Wyrok z dnia 22 czerwca 2026 r., III Ka 305/26

wyrok z dnia 22 czerwca 2026 r., III Ka 305/26

Tekst

1 Wyrok

2 Sygn. akt III Ka 305/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 22 czerwca 2026 r.

4 Sąd Okręgowy w Rzeszowie III Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

5 Przewodniczący: sędzia Grażyna Artymiak

6 Protokolant: st.sekr.sądowy Bogumiła Strzępek-Szura

7 przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Leżajsk – Krzysztofa Miłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2026 r.

8 sprawy [xAnon] ([xAnon])

9 oskarżonego o czyny z art. 216 § 1 kk, art. 190 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i inne na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

10 od wyroku Sądu Rejonowego w Leżajsku

11 z dnia 5 stycznia 2026 r., sygnatura akt II K 297/24

12 I.

13 utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części dotyczącej oskarżonego [xAnon], II.

14 zasądza od oskarżonego [xAnon] na rzecz oskarżyciela posiłkowego [xAnon] kwotę 840,00 zł (osiemset czterdzieści złotych) tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, III.

15 zasądza od oskarżonego [xAnon] na rzecz Skarbu Państwa kwotę 230,00 zł (dwieście trzydzieści złotych) tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. SSO Grażyna Artymiak

Uzasadnienie

16 Formularz UK 2

17 Sygnatura akt

18 III Ka 305/26

19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

20 1

21 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA

22 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

23 Wyrok Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 5 stycznia 2026 r. w sprawie o sygn. akt II K 297/24 przeciwko [xAnon] oskarżonemu o czyny z art. 216 §1 kk, art. 190 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz z art. 216 § 1 kk, art. 190 § 1 kk, art. 191 § 1 kk i art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk 1.2. Podmiot wnoszący apelację

24 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy

25 ☐ oskarżyciel prywatny

26 ☒ obrońca

27 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny

28 1.3. Granice zaskarżenia

29 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

30 ☒ na korzyść

31 ☐ na niekorzyść

32 ☒ w całości

33 ☐ w części

34 ☐co do winy

35 ☐co do kary

36 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty

37 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

38 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

39 ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k.

40 ☐brak zarzutów

41 1.4. Wnioski

42 ☐uchylenie

43 ☒zmiana

44 2.

45 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów

46 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

47 Lp.

48 Oskarżony

49 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

50 Dowód

51 Numer karty

52 1.

53 [xAnon]

54 Uprzednia niekaralność

55 Informacja z [xAnon]

56 k. 807

57 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

58 Lp.

59 Oskarżony

60 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

61 Dowód

62 Numer karty

63 2.2. Ocena dowodów

64 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

65 Lp. faktu z pkt 2.1.1

66 Dowód

67 Zwięźle o powodach uznania dowodu

68 Dotychczasowa niekaralność oskarżonego

69 Informacja z [xAnon]

70 Dowód w postaci informacji z [xAnon] w odniesieniu do oskarżonego [xAnon] nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

71 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

72 Dowód

73 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

74 .

75 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

76 Zarzut

77 1)

78 a)

79 b)

80 c)

81 d)

82 e)

83 f)

84 g)

85 Ad 1)

86 Ad 1b)

87 Ad 1e)

88 Ad f)

89 Ad 1 a,c,d)

90 Ad 1g)

91 2)

92 Ad 2)

93 3)

94 Ad 3)

95 obrazy przepisów postępowania, co miało wpływ na treść wyroku a to:

96 naruszenie art. 5 § 2 kpk poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie, w której materiał dowodowy nie dostarcza jednoznacznych podstaw do przypisania oskarżonemu winy, bowiem w sprawie brak jest bezpośredniego dowodu, który wskazywałby, że oskarżony rzeczywiście się go dopuścił: 

97 zeznania pokrzywdzonego [xAnon] nie są spójne, są sprzeczne wewnętrznie i są niewystarczające do uznania za wiarygodne jego wersji oraz nie są pełni potwierdzone przez zeznania jego dziewczyny- świadka [xAnon],, jedyny bezstronny świadek zdarzania [xAnon] nie potwierdza wersji opisanej przez pokrzywdzonego, podobnie jak przybyły na miejsce zdarzania policjant [xAnon] naruszenie art. 172 kpk poprzez brak przeprowadzenia konfrontacji miedzy świadkami [xAnon], [xAnon] i [xAnon] odnośnie przebiegu zdarzania z udziałem oskarżonego i pokrzywdzonego w dniu 27 maja 2023 r. i wykluczenia sprzecznych okoliczności w sprawie, naruszenie art. 5 § 2 kpk poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie, w której: 

98 nie ma innego świadka potwierdzającego wersję pokrzywdzonego, przybyły na miejsce zdarzenia policjant [xAnon] zeznał, że pokrzywdzony nie posiadał żadnych obrażeń ciała i nie potrzebował pomocy medycznej, pokrzywdzony po tym zdarzeniu nie był na SOR, nie ma żadnego dowodu z postaci zaświadczania lekarskiego czy obdukcji lekarskiej, które uprawdopodobniło tą okoliczność. materiał dowodowy nie dostarcza jednoznacznych podstaw do przypisania oskarżonemu winy, bowiem w sprawie brak jest bezpośredniego dowodu, który wskazywałby, że oskarżony rzeczywiście się go dopuścił, okoliczność tą potwierdza jedynie sam pokrzywdzony [xAnon], którego zeznania nie są spójne, są sprzeczne wewnętrznie i są niewystarczające do uznania za wiaty godne jego wersji, naruszenie art. 5 § 2 kpk poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie w której: 

99 nie ma innego świadka potwierdzającego wersję pokrzywdzonego, zeznania pokrzywdzonego [xAnon] nie są spójne, są sprzeczne wewnętrznie i są niewystarczające do uznania za wiarygodne jego wersji, materiał dowodowy nie dostarcza jednoznacznych podstaw do przypisania oskarżonemu winy, bowiem w sprawie brak jest innego, bezpośredniego dowodu, który wskazywałby, że oskarżony rzeczywiście się go dopuścił, poza twierdzeniami pokrzywdzonego naruszenie art. 167 kpk w zw. z art. 169 § 1 i 2 k. kpk w zw z art. 193 § 1 kpk poprzez brak rozpoznania wniosku dowodowego zgłoszonego przez obrońcę oskarżonego w dniu 18 kwietnia 2025 r. i brak dopuszczenia uzupełniającej opinii sądowej biegłej sądowej [xAnon] lub biegłego sądowego [xAnon], celem ustalania: 

100 jaki był faktycznie stan zdrowia pokrzywdzonego, skoro pokrzywdzony tydzień po zdarzeniu - 13 sierpnia 2025 r. był w składzie drużyny [xAnon] [xAnon] i występował w meczu, czy jego stan zdrowia wówczas pozwalał na branie udziału w meczu, czy jego stan zdrowia oceniany przez biegłych na podstawie jego wyników leczenia z późniejszego okresu po zdarzeniu- jest wynikiem i skutkiem jego pobicia czy wynikiem urazów powstałych w czasie meczu naruszenie art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpk dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonego [xAnon], jak i świadków [xAnon], [xAnon] oraz [xAnon], polegającym na uznaniu, że są spójne, jasne i logiczne, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena ich zeznań powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te są stronnicze, nie są spójne a uwarunkowane powiązaniami rodzinnymi, naruszenie art. 627 kpk w zw. z § 11 ust. 2 pkt. 1, § 15 ust. 3 i § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez zasądzenie od oskarżonych [xAnon] i [xAnon] na rzecz oskarżyciela posiłkowego [xAnon] kwoty po 5.100,00 zł, tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie, zgodnie z przedłożonym spisem kosztów, tj. niemalże sześciokrotnej stawki minimalnej określonej w cyt. rozporządzeniu w sytuacji gdy nakład pracy pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego [xAnon], czynności przez niego podjęte, charakter sprawy oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia nie uzasadniały przyznania kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wyższej niż stawka minimalna wynikająca z ww. rozporządzenia ☐ zasadny

101 ☐ częściowo zasadny

102 ☒ niezasadny

103 ☐ zasadny

104 ☐ częściowo zasadny

105 ☒ niezasadny

106 ☐ zasadny

107 ☐ częściowo zasadny

108 ☒ niezasadny

109 ☐ zasadny

110 ☐ częściowo zasadny

111 ☒ niezasadny

112 ☐ zasadny

113 ☐ częściowo zasadny

114 ☒ niezasadny

115 ☐ zasadny

116 ☐ częściowo zasadny

117 ☒ niezasadny

118 ☐ zasadny

119 ☐ częściowo zasadny

120 ☒ niezasadny

121 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (wyrok SA w Białymstoku z dnia 26 marca 2021 r., II AKa 3/21). Odmówienie wiary zeznaniom lub wyjaśnieniom (albo ich części), a w rezultacie pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (wyrok SA w Warszawie z dnia 17 września 2021 r., II AKa 292/20). Warunkiem prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jest wzięcie pod uwagę i dokonanie oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów. Użyte tu określenie „wszystkie dowody” odnosi się tylko do dowodów istotnych w sprawie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów należy zauważyć, że: Skarżący zarzucił naruszenie art. 172 kpk poprzez nieprzeprowadzenie konfrontacji między świadkami [xAnon], [xAnon] i [xAnon] odnośnie przebiegu zdarzania z udziałem oskarżonego i pokrzywdzonego w dniu 27 maja 2023 r. i wykluczenia sprzecznych okoliczności w sprawie. Powszechne jest stanowisko judykatury, że art. 172 kpk nie nakłada na sąd obowiązku konfrontowania osób przesłuchiwanych w każdym wypadku sprzeczności w ich wypowiedziach w celu wyjaśnienia rozbieżności, tylko daje taką możliwość (wyrok SA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016 r., II AKa 166/16). Zatem jednoczesne przesłuchanie osób jest czynnością fakultatywną, uzależnioną od oceny organu procesowego, który powinien korzystać z konfrontacji, gdy może się ona przyczynić do wyjaśnienia sprzeczności i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (wyrok SA w Katowicach z dnia 13 października 2016 r., II AKa 55/15, wyrok SA w Łodzi z dnia 6 grudnia 2016 r., II AKa 233/16; wyrok SA w Lublinie z dnia 21 grudnia 2018 r., II AKa 263/18, wyrok SA w Rzeszowie z dnia 11 lutego 2020 r., II AKa 110/19, wyrok SA w Poznaniu z dnia 29 września 2020 r., II AKa 201/19). Konfrontacja jest zatem czynnością dowodową fakultatywną, uzależnioną od oceny organu procesowego, który nie ma obowiązku jej przeprowadzenia w każdym wypadku sprzeczności w oświadczeniach dowodowych, nawet jeżeli zainteresowane strony tego się domagają. Skoro art. 172 kpk nie ma charakteru kategorycznego i nie zawiera adresowanego do organu procesowego nakazu określonego działania lub zaniechania, to trudno uznać, że Sąd go naruszył (wyrok SA w Katowicach z dnia 16 marca 2017 r., II AKa 509/16; wyrok SA w Warszawie z dnia 26 października 2017 r., II AKa 419/15; wyrok SA w Katowicach z dnia 13 stycznia 2022 r., II AKa 374/21). Również odstąpienie od tej czynności, pomimo wniosków stron procesowych o jej przeprowadzenie jest uprawnieniem sądu i w żadnym wypadku nie można mówić o obrazie tego przepisu postępowania (postanowienie SN z dnia 15 lutego 2023 r., II KK 16/23). W każdej sprawie sąd ocenia czy przeprowadzenie takiego dowodu byłoby rzeczywiście celowe i potrzebne (wyrok SA w Białymstoku z dnia 30 listopada 2021 r., II AKa 129/21). Konfrontacja ma sens, kiedy zachodzą rozbieżności w szczegółach a nie co do istoty sprawy. Możliwe jest wówczas uzgodnienie stanowisk albo uzyskanie szczegółów, które ułatwią ocenę wiarygodności poszczególnych informacji. Jeśli różnice są zasadnicze, to nie ma czego uzgadniać albo wyjaśniać (wyrok SA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2017 r., II AKa 232/17). Celem konfrontacji jest wyjaśnienie sprzeczności a nie nieścisłości. Konfrontacja jednak nie stanowi jedynego sposobu eliminowania sprzeczności w relacjach osób przesłuchiwanych. Ten cel mogą organy postępowania osiągnąć także na etapie oceny dowodów, w oparciu o reguły wynikające z art. 7 kpk, poprzez uznanie niektórych z nich za wiarygodne a innych za niewiarygodne (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 22 marca 2017 r., II AKa 37/17; postanowienie SN z dnia 25 sierpnia 2021 r., II KK 313/21). Konfrontacja ma służyć dokonaniu ustaleń faktycznych zgodnych z rzeczywistością. Ten cel postępowania można osiągnąć niekoniecznie stosując konfrontację przewidzianą w art. 172 kpk. Jest on równie dobrze realizowany poprzez ocenę dowodów, np. poprzez uznanie niektórych z nich za wiarygodne w całości lub w części, a innych za niewiarygodne w całości lub w części (wyrok SA w Łodzi z dnia 8 listopada 2021 r., II AKa 188/21). W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy w toku rozprawy w jej początkowym stadium przesłuchał świadków wskazanych w zarzucie na rozprawie w dniu 3 lutego 2025 r. po uprzednim przesłuchaniu pokrzywdzonego [xAnon] (oskarżony [xAnon] na rozprawie w dniu 23 grudnia 2024 r. skorzystał z prawa odmowy złożenia wyjaśnień, co spowodowało odczytanie jego wyjaśnień z postępowania przygotowawczego w trybie art. 389 § 1 kpk). Wówczas ich wypowiedzi, także odczytane na podstawie art. 391 § 1 kpk zeznania, nie wzbudziły u stron postępowania potrzeby wyjaśnienia sprzeczności. Po przeprowadzeniu na kolejnych terminach rozprawy przesłuchań szeregu świadków, a także ich konfrontacji, w dniu 30 czerwca 2025 r. (k. 651) wniosek o przeprowadzenie konfrontacji wskazanych w zarzucie świadków złożył pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego. Na rozprawie w dniu 1 września 2025 r. Sąd I instancji zamierzał przeprowadzić konfrontację wskazywanych w zarzucie świadków, jednak nie stawiła się [xAnon], która miała przebywać za granicą, a termin jej powrotu nie był znany (tak oświadczyła [xAnon], co zostało potwierdzone informacją k. 692). Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wówczas wniósł o jednoczesną konfrontację wszystkich trzech świadków. Z uwagi na nieobecność jednego świadka i wniosek pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, Sąd wówczas odstąpił od konfrontacji i zwolnił od udziału w dalszej części rozprawy [xAnon]. Uzupełniająco została przesłuchana [xAnon]. W tych okolicznościach, zważywszy na prawidłową i pozostającą pod ochroną art. 7 kpk ocenę zeznań wskazanych w zarzucie świadków w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i poprawność czynności Sądu meritii w toku rozprawy, podniesiony zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie.

122 Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 167 kpk w zw. z art. 169 § 1 i 2 kpk w zw z art. 193 § 1 kpk poprzez brak rozpoznania wniosku dowodowego zgłoszonego przez obrońcę oskarżonego w dniu 18 kwietnia 2025 r. i brak dopuszczenia uzupełniającej opinii sądowej biegłej sądowej [xAnon] lub biegłego sądowego [xAnon], celem ustalenia: 

123 jaki był faktycznie stan zdrowia pokrzywdzonego, skoro pokrzywdzony tydzień po zdarzeniu - 13 sierpnia 2025 r. był w składzie drużyny [xAnon] i występował w meczu, czy jego stan zdrowia wówczas pozwalał na branie udziału w meczu, czy jego stan zdrowia oceniany przez biegłych na podstawie jego wyników leczenia z późniejszego okresu po zdarzeniu jest wynikiem i skutkiem jego pobicia, czy wynikiem urazów powstałych w czasie meczu. Sąd Rejonowy wskazany w zarzucie wniosek dowodowy odczytał na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2025 r. Wprawdzie nie odnotowano w protokole rozprawy stanowisk stron w tym względzie, jednak sukcesywnie poszczególne punkty tego wniosku były realizowane, np. w terminie rozprawy w dniu 13 października 2025 r. Sąd dopuścił wnioskowany dowód z opinii [xAnon] na okoliczność obrażeń, jakich doznał oskarżony [xAnon]. Dołączone do wniosku dokumenty podlegały ujawnieniu w ramach art. 405 § 2 kpk. Sąd odwoławczy podziela stanowisko Skarżącego, że Sąd Rejonowy nie zawarł w protokołach rozprawy decyzji procesowej odnośnie do tej części złożonego wniosku, o której mowa w zarzucie, w każdym zaś razie nie wyartykułował w sposób wyraźny postanowienia o oddaleniu wniosku w tej części, co nie stoi na przeszkodzie uznaniu tego zarzutu apelacji za oczywiście bezzasadny, jako że chociaż wskazane w zarzucie uchybienie w istocie miało miejsce, to nie mogło mieć wpływu na treść orzeczenia, zważywszy bowiem na charakter dowodu, jaki był wnioskowany nie doszło do naruszenia wskazanych w zarzucie przepisów art. 167 kpk w zw. z art. 169 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk. Przywołani w zarzucie biegli już opiniowali w sprawie, ich pisemne opinie zalegają w aktach sprawy, a z uwagi na chronologię podejmowanych czynności, w pierwszej kolejności służyły do przyjęcia kwalifikacji prawnej i opisów czynów zarzuconych podejrzanym, co nalazło odzwierciedlenie w postanowieniach o przedstawieniu zarzutów, a następnie w opisach i kwalifikacjach prawnych czynów zarzucanych oskarżonym we wniesionym akcie oskarżenia, następnie popieranym w toku postępowania sądowego. Wniosek odnosił się do obrażeń pokrzywdzonego [xAnon] opisanych przez biegłych oraz jego stopnia naruszenia i narażenia na niebezpieczeństwo czynności narządów jego ciała. Na ten temat wypowiedzi się biegli w pisemnych opiniach i zawarli niekwestionowane i w postępowaniu przygotowawczym, i sądowym wnioski. Zatem wniosek taki co najwyżej można było złożyć w trybie uzyskania opinii uzupełniających, a w apelacji zarzucić obrazę art. 201 kpk i wykazać braki w zakresie jasności, pełności i spójności dotychczasowych opinii biegłych. Zaniechanie podjęcia decyzji co do wniosku dowodowego złożonego w dniu 18 kwietnia 2025 r. w piśmie procesowym poprzedzającym jeden z terminów rozprawy, istotnie nastąpiło z naruszeniem art. 366 § 1 kpk oraz 368 kpk (obrazy tych przepisów nie zarzucono) i w konsekwencji doprowadziło do sytuacji tożsamej z oddaleniem wniosku dowodowego, która jednak nie leży w kompetencjach przewodniczącego rozprawy, lecz wymaga wydania postanowienia przez sąd. Wypada w tym miejscu zauważyć, że do uchybienia tego przyczyniła się niewątpliwie postawa obrońcy oskarżonych. Wniosek został wszak złożony 18 kwietnia 2025 r., podczas gdy pierwsza rozprawa w postępowaniu odbyła się w dniu 23 grudnia 2024 r. Zarówno na tej rozprawie, jak też na kolejnych terminach rozprawy, a przede wszystkim na zapytanie przewodniczącego składu orzekającego przed zamknięciem przewodu sądowego, w terminie rozprawy 19 listopada 2025 r. i 5 stycznia 2026 r., wniosek ten nie został ponowiony, co niewątpliwie miało wpływ na zaistnienie podnoszonego uchybienia i zaniechania oddalenia wniosku. Ocena charakteru tego uchybienia, jak i istotności jego wpływu na treść orzeczenia, niezależnie od powyższego, wymaga stwierdzenia, czy jego następstwem było pominięcie okoliczności, której dotyczył wadliwie potraktowany wniosek. W ocenie sądu odwoławczego, taka sytuacja nie zaistniała. Okoliczność, na jaką zawnioskowany był pominięty dowód, to jest udział pokrzywdzonego w dniu 13 sierpnia 2025 r. w składzie drużyny [xAnon] w meczu, a w związku z tym wskazanie, czy stan zdrowia pozwalał na branie udziału w meczu oraz czy stwierdzone w późniejszym okresie leczenia mogły obejmować urazy powstałe w czasie meczu, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu. Biegli opiniowali na podstawie dokumentacji medycznej i fotograficznej wykonanej – przede wszystkim – bezpośrednio po zdarzeniach (przed datą wskazywanego meczu), odnieśli się do uzewnętrznionych śladów, opisanych obrażeń i poddali je opiniowaniu tak co do mechanizmu ich powstania (z uwzględnieniem materiału dowodowego im udostępnionego), jak i skutków (naruszenie czynności narządów ciała – art. 157 § 2 kk), czy ryzyka następstw (narażenie na niebezpieczeństwa powstania uszkodzeń ciała z art. 157 § 1 kk). Rodzaj, umiejscowienie doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń i stwierdzenie ich skutków w rozumieniu przepisów prawa karnego jako naruszających czynności narządów ciała na okres do 7 dni, bez fachowej specjalistycznej wiedzy pozwala na stwierdzenie, że po blisko tygodniu od zdarzenia czynności narządów ciała pokrzywdzonego nie musiały już być przez niego odczuwalne (minął okres blisko 7 dniu). Przywoływane okoliczności stanowią jedynie hipotezy dotyczące faktów, których potwierdzenie lub zaprzeczenie, nie ma okoliczności wymagających wiedzy specjalistycznej. Wskazane w zarzucie okoliczności nie zmieniają oczywistego faktu, że wnioski dowodowe muszą być powiązane z okolicznościami, które muszą być udowodnione lub prowadzić do wykrycia właściwego dowodu (art. 169 § 1 i § 2 kpk), muszą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, być dopuszczalne, dać się przeprowadzić i nadawać do wykazania danej okoliczności (art. 170 § 1 kpk). Same ogólne zasady procesowe powołane przez skarżącego nie przesądzają jeszcze o tym, że każdy wniosek dowodowy złożony przez strony powinien podlegać uwzględnieniu. Decyzję w tej materii podejmuje bowiem organ procesowy kierując się dyrektywami określonymi przez ustawodawcę w Dziale V Kodeksu postępowania karnego. Te ostatnie zaś stawiają wnioskom dowodowym cały szereg wymagań i rygorów, które prawidłowo zastosowane pozwalały na oddalenie przez sąd tych konkretnych wniosków złożonych przez obrońcę oskarżonych w tej sprawie. Artykuł 193 § kpk obliguje sąd do zasięgnięcia opinii biegłego (biegłych), jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych. Zgodnie z art. 193 § 1 kpk, którego naruszenie zarzuca Skarżący, sięganie po opinię biegłych jest dopuszczalne, jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych. Te wiadomości muszą pozostawać w związku z realiami faktycznymi sprawy, co oznacza że opinia musi mieć zakotwiczenie w zgromadzonym materiale dowodowym (postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2018 r., II KK 479/18). Opinia biegłego winna zatem dotyczyć kwestii, których poznanie bezpośrednio przez sąd ze względu na konieczność posiadania wiadomości specjalnych albo w ogóle nie byłoby możliwe albo byłoby znacznie utrudnione. Zarówno dyspozycja art. 7 kpk, jak i art. 193 § 1 kpk, nie zakazuje Sądowi czynienia własnych ustaleń obejmujących jakiekolwiek wiadomości ze sfery techniki, czy zdrowia. Domeną biegłych są „wiadomości specjalne”, a więc takie wiadomości faktyczne czy praktyczne, które wykraczają poza przeciętne umiejętności czy wiedzę. Natomiast wiedza dostępna dla dorosłego człowieka o odpowiednim doświadczeniu życiowym i wykształceniu, może zostać zastąpiona wiedzą i doświadczeniem sędziowskim (postanowienie SN z dnia 20 lutego 2021 r., IV KK 574/20). Tak było w realiach niniejszej sprawy w zakresie wniosku, co do którego Sąd Rejonowy zaniechał wydania procesowej decyzji. Przede wszystkim wniosek osadzono okoliczności na hipotetycznym zdarzeniu doznania obrażeń ciała przez pokrzywdzonego w innym czasie i miejscu, niż zdarzenia poddane prawnokarnej ocenie w sprawie, co do których w ramach zabezpieczonej dokumentacji medycznej i fotograficznej oraz materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym, wypowiedzieli się biegli – zwłaszcza biegła [xAnon] (opinia k. 85 i k. 86-87). Podkreślić bowiem należy, że opinie biegłych złożone na piśmie na etapie postępowania przygotowawczego nie były kwestionowane (także opinia z k. 115-118 biegłego okulisty [xAnon]), nie wnioskowano też o ich uzupełnienie. Opinia biegłego jest podstawą do wyciągania pewnych wniosków w sprawie przez organ orzekający, nie jest jednak decydująca. Podlega też, jak każdy inny dowód, swobodnej ocenie sądu. Wniosek wskazywany w zarzucie nie zawierał wykazania braków tych opinii biegłych z punktu widzenia art. 201 kpk. Obowiązek przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych powstaje wówczas, gdy w sporządzonej opinii zachodzą nieścisłości, sprzeczności i jest ona niejasna. Nie wykazano, by opinie pozostające w dyspozycji Sądu Rejonowego były niepełne. Udzielają bowiem odpowiedzi na postawione biegłym pytania, na które zgodnie z zakresem posiadanych wiadomości specjalnych i udostępnionych materiałów dowodowych mogli i powinni udzielić odpowiedzi. Opinie uwzględniają wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia konkretnej kwestii okoliczności, zawierają uzasadnienie wyrażonych w opiniach ocen i poglądów. Opinie są jasne, ich sformułowania pozwalają na zrozumienie wyrażonych w ich ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich. Opinie nie zawierają wewnętrznych sprzeczności, posługują się logicznymi argumentami (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 23 września 2016 r., II AKa 253/16). Aktualne pozostaje zapatrywanie judykatury, że art. 201 kpk nie może służyć dowolnemu mnożeniu opinii biegłych, tylko w oparciu o zapatrywanie strony, której wynik opinii biegłego nie odpowiada (przestał odpowiadać). Fakt, że dowody z opinii dostarczonych w sprawie przez biegłych nie są przekonujące dla strony nie może stworzyć podstawy do stosowania art. 201 kpk, zwłaszcza że podstawą zastosowania tego przepisu nie może stać się udział pokrzywdzonego w meczu prowadzący do gołosłownego wniosku co do powstania wówczas hipotetycznych ewentualnych obrażeń, które miałyby ewentualnie być wzięte pod uwagę przy opiniowaniu przez biegłych. Opinię każdego biegłego ocenia sąd i ten organ procesowy decyduje, czy jest ona dla niego zrozumiała i przekonująca w treści, czy odpowiada na pytania zakreślające jej przedmiot i granice, czy jest wewnętrznie spójna i niesprzeczna oraz czy nie rodzi wątpliwości co do jej merytorycznej trafności (postanowienie z dnia 30 marca 2021 r., III KK 82/21). Opinia biegłego jest dowodem o charakterze szczególnym. Zostaje on bowiem dopuszczony wtedy, gdy sądowi orzekającemu braknie wiadomości specjalnych w pewnej dziedzinie. Jest więc oczywiste, że wiadomości specjalne ze swojej istoty są atrybutem biegłych, a kontrola opinii przez organ procesowy - siłą rzeczy - doznaje pewnych ograniczeń. Dowód ten badany jest więc pod względem jego zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków oraz poprawności zastosowanych metod badawczych i przyjętych sposobów wnioskowania (wyrok SA w Katowicach z dnia 27 lipca 2017 r., II AKa 269/17). Opinie zostały ocenione przez Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy. Nie było powodów ich powoływania dla ich uzupełnienia zważywszy ich treść i materiały dowodowe, które legły u ich podstaw oraz hipotetyczny, ogólny charakter wniosku dowodowego, nie wykazującego nie tylko braków opinii biegłych (art. 201 kpk), ale i potrzeby przeprowadzenia z uwagi na istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Zarzu nie zasługiwał na uwzględnienie.

124 Wśród przepisów, których naruszenie zarzuca Skarżący jest art. 4 kpk, który odnosi się do ogólnych zasad rządzących procesem karnym, jest dyrektywą generalną i nie może samodzielnie stanowić podstawy apelacji, bez wskazania przepisów spoza części wstępnej Kodeksu postępowania karnego, w których znajduje swoją konkretyzację i dopiero naruszenie tych przepisów regulujących zadania i obowiązki organów procesowych oraz uprawnienia stron postępowania może w powiązaniu z tymi normami stanowić przedmiot zarzutu apelacyjnego. Na naruszenie takich norm Skarżący nie wskazuje. Respektowanie zaś zasady bezstronności gwarantowane jest w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie na naruszenie tych konkretnych przepisów może uzasadniać zarzut apelacyjny. Odnośnie zarzutu opartego w apelacji skarżącego na obrazie art. 424 § 1 kpk wskazać należy, że w art. 438 pkt 2 kpk chodzi o naruszenie prawa procesowego, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Jednak sam fakt wadliwie sporządzonego uzasadnienia wyroku (co nie ma miejsca w niniejszej sprawie) nie ma takiego wpływu, ponieważ uzasadnienie jest sporządzane już po wydaniu wyroku. Natomiast może stanowić okoliczność potwierdzającą zarzut, że na etapie poprzedzającym wyrokowanie lub podczas jego przebiegu, doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie gromadzenia lub oceny dowodów. Na takie naruszenia Skarżący nie naprowadza. Chodzi w tym zarzucie głównie o naruszenie art. 7 kpk lub art. 410 kpk, gdy w uzasadnieniu wyroku brakuje oceny dowodu lub odniesienia się do określonej okoliczności albo gdy ocena dowodów ma charakter dowolny lub arbitralny, a nie swobodny. Z brzmienia art. 455a kpk wynika wprost, że nie można uchylić wyroku z tego tylko powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 kpk. W tym zakresie bezprzedmiotowy byłby samodzielny zarzut odwoławczy obrazy tego ostatniego przepisu. Zrozumiałym jest, iż uzasadnienie wyroku może być sporządzone w sposób zwięzły, jednak zwięzłość ta nie pozbawia możliwości weryfikacji rozumowania sądu w oparciu o treść uzasadnienia wyroku i nie eliminuje – w oparciu o zakładaną zwięzłość uzasadnienia – elementów istotnie wpływających na możliwość odczytania rozumowania sądu odnośnie do wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności zaś podstaw dowodowych czynionych ustaleń faktycznych przełamujących domniemanie niewinności oskarżonych i uzasadniające przypisanie im sprawstwa zarzucanych czynów. Zakaz sformułowany w art. 455a kpk nie oznacza, że wady pisemnych motywów wyroku utraciły jakiekolwiek znaczenie w ramach jego instancyjnej kontroli, a sąd I instancji może je sporządzić w sposób dowolny, nadając im lakoniczną treść, czy też nie odnosząc się do pewnych aspektów przedmiotu, czy istoty rozstrzyganej sprawy. Gdyby pisemne uzasadnienie orzeczenia nie miało znaczenia w procesie, to jego sporządzanie byłoby zbyteczne, a przecież ustawodawca nie tylko nie zrezygnował z tej instytucji, ale w art. 424 kpk precyzyjnie określił niezbędne wymogi, jakie musi ono spełniać. Uchybienie wymogom art. 424 kpk może bowiem stanowić podstawę do uznania, że w procesie związanym z wydaniem wyroku doszło do naruszenia innych przepisów procesowych, które mają znaczenie dla prawidłowego wyrokowania, gdy z uzasadnienia wynika, że nie zostały one właściwie zastosowane, takich jak np. art. 7 kpk i art. 410 kpk, w szczególności gdy pisemne uzasadnienie wskazuje, że wyrok nie został oparty na całokształcie ujawnionych w trakcie rozprawy głównej okoliczności (wyrok SA w Katowicach z dnia 12 stycznia 2017 r., II AKa 411/16). W realiach sprawy jest wręcz przeciwnie, albowiem pełne i jasne, odpowiadające wymogom art. 424 kpk uzasadnienie potwierdza, że Sąd Rejonowy wydane orzeczenie oparł na całokształcie materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy, a dokonana jego ocena pozostaje pod ochroną art. 7 kpk jako w pełni prawidłowa. Naruszenie art. 410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności. Sąd rozpoznający sprawę winien zatem opierać swoje ustalenia faktyczne na dowodach przeprowadzonych na rozprawie głównej. Oznacza to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę oskarżenia potwierdzają i tych, które ją podważają. Naruszenia art. 410 kpk nie stanowi w żadnej mierze dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie (postanowienie SN z dnia 19 czerwca 2002 r. V KKN 34/01). Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, oceniane z taką samą starannością. Skoro zatem Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów, to nie można stawiać zarzutu naruszenia art. 410 kpk. Godzi się także przypomnieć, iż zasada wynikająca z tego przepisu obowiązuje także przy wyciąganiu wniosków przez strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą go opierać na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków (wyrok SN z dnia 5 listopada 1997 r., V KKN 62/97). Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną art. 7 kpk, jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem w dążeniu do czynienia prawdziwych ustaleń faktycznych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (postanowienie SN z dnia 15 marca 2018 r., II KK 91/18). Taka ocena sprawia, iż w konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia Sądu. Sąd I instancji zgromadził wszystkie dostępne mu i istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody. Poddał je należytej analizie i ocenie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przedstawiony w nim tok rozumowania nie wskazuje, aby oceniając materiał dowodowy, Sąd Rejonowy wykroczył poza granice przyznanej mu swobody. Dokonana w tym zakresie analiza jawi się jako logiczna, spójna, konsekwentna i brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, by miała ona charakter dowolny. Ustalenia faktyczne wywiedzione na podstawie tak ocenionego materiału dowodowego mają walor prawdziwości. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania, że ocena dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź, że argumentacja zaprezentowana przez sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki (postanowienie SN z dnia 3 grudnia 2024 r., III KK 526/24). Tego zaś apelujący w żaden sposób nie wykazał, a argumentacja Sądu meriti jest trafna i prawidłowa. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy i wyważony ocenił zeznania świadków, w tym i relacje pokrzywdzonego. Nie jest tak, że jest ona odosobniona, jej poszczególne fragmenty znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków. Akcentowane przez Skarżącego sprzeczności zostały przez Sąd I instancji zauważone i omówione. Nie mają one charakteru uniemożliwiającego przyjęcie zeznań pokrzywdzonego [xAnon] – jak to uczynił Sąd Rejonowy – jako wiarygodnych. Relacjonowane przez niego zdarzenia miały przebieg dynamiczny, obejmowały zdarzenia rodzące emocje oraz związane były ze stosunkami łączącymi go z oskarżonymi. Pokrzywdzony złożył obszerne zeznania tak w postępowaniu przygotowawczym, jak i w sądowym. Był konfrontowany z wieloma osobami. Jest rzeczą naturalną, że przy opisywaniu zdarzeń dynamicznych, w których pokrzywdzony czynnie uczestniczył, a one same przebiegiem go zaskoczyły, nie był przygotowany na takie zachowanie oskarżonych, mogą pojawić się określenia nieprecyzyjne, pomyłki, co jednak nie osłabia ogólnego waloru dowodowego zeznań pokrzywdzonego, które Sąd ocenił jako wiarygodne, co szczegółowo uzasadnił. Z dużą dokładnością Sąd Rejonowy przedstawił ocenę pozostałych świadków w tym także [xAnon], [xAnon] i [xAnon], jak również wyjaśnienia oskarżonych. Dokonana ocena jest wszechstronna, uwzględniająca całokształt materiału dowodowego we wzajemnym powiązaniu tak między osobowymi źródłami dowodowymi, jak i potwierdzenie ich wypowiedzi w obiektywnym materiale (np. fotografie, dokumentacja medyczna, opinie biegłych). Sąd miał wiedzę o powiązaniach rodzinnych świadków i w uwzględnieniu tych relacji rodzinnych dokonywał oceny kwestionowanych w zarzucie dowodów. Sąd nie oceniał zeznań tych świadków – wbrew zarzutom Skarżącego – dowolnie. Dokonana ocena była swobodna i obiektywna. Została przedstawiona jasno w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przez to jest przekonująca. Dokonana ocena dowodów nie narusza dyspozycji art. 7 kpk.

125 Przepisem, którego naruszenie zarzuca Skarżący jest art. 5 § 2 kpk statuujący zasadę in dubio pro reo. Skarżący zdaje się jednak odczytywać ten przepis jako nakaz doboru dowodów najkorzystniejszych dla oskarżonego, a także tłumaczenia wszelkich okoliczności i występujących rozbieżności na korzyść oskarżonego. Zarzuca bowiem naruszenie art. 5 § 2 kpk poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy materiał dowodowy nie dostarcza – zdaniem Skarżącego – jednoznacznych podstaw przypisania oskarżonemu winy, gdyż brak jest w sprawie bezpośredniego dowodu, a takim są przecież i zeznania pokrzywdzonego i innych naocznych świadków zdarzeń. To przeciwstawiane – według skarżącego – niespójnym i sprzecznym wewnętrznie – zeznaniom [xAnon] i [xAnon] – dowody były pośrednimi zwłaszcza zeznania funkcjonariusza wezwanego na interwencję. Tymczasem Sąd Rejonowy w żmudnym i obszernym postępowaniu dowodowym, uwzględniając konfrontacje osobowych źródeł dowodowych (bezpośrednie i pośrednie – odczytywane fragmenty wcześniej złożonych zeznań) zgromadził w sposób prawidłowy obszerny materiał dowodowy. Z uwagi na dynamiczny przebieg zdarzenia, zwierający odmienne spostrzeżenia, przy czym mogące wynikać z miejsca obserwacji przebiegu zdarzenia, wykonywanych w tym czasie czynności i własnego zaangażowania. Nie jest tak, jak stara się narzucić Skarżący, by skazanie oskarżonego [xAnon] nastąpiło na podstawie jedynego dowodu – niejednoznacznych, niespójnych i zawierających sprzeczności, a przez to niewiarygodnych – zeznań pokrzywdzonego [xAnon]. Sąd dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów, także we wzajemnym ich powiązaniu i uchwyceniu zależności. Sąd w toku rozprawy wiele miejsca poświęcił pokrzywdzonemu – odbierając od niego zeznania, odczytując zeznania wcześniej złożone, jak również konfrontując tego świadka z prawie wszystkimi osobami, które przesłuchiwał. Poddał Sąd Rejonowy dokładnej analizie zeznania pokrzywdzonego, uwzględniając przy tej ocenie zgromadzoną w sprawie dokumentację medyczną, treść opinii biegłych, również zestawił je z zeznaniami innych świadków. Dokonaną ocenę przedstawił w uzasadnieniu, wskazując z jakich powodów i w jakiej części uznaje daną wypowiedź za wiarygodną, a w jakiej odrzuca dany dowód z uwagi na jego niewiarygodność. Na podstawie tak ocenionych dowodów Sąd dokonał ustaleń faktycznych i wyciągnął wnioski co do sprawstwa zarzucanych czynów i zawinienia oskarżonych, w tym [xAnon]. W tym zakresie swoje stanowisko Sąd I instancji w sposób przekonujący i logiczny umotywował. Nie wynika z treści uzasadnienia, by Sąd ten powziął jakiekolwiek wątpliwości co do dokonywanych ocen i czynionych ustaleń. W wypadku wyrażonej w art. 5 § 2 kpk reguły in dubio pro reo, co trzeba podkreślić wobec postawionego trzykrotnie zarzutu jego naruszenia, że przepis ten odnosi się do „wątpliwości” sądu, a nie stron, czy ich reprezentantów procesowych. Nie ma to nic wspólnego z subiektywnymi ocenami stron procesowych. Oceny te nie powodują ani powstania stanu „nie dających się usunąć wątpliwości”, ani tym samym nie kreują naruszenia prawa procesowego (postanowienie SN z 15 kwietnia 2004 r., II KK 369/03), ani też same takie oceny stron, nie są w stanie takich wątpliwości wywołać czy też usunąć. Fakt, iż takie wątpliwości zdaje się mieć Skarżący, nie oznacza, że dyspozycja art. 5 § 2 kpk została naruszona. Dostrzec także należy, że nieprawidłowe jest łączenie zarzutu obrazy tak art. 5 § 2 kpk, jak i równocześnie art. 7 kpk, ponieważ niedające się usunąć wątpliwości mogą powstać dopiero w następstwie prawidłowej oceny dowodów przeprowadzonej zgodnie z art. 7 kpk. Wtedy dopiero można stwierdzić, czy wątpliwości, jeśli w ogóle występowały, były poważne i istotne oraz czy i jakie miały one znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności oskarżonego za zarzucane mu czyny. W przypadku, w którym Skarżący kwestionuje ocenę poszczególnych dowodów, a tak czyni w zarzucie naruszenia art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpk nie może być mowy o naruszeniu art. 5 § 2 kpk. Zarzuty obrazy art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk mają bowiem charakter rozłączny (postanowienia SN: z dnia 11 maja 2017 r., II KK 18/17; z dnia 3 stycznia 2019 r., III KK 215/18; z dnia 18 grudnia 2019 r., IV KK 651/19). Obraza art. 5 § 2 kpk możliwa jest jedynie wtedy, gdy mimo tego, że sąd prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 kpk dokonał oceny zgromadzonych dowodów, a z tych dowodów uznanych za wiarygodne wynikają co najmniej dwie wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości niezgodnie z kierunkiem określonym w art. 5 § 2 kpk. Naruszenie tego przepisu nie polega natomiast na ocenie dowodów w sposób prowadzący do uzasadnionych wątpliwości co do kwestii istotnych z perspektywy możliwości przypisania oskarżonemu zarzuconych mu czynów. Artykuł 5 § 2 kpk dotyczy bowiem wyłącznie wątpliwości nieusuwalnych. Ma on zastosowanie jedynie wówczas, gdy mimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich oceny, spełniającej wymogi określone w art. 7 kpk pojawią się w sprawie wątpliwości, których nie da się wyeliminować (wyrok SA w Warszawie z dnia 18 października 2021 r., II AKa 286/10). Jeżeli w okolicznościach danej sprawy ocena materiału dowodowego zgodnie ze standardem wynikającym z art. 7 kpk pozwoliłaby na stanowcze ustalenie stanu faktycznego, zarzutem jaki należałoby podnieść byłby właśnie zarzut naruszenia tego ostatnio wymienionego unormowania. Zarzut obrazy art. 5 § 2 kpk byłby słuszny wówczas, gdyby po przeprowadzeniu wszystkich istotnych dowodów i poddaniu ich ocenie, wyciągnięte zostały wnioski, które prowadzą do ustalenia co najmniej dwóch równorzędnych, równie prawdopodobnych, wersji przebiegu zdarzeń. Jeżeli pewne ustalenia faktyczne zależne są od, np. dania wiary lub odmówienia jej zeznaniom świadków, czy wyjaśnieniom oskarżonego, to nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez Sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikającej z treści art. 7 kpk (wyrok SN z dnia 11 października 2002 r., V KKN 251/01). Podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, zaś w uzasadnieniu sąd ma obowiązek wskazać, jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Na sądzie orzekającym ciąży przy tym obowiązek badania oraz uwzględniania w toku procesu okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a korzystając z prawa swobodnej oceny dowodów, przekonanie o winie w zakresie przypisanych oskarżonemu czynów sąd powinien logicznie i przekonująco umotywować w uzasadnieniu wyroku. Prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy zależy od należytego wykonania przez sąd dwóch podstawowych obowiązków. Pierwszy z nich dotyczy postępowania dowodowego i sprowadza się do prawidłowego – zgodnego z przepisami postępowania karnego – przeprowadzenia dowodów, tak z urzędu jak też na wniosek stron, niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności sprawy i oceny zasadności stawianych zarzutów aktu oskarżenia. Drugi obowiązek sprowadza się do prawidłowej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, co oznacza, że sąd ma obowiązek badać i uwzględnić wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzialności karnej oskarżonych. Z tych obowiązków w pełni Sąd Rejonowy się wywiązał. Stąd niesłuszność podniesionych zarzutów obrazy przepisów postępowania.

126 Wobec treści orzeczenia, zarzut naruszenia naruszenie art. 627 kpk w zw. z § 11 ust. 2 pkt. 1, § 15 ust. 3 i § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez zasądzenie od oskarżonych [xAnon] i [xAnon] na rzecz oskarżyciela posiłkowego [xAnon] kwoty po 5.100,00 zł, tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie, zgodnie z przedłożonym spisem kosztów, tj. niemalże sześciokrotnej stawki minimalnej, w sytuacji gdy nakład pracy pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego [xAnon], czynności przez niego podjęte, charakter sprawy oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia nie uzasadniały przyznania kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wyższej niż stawka minimalna wynikająca z tego rozporządzenia, nie jest zasadny. Należy podkreślić, iż w sytuacji skazania oskarżonego – zgodnie z dyspozycją art. 627 kpk – sąd zasądza od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, a na rzecz oskarżyciela posiłkowego wydatki. Roszczenie zwrotu poniesionych przez stronę wydatków związanych z ustanowieniem profesjonalnego reprezentanta procesowego w osobie adwokata, zgodnie z brzmieniem art. 616 § 1 pkt 2 kpk obejmuje rzeczywiście poniesione uzasadnione wydatki. W procesie „uzasadniony” oznacza wykazany stosownymi dowodami. Jedynie zwrot wydatków w wysokości liczonej według stawki minimalnej nie wymaga szczególnego udowodnienia (§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie). W realiach niniejszej sprawy pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego przedłożył spis kosztów (k. 685), wnosząc o zasądzenie na rzecz [xAnon] oznaczoną w spisie kwotę, jednocześnie dołączając do spisu zawartą umowę zlecenia i określone w niej warunki (k. 686-687). Odnotować również należy, że spis kosztów został złożony przed rozprawą, której termin był w dniu 19 listopada 2025 r. jednak w dniu 28 listopada 2025 r. został przewód sądowy wznowiony (pełnomocnik w tym dniu towarzyszył [xAnon]) i w dniu 5 stycznia 2026 r. nastąpiło ponowne zamknięcie przewodu sadowego (pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego brał udział w rozprawie w tym terminie). Zasądzona kwota spełnia warunki, jakie determinują wysokość opłaty należnej adwokatowi z tytułu świadczonej pomocy prawnej. Mieści się w granicach zakreślonych § 15 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, gdyż została ustalona w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki. W realiach niniejszej sprawy obszerność materiału dowodowego, skomplikowany przebieg przesłuchań, z uwzględnieniem odczytywania wcześniejszych wypowiedzi, konfrontacji poszczególnych przesłuchiwanych osób i znajdująca odzwierciedlenie w protokołach rozprawy aktywność pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i jego dążenie do ujawniania prawdziwych okoliczności czynów, świadczy o dużym nakładzie pracy adwokata, w szczególności wskazuje na poświęcony czas na przygotowanie się do sprawy przed rozpoczęciem przewodu sądowego i następnie na poszczególne terminy rozprawy. O zwiększonym nakładzie pracy świadczą też liczne terminy rozprawy, czynności podjęte w tych terminach i czas ich trwania, przy uwzględnieniu wielości przesłuchiwanych osób w poszczególnych terminach i obszerności zapisów w protokołach ich wypowiedzi. Aktywność pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego była nie tylko na rozprawie (zadawanie pytań, składanie wniosków i oświadczeń), ale także poza rozprawą, gdy składał pisemne wnioski. Ten wkład pracy przyczynił się – wbrew zarzutom Skarżącego – do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Również rodzaj i zawiłość sprawy (dwóch oskarżonych, czyn z art. 158 § 1 kk pozostający w zbiegu kumulatywnym z innymi przepisami), wielość osób przesłuchiwanych, liczna dokumentacja medyczna oraz opinie biegłych, świadczą o dużym stopniu skomplikowania i zawiłości sprawy, co uzasadniało ustalenie wysokości wynagrodzenia za świadczoną pomoc prawną przez adwokata na wyższym poziomie niż określają je stawki minimalne. Stąd trafnie uwzględniono wniosek o zasądzenie od oskarżonych na rzecz [xAnon] zwrotu poniesionych przez niego uzasadnionych wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w wysokości wskazanej w spisie kosztów, a odpowiadającej wysokości wynagrodzenia ustalonego w zawartej umowie wykazującej poniesienie wydatków w takiej wysokości. Zarzut naruszenia przepisów postępowania w tej mierze nie jest zasadny.

127 Zarzut

128 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę orzeczenia, a to uznanie, że: 

129 oskarżony [xAnon] popełnił zarzucany mu czyn w z pkt I wyroku opisanego w pkt 2a w sytuacji, gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania; zeznania pokrzywdzonego [xAnon] nie są spójne, są sprzeczne wewnętrznie i są niewystarczające do uznania za wiarygodne jego wersji oraz nie są pełni potwierdzone przez zeznania jego dziewczyny- świadka [xAnon], oskarżony [xAnon] popełnił zarzucany mu czyn w z pkt V wyroku opis oskarżony [xAnon] brał udział w pobiciu [xAnon], tymczasem jedyny naoczny świadek zdarzania świadek [xAnon] widziała jedynie, że [xAnon] uderzył dwa razy prawą pięścią leżącego [xAnon], nie ma innych świadków naocznych, a nagrania z monitoringu są nieczytelne. wersja przyjęta przez oskarżanego odnośnie pobicia [xAnon] jest jego strategią obrony, tymczasem zeznania obu oskarżonych oraz członków ich rodziny: [xAnon], [xAnon], [xAnon], [xAnon] zd. [xAnon], [xAnon], [xAnon] w sposób jasny, prosty i logiczny ukazują drugi - przeciwstawny obraz przebiegu zdarzeń w którym to pokrzywdzony [xAnon] sprowokował [xAnon], rozbił przedmiot na jego głowie a oskarżony [xAnon] jedynie reagował na sytuację będącą zagrożeniem dla jego brata. kwota 3.000 zł, zasądzona w pkt VII wyroku, tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, jest uzasadniona biorąc pod uwagę odniesione obrażenia przez pokrzywdzonego oraz poczucie zagrożenia tymczasem powstała rana nie wymagała interwencji chirurgicznej, nie wymagała szycia i pozostawił nieznaczną bliznę skóry, stąd jest kwotą wygórowaną, ☐ zasadny

130 ☐ częściowo zasadny

131 ☒ niezasadny

132 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz musi zmierzać do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd pierwszej instancji, a w zasadzie jedynie na wyjaśnieniach oskarżonego, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może bowiem opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc na forsowaniu własnego poglądu strony na tę kwestię. Nie jest trafny tak postawiony zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Zważyć należy, że zarzut o takim charakterze winien odnosić się do oceny wniosków organu orzekającego, które nie odpowiadają prawidłowości logicznego rozumowania, a przez to nie może sprowadzać się do polemiki z ustaleniami sądu. Błąd w ustaleniach faktycznych wynikać może z niepełności postępowania lub nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów. Takich uchybień w ustaleniach faktycznych nie wykazuje Skarżący. Przeciwstawia natomiast ustalenia poczynione przez Sąd, ustaleniom, które według skarżącego zostały uznane jako strategia obrony oskarżonego. Tymczasem tak postawiony zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się wyłącznie do polemiki z ocenami dokonanymi przez Sąd I instancji, bez wskazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może też opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc: na forsowaniu własnego poglądu na tę kwestię (wyrok SN z dnia 10 maja 2005 r., WA 10/05) Wobec uprzedniego zarzutu wadliwości oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i niezastosowania reguły in dubio pro reo z uwagi na niejednoznaczność dowodów (zarzuty z pkt 1 uzasadnienia) zarzut błędu w ustaleniach faktycznych staje się bezprzedmiotowy. Również nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut błędnego ustalenia wysokości zasądzonej od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kwoty zadośćuczynienia. Wskazane przez skarżącego okoliczności stanowić by mogły elementy rzutujące na wysokość odszkodowania tytułem naprawienia szkody. W przeciwieństwie do szkody – krzywda jest ujmowana w wymiarze niematerialnym. Zadośćuczynienie nie ma pokrywać szkód majątkowych a stanowi świadczenie pieniężne mające na celu finansową rekompensatę szkody niemajątkowej, takiej jak ból fizyczny, cierpienie natury psychicznej. Zadośćuczynienie ma na celu złagodzenie negatywnych emocji, traumy i cierpień doznanych przez pokrzywdzonego, których nie da się precyzyjnie wycenić. Ten rodzaj roszczenia nie wymaga wykazania przez pokrzywdzonego powstania jakichkolwiek strat finansowych, czy uszczerbku o charakterze majątkowym. Krzywda determinuje zarówno zasadność tego roszczenia, jak również wpływa na wysokość zasądzanych z tego tytułu kwot. Zadośćuczynienie jest świadczeniem co do zasady jednorazowym i kompensuje krzywdę na podstawie wszystkich negatywnych skutków doznanych przez pokrzywdzonego. Przyznawana kwota z tytułu zadośćuczynienia powinna być odpowiednia do rozmiaru i charakteru krzywdy, jakiej doznał pokrzywdzony. Nie sposób jej określić w czysto matematyczny sposób. W orzecznictwie wskazuje się, że z jednej strony nie może ono prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia pokrzywdzonego, a z drugiej musi być przyznane w takiej wysokości, która będzie odczuwalna ekonomicznie dla pokrzywdzonego i choć w pewnym stopniu pozwoli złagodzić i zrekompensować jego krzywdę. Skarżący wskazuje że doznana rana nie wymagała interwencji chirurgicznej, nie wymagała szycia i pozostawił nieznaczną bliznę skóry, to ma sprawiać, że zasądzona kwota zadośćuczynienia jest wygórowana. Jednak poza uszczerbkiem na zdrowiu (lekkie uszkodzenie ciała w rozumieniu art. 157 § 2 kk), doszło do naruszenia innych dóbr prawnie chronionych pokrzywdzonego – jego godności i wolności od zagrożenia, zatem kwota zadośćuczynienia nie została błędnie ustalona, jego wysokość podyktowana krzywdą tym większą im więcej dóbr osobistych pokrzywdzonego zostało naruszonych, jest odpowiednia do rozmiaru i charakteru krzywdy. Rekompensuje krzywdę z uwzględnieniem doznanych negatywnych skutków i przeżyć. Nie prowadzi do bezpodstawnego wzbogacenia [xAnon], ale zasądzona w takiej wysokości będzie przez niego odczuwalna ekonomicznie, a przez to zrekompensuje krzywdę doznaną przez niego. Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się - jak w przedmiotowej sprawie - tylko na odmiennej ocenie materiału dowodowego. Tymczasem taki właśnie charakter mają zarzuty podniesione przez skarżącego. Błąd w ustaleniach faktycznych stanowi skutek naruszenia przepisów postępowania, a więc jeśli Sąd przeprowadzi postępowanie, zachowując wszystkie zasady wynikające z przepisów procesowych w zakresie gromadzenia i oceny dowodów, to nie powinien poczynić wadliwych ustaleń faktycznych. Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku dowody, na podstawie których poczynił ustalenia faktyczne, przedstawił też obszerną i przekonującą ich ocenę z punktu widzenia wiarygodności. Ta ocena jest prawidłowa - zgodna z dyspozycją art. 7 kpk, do czego odnosił się już Sąd Odwoławczy już w pkt 1 uzasadnienia. Wszystko to prowadzi do konstatacji o tym, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Orzekający są prawidłowe i wynikają logicznie z materiału dowodowego poprawnie przeprowadzonego i prawidłowo ocenionego.

133 Zarzut

134 rażąco niewspółmiernej kary za popełnione przestępstwa, która zarówno przekracza stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości, a tym bardziej nie spełnia wobec oskarżonego celów prewencyjnych kary; w sytuacji, gdy oskarżony jest osobą młodą, dotychczas niekarną za przestępstwo umyślne, jego postawa, właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa, zaś przypisane sprawcy przestępstwo zagrożone jest karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności - wpływa na przyjęcie, iż warunkowe umorzenie postępowania w pełni czyni zadość zarówno celom zapobiegawczym i wychowawczym w stosunku do oskarżonego. ☐ zasadny

135 ☐ częściowo zasadny

136 ☒ niezasadny

137 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Treść przywoływanego w apelacji art. 438 pkt 4 kpk, chroniąc swobodę orzekania, nie pozwala Sądowi odwoławczemu na ingerencję w wymiar kary orzeczonej przez Sąd I instancji w każdym przypadku, gdy orzeczona kara mogłaby być surowsza lub łagodniejsza. Ingerencja taka jest dopuszczalna tylko wówczas, jeżeli stwierdzona łagodność lub surowość razi swoją niewspółmiernością. Dysproporcja ta musi się rzucać w oczy już przy wstępnym oglądzie i nie nadawać się do zaakceptowania. Rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem, o którym można mówić jedynie wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków, wymierzonych za przypisane czyny, nie odzwierciedla należycie stopnia ich społecznej szkodliwości, stopnia ich zawinienia oraz nie zapewnia realizacji celów kary. Ponadto orzeczona kara może być uznana za niewspółmierną, gdy nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionych czynów, jak i właściwości i warunków osobistych sprawcy. Takich okoliczności nie stwierdził Sąd odwoławczy, a i lektura akt w toku kontroli odwoławczej nie dostarczyła ku temu podstaw. Bezsprzecznie Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ferowaniu wyroku, w tym w kształtowaniu wymiaru kary. Rolą zaś Sądu odwoławczego w tym zakresie jest kontrola, czy granice swobody uznania sędziowskiego, stanowiącego zasadę sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się zaakceptować. Ustawa traktuje jako podstawę odwoławczą tylko taką niewspółmierność kary, która ma charakter rażący, a która zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar sankcji, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 kk. Przepis ten określa cztery ogólne dyrektywy wymiaru kary. Pierwszą z nich jest dyrektywa winy – sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, która pełni funkcję limitującą wyznaczając górną granicę konkretnej kary. Kolejną dyrektywą sądowego wymiaru kary jest uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu, na który wpływają okoliczności wymienione w art. 115 § 2 kk. Są to okoliczności przedmiotowe (do nich należą: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar grożącej lub wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności działania, waga naruszonych obowiązków) oraz podmiotowe (postać zamiaru, motywacja), jednakże wszystkie związane są z czynem sprawcy. Natomiast na stopień społecznej szkodliwości czynu nie mają wpływu - jak wynika to z treści art. 115 § 2 kk - okoliczności dotyczące sprawcy niezwiązane z czynem przestępczym (właściwości i warunki osobiste, w tym podkreślany przez skarżącego młody wiek oskarżonego i jego niekaralność, dotychczasowy sposób życia. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu. W tej mierze decydujące jest w każdym z czynów przypisanych oskarżonemu naruszenie nie jednego, a kilku różnych dóbr pranie chronionych. Trzecią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest dyrektywa prewencji indywidualnej, tj. uwzględnienie celów zapobiegawczych lub wychowawczych, które ma kara osiągnąć w stosunku do sprawcy. Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę. Ostatnią dyrektywą sądowego wymiaru kary jest prewencja ogólna, tj. kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczone kary mają bowiem za zadanie wzbudzenie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra. Na gruncie art. 438 pkt 4 kpk nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę orzeczoną nazwać można byłoby, również w potocznym znaczeniu tego słowa „rażąco niewspółmierną", to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Innymi słowy zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnieść tylko wówczas, gdy orzeczone kary, jakkolwiek mieszczą się w granicach ustawowego zagrożenia, to jednak nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia zarzucanych czynów, jak i osobowości sprawcy, a więc, gdy jest w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą. Mając na względzie, by rozmiar represji karnej był w pełni adekwatny do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonych i winy oraz spełniał swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze, a także by uwzględniał wpływ, jaki orzeczone kary powinny wywrzeć w kierunku ugruntowania w społeczeństwie prawidłowych ocen prawnych i stosownego do tych ocen postępowania, jak i potwierdzenie przekonania, że w walce z przestępczością zwycięża praworządność, a sprawca jest sprawiedliwie karany. Orzekana kara tylko wówczas osiągnie stawiane przed nią cele, gdy zostanie ona ukształtowana zgodnie z tzw. dyrektywą sprawiedliwościową, która nakazuje w ramach sędziowskiego uznania wymierzyć karę proporcjonalną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala ona sędziemu na wymierzenie kary poniżej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Nie pozwala również na wymierzenie kary powyżej tych kryteriów (wyrok SA w Gdańsku z dnia 31 maja 2022 r., II AKa 98/22). Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu [xAnon] kary odpowiednio 3 miesięcy i 6 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie przypisanych mu występków oraz wymierzając w miejsce tych kar jednostkowych karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie Sąd warunkowo zawiesił na 3-letni okres próby, oddając oskarżonego pod dozór kuratora sądowego, a stosując wobec niego środki kompensacyjne i środek probacyjny dostatecznie uwzględnił sposób i okoliczności popełnienia przypisanych mu czynów, jak również postać zamiaru i motywację oskarżonego, nie pominął także podnoszonych w zarzucie okoliczności. Swoje stanowisko w tej mierze w sposób przekonujący i logiczny uzasadnił. Podniesiony zarzut niewspółmierności kary nie był zasadny. Sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla Sądu pierwszej instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z treści w art. 53 k.k. Należy jednak zaznaczyć, co akcentowane jest w orzecznictwie, że przepis ten nie zawiera unormowania stanowczego, a ujęte w nim dyrektywy i przesłanki podlegają ocenie w ramach swobodnego uznania sędziowskiego. Z tego względu kontrola instancyjna wyroku Sądu meriti w zakresie wymiaru kary musi być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny Sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną za przypisane oskarżonemu przestępstwa. Podważenie stanowiska Sądu pierwszej instancji nie może się zatem sprowadzać do wyrażenia odmiennego poglądu co do doniosłości okoliczności sprawy w kontekście dyrektyw sądowego wymiary kary, zwłaszcza że orzeczone gary oscylują, mimo wielości naruszonych norm sankcjonujących, w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Godzenie w wiele dóbr prawnie chronionych, okoliczności popełnienia przypisanych czynów sprzeciwiały się postulowanemu przez Skarżącego zastosowaniu środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania, zważywszy na znaczny stopień społecznej szkodliwości tych czynów i wyższy niż nieznaczny stopień ich zawinienia. Uznanie niewspółmierności kary w realiach sprawy i obniżenie ich wymiaru stanowiłby wkroczenie w sferę zarezerwowaną dla Sądu a quo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga wykazania, że sąd orzekający naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona sankcja jest nie tylko nieproporcjonalna, ale wręcz rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazać, że Sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw. Należy wykazać uchybienie tak doniosłe, że uwzględniając prawidłowo znaczenie określonej dyrektywy wymiaru kary należałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej wymierzonej w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju). W istocie chodzi zatem o przypadki wyjątkowe, a przy tym ewidentne w zakresie naruszenia standardów wymiaru kary, którą można by określić mianem kary sprawiedliwej. Postawiony zarzut z przyczyn naprowadzonych powyżej nie jest zasadny.

138 Wniosek

139 o uchylenie zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. ewentualnie

140 o zmianę zaskarżanego wyroku poprzez:

141 

142 zmianę kwalifikacji prawnej poprzez:

143 wykreślenie z opisu czynu 2a określenia, iż oskarżony „znieważał [xAnon] słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe oraz groził mu słownie i poprzez prezentowanie trzymanego w dłoni noża pozbawieniem życia i spowodowaniem uszczerbku na zdrowiu” i wykreślenie z kwalifikacji prawnej art. 216 § 1 kk w zb. z art. 190 § 1 kk, wykreślenie z opisu czynu 2b określenia, iż oskarżony „znieważał [xAnon] słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe osobiście, jak również groził mu w ten sam sposób, ale i także poprzez prezentowanie trzymanego w dłoni noża, pozbawieniem życia i spowodowaniem uszczerbku na zdrowiu, również w celu zmuszenia go do określonego zachowania, tj. opuszczenia przyjęcia weselnego, które odbywało się w lokalu [xAnon] i wykreślenie z kwalifikacji prawnej art. 216 § 1 kk w zb. z art. 190 § 1 kk w zb. z art. 191 § 1 kk, uniewinnienie oskarżonego [xAnon] od zarzutu stawianego mu w opisie czynu 2a oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego [xAnon] kosztów ustanowienia obrońcy z wyboru w tym zakresie, warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego [xAnon] od zarzutu stawianego mu w opisie czynu 2b, na okres próby 2 lub 3 lat, ewentualnie w przypadku uznania zarzutów za nieuzasadnione:

144 

145 zasądzenie od oskarżonego [xAnon] na rzecz pokrzywdzonego [xAnon] kwoty 500 (pięćset złotych) złotych, tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, zasądzenie od oskarżonego [xAnon] na rzecz pokrzywdzonego [xAnon] kwoty 1.080 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ☐ zasadny

146 ☐ częściowo zasadny

147 ☒ niezasadny

148 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy zależy od należytego wykonania przez sąd dwóch podstawowych obowiązków. Pierwszy z nich dotyczy postępowania dowodowego i sprowadza się do prawidłowego – zgodnego z przepisami postępowania karnego – przeprowadzenia dowodów, tak z urzędu, jak też na wniosek stron, niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności sprawy i oceny zasadności stawianego oskarżonemu zarzutu. Drugi obowiązek sprowadza się do prawidłowej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, co oznacza, że sąd ma obowiązek badać i uwzględnić wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzialności karnej oskarżonego. Zatem podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Na sądzie orzekającym ciąży przy tym obowiązek badania oraz uwzględniania w toku procesu okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a korzystając z prawa swobodnej oceny dowodów, przekonanie o winie w zakresie przypisanych oskarżonemu czynów sąd powinien logicznie i przekonująco umotywować w uzasadnieniu wyroku. Z tych obowiązków jednak Sąd Rejonowy się wywiązał w sposób prawidłowy. Niezasadność zarzutów apelacji czyni postulaty Skarżącego niezasadnymi. Wobec pełności i kompletności zgromadzonego materiału dowodowego, przy braku występowania okoliczności z art. 439 kpk i art. 440 kpk, chybiony jest wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania. Natomiast przy poprawności czynionych ustaleń faktycznych i wyciągniętych wniosków co do sprawstwa, bezprawności, karygodności i zawinienia przypisanych oskarżonemu zachowań również niezasadne są wnioski o dokonanie postulowanych zmian. Propozycja Skarżącego – zbliżona do wniosku o sprostowanie orzeczenia, bo wniosek o zmianę przez „wykreślenie” z opisów przypisanych czynów elementów stanowiących ustalenia faktyczne uzasadniające przypisanie czynów realizującego znamiona wskazywanych w kwalifikacji prawnej przepisów ustawy, także poprzez ich „wykreślenie”, wobec niezasadności zarzutów apelacji, a poprawności ustaleń Sądu Rejonowego i wniosków odnośnie do przypisania zarzucanych oskarżonemu występków, nie była zasadna. Podobnie należy podejść do postulatu uniewinnienia od jednego z przypisanych czynów a warunkowego umorzenia postępowania co do drugiego z nich, czy też obniżenia kwoty zadośćuczynienia. Niezasadność zarzutów nie uzasadnia zmiany zaskarżonego wyroku w sposób wskazany przez Skarżącego, także co do wysokości proponowanej kwoty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (całkowicie niezrozumiały, bo nawet nie uwzględniający minimalnych stawek, przy uwzględnieniu liczby dni rozprawy).

149 4.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

150 1.

151 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

152 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

153 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

154 1.

155 Przedmiot utrzymania w mocy

156 Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 5 stycznia 2026 r. (sygn. akt II K 297/24) w zaskarżonej części dotyczącej oskarżonego [xAnon], któremu Sąd Rejonowy przypisał 

157 w pkt V popełnienie czynu z art. 216 § 1 kk i art. 190 § 1 kk, i art. 157 § 2 kk w zw. art. 11 § 2 kk opisanego w pkt 2a polegającego na tym, że oskarżony [xAnon] w dniu 27 maja 2023 r. w [xAnon] woj. [xAnon] znieważał [xAnon] słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe oraz groził mu słownie i poprzez prezentowanie trzymanego w dłoni noża pozbawieniem życia i spowodowaniem uszczerbku na zdrowiu, a także odepchnął, szarpał i ugodził go tym nożem w prawą rękę, w wyniku czego [xAnon] doznał obrażeń ciała w postaci płytkiej rany ciętej skóry grzbietowej powierzchni ręki prawej w okolicy nadgarstka o długości około 2 cm, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie czynności narządów jego ciała na okres trwający nie dłużej niż 7 dni. Za tak przypisany występek na podstawie art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk, przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, wymierzył karę 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt VI sentencji), a na podstawie art. 46 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł od oskarżonego [xAnon] na rzecz pokrzywdzonego [xAnon] kwotę 3.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (pkt VII sentencji); w pkt VIII popełnienie czynu z art. 216 § 1 kk i art. 190 § 1 kk i art. 191 § 1 kk i art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 12 § 1 kk opisanego w pkt 2b, polegającego na tym, że oskarżony w nocy z 6 na 7 sierpnia 2023 r. w [xAnon] woj. [xAnon], działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, znieważał [xAnon] słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe osobiście, jak również groził mu w ten sam sposób, ale i także poprzez prezentowanie trzymanego w dłoni noża, pozbawieniem życia i spowodowaniem uszczerbku na zdrowiu, również w celu zmuszenia go do określonego zachowania, tj. opuszczenia przyjęcia weselnego, które odbywało się w lokalu [xAnon], a także brał udział w pobiciu [xAnon] pierwotnie z [xAnon], później zaś z innym nieustalonym mężczyzną, w wyniku których to uderzeń rękami i butelką w głowę oraz kopania po całym ciele przez sprawców [xAnon] doznał obrażeń w postaci powierzchownych urazów różnych okolic ciała, stłuczenia powieki i okolicy oczodołowej lewej, otarć naskórka okolicy nadgarstka lewego, okolicy łokciowej lewej, łopatkowej lewej, podłopatkowej lewej i prawej, lędźwiowej lewe i prawej, ciemieniowej, kolana lewego, wargi górnej i dolnej, stłuczeń różnych okolic ciała, zasinień miejsc pobicia, wybroczyny krwawej tęczówki oka lewego, wybroczyny podskórnej powiek oka lewego, poszerzenia źrenicy w oku lewym, uszkodzenia zwieracza źrenicy w oka lewego, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała na okres trwający dłużej niż 7 dni (Sąd Rejonowy wyeliminował z opisu zarzucanego aktem oskarżenia czynu zwrot: i za pośrednictwem środków komunikowania się na odległość). Za tak przypisany występek na podstawie art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk, przy zastosowaniu art. 57b kk i art. 4 § 1 kk Sąd wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt IX sentencji), a na podstawie art. 46 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł od oskarżonego [xAnon] solidarnie z [xAnon] na rzecz pokrzywdzonego [xAnon] kwotę 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (pkt XIV sentencji).

158 W miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonego [xAnon], na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk, Sąd wymierzył karę łączną 8 pozbawienia wolności (pkt X sentencji), której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat (pkt XI sentencji), oddając oskarżonego w okresie próby, na podstawie art. 73 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk, pod dozór kuratora sądowego (pkt XIII sentencji) i orzekając, na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk obowiązek informowania kuratora sądowego o przebiegu okresu próby raz na 6 miesięcy (pkt XII sentencji). Tym samym wyrokiem Sąd rozstrzygając o kosztach sądowych na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 633 kpk zasądził: 

159 od oskarżonych [xAnon] i [xAnon] na rzecz oskarżyciela posiłkowego [xAnon] kwoty po 5.100 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowienie pełnomocnika w sprawie (pkt XV sentencji), od oskarżonych [xAnon] i [xAnon] na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 750 zł tytułem częściowych kosztów sądowych, zaś na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolnił ich od ponoszenia opłat i pozostałej części wydatków, którymi obciążył Skarb Państwa (pkt XVI sentencji). Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

160 Nie było żadnych merytorycznych czy formalnych racji, które przemawiałyby za koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez Skarżącego. Sąd Rejonowy w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego ocenionego prawidłowo, z zachowaniem zasad obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów, poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i wyciągnął z nich słuszne wnioski tak co do bezprawności, społecznej szkodliwości przypisanych czynów, jak i ich zawinienia oskarżonego. Wobec dokonania przez Sąd Rejonowy stanowczych ustaleń faktycznych, oparcia się na kompletnym materiale dowodowym, poddanym prawidłowej ocenie z zachowaniem dyspozycji art. 7 kpk, wyprowadzeniu stąd słusznych wniosków co do ustalonych okoliczności mających istotne znaczenie dla przedmiotu rozstrzyganej sprawy, brak było podstaw do kwestionowania zasadności i poprawności zaskarżonego wyroku. Jednocześnie prawidłowo Sąd ustalił stopień społecznej szkodliwości przypisanych występków i zawinienia oskarżonego, jak również właściwej ocenie jego niekaralności oraz właściwości i warunków osobistych, co znalazło odzwierciedlenie w zastosowanych wobec oskarżonego sankcjach i zastosowania środka probacyjnego po uprzednim przyjęciu pozytywnej prognozy kryminologicznej, że mimo niewykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej w przyszłości będzie on przestrzegał porządku prawnego, w szczególności zaś nie popełni ponownie przestępstwa. Kontrola instancyjna nie potwierdziła podniesionych w środku odwoławczym uchybień co do ocen w zakresie niewątpliwości sprawstwa i zawinienia oskarżonego, jak również elementów rzutujących na stopień zawinienia i społecznej szkodliwości, które miałyby według skarżącego prowadzić do wniosku o wystąpieniu przesłanek z art. 66 kk i zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. Sąd Okręgowy podziela zajęte przez Sąd Rejonowy w tej mierze stanowisko. Wnioski Sądu I instancji wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 kpk), zgodnie z dyrektywami prawdy (art. 2 § 2 kpk) i bezstronności (art. 4 kpk), a tym samym nie wykraczają poza granice ocen zakreślonych dyspozycją art. 7 kpk. Dlatego też brak było podstaw do uwzględnienia postulatu apelacji Skarżącego o zmianę zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji dokonując oceny karygodności zachowań oskarżonego, jak również mając na względzie stopień jego zawinienia, także oceniając pozostałe okoliczności rzutujące na decyzję o zastosowaniu wobec oskarżonego środka probacyjnego, nie popełnił błędu odrzucając postulaty o warunkowe umorzenie postępowania. Z dokonanych ustaleń faktycznych wyciągnął Sąd Rejonowy słuszne wnioski, a stanowisko w zakresie podstaw prawnych skazania oskarżonego za przypisane mu występki, jak również wymiaru i wysokości orzeczonych kar jednostkowych i kary łącznej oraz podstaw stosowanego środka probacyjnego i środków kompensacyjnych wobec oskarżonego przekonująco umotywował. Mając na uwadze powyżej szczegółowo wskazane okoliczności, zwłaszcza zaś niezasadność zarzutów naruszenie przepisów postępowania, błędu w ustaleniach faktycznych i niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego, podniesionych przez Skarżącego i nie dopatrując się przesłanek z art. 439 § 1 kpk oraz z art. 440 kpk, Sąd odwoławczy, na podstawie art. 437 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

161 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

162 1.

163 Przedmiot i zakres zmiany

164 Zwięźle o powodach zmiany

165 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

166 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

167 1.1.

168 ☐ art. 439 k.p.k.

169 Zwięźle o powodach uchylenia

170 2.1.

171 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

172 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

173 Zwięźle o powodach uchylenia

174 3.1.

175 Konieczność umorzenia postępowania

176 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

177 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1.

178 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

179 Zwięźle o powodach uchylenia

180 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

181 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

182 Przytoczyć okoliczności

183 6.

184 Koszty Procesu

185 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

186 Przytoczyć okoliczności

187 II

III

188 Wobec nieuwzględnienia wniesionej na korzyść oskarżonego apelacji, zgodnie z art. 636 § 1 kpk koszty procesu poniesione w postępowaniu odwoławczym obciążają oskarżonego [xAnon]. W myśl art. 616 § 1 kpk do kosztów procesu należą koszty sądowe oraz uzasadnione wydatki stron w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika. Zgodnie z art. 620 kpk wydatki związane z ustanowieniem obrońcy lub pełnomocnika wykłada strona, która go ustanowiła. Mając na uwadze dyspozycję art. 636 § 1 kpk w przypadku nieuwzględnienia apelacji koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi strona, która wniosła apelację. Z uwagi na powyższe uwzględniając dyspozycję, mającego na podstawie art. 634 kpk, zastosowanie w postępowaniu odwoławczym 627 kpk i art. 616 § 1 pkt 2 kpk Sąd odwoławczy zasądził od oskarżonego [xAnon] na rzecz oskarżyciela posiłkowego [xAnon] kwotę 840 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z udziałem jego pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym (wysokość w stawce minimalnej, wobec braku żądania wyższej kwoty – stosownie do § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie). Natomiast na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk oraz art. 2 pkt 3 w zw. art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego [xAnon] na rzecz Skarbu Państwa kwotę 230,00 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze , która obejmuje wyłożone przez Skarb Państwa wydatki (50 zł – ryczałt za doręczenia oraz opłata za informację z [xAnon]) oraz opłatę, której wysokość wynika z rodzaju i rozmiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary, a utrzymanej w mocy wyrokiem Sądu odwoławczego (art. 2 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych – Dz.U. z 2023 r., poz. 123 ze zm.). 7.

PODPIS

189 SSO Grażyna Artymiak

190 1.3. Granice zaskarżenia

191 Kolejny numer załącznika

192 1

193 Podmiot wnoszący apelację

194 Obrońca oskarżonego [xAnon]

195 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 5 stycznia 2026 r. (sygn. akt II K 297/24) 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

196 ☒ na korzyść

197 ☐ na niekorzyść

198 ☒ w całości

199 ☐ w części

200 ☐co do winy

201 ☐co do kary

202 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty

203 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

204 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

205 ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k.

206 ☐brak zarzutów

207 1.4. Wnioski

208 ☒Uchylenie

209 ☒zmiana