Wyrok z dnia 8 maja 2026 r., III Ka 850/25

wyrok z dnia 8 maja 2026 r., III Ka 850/25

Tekst

1 Wyrok

2 Sygn. akt III Ka 850/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 8 maja 2026 r.

4 Sąd Okręgowy w Rzeszowie III Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

5 Przewodniczący: sędzia Grażyna Artymiak

6 Sędziowie: sędzia Mariusz Sztorc

7 sędzia Ewa Żołnierczuk-Dec (spr.)

8 Protokolant: protokolant sądowy Barbara Berkowicz-Wolska

9 przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Łańcucie – Wojciecha Golenia

10 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r.

11 sprawy [xAnon] skazanego wyrokiem łącznym

12 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę

13 od wyroku Sądu Rejonowego w Łańcucie

14 z dnia 9 października 2025 r., sygnatura akt II K 152/22

15 I.

16 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

17 II.

18 zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. [xAnon] kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu [xAnon] z urzędu w postępowaniu odwoławczym, III.

19 zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych, a poniesionymi w tym zakresie wydatkami obciąża Skarb Państwa.

20 SSO Mariusz Sztorc SSO Grażyna Artymiak SSR del. Ewa Żołnierczuk-Dec

Uzasadnienie

21 Formularz UK 2

22 Sygnatura akt

23 III Ka 850/25

24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

25 1

26 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA

27 11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

28 Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Łańcucie z dnia 9 października 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 152/22 o wydanie wyroku łącznego wobec skazanego [xAnon] 11.2. Podmiot wnoszący apelację

29 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ oskarżyciel posiłkowy

31 ☐ oskarżyciel prywatny

32 ☒ obrońca

33 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☐ inny

35 11.3. Granice zaskarżenia

36 11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

37 ☒ na korzyść

38 ☐ na niekorzyść

39 ☒ w całości

40 ☐ w części

41 ☐co do winy

42 ☐co do kary

43 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

44 11.3.2. Podniesione zarzuty

45 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

46 ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

47 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

48 ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

49 ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

50 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

51 ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k.

52 ☐brak zarzutów

53 11.4. Wnioski

54 ☒uchylenie

55 ☒Zmiana

56 2.

57 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

58 12.1. Ustalenie faktów

59 12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

60 Lp.

61 Oskarżony

62 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

63 Dowód

64 Numer karty

65 1.

66 1.

67 [xAnon]

68 Uprzednia karalność

69 Informacja z [xAnon]

70 k. 390-400

71 2.

72 [xAnon]

73 Zakres wykonanych kar

74 Opinia

75 k. 402-416

76 12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

77 Lp.

78 Oskarżony

79 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

80 Dowód

81 Numer karty

82 12.2. Ocena dowodów

83 12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

84 Lp. faktu z pkt 2.1.1

85 Dowód

86 Zwięźle o powodach uznania dowodu

87 Uprzednia karalność

88 Informacja z [xAnon]

89 Dowód w postaci informacji z [xAnon] w odniesieniu do skazanego [xAnon] nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności. Zakres orzeczonych i wykonanych kar

90 Opinia w odniesieniu do skazanego o umiarkowanej prognozie penitencjarnej

91 Dowód w postaci opinii o osobie odbywającej karę pozbawienia wolności w odniesieniu do skazanego [xAnon] nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności. 12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

92 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

93 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

94 Dowód

95 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

96 .

97 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

98 Lp.

99 Zarzut

100 1)

101 Ad 1)

102 Ad a)

103 Ad c)

104 Ad a)

105 Ad b)

106 2)

107 Ad 2)

108 art. 85 § 1 i § 2 kk, 85a kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 91 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 czerwca 2020 r. w zw. z art. 4 § 1 kk - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez Sąd Rejonowy, co skutkowało tym, że w miejsce orzeczonych skazanemu kar jednostkowych i łącznych pozbawienia wolności orzeczonych pierwotnie w wyroku: Sądu Rejonowego w Jarosławiu sygn. akt. II K 490/15, wyroku Sądu Rejonowego w Nisku sygn. akt. II K 322/16, wyroku Sądu Rejonowego w Łańcucie sygn. akt. II K 342/17, wyroku Sądu Rejonowego w Łańcucie sygn. akt. II K 37/19, kary jednostkowe i łączne z tych wyroków połączył i wymierzył skazanemu [xAnon] karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy: a)

109 kara łączna orzeczona w wyroku łącznym nie uwzględnia zasady absorpcji oraz pozostaje niewspółmiernie wysoka (surowa) do stopnia społecznej szkodliwości czynów i zasady absorpcji, b)

110 wyrok ten nie uwzględnia konieczności stosowania dla skazanego przez Sąd - przepisów dla niego najkorzystniejszych zgodnie z dyspozycją art. 4 kk; c)

111 Sąd Rejonowy nie uwzględnił w wyroku łącznym innych wyroków skazujących, które w ocenie skazanego winny podlegać łączeniu, a to:

112 

113 

114 wyrok SR Jarosław - sygn. akt II K 783/16;

115 wyrok SR Leżajsk - sygn. akt II K 294/16;

116 wyrok SR Jarosław - sygn. akt II K 309/16;

117 wyrok SR Brzozów - sygn. akt II K 187/17;

118 wyrok SR Rzeszów - sygn. akt X K 938/17;

119 wyrok SR Leżajsk - sygn. akt II K 62/18

120 ☐ zasadny

121 ☐ częściowo zasadny

122 ☒ niezasadny

123 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

124 Wskazywane w zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 85 § 1 i § 2 kk, art. 85a kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 91 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w odniesieniu do rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku łącznym, a w szczególności surowość orzeczonej kary łącznej 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wywołane nieobjęciem karą łączną wszystkich wyroków skazujących wydanych wobec [xAnon] (pkt c), z naruszeniem art. 4 § 1 kk, gdyż wobec skazanego winny być stosowane „najkorzystniejsze” przepisy (pkt b), tymczasem Sąd I instancji wymierzył karę łączną przy zastosowaniu zasady asperacji, chociaż uwzględnienie wszystkich okoliczności i kryteriów wymiaru kary łącznej przemawiało za zastosowaniem zasady absorpcji (pkt a). Mając w polu widzenia podniesione zarzuty oraz argumentację powołaną w ich uzasadnieniu, przy uwzględnieniu wniosku apelacji o orzeczenie kary łącznej w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie od 1 lipca 2015 r. do 23 czerwca 2020 r., a w szczególności z uwzględnieniem art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy kodeks kamy (Dz. U. z 2015 r., poz. 396 ze zm.), względnie w oparciu o przepisy najkorzystniejsze dla skazanego, zważywszy na występowanie kilku stanów prawnych i zmiany przepisów ustawy kodeks karny na przestrzeni lat, w których zapadały wobec skazanego [xAnon] wyroki, konieczne staje się poprzedzenie odniesienia się do poszczególnych zarzutów apelacji poczynieniem pewnych uwag ogólnych. Zasady wymiaru kary łącznej stosuje się zarówno wtedy, gdy sprawy o wszystkie zbiegające się przestępstwa rozstrzygane są w jednym procesie, jak też wtedy gdy za poszczególne przestępstwa orzeczono kary w różnych postępowaniach. Zgodnie z art. 568a § 1 kpk sąd orzeka karę łączną albo w wyroku skazującym, albo w wyroku łącznym, wydając jednak wyrok łączny nie dysponuje swobodnym uznaniem w zakresie doboru skazań podlegających łączeniu, lecz winien zastosować się do obowiązujących przepisów i objąć węzłem kary łącznej wszystkie kary, które podlegały połączeniu (wyrok SN z dnia 25 maja 2017 r., V KK 91/17). Sąd ma obowiązek sprawdzenia, czy spełnione zostały warunki do orzeczenia kary łącznej, które zostały określone w art. 85 kk. Wydanie wyroku łącznego jest bowiem obowiązkiem sądu, nie zaś jego uprawnieniem (wyrok SN z dnia 21 lipca 2020 r., III KK 120/20). Zgodnie z art. 569 § 1 kpk, jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji, którym orzeczone zostały wobec skazanego kary podlegające łączeniu. W realiach niniejszej sprawy ostatni wyrok skazujący wobec [xAnon] został wydany przez Sąd Rejonowy w Łańcucie (wyrok z dnia 11 stycznia 2022 r. o sygn. akt II K 37/19). Zbieg przestępstw występuje natomiast, gdy ten sam sprawca popełnia dwa lub więcej przestępstw. Konsekwencją wystąpienia takiej sytuacji jest orzekanie kary łącznej. W sytuacji zbiegu przestępstw możliwe są różne systemy wymierzania kary łącznej:

125 

126 system kumulacji, polegający na zwykłym zsumowaniu kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa,

127 system absorpcji, polegający na tym, że najsurowsza z kar pochłania pozostałe,

128 system asperacji, polegający na zaostrzeniu najsurowszej z wymierzonych kar (częściowa absorpcja) bądź złagodzenie górnej granicy ustalonej jako sumy kar (częściowa kumulacja). Przeważnie jednak ustawodawstwa karne przewidują systemy mieszane. Do nich należy system wymiaru kary łącznej przewidziany w prawie polskim. Przewiduje on (chociaż szczegóły zasad wymiaru kary łącznej w poszczególnych okresach obowiązywania przepisów są różne co do czynników determinujących wymiar kary łącznej, w wypadku wyroków łącznych – czynników ustalających podleganie łączeniu i wymiar kary łącznej) w wypadku realnego zbiegu przestępstw: - łączenie zasadniczo kar tego samego rodzaju,

129 - określenie granic kary łącznej: jednej dolnej i dwóch granic górnych,

130 - wskazanie wyjątkowego łączenia kar różnego rodzaju i sposób ich łączenia,

131 - sposób postąpienia w sytuacji wykonania kary.

132 Kara łączna jest orzekana także w razie zbiegu ciągów przestępstw lub zbiegu ciągu przestępstw z innymi przestępstwami (art. 91 § 2 kk). Zasady dotyczące wymiaru kary łącznej stosowane są również w odniesieniu do środków karnych wymiernych w czasie (art. 90 kk). Instytucja wyroku łącznego jest szczególnie wymagającą konstrukcją prawną, stąd istnieją realne trudności w jej prawidłowym stosowaniu. Od sądu orzekającego w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego wymagać należy rzetelności w dokonywaniu ustaleń faktycznych oraz skrupulatności analizy akt poszczególnych spraw oraz pozostałej dokumentacji (wyrok SN z dnia 11 marca 2026 r., II KK 380/25). Zasadą jest, że górną granicę kary łącznej wyznacza suma kar podlegających łączeniu. Wyjątkiem od tej reguły są natomiast wskazane liczbowo górne granice kary łącznej, do których sąd może się odwołać jedynie wtedy, gdy stwierdzi, że suma kar podlegających łączeniu te maksymalne, określone liczbowo limity przekracza. Już zatem z tej perspektywy ustalenie przez sąd, ile wynosi suma kar podlegających łączeniu, nie tylko nie jest niedopuszczalne, ale musi być uznane za bezwzględnie konieczne. Ponadto ustalenie, o ile suma kar podlegających łączeniu przekracza ów maksymalny, określony liczbowo limit, jest niezbędne do oceny, w jakim zakresie skazany skorzysta z dobrodziejstwa tej granicy. Ta okoliczność musi być brana pod uwagę przy wymiarze kary łącznej. Inaczej bowiem przedstawia się sytuacja osoby, w przypadku której przy podobnej liczbie przestępstw, za które te kary zostały orzeczone, suma podlegających łączeniu kar wynosi np. 20 lat, a inaczej osoby, w przypadku której suma tych kar wynosi, np. 30 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 29 listopada 2017 r., IV KK 418/17). W realiach sprawy, by ocenić poprawność zaskarżonego wyroku przez pryzmat podniesionych zarzutów, należy uczynić to uwzględniając przepisy obowiązujące tak w datach popełnienia poszczególnych przestępstw, jak i w datach wydania wyroków skazujących oraz w datach ich uprawomocnienia się, jak również w czasie orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego.

133 W postępowaniu o wydanie wyroku łącznego w sytuacji wielości skazań rozciągniętych w czasie od 22 sierpnia 2002 r. (pierwszy wyrok skazujący – poz. 1) do 11 stycznia 2022 r. (ostatni wyrok skazujący – poz. 20) na przestrzeni blisko dwudziestu lat, w której obowiązywały przepisy dotyczące kary łącznej i wyroku łącznego w różnym brzmieniu Sąd ustalając, która ustawa jest względniejsza dla sprawcy winien porównać stan normatywny z dnia orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego oraz stan normatywny z czasu popełnienia każdego z przestępstw (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2015 r., II AKa 301/15), ale także wydania poszczególnych wyroków, którymi orzeczono kary podlegające łączeniu. Dopiero wtedy będzie możliwe prawidłowe ukształtowanie kary łącznej w wyroku łącznym. Z punktu widzenia orzekania kary łącznej, zważywszy na wskazane powyżej determinanty jej wymiaru, z punktu widzenia intertemporalności ustawy karnej, istotne są daty: - 1 lipca 2015 r. – wejście w życie przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396 ze zm. – dalej: duża nowelizacja) nowelizujących przepisy ustaw karnych odnoszące się m.in. do orzekania kary łącznej i wydawania wyroków łącznych, - 24 czerwca 2020 r. – wejście w życie przepisów ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami [xAnon]19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem [xAnon]19 (Dz.U. 2020 r., poz. 1086 – dalej: Tarcza 4.0) zmieniających przepisy ustaw karnych odnoszące się do zasad orzekania kary łącznej, także wyrokami łącznymi. W okresie od 1 lipca 2015 r. do 23 czerwca 2020 r. obowiązywały przepisy odmiennie regulujące konsekwencje wystąpienia realnego zbiegu przestępstw związanego z system orzekania kary łącznej, także w wyroku łącznym. Natomiast w okresie przed 1 lipca 2015 r. i od 24 czerwca 2020 r. obowiązywał diametralnie inny system orzekania kary łącznej w wyroku łącznym. Ustawy nowelizujące przepisy dotyczące wymierzania kary łącznej przewidywały także przepisy przejściowe określające sposób stosowania przepisów (starych i nowych) do wyroków wydanych przed i po zmianie przepisów, które poza zasadami intertemporalnymi wynikającymi z art. 4 kk, także muszą być uwzględniane przy ocenie występowania warunków do wydania wyroku łącznego.

134 Artykuł 19 ust. 1 dużej nowelizacji wprowadza odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 4 § 1 kk (wyrok SN z dnia 5 lutego 2020 r., III KK 612/19), innymi słowy wyklucza stosowanie art. 4 § 1 kk (wyrok SN z dnia 4 października 2016 r., III KK 126/16). Przepis ten nakazuje orzekanie według przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2015 r., gdy wszystkie kary podlegające łączeniu zostały orzeczone prawomocnie przed tą datą. Zgodnie z nim znowelizowanych przepisów dotyczących kary łącznej nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia dużej nowelizacji – 1 lipca 2015 r., chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie dużej nowelizacji. Obowiązek uwzględnienia reguły intertemporalnej z art. 4 § 1 kk będzie miał miejsce jedynie w sytuacji, gdy co najmniej jeden z wyroków objętych postępowaniem o wydanie wyroku łącznego uprawomocnił się po dniu 30 czerwca 2015 r. Przepisy art. 81 ust. 1 i 2 Tarczy 4.0 mają w stosunku do art. 4 § 1 kk charakter przepisów wyjątkowych, modyfikując ostatnio wymienioną regulację razem z nią współtworzą treść normy prawnej. Zawierają bowiem zwroty jednoznaczne, które nie odnoszą się do kwestii łączenia kar prawomocnie orzeczonych do dnia 23 czerwca 2020 r. z karami prawomocnie orzeczonymi po tej dacie. Nie wyłączają natomiast stosowania art. 4 § 1 kk w sytuacji, gdy tylko przynajmniej jedna z kar, których połączenie sąd rozważa w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego, została prawomocnie orzeczona do dnia 23 czerwca 2020 r. albo po tej dacie (postanowienie SN z dnia 13 października 2021 r., I KZP 2/21; postanowienie SN z dnia 10 marca 2022 r., V KK 46/22; wyrok SA w Szczecinie z dnia 13 października 2022 r., II AKa 37/22; postanowienie SN z dnia 20 marca 2024 r., IV KK 61/24). Przepisy art. 81 ust. 1 i 2 Tarczy 4.0 w zakresie nimi nieuregulowanym, a takim jest możliwość łączenia kar orzeczonych prawomocnie przed wejściem w życie Tarczy 4.0 z karami orzeczonymi prawomocnie po jej wejściu w życie, pełne zastosowanie ma art. 4 § 1 kk (wyrok SA w Gdańsku z dnia 31 marca 2022 r., II AKa 21/22). Przywołany art. 81 Tarczy 4.0 opisuje dwa mechanizmy. Po pierwsze tam gdzie wszystkie kary podlegające łączeniu wymierzono przed dniem 24 czerwca 2020 r. znajdzie zastosowanie ustawa stara, bez względu na to czy ustawa nowa była względniejsza (art. 81 ust. 1 Tarczy 4.0). Po drugie – tam, gdzie wszystkie kary podlegające łączeniu orzeczono po 24 czerwca 2020 r., należy na takich samych zasadach stosować ustawę nową (art. 81 ust. 2 Tarczy 4.0). Co istotne art. 81 Tarczy 4.0 stanowi jedynie przepis intertemporalny i nie wprowadza dodatkowej przesłanki negatywnej dla łączenia kar – a za taką należałoby uznać zakaz łączenia kar wymierzonych przed oraz po 24 czerwca 2020 r. Oznacza to, że jeśli skazany został wyrokami wydanymi przed 24 czerwca 2020 r. oraz po tej dacie, to nie jest możliwe powoływanie się na treść art. 81 Tarczy 4.0 (wyrok SN z dnia 19 października 2023 r., V KK 233/23). W sytuacji procedowania w przedmiocie łączenia w wyroku łącznym kar prawomocnie orzeczonych pod rządami różnych porządków prawnych wyboru właściwych przepisów należy dokonać z perspektywy intertemporalnej określonej w art. 4 § 1 kk (wyrok SN z dnia 28 marca 2023 r., I KK 18/23), o ile brak jest przepisu o charakterze przejściowym wyłączającym jego stosowanie (wyrok SN z dnia 8 maja 2024 r., V KK 30/24). Przepis art. 4 § 1 kk regulujący zasady prawa karnego międzyczasowego, generalnie nie będzie zatem miał zastosowania wtedy, gdy w realiach danej sprawy zasady intertemporalne określone zostały przez przepisy szczególne (np. art. 19 dużej nowelizacji, art. 81 Tarczy 4.0). W zakresie nimi nieuregulowanym znajdzie zastosowanie, na podstawie art. 4 § 1 kk, ustawa względniejsza (postanowienie SA w Szczecinie z dnia 5 maja 2021 r., II AKz 167/21).

135 Orzekaniem w rozumieniu art. 4 § 1 kk jest również orzekanie o karze łącznej, czy to w wyroku skazującym, czy też wyrokiem łącznym. Dlatego też po 1 lipca 2015 r. sąd stwierdzając fakt popełnienia kilku przestępstw, ma obowiązek ocenić, czy połączyć kary orzeczone za te przestępstwa i orzec karę łączną oraz która z ustaw – nowa czy poprzednio obowiązująca – powinna stanowić podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że art. 4 § 1 kk w ogóle nie będzie miał zastosowania w sytuacji, gdy wszystkie przestępstwa popełnione zostały po 1 lipca 2015 r. a sprawca nie był wcześniej karany. Taka sytuacja nie ma miejsca w realiach sprawy, albowiem w poz. 1 – 8 zaskarżony wyrok zawiera prawomocne skazania [xAnon] przed dniem 1 lipca 2015 r. w tym jedno skazanie (wyrok z dnia 7 maja 2014 r.- poz. 8) za przestępstwo popełnione w listopadzie 2012 r. a zatem po wydaniu wyroków z pozycji 1-6 i wyroku łącznego z poz. 7. Unormowanie szczególne w stosunku do art. 4 § 1 kk zawarte w art. 19 ust. 1 dużej nowelizacji, co do zasady wyłącza stosowanie ustawy nowej do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem 1 lipca 2015 r. Zatem skazania z poz. 1-6 i 8 objęte są stosowaniem wyłącznie przepisów sprzed 1 lipca 2015 r. i nie mają do nich zastosowania przepisy w brzmieniu obowiązującym po 1 lipca 2015 r. W realiach sprawy większość skazań [xAnon] z pozycji 9 do 19 odnoszą się do przestępstw popełnionych po dniu 1 lipca 2015 r. i z wyrokami wydanymi po tej dacie, a przed 24 czerwca 2020 r. (poz. 9, 10, 11, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19), ale także przestępstwa popełnione przed tą datą (od 1 marca do 9 marca 2013 r. – poz. 12), chociaż wyrok skazujący został wydany po tej dacie (12 czerwca 2017 r. – poz. 12). Natomiast tylko jedno skazanie nastąpiło po wejściu w życie kolejnych przepisów dotyczących kary łącznej, tj. po dniu 24 czerwca 2020 r. (wyrok z dnia 11 stycznia 2022 r. – poz. 20) za przestępstwa popełnione w okresie przed i po 1 lipca 2015 r., ale przed 24 czerwca 2020 r. (przestępstwa stanowiące ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 kk popełniane w okresie od 11 listopada 2014 r. do 24 marca 2016 r.).

136 Podobny zabieg legislacyjny, jak w art. 19 dużej nowelizacji, zastosowano w zmianie normatywnej instytucji kary łącznej zawartej w tzw. „ustawie covidowej”. W art. 81 ust. 1 i 2 Tarczy 4.0 przewidziano częściowe wyłączenie stosowania art. 4 § 1 kk w odniesieniu do orzekania kary łącznej w wyroku łącznym. W realiach sprawy po wejściu w życie przepisów Tarczy 4.0 został wydany jeden wyrok skazujący [xAnon] (poz. 20), chociaż za przestępstwa popełnione przed tą datą. Względność ustaw dokonana w ramach stosowania art. 4 § 1 kpk powinna być oceniana przez całościowe (zbiorcze) porównanie wszystkich rozwiązań dotyczących orzekania w wyroku łącznym kary łącznej w możliwych do zastosowania, z uwagi na chronologię wydawanych wyroków skazujących, stanach prawnych. Zadaniem sądów nie jest ograniczanie zakresu stosowania, czy też zaniechanie stosowania podstawowych zasad prawa karnego materialnego, do jakich należy reguła lex mitior, w sytuacji gdy w konkretnym przypadku mogłoby to prowadzić do rezultatów ocenionych jako bardziej sprawiedliwe, a zatem art. 4 § 1 kk nie może być stosowany automatycznie i bezrefleksyjnie, gdyż prowadziłoby to do niesprawiedliwych rezultatów. Ustawą względniejszą jest bowiem ta ustawa, która – po przeprowadzeniu kompletnej oceny wszystkich skutków zastosowania tych konkurujących ze sobą ustaw in concreto przewiduje dla danego skazanego łagodniejsze konsekwencje. Stosując w prawidłowy sposób art. 4 § 1 kk w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, sąd winien rozważyć „względność” ustaw przy porównaniu stanu normatywnego z daty orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego oraz stanu normatywnego z czasu popełnienia każdego z przestępstw wchodzących w skład zbiegu (wyrok SA w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2021 r., II AKa 49/21; wyrok SA w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2024 r., II AKa 50/24). Prawidłowe stosowanie art. 4 § 1 kk w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego polega na rozważeniu względności ustaw przy porównaniu stanu normatywnego z daty orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego oraz stanu normatywnego z czasu popełnienia każdego z przestępstw wchodzących w skład zbiegu (postanowienie SN z dnia 13 października 2021 r., I KZP 2/21). Oznacza to, że sąd ustalając, iż doszło do zbiegu przestępstw, jest zobligowany – kierując się kryterium ustawy względniejszej – ocenić, którą ustawę zastosować orzekając karę łączną w wyroku łącznym.

137 Wskazać zatem należy podstawowe i ogólne kwestie związane z warunkami orzeczenia kary łącznej wyrokiem łącznym w poszczególnych okresach, które stanowić będą determinanty rzutujące na ocenę, która z ustaw stosownie do art. 4 § 1 kk jest względniejsza dla sprawcy: 1.

138 Zgodnie z treścią art. 85 kk w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2015 r. Sąd orzekał karę łączną wówczas, gdy sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające połączeniu (art. 86-89 kk). Łączeniu w takim układzie procesowym mogły podlegać tylko kary wymierzone za przestępstwa, które nie są przedzielone żadnym skazującym, chociażby nieprawomocnym wyrokiem, jeśli chodzi o czas ich popełnienia (wyrok SN z dnia 4 czerwca 2013 r., II KK 89/13). Wydaniu wyroku łącznego nie stało na przeszkodzie, że kary za zbiegające się przestępstwa zostały już w całości albo w części wykonane (art. 92 kk). Kara łączna mogła być orzeczona w miejsce jednostkowych kar tego samego rodzaju (lub podlegających łączeniu) w granicach od najsurowszej z kar orzeczonych za zbiegające się przestępstwa (dolna granica kary łącznej) do sumy kar orzeczonych za zbiegające się przestępstwa, jednak nie może przekroczyć wskazanej w art. 86 § 1 kk granicy określonego rodzaju kary (górna granica kary łącznej). Innymi słowy orzeczona w wyroku łącznym kara łączna nie może być niższa od najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych za poszczególne przestępstwa (minimum), jednocześnie nie może być wyższa od sumy wymierzonych kar jednostkowych za poszczególne przestępstwa (I maksimum) ani przekroczyć granicy określonej dla danego rodzaju kary (II maksimum), tj. nie może przekraczać: 540 stawek grzywny, 18 miesięcy ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności. Natomiast od 8 czerwca 2010 r. po zmianie art. 86 § 1 kk ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy – Kodeks karny wykonawczy, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2009 r., Nr 206, poz. 1589) kara łączna nie powinna przekroczyć 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności. Ta regulacja mogłaby znaleźć zastosowanie do skazań z poz. 12, gdzie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r. zostały orzeczone kary jednostkowe po 1 roku i 2 miesiącach pozbawienia wolności za przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w dniu 1-2 marca 2013 r., w dniu 8 marca 2013 r., z 8/9 marca 2013 r. i w dniu 9 marca 2013 r. (poz. 12) oraz przestępstw objętych ciągiem przestępstw z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk (i inne) w wyroku z poz. 20 – skazującym za ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 kk z dnia 11 stycznia 2022 r. (popełnianie w dniach od 11 listopada 2014 r. do 24 marca 2016 r. - wyrok k. 111-144).

139 2.

140 Od 1 lipca 2015 r. po zmianie przepisów Kodeksu karnego ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny (Dz. U. z 2015 r., poz. 396 ze zm.- duża nowelizacja), zgodnie z art. 85 § 1 kk Sąd orzeka karę łączną wówczas, gdy sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem art. 89 kk, w całości lub w części, kary lub kary łączne za przestępstwa pozostające w zbiegu (art. 85 § 2 kk). Podstawą orzeczenia jednej kary łącznej jednak nie może być kara wymierzona za przestępstwo popełnione po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania innej kary podlegającej łączeniu z karą wykonywaną w chwili popełnienia przestępstwa, lub karą łączną, w skład której wchodzi kara, która była wykonywana w chwili popełnienia czynu (art. 85 § 3 kk). Ten negatywny warunek został ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016 r., poz. 437) od dnia 15 kwietnia 2016 r. zastąpiony innymi zgodnie, z którymi: 

141 jeżeli po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary lub kary łącznej sprawca popełnił przestępstwo, za które orzeczono karę tego samego rodzaju lub inną podlegającą łączeniu, orzeczona kara nie podlega łączeniu z karą odbywaną w czasie popełnienia czynu (art. 85 § 3 kk), jeżeli kara wykonywana lub orzeczona, o której mowa powyżej, stanie się następnie podstawą orzeczenia kary lub kar łącznych, zakaz łączenia kar odnosi się również do tej kary lub kar łącznych (art. 85 § 3a kk). Według tej regulacji utracił znaczenie warunek orzeczenia kary łącznej tylko co do tych skazań za zbiegające się przestępstwa wyrokami, które nie były przedzielone żadnym innym, chociażby nieprawomocnym, wyrokiem skazującym wyrokiem. W tym stanie prawnym, zgodnie z art. 85 § 2 kk podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu w całości lub w części kary za przestępstwa, za które wymierzono kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Wymogów tych nie spełnia kara, której wykonanie zostało w całości zakończone (wyrok SN z dnia 7 maja 2020 r. I KK 108/19). Zwrot „kary podlegające wykonaniu” odnosi się do takich kar, w stosunku do których nie została zakończona procedura ich wykonania. Kara nie podlega wykonaniu, gdy: - skazany odbył ją w całości,

142 - została uznana za wykonaną w całości (art. 82 § 1 kk, art. 202b § 3 kkw),

143 - wykonanie jej uległo przedawnieniu (art. 103 § 1 kk),

144 - została w całości albo w pozostałej do odbycia części darowana w ramach aktu łaski, bądź przez ustawę amnestyjną, - skazany został zwolniony z reszty kary ograniczenia wolności i uznano ją za wykonaną (art. 83 kk),

145 - skazany został warunkowo zwolniony z reszty kary pozbawienia wolności, chyba że warunkowe zwolnienie następnie odwołano (art. 77 § 1 kk, art. 155 § 1 kkw, art. 202a § 2 kkw, art. 82 kk). W konsekwencji nie może stanowić podstawy wymiary kary łącznej ta kara, która w dacie rozstrzygania, również w przedmiocie wyroku łącznego, nie podlega już wykonaniu z uwagi na fakt jej odbycia w całości, względnie jej wykonanie nie jest już możliwe (wyrok SN z dnia 15 lipca 2020 r., IV KK 719/18). Jeżeli chodzi o karę pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone, przesłanką wykluczającą jej wykonanie jest upływ okresu próby oraz dalszych 6 miesięcy od zakończenia tego okresu, na co wskazuje art. 75 § 4 kk. W takiej sytuacji, jeżeli nie doszło do zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności w czasie poprzedzającym orzekanie w przedmiocie wyroku łącznego, to nigdy do wykonania ta kara nie może zostać wprowadzona, a w konsekwencji objęta karą łączną orzekaną w wyroku łącznym (wyrok SN z dnia 7 maja 2020 r., III KK 286/19; wyrok SN z dnia 8 kwietnia 2025 r., I KK 156/24). Karę łączną sąd orzeka w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności (art. 86 § 1 kk). Zgodnie natomiast z art. 86 § 4 kk zasady wymiaru kary łącznej określone w art. 86 § 1 kk stosuje się odpowiednio, jeżeli przynajmniej jedną z kar podlegających łączeniu jest już orzeczona kara łączna. Orzekając karę łączną, sąd winien brać pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 85a kk). Z woli ustawodawcy przy wymiarze kary łącznej powinno się zatem stosować przede wszystkim kryterium prewencji indywidualnej i generalnej. Jednocześnie ustawodawca dopuszcza stosowanie pomocniczo innych kryteriów przy orzekaniu kary łącznej, w tym również dyrektyw wymiaru kary łącznej wypracowanych przez orzecznictwo na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed 1 lipca 2015 r. (wyrok SA w Białymstoku z dnia 3 listopada 2016 r., II AKa 148/16). Pod rządami tych przepisów została popełniona większość przestępstw (10 listopada 2015 r. – poz. 9; 22 maja 2016 r. i 16/17 czerwca 2016 r. – poz. 10; 5 kwietnia 2016 i 28 kwietnia 2016 r. – poz. 11; 5 kwietnia, 3 maja, 8 maja, 7 czerwca i 24 kwietnia 2016 r. – poz. 13; 1 stycznia 2017 r. – poz. 14; 2 maja 2016 r. – poz. 15; z 4/5 czerwca 2017 r. – poz. 16; od 29 sierpnia 2014 r. do 26 listopada 2015 r., od 19 stycznia do 16 czerwca 2016 r., od 2 września 2016 r. do 4 lipca 2017 r. – poz. 17: 16 kwietnia i 6 maja 2016 r. – poz. 18 i od 14 do 19 lipca 2015 r. i 7 sierpnia 2015 r. – poz. 19), za które został skazany [xAnon] a wyroki wydane po tej dacie 1 lipca 2015 r. (odpowiednio: 18 maja 2016 r. – poz. 9, 5 grudnia 2016 r. – poz.10; 17 marca 2017 r. – poz. 11; 12 lipca 2017 r. – poz. 13; 21 września 2017 r. – poz. 14; 28 lutego 2018 r. – poz.15; 15 maja 2018 r. (2x) – poz. 16 i poz. 17; 17 lipca 2018 r. – poz. 18 i 4 lipca 2019 r. – poz. 19).

146 3.

147 Od 24 czerwca 2023 r. po nowelizacji przepisów Kodeksu karnego ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach (…) Tarcza 4.0, Sąd ponownie orzeka karę łączną, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa (art. 85 § 1 kk). Ustawodawca powrócił do sytuacji, w której łączeniu mogą podlegać tylko kary wymierzone za przestępstwa, które nie są przedzielone żadnym skazującym, chociażby nieprawomocnym wyrokiem, jeśli chodzi o czas ich popełnienia. Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności. Zasada absorpcji przy wymiarze kary łącznej ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy najwyższą z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa jest kara 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności wówczas bowiem dolną granicę kary łącznej przyjmuje się w tej wysokości (art. 86 § 1 kk). Wydaniu wyroku łącznego nie stoi na przeszkodzie, że poszczególne kary wymierzone za należące do ciągu przestępstw lub zbiegające się przestępstwa zostały już w całości albo w części wykonane (art. 91a kk). 4.

148 W dniu orzekania przez Sąd Rejonowy w I instancji (9 października 2025 r.) i przez Sąd Okręgowy – sąd II instancji (8 maja 2026 r.) obowiązywały przepisy w tym samym brzmieniu jak w punkcie 3, zatem zgodnie z obowiązującym art. 85 § 1 kk Sąd orzeka karę łączną, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Nie nastąpiły zatem zmiany, w zestawieniu z warunkami orzeczenia kary łącznej od wskazanych w punkcie 3, przy czym od dnia 1 października 2023 r. w związku z nowelizacją art. 86 § 1 kk ustawą z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2022 r., poz. 2600 ze zm.) sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności, jeżeli zaś najwyższą z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa jest kara 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności, tę karę orzeka się jako karę łączną. Sąd, orzekając karę łączną, w myśl zmienionego cytowaną ustawą art. 85a kk, bierze pod uwagę przede wszystkim cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Przyjęto w doktrynie i judykaturze, że wydając wyrok łączny Sąd winien badać wszystkie prawomocne skazania (wyroki skazujące, jakie zapadły przed datą orzekania w przedmiocie wyroku łącznego), co znajduje odzwierciedlenie w komparycji wyroku łącznego, której istotną merytoryczną część stanowi wyliczenie prawomocnych skazań w kolejności chronologicznej (najczęściej dat wydania wyroku) wraz z opisem ich najistotniejszych elementów. O zakresie rozstrzygania w przedmiocie wyroku łącznego świadczy bowiem komparycja wyroku. W części wstępnej wyroku łącznego powinny być opisane w prawidłowy sposób wszystkie skazania, które stanowiły przedmiot rozstrzygnięcia (art. 413 § 1 pkt 4 kpk w zw. z art. 574 kpk). Powinno się zatem w tej części wyroku wymienić: daty wydania wyroków objętych postępowaniem o wydanie wyroku łącznego, sygnatury tych postępowań, daty popełnienia przypisanych przestępstw, podstawy prawne skazania i wymierzone za nie kary jednostkowe, a także kary łączne, gdy zostały orzeczone /ewentualnie okresowo orzekanych środków karnych – np. zakazy prowadzenia pojazdów/. To właśnie ta część wyroku łącznego określa przedmiot rozstrzygania w trybie wyroku łącznego. Oznacza to, że co do tych skazań wymienionych w komparycji orzeczenia sąd meriti winien wydać rozstrzygnięcie w części dyspozycyjnej wyroku (postanowienie SN z dnia 5 grudnia 2018 r., V KK 261/18). Pomocniczo mogą być wskazane, a zawsze winny być uwzględniane przy ustalaniu spełniania warunków wydania wyroku łącznego, poza wymiarem kar, także stosowane środki probacyjne /warunkowe zawieszenie wykonania kary i ewentualnie zarządzenie wykonania, warunkowe przedterminowe zwolnienie i ewentualnie jego odwołanie/, jak też okresy zaliczanych na poczet poszczególnych kar oraz okresy faktycznego wykonania kar /w formie zasadniczej lub zastępczej/). Zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego zasadniczo zawiera wszystkie niezbędne elementy opisów poszczególnych skazań. Zawiera ponumerowane, umieszczone według chronologii czasowej, wyroki wydane w odniesieniu do skazanego [xAnon], przy czym wśród 20 pozycji prawomocnych wyroków, jeden wyrok – poz. 7 – jest wyrokiem łącznym, natomiast pozostałe pozycje od 1 do 6 i od 8 do 20 zawierają jednostkowe wyroki skazujące [xAnon]:

149 1.

150 SR w Rzeszowie z dnia 22 sierpnia 2002 (sygn. akt II K 874/02) za przestępstwa:

151 a)

152 z art. 279 § 1 kk i art. 276 § 1 kk w zw. z art. 12 kk popełnione w dniu 6/7 kwietnia 2002 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności, b)

153 z art. 278 § 1 kk popełnione w dniu 6/7 kwietnia 2002 r. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności,

154 którym połączono orzeczone kary jednostkowe i wymierzono karę łączną 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, następnie objętymi wyrokiem łącznym opisanym w poz. 7; 2.

155 SR w Kolbuszowej z dnia 1 października 2002 r. (sygn. akt II K 143/02) za przestępstwo z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk popełnione w dniu 25 listopada 2001 r. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres od dnia 7 kwietnia do 1 października 2002 r., następnie objęto wyrokiem łącznym opisanym w poz. 7; 3.

156 SR w Rzeszowie z dnia 5 czerwca 2003 r. (sygn. akt II K 470/03) za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk popełnionych w dniu 5/6 stycznia 2003 r. przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres od 6 stycznia do 23 stycznia 2003 r. (kara wykonywana w okresie od 20 grudnia 2004 r. do 11 lutego 2005 r. i od 17 sierpnia 2006 r. do 9 grudnia 2007 r. – informacja [xAnon] k. 397v); 4.

157 SR w Łańcucie z dnia 3 czerwca 2004 r. (sygn. akt II K 190/03) za ciąg przestępstw z art. 278 § 1 kk popełnionych w okresie od 20 lipca do 19 listopada 2001 r. przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 5 lat, a następnie objęto wyrokiem łącznym opisanym w poz. 7; 5.

158 SR w w Leżajsku z dnia 5 października 2005 r. (sygn. akt II K 93/05) za przestępstwa:

159 a)

160 z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w dniu 3/4 kwietnia 2005 r. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, b)

161 z art. 244 kk popełnione w okresie od 4 do 17 kwietnia 2005 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności,

162 którym połączono orzeczone kary jednostkowe i wymierzono karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres od 18 kwietnia do 5 października 2005 r. (kara wykonywana w okresie od 28 marca 2006 r. do 11 lipca 2006 r. i od 29 grudnia 2007 r. do 27 stycznia 2010 r. informacja z [xAnon] k.397-398); 6.

163 SR w Rzeszowie z dnia 1 marca 2007 r. (sygn. akt II K 1215/06) za przestępstwa:

164 a)

165 z art. 279 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w okresie od 8 listopada 2005 r. do 28 marca 2006 r. stanowiące ciąg przestępstw przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 2 lat pozbawienia wolności i 50 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda, b)

166 z art. 238 kk popełnione 25 lutego 2006 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

167 c)

168 z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione 8 marca 2006 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności;

169 d)

170 z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 kk popełnione 25 lutego 2006 r. stanowiące ciąg przestępstw przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności, e)

171 z art. 244 kk popełnione 12 marca 2006 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności

172 którym połączono orzeczone kary jednostkowe i wymierzono karę łączną 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres od dnia 25 lutego 2006 r. godzina 8.10 do dnia 26 lutego 2006 r. godzina 23.15 i od 12 marca 2006 r. do 13 marca 2006 r. (kara wykonywana w okresie od 27 stycznia 2010 r. do 24 września 2013 r. – informacja [xAnon] k. 398); 7.

173 SR w Leżajsku z dnia 4 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II K 1/07) na karę łączną 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności w miejsce kar orzeczonych prawomocnymi wyrokami: a)

174 SR w Rzeszowie z dnia 22 sierpnia 2002 r. (sygn. akt II K 874/02) opisany w poz. 1;

175 b)

176 SR w Kolbuszowej z dnia 1 października 2002 (sygn. akt II K 143/02) opisany w poz. 2;

177 c)

178 SR w Łańcucie z dnia 3 czerwca 2004 r. (sygn. akt II k190/03) opisany w poz. 4,

179 na poczet której zaliczono okresy od 2 września 2001 r. do 3 września 2001 r., od 29 listopada 2001 r. do 1 grudnia 2001 r., od 7 kwietnia 2002 r. do 8 listopada 2002 r. i od 23 stycznia 2003 r. do 20 grudnia 2004 r., od 18 kwietnia 2005 r. do 18 sierpnia 2005 r. Karę wykonano od 11 lipca 2006 r. do 17 sierpnia 2006 r. i od 24 września 2013 r. do 15 sierpnia 2014 r. informacja [xAnon] k. 398); 8.

180 SR w Łańcucie Wydział Zamiejscowy w Leżajsku z dnia 7 maja 2014 r. (sygn. akt VII K 797/13) za przestępstwo z art. 200 § 1 kk popełnienie w listopadzie 2012 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 5 lat; 9.

181 SR w Jarosławiu z dnia 18 maja 2016 r. (sygn. akt II K 305/16) za przestępstwo z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w dniu 10 listopada 2015 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (kara wykonywania w okresie od 17 czerwca 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r., 5 września 2016 r. do 3 października 2016 r. i od 5 stycznia 2022 r. do 22 maja 2022 r. informacja [xAnon] 398-399); 10.

182 SR w Leżajsku z dnia 5 grudnia 2016 r. (sygn. akt II K 294/16) za przestępstwa:

183 a)

184 z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełnione z 16/17 czerwca 2016 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności,

185 b)

186 z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełnione w okresie od 6 grudnia 2014 r. do 22 maja 2016 r. stanowiące ciąg przestępstw przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 4 lat pozbawienia wolności, którym połączono orzeczone kary jednostkowe i wymierzono karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres od 17 czerwca 2016 r. godzina 6.40 do 18 czerwca 2016 r. godzina 14.30 (kara wykonywana w okresie od 6 stycznia 2018 r. do 5 stycznia 2022 r. informacja [xAnon] k. 399); 11.

187 SR w Jarosławiu z dnia 17 marca 2017 r. (sygn. akt II K 1378/16) za przestępstwa:

188 a)

189 z art. 244 kk popełnione 5 kwietnia 2016 r. na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności,

190 b)

191 z art. 244 kk popełnione 28 kwietnia 2016 r. na karę 12 miesięcy ograniczenia wolności,

192 którym połączono orzeczone kary jednostkowe i wymierzono karę łączną 2 lat ograniczenia wolności z obowiązkiem nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym; 12.

193 SR w Jarosławiu z dnia 12 czerwca 2017 r. (sygn. akt II K 490/15) za przestępstwa:

194 a)

195 z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione z 1/2 marca 2013 r. na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, b)

196 z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione 8 marca 2013 r. na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, c)

197 z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione z 8/9 marca 2013 r. na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, d)

198 z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione 9 marca 2013 r. na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którym połączono orzeczone kary jednostkowe i wymierzono karę łączną 1 roku i 8 miesięcy oraz 200 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda. Na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono okres od 27 listopada 2015 r. do 19 stycznia 2016 r. (kara wykonana w okresie 16 maja 2023 r. do 18 listopada 2024 r. informacja [xAnon] k. 399v); 13.

199 SR w Jarosławiu z dnia 12 lipca 2017 r. (sygn. akt II K 783/16) za przestępstwa:

200 a)

201 z art. 244 kk popełnione 5 kwietnia 2016 r. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności,

202 b)

203 z art. 244 kk popełnione 3 maja 2016 r. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności,

204 c)

205 z art. 244 kk popełnione 8 maja 2016 r. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności,

206 d)

207 z art. 244 kk popełnione 7 czerwca 2016 r. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności,

208 e)

209 z art. 244 kk popełnione 24 kwietnia 2016 r. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności,

210 którym połączono kary jednostkowe i wymierzono karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności (kara wykonana w okresie od 17 listopada 2022 do 16 maja 2023 r. informacja [xAnon] k. 399v); 14.

211 SR w Brzozowie z dnia 21 września 2017 r. (sygn. akt II K 187/17) za przestępstwo z art. 178a § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w dniu 1 stycznia 2017 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, z zaliczeniem na jej poczet okresu zatrzymania w dniu 1 stycznia 2017 r. od godziny 2.10 do godziny 15.15 (kara wykonana w okresie od 22 maja 2022 r. do 17 listopada 2022 r. informacja [xAnon] k. 400); 15.

212 SR w Rzeszowie z dnia 28 lutego 2018 r. (sygn. akt X K 938/17) za przestępstwo z art. 244 kk popełnione 2 maja 2016 r. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności (kara wykonana w okresie od 18 listopada 2023 r. do 18 marca 2024 r. informacja [xAnon] k. 400); 16.

213 SR w Leżajsku z dnia 15 maja 2018 r. (sygn. akt II K 92/18) za przestępstwo z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w dniu 4/5 czerwca 2017 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności którą postanowieniem z dnia 7 lipca 2022 r. zamieniono na 30 dni aresztu; 17.

214 SR w Leżajsku z dnia 15 maja 2018 r. (sygn. akt II K 62/18) za przestępstwa:

215 a)

216 z art. 209 § 1a kk popełnione w okresie od 29 sierpnia 2014 r. do 26 listopada 2015 r. na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, b)

217 z art. 209 § 1a kk popełnione w okresie od 19 stycznia 2016 r. do 26 czerwca 2016 r. na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, c)

218 z art. 209 § 1 kk w zw. z art. 209 § 1a kk popełnione w okresie od 2 września 2016 r. do 4 lipca 2017 r. na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, którym kary jednostkowe połączono i wymierzono karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności (kara wykonywana od 18 marca 2025 r. do 16 lipca 2025 r. informacja [xAnon] k.400); 18.

219 SR w Nisku z dnia 17 lipca 2018 r. (sygn. akt II K 322/16) za przestępstwa z art. 244 kk popełnione w dniach 16 kwietnia 2016 r. i 6 maja 2016 r. stanowiące ich ciąg, przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (kara wykonana w okresie od 16 lipca 2025 r. do 12 stycznia 2026 r. informacja [xAnon] k. 400); 19.

220 SR w Łańcucie z dnia 4 lipca 2019 r. (sygn. akt II K 342/17) za przestępstwa:

221 a)

222 z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w okresie od 14 lipca do 19 lipca 2015 r. stanowiące ciąg przestępstw przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk na karę 2 lat pozbawienia wolności, b)

223 z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w dniu 7 sierpnia 2015 r. na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, którym kary jednostkowe połączono i wymierzono karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, która jest wykonywania od dnia 12 stycznia 2026 r. 20.

224 SR w Łańcucie z dnia 11 stycznia 2022 r. (sygn. akt II K 37/19) za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 13 § 2 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełniony w okresie od 11 listopada 2014 r. do dnia 24 marca 2016 r., przy zastosowaniu 91 § 1 kk na karę 3 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres od 24 marca 2016 r. godzina 3:30 do 26 marca 2016 r. godzina 00:15. Mając na względzie przytoczone powyżej w pozycjach 1-20 wyroki, należy wskazać, że w realiach sprawy w odniesieniu do skazanego [xAnon] do dnia 1 lipca 2015 r. (stan prawny ad 1.) nastąpiły prawomocne skazania z pozycji 1 – 8 (według daty wydania wyroku i daty jego prawomocności te skazania nastąpiły przed 1 lipca 2015 r.), a przestępstwa objęte wyrokami skazującymi z pozycji 1 - 6, 8 i 12 popełnione zostały, podobnie jak jednostkowe przestępstwa z ciągów przestępstw objętych wyrokami z pozycji 19 i 20, przed 1 lipca 2015 r. Zauważyć także należy, że przestępstwa, objęte wyrokami skazującymi z pozycji 1 – 6 zaskarżonego wyroku, wydawanymi odpowiednio: 1) 22 sierpnia 2002 r., 2) 1 października 2002 r., 3) 5 czerwca 2003 r., 4) 3 czerwca 2004 r., 5) 5 października 2005 r., 6) 1 marca 2007 r. zostały popełnione w listopadzie 2001 r. (pkt 2 i 4), w 2002 r. (pkt 1 i 2), w styczniu 2003 r. (pkt 3), w kwietniu 2005 r. (pkt 5) i w okresie od listopada 2005 r. do marca 2006 r. (pkt 6). Wyroki te uprawomocniały się od 30 sierpnia 2002 r. (pkt 1) do 2 maja 2007 r. (pkt 6). Przed uprawomocnieniem się wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 1 marca 2007 r. (sygn. akt II K 1215/06 – pkt 6), Sąd Rejonowy w Leżajsku wyrokiem łącznym z dnia 4 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II K 1/07 – pkt 7) wymierzył skazanemu [xAnon] karę łączną 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności obejmując nią kary jednostkowe orzeczone wyrokami z pkt 1, 2 i 4 (dolna granica 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności i górna granica – 5 lat i 10 miesięcy orzeczona kara łączna stanowiła 2/3 górnej granicy kary łącznej). Została ona wykonana w całości z zaliczeniem okresów: od 29 listopada do 1 grudnia 2001 r., od 7 kwietnia do 8 listopada 2002 r., od 23 stycznia 2003 r. do 20 grudnia 2004 r. i od 18 kwietnia 2005 r. do 18 sierpnia 2005 r. oraz w okresach od 18 sierpnia 2005 r. do 17 sierpnia 2006 r. oraz od 24 września 2013 r. do 15 sierpnia 2014 r. (informacja z [xAnon] k. 398). Orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 5 czerwca 2003 r. (pkt 3) kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności została wykonana w okresie od 6 stycznia do 23 stycznia 2003 r., od 20 grudnia 2004 r. do 11 lutego 2005 r. oraz od 17 sierpnia 2006 r. do 9 grudnia 2007 r. (informacja z [xAnon] – k. 397). Kara łączna 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 5 października 2005 r. (pkt 5) była wykonana w okresie od 18 kwietnia 2005 r. do 5 października 2005 r., od 28 marca 2006 r. do 1 lipca 2006 r., od 29 grudnia 2007 r. do 27 stycznia 2010 r. (informacja z [xAnon] k. 398), zaś kara łączna 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 1 marca 2007 r. (pkt 6) wykonywana była w okresie od 27 stycznia 2010 r. do 24 września 2013 r. z zaliczeniem okresów od 25 do 26 lutego 2006 r. i od 12 do 13 marca 2006 r. (informacja z k. 398). Te skazania nie są wskazywane we wnioskach o wydanie wyroku łącznego. Również umorzenie postępowania o wydanie wyroku łącznego w części obejmującej te skazania (pkt 1 – 7) nie jest kwestionowane w apelacji. Przestępstwa, za które orzeczone zostały kary pozostałymi wyrokami wymienionymi w zaskarżonym wyroku łącznym (pkt 8 – 20) zostały popełnione już po dacie wydania wyroków skazujących opisanych w pozycjach od 1 – 6. Kary wymierzone tymi wyrokami wydanymi przed dniem 1 lipca 2015 r. zostały wykonane, albo objęte wyrokiem łącznym (poz. 7), którym nie było można obejmować skazania wyrokiem z pkt 3 albowiem przestępstwo zostało popełnione po wydaniu wyroków 1 i 2. Również przestępstwa z wyroku z pkt 5 zostały popełnione po wydaniu wyroków skazujących w sprawach 1, 2 i 4, zaś orzeczona nim kara łączna wykonana w całości. Przestępstwa, za które orzeczone zostały kary wyrokiem z pkt 6 również zostały popełnione po wydaniu wcześniej opisanych wyroków (poz. 1-5), sam zaś wyrok został wydany wprawdzie przed datą wydania wyroku łącznego, to jednak w dniu jego wydania nie był prawomocny. Orzeczona tym wyrokiem kara łączna została wykonana w całości. Skazania te – poz. 1 – 6 nie spełniają ustawowych warunków pozostawania w zbiegu realnym przestępstw i orzeczenia kary łącznej z pozostałymi prawomocnymi skazaniami (pkt 8 – 20) zamieszczonymi w komparycji zaskarżonego wyroku (figurującymi także w informacji z [xAnon]) tak według przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2015 r. (popełnienie przestępstw nieprzedzielonych chociażby nieprawomocnym wyrokiem, a w wypadku ich popełnienia zanim został wydany chociażby nieprawomocny wyrok skazujący – wydanie już prawomocnego wyroku łącznego – res iudicata stanowi wówczas podstawę umorzenia postępowania w przedmiocie wyroku łącznego), jak i po 1 lipca 2015 r. (wykonanie w całości orzeczonych tymi wyrokami kar). Takich warunków pozostawania w zbiegu realnym przestępstw i w konsekwencji obcięcia wyrokiem łącznym z uwagi na możliwość orzeczenia kary łącznej nie spełnia skazanie z poz. 8 wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r. za przestępstwo z art. 200 § 1 kk popełnione w listopadzie 2012 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat. Nie doszło do zarządzenia wykonania kary w okresie próby. Kara pozbawienia wolności nie podlega wykonaniu. W odniesieniu do tych skazań art. 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 396 – duża nowelizacja) wyłącza stosowanie art. 4 § 1 kk, albowiem wszystkie kary zostały prawomocnie orzeczone do dnia 30 czerwca 2015 r. Obowiązek uwzględnienia reguły intertemporalnej z art. 4 § 1 kk miałoby miejsce w sytuacji, gdyby co najmniej jeden z wyroków objętych postępowaniem o wydanie wyroku łącznego uprawomocnił się po dniu 30 czerwca 2015 r. Skoro tych warunków nie spełniają te wyroki postępowanie o objęcie ich wyrokiem łącznym należało umorzyć (art. 572 kpk).

225 Zważywszy na podniesiony przez skarżącego zarzut, że orzeczona w wyroku łącznym kara łączna nie uwzględnia zasady absorpcji oraz pozostaje niewspółmiernie wysoka (surowa) do stopnia społecznej szkodliwości czynów, wskazać w pierwszej kolejności trzeba, że nieprawidłowe jest ponowne rozważanie i uwzględnianie przy oznaczaniu kary łącznej tych samych okoliczności, które miały wpływ na wymiar kary w sprawach o zbiegające się przestępstwa, taką zaś okolicznością determinującą pierwotny wymiar kary za przypisywane przestępstwo jest przywoływany przez skarżącego stopień społecznej szkodliwości. Takie bowiem motywowanie kary łącznej prowadziłoby do dwukrotnego orzekania z tej samej przyczyny – najpierw przy skazaniu, a następnie przy oznaczeniu kary łącznej. Byłoby to naruszenie zakazu orzekania w sprawie osądzonej (wyrok SA w Krakowie z dnia 28 września 1995 r., II AK 247/95). Natomiast było możliwe rozważanie orzeczenia kary łącznej ukształtowanej przy jej wymiarze z systemu opartego na zasadzie absorpcji, jedynie wtedy gdy byłyby stosowane przepisy ustawy karnej obowiązujące do 23 czerwca 2020 r. (stan prawny z pkt 1 i 2 powyżej zamieszczonych), albowiem przepisy znowelizowane ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. - Tarcza 4.0 zasadniczo zniosły możliwość wymierzania kary łącznej z zastosowaniem zasady absorpcji, wprowadzając w zmienianym art. 86 § 1 kk wymóg orzeczenia kary łącznej w wysokości powyżej najsurowszej z orzeczonych kar podlegających łączeniu (przewidziany w tym przepisie wyjątek nie dotyczy skazanego, albowiem w żadnym z wyroków nie orzeczono wobec niego kary w wysokości pokrywającej się z maksimum kary łącznej dla danego rodzaju kary). Nie miałby sąd możliwości ukształtowania w wyroku łącznym kary łącznej opierając się na zasadzie absorpcji, gdyby stosował przepisy w brzmieniu obowiązującym od 24 czerwca 2020 r. (stan prawny opisany w pkt 3 i 4). Po tej dacie został wydany jeden – ostatni – wyrok skazujący [xAnon] z poz. 20 jednakże odnosił się on do przestępstw popełnionych w okresie od 11 listopada 2014 r. do 24 marca 2016 r. stanowiących ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk, zatem niektórych z nich popełnionych w okresie przed 1 lipca 2015 r., a niektórych po tej dacie, jednak przed kolejną zmianą przepisów ustawą Tarcza 4.0.

226 W realiach sprawy Sąd Rejonowy wskazał, że stosuje przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 czerwca 2020 r., które umożliwiały kreowanie kary łącznej także na podstawie absorbcji. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy połączył orzeczone pierwotnie w wyroku: - Sądu Rejonowego w Jarosławiu z dnia 12 czerwca 2017 r. w sprawie o sygn. akt II K 490/15 (poz. 12) – karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, - Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 17 lipca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 322/16 (poz. 18) – karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, - Sądu Rejonowego w Łańcucie z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie o sygn. akt II K 342/17 (poz. 19) – karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, - Sądu Rejonowego w Łańcucie z dnia 11 stycznia 2022 r. w sprawie o sygn. akt II K 37/19 (poz. 20) karę łączną 3 lat pozbawienia wolności i wymierzył skazanemu [xAnon] w ich miejsce karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (dolną granicę kary łącznej stanowiła kara najsurowsza – 3 lat pozbawienia wolności (poz. 20), zaś górną suma kar: jednostkowej i łącznych – 7 lat i 4 miesiące). Na podstawie art. 572 kpk, Sąd Rejonowy umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego w pozostałym zakresie. Przy stosowaniu przepisów (pkt 2) dotyczących kary łącznej i wyroku łącznego nie ma bowiem znaczenia układ temporalny wyroków jednostkowych, jednak kary wymierzone tymi wyrokami, w tym kary łączne, muszą podlegać łączeniu w rozumieniu art. 85 § 1 kk oraz wykonaniu w całości lub w części (wyrok SN z dnia 5 kwietnia 2018 r., IV KK 258/17). Orzeczona kara łączna 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności mieści się w granicach zakreślonych ustawą kary łącznej (co do zarzutu surowości kary, w tym niezastosowania przy jej wymiarze zasady absorpcji – uwagi poniżej do zarzutu 2). Zdaniem Skarżącego Sąd Rejonowy naruszył przepisy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 85 § 1 i § 2 kk, 85a kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 91 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 czerwca 2020 r. w zw. z art. 4 § 1 kk. Skarżący w pierwszym rzędzie zarzuca, że Sąd Rejonowy nie uwzględnił w wyroku łącznym orzekając karę łączną innych wyroków skazujących [xAnon], które w ocenie skazanego winny podlegać łączeniu, a to: „wyrok SR [xAnon] - sygn. akt II K 783/16; wyrok SR Leżajsk - sygn. akt II K 294/16; wyrok SR [xAnon] - sygn. akt II K 309/16; wyrok SR [xAnon] - sygn. akt II K 187/17; wyrok SR [xAnon] - sygn. akt X K 938/17 i wyrok SR Leżajsk - sygn. akt II K 62/18”. Nie zauważa jednak Skarżący, że:

227 1)

228 wyrok Sądu Rejonowego w Jarosławiu z dnia 12 lipca 2017 r. (sygn. akt II K 783/16 – poz. 13) obejmował skazanie za występki z art. 244 kk popełnione 5 kwietnia, 3 maja, 8 maja, 7 czerwca i 24 kwietnia 2016 r. na kary jednostkowe po 3 miesiące pozbawienia wolności i karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności, która została w całości wykonana w okresie od 17 listopada 2022 r. do 16 maja 2023 r. (opinia o skazanym k. 403); 2)

229 wyrok Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 5 grudnia 2016 r. (sygn. akt II K 294/16 – poz. 10) obejmował skazania za popełnione z 16/17 czerwca 2016 r. przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 2 lat pozbawienia wolności, zaś za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnionych w okresie od 6 grudnia 2014 r. do 22 maja 2016 r. na karę 4 lat pozbawienia wolności, a orzeczona w miejsce tych kar jednostkowych kara łączna 4 lat pozbawienia wolności została wykonana w całości w okresie od 6 stycznia 2018 r. do 5 stycznia 2022 r. (opinia o skazanym k. 404); 3)

230 wyrok Sądu Rejonowego w Jarosławiu z 18 maja 2016 r. (sygn. akt II K 305/16 – poz. 9) obejmował skazanie za popełnione w dniu 10 listopada 2015 r. przestępstwo z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, która z uwzględnieniem zaliczenia od 17 czerwca 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. i od 5 września 2016 r. do 3 października 2016 r. została wykonana w całości w okresie od 5 stycznia 2022 r. do 22 maja 2022 r. (opinia o skazanym k. 404). Na marginesie należy zauważyć, że orzeczenia SR w Jarosławiu o wskazywanej w zarzucie apelacji sygn. akt II K 309/16 brak w aktach sprawy, również brak tak oznaczonego orzeczenia w informacjach z [xAnon] i w opiniach o skazanym. Skarżący natomiast pomijał w apelacji wyrok Sądu Rejonowego w Jarosławiu o sygn. akt II K 305/16; 4)

231 wyrok Sądu Rejonowego w Brzozowie z dnia 21 września 2017 r. (sygn. akt II K 187/17 – poz. 14) obejmował skazanie za popełniony 1 stycznia 2017 r. występek z art. 178a § 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która z zaliczeniem dnia zatrzymania w dniu 1 stycznia 2017 r. wykonana została w całości od 22 maja 2022 r. do 17 listopada 2022 r. (opinia o skazanym k. 404); 5)

232 wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 28 lutego 2018 r. (sygn. akt X K 938/17 – poz. 15) obejmował skazanie za popełniony w dniu 2 maja 2016 r. czyn z art. 244 kk na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności wykonaną w okresie od 18 listopada 2024 r. do 18 marca 2025 r. (opinia o skazanym k. 404); 6)

233 wyrok Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 15 maja 2018 r. (sygn. akt II K 62/18 – poz. 17) obejmował skazanie za popełnione w okresach od 29 sierpnia 2014 r. do 26 listopada 2015 r., od 19 stycznia 2016 r. do 16 czerwca 2016 r. i od 2 września 2016 r. do 4 lipca 2017 r. przestępstwa z art. 209 § 1 kk w zw. z art. 209 § 1a kk na kary po 2 miesiące pozbawienia wolności objęte karą łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności, która została wykonana w całości w okresie od 18 marca 2025 r. do 16 lipca 2025 r. (opinia o skazanym k. 404). Wszystkie wyroki zostały wydane i uprawomocniły się w okresie po 1 lipca 2015 r. a przed 24 czerwca 2020 r. (stan prawny z pkt 2), zasadniczo też wszystkie zbiegające się przestępstwa popełnione zostały w tym okresie (w wypadku jednego z występków z art. 209 § 1a kk popełnionego w okresie od 29 sierpnia 2014 do 26 listopada 2015 r. o dacie obowiązywania ustawy w czasie czynu będzie decydował koniec tego przestępstwa trwałego). Wszystkie kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami wskazanymi przez skarżącego, czy to jako kary jednostkowe, czy też jako kary łączne nie podlegały jednak łączeniu, albowiem zostały przed dniem wydania zaskarżonego wyroku łącznego wykonane w całości. Z uwagi zatem na wystąpienie negatywnej przesłanki wydania wyroku łącznego wskazywane przez Skarżącego skazania nie mogły stanowić podstawy do objęcia tych skazań karą łączną obejmującą kary niewykonane (podlegające wykonaniu). Słuszne zatem było umorzenie postępowania co do objęcia ich karą łączną (poz. 9, 10, 13, 14, 15, 17). Sąd Rejonowy zaskarżonym wyrokiem orzekając karę łączną nie objął nią– czego nie kwestionuje skarżący – prawomocnych skazań wyrokami:

234 - Sądu Rejonowego w Jarosławiu z 17 marca 2017 r. (sygn. akt II K 1378/16 – poz. 11), którym za popełnione 5 kwietnia i 28 kwietnia 2016 r. występki z art. 244 kk orzeczono kary po 12 miesięcy ograniczenia wolności i objęto łączną karą 2 lat ograniczenia wolności z obowiązkiem nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, albowiem aktualnie nie istnieje obowiązek obejmowania karą łączną pozbawienia wolności kary ograniczenia wolności (wyrok TK z dnia 11 czerwca 2019 r., P 20/17). W przypadku łączenia w wyroku łącznym kar pozbawienia i kary ograniczenia wolności sądy nie powinny czynić tego w sposób automatyczny, lecz każdorazowo rozważyć czy łączenie tych kar na zasadzie przewidzianej w kodeksie karnym jest uzasadnione na kanwie konkretnej sprawy (wyrok SA w Katowicach z dnia 2 września 2019 r., II AKa 240/19). Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Brzozowie z dnia 26 stycznia 2018 r. (sygn. akt II K 237/17) obejmujący m.in. skazanie wyrokiem z poz. 11 został uchylony wyrokiem Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 7 lutego 2022 r. (sygn. akt II Ko 203/21) po uprzednim wznowieniu postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego, właśnie z powodu fakultatywności obejmowania karą łączną pozbawienia wolności także skazań na kary ograniczenia wolności (wyrok k. 45-47 i poz. k. 77-78). W tym znajduje uzasadnienie umorzenie postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego to skazanie; - Sądu Rejonowego w Leżajsku z dnia 15 maja 2018 r. (sygn. akt II K 92/18 – poz. 16), którym kara 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona za popełniony z 4/5 czerwca 2017 r. czyn z art. 278 § 1 kk została zamieniona postanowieniem z dnia 7 lipca 2022 r. na karę 30 dni aresztu. Ustawa karna nie przewiduje bowiem możliwości łączenia kary aresztu i kary pozbawienia wolności (wyrok SN z dnia 16 października 2019 r., III KK 349/19). Instytucja kary łącznej nie pozwala na łączenie kar, które wskutek kontrawencjonalizacji wymierzone zostały nie na podstawie Kodeksu karnego lecz Kodeksu wykroczeń. Wyrokiem łącznym nie może być obejmowana kara, która nie powinna być połączona z innymi karami ze względu na jej zamianę na karę wykroczeniową. Kontrawencjonalizacja wyklucza możliwość objęcia takiej kary wyrokiem łącznym (wyrok SN z dnia 16 lipca 2025 r., IV KK 211/25), stąd zasadność umorzenia postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego to skazanie.

235 Kara łączna wskazana w zarzucie apelacji 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą mieszczącą się w ustawowych granicach kary łącznej. Nie jest wyższa niż zakreślona w ustawie górna granica kary łącznej, którą stanowi suma kar: kary jednostkowej i kar łącznych – 7 lat i 4 miesiące pozbawienia wolności. Przewyższa dolną granicę, jaką w realiach sprawy stanowi najsurowsza z kar (3 lata pozbawienia wolności) przekraczając stosownie do dyspozycji art. 86 § 1 kk wymiar kary łącznej kształtowanej z zasadą absorpcji, bo wyższą niż dolna granica kary łącznej w wysokości najsurowszej z kar jednostkowych (kary łącznej najsurowszej z orzeczonych we wcześniejszych wyrokach). Zgodnie z art. 85a kk, przy orzekaniu kary łącznej, bierze się pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przy orzekaniu kary łącznej należy również uwzględnić okoliczności, jakie zaszły już po wydaniu poprzednich wyroków, a przede wszystkim mieć na uwadze proces resocjalizacji skazanego, a także względy indywidualno- i generalno-prewencyjne. Na takie zaś okoliczności skarżący już nie naprowadza. Sąd Rejonowy natomiast w uzasadnieniu wskazuje, że w związku z umiarkowaną prognozą penitencjarną skazanego (opinia z zakładu karnego), kara łączna nie została orzeczona na zasadach kumulacji, gdyż byłaby karą niesprawiedliwą i rażąco surową biorąc pod uwagę postawę i zachowanie w zakładzie karnym skazanego. Jednak treść zarzutu apelacji i postulat odnośnie do wymiaru kary łącznej wskazuje, że skarżący oczekuje wymiaru kary łącznej według systemu absorpcji. Stosowanie absorpcji przy wymiarze kary łącznej nie może być sprzeczne z zapobiegawczymi i wychowawczymi celami kary i działać demoralizującego na sprawców przestępstw, służąc odbieraniu kary łącznej jako instytucji będącej swoistym premiowaniem popełniania wielu przestępstw. Wyrokowanie łączne w żadnym razie nie sprowadza się do automatycznego przyjmowania rozwiązania najkorzystniejszego dla skazanego i wymierzania mu kary łącznej na zasadzie absorpcji (wyrok SA w Lublinie z dnia 16 marca 2010 r., II AKa 57/10), której zastosowanie nie jest obowiązkiem sądu orzekającego a wręcz przeciwnie powinno mieć charakter wyjątkowy i dotyczyć sytuacji nietypowych (wyrok SA w Gdańsku z dnia 25 marca 2019 r., II AKa 362/18), na nietypowość skazań [xAnon] Skarżący również nie naprowadza. Kara łączna wymierzona w wyroku łącznym nie może stwarzać większej dolegliwości od tej, jaka wiązałaby się z kolejnym wykonywaniem poszczególnych wyroków podlegających łączeniu (wyrok SN z dnia 6 października 2000 r., III KKN 340/00). Nie oznacza to jednak, że kara łączna ma przynosić skazanemu oczekiwaną przez niego korzyść. Wprawdzie instytucja wyroku łącznego nie jest ustanowiona dla polepszenia sytuacji prawnej skazanego, to jednak nie można wyrokiem łącznym pogorszyć jego sytuacji, zwiększając dolegliwość ponad dolegliwość wynikającą z sumy kar wymierzonych odrębnie (postanowienie SA w Krakowie z dnia 4 lipca 2013 r., II AKz 229/13). Instytucja wyroku łącznego służy natomiast racjonalizowaniu, a nie „poprawie” sytuacji skazanego, a to oznacza, że jeżeli istnieją warunki do wydania wyroku łącznego i objęcia nim wszystkich możliwych skazań, to wydanie takiego wyroku staje się obowiązkiem sądu (wyrok SA w Szczecinie z dnia 18 września 2025 r., II AKa 121/25). Obligatoryjny charakter przepisów dotyczących kary łącznej powoduje, że okoliczność, iż skazany nie odniósł pożądanego przez siebie rezultatu przy łączeniu kar, pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonego wyroku łącznego (postanowienie SN z dnia 24 stycznia 2019 r., III KK 268/18). Wbrew twierdzeniom Skarżącego, wydanie wyroku łącznego co do zasady nie musi przynosić korzyści dla skazanego (wyrok SA w Katowicach z dnia 26 maja 2022 r., II AKa 54/22).

236 Zasadnicze znaczenie dla wymiaru kary łącznej mają okoliczności wskazane w art. 85a kk. Zgodnie z tym przepisem sąd musi kierować się przede wszystkim celami zapobiegawczymi i wychowawczymi, które kara łączna ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzebą kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Aktualne jednak pozostaje także badanie związku przedmiotowo-podmiotowego łączącego poszczególne czyny. Przez związek przedmiotowo-podmiotowy rozumie się przede wszystkim podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację i czas popełnienia każdego z nich (wyrok SA w Krakowie z dnia 2 lipca 1992 r., II AKr 117/92). Ścisły lub odległy związek przedmiotowo-podmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami pozostającymi w zbiegu realnym ma wpływ na kształtowanie wymiaru kary łącznej w oparciu o jedną z metod łączenia kar poprzez zastosowanie jednej z zasad absorpcji, asperacji bądź kumulacji, których zastosowanie, a w konsekwencji wymiar kary łącznej zależy od szeregu okoliczności, które rzutują na uznanie, że orzeczona kara łączna nie tylko mieści się w granicach przewidzianych dla kary łącznej, ale jest postrzegana jako kara sprawiedliwa. W realiach sprawy przestępstwa objęte węzłem kary łącznej zostały popełnione w dużym przedziale czasowym od marca 2013 r. (poz. 12) przez okres od listopada 2014 (poz. 20) poprzez lipiec 2015 r. (poz. 19) po kwiecień/maj 2016 r. (poz. 18) a zatem na przestrzeni ponad 3 lat. Obejmowały skazania za przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (art. 244 kk) oraz przeciwko mieniu z art. 279 § 1 kk (różne formy stadialne) i z art. 286 § 1 kk popełnione na szkodę wielu różnych pokrzywdzonych a także w warunkach powrotu do przestępstwa (najpierw recydywa podstawowa z art. 64 § 1 kk a potem także recydywa wielokrotna z art. 64 § 2 kk). Skazania dotyczą także przestępstw stanowiących ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 kk. Są to okoliczności, które decydowały o wymiarze kary łącznej w systemie asperacji. Nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie postulowanej przez skarżącego zasady absorpcji. Wnosząc o tak wymierzoną karę łączną na takie szczególne okoliczności nie wskazuje Skarżący. Natomiast występowały okoliczności, które przy dużej rozpiętości czasowej zbiegających się przestępstw o dość odległym związku przedmiotowo-podmiotowym, uzasadniały stosowanie systemu kumulacji przy orzeczeniu kary łącznej w miejsce kar orzeczonych za ciągi przestępstw popełnionych w warunkach powrotu do przestępstwa (recydywa podstawowa i multirecydywa) przy łączeniu także kar łącznych, które nie stanowiły w pojedynczych wyrokach (poz. 12 i 19) kar łącznych orzeczonych z zastosowaniem absorpcji, a także według systemu asperacji. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 85 § 1 i § 2 kk, 85a kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 91 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 czerwca 2020 r. w zw. z art. 4 § 1 kk podniesiony i uzasadniany sposób przez Skarżącego nie był zasadny.

237 Zarzut

238 zarzut rażącej niewspółmierności [surowości] kary łącznej, orzeczonej w zaskarżonym wyroku łącznym, i wymierzenie mu kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 6 lat i 6 miesięcy: zarzut rażącej niewspółmierność orzeczonej względem skazanego kary łącznej w wymiarze 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstw, jakie są zarzucane skazanemu oraz w relacji do celów, jakie kara ta powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania z jednoczesnym podkreśleniem zasadności zastosowania w realiach niniejszej sprawy zasady pełnej absorpcji przy wymierzaniu wyroku łącznego; ☐ zasadny

239 ☐ częściowo zasadny

240 ☒ niezasadny

241 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

242 Wymiar kary łącznej, ma w swojej istocie charakter ocenny i to, że orzeczona kara łączna nie spełnia oczekiwań skazanego, a nawet w odczuciu społecznym może uchodzić za surową, nie oznacza, że można ją skutecznie kwestionować w postępowaniu odwoławczym. Co więcej, sąd odwoławczy nie jest uprawniony do modyfikowania kary łącznej, niejako według własnych odczuć, gdyż sądowi pierwszej instancji przyznana jest swoboda jej wymiaru, a ingerencja jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy wymierzona kara cechuje się rażącą niewspółmiernością (wyrok SA w Białymstoku z dnia 22 października 2019 r., II AKa 182/19). Uwagi odnośnie do surowości kary ogranicza Skarżący do zarzutu zachodzenia rażącej niewspółmierności orzeczonej kary łącznej w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstw, jakie są zarzucane skazanemu oraz w relacji do celów, jakie kara ta powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, z jednoczesnym podkreśleniem zasadności zastosowania w realiach niniejszej sprawy zasady pełnej absorpcji. Zważywszy na podniesiony przez skarżącego zarzut, wskazać trzeba, że nieprawidłowe jest ponowne rozważanie i uwzględnianie przy oznaczaniu kary łącznej tych samych okoliczności, które miały wpływ na wymiar kary w sprawach o zbiegające się przestępstwa, taką zaś okoliczności determinującą pierwotny wymiar kary za przypisywane przestępstwa jest przywoływany przez skarżącego stopień społecznej szkodliwości. W przypadku orzekania kary łącznej wyrokiem łącznym nie ma mowy o czynach zarzucanych i ocenie stopnia ich społecznej szkodliwości. To bowiem już nastąpiło w prawomocnych wyrokach, którymi skazanemu [xAnon] zostały wymierzone kary pozbawienia wolności za przypisane mu występki, a orzeczone kary jednostkowe za poszczególne przestępstwa bądź ciągi przestępstw w wyrokach podlegających łączeniu uwzględniały już natężenie stopnia ich społecznej szkodliwości. Takie bowiem jak sugeruje w zarzucie apelacji Skarżący motywowanie kary łącznej prowadziłoby do dwukrotnego orzekania z tej samej przyczyny – najpierw przy skazaniu, a następnie przy oznaczeniu kary łącznej. Byłoby to naruszenie zakazu orzekania w sprawie już osądzonej (wyrok SA w Krakowie z dnia 28 września 1995 r., II AK 247/95). Sąd I instancji biorąc pod uwagę w dostatecznym stopniu prognozę kryminologiczną skazanego, jego aktualną postawę, wielość różnych przestępstw popełnionych jedynie w pewnej bliskości czasowej pomiędzy poszczególnymi występkami (przedział czasu przekraczający 3 lata), to jednak godzących w różne dobra prawnie chronione wielu różnych osób pokrzywdzonych (aktualność zachowują uwagi z pkt 1), co skutkowało ukształtowaniem kary łącznej w oparciu o zasadę asperacji (obostrzenia najsurowszej z kar) i orzeczeniem kary łącznej w wymiarze bardziej zbliżonym do sumy kar, zważywszy na popełnienie przestępstw, których kary są łączone w okolicznościach obciążających (ciągi przestępstw, recydywa podstawowa, multirecydywa). Nie ma także żadnych podstaw do tego, aby przyjmować, iż istotą kary łącznej orzekanej w wyroku łącznym jest tworzenie sytuacji korzystnej dla osoby skazanej (wyrok SA w Katowicach z dnia 14 kwietnia 2011 r., II AKa 88/11). Żaden przepis prawa karnego nie nakazywał i nie nakazuje sądowi stosowania zasady absorbcji przy wydawaniu wyroku łącznego (wyrok SA w Lublinie z dnia 16 marca 2010 r. II AKa 57/10, wyrok SA w Białymstoku z dnia 22 października 2019 r., II AKa 182/19). Wyrok łączny jest instytucją mającą racjonalizować wymiar kary, a nie służyć wyłącznie poprawie sytuacji osób skazanych. Stosowanie zasady absorpcji przy wymiarze kary łącznej nie przedstawia się jako obowiązek sądu orzekającego, ani nie stanowi punktu wyjścia przy dokonywaniu oceny wymiaru kary łącznej. Nie działa na zasadzie automatyzmu, a powinno być stosowane tylko wyjątkowo i dotyczyć sytuacji szczególnych, aby kara łączna nie była postrzegana jako forma premiowania popełniania wielu przestępstw (wyrok SA w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2019 r., II AKa 193/19). Jeżeli Sąd I instancji wydając wyrok łączny wymierzył karę łączną mieszczącą się w tych granicach, tzn. karę nieprzekraczającą sumy kar jednostkowych i orzeczoną wysokość kary łącznej uzasadnił, to brak jest podstaw do skutecznego czynienia zarzutu wymierzenia kary łącznej nazbyt surowej. Stosowanie zasady absorpcji przy wymiarze kary łącznej należało do wyjątków i wymagało wystąpienia szczególnych okoliczności uzasadniających sięgnięcie po tą zasadę do kształtowania wymiaru kary łącznej. Zgodnie z art. 85a kk przy orzekaniu kary łącznej bierze się pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Na takie okoliczności nie powołuje się Skarżący. Przy orzekaniu kary łącznej należy również uwzględnić okoliczności, jakie zaszły po wydaniu poprzednich wyroków, a przede wszystkim mieć na uwadze proces resocjalizacji skazanego a także względy indywidualno- i generalno-prewencyjne, co również uwzględnia ogólne dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk, jako że art. 85a kk nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności, jakie bierze się pod uwagę przy kształtowaniu wysokości orzekanej kary łącznej (wyrok SA w Poznaniu z dnia 1 lipca 2021 r., II AKa 121/21). W ocenie Sądu Okręgowego, kara łączna 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona zaskarżonym wyrokiem wobec [xAnon] nie jest rażąco niewspółmierna, uwzględniając zarówno charakter i czas popełnienia przestępstw, jak i osobiste właściwości skazanego. Wcześniejsza wielokrotna karalność, także za przestępstwa popełnione w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 64 § 1 i § 2 kk oraz stosunkowo rozległy okres popełniania przestępstw, przemawiają przeciwko łagodniejszemu wymiarowi kary, mimo poprawnej postawy w zakładzie karnym, chociaż prognozy penitencjarne w opiniach z Zakładu Karnego skazany ma umiarkowanie pozytywne, a stopień demoralizacji wysoki (opinie k. 19-20, k. 254-257 i k. 402-405). Sąd wymierzając karę łączną winien rozważyć przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi występkami, za które wymierzono kary, istnieje ścisły związek podmiotowo-przedmiotowy. Im bowiem związek między przestępstwami jest bliższy, tym bardziej wymiar kary łącznej może zbliżać się do zasady absorpcji. Ustalając związek podmiotowo-przyczynowy zbiegających się przestępstw należy mieć na względzie przede wszystkim następujące okoliczności:

243 

244 liczbę popełnionych przestępstw – im większa tym surowsza powinna być za nie wymierzona kara łączna (poz. 20, poz. 19, poz. 12), jednorodzajowość albo podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw (przeciwko mieniu z art. 279 § 1 kk i z art. 286 § 1 kk oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości z art. 244 kk), czas popełnienia każdego z przestępstw, zwłaszcza ich bliskość (zwartość) czasową (od marca 2013 r. poprzez listopad 2014 r. do maja 2016 r.), blisko związek miejscowy przestępstw (województwo [xAnon], ale właściwość miejscowa SR w Jarosławiu – poz. 12, SR w Nisku – poz. 18 i SR w Łańcucie – poz. 19 i 20), powiązanie przestępstw wspólnym zamiarem lub ciągiem działań sprawcy (poz. 12, 19 i 20),

245 motywację sprawcy,

246 rodzaj naruszonego dobra prawnego, zwłaszcza godzenie w zbliżone lub tożsame dobra prawne,

247 liczbę i zbieżność osób pokrzywdzonych, zwłaszcza pokrzywdzenie kilkoma przestępstwami tej samej osoby,

248 przebieg procesu resocjalizacyjnego (wyroki SA w Gdańsku z dnia 6 września 2019 r., II AKa 229/19 i z dnia 18 sierpnia 2023 r., II AKa 227/23) Związek przedmiotowo-podmiotowy i odstępy czasowe dzielące czyny mają istotne znaczenie. W zakresie związku przedmiotowo-podmiotowego wskazuje się na szerszy zakres okoliczności niż tylko rodzaj naruszonego dobra. Należyte ustalenie związku podmiotowo-przedmiotowego pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami winno uwzględniać liczbę popełnionych przestępstw, jednorodzajowość lub podobieństwo rodzajowe czynów, zwartość czasową ich popełnienia, bliski związek miejscowy między czynami, ich powiązanie wspólnym zamiarem lub ciągiem działań sprawczych, podobieństwo motywacji sprawcy, tożsamość lub podobieństwo rodzajowe naruszonych dóbr prawnych, liczbę i zbieżność pokrzywdzonych (wyrok SA w Szczecinie z dnia 22 marca 2024 r., II AKa 298/23). O ile zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary ma znaczenie pod względem prognozy kryminologicznej, to jednak orzekając o wymiarze kary łącznej sąd winien mieć na względzie przede wszystkim związek przedmiotowo-podmiotowy istniejący pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, których dotyczy wyrok łączny i im ściślejszy jest związek, tym bardziej przy wymiarze kary posługiwać się należy zasadą absorbowania kar jednostkowych, im odleglejszy tym bardzie stosować należy zasadę kumulacji przy wymiarze kary łącznej (wyrok SA w Łodzi z dnia 24 października 2019 r., II AKa 178/19). Przy określaniu wymiaru kary łącznej znaczenie mają okoliczności dotyczące związku przedmiotowo-podmiotowego między przestępstwami wchodzącymi w skład zbiegu realnego, zachowanie się skazanego w trakcie odbywania kary, ilość pojedynczych przestępstw, jak również tryb życia skazanego po wydaniu wyroków. Rzeczywiście kara łączna jest swego rodzaju podsumowaniem przestępczej działalności sprawcy w okresie czasu objętym skazaniami. Nie jest to jednak sposób na premię dla sprawcy większej ilości przestępstw. Wymierzając karę łączną stosuje się zwykłe dyrektywy karania, a zwłaszcza słuszności i celowości wyrażone przez związek przedmiotowo-podmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami. Zarzut rażącej niewspółmierności kary łącznej nie zasługiwał na uwzględnienie.

249 Wniosek

250 zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji na korzyść skazanego, poprzez wydanie przez Sąd wyroku łącznego - przy zachowaniu zasady pełnej absorpcji (całkowitego pochłonienia) - w wymiarze minimalnego ustawowego zagrożenia dla skazanego, przy założeniu, że wyrokiem łącznym objęte zostaną niżej wskazane wyroki, a to: 1)

251 wyrok SR Jarosław - sygn. akt II K 783/16;

252 2)

253 wyrok SR Leżajsk - sygn. akt II K 294/16;

254 3)

255 wyrok SR Jarosław - sygn. akt II K 309/16;

256 4)

257 wyrok SR Brzozów - sygn. akt II K 187/17;

258 5)

259 wyrok SR Jarosław - sygn. akt II K 490/15;

260 6)

261 wyrok SR Rzeszów - sygn. akt X K 938/17;

262 7)

263 wyrok SR Leżajsk - sygn. akt II K 62/18;

264 8)

265 wyrok SR Nisko - sygn. akt II K 322/16;

266 9)

267 wyrok SR Łańcut - sygn. akt II K 342/17;

268 10)

269 wyrok SR Łańcut - sygn. akt II K 37/19;

270 - w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie od 1 lipca 2015 r. do 23 czerwca 2020 r. - ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy kodeks kamy (Dz. U z 2015 r., poz. 396 ze zm.), a w szczególności w oparciu art. 19 ust. 1 tej ustawy względnie w oparciu o przepisy najkorzystniejsze dla skazanego, zważywszy na występowanie kilku stanów prawnych i zmiany przepisów ustawy kodeks kamy na przestrzeni lat, w których zapadały wyroki orzeczone, wobec skazanego [xAnon]; o zasądzenie w całości od Skarbu Państwa na rzecz wyznaczonego w sprawie obrońcy z urzędu, w osobie adw. [xAnon] - [xAnon] [xAnon] w [xAnon], kosztów udzielonej skazanemu obrony z urzędu, za postępowanie apelacyjne, według nr om prawem przepisanych, powiększone o należny podatek VAT, oświadczając, że koszty te [w zakresie postępowania apelacyjnego] nie zostały do tej pory pokryte, ani w całości, ani w części; o nieobciążanie skazanego kosztami postępowania apelacyjnego z uwagi na jego ciężką i trudną sytuację majątkową, finansową, materialną, osobistą oraz z uwagi na przebywanie przez skazanego w Zakładzie Karnym [xAnon] i odbywanie kary pozbawienia wolności, co skutecznie uniemożliwia skazanemu pokrycie tychże kosztów w sprawie bez poniesienia uszczerbku na niezbędnym utrzymaniu siebie; ewentualnie

271 o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

272 ☐ zasadny

273 ☐ częściowo zasadny

274 ☒ niezasadny

275 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

276 Wobec dokonania stanowczych ustaleń faktycznych, oparcia się na kompletnym materiale dowodowym, poddanym ocenie i wyprowadzeniu stąd słusznych wniosków co do ustalanych okoliczności mających istotne znaczenie dla przedmiotu rozstrzyganej sprawy, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji kwestionującej wysokość orzeczonej wobec skazanego zaskarżonym wyrokiem kary łącznej. Sąd Rejonowy uwzględnił okoliczności brane pod uwagę przy ustalaniu granic kary łącznej, przede wszystkim także co do stosowanego porządku prawnego, w wystarczającym stopniu, oceniając występujące po stronie skazanego okoliczności łagodzące i w żadnym wypadku nie przeceniając okoliczności go obciążających, wymierzył karę łączną mieszczącą się w ustawowych granicach kary łącznej (minimum i maksimum kary łącznej) i nie naruszył zarzucanego apelacją systemu orzekania kary łącznej według zasady absorpcji, a wymierzona kara łączna nie jest karą niewspółmiernie surową (uwagi z pkt 3.1 i 3.2 uzasadnienia). W toku postępowania o wydanie wyroku łącznego zgromadzono całokształt materiału dowodowego, podlegającego analizie i ocenie według wskazanych kryteriów i reguł wymierzania kar łącznych oraz stosowanych zasad temporalnych (uwagi pkt 3.1 uzasadnienia), nie ma powodów do uzupełnienia tego postępowania, na taką potrzebę nie wskazuje również skarżący (szerzej uwagi z pkt 3.1 ale także z pkt 4 uzasadnienia), tym samym chybiony jest postulat o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Postulaty w odniesieniu do kosztów postępowania odwoławczego mają charakter akcesoryjny wobec orzeczenia zasadniczego (uzasadnienie rozstrzygnięcia w tym zakresie w pkt 6 uzasadnienia). 4.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

277 1.

278 2.

279 3.

280 Ad 1.

281 Ad 2.

282 Ad 3.

283 Reguły intertemporalne

284 Zakaz reformationis in peius a kara łączna

285 Prawo do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki

286 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

287 Stosując w prawidłowy sposób art. 4 § 1 kk w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego sąd powinien rozważyć „względność” ustaw przy porównaniu stanu normatywnego z daty orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego oraz stanu normatywnego z czasu popełnienia każdego z przestępstw wchodzących w skład zbiegu, ale także przepisów obowiązujących w tak zakreślonych granicach, tj. między datą popełnienia poszczególnych przestępstw a datą orzekania w przedmiocie wyroku łącznego. Zważywszy na przepisy ustaw nowelizacyjnych szczególnie te modyfikujące zasady intertemporalnego obowiązywania, istotne są także daty wydania wyroków skazujących. Szczegółowo zostały te reguły omówione w pkt 3.1 uzasadnienia. Wskazać jedynie należy, że art. 4 § 1 kk w ogóle nie będzie miał zastosowania w sytuacji, gdy wszystkie przestępstwa zostały popełnione po 1 lipca 2015 r. a sprawca nie był wcześniej karany. Z kolei unormowanie szczególne w stosunku do art. 4 § 1 kk zawarte w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (duża nowelizacja) co do zasady wyłącza stosowanie ustawy nowej do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem 1 lipca 2015 r. W innych sytuacjach do orzekania kary łącznej znajdzie zastosowanie reguła z art. 4 § 1 kk. Względność ustaw dokonana w ramach stosowania art. 4 § 1 kk powinna być oceniana przez całościowe porównanie wszystkich rozwiązań dotyczących orzekania w wyroku łącznym kary łącznej w różnych stanach prawnych. Ustawą względniejszą jest w związku z tym ta ustawa, która – po przeprowadzeniu kompletnej oceny wszelkich skutków zastosowania konkurujących ze sobą ustaw – in concreto przewiduje dla danego skazanego łagodniejsze konsekwencje. Takie porównanie nie może ograniczać się do prostego zestawienia wysokości sankcji zawartych w porównywanych przepisach, lecz wymaga analizy wszystkich prawnokarnych skutków wynikających dla skazanego z zastosowania ustawy nowej albo obowiązującej poprzednio (wyrok SN z dnia 13 maja 2022 r., V KK 211/21). Przepisy obowiązujące w brzmieniu po zmianach wchodzących w życie z dniem 24 czerwca 2020 r. wprowadzają reguły orzekania kary łącznej z wyłączeniem systemu kształtowania kary łącznej według zasady absorpcji (zgodnie z art. 86 § 1 kk kara łączna wymierzana jest powyżej najsurowszej z kar orzeczonych wobec skazanego a podlegających łączeniu, a jeden z limitów górnej granicy kary łącznej wynosi 30 lat (uprzednio 20 lat) pozbawienia wolności. Te okoliczności in abstracto sprawiają, że zastosowanie innych przepisów – według których możliwe jest kształtowanie kary łącznej na zasadzie absorpcji, a górny limit kary łącznej wynosi 20 lat pozbawienia wolności – jest a limine względniejsze dla skazanego. Trudność polega na stworzeniu ciągu przestępstw nie przedzielonych wyrokiem skazującym (chociażby nieprawomocnym). Nakazuje to niekiedy rozważenie ciągów przestępstw obejmujących różne konfiguracje przestępstw popełnionych przed datą pierwszego wyroku skazującego. Kolejną istotną kwestią jest potrzeba uchylenia węzła kary łącznej, która została wymierzona w wyroku skazującym za poszczególne przestępstwa, co do których w miejsce kar jednostkowych została wymierzona kara łączna. Według stanu prawnego sprzed Tarczy 4.0 (wprowadzony dużą nowelizacją od dnia 1 lipca 2015 r.) nie jest istotny układ poszczególnych wyroków, a w szczególności czasowa chronologia pozostających w zbiegu przestępstw objętych postępowaniem o wydanie wyroku łącznego, koniecznym zaś warunkiem orzekania kary łącznej jest, aby łączone kary lub kary łączne podlegały wykonaniu. Oznacza to, że niezbędne jest, by kary te na dzień orzekania kary łącznej mogły być wykonane w całości lub w części w sposób określony dla danej kary w kodeksie karnym wykonawczym (wyrok SN z dnia 2 września 2021 r., IV KK 653/19). Tych ustaleń Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy nie czyni. Chociaż w sentencji zaskarżonego wyroku wskazuje właśnie na stosowanie tych przepisów, które taki wymóg wprowadzają. Tymczasem według drugiego stanu prawnego uwzględnianego przy wymiarze kary łącznej w wyroku łącznym (zważywszy na czas popełnienia przestępstw i datę wydania wyroku skazującego) Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku łącznego nie odnosi się w sposób szczegółowy dlaczego odstąpił od wymierzenia kary łącznej według porządku prawnego obowiązującego w dacie popełnienia przestępstw opisanych pod poz. 12 i 20, także co do przestępstw z poz. 1-6 i 8 (uwagi zawarte w pkt 3.1. uzasadnienia wskazujące brak warunków wydania wyroku łącznego oraz na stosowanie art. 19 dużej nowelizacji). Podobnie wyłączeniu spod orzekania kary łącznej wyrokiem łącznym podlega skazanie z poz. 16 z uwagi na zamianę orzeczonej kary pozbawienia wolności na karę aresztu (uwagi w pkt 3.1). Nadto pominięcie w wyrokowaniu łącznym skazania z poz. 11 na kary jednostkowe i karę łączną ograniczenia wolności oraz łączenia jej z karami pozbawienia wolności (uwagi w pkt 3.1.). Podkreślić należy, że w przypadku stanu prawnego innego niż obowiązującego od 1 lipca 2015 r. podstawowym warunkiem wydania wyroku łącznego było spełnienie warunku orzeczenia kary łącznej zgodnie z art. 85 kk, a ta była możliwa tylko w przypadku pozostawania przestępstw w realnym ich zbiegu, który zgodnie z art. 85 § 1 kk, zachodził wówczas gdy sprawca (skazany) popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Skazania sprzed 1 lipca 2015 r. tworzyły ciąg realny – poz. 1, 2 i 4 – wymagany art. 85 kk i objęte zostały wyrokiem łącznym opisanym w poz. 7. Takich warunków nie spełniają skazania opisane w poz. 2, 5 i 6 oraz 8. W tej mierze przyczyny umorzenia omówiono w pkt 3.1. Popełnione przestępstwa przed wydaniem pierwszego, chociażby nieprawomocnego, wyroku mogą tworzyć ich ciągi spełniające warunki orzeczenia kary łącznej z art. 85 kk:

288 Ciąg – obejmujący przestępstwa popełnione przed wyrokiem wydanym w dniu 18 maja 2016 r. (poz. 9) wówczas poza tym skazaniem na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności wchodziłyby skazania: 

289 poz. 11 – wyrok z 17 marca 2017 r. za przestępstwa popełnione 5 kwietnia 2016 i 28 kwietnia 2016 na kary po 1 roku ograniczenia wolności (z orzeczoną karą łączną 2 lat ograniczenia wolności – z zastosowaniem zasady kumulacji, nie obejmowany wyrokiem łącznym – szerzej o przyczynach w pkt 3.1.), poz. 12 – wyrok z 12 czerwca 2017 r. za przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione ½ marca, 8 marca, 8/9 marca i 9 marca 2013 r. orzeczone zostały każde odrębnie na jednostkowe kary po 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a w ich miejsce karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, poz. 13 – wyrok z 12 lipca 2017 r. za popełnione przestępstwa 5 kwietnia 2016 r., 3 maja 2016 r., 8 maja 2016 r. i 24 kwietnia 2016 r., poza ciągiem pozostawałoby jedno przestępstwo popełnione 7 czerwca 2016 r. Za każde z przestępstw orzeczono kary po 3 miesiące pozbawienia wolności (w miejsce kar jednostkowych wymierzono karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności – zasada asperacji), poz. 15 – wyrok z 28 lutego 2018 r. za przestępstwo popełnione 2 maja 2016 r. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, poz. 18 – wyrok z 17 lipca 2018 r. za przestępstwa popełnione 16 kwietnia i 6 maja 2016 r. przy zastosowaniu 91 § 1 kk orzeczona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, poz. 19 – wyrok z 4 lipca 2019 r. za przestępstwa popełnione 14 lipca do 18 sierpnia 2015 – kara 2 lat pozbawienia wolności i 7 sierpnia 2015 r. kara 7 miesięcy pozbawienia wolności (kara łączna 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności – zasada asperacji), poz. 20 – wyrok z 11 stycznia 2022 r. za przestępstwa popełnione w okresie od listopada 2014 r. do marca 2016 r. stanowiące ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk (art. 91 § 1 kk), za które orzeczona została kara 3 lat pozbawienia wolności, nadto w ciągu znalazłoby się skazanie za przestępstwo z art. 209 § 1 kk w zw. z art. 209 § 1a kk popełnione w okresie od 26 września 2014 r. do 26 listopada 2015 r. na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności (poz. 17), jednakże wyrok z dnia 15 maja 2018 r. poza tym jednym przestępstwem obejmuje skazanie za dwa inne z art. 209 § 1 kk popełnione odpowiednio w okresach od 19 stycznia do 16 czerwca 2016 r. i od 20 września 2016 r. do 4 lipca 2017 r. Za każde z nich sąd orzekł kary jednostkowe po 2 miesiące pozbawienia wolności, a za trzy przestępstwa orzeczone kary po 2 miesiące pozbawienia wolności wymierzył karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności, która została wykonana w całości.

290 Jeżeli natomiast pominąć skazanie z poz. 9, które podlegałoby odrębnemu wykonaniu, a ciąg rozpoczynałby się pierwszym prawomocnym wyrokiem wydanym w dniu 5 grudnia 2016 r. to Ciąg – obejmowałby przestępstwa popełnione przed tym wyrokiem (poz. 10) wówczas poza tym skazaniem na karę 2 lat pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 279 § 1 kk popełnione z 16/17 czerwca 2016 r. oraz na karę 4 lat pozbawienia wolności za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk popełnionych od grudnia 2014 r. do maja 2016 r. objęciem tych kar jednostkowych karą łączną 4 lat pozbawienia wolności (zasada absorpcji) wchodziłyby skazania: 

291 poz. 11 – wyrok z 17 marca 2017 r. za przestępstwa popełnione 5 kwietnia 2016 r. i 28 kwietnia 2016 na kary po 1 roku ograniczenia wolności (z orzeczoną karą łączną 2 lat ograniczenia wolności – z zastosowaniem zasady kumulacji, pomijany przy karze łącznej – uwagi pkt 3.1.), poz. 12 – wyrok z 12 czerwca 2017 r. za przestępstwa z art. 279 § 1 kk popełnione ½ marca, 8 marca, 8/9 marca i 9 marca 2013 r. orzeczone zostały każde odrębnie na jednostkowe kary po 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a w ich miejsce karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności (kara łączna wymierzona według zasady asperacji), poz. 13 – wyrok z 12 lipca 2017 r. za popełnione przestępstwa 5 kwietnia 2016 r., 3 maja 2016 r., 8 maja 2016 r. i 24 kwietnia 2016 r. i 7 czerwca 2016 r. Za każde z przestępstw orzeczono kary po 3 miesiące pozbawienia wolności (w miejsce kar jednostkowych wymierzono karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności – zasada asperacji), poz. 15 – wyrok z 28 lutego 2018 r. za przestępstwo popełnione 2 maja 2016 r. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, poz. 18 – wyrok z 17 lipca 2018 r. za przestępstwa popełnione 16 kwietnia i 6 maja 2016 r. przy zastosowaniu 91 § 1 kk orzeczona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, poz. 19 – wyrok z 4 lipca 2019 r. za przestępstwa popełnione 14 lipca do 18 sierpnia 2015 – kara 2 lat pozbawienia wolności i 7 sierpnia 2015 r. kara 7 miesięcy pozbawienia wolności (kara łączna 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności – zasada asperacji), poz. 20 – wyrok z 11 stycznia 2022 r. za przestępstwa popełnione w okresie od listopada 2014 r. do marca 2016 r. stanowiące ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk (art. 91 § 1 kk), za które orzeczona została kara 3 lat pozbawienia wolności, nadto w ciągu znalazłoby się skazanie za przestępstwa z art. 209 § 1 kk popełnione w okresie od 26 września 2014 r. do 26 listopada 2015 r. i od 19 stycznia do 16 czerwca 2016 r. na kary po 2 miesiące pozbawienia wolności (poz. 17), jednakże wyrok z dnia 15 maja 2018 r. poza tymi dwoma przestępstwami obejmuje skazanie za jeszcze jedno przestępstwo z art. 209 § 1 kk popełnione w okresie od 20 września 2016 r. do 4 lipca 2017 r. za które sąd orzekł karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Za te trzy przestępstwa orzeczone kary jednostkowe po 2 miesiące pozbawienia wolności wymierzona została kara łączna 4 miesięcy pozbawienia wolności, która została wykonana w całości.

292 Oba utworzone ciągi obejmują skazanie z poz. 11 na kary ograniczenia wolności, zważywszy na wcześniejsze uwagi należałoby pominąć łączeniem jedną karą łączną pozbawienia wolności kary ograniczenia wolności (uwagi Sądu Okręgowego – wyrok z dnia 7 lutego 2022 r., sygn. akt II Ko 203/22, k. 77-78). Poza ciągami pozostaje skazanie za przestępstwo popełnione 1 stycznia 2017 r. (poz. 14) na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto w każdym z wariantów pozostanie do odrębnego wykonania kara 2 miesięcy albo dwa razy po 2 miesiące ze skazania z poz. 17. Należy również podkreślić, że wymierzając karę łączną bazującą na regulacji, w której warunkiem wydania wyroku łącznego jest pozostawanie przestępstw, za które wymierzono kary tego samego rodzaju podlegające łączeniu, w zbiegu realnym – popełnionych zanim został wydany pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok, co do któregokolwiek z nich, nie bierze się pod uwagę kar łącznych wymierzanych w poszczególnych wyrokach skazujących, a poszczególne kary jednostkowe orzeczone za poszczególne przestępstwa tworzące ciąg popełnionych przestępstw. Konieczność uwzględnienia kar jednostkowych, w sytuacji gdy częstokroć orzeczenia skazujące zawierały kary łączne, które były wymierzone według absorpcji (poz. 10, poz. 11) albo według asperacji ale zbliżającej karę łączną do najsurowszej z orzeczonych kar (poz. 13, poz. 17, poz. 19) nakazują stworzenie ciągów, których sumy kar jednostkowych zbliżają się do górnego limitu kary łącznej danego rodzaju kary (20 lat pozbawienia wolności), zestawienie którego z sumą kar podlegających łączeniu według Sądu Rejonowego przyjętego w zaskarżonym wyroku nie jest korzystne dla skazanego (suma kar jednostkowych zbliża się bowiem w przypadku wyżej wskazanego ciągu rozpoczynającego się od skazania z poz. 9 w granicach dla kary łącznej od 3 lat pozbawienia wolności do 11 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności, zaś dla drugiego rozpoczynającego się od skazania z poz. 10 granice kary łącznej kształtują się od 4 lat pozbawienia wolności do 18 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności – w obu przypadkach z pominięciem skazań z poz. 11 na dwie kary po 12 miesięcy ograniczenia wolności). Faktem jest również, że w wypadku przyjęcia tej wersji orzekania kary łącznej wykonanie poszczególnych kar nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu kary łącznej. W ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy przyjął względniejszy porządek prawny dla kształtowania kary łącznej orzekanej w wyroku łącznym. Skarżący również wskazywał na ten porządek prawny. Decydujące w tej mierze jest pozostawienie poza ciągiem obejmowanym karą łączną odrębnych skazań, przede wszystkim zaś wysokość górnych granic kar łącznych pozwala przyjąć że względniejszy jest taki porządek, który pozwala na zachowanie uzyskanych przez skazanego w poszczególnych skazaniach korzyści z wymierzenia kar łącznych (poz. 10 – korzyść 2 lata pozbawienia wolności, poz. 12 – korzyść 3 lata pozbawienia wolności, poz. 13 – korzyść 9 miesięcy pozbawienia wolności, poz. 17 – korzyść 2 miesiące pozbawienia wolności, poz. 19 – korzyść 5 miesięcy pozbawienia wolności). Z przyczyn wskazanych w pkt 3 uzasadnienia w przypadku skazanego [xAnon], nie występują okoliczności, które uzasadniałyby kształtowanie kary łącznej w systemie absorpcji ani też w systemie kumulacji. Kara łączna kształtowana według zasady asperacji każdorazowo dla zachowania dyspozycji z art. 85a kk jak również omówionych w pkt 3 uzasadnienia okoliczności uwzględnianych przy wymiarze kary łącznej nakazywałyby orzekanie kary łącznej zbliżonej do górnej granicy kary łącznej, a zatem przewyższającej połowę wskazanych powyżej granic kar w przypadku obu ciągów. W przypadku ciągu obejmującego najwięcej skazań – przy górnej granicy 18 lat i 8 miesięcy przewyższałaby ona 11 lat i 7 miesięcy, zatem według systemu zastosowanego w zaskarżonym wyroku łącznym wskazana – połowa podlegające jeszcze obostrzeniu – jest wyższa od górnej granicy wyznaczonej sumą kar wyroków podlegających łączeniu.

293 Sąd stwierdzając fakt popełnienia kilku przestępstw ma obowiązek ocenić, czy połączyć kary orzeczone za te przestępstwa i orzec karę łączną oraz która z ustaw nowa, czy poprzednio obowiązująca (także taka, która obowiązywała między tymi ustawami) powinna stanowić podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że sąd ustalając, iż doszło do zbiegu przestępstw jest zobligowany kierując się kryterium ustawy względniejszej – ocenić, którą ustawę zastosować orzekając karę łączną w wyroku łącznym. Między regulacjami przed i po 15 kwietnia 2016 r. zachodzą różnice, wskazane w pkt 3 uzasadnienia nie mniej zarówno przed jak i po tej dacie popełnienie przestępstwa w trakcie wykonywania kary pozbawienia wolności orzeczonej za inne przestępstwo stanowiło negatywną przesłankę wydania wyroku łącznego. Na tą okoliczność nie wskazał Sąd Rejonowy. W realiach niniejszej sprawy ten element negatywny nie stanowił przeszkody w orzeczeniu kary łącznej, zważywszy na fakt, iż wszystkie skazania dotyczą przestępstw popełnionych od 2013 r. (wyrok z pozycji 12) po 2016 r. (pozostałe skazania z poz. od 9 -11 i 14-20). Zgodnie zaś z art. 85 § 1 kk (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania i cytowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) realny zbieg przestępstw obejmuje wszystkie skazania i wszystkie kary tego samego sprawcy, tworzące łańcuch nieprzedzielony żadnym wyrokiem skazującym. Zwrot zaś „zanim zapadł pierwszy wyrok” odnosi się do pierwszego chronologicznie wyroku, który zapadł przed popełnieniem przez sprawcę kolejnego (kolejnych) przestępstwa (wyrok SN z dnia 7 sierpnia 2019 r., III KK 292/18). Warunki takie spełniają skazania objęte zaskarżonym wyrokiem łącznym, jednak nie wszystkie i takich ciągów można utworzyć więcej, na co wskazano powyżej. Te zaszłości czasowe i dynamika skazań nie znalazły odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podkreślić jednak trzeba, że bez względu na daty wydania wyroków skazujących, wszystkie objęte postępowaniem o wydanie wyroku łącznego przestępstwa zostały popełnione przed nowelizacją przepisów ustawą Tarcza 4.0, której przepisy art. 81 ust. 1 i 2 mają w stosunku do art. 4 § 1 kk charakter przepisów wyjątkowych, takich które modyfikując ostatnio wymienioną regulację razem z nią współwyznaczają treść normy prawnej, zawierają zwroty jednoznaczne, które nie odnoszą się do kwestii łączenia kar prawomocnie orzeczonych do dnia 23 czerwca 2020 r. (do 24 czerwca 2020 r. wydane zostały wyroki z pozycji 1-19, przy czym w poz. 7 zawarto wyrok łączny, a skazania z poz. 1-6, 8 i 9 nastąpiły jeszcze przed 1 lipca 2015 r. pozostałe przestępstwa popełnione przed i po 1 lipca 2015 r. zostały objęte wyrokami wydanymi po tej dacie i wszystkie wydane zostały przed 24 czerwca 2020 r. Tylko jeden wyrok wydany został po tej dacie z poz. 20. Przepisy nie wyłączają stosowania art. 4 § 1 kk w sytuacji, gdy tylko jedna z kar, których połączenie sąd rozważa w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego, została prawomocnie orzeczona po dniu 24 czerwca 2020 r.

294 Przy stosowaniu przepisów obowiązujących w czasie popełnienia przestępstw, za które orzeczone kary pozbawienia wolności objęto postępowaniem o wydanie wyroku łącznego, odnoszących się do kary łącznej i wyroku łącznego nie ma znaczenia układ temporalny wyroków jednostkowych, jednak kary wymierzone tymi wyrokami, w tym kary łączne, muszą podlegać łączeniu w rozumieniu art. 85 § 1 kk oraz wykonaniu w całości lub w części, z zastrzeżeniem art. 89 kk (art. 85 § 2 kk). Zasady orzekania kary łącznej wynikające z przepisów Rozdziału IX Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 23 czerwca 2020 r. mogą mieć zastosowanie – na zasadach określonych w art. 4 kk także w przypadku, gdy wszystkie kary zostały prawomocnie orzeczone przed dniem 1 lipca 2015 r. (art. 81 ust. 1 ustawy Tarcza 4.0). Wprawdzie przedmiotem orzekania w wyroku łącznym są kary już prawomocnie orzeczone, a przepisy przejściowe dotyczące kary łącznej odwołują się do dat wydania, czy uprawomocnienia się poszczególnych wyroków obejmujących kary mające podlegać połączeniu, ale nie oznacza to, iż z tego powodu należy nadawać inne i sprzeczne z wynikami wykładni językowej znaczenie normie wyrażonej w art. 4 § 1 kk i przyjmować, że zawarty w tym przepisie zwrot w czasie popełnienia przestępstwa oznacza np. daty wydania poszczególnych wyroków a nie wprost wynikający z tego zwrotu czas popełnienia poszczególnych czynów zabronionych. Wprawdzie instytucja wyroku łącznego nie jest ustanowiona dla polepszania sytuacji prawnej osoby skazanej, to jednak nie można wyrokiem łącznym pogorszyć jej sytuacji, zwiększając dolegliwość karną ponad dolegliwość wynikającą z sumy wymierzonych kar odrębnie (postanowienie SA w Krakowie z dnia 4 lipca 2013 r., II AKz 229/13). Kara łączna w wyroku łącznym nie może stwarzać większej dolegliwości od tej, jaka wiązałaby się z kolejnym wykonaniem poszczególnych wyroków podlegających połączeniu. Uprzednio orzeczone kary łączne nie są pozbawione znaczenia ze względu na stan powagi rzeczy osądzonej, czy też pozostawienie „śladu” poprzedniej kary łącznej, istotnego dla kształtowania w wyroku łącznym nowych granic kary łącznej (wyrok SN z dnia 22 czerwca 2004 r., V KK 50/04; wyrok SN z dnia 6 września 2000 r., III KKN 340/00). W tym zakresie szczególnego znaczenia nabiera uprzednie orzeczenie kar łącznych albo z zastosowaniem zasady absorpcji (skazanie z pozycji 10) bądź zasady asperacji, gdy orzeczona kara łączna zbliżona jest bardziej do najsurowszej z wymierzonych kar jednostkowych niż pozostaje bliżej sumy kar jednostkowych (pozycje pozostałe wskazane powyżej) podobnie jak kara łączna wymierzona wydanym wyrokiem łącznym z pozycji 7 Niewątpliwie skazania odnoszą się do czynów popełnionych w zbliżonym okresie czasu, również dotyczą w większości przestępstw z art. 279 § 1 kk bądź 286 § 1 kk, a zatem przestępstw podobnych bo należących do tego samego rodzaju i popełnianych w celu osiągnięcia korzyści. Faktem, którego pominąć nie można jest wielość poszczególnych przestępstw, a tym samym wielość pokrzywdzonych (zwłaszcza skazania z poz. 10, 19, 20). Skazanie za popełnienie tych przestępstw następowało w uwzględnieniu występujących nadzwyczajnych okoliczności obciążających, tj. popełnienia ich w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 64 § 1 kk (także art. 64 § 2 kk) i ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk. Nie można pominąć jednak przestępstw popełnionych przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (uprzednie skazania za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym), ale i przestępstwa przeciwko rodzinie (niealimentacja). Popełniane na przestrzeni czasu i tym samym działania różnych ustaw i systemów łączenia kar przy wyborze stosowania ustawy sprzed 1 lipca 2015 r. wiązałyby się z koniecznością zerwania dotychczasowych węzłów kar łącznych orzeczonych jednym wyrokiem, wówczas dochodziłoby do „utraty” korzyści, którą skazany uzyskał w związku z wydaniem poprzedniego wyroku (powyżej konsekwencje przyjęcia jednego bądź drugiego ciągu i „odżywania” kar jednostkowych wskazano dla skazania z poz. 17). Najdobitniej to obrazuje skazanie z poz. 12. Kara łączna 1 roku i 8 miesięcy orzeczona tym wyrokiem obejmowała 4 jednostkowe kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Ich zsumowanie powoduje, że gdyby doszło do konieczności odbycia kar jednostkowych odrębnie trwałoby ich wykonywanie 4 lata i 8 miesięcy. Tymczasem zamiast tego okresu skazany odbył karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzenie kary łącznej według porządku prawnego obowiązującego po 1 lipca 2015 r. do 24 czerwca 2020 r. Pozwala tą korzyść zachować, bowiem podstawą kary łącznej w wyroku łącznym obejmującym takie skazanie jest właśnie tylko ta kara łączna, a nie poszczególne kary jednostkowe orzeczone za poszczególne przestępstwa.

295 Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy objął prawomocne skazania wyrokami:

296 1)

297 SR w Jarosławiu z 12 czerwca 2017 r. (sygn. akt II K 490/15 – poz. 12) za przestępstwa z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione odpowiednio: z ½ marca 2013 r., 8 marca 2013 r., z 8/9 marca 2013 r. i 9 marca 2013 r. orzeczone zostały za każde odrębnie jednostkowe kary po 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a w ich miejsce wymierzona została kara łączna 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, która wykonywana była w okresie od 16 maja 2023 r. do 18 listopada 2024 r. (z zaliczeniem okresu od 27 listopada 2015 r. do 19 stycznia 2016 r.) – opinia o skazanym k. 404). Orzeczoną tym wyrokiem grzywnę (art. 33 § 2 kk) w toku postępowania wykonawczego zamieniono na zastępczą karę 100 dni pozbawienia wolności (nie została ona jeszcze wykonana – przewidywany czas 19 lutego 2032 r. – 29 maja 2032 r.- opinia k. 404) jednak nie łączy się zasadniczych kar pozbawienia wolności (nawet objętych karą łączną) z karą zastępczą pozbawienia wolności. Brak wykonania kary zastępczej pozbawienia wolności orzeczonej za nieuiszczoną grzywnę nie umożliwia połączenia kary pozbawienia wolności, która została wykonania w całości z innymi zasadniczymi karami pozbawienia wolności orzeczonymi jako kary czy to jednostkowe, czy też łączne. Skazanie to nie spełniało na dzień wydania wyroku przez Sąd Rejonowy wymogów objęcia go wyrokiem łącznym, z uwagi na wykonanie kary w całości zasadniczo na rok przed wydaniem zaskarżonego wyroku łącznego; 2)

298 SR w Łańcucie z dnia 11 stycznia 2022 r. (sygn. akt II K 37/19 – poz. 20) za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnionych w okresie od listopada 2014 r. do marca 2016 r. za popełnienie których orzeczona kara 3 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem od 24 marca 2016 do 26 marca 2016 ma być wykonywana od 12 marca 2028 r. do 10 marca 2031 r. (opinia k. 404). Zatem kara podlega wykonaniu; 3)

299 SR w Nisku z dnia 17 lipca 2018 r. (sygn. akt II K 322/16 – poz. 18) za popełnione 16 kwietnia i 6 maja 2016 r. przestępstwa z art. 244 kk stanowiące ciąg przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk orzeczona została kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, która wykonana została w okresie od 16 lipca 2025 r. do 12 stycznia 2026 r. (opinia o skazanym k. 404) w okresie postępowania międzyinstancyjnego – przed pierwszym terminem rozprawy apelacyjnej; 4)

300 SR w Łańcucie z dnia 4 lipca 2019 r. (sygn. akt II K 342/17 – poz. 19) za popełnione przestępstwa z art. 286 § 1 kk w okresie od 14 lipca do 18 sierpnia 2015 wymierzona została kara 2 lat pozbawienia wolności, a za popełnione 7 sierpnia 2015 r. kara 7 miesięcy pozbawienia wolności. W miejsce kar jednostkowych orzeczona kara łączna 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności jest wykonywana od 12 stycznia 2026 r. (planowany termin do 12 marca 2028 r. – opinia o skazanym k. 403). Kara jest na etapie realizacji jej wykonywania, zatem podlega wykonaniu. W związku z brzmieniem art. 85 § 2 kk, w sprawach dotyczących wydania wyroku łącznego sąd odwoławczy jest zobowiązany do badania z urzędu, czy w czasie po wydaniu wyroku przez sąd I instancji nie doszło do zmiany stanu faktycznego na skutek wykonania w całości chociażby jednej z kar podlegających łączeniu, a jeżeli taką zmianę stwierdzi ma obowiązek ją uwzględnić (wyrok SN z dnia 10 października 2017 r., II KK 184/17, wyrok SN z dnia 23 stycznia 2019 r., V KK 516/18), wyrok SN z dnia 27 czerwca 2019 r., V KK 235/18). W myśl art. 85 § 2 kk przeszkodą do orzeczenia kary łącznej jest wykonanie kary jednostkowej lub łącznej (z tego względu słusznie Sąd Rejonowy umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego obejmującego pozostałe skazania, w tym te których pominięcie zarzuca Skarżący – uwagi w pkt 3.1. uzasadnienia). W dacie orzekania przez Sąd I instancji kary z wyroków jednostkowych (poz. 18, 19 i 20)nie były jeszcze wykonane (tak też było w czasie wnoszenia apelacji), to na etapie postępowania międzyinstancyjnego (w dniu 12 stycznia 2026 r.) doszło do wykonania w całości kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za ciąg przestępstw z art. 244 kk w sprawie o sygn. akt II K 322/16 – Sądu Rejonowego w Nisku – poz. 18) Sąd odwoławczy orzekając na rozprawie miał pełną świadomość tego stanu rzeczy. Okoliczność ta wynikała bowiem wprost z informacji z [xAnon] (k. 390 - 399) i opinii z zakładu karnego wraz z dokumentacją wskazującą na okresy zaliczeń i wykonywania kar (k. 402 – 416). W sprawie o wydanie wyroku łącznego sąd odwoławczy może orzec po raz pierwszy karę łączną, gdy w pierwszej instancji został wydany wyrok łączny orzekający karę na bazie określonych skazań oraz umarzający postępowania na podstawie 572 kpk w pozostałym zakresie. Nie jest wykluczone orzeczenie przez sąd odwoławczy kary łącznej w oparciu o skazania, które nie były podstawą orzeczenia kary łącznej przez sąd I instancji (uch. SN z dnia 28 czerwca 2018 r., I KZP 3/18; wyrok SN z dnia 13 lutego 2024 r., II KS 45/23), także gdy nowa kara jednostkowa całkowicie pozostawała poza polem widzenia sądu I instancji, czy z uwagi na to, że nowy wyrok jednostkowy uprawomocnił się dopiero po wydaniu wyroku łącznego, czy z uwagi na pominięcie jednej z kar jednostkowych przy ustalaniu zakresu kar potencjalnie wchodzących w grę przy orzekaniu kary łącznej, oznacza zasadniczą zmianę ram przedmiotowych postępowania (wyrok SA w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2024 r., II AKa 68/24). Jednoczenie też co do zasady ma obowiązek, gdy ustały warunki objęcia skazania wyrokiem łącznym, wymierzyć nową karę łączną i umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. Nie można jednak wykluczyć wystąpienia sytuacji, w której ze względu na zakaz reformationis in peius nie można wydać orzeczenia, które czyniłoby zadość wymogom prawa materialnego, tj. art. 85 kk (wyrok SA w Poznaniu z dnia 16 grudnia 2021 r., II AKa 211/21). W realiach niniejszej sprawy wobec wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem z poz. 18 (pkt 3 powyżej), nie mogła ona być objęta karą łączną. Na dzień wydawania wyroku łącznego kara z tego skazania była wykonywana, ale jeszcze podlegała wykonaniu (w pozostałej części). Zakończenie jej wykonania nastąpiło po wniesieniu apelacji obrońcy skazanego od zaskarżonego wyroku łącznego, zatem zakaz reformationis in peius stał na przeszkodzie dokonaniu zmiany zaskarżonego wyroku w związku z zaistniałą okolicznością i wystąpieniem negatywnej podstawy orzeczenia kary łącznej, a tym samym objęcia skazania, w którym kara została wykonana w całości przed terminem rozpoznania apelacji.

301 Diametralnie inna sytuacja zachodzi w odniesieniu do skazania z poz. 12, objętego zaskarżonym wyrokiem łącznym chociaż, tak jak w wypadku innych skazań, co do których z uwagi na wykonanie kar jednostkowych lub łącznych, Sąd Rejonowy umorzył postępowanie co do wydania wyroku łącznego, wymierzona kara łączna 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności została wykonana w czasie od 16 maja 2023 r. do 18 listopada 2024 r. (z zaliczeniem okresu od 27 listopada 2015 r. do 19 stycznia 2016 r.) zatem w trakcie postępowania o wydanie wyroku łącznego (niespełna rok od wydania zaskarżonego wyroku łącznego – 9 października 2025 r.). Rzeczywiście skazanie to nie spełniało na dzień wydania wyroku przez Sąd Rejonowy wymogów objęcia go wyrokiem łącznym, z uwagi na wykonanie kary w całości zasadniczo na rok przed wydaniem zaskarżonego wyroku łącznego. Nie zmienia tej okoliczności fakt, że orzeczona tym wyrokiem grzywna została zamieniona na zastępczą karę 100 dni pozbawienia wolności i nie została ona wykonana (uwagi powyżej w pkt 1), nie jest to bowiem kara podlegająca łączeniu. Tym niemniej w ocenie Sądu Odwoławczego z racji wyjątkowo długotrwałego postępowania o wydanie wyroku łącznego wobec skazanego [xAnon], dotknięte tym uchybieniem mieszczącym się w tzw. względnej przyczynie odwoławczej, dostrzeżonej wprawdzie w uzasadnieniu apelacji, jednakże nie powodującej zmian zaskarżonego orzeczenia w postulowanym przez Skarżącego kierunku (objęcia wyrokiem łącznym innych kar, których wykonanie zostało zakończone w czasie trwającego postępowania), albowiem zmiana w zakresie orzeczonej kary łącznej w zaskarżonym wyroku łącznym powodująca jednocześnie umorzenie postępowania o wydanie wyroku łącznego obejmującego skazanie z poz. 12, tylko dlatego że kara została wykonana w całości, czyniłaby to orzeczenie niesprawiedliwym w stopniu rażącym, zważywszy na prawo skazanego do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. W realiach niniejszej sprawy należy bowiem zwrócić uwagę na pewne fakty, które miały miejsce w sprawie, nie musiały być „zawinione” przez sądy, z punktu widzenia ocen w kategoriach bezczynności, czy opieszałości, tym niemniej odgrywały one dużą rolę w stanowisku Sądu odwoławczego, aby zaskarżony wyrok, mimo naruszenia art. 85 § 2 kk przy wymiarze kary łącznej, utrzymać w mocy (jednocześnie przy niezasadności zarzutów apelacji), względy słuszności przemawiały za swoistym wynagrodzeniem czasu oczekiwania skazanego na wydanie wobec niego wyroku łącznego. Faktem jest, że:

302 

303 postępowanie o wydanie wyroku łącznego zostało zainicjowane wnioskiem skazanego (pismo z dnia 22 września 2017 r. – k. 1) oraz informacją z Zakładu Karnego o wdrożeniu do wykonania kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami, które mogą spełniać warunki wydania wyroku łącznego (pismo z dnia 16 października 2017 r. – k. 6) powodowało zarejestrowanie spraw pod sygn. akt II K 237/17 i II K 258/17 połączonych do wspólnego prowadzenia postanowieniem Sądu Rejonowego w Brzozowie z dnia20 października 2020 r. (k. 3); w postępowaniu został wydany przez Sąd Rejonowy w Brzozowie wyrok łączny z dnia 26 stycznia 2018 r. (sygn. akt II K 237/17), którym połączono kary orzeczone wyrokami w sprawach: 1)

304 o sygn. akt VII K 797/13 – SR w Łańcucie,

305 2)

306 o sygn. akt II K 305/16 – SR w Jarosławiu,

307 3)

308 o sygn. akt II K 294/16 – SR w Leżajsku,

309 4)

310 o sygn. akt II K 1378/16 SR w Jarosławiu i

311 5)

312 o sygn. akt II K 187/17 – SR w Brzozowie,

313 Sąd w miejsce kar jednostkowych i łącznych wymierzył nim karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 3 lutego 2018 r. (k. 45-47), zatem postępowanie o wydanie wyroku łącznego wobec skazanego [xAnon] zakończyło się prawomocnym wyrokiem łącznym; 

314 odnotować także należy wydanie przez Sąd Rejonowy w Nisku wyroku łącznego z dnia 2 października 2019 r. (sygn. akt II K 247/18), którym objęto kary jednostkowe i łączne orzeczone prawomocnymi: 1)

315 wyrokiem SR w Jarosławiu o sygn. akt II K 490/15,

316 2)

317 łącznym wyrokiem SR w Brzozowie o sygn. akt II K 237/17,

318 3)

319 wyrokiem SR w Leżajsku o sygn. akt II K 92/18,

320 4)

321 wyrokiem SR w Rzeszowie o sygn. akt X K 938/17,

322 5)

323 wyrokiem SR w Leżajsku o sygn. akt II K 62/18, ‘

324 6)

325 wyrokiem SR w Nisku o sygn. akt II K 322/16

326 i wymierzono w ich miejsce karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 27 lutego 2020 r. (k. 65), wobec utrzymania go w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu (sygn. akt II Ka 377/19). Również to postępowanie o wydanie wyroku łącznego wobec skazanego [xAnon] zakończyło się prawomocnym wyrokiem łącznym; 

327 wyrokiem z dnia 7 lutego 2022 r. Sąd Okręgowy w Krośnie (sygn. akt II Ko 203/21) wznowił postępowanie w sprawie o sygn. akt II K 237/17 i uchylił wyrok łączny Sądu Rejonowego w Brzozowie z dnia 26 stycznia 2018 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania (k. 77-78), Sąd Rejonowy w Brzozowie postanowieniem z dnia 24 marca 2022 r. (sygn. akt II K 25/22) stwierdzając swoją niewłaściwość przekazał sprawę o wydanie wyroku łącznego Sądowi Rejonowemu w Nisku (k. 89). Postanowienie tego Sądu zostało zmienione postanowieniem Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 18 maja 2022 r. (sygn. akt II Kz 86/22) przez stwierdzenie, że właściwym sądem jest Sąd Rejonowy w Łańcucie i temu sądowi sprawa została przekazana, akta sprawy wpłynęły do Sadu Rejonowego w Łańcucie w dniu 24 maja 2022 r. i niezwłocznie podjęto czynności związane z gromadzeniem dokumentacji i akt spraw objętych postępowaniem o wydanie wyroku łącznego, postanowieniem z dnia 17 czerwca 2024 r. (sygn. akt II AKo 34/22) Sąd Apelacyjny w Rzeszowie umorzył postępowanie o wznowienie postępowania o wydanie wyroku łącznego zakończonego wyrokiem łącznym z dnia 2 października 2019 r. (sygn. akt II K 247/18) Sądu Rejonowego w Nisku utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 27 lutego 2020 r. (sygn. akt II Ka 377/19) wobec ustalenia, że wyrok łączny utracił moc wobec wznowienia postępowania i uchylenia wyroku łącznego wydanego w sprawie o sygn. akt II K 237/17 Sądu Rejonowego w Brzozowie, który był objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Nisku (k. 226-227). Wskazane postępowania o wydanie wyroku łącznego zakreślając komparycjami wydanych wyroków łącznych nie obejmowały wszystkich prawomocnych skazań [xAnon], jak to uczynił Sąd Rejonowy w Łańcucie. Faktem też jest, że po zainicjowaniu postępowania o wydanie wyroku łącznego, a także po wydaniu pierwszego z wyroków łącznych wobec oskarżonego były orzekane kolejne kary pozbawienia wolności za przestępstwa popełnione w okresach poprzedzających wydanie wyroków łącznych. Tym niemniej po wydaniu w dniu 17 czerwca 2024 r. postanowienia, w którym Sąd Apelacyjny stwierdził, że wyrok łączny Sądu Rejonowego w Nisku utracił moc Sąd Rejonowy w Łańcucie miał już procesowo wyjaśnioną kwestię figurującego wcześniej w informacjach z [xAnon] wyroku łącznego. Dopiero jednak w dniu 9 października 2025 r. zapadł zaskarżony wyrok łączny, zaskarżony apelacją złożoną w dniu 17 listopada 2025 r. i przekazaną wraz z aktami sprawy do Sądu Okręgowego w Rzeszowie w dniu 12 grudnia 2025 r. w tym samym dniu został wyznaczony skład orzekający w postępowaniu apelacyjnym (k. 1188), a zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2025 r. wyznaczono rozprawę apelacyjną na dzień 29 stycznia 2026 r., której termin z uwagi na usprawiedliwioną nieobecność sędziego sprawozdawcy odwołano. Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2026 r. Przewodniczący wyznaczył kolejny termin rozprawy apelacyjnej na dzień 9 kwietnia 2026 r., którą również z uwagi na nieobecność w tym dniu sędziego sprawozdawcy odwołano. Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2026 r. wyznaczono rozprawę na dzień 7 maja 2026 r. i zakończono postępowanie odwoławcze wydanym w dniu 8 maja 2026 r. wyrokiem. Mając na względzie wskazane okoliczności, niezależne od zachowania skazanego i jego obrońcy, w szczególności przedłużające się postępowanie o wydanie wyroku łącznego Sąd Okręgowy uznał, że pozostawienie ukształtowanej podstawy wydanego wyroku łącznego wraz z wymiarem kary łącznej obejmującej cztery skazania, a nie prawidłowo dwa, jest swoistym rabatem związanym z faktem odbywania kolejnych kar pozbawienia wolności w oczekiwaniu na wydanie wyroku łącznego mającego je objąć, bez możliwości zaliczenia na poczet orzekanej kary łącznej okresu odbywania kar orzeczonych wyrokami co do których umorzono postępowanie o wydanie wyroku łącznego. Brak podstaw merytorycznych do uwzględnienia tak postawionego zarzutu i postulatu objęcia wyrokiem łącznym większej liczby skazań (szeroko omówionych w uzasadnieniu powyżej w pkt 1 i 2 oraz w pkt 3). Takie postąpienie znajduje uzasadnienie w przyznanym art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawie do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Stosując ten swoisty rabat na karze należy jednak wskazać, że zasad wymiaru kary łącznej i dyrektyw jej orzekania nie można pomijać. Szczegółowo wskazano w pkt 3 uzasadnienia dlaczego orzeczona kara łączna nie jest karą rażąco surową i z jakich względów brak jest podstaw do kształtowania kary łącznej na zasadzie absorpcji postulowanej przez Skarżącego.

328 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

329 15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

330 11.

331 Przedmiot utrzymania w mocy

332 1Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok łączny Sądu Rejonowego w Łańcucie z dnia 9 października 2025 r. (sygn. akt II K 152/22), którym Sąd Rejonowy spośród blisko 20 wyroków skazujących [xAnon], na podstawie art. 85 § 1 i § 2 kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 91 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 czerwca 2020 r. w zw. z art 4 § 1 kk w miejsce kar jednostkowych i łącznych pozbawienia wolności orzeczonych w wyroku: Sądu Rejonowego w Jarosławiu (sygn. akt. II K 490/15 – poz. 12), Sądu Rejonowego w Nisku (sygn. akt. II K 322/16 – poz. 18), Sądu Rejonowego w Łańcucie (sygn. akt. II K 342/17 – poz. 19) i Sądu Rejonowego w Łańcucie sygn. akt. II K 37/19 – poz. 20), pozostawiając te wyroki w pozostałej części do odrębnego wykonania (pkt III) wymierzył skazanemu [xAnon] karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I), na poczet której na podstawie art. 577 kpk w zw. z art. 63 § 1 kk zaliczył okresy rzeczywistego pozbawienie wolności: w dniach od 27 listopada 2015 r. do dnia 19 stycznia 2016 r. (sygn. akt. II K 490/15 Sądu Rejonowego w Jarosławiu), w dniach od 24 marca 2016 r. godzina 03:30 do dnia 26 marca 2016 r. godzina 00:15 (sygn. akt. II K 37/19 Sądu Rejonowego w Łańcucie) oraz okresy z dotychczas już odbytych kar jednostkowych pozbawienia wolności podlegających łączeniu (pkt II). Nadto Sąd Okręgowy utrzymał wydane na podstawie art. 572 kpk orzeczenie Sądu Rejonowego o umorzeniu postępowania o wydanie wyroku łącznego w pozostałym zakresie (pkt IV). Sąd Odwoławczy zaaprobował rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w przedmiocie kosztów w tym: 

333 zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. [xAnon] kwotę 531,36 zł tytułem obrony wykonywanej z urzędu o wydanie wyroku łącznego (pkt V) oraz zwolnienie skazanego [xAnon] z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, obciążając nimi w całości Skarb Państwa (pkt VI). Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

334 Ponieważ zarzuty podnoszone przez Skarżącego były niezasadne, również nie mogły zyskać akceptacji postawione przez niego wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku. Dokonane oceny i wnioski z przyczyn szczegółowo wskazanych w pkt 3 i 4 uzasadnienia, przy pełnym i kompletnym, niewymagającym uzupełnienia materiale dowodowym, w sytuacji braku okoliczności, które należałoby uwzględnić z urzędu (art. 439 kpk i art. 440 kpk) sprawiają, że niezasadny był również wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Reasumując, żaden z postawionych w apelacji zarzutów nie zyskał aprobaty Sądu odwoławczego, mimo zasygnalizowanych uchybień w tym sygnalizowanych w uzasadnieniu apelacji obrońcy, wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem z poz. 12 przed wydaniem wyroku łącznego Sądu Rejonowego i poz. 18 wykonaniem kary orzeczonej wyrokiem przed wydaniem wyroku przez Sąd Okręgowy w postępowaniu odwoławczym od zaskarżonego wyroku łącznego, zważywszy na długotrwałość postępowania o wydanie wyroku łącznego, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, mimo jego mankamentów, których wystąpienie stanowi o wydaniu zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów o wymiarze kary łącznej w wyroku łącznym, tym niemniej wobec zaskarżenia orzeczenia wyłącznie na korzyść skazanego, reguła zakazu reformationis in peius sprzeciwiała się korekcie zaskarżonego wyroku. 15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

335 0.11.

336 Przedmiot i zakres zmiany

337 Zwięźle o powodach zmiany

338 15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

339 15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

340 1.1.

341 ☐ art. 439 k.p.k.

342 Zwięźle o powodach uchylenia

343 2.1.

344 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

345 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

346 Zwięźle o powodach uchylenia

347 3.1.

348 Konieczność umorzenia postępowania

349 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

350 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

351 4.1.

352 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

353 Zwięźle o powodach uchylenia

354 15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

355 15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

356 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

357 Przytoczyć okoliczności

358 6.

359 Koszty Procesu

360 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

361 Przytoczyć okoliczności

362 II

III

363 W toku postępowania odwoławczego skazany [xAnon] korzystał z pomocy prawnej udzielanej przez obrońcę ustanowionego z urzędu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata ponosi Skarb Państwa. Dlatego też Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. [xAnon] kwotę 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skazanemu w postępowaniu odwoławczym w sprawie o wydanie wyroku łącznego. Wysokość zasądzonej kwoty podyktowana jest § 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 763 ze zm.) i obejmuje opłatę minimalną (240 zł) powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług. Wobec nieuwzględnienia wniesionej na rzecz skazanego [xAnon] apelacji koszty procesu za postępowanie odwoławcze, zgodnie z art. 627 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk, co do zasady obciążają skazanego. Podzielając jednak prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy i zgłoszone przez Skarżącego wnioski odnośnie do sytuacji materialnej i rodzinnej skazanego w zakresie możliwości ponoszenia przez niego kosztów sądowych bez uszczerbku dla jego koniecznego utrzymania, zwłaszcza z uwagi na przebywanie w zakładzie karnym z powodu wykonywania licznych kar pozbawienia wolności i aresztu, Sąd Okręgowy także skorzystał z dyspozycji art. 624 § 1 kpk i zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a poniesionymi w tym zakresie wydatkami obciążył Skarb Państwa. Zważywszy na brzmienie art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U z 2023 r. poz. 123 ze zm.) odrębnej opłaty od kary łącznej wymierzonej wyrokiem łącznym nie pobiera się. Taką zaś opłatę od kary łącznej w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych należałoby zasądzić w razie nieuwzględnienia apelacji.

364 7.

PODPIS

365 SSO Mariusz Sztorc SSO Grażyna Artymiak SSR del. Ewa Żołnierczuk-Dec

366 (s. sporządzający uzasadnienie) (s. sprawozdawca)

367 11.3. Granice zaskarżenia

368 Kolejny numer załącznika

369 1

370 Podmiot wnoszący apelację

371 Obrońca skazanego [xAnon]

372 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

373 Wyrok łączny Sądu Rejonowego w Łańcucie z dnia 9 października 2025 r. (sygn. akt II K 152/22)

374 11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

375 ☐ na korzyść

376 ☒ na niekorzyść

377 ☒ w całości

378 ☐ w części

379 ☐co do winy

380 ☐co do kary

381 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

382 11.3.2. Podniesione zarzuty

383 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

384 ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

385 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

386 ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

387 ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

388 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

389 ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k.

390 ☐brak zarzutów

391 11.4. Wnioski

392 ☒uchylenie

393 ☒zmiana

394 a