowiada wersji podanej przez F. K. i J. oraz B. Ć. (4)) wynika jednoznaczna rola Ż. E. (1):

1475 - on lub ktoś z jego znajomych miał zatarg z F. K.;

1476 - zaproponował napad na właścicieli, w trakcie którego mieli zabrać sprzęt w postaci radioodbiorników, wzmacniaczy, głośników samochodowych;

1477 - zrabowany sprzęt sprawcy mieli przekazać Ż. E. (1) , a ten miał im przekazać za niego 10.000 zł

1478 - miała to być usługa dla Ż. E. (1), chodziło o to aby pokrzywdzonych ukarać;

1479 - jeśli nie zdołanoby zabrać sprzętu to sprawcy mieliby ich pobić.

1480 Plan przestępstwa ustalony wcześniej i zaakceptowany przez B. Ż. przewidywał obezwładnienie właścicieli, skucie ich kajdankami, zamkniecie na terenie warsztatu, a następnie zabór znajdującego sie tam sprzętu. Zdecydowana postawa F. K., który wybiegł z warsztatu w celu wezwania pomocy spowodowała, że sprawcy uciekli nie dokonując wcześniej zaplanowanego zaboru znajdujących sie tam przedmiotów. Powyższy plan ustalany był przez Ż. E. (1) ze A. W. i D. M. (1). B. Ć. (4) w tej fazie zdarzenia jeszcze nie był. Jego udział rozpoczął się dzień przed zdarzeniem w momencie kiedy został wraz z D. B. (2) poinformowany o planowanym napadzie. Słusznie, zatem jako wiarygodne ocenił sąd zeznania B. Ć. (4) w zakresie samego przebiegu zdarzenia bo jak wskazano wyżej znajdują poparcie w innych dowodach, natomiast w zakresie roli Ż. E. (1) i etapu planowania, dał wiarę D. M. (1).

1481 W tym miejscu podkreślić należy, że niezrozumiałym jest brak w przypisanej oskarżonemu odnośnie tego czynu kwalifikacji prawnej art.65kk. Czyn ten został popełniony miesiąc po dokonaniu przestępstwa rozboju na osobie A. Ć. gdzie przyjęto kwalifikacje z art.65k.k. i miesiąc przed popełnieniem przestępstwa na osobie D. M. (2) gdzie również kwalifikacja czynu przypisanego Ż. E. (1) zawierała art. 65k.k. Niezrozumienie jest tym większe, gdyż w tym przypadku jak i w poprzednich plan został zaakceptowany przez B. Ż.. Brak jednak apelacji na niekorzyść w tym zakresie uczynił modyfikację w zakresie zmiany kwalifikacji w takim kształcie niemożliwą.

1482 Przechodząc do omówienia kolejnego zarzutu skarżącego, a dotyczącego naruszenia prawa procesowego ,poprzez dowolna ocenę zeznań Ć. K. (1), G. K. (2) i E. I. (2) odkreślić należy, że sąd I instancji wszystkie zgromadzone dowody ocenił, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 k.p.k., którego nie naruszył.

1483 Z zeznań Ć. K. (1) jak i jego współpasażerów jednoznacznie wynika, że wracając z Austrii do Polski został około 5 km przed (...) wyprzedzony przez samochód T. (...) (1), który następnie zaczął blokować mu drogę, spychając jego samochód na pobocze. W kierowcy Ć. K. (1) rozpoznał w trakcie okazania jednoznacznie Ż. E. (1), a zważywszy, że miało ono miejsce tuż po zdarzeniu wartość jego jest duża tym bardziej, że oskarżony przyznał, ze doszło do spotkania z pokrzywdzonym choć zdarzenie miało całkowicie inny przebieg. Słowa groźby jakie oskarżony wypowiedział pod adresem pokrzywdzonego znalazły odzwierciedlenie w zeznaniach G. K. (2) i E. I. (2). Nie sposób zgodzić sie z obrońcą, że słowa: „to co chcesz zrobić będzie kosztowało cie życie”, czy „ za to co chcesz zrobić skrócę cie o głowę” w sytuacji pokazania przedmiotu przypominającego broń nie mogły wzbudzić obawy spełnienia groźby. Należy mieć na uwadze, że słowa groźby zostały wypowiedziane w momencie, kiedy Ć. K. (1) postanowił zjechać do pobliskiego komisariatu policji i zawiadomić o niebezpiecznym sposobie jazdy kierowcy samochodu T. (...) (1) w tym próbie zepchnięcia jego samochodu na pobocze. Połączenie tych wszystkich faktów w jedna całość(zajechanie drogi, próba zepchnięcia samochodu na pobocze, demonstracja przedmiotu przypominającego broń poprzez przyłożenie go do głowy, wypowiedzenie słów groźby w momencie zjazdu do komisariatu) czynią w pełni uzasadnioną obawę Ć. K. (2) o zdrowie, a nawet życie swoje i pasażerów. Mając w polu widzenia powyższe Sąd Apelacyjny uznając prawidłowość przyjętej przez sąd kwalifikacji prawnej wobec oskarżonego Ż. E. (1) w pkt 30 wyroku nie znalazł podstaw do kwestionowania wymierzonej mu w oparciu o obowiązujące przepisy kary, uznając ją za słuszną i sprawiedliwą.

1484 Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu Ż. E. (1) w pkt.31 wyroku-XXXII zarzut aktu oskarżeni, rację należy przyznać skarżącemu tylko w tym zakresie, iż Sąd Okręgowy wykazał się niekonsekwencją przyjmując, że oskarżony w tym przypadku dopuścił się pomocnictwa , a nie współsprawstwa jak w pkt.27 wyroku. Brak apelacji na niekorzyść w tym zakresie czyni niemożliwym zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu choć zdaniem sądu odwoławczego Ż. E. (1) dopuścił sie współsprawstwa a nie pomocnictwa. Słusznie Sad Okręgowy dał wiarę D. M. (1) opisującemu role Ż. E. (1): przekazanie A. W. informacji o właścicielu hurtowni, pobyt w niej wraz z tym ostatnim na tydzień przed napadem, pokazanie miejsce jej położenia i potencjalnego miejsca, właściwego do dokonania przestępstwa, przekazanie informacji o godzinie wyjazdu pokrzywdzonego z pieniędzmi, marki samochodu jakim sie porusza oraz, określenie kwoty pieniędzy, jaka ten może mieć przy sobie. Wyjaśnienia D. M. (1) co do przebiegu samego zdarzenia są zbieżne z zeznaniami nie tylko D. M. (2) ale także B. K. (2), postronnego świadka obserwującego zdarzenie. Trudno w tym stanie rzeczy podważać nie tylko tę ich część dotyczącą samego przebiegu zdarzenia jak i tą, z której wynika udział i rola w zdarzeniu Ż. E. (1). W tym fakt, że oskarżony podobnie jak w czasie napadu na A. Ć. czekał „zgodnie z umową” na pozostałych uczestników biorących udział w przestępstwie „na drodze w stronę (...)” i na określony sygnał miał przyjechać po nich do lasu na wskazane przez niego wcześniej miejsce.

1485 W odniesieniu do pkt 27 i 31 Sad Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce stwierdzeni „kierowanego przez B. Ż.” przyjął „kierowanego przez inna ustalona osobę”

1486 Kara wymierzona oskarżonemu za ten czyn jest właściwa oraz słuszna i nie znalazł sąd odwoławczy podstaw do kwestionowania jej wymiaru.

1487 XXX (29 pkt wyroku)

1488 Apelacja obrońcy oskarżonego A. W. odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu A. W. w pkt. 29 wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie ustalenia faktyczne dotyczące oskarżonego dokonane przez sąd są prawidłowe i ocenione z zachowaniem wymogów z art.7 kpk. Sąd Apelacyjne podziela je w pełni w tym to, że poczynione zostały w oparciu o wyjaśnienia D. M. (1) i ocenione, jako wiarygodne.

1489 Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu Okręgowego odnośnie niniejszego czynu poczynione w oparciu o wyjaśnienia D. M. (1).

1490 Przedstawiona przez oskarżonego wersja zdarzenia odpowiada jego przebiegowi zaprezentowanemu przez B. J. i F. K., a także B. Ć. (4). I tak pracujący w warsztacie twierdzili, ze T. (...) (2) przyjechało dwóch mężczyzn w celu montażu głośników w samochodzie, w trakcie trwających prac polegających na demontażu poprzednich do warsztatu weszło kolejnych dwóch. Ta wersja zgadza się z wersją przedstawioną przez D. M. (1) i B. Ć. (4). Ten ostatni twierdził, wprost, że on i D. B. (2) wjechali do warsztatu, jako przynęta, a gdy monterzy pracowali to do warsztatu weszli M. i W.. W dalszej części wyjaśnienia D. M. (1) i zaznania B. J. i F. K. również korespondują ze sobą. Dlatego nie sposób podzielić zarzutu skarżącego, iż zeznania mężczyzn pracujących w warsztacie istotnie różnią się od wyjaśnień D. M. (1). To prawda, że pojawiają się sie w nich drobne różnice, które w żaden sposób nie mogą deprecjonować całości składanych odnośnie tego zdarzenia wyjaśnień przez D. M. (1). Fakt wyjazdu z warsztatu trzech mężczyzn i wybiegnięcie czwartego potwierdza F. K.. Podaje, że potracił nawet barkiem wybiegającego, a ten sie przewrócił po czym wsiadł do samochodu i odjechał z pozostałymi. Również D. M. (1) jeżeli nawet podał w pewnym momencie, że wybiegając uciekł na piechotę w osiedle, a później został wraz z pozostałymi odwieziony do M. przez Ż. E. (1) to na karcie (...) wyjaśnił, że on i pozostali podejrzani na skutek zdecydowanej obrony napadniętych, wsiedli do samochodu i odjechali.

1491 Prawdą jest natomiast, co podnosi skarżący, że pokrzywdzeni nie rozpoznali A. W., jednak na karcie (...) F. K. zeznaje po przyjrzeniu sie oskarżonemu A. W., że brał on udział w zdarzeniu na 99%. Ten fakt w powiązaniu z wyjaśnieniami D. M. (1), zeznaniami B. Ć. (4) i F. K. słuszną czyni decyzję Sadu Okręgowego uznającego winę A. W. w zakresie przypisanego mu czynu. Podzielając stanowisko sądu I instancji Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania zarówno przyjętej wobec oskarżonego kwalifikacji prawnej jaki i wymierzonej mu za czyn przypisany w pkt 29 kary pozbawienia wolności.

1492 Zarzuty XXXIII i XXXV, XXXVII , XL, XLII, XLVII, LI, LIII (32 i 34,36, 39, 41,46, 50, 52 pkt wyroku)

1493 W odniesieniu do oskarżonego B. Ż. powyższy zarzut, z uwagi na jego opis i kwalifikację prawną, z której wynikało działanie oskarżonego w warunkach art.65§1 k.k. ( naruszenie art.41§1 k.p.k. szeroko omówione na stronach od 1 do 7 rozważań niniejszego uzasadnienia) należało uchylić i przekazać sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

1494 Zarzuty XXXIV, XXXVI, LIV (33, 35, 53 wyroku)

1495 Argumenty podniesione w apelacjach obrońców oskarżonego Ć. H. okazały się niezasadne, stąd też nie należało ich uwzględnić. Wbrew zarzutom naruszenia art.424§1k.p.k. uzasadnienie Sądu Okręgowego odnośnie czynów przypisanych oskarżonemu Ć. H. w sposób wyczerpujący wykazało zasadność ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skazania. Ocenie poszczególnych dowodów nie można zarzucić braku logicznej konsekwencji, zaś spostrzeżenia poczynione w zakresie wartościowania relacji zarówno D. M., jak i poszczególnych oskarżonych zostały należycie umotywowane. D. M. (1) konsekwentnie czy to w czasie przesłuchania go w charakterze podejrzanego, a później oskarżonego, czy w czasie wizji lokalnej wskazywał na osoby uczestniczące w popełnieniu przestępstwa na osobie D. M. (2) i D. Ć. (1). Jego wyjaśnienia wbrew twierdzeniom skarżących znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach G. Ł. i pokrzywdzonych. Eksponując rozbieżność w wyjaśnieniach w/w dotyczącą, osoby, która odwiozła sprawców po nieudanym napadzie na D. M. (2), skarżący zdaje się nie zauważać co do ilu okoliczności dotyczących obu zdarzeń wyjaśnienia w/w są zbieżne:

1496 -wyjazd na napad samochodem D. (...) skradzionym przez Ć. H. i G. Ł.;

1497 - zajechanie drogi samochodem pokrzywdzonemu jadącemu (...);

1498 - kierowanie samochodem D. przez Ć. H.;

1499 - wskazanie osób, które wybiegły z samochodu w pogoni za D. M. (2) i wjechanie samochodu D. do rowu;

1500 - pozostawienie samochodu D. w lesie i początkowy powrót piechotą;

1501 - „wystawienie” przestępstwa na osobie D. Ć. (1) przez B. I. (2);

1502 -kradzież samochodu dla popełnienia tego przestępstwa przez G. Ł. i Ć. H.- E. (...), koloru bordowego, stanowiące własność M.;

1503 -opis przebiegu zdarzenia(atak G. Ł., włączenie się do akcji D. M. (1), a potem Ć. H., który uderzył ofiarę kolbą pistoletu gazowego w głowę, wywiezienie jej poza teren Ż. i przykucie kajdankami do drzewa, zabór pieniędzy- podanie przybliżonej kwoty-M. 140.000 zł, a Ł. 130.(...));

1504 - porzucenie skradzionego samochodu E..

1505 W tym stanie rzeczy, zważywszy jeszcze na fakt, że w/w okoliczności, co do samego przebiegu zdarzenia zostały potwierdzone przez pokrzywdzonych w tym również B. M. (2) co do czasu i miejsca dokonania kradzieży jego samochodu, rozbieżność podkreślaną przez skarżących należy uznać za marginalną i nie mogącą rzutować na całokształt oceny wyjaśnień D. M. (1) i G. Ł.. Prawdą jest, ze Sad Okręgowy nie odniósł się do dowodu w postaci wyroku Sadu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 21 października 1998 roku , którym to z a dokonanie rozboju na osobie D. Ć. (1) został skazany J. Z., niemniej jednak przy uchyleniu go przez Sad Najwyższy w trybie kasacji i przy rozpoznaniu przez pokrzywdzonego osoby kierującej samochodem E., przeproszeniach G. Ł. wygłoszonych w czasie rozprawy nie jest to uchybienie mogące rzutować na ocenę zaaprobowanych przez Sąd Apelacyjny ustaleń Sądu Okręgowego. Mając na uwadze niezaprzeczalny fakt złego stanu zdrowia psychicznego jego wyjaśnienia zostały ocenione z dużą ostrożnością i przez pryzmat nie tylko wyjaśnień D. M. (1) ale przede wszystkim zeznań D. M. (2), D. Ć. (1) oraz B. M. (2). Tak ocenionym zeznaniom Sad potraktował, jako pełnowartościowy dowód w niniejszej sprawie. Na ocenę wyjaśnień G. Ł. ocenianych przez pryzmat w/w dowodów żadna miarą nie może rzutować konflikt pomiędzy tym ostatnim a Ć. H. (1) co sugeruje skarżący. Zdaniem Sadu odwoławczego mogło by mieć to znaczenie w przypadku gdyby tylko G. Ł. wskazywał na oskarżonego, jako uczestnika przestępstw, a tak w niniejszej sprawie nie jest. W tym miejscu po raz ostatni należy zaznaczyć fakt, że dowody co do udziału Ć. H. w opisanych zdarzeniach co podnoszą skarżący co prawda są dowodami z „pomówienia” ale nie znaczy to, że można automatycznie wyciągać z tej przyczyny wniosek, iż za każdym razem z przytoczonego powodu utraci on walor wiarygodności. Innymi słowy, pomówienie może być wystarczającym dowodem winy, nawet, jeśli w toku dalszego postępowania zostanie ono odwołane, co przeto w niniejszej sprawie nie miało miejsca, o ile oczywiście spełnia odpowiednie warunki, a to: jest logiczne, konsekwentne i stanowcze, mieści się w granicach prawdopodobieństwa, nie wykazuje chwiejności, nie sprzeciwia się zasadom doświadczenia życiowego oraz wkomponowuje się w odtworzony z innych dowodów przebieg wypadków, znajduje potwierdzenie w innych bezpośrednich i pośrednich dowodach, a przy tym nie jest wyrazem osobistego zainteresowania pomawiającego, mającym na celu przerzucenie winy na inną osobę, czy umniejszanie stopnia własnego zawinienia. Opierając się na wskazanych kryteriach, należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy orzekając w rozpatrywanej sprawie zrealizował w pełni obowiązek szczególnej ostrożności przy ocenie wyjaśnień obydwóch oskarżonych. Ponadto, w sposób nie budzący zastrzeżeń, w oparciu o wymienione zasady nadał tym wyjaśnieniom w omawianym zakresie walor dowodu pełnowartościowego, a tym samym obiektywnie wiarygodnego. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok w pkt 53 w ten sposób, iż przyjął, że przypisany oskarżonemu Ć. H. czyn wyczerpał znamiona występku określonego w przepisie art.208 k.k.z 1969 roku w zw. z art. 58a k.k. z 1969 rokui art.60§1 z 1969 roku w zw z art.4§1 k.k. Przestępstwo kradzieży z włamaniem na gruncie kodeksu z roku 1969 było zagrożone taka samą sankcja karną co na gruncie obecnego ale zważywszy na fakt, że w dacie popełnienia czynu przez oskarżonego obowiązywał przepis art. 58a, uprzednio obowiązującą ustawę należało uznać, jako względniejszą. Pomimo tej zmiany Sad Odwoławczy nie znalazł podstaw do kwestionowania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności uznając ja za słuszną i wyważoną.

1506 Kara orzeczona oskarżonemu przez sąd I instancji jest zdaniem sądu odwoławczego karą właściwą i w tym zatem zakresie, apelacja obrońcy, zarzucająca zbytnią surowość kary, okazała się nie słuszna. Orzeczona kara pozbawienia wolności uwzględnia zarówno faktyczną podstawę skazania jak i odzwierciedla stopień społecznej szkodliwości czynu, daje wyraz dezaprobaty dla zachowania oskarżonego, ale także zważywszy na jego wiek, pozwoli mu na skuteczny powrót do społeczeństwa.

1507 Zarzut XXXVIII (37 pkt wyroku)

1508 Apelacja obrońcy oskarżonego Ż. K. (1) donośnie czynu przypisanego w pkt 37 wyroku okazała się bezzasadna. Wbrew podniesionym przez skarżącego zarzutom, sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędów oraz uchybień przytoczonych w złożonym środku odwoławczym, a dotyczącym niniejszego zarzutu.

1509 Podkreślić należy, że sąd I instancji wszystkie zgromadzone dowody ocenił, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 k.p.k., którego nie naruszył. Natomiast zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może się sprowadzać do samej polemiki z ustaleniami sądu, na co wskazuje treść apelacji, a winien wykazywać, jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego.

1510 Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie może automatycznie prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych.

1511 W sprawie niniejszej, w odniesieniu do zarzutu XXXVIII stawianego oskarżonemu Ż. K. (1) sąd merytoryczny dysponował dowodami w postaci wyjaśnień tego oskarżonego oraz świadków K. I., a pomocniczo M. F. (1) i wyjaśnieniami D. M. (1). M. F. (1) i D. M. (1) nie wypowiadali się wprawdzie konkretnie co do tego zarzutu ale ich twierdzenia dotyczące osoby Ż. K. (1) korespondowały z wiedzą na jego temat jaką dysponował K. I.. I tak o „Ż. z F.”, jako o mężczyźnie, który typował zamieszkujące w tym mieście osoby na potencjalne ofiary napadów rabunkowych mówią zarówno D. M. (1) jak i M. F. (1). Ten ostatni będąc uczestnikiem początkowej fazy spotkania , jakie miało miejsce w M. po zaakceptowaniu przez B. Ż. proponowanego przez Ż. K. (1) napadu, został wyznaczony jako jeden z jego wykonawców. Według świadka rola Ż. K. (1) nie ograniczała sie li tyko do wytypowania konkretnej, dysponującej pieniędzmi osoby ale również do wykonywania także innych pomocniczych czynności np. przygotowania samochodu, który miał posłużyć do realizacji napadu, wskazania miejsca usytuowania kantoru. Ocena zeznań K. I. przez pryzmat zeznań M. F. (1) pozwala w pełni na podzielenie stanowiska Sądu Okręgowego co do ich wiarygodności w omawianym zakresie.

1512 K. I. kilkakrotnie w swoich zeznaniach wskazywał na Ż. K. (1) jako (...)- celnika lub strażnika granicznego, pokazującego im miejsca, w których można dokonać napadów i typującego potencjalne ich ofiary. Zdecydowanie twierdził, że „tego kantorowa”(G. M. (1)) „Ż. nam pokazywał”, podobnie jak wszystkich pokrzywdzonych w F.. Mając jeszcze na uwadze to, że okoliczności dotyczące planowanego przebiegu napadu na osobę G. M. (1) znajdują potwierdzenie w zeznaniach A. F. (1), eksponowana przez obrońcę oskarżonego drobna rozbieżność co do określenia roku, w którym K. I. zaczął jeździć do F. nie może deprecjonować całości jego zeznań dotyczących niniejszego zarzutu. Tym bardziej, że składając jedne z pierwszych zeznań podawał, że do F. pojechał „w 1996 roku, w połowie października” k.105, a zeznając na rozprawie o początku roku 1997, zeznanie skorygował wskazując na koniec roku 1996.

1513 Nie sposób przyznać racje skarżącemu, że ustalone przez Sad Okręgowy okoliczności udzielenia pomocy przez oskarżonego do popełnienia rozbojów są nielogiczne albowiem oskarżony nie tylko miał wskazać domniemane ofiary, ale opracować szczegółowy plan i miejsce dokonania napadów wraz z podaniem zasobów pieniężnych, które w nieustalonej dacie mieli przy sobie posiadać, a to wymaga wielomiesięcznych obserwacji, których Ż. K. (1) nie prowadził. Otóż sąd I instancji nie ustala jakoby Ż. K. (1) miał opracowywać szczegółowe plany napadów, przyjmuje, że przekazywał informacje dotyczące miejsca zamieszkania G. M. (1), miejsca pracy, wskazał pokrzywdzonego i udzielił informacji o jego zasobach pieniężnych. Ustalenie przez oskarżonego, że pokrzywdzony pobiera i wpłaca pieniądze w konkretnym banku, a następnie tą sama droga udaje sie do kantoru nie wymaga wielomiesięcznych przygotowań. Natomiast, jeśli idzie o ilość posiadanej przez pokrzywdzonego w danym dniu gotówki to jak wskazuje materiał dowodowy dotyczący całości sprawy, sprawcy dysponowali bardzo ogólnikową wiedza w tym zakresie. Tak, więc Ż. K. (1) nie musiał ustalać i podawać konkretnej kwoty, jaką w danym dniu miał dysponować G. M. (1).

1514 W końcu całkowicie chybiony jest zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Wielokrotnie zarówno Sad Najwyższy, jak i sądy apelacyjne wskazywały w swoich orzeczeniach, że wątpliwości, o których mowa w tym przepisie, które muszą być w konsekwencji tłumaczone na korzyść oskarżonego, to nie są wątpliwości jakie towarzyszą stronie, (np. związane z inną oceną przeprowadzonych dowodów, najczęściej tych niekorzystnych dla oskarżonego), ale chodzi o wątpliwości, jakie poweźmie sąd orzekający. W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy nie miał żadnych wątpliwości, co do sprawstwa oskarżonego, dlatego też nie można mówić o obrazie wskazanego przepisu.

1515 Podzielając stanowisko sądu I instancji Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania zarówno przyjętej wobec oskarżonego kwalifikacji prawnej jaki i wymierzonej mu za czyn przypisany w pkt 37 kary pozbawienia wolności.

1516 Zarzut XXXIX (pkt 38 wyroku)

1517 Z apelacji wniesionych wobec powyższego zarzutu na uwzględnienie zasługiwała apelacja prokuratora stąd też w odniesieniu do czynu opisanego w pkt.38 wyroku został wydany wyrok kasatoryjny, zaś sprawa musiała zostać zwrócona do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

1518 Zgodzić się należy z Prokuratorem, że sąd w pkt.38 wyroku dopuścił sie obrazy prawa materialnego przez błędne zastosowanie normy prawnej tj. art.13§2 k.k.

1519 Podzielając stanowisko prokuratora co do należycie poczynionych ustaleń faktycznych dokonanych przez Sad, nie sposób zaaprobować poglądu, że w przypadku zdarzenia dotyczącego osoby G. M. (1) nie istniało realne zagrożenia dobra, co w ocenie Sądu nakazywało potraktowanie tego zdarzenia jako usiłowania nieudolnego. Sąd odwoławczy nie podziela stanowiska sądu meritii, że wysnucie powyższego wniosku uzasadniał brak pewności, że G. M. (1) tego dnia uda sie do banku wypłacić pieniądze i będzie z nimi przechodzić koło bramy, przy której oskarżeni przygotowali zasadzkę. W tym miejscu wskazać należy, iż w wielu przypadkach zarówno usiłowań rozbojów jak również ich dokonań, sprawcy rzadko mieli bezwzględną pewność, że pokrzywdzeni będą właśnie jechali, szli określona drogą, jaki i będą mieli przy sobie stosowna ilość gotówki np. przestępstwa na osobie D. M. (2), A. Ć., D. Ć. (1) czy choćby J. F. (1). W omawianym przypadku trudno przyjąć, że popełnienie niniejszego przestępstwa byłoby niemożliwe, o czym mieli nie wiedzieć sprawcy. Wszak B. Ż. telefonicznie polecił K. I. (1) aby z G. V. przeszedł do bramy bo mężczyzna właśnie wyszedł z banku. Mężczyźni nie zdołali wykonać polecenia, bowiem po chwili od zakończenia rozmowy do piwnicy wszedł A. F. (1). Tak, więc oskarżeni nie zrezygnowali z napadu z powodu zaistnienia przyczyn obiektywnych, ale z powodu interwencji świadka. Zgodzić się więc należy z Prokuratorem, że ponieważ w niniejszym przypadku, w momencie wszczęcia działania sprawców dokonanie przestępstwa było możliwe, błędem Sądu było zastosowanie wobec oskarżonych kwalifikacji art.13§2 k.k. Czynienie ustaleń faktycznych na niekorzyść oskarżonych powoduje konieczność uchylenia pkt.38 wyroku i przekazanie go do ponownego rozpoznania.

1520 Odnosząc sie jedynie pokrótce do apelacji obrońców oskarżonych G. V., Ć. J., Ć. M. (1) i A. W., stwierdzić należy, że rację miał sąd I instancji dokonując ustaleń w oparciu o zeznania K. I. (1) albowiem są one zdecydowane co do wielu okoliczności dotyczących przestępstwa usiłowania rozboju na osobie G. M. (1) i mylą się obrońcy oskarżonych G. V., Ć. J. , Ć. M. (1) i A. W. wywodząc , że są nieprzekonywujące. Prawdą jest, co podnosi obrońca Ć. M. (1) i A. W., że co do niektórych okoliczności K. I. nie jest konsekwentny raz podając, że pojechali do F. w składzie (...) J. ,(...) i V.,a później uzupełniając skład osobowy o M., H. i Ć.. Podobnie rzecz się ma z określeniem ilości dni pobytu w F. przed napadem. Eksponowanie tych rozbieżności nie może jednak umniejszyć wartości dowodowej zeznań świadka w sytuacji gdy znajdują one potwierdzenie choćby w zeznaniach A. F. (1). Ten ostatni potwierdził wersje podawana przez K. I., tłumaczącą pobyt jego i G. V. w piwnicy, fakt uszkodzenia skobla jak i jego naprawę dokonaną przez niego i jednego z mężczyzn. Dopełnieniem wpływającym na ocenę zeznań K. I. jest rozpoznanie przez A. F. (4) drugiego z mężczyzn obecnych w piwnicy w osobie G. V.. Oczywiście przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy podda szczegółowej analizie zeznania świadka koronnego K. I., wyczerpująco uzasadniając w jakim zakresie daje mu wiarę, a w jakim nie i co legło u podstaw takiej decyzji.

1521 Zarzut XLI (40 pkt wyroku )

1522 Apelacja obrońcy oskarżonego B. Ż., kwestionująca prawidłowość oceny dowodów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w stosunku do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 40 wyroku nie okazała się zasadna stąd nie zasługiwała na uwzględnienie.

1523 Wbrew podniesionym przez skarżącego zarzutom , sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędów oraz uchybień przytoczonych w złożonym środku odwoławczym.

1524 Podkreślić należy, że sąd I instancji wszystkie zgromadzone dowody ocenił, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 k.p.k., którego nie naruszył.

1525 Nie sposób też uznać, by sąd ten naruszył przepis art. 5 § 2 kpk co zarzuca obrońca choć szerzej tego nie argumentuje. Przepis ten dotyczy wyłącznie wątpliwości sądu co do interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego i wskazuje jak należy w takiej sytuacji postąpić. Brak jest jakichkolwiek uzasadnionych podstaw do przyjęcia, na gruncie rozpoznawanej sprawy, w odniesieniu do tego konkretnego zarzutu, by zachodziły przesłanki do jego zastosowania.

1526 W sprawie niniejszej, w odniesieniu do zarzutu stawianemu oskarżonemu B. Ż. sąd merytoryczny dysponował dowodami w postaci zeznań świadków K. I., D. Ł. i E. I. (1). Słusznie oceniając materiał dowodowy oparł sie na zeznaniach w/w, zwłaszcza świadka K. I., o wartości dowodowej, których Sąd odwoławczy wypowiedział się w początkowej części uzasadnienia. Oceniając je na gruncie niniejszego zarzutu podzielić należy stanowisko sądu meriti, że bezspornie wypływa z nich rola B. Ż. jako osoby podżegającej K. I. , D. Ł., Ż. M. (3) i A. K. do dokonania przestępstwa na osobie E. I. (3). K. I. pewnie i konsekwentnie opisuje spotkanie z B. Ż., A. W. i A. H. w hotelu (...) w (...), w trakcie którego A. H. zgłosił propozycje napadu na kobietę prowadzącą biuro rachunkowe i dysponującą znacznym majątkiem, zaakceptowaną przez B. Ż.. Świadek jednoznacznie wskazuje na oskarżonego jako na osobę biorącą udział w „oględzinach” miejsca pracy, zamieszkania oraz samochodu kobiety oraz tego, który przekazał mu broń do realizacji przestępstwa polecając „ pobić kobietę i okraść”. Wersja przedstawiona przez K. I. zbieżna jest ze stanowiskiem D. Ł., a okoliczności dotyczące wybicia szyby w samochodzie pokrzywdzonej i uruchomienie przez ten fakt alarmu z zeznaniami E. I. (1). Nie bez znaczenia dla oceny wiarygodności zeznań K. I. jest fakt rozpoznania przez E. B. (3) jako mężczyzny, którego widziała w towarzystwie kilku innych na klatce schodowej, w której mieszka. Słusznie, zatem Sad Okręgowy odmówił dania wiary wyjaśnieniom B. Ż. w tym zakresie, uznając je za przyjętą linię obrony mając na uwadze powyższe uwagi a nadto podanie kilku istotnych szczegółów dotyczących okolicy w której zamieszkiwała pokrzywdzona, co także znalazło odzwierciedlenie w jej zeznaniach.

1527 Sad Apelacyjny w tym stanie rzeczy nie znalazł podstaw do kwestionowania kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu, a tym samym orzeczonej wobec niego kary.

1528 Zarzut XLIII (42 pkt. wyroku )

1529 Apelacje obrońców oskarżonych K. Ć. (1), V. M. (1), I. H. (1), M. P. nie okazały się zasadne, stąd też żadna z nich nie zasługiwała na uwzględnienie.

1530 W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów natury proceduralnej podniesionych we wszystkich apelacjach, bowiem w opinii skarżących przekładały się one bezpośrednio na rezultat ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy. Wbrew zarzutom apelacji, sąd meriti przeanalizował wszystkie przeprowadzone w sprawie, a dotyczące niniejszego zarzutu dowody, zestawił je ze sobą i dokonał ich prawidłowej oceny. Apelacje obrońców oskarżonych K. Ć. (1), V. M. (1), I. H. (1), M. P. zmierzały do tego, aby wykazać, iż oskarżeni poprzez niesłuszną, jednostronna i wybiórczą ocenę materiału dowodowego zostali uznani winnymi popełnienia przestępstwa na osobach V. i F. E. (1). Stanowisko tego rodzaju nie wytrzymuje w konfrontacji zarówno z zeznaniami K. I. (4), których ogólna ocena została zaprezentowana w początkowej fazie uzasadnienia, ale również częściowymi wyjaśnieniami oskarżonych K. Ć. (1) i M. P. oraz z zeznaniami pokrzywdzonych.

1531 Zgodzić się należy z sądem I instancji, że zeznania K. I., V. i F. E. (1) oraz częściowe wyjaśnienia K. Ć. (2) były wystarczającymi dowodami do ustalenia stanu faktycznego dotyczącego niniejszego zdarzenia. K. I. nie brał wprawdzie udziału w tym przestępstwie ale relacja jaką znał z opowiadań bezpośrednich wykonawców pokrywała sie z relacją pokrzywdzonych. I tak wskazał, że:

1532 - B. Ż. zaopatrzył „warszawiaków” w jaskrawo pomarańczowe kombinezony, broń i kominiarki;

1533 -do mieszkania ofiar poszedł M. z dwoma wspólnikami z K.

1534 - M. w telefonicznej rozmowie pytał go czy ustalono dobry adres bo na miejscu nie zastano kobiety na która planowany był napad, a jedynie dwoje starszych ludzi;

1535 - celem napadu była kradzież brylantów;

1536 V. i F. E. (2) potwierdzili fakt ubrania dwóch sprawców w kolorowe kombinezony, posiadania przez nich broni, obecności trzeciego sprawcy na korytarzu, poszukiwanie przez przestępców brylantów i w tym celu przeszukiwanie mieszkania.

1537 Okoliczności podawane przez K. I. a dotyczące składu osobowego biorącego udział w przestępstwie pokrywają sie z relacją K. Ć. (2), który początkowo nie przyznając sie do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa przyznał, że zawoził trzech mężczyzn (V. i dwóch jego kolegów), znajomych M.( I.) z dworca kolejowego do (...) na osiedle willowe, a później odbierał ich z tego samego miejsca i wówczas dwóch z nich ubranych było w jasnopomarańczowe kombinezony, które zdjęli w samochodzie. W trakcie okazania mu tablicy poglądowej rozpoznał na jednym ze zdjęć J. G. (3) co również odpowiadało rozpoznaniu dokonanemu przez K. I., a w konfrontacji z V. M. (1) potwierdził, że wiózł jego i jeszcze dwóch mężczyzn „na włamanie o czym dowiedział się po fakcie”. Rozpoznanie J. G. (2) jako jednego ze sprawców uwiarygodnia bardzo tę część wyjaśnień M. P., w której podaje, ze to właśnie ten ostatni zaproponował mu dokonanie wspólnie z V. M. (1) włamania w M. i kradzież biżuterii.

1538 Wobec powyższego, bezpodstawne były zarzuty dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, ponieważ rozważania Sądu Okręgowego w opisanym zakresie były zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a opierały się na analizie wszystkich dowodów, także tych, które w opinii obrońców mogłyby przemawiać na korzyść ich mandatów. Sąd pierwszej instancji nie tylko określił przyczyny, dla których poszczególnym dowodom nie dał wiary, ale podał także przesłanki, którymi kierował się obdarzając walorem wiarygodności inne środki dowodowe. Z kolei zarzut naruszenia zasady in dubio pro reo, byłyby zasadny tylko wówczas, gdyby w sprawie powstały nieusuwalne wątpliwości. W niniejszym postępowaniu Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy i przekonywujący wyjaśnił i usunął rozbieżności wynikające z analizy materiału dowodowego, stąd też nie mogło być mowy o wątpliwościach nieusuwalnych, a zatem art. 5 § 2 k.p.k. nie mógł znaleźć zastosowania. Podzielając stanowisko sądu I instancji Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania zarówno przyjętej wobec oskarżonego kwalifikacji prawnej jaki i wymierzonej mu za czyn przypisany w pkt 40 kary pozbawienia wolności.

1539 Zarzut XLV (44 pkt wyroku )

1540 Apelacja obrońców B. Ż., B. Ć. (1) i A. W. w zakresie w/w czynu nie zasługuje na uwzględnienie. Ponieważ apelacje miały zbieżne zarzuty dotyczące tej samej materii zasadnym było łączne odniesienie się do zawartych w nich zarzutów.

1541 Wbrew podniesionym przez skarżących zarzutom , sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędów oraz uchybień przytoczonych w złożonych środkach odwoławczych. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej analizy materiału dowodowego, w granicach swobodnej oceny, dążąc przy tym do wyeliminowania wątpliwości. Trzeba także zaznaczyć, że rozważenie waloru konkretnych środków dowodowych zostało przeprowadzone poprawnie, przez pryzmat całościowej analizy zebranego w sprawie materiału procesowego.

1542 Stwierdzić należy, że rację miał sąd I instancji dokonując ustaleń w oparciu o zeznania , D. Ł. ,K. I. (1) czy D. M. (1) albowiem są one zdecydowane co do wielu okoliczności dotyczących posiadania broni przez oskarżonych i mylą się skarżący wywodząc , że są nieprzekonywujące. Prawdą jest, co podnosi obrońca A. W., że w zeznaniach świadka K. I. (2) i D. Ł. pojawiają się pewne rozbieżności dotyczące choćby źródła pochodzenia broni, która dysponowali członkowie grupy ,ale te drobne różnice nie deprecjonują całokształtu oceny zeznań świadków koronnych. Słusznie zatem dając wiarę zeznaniom D. Ł. i K. I. Sąd Okręgowy przyjął, że oskarżeni B. Ż., B. Ć. (1), i A. W. posiadali bez zezwolenia broń palną. Pewne wątpliwości budzą przyjęte w wyroku, w ślad za aktem oskarżenia zbyt krótkie okresy posiadania broni ale przy braku apelacji na niekorzyść, nie mogły one ulec zmianie.

1543 W oparciu o zeznania K. I. bezspornym jest przyjęcie przez sąd meriti, że B. Ż. posiadał broń palną bez zezwolenia od 1991 roku.( dokonanie przestępstwa na rodzinie M. w M., do dokonania, którego broń przekazał B. Ż.). Broń będącą w jego posiadaniu przekazywał członkom związku przestępczego do wykonywania poszczególnych zadań.( usiłowanie dokonania rozboju na osobie G. M. (1), dokonanie rozboju na osobach B. I. (1) i Ł. G.). Podzielić należy ustalenia sądu I instancji, że związek przestępczy kierowany przez B. Ż. posiadał dużą ilość broni na amunicję ostra i gazową, zarówno broń długą jak i krótką. Broń ta była przechowywana w różnych miastach, miejscach i u różnych osób. Eksponowany przez obrońcę oskarżonego A. W. fakt niemożności wskazania przez K. I. jednego z miejsc, o którym mówił nie podważa jego wiarygodności, przy jednoczesnym wskazaniu wielu innych miejsc przechowywania broni. To, że broń przywożona była dla B. Ż. z terenu dawnej Czechosłowacji nie znajduje wprawdzie potwierdzenia w zeznaniach D. Ł., ale znajduje odbicie w wyjaśnieniach D. M. (1). Ten ostatni, bowiem podaje, że mężczyzna będący I. jugosławiańskiego pochodzenia miał dostarczać dla B. Ż. broń. B. Ż. pokazywał oskarżonemu trzy sztuki broni dostarczone przez tego mężczyznę. Dwie z nich, na co wskazuje K. I. zabrał A. W. celem przetestowania. Zbieżne natomiast z zeznaniami D. Ł. były informacje przekazane przez Ł. I. (3), a dotyczące faktów zakupu broni w W. i w Ć. od (...) i faktu posiadania broni przez D. J. (2) i A. W.. Ł. B. zdecydowanie wskazywał na tego ostatniego jako „zbrojmistrza grupy”, który wykonywał polecenia M. w zakresie przekazywania broni konkretnym ludziom. To od niego w 1997 roku dostał świadek broń jadąc jako obstawa (...) po odbiór narkotyków i razem z nim jeździł do Ć., do (...) po broń. Nadto co wynika z wyjaśnień D. M. (1), uznanych przez sąd meriti za wiarygodne, którą to ocenę podziela Sąd Apelacyjny, A. W. dysponował bronią przy popełnianiu poszczególnych przestępstw, których daty wykraczały ponad okres przypisany mu w zarzucie (choćby podczas dokonywania rozboju na osobie J. F. (1) w dniu 23 lutego 1995 roku), jednak z uwagi na brak apelacji prokuratora w tym zakresie okres ten nie mógł ulec wydłużeniu.

1544 Wątpliwości nie ma Sąd Okręgowy, a także Sąd Apelacyjny co do tego, że broń palną bez zezwolenia posiadał w zarzucanym mu okresie B. Ć. (1). Wątpliwości tych brak co do faktu posiadania broni przez B. Ć. (1) w dniu 18 stycznia 1999 roku jak i poza tym okresem co z uwagi na brak apelacji w tym zakresie nie mogło ulec zmianie. Odnosząc sie tylko i wyłącznie do dnia 18 stycznia 1999 roku i ujawnionej w trakcie przeszukania broni palnej, stwierdzić należy, że podniesiony przez obrońcę oskarżonego B. Ć. (1) zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie znajduje aprobaty. To, że protokół przeszukania mieszkania, co podnosi skarżący, w trakcie którego ujawniono broń palną, został podpisany przez ojca oskarżonego, a w materiale brak jest dowodu na to, ze na broni znajdują sie odciski palców oskarżonego nie dyskredytuje poczynionych przez sąd ustaleń. Prawdą jest, że na broni amunicji nie ujawniono linii papilarnych oskarżonego B. Ć. (1), ale zauważyć należy, ze nie ujawniono także żadnych innych linii papilarnych, co świadczy o dokładnym ich wytarciu przez osobę nią dysponującą. Prawdą jest również to, że w trakcie przeszukania mieszkania nie było w nim oskarżonego , a protokół podpisał jego ojciec, jednak to właśnie on w czasie czynności okazania podał, że nie ma zastrzeżeń co do przeszukania, a rzeczy znalezione w jego trakcie stanowią własność jego syna B. Ć. (1). Jednocześnie w tym miejscu Sąd Apelacyjny zauważa, że wyrokiem orzeczona została wobec oskarżonego B. Ć. (1) kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, a w pisemnych motywach sąd podaje, że kara jaka została wymierzona oskarżonemu to jeden rok. Zdaniem Sądu Apelacyjnego uzasadnienie to dokument o charakterze sprawozdawczym i zawarta w nim omyłka nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w wyroku, a z niego wprost wynika, że w pkt.44 wyroku oskarżonemu B. Ć. (1) na mocy art. 263§2 k.k. sąd wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

1545 Mając na uwadze powyższe podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego odmawiające dania wiary wyjaśnieniom oskarżonych w zakresie zarzucanego im czynu. Jedyną zmianą, jaka Sąd Apelacyjny wprowadził do pkt.44 wyroku to modyfikacja okresu posiadania broni przez oskarżonego B. Ż., polegająca na jego zawężeniu poprzez wyeliminowaniu zeń okresu, kiedy oskarżony B. Ż. był tymczasowo aresztowany tj.od dnia 28stycznia 1997 roku do dnia 13 lutego 1997 roku.

1546 Zarzut XLVIII (47pkt wyroku )

1547 Apelacja prokuratora jest o tyle słuszna, że skutkować musi uchyleniem powyższego zarzutu do ponownego rozpoznania. Podzielić należy pogląd skarżącego, iż Sąd Okręgowy przyjrzał się zeznaniom świadka K. I. i M. F. (1) zbyt pobieżnie uznając, że różnią się one okresami, w których oskarżony G. K. (1) miał popełnić przestępstwo oraz miejscem jego popełnienia. Uniewinniając G. K. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu, Sąd argumentuje, że na podstawie zeznań w/w nie zdołano ustalić, gdzie miało odbywać się odtwarzanie środków psychotropowych w postaci amfetaminy tj. w J., J., Z., czy również w F.. Stawiając taki wniosek Sąd zdaje się nie zauważać zeznań M. F. (1), który podał, że „linia do produkcji amfetaminy była przenoszona kilkakrotnie, ale przez pewien czas była w tej F.”, „ osobami nadzorującymi byli K. i J.. Wiem, że w tej F. było coś nie tak i produkcja musiała zostać przeniesiona gdzie indziej”. Okoliczność przenoszenia linii produkcyjnej w różne miejsca może tłumaczyć zdaniem Sądu Apelacyjnego to, że świadek podaje różne nazwy miejscowości, w których w danym okresie miała odbywać się produkcja amfetaminy. Oceniają nazbyt pobieżnie zeznania świadków K. I. i M. F. (1), Sąd nie odniósł się do tych twierdzeń, w których bezpośrednio wskazywali osobę G. K. (1), jako nadzorującego produkcję amfetaminy. I tak K. I. podawał:

1548 -od B. Ż. dowiedział się, że na posesji należącej do G. K. (1) jest produkowana amfetamina

1549 - w 1996 r. na polecenie Ż. przywieźli 200-litrowe beczki z V. do M., uzyskując później informację, że zostały zawiezione do dyskoteki (...) w F. koło M., gdzie od stycznia 1997 r. produkowano amfetaminę. Z tego, co słyszał produkcją zajmowali się chemicy, a nadzorem K..

1550 - w lutym 1997 r. po opuszczeniu przez B. Ż. aresztu, na jego polecenie zaczął wozić produkty do produkcji amfetaminy, dostarczając je do kawiarni (...). Tam rozlany do kanistrów płyn przewozili do G. K. (1) do dzielnicy M. – J.. K. mieszkał na ulicy (...)

1551 - amfetaminę wyprodukowaną na posesji G. K. (1) wożono do różnych miejsc , w tym do D. J. (2).

1552 - zdarzało się, że po amfetaminę jechano bezpośrednio do domu G. K. (1)

1553 - wytwórnia amfetaminy u K. miała funkcjonować do 1999 r., pomieszczenie, w którym produkowano amfetaminę usytuowane było przy stawach znajdujących się na posesji G. K. (1). Była to melanina z blachy i tworzywa sztucznego. Świadek był w tym pomieszczeniu dwukrotnie, przy czym raz osobiście pokazywał mu je G. K. (1). Znajdowały się w nim stoły, na których leżały szklane naczynia i palniki. Kontener ten znajdował się kilometr od budynku mieszkalnego. Ostatnio raz świadek widział go z daleka w 1997 r.

1554 Oceniając zeznania K. I. przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w tym podawanie przezeń różnych nazw miejscowości, w których miano produkować amfetaminę Sąd winien odnieść się do konsekwentnego twierdzenia świadka, że produkcja amfetaminy miała miejsce na terenie posiadłości G. K. (1) w J.. Jak również do tego, że zdaniem świadka J. znajdują się w kierunku na A. i kojarzą mu się z inną sprawą oraz, że wytwórnia narkotyków była też w Z.. Sąd pominął całkowitym milczeniem ilość szczegółów, jaka pojawiła się w zeznaniach świadka, a dotyczących wyglądu posesji G. K. (1). Wnętrza samej melaniny w tym obecności stołów, szklanych naczyń, palników i nieznanego mu mężczyzny – chemika. Nie podjął również Sąd próby weryfikacji opisu posesji przekazanego przez I., w tym jej powierzchni i ukształtowania terenu (stawy). Weryfikując podane przez świadka fakty, Sąd ponownie dokona oceny jego zeznań przez pryzmat zeznań M. F. (1) jednoznacznie twierdzącego, że produkcją amfetaminy zajmowali się G. K. (1) i D. J. (1), że produkcja, którą widział osobiście w F. nie była znacząca, choć była na większa skalę. Mając na uwadze powyższe i uwzględniając zarzut prokuratora należało uchylić w tym zakresie wyrok i sprawę przekazać Sadowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

1555 Zarzut XLVI (45pkt wyroku )

1556 Z tych samych przyczyn, które zostały przytoczone przy omawianiu zarzutu XLVIII,a więc pobieżność, ogólnikowość, różnice w zeznaniach świadków dotyczące okresów, w których miano produkować amfetaminę oraz miejsc produkcji Sad uniewinnił B. Ż. od zarzutu popełnienia czynu z pkt XLVI . Dodatkowo sąd meriti zaznaczył, że wobec B. Ż. materiał dowodowy nie wykazał, na czym miała polegać jego kierownicza rola w tym procederze. Tak niezwykle lakoniczne uzasadnienie Sądu Okręgowego dotyczące niniejszego zarzutu uniemożliwia jego merytoryczna kontrolę. Sąd odwoławczy podzielając stanowisko skarżącego, choć równie lakonicznie co uzasadnienie, stwierdził, że sąd I instancji w ogóle nie odniósł sie do faktów podanych przez świadków koronnych.

1557 1.K. I.:

1558 -B. Ż. w styczniu 1997 zaproponował spotkanie w barze u D. J. (2), gdzie dokonał podziału wpływów między członków związku przestępczego, a jedną ze sfer miała być produkcja i handel narkotykami;

1559 -od B. Ż. wiedział, że u G. K. (1) produkowana jest amfetamina;

1560 - B. Ż. wydawał polecenia odbioru i dostarczania produkującym amfetaminę, koniecznych do tego substancji;

1561 - B. Ż. dzwonił bezpośrednio do osoby dysponującej substancją do produkcji amfetaminy, umawiał z nią miejsce i godzinę spotkania, a następnie te informacje przekazywał osobom wyznaczonym do jej odbioru;

1562 2. D. Ł.:

1563 -amfetamina produkowana była u M., a za sprawę produkcji amfetaminy w M. odpowiedzialny był (...) Ć. J.;

1564 - (...) i Ż. prowadzili rozmowy dotyczące narkotyków, z których wynikało, że pieniędzy z produkcji i handlu nimi będzie coraz więcej, omawiali różnice w ilości amfetaminy wyprodukowanej w M. i (...), (...) odpowiedzialny za produkcje amfetaminy miał kilka fabryczek, które produkowały dla M.;

1565 - od Ż. odbierali hurtowe ilości narkotyków;

1566 - B. Ż. przejął całkowicie rynek narkotykowy po Ć., wziął pod opiekę Ć. wyznaczając do jego ochrony K. I..

1567 Mając na uwadze tylko powyższe, za przedwczesne należało uznać stanowisko Sądu Okręgowego uniewinniające B. Ż. (1) od stawianego mu zarzutu. Dlatego Sąd Apelacyjny uznając słuszność stanowiska skarżącego uchylił zaskarżony wyrok w pkt. 45. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd winien wnikliwie przeanalizować zeznania świadków koronnych oraz M. F. (1), a wnioski, jakie z nich wysnuje starannie uzasadni. Nadto przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien Sąd Okręgowy zwrócić uwagę na opis zarzucanego oskarżonemu B. Ż. czynu i w przypadku gdy materiał dowodowy będzie wystarczający do uznania winy oskarżonego, to powinien on dokonać modyfikacji jego opisu.

1568 Zarzut L( 49 pkt wyroku)

1569 Apelacje obrońców oskarżonych K. Ć. (1), I. H. (1) i H. V. nie okazały się zasadne, stąd też żadna z nich nie zasługiwała na uwzględnienie. Podzielenie natomiast zarzutu prokuratora skutkowało zmiana wyroku w tym zakresie poprzez wyeliminowanie z podstawy prawnej przypisanego oskarżonym czynu i z podstawy prawnej wymiaru kary ust.1 art.56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.

1570 Odnosząc się do zarzutów natury proceduralnej podniesionych we wszystkich apelacjach, które w opinii skarżących przekładały się bezpośrednio na rezultat ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy stwierdzić, należy że sąd meriti przeanalizował wszystkie przeprowadzone w sprawie, a dotyczące niniejszego zarzutu dowody i ocenił je, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 k.p.k., którego nie naruszył. Apelacje obrońców oskarżonych K. Ć. (1), I. H. (1) i H. V. zmierzały do tego, aby wykazać, iż oskarżeni poprzez niesłuszną ocenę materiału dowodowego zostali uznani winnymi popełnienia przestępstwa wprowadzenia do obrotu znacznej ilości środków odurzających w postaci amfetaminy. Z takim stanowiskiem skarżących nie sposób się zgodzić. Słusznie sąd I instancji przydał walor wiarygodności zeznaniom świadka K. I. bowiem będąc przesłuchiwanym kilkakrotnie, konsekwentnie podawał fakty obciążające oskarżonych K. Ć. (1), I. H. (1) i H. V., nie modyfikując ich. I tak potwierdził okoliczności:

1571 - trzykrotnego wyjazdu do M. celem zawiezienia H. V. amfetaminy(styczeń 1998 i dwukrotnie w lutym 1998);

1572 - podanie składu osobowego wyjazdów do M. ( w styczniu 1998 roku wyjazd tylko z K. Ć. (1), a w lutym wyjazdy z G. R., J. F. (3), A. K., I. H. (1) i K. Ć. (1);

1573 - określenie ilości narkotyków dostarczanych H. E. (1) i ilości otrzymywanych za nie pieniędzy (każdorazowo 6 kg w cenie 20.000 złotych za kilogram);

1574 - podanie sposobu postępowania z otrzymanymi za narkotyki pieniędzmi (pieniądze podbierał K. Ć. (1) i zawoził ja B. Ż.);

1575 W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko sądu I instancji, odmawiające dania wiary wyjaśnieniom oskarżonych, a uznając, że zmierzają one do uniknięcia odpowiedzialności karnej bądź umniejszenia swojej roli w przestępstwie. W tym miejscu zauważyć trzeba, że w pewnym zakresie zeznania K. I. znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach I. H. (1). Ten ostatni przyznał, iż był w agencji towarzyskiej prowadzonej przez H. V. dwukrotnie, choć z całkowicie innego powodu niż ten podany przez K. I.. Podobnie ma się sprawa z zeznaniami A. K. i J. F. (2). A. K. potwierdził fakt wyjazdu do M., pobytu w agencji towarzyskiej wraz z J. F. (2) i I. H. (1), a nawet zdarzenia ,które jego zdaniem miało tam miejsce. Opisał ucieczkę z agencji, w tym przeskoczenie muru, jaki tam się znajdował, co znajduje odbicie w zeznaniach J. F. (2). Ten ostatni wprawdzie nic nie mówi na temat zawożonej do agencji towarzyskiej w M. amfetaminy ale przyznaje, że był tam razem z K. I. (1), a po awanturze w jaką się ten wdał z gościem agencji lub pracownikiem i usłyszeniu strzałów, przeskoczyli mur i uciekli w stronę lasu.

1576 Słusznie zatem Sąd Okręgowy przydając walor wiarygodności zeznaniom świadka K. I. uznał, że H. E. (1) nabyła od B. Ż. za pośrednictwem K. Ć. (1) i I. H. (1) około 18 kilogramów amfetaminy o czarnorynkowej wartości 60.000 złotych co stanowi znaczną ilość i nie wymaga szczegółowego uzasadnienia.

1577 W uwzględnieniu apelacji prokuratora sąd odwoławczy zmieniając zaskarżony wyrok w odniesieniu do kwalifikacji przyjętej przez sąd I instancji nie znalazł jednocześnie podstaw do zmiany orzeczonej wobec oskarżonych za tak przypisany czyn kar pozbawienia wolności i grzywien.

1578 Uchylając wyrok w pkt. 59 w stosunku do Ż. E. (1), a w pkt 55 i 57 oraz w pkt 56 i 58 w części orzeczenia opartego na przepisie art.77§2 k.k. wobec B. Ż. i A. W., w to miejsce na mocy art.85k.k. i art.86§1 k.k. sąd odwoławczy orzekł wobec oskarżonych nowe kary łączne. Wobec Ż. E. (1) 5 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem na jej poczet okresu rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 28 czerwca 1999 roku do dnia 23 grudnia 1999 roku, wobec B. Ż. 4 lata pozbawienia wolności, a wobec A. W. karę 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

1579 Wymierzając oskarżonym wskazane wyżej kary łączne, Sąd Apelacyjny miał na uwadze, w ramach okoliczności faktycznych sprawy, ustawowe podstawy oraz przesłanki i determinanty wymiaru kar biorąc przede wszystkim pod uwagę więź podmiotową i przedmiotową między czynami oskarżonych.

1580 Rozwijając powyższą tezę, po pierwsze Sąd uwzględnił stopień winy oskarżonych, uznany za bardzo wysoki, zwłaszcza gdy idzie dokonanie przestępstwa rozboju. Oskarżeni są osobami w pełni dojrzałymi i ukształtowanymi o odpowiednim poziomie rozwoju intelektualnego, pozwalającym im na zrozumienie swych zachowań, ich ocen społecznych oraz pozwalającym im na swobodne kierowanie swym postępowaniem, ukierunkowanym na osiągnięcie zaplanowanych celów. Przypomnieć w tym miejscu jeszcze należy, gdy mowa o stopniu winy, iż oskarżeni w ciągu dnia dokonywali brutalnych przestępstw, aby zdobyć pieniądze nie licząc się z wartością, jaka jest zdrowie czy życie ludzkie.

1581 Te właśnie elementy legły u podstaw przyjęcia, iż stopień winy oskarżonych, co do przypisanych im czynów, gdy oceniać go globalnie, jest bardzo wysoki, przy czym różny, gdy idzie o poszczególne przestępstwa, bowiem niewątpliwie jest on ogromny, gdy idzie o czyn na szkodę J. F. (1) i F. B., A. Ć., F. K., D. M. (2) czy E. I. (1) zaś wysoki, gdy idzie o groźby pozbawienia życia wypowiadane wobec Ć. K. (1). Uznał tym samym sąd odwoławczy, że orzeczone wobec oskarżonych Ż. Ż. i A. W. kary łączne w przedstawionym wyżej wymiarze są adekwatne z punktu widzenia zasad prewencji ogólnej i szczególnej, przy uwzględnieniu zasady racjonalizacji jako podstawowego celu wymiaru kary łącznej oraz zasady humanitaryzmu. Wśród przedstawicieli doktryny, ale także i w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, wedle którego kara łączna nie musi poprawiać sytuacji oskarżonego. W judykaturze zaznaczano jedynie konsekwentnie, iż wymiar kary łącznej nie powinien wprowadzać dla niego gorszej sytuacji, aniżeli ta, która zaistniałaby w wyniku wykonywania kolejno poszczególnych kar podlegających łączeniu. Stosowanie zasady absorpcji nie stanowi reguły przy wymierzaniu kar łącznych, choćby odległość czasowa między poszczególnymi przestępstwami nie była duża, czy też nawet w sytuacji, gdyby wpisywały się one w nurt tej samej działalności kryminalnej. Owszem, taki stan rzeczy wskazuje na ściślejszą więź podmiotowo- przedmiotową między poszczególnymi czynami, niemniej nie jest to jedyna przesłanka wymiaru kary- stanowią ją również względy natury prewencyjnej, zarówno w aspekcie indywidualnym, jak i generalnym. Owszem, postawa oskarżonych w ostatnim czasie w nie budzi większych zastrzeżeń, co zdaje się wskazywać na postępujący proces readaptacji, niemniej trzeba mieć również na względzie także i ich poprzednią postawę w warunkach więziennych zwłaszcza postawę B. Ż.. W takiej sytuacji zastosowanie zasady pełnej absorpcji przy wielości przestępstw, jakich dopuścili się B. Ż. i A. W. , miałoby w odbiorze społecznym negatywny wydźwięk. Kara łączna wymierzona oskarżonym, musi stanowić realny sygnał o nieopłacalności szukania łatwego zysku na drodze kryminalnej. Jednocześnie powinna wyrażać dezaprobatę dla działalności przestępczej na szerszą skalę, a przy tym stanowić realną odpłatę za naruszenie porządku prawnego.

1582 Zważywszy na bliski związek przypisanych oskarżonemu Ż. E. (1) przestępstw Sąd Apelacyjny uznał natomiast za zasadne orzeczenie nowej łącznej kary pozbawienia wolności wobec tego oskarżonego, przy uwzględnieniu w dużej mierze zasady absorpcji.

1583 Sąd Apelacyjny uchylił również w odniesieniu do oskarżonych G. K. (1), H. V., Ć. M. (2), B. G. (1) orzeczenie o karze łącznej zawarte w pkt. 59 zaskarżonego wyroku, zaliczając na mocy art.63§1 k.k. oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie odpowiednio:

1584 -G. K. (1) od dnia 18 stycznia 1999 roku do 10 listopada 1999 roku;

1585 -H. V. od dnia 08 marca 2000 roku do dnia 07 lutego 2001 roku i od dnia 20 lutego 2001 roku do dnia 20 marca 2003 roku;

1586 -Ć. M. (2) od dnia 30 marca 1999 roku do dnia 12 maja 2000 roku i od dnia 01 lipca 2000 do dnia 18 lipca 2000 roku;

1587 -B. G. (1) od dnia 18 stycznia 1999 roku do dnia 18 stycznia 2003 roku.

1588 Zgodnie z przepisem art. 29 ust.1 ustawy z dnia 26 maja 1982 prawo o adwokaturze zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów wymienionych w części dyspozytywnej wyroku odpowiednie kwoty stanowiące wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, odpowiadające obecności obrońców w czasie rozparwy odwoławczej.

1589 Zważywszy na rozmiar kar wymierzonych oskarżonym oraz okoliczność, że większość z nich to osoby bezmajętne , należało na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnić ich od ponoszenia kosztów sądowych.