Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2021 r., II AKa 27/21

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2021 r., II AKa 27/21

Tekst

1 Sygn. akt II A Ka 27/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 20 maja 2021 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący: SSA Zbigniew Kapiński

5 Sędziowie: SA Ewa Leszczyńska-Furtak

6 SO (del.) Paweł Dobosz (spr.)

7 P rotokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska

8 przy udziale prokuratora Magdaleny Sowa

9 po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2021 r.

10 sprawy oskarżonych

11 T. N., syna A. i E. z d. B. urodz. (...) w S.

12 oskarżonego o czyny

13 z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 291§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

14 Ł. J., syna W. i A. z d. G. urodz. (...) w L.

15 oskarżonego o czyny

16 z art. 291§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 18§3 k.k. w zb. z art. 286§1 k.k.

17 A. N. , syna M. i H. z d. C. urodz. (...) w O.

18 oskarżonego o czyn z art. 18§3 k.k. w zb. z art. 286§1 k.k.

19 E. S., syna K. i M. z d. T. urodz. (...) w W.

20 oskarżonego o czyn z art. 18§3 k.k. w zb. z art. 286§1 k.k.

21 na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych

22 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt XVIII K 292/18

23 1. zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia oskarżonych T. N., Ł. J., A. N. i E. S. od popełnienia zarzucanych im czynów;

24 2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

25 Formularz UK 2

26 Sygnatura akt

27 II AKa 27/21

28 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

29 5

30 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

31 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancjia

32 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 17.09.2020 r., sygn. akt XVIII K 292/18.

33 1.2. Podmiot wnoszący apelację

34 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☐ oskarżyciel posiłkowy

36 ☐ oskarżyciel prywatny

37 ☒ obrońca

38 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

39 ☐ inny

40 1.3. Granice zaskarżenia

41 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

42 ☒ na korzyść

43 ☐ na niekorzyść

44 ☒ w całości

45 ☐ w części

46 ☐

47 co do winy

48 ☐

49 co do kary

50 ☐

51 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

52 1.1.2. Podniesione zarzuty

53 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

54 ☒

55 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

56 ☐

57 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

58 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

59 ☒

60 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

61 ☒

62 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

63 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

64 ☒

65 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

66 ☐

67 art. 439 k.p.k.

68 ☐

69 brak zarzutów

70 1.4. Wnioski

71 ☒

72 uchylenie

73 ☒

74 zmiana

75 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

76 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

77 1.5. Ustalenie faktów

78 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

79 Lp.

80 Oskarżony

81 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

82 Dowód

83 Numer karty

84 2.1.1.1.

85 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 2.1.2.1.

92 1.6. Ocena dowodów

93 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

94 Lp. faktu z pkt 2.1.1

95 Dowód

96 Zwięźle o powodach uznania dowodu

97 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

98 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

99 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

100 Dowód

101 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

102 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

103 Lp.

104 Zarzut

105 3.1.

106 Zarzut z pkt 2 i 3 apelacji obrońcy oskarżonego Ł. J. błędu w ustaleniach faktycznych.

107 ☒ zasadny

108 ☐ częściowo zasadny

109 ☐ niezasadny

110 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

111 W ramach tego zarzutu obrońca kwestionuje ustalenia sądu pierwszej instancji, z których wynika, że zagranicą doszło do popełniania źródłowych (bazowych czynów zabronionych), co było podstawą przyjęcia, że oskarżony Ł. J. dopuścił się dwóch czynów z art. 299§5 k.p.k. Przychylić się należy w tym zakresie do twierdzeń obrońcy wedle, których komunikaty S. nie stanowią wystarczającego dowodu na to, że zagranicą popełnione zostały czyny zabronione polegające na oszustwie podmiotów zagranicznych i ich doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzeniu mieniem, z których korzyści miały zostać wytransferowane na polskie rachunki bankowe. Na wstępie podzielić też należy częściowo te wywody sądu okręgowego, które wyprowadzone zostały z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4.10.2011 r., III KK 28/11 (OSNKW 2011/11/101, LEX nr 1099304), a z których wynika, że w treści art. 299 § 1 k.k. użyty został termin "czyn zabroniony", a więc obejmujący wyłącznie znamiona o charakterze przedmiotowym (z pominięciem umyślności lub nieumyślności), co powoduje brak konieczności ustalania konkretnego sprawcy, jego winy oraz innych dodatkowych przesłanek warunkujących odpowiedzialność karną. Niewątpliwie jednak co również z przywołanego orzeczenia wynika „Sąd nie jest zwolniony z konieczności udowodnienia przynajmniej tych przedmiotowych elementów czynu "pierwotnego", które pozwalają na jego zakwalifikowanie pod znamiona konkretnego czynu zabronionego zawartego w ustawie karnej, ani też nie jest zwolniony od wskazania tej kwalifikacji.” Sąd Najwyższy podkreśla także, iż „Ustawodawca wyraźnie więc wskazuje, że źródłem pochodzenia wartości majątkowych stanowiących "brudne pieniądze" ma być zachowanie realizujące znamiona konkretnego typu czynu zabronionego pod groźbą kary. Dla realizacji znamion przestępstwa z art. 299 § 1 k.k. nie jest więc wystarczające ustalenie, że określone wartości majątkowe pochodzą z jakiejkolwiek czynności bezprawnej czy też nieujawnionego lub "nielegalnego" źródła. Nie jest także wystarczające w tym zakresie ogólne wskazanie, że korzyść majątkowa pochodzi z działalności przestępczej, jakiegoś bliżej nie określonego czynu zabronionego czy też pewnej grupy przestępstw (np. przestępstw przeciwko mieniu czy oszustw podatkowych) bez sprecyzowania, o jaki konkretnie typ przestępstwa chodzi.”

112 Jeżeli zatem sąd pierwszej instancji zasadnie odwołuje się do przytoczonego judykatu to jednak nie wyprowadza konsekwentnie z zapatrywań Sądu Najwyższego właściwych wniosków dla dokonywanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych. Obowiązkiem sądu bowiem przy wydaniu wyroku skazującego za czyn z art. 299§5 k.k. jest ustalenie, że doszło do popełniania bazowego czynu zabronionego, którym zgodnie z art. 115§1 k.k. jest zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej. Ma rację sąd okręgowy odwołując się do samodzielności jurysdykcyjnej, która wyznaczona jest granicami art. 7 i 8 k.p.k. jak trafnie w przytaczanym wyroku zaznacza Sąd Najwyższy. Oznacza to jednak, że w toku postępowania dotyczącego przestępstwa prania brudnych pieniędzy zachodzi konieczność jednoznacznego ustalenia wszystkich przedmiotowych znamion czynu zabronionego, stanowiącego czyn bazowy, z którego pochodzą bezprawnie uzyskane korzyści majątkowe stanowiące przedmiot prania brudnych pieniędzy. Powtarzana przez sąd okręgowy w uzasadnieniu wyroku teza o tym, iż ustawodawca nie wymaga nawet ustalenia, by czyn stanowiący źródło wartości majątkowych mających charakter „brudnych pieniędzy” spełniał wszystkie znamiona przestępstwa oznacza, że nie zachodzi konieczność ustalania konkretnego sprawcy, jego winy oraz innych dodatkowych przesłanek warunkujących odpowiedzialność karną, a więc tych znamion, które mają charakter podmiotowy.

113 W oparciu o samą treść wyroku dotyczącego Ł. J. stwierdzić należy, że w ramach przypisanych oskarżonemu czynów wskazano, że bazowe czyny zabronione miały polegać na doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem dwóch osób z zagranicy poprzez dokonanie nieautoryzowanego przeksięgowania i przelania środków pieniężnych z zagranicznego rachunku bankowego. Taki opis czynu nie zawiera pełnego obrazu znamion przedmiotowych żadnego z czynów zabronionych określonych w ustawie karnej. Niekorzystne rozporządzenie mieniem może sugerować, że chodzi o występek oszustwa z art. 286§1 k.k., ale poprzestanie wyłącznie dla opisu zachowania na takiej jego charakterystyce nigdy nie mogłoby doprowadzić do ustalenia, że doszło do dokonania takiego czynu zabronionego, bo istotnym jego znamieniem jest wprowadzenie w błąd albo wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Konkretyzacji tych znamion nie zastąpi określenie o nieautoryzowanym przeksięgowaniu i przelaniu środków pieniężnych, bo faktycznie nie jest wiadome na czym polegało to nieautoryzowane przeksięgowanie. Takie działanie nie zostało bliżej opisane w uzasadnieniu wyroku. Określenie to stanowi wyłącznie powielenie terminu użytego przez prokuratora w opisie zarzucanych oskarżonym czynów. Gdyby jednak próbować znaleźć desygnaty dla takiego zachowania to należałoby uznać, że nieautoryzowane przeksięgowanie polegać może także na wykonaniu pewnej czynności bez wiedzy osoby uprawnionej, bo czynność taka nie jest przez tą osobę autoryzowana. W takim jednak przypadku osoba uprawniona nie jest wprowadzana w błąd czy też jest taki jej błąd wyzyskiwany, bo ona sama takiej czynności nie wykonuje. Jak wynika ze wskazań doświadczenia życiowego tzw. bazowe czyny zabronione, przy popełnieniu których wykorzystuje się system bankowy, a których następstwem jest przelew środków pieniężnych na założone w takim celu rachunki bankowe, polegają na wprowadzeniu pokrzywdzonych w błąd poprzez przedstawienie im, za pośrednictwem chociażby poczty elektronicznej, fałszywego rachunku bankowego kontrahenta, wskutek czego pod wpływem błędu pokrzywdzony dokonuje przelewu na konto sprawców. W takiej jednak sytuacji przelew taki jest autoryzowany, bo wykonuje go osoba uprawniona. Inną sytuacją jest włamanie na konto elektroniczne posiadacza rachunku bankowego i dokonanie z niego przelewów, lecz wówczas co prawda czynność nie jest autoryzowana przez osobę uprawnioną, ale zachowanie takie nie stanowi oszustwa. Może również czyn taki polegać na wprowadzeniu w błąd pracownika banku w zakresie zleconego mu do wykonania przelewu poprzez nieprawidłowe określenie nr. rachunku bankowego. Zapewne można byłoby wskazywać na inne zachowania, które przy wykorzystaniu narzędzi informatycznych systemu bankowego, są podejmowane dla uzyskania bezprawnych korzyści majątkowych, ale właśnie, ani z wyroku sądu pierwszej instancji, ani uzasadniania tego wyroku nie wynika jaki faktycznie czyn zabroniony został dokonany na szkodę pokrzywdzonych. Pomimo wyrażonego jednoznacznego stanowiska w uzasadnieniu wyroku, że „ jakkolwiek niewątpliwym pozostaje fakt dokonania występku oszustwa na szkodę pokrzywdzonych”, to fakt taki jako niewątpliwy się jednak nie jawi, bo nie wynika to z opisu znamion czynu bazowego zawartych w opisie przypisanego oskarżonym czynu oraz z uzasadnieniu wyroku.

114 Problem jest jednak głębszy na co trafnie zwraca uwagę obrońca i stąd zasadna również była kwalifikacja zarzutu podniesionego przez odwołującego. Błąd w ustaleniach faktycznych sądu polegał bowiem na tym, że sąd w oparciu o dokumenty S. poczynił powyżej omówione ustalania dotyczące bazowego czynu zabronionego. Ustalenia te były błędne, ponieważ treść tych dokumentów nie dawała podstawy dla takich ustaleń. Z dokumentu S., jaki stanowił dla sądu podstawę ustaleń w odniesieniu do czynu z pkt I, IV, V i VI aktu oskarżenia (2187-2188/11 akt II K 930/16) faktycznie nic nie wynika dla ustaleń dotyczących znamion bazowego czynu zabronionego. Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa Banku (...), do którego ten dokument był dołączony, może jedynie sugerować z uwagi na rozbieżności między posiadaczem rachunku P. W., a beneficjentem przelewu oraz podobieństwem nr. rachunków tych osób, że doszło do przelania środków na błędnie określony nr rachunku bankowego. Dokument S. nie wyjaśnia jednak co było przyczyną takiego przelewu, a co ma istotne znaczenie dla określenia znamion czynu zabronionego.

115 Ma rację zatem obrońca, gdy podnosi, że wskazany komunikat S. nie stanowi wystarczającego dowodu na to, że doszło do popełnienia bazowego czynu zabronionego. Najlepszym jednak sprawdzianem dla weryfikacji takiej tezy jest odpowiedź na pytanie czy w postępowaniu karnym o przestępstwo oszustwa (sąd pierwszej instancji uznał taki fakt za niewątpliwy w odniesieniu do czynu bazowego) sąd mógłby dla ustalenia, że taki występek został dokonany, oprzeć się wyłącznie na przedmiotowym dokumencie. Odpowiedź jest oczywista. Nigdy nie mógłby samodzielnie dokument taki potwierdzać, że doszło do popełnienia przestępstwa oszustwa.

116 W odniesieniu do czynów z pkt II i III występuje sytuacja podobna. Dowodem, na jaki sąd pierwszej instancji się powołuje dla ustalenia dokonania zabronionego czynu bazowego jest również komunikat S. (1516/8 akt II K 930/16). Z dokumentu tego wynika, że S. N. Bank prosi o zwrot funduszy, gdyż klient twierdzi, że miało miejsce oszustwo i kradzież tożsamości. Treść komunikatu nie jest oczywiście wystarczająca dla ustalenia jaki czyn zabroniony został popełniony wskutek, którego doszło do przelewu środków na rachunek założony dla P. L.. Na czym mianowicie polegało oszustwo i kradzież tożsamości. Zachowania takie przecież mogą się wykluczać, bo kradzież tożsamości polega na używaniu danych innej osoby, które mogą umożliwiać włamanie się do konta bankowego pokrzywdzonego. W takiej sytuacji nie dochodzi jednak do oszustwa. Oczywiście dane te mogą zostać wyłudzone od pokrzywdzonego poprzez wprowadzenie go w błąd, ale przedmiotowy komunikat takich informacji nie zawiera. Jest to jednak dokument, który podobnie jak uprzednio omawiany, ma charakter wtórny do informacji, jakie mógłby przekazać pokrzywdzony, a które powinny być podstawą ustaleń dla sądu. Komunikat S. nie był jednak jedynym dowodem, na jakim swoje ustalenia opierał sąd okręgowy w zakresie tego czynu bazowego. W tym zakresie przydatne miały się też okazać zeznania pracownika banku (...), lecz one również nie mogłyby posłużyć do identyfikacji rodzaju przestępstwa, jakie było przyczyną przelewu środków na rachunek w polskim banku. Ponownie wystąpiła niezgodność między danymi beneficjenta i właściciela rachunku, co jednak nie konkretyzuje mechanizmu, jaki wykorzystany został do popełnienia czynu zabronionego. Podobnie można stwierdzić, że dowody te nie były wystarczające dla poczynienia koniecznych ustaleń dotyczących znamion przedmiotowych bazowego czynu zabronionego.

117 Przeprowadzone rozważania wskazują jednak jeszcze na inne uchybienie sądu pierwszej instancji, bo omówione dokumenty nie dają żadnej podstawy do przyjęcia, że niekorzystne rozporządzenie mieniem nastąpiło poprzez nieautoryzowane przeksięgowanie i przelanie środków pieniężnych należących do osób pokrzywdzonych. W tym zakresie sąd powielając takie sformułowania z opisu zarzucanych oskarżonym czynów, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, bo ustalenie takie nie wynikało z żadnego przeprowadzonego na rozprawie dowodu. W konsekwencji stwierdzić należało, przy zachowaniu kierunku złożonych apelacji, że w oparciu o przeprowadzone dowody nie było możliwe ustalenie, że doszło do popełnienia bazowego czynu zabronionego i jakiego. Wskazać też należy, że już przy wnoszeniu aktu oskarżenia do sądu śledztwo obciążone było uchybieniami uzasadniającymi przekazania sprawy prokuratorowi do uzupełniania istotnych braków postępowania przygotowawczego z uwagi na potrzebę poszukiwaniu dowodów. Informacje zawarte w komunikatach S. powinny bowiem obligować prokuratora do uzyskania w drodze międzynarodowej pomocy prawnej dowodów popełnienia bazowych czynów zabronionych, którymi mogłyby być przesłuchania pokrzywdzonych czy też osób w ich imieniu działających oraz dokumenty, które stanowiły podstawę dokonanych przelewów.

118 Z uwagi na wspomniany kierunek apelacji na korzyść oskarżonych, w oparciu o dokonane przez sąd pierwszej instancji ustalenia nie byłoby dopuszczalne prowadzenie rozważań czy zachowania oskarżonych wyczerpują znamiona innych czynów zabronionych niż występek z art. 299§5 k.k. Takie rozważania musiałyby uwzględniać dodatkowe ustalenia wykraczające poza te jakie poczynił sąd pierwszej instancji, co przeciwne byłoby treści art. 434§1 k.p.k. Sąd apelacyjny przy tym podziela wywody sądu okręgowego dotyczące braku możliwości przypisania oskarżonym czynów z art. 291§1 k.k. i 286§1 k.k.

119 Wniosek

120 Uniewinnienie Ł. J..

121 ☒ zasadny

122 ☐ częściowo zasadny

123 ☐ niezasadny

124 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

125 Wniosek o uniewinnienie oskarżonego zasługiwał na uwzględnienie. Jeżeli bowiem sąd pierwszej instancji nie miał wystarczających dowodów do ustalania, że doszło do popełnienia bazowego czynu zabronionego, to w konsekwencji nie mógł ustalić jednego ze znamion występku z art. 299§5 k.k. Błąd taki miał zatem wpływ na treść rozstrzygnięcia, ponieważ przypisane zostały oskarżonemu czyny pomimo, że błędnie zostały ustalone ich znamiona. Uwzględnienie zarzutu obrońcy doprowadziło do dekompletacji znamion obu zarzucanych oskarżonemu czynów. W związku z tym, że opisane w ten sposób zachowania, pozbawione jednego z elementów nie wyczerpały już znamion czynu zabronionego określonego w art. 299§5 k.k. należało oskarżonego od tych czynów uniewinnić.

126 3.2.

127 Zarzut z pkt II. 1. apelacji obrońcy T. N. adw. E. V. obrazy przepisów postępowania art. 7 k.p.k.

128 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych podniesiony w apelacji obrońcy T. N. r. pr. J. C..

129 ☒ zasadny

130 ☐ częściowo zasadny

131 ☐ niezasadny

132 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

133 Podzielić należy wywody obrońcy adw. E. V. dotyczące dokonania przez sąd pierwszej instancji dowolnej oceny dowodu z zeznań M. B. (S.). Rozważania sądu w tym zakresie są nie tyle zwięzłe co skąpe w jakiekolwiek argumenty. Dla wypełnienia wymogu zwięzłości uzasadnienia nie jest wystarczające przedstawienie szablonowych twierdzeń o wiarygodności danego dowodu w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy nie ma jednolitego charakteru, a poszczególne dowody, na jakich sąd czyni ustalenia faktyczne są sobie przeciwne. Trafnie obrońca zestawia depozycje świadków P. T. i M. B., bo w istotnych kwestiach dla prowadzonych ustaleń są one rozbieżne i wbrew ocenie sądu nie korespondują one między sobą. Sąd okręgowy dał bowiem wiarę relacjom P. T. z postępowania przygotowawczego wedle, których miał on brać udział m.in. z M. B. w przyjęciu środków pieniężnych wpłaconych na rachunek bankowy, a następnie ich wypłacie. Podstawą dla takich ustaleń są relacje tego świadka z przesłuchania z 27.10.2016 r. (2534/13 akt II K 930/16). Wynika z nich niewątpliwie, że wskutek czynności M. B. założone zostało konto, na jakie miały wpłynąć pieniądze. M. B. udostępnił również P. T. kartę do konta dzięki, której wypłacił z niego pieniądze. Całkowicie tym depozycjom są przeciwne zeznania M. B., na jakie zresztą sąd pierwszej instancji się powoływał, bo kwestionował on, by brał udział w zakładaniu jakichkolwiek rachunków bankowych, a ujawnione u niego dokumenty bankowe i karty do rachunków, jak twierdził, należały do T. N. i je dla niego wyłącznie przechowywał (11v-12 akt II K 602/19). Zestawiając informacje pochodzące od obu świadków jako dowolna jawi się ocena, że zeznania M. B. korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym obdarzonym przymiotem wiarygodności, bo właśnie nie korespondowały one w tym zakresie, w jakim sąd pierwszej instancji dał wiarę relacjom P. T.. W dalszej konsekwencji stwierdzić też należy, że M. B. miał oczywiście powód by pomówić inną osobę o popełnienie przestępstwa, ponieważ sam mógł chcieć uchylić się od odpowiedzialności karnej. Ujawnione u niego dokumenty mogły wskazywać na jego udział w czynnościach związanych z zakładaniem rachunków bankowych i przyjmowaniem na nie środków pochodzących z nieznanego źródła i stąd taka sytuacja mogła skłonić go do przerzucenia odpowiedzialności na inną osobę. Różnice w depozycjach tego świadka i P. T., które ściśle wiązały się z tymi dokumentami, bo przecież wedle P. T. M. B. miał właśnie udostępnić mu kartę płatniczą do rachunku P. W., wymagały od sądu wyjaśniania tych rozbieżności. Miały one przecież istotny wpływ na ocenę wiarygodności M. B..

134 Ma rację obrońca gdy podnosi, że poza depozycjami M. B. żadne inne dowody nie wskazywały na sprawstwo T. N.. Dlatego tak istotne było odniesienie się do opisywanych rozbieżności. Mógł to sąd uczynić w sposób zwięzły, ale przekonywujący. Uzasadnienie wyroku wskazuje natomiast, że okoliczności te zostały pominięte tak jak gdyby nie zostały w ogóle przez sąd dostrzeżone. Zdaniem sądu odwoławczego przyznanie wiary świadkowi wobec niewyjaśnienia tych okoliczności było sprzeczne z zasadami swobodnej oceny dowodów. W okolicznościach sprawy wątpliwości na jakie powołuje się obrońca przy omówieniu zeznań M. B. nie pozwalają na przyjęcie, że mogą one stanowić wiarygodny dowód sprawstwa T. N.. Zestawienie ich bowiem z relacjami P. T. świadczy o tym, że M. B. ukrywał swój udział w czynnościach związanych z założeniem rachunków bankowych, przyjęciem na nie środków pieniężnych i ich wypłatą. Jednocześnie nie ma powodu uznawać, iż pomówienie tej osoby o takie zachowania przez P. T. było fałszywe, bo świadek ten w tym zakresie nie miał żadnego interesu, a właśnie jego depozycje w tej części znalazły potwierdzenie w fakcie ujawniania u M. B. dokumentów związanych z założeniem tych rachunków bankowych. Ocenę dowodu z zeznania M. B. dokonaną przez sąd okręgowy z tych powodów należało uznać za dowolną. Doszło zatem do obrazy przepisu art. 7 k.p.k.

135 W kontekście tych rozważań podzielić należy również częściowo wywody zaprezentowane w apelacji r. pr. J. C.. Częściowo, ponieważ pomimo, że podnosi on zarzut błędu w ustaleniach faktycznych to w rzeczywistości wskazuje na uchybienia dotyczące dowolnej oceny dowodów. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać podniesiony w sytuacji gdy dokonana została prawidłowa ocena dowodów. Jeżeli zatem obrońca zarzuca wyrokowi nieuzasadnione danie wiary zeznaniom M. B. to w ten sposób kwestionowany jest w pierwszej kolejności rezultat oceny dowodów przeprowadzonej przez sąd, którego skutkiem są błędne ustalania faktyczne. W ramach apelacji r. pr. J. C. podniesione zostały częściowo podobne racje jak w pierwszej omówionej apelacji, więc nie ma potrzeby powtarzania uwag ich dotyczących. Obrońca jednak podnosi dodatkowo istotne argumenty, które mogły kierować fałszywe pomówienie M. B. na T. N.. W tym zakresie rzeczywiście wyjaśnienia oskarżonego potraktowane zostały przez sąd powierzchownie. We wcześniejszej partii uzasadniania sąd odwoławczy wskazywał na interes świadka w przerzucaniu odpowiedzialności za własne zachowania na inne osoby, co uwiarygodnione mogło zostać innymi dowodami w postaci w szczególności relacji P. T.. Obrońca nadto w swojej apelacji odwołując się do wyjaśnień T. N. wskazuje na osobisty powód, jaki mógł zaważyć na skierowaniu przez M. B. fałszywego pomówienia w stronę tego oskarżonego. Nie jest przy tym wystarczające dla falsyfikacji wyjaśnień T. N. stwierdzenie, że nie byłoby racjonalne przyjęcie, że M. B. miałaby bezpodstawnie pomówić oskarżonego. Tego rodzaju twierdzenie pozostawałoby pod ochroną art. 7 k.p.k., gdyby relacje tego świadka miały spójny charakter i pozostawały w korelacji z innymi wiarygodnymi dowodami. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł jednak omówionych wyżej rozbieżności i stąd takie twierdzenie było dowolne. To bowiem inne dowody potwierdzają brak udziału T. N. w zarzucanych mu czynach, a wskazują na szersze niż deklarowane przez M. B. bezprawne działania tego świadka w zdarzeniach stanowiących przedmiot procesu (wyjaśniania P. T., ujawnione u M. B. dokumenty). Jeżeli zatem świadek miał interes w tym, by uchylić się od odpowiedzialności karnej, to mając osobistą urazę do oskarżonego właśnie na niego mógł skierować podejrzenia o udział w czynnościach, jakie jemu można było przypisać. Ujawnienie dokumentów związanych z rachunkami, na jakie wpływały z nieznanych źródeł pieniądze oczywiście takie podejrzenia kierowały w stronę M. B.. Przerzucenie tych podejrzeń na inną osobę od razu przy pierwszym przesłuchaniu mogło taką postawę uwiarygodnić i odsunąć zarzuty, jakie postawione mogłyby zostać M. B., co zresztą w ostateczności się stało.

136 Sąd pierwszej instancji miał prawo ujawnić zeznania świadka M. B. bez jego bezpośredniego przesłuchania w trybie art. 391§1 k.p.k., ale warunkiem prawidłowej oceny tego dowodu było zestawienie treści zeznań świadka z innymi dowodami, czego sąd rzetelnie nie uczynił, pomijając przeciwne im depozycje P. T. dotyczące M. B.. W takiej sytuacji zeznania M. B. jako przeciwne innym wiarygodnym dowodom nie mogły stanowić przeciwwagi wyjaśnieniom T. N., a w konsekwencji dowolna była ocena sądu okręgowego dowodu z wyjaśnień tego oskarżonego. Dla falsyfikacji tego dowodu sąd pierwszej instancji prymat wiarygodności przypisał zeznaniom M. B., które na to nie zasługiwały. Podzielić zatem należało rozważania obrońcy r. pr J. C., choć nie były one prowadzone w kontekście błędu w ustalaniach faktycznych, a dowolnej oceny dowodów. Pomimo bowiem takiej kategoryzacji zarzutu obrońca podnosił argumenty wykazujące obrazę przepisu art. 7 k.p.k., które doprowadziły do błędnych ustaleń sądu dotyczących sprawstwa oskarżonego.

137 Wniosek

138 Uniewinnienie T. N.

139 ☒ zasadny

140 ☐ częściowo zasadny

141 ☐ niezasadny

142 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

143 Wniosek obrońców o uniewinnienie T. N. od popełnienia zarzucanych mu czynów zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ obraza przepisu postępowania art. 7 k.p.k. miała wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ustalenia dotyczące sprawstwa zarzucanych oskarżonemu czynów sąd bowiem oparł na dowodzie z zeznań M. B., które nie były wiarygodne i nie powinny się stać podstawą ustaleń sądu okręgowego.

144 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

145 4.1.

146 Rozpoznając zarzuty apelacji sąd odwoławczy kierował się treścią art. 436 k.p.k. W ostateczności bowiem zostały uwzględnione wszystkie najdalej idące wnioski środków odwoławczych o uniewinnienie oskarżonych i stąd zbędne było omawianie wszystkich podnoszonych uchybień. Nadto kontrola odwoławcza wykazała również, że niektóre z uchybień podlegały uwzględnieniu z urzędu. Dlatego też uzasadnienie wyroku ograniczone zostało do omówienia tych z nich, które miały najistotniejszy charakter i które były wystarczające dla uzasadniania rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Sąd apelacyjny zresztą mógł faktycznie ograniczyć rozpoznanie zarzutów apelacji wyłącznie do podniesionego przez obrońcę oskarżonego Ł. J. zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących bazowego czynu zabronionego. Zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu – również w granicach podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym m.in. w wypadku wskazanym w art. 435 k.p.k. i 440 k.p.k. Zgodnie z art. 435 k.p.k. sąd odwoławczy uchyla lub zmienia orzeczenie na korzyść współoskarżonych, choćby nie wnieśli środka odwoławczego, jeżeli je uchylił lub zmienił na rzecz współoskarżonego, którego środek odwoławczy dotyczył, gdy te same względy przemawiają za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych. Rozważania przedstawione przez obrońcę Ł. J. odnoszące się do błędnych ustaleń faktycznych dotyczących bazowego czynu zabronionego dotyczyły wszystkich oskarżonych, ponieważ ww. oskarżonemu przypisano czyny o takiej samej kwalifikacji prawnej jak pozostałym oskarżonym, które dotyczyły tych samych zdarzeń i pomimo innych czynności wykonawczych, jakie ten oskarżony podejmował istotą tych wszystkich zachowań był ich związek z bazowym czynem zabronionym. Ustalenia dotyczące tego czynu uzależniały możliwość wydania wobec wszystkich oskarżonym wyroku skazującego. Z uwagi na to, że były one błędne i nie pozwalały na przyjęcie czy został popełniony bazowy czyn zabroniony i jaki, pomimo nie podniesienia tego zarzutu w środkach odwoławczych wniesionych w imieniu T. N. A. N., E. S. na podstawie art. 435 k.p.k. należało zmienić wyrok sądu okręgowego i w odniesieniu do tych oskarżonych i uniewinnić ich od popełniania zarzucanych im czynów.

147 Oczywiście stanowisko sądu odwoławczego może stanowić przedmiot dalszej kontroli, więc jako dodatkowe argumenty za rozstrzygnięciem sądu apelacyjnego wskazać należy na inne poważne uchybienie, jakie należało uwzględnić z urzędu. Poza bowiem uchybieniem, jakie należało uwzględnić w oparciu o art. 435 k.p.k. w odniesieniu do wszystkich oskarżonych kontrola odwoławcza orzeczenia sądu pierwszej instancji wykazała wystąpienie warunków do zastosowania art. 440 k.p.k. „Artykuł 440 k.p.k. znajduje zastosowanie, jeżeli zaskarżone orzeczenie lub zawarte w nim rozstrzygnięcie jest rażąco niesprawiedliwe, a zatem gdy dotknięte jest - niepodniesionymi w zwykłym środku odwoławczym - uchybieniami mieszczącymi się w każdej z tak zwanych względnych przyczyn odwoławczych, o ile ich waga i charakter jest taki, że czyni orzeczenie niesprawiedliwym i to w stopniu rażącym.” (wyrok SN z 8.03.2017 r., III KK 444/16, LEX nr 2255412). Wskazać zatem należy, że w toku prowadzonego przez sąd okręgowy postępowania dowodowego w związku z przesłuchaniem świadka P. W. doszło do obrazy przepisów postępowania art. 391§1 i 2 k.p.k. oraz 186§1 k.p.k., co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia sądu.

148 Na rozprawie 25.11.2019 r. (917/5) pomimo błędnych zapisów protokołu, bo jako podstawę skorzystania przez świadka P. W. wskazany został przepis art. 182§2 k.p.k., osoba ta skorzystała z tego uprawnienia w związku z prowadzoną wobec niego jako oskarżonym sprawą przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie o współudział w popełnieniu czynu, jaki stanowił przedmiot procesu przed Sądem Okręgowym w Warszawie w niniejszej sprawie, która to sprawa prawomocnie na czas przesłuchania świadka się jeszcze w stosunku do niego nie zakończyła (950-953/5). Wobec odmowy składania zeznań sąd okręgowy uprawniony był na podstawie art. 391§1 i 2 k.p.k. do ujawnienia przez odczytanie wyjaśnień świadka złożonych w charakterze podejrzanego bądź oskarżonego. Sąd okręgowy natomiast ujawnił zeznania świadka ze sprawy II K 602/18 z k. 74-75 i 104-106 (917/5). W ten sposób sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy przepisów art. 391§1 i 2 k.p.k. oraz 186§1 k.p.k.

149 Jak wynika z art. 186§1 k.p.k. osoba uprawniona do odmowy złożenia zeznań może oświadczyć, że chce z tego prawa skorzystać, nie później jednak niż przed rozpoczęciem pierwszego zeznania w postępowaniu sądowym, a poprzednio złożone zeznanie tej osoby nie może wówczas służyć za dowód ani być odtworzone. Wbrew zatem dyspozycji tego przepisu sąd zeznania świadka ujawnił na rozprawie, a jak wynika z uzasadniania wyroku posłużyły one za dowód ustaleń sądu dotyczących przypisanych oskarżonym czynów. Nie jest zrozumiałe jakie przyczyny zadecydowały o przeprowadzeniu w taki sposób czynności przesłuchania świadka, bo przytoczony przepis ma jednoznaczny charakter. Uprawnienia do odczytania zeznań świadka w razie skorzystania przez niego z prawa do odmowy ich składania nie można też upatrywać w przepisie art. 391§1 k.p.k., bo mowa w nim o możliwości odczytania poprzednio składanych zeznań jeżeli świadek bezpodstawnie odmawia zeznań. Jeżeli zaś świadek zgodnie ze swoimi uprawnieniami korzysta z prawa do odmowy składania zeznań, tak jak w przypadku P. W., to również w korelacji z treścią art. 186§1 k.p.k., nie jest dopuszczalne odczytanie składanych przez niego zeznań w tej lub innej sprawie, bo oczywiście mając ku temu podstawę prawną odmówił ich złożenia. Nie odmówił więc ich złożenia bezpodstawnie.

150 Naruszenie powyższych przepisów postępowania miało oczywiście wpływ na treść rozstrzygnięcia sądu, ponieważ jak wynika z uzasadniania wyroku szereg z poczynionych istotnych ustaleń opierało się na ujawnionych na rozprawie głównej zeznaniach świadka P. W. z postępowania przygotowawczego. W szczególności wskazać należy, że faktycznie stanowią one wyłączny dowód sprawstwa oskarżonych A. N. i E. S., bo w trakcie jednego z tych przesłuchań, z których zeznania świadka zostały ujawnione na rozprawie głównej, rozpoznał on obu tych oskarżonych (k. 75 akt sprawy II K 602/18). Bez tych zeznań nie byłoby możliwe ustalenie, że osoby te brały udział w czynnościach, jakie im sąd pierwszej instancji przypisał. Dlatego też uwzględnienie tego uchybienia z urzędu dawało podstawę do uniewinnienia tych oskarżonych na podstawie art. 17§1 pkt 1 k.p.k., ponieważ bez dowodu z zeznań P. W. nie było innych dowodów na podstawie, których można było ustalić, że brali oni udział w popełnieniu przypisanego im czynu. Utrzymanie orzeczenia w mocy, wobec stwierdzonego z urzędu uchybienia określonego w art. 438 pkt 2 k.p.k., byłoby zatem rażąco niesprawiedliwe, ponieważ wskutek naruszenia przepisów postępowania doszło do wydania wyroku skazującego wobec A. N. i E. S., a rozstrzygnięcie to zostało oparte na zeznaniach świadka, które nie mogły służyć za dowód.

151 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

152 Powody te zostały przedstawione w poprzedniej sekcji uzasadniania wyroku.

153 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

154 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

155 5.1.1.

156 Przedmiot utrzymania w mocy

157 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

158 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

159 5.2.1.

160 Przedmiot i zakres zmiany

161 Pkt od 1 do 6 wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt XVIII K 292/18 poprzez uniewinnienie wszystkich oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów.

162 Zwięźle o powodach zmiany

163 Powodem zmiany wyroku były uwzględnione na wniosek odwołujących opisane w sekcji 3 uzasadniania wyroku zarzuty apelacji oraz uwzględnione z urzędu uchybienia opisane w sekcji 4 uzasadniania wyroku.

164 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

165 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

166 5.3.1.1.1.

167 ☐ art. 439 k.p.k.

168 Zwięźle o powodach uchylenia

169 5.3.1.2.1.

170 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

171 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

172 Zwięźle o powodach uchylenia

173 5.3.1.3.1.

174 Konieczność umorzenia postępowania

175 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

177 5.3.1.4.1.

178 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

179 Zwięźle o powodach uchylenia

180 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

181 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

182 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

183 Przytoczyć okoliczności

184 6. Koszty Procesu

185 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

186 Przytoczyć okoliczności

187 2

188 Wobec uniewinnienia oskarżonych na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

189 7. PODPIS

190 Ewa Leszczyńska-Furtak Zbigniew Kapiński Paweł Dobosz

191 1.11. Granice zaskarżenia

192 Kolejny numer załącznika

193 1

194 Podmiot wnoszący apelację

195 obrońca oskarżonego T. N. adw. E. V..

196 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

197 całość rozstrzygnięcia dotyczącego oskarżonego

198 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

199 ☒ na korzyść

200 ☐ na niekorzyść

201 ☒ w całości

202 ☐ w części

203 ☐

204 co do winy

205 ☐

206 co do kary

207 ☐

208 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

209 1.3.2. Podniesione zarzuty

210 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

211 ☐

212 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

213 ☐

214 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

215 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

216 ☒

217 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

218 ☐

219 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

220 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

221 ☐

222 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

223 ☐

224 art. 439 k.p.k.

225 ☐

226 brak zarzutów

227 1.4. Wnioski

228 ☒

229 uchylenie

230 ☒

231 zmiana

232 1.12. Granice zaskarżenia

233 Kolejny numer załącznika

234 2

235 Podmiot wnoszący apelację

236 obrońca oskarżonego T. N. r. pr. J. C.

237 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

238 całość rozstrzygnięcia dotyczącego oskarżonego

239 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

240 ☒ na korzyść

241 ☐ na niekorzyść

242 ☒ w całości

243 ☐ w części

244 ☐

245 co do winy

246 ☐

247 co do kary

248 ☐

249 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

250 1.3.2. Podniesione zarzuty

251 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

252 ☐

253 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

254 ☐

255 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

256 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

257 ☐

258 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

259 ☒

260 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

261 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

262 ☐

263 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

264 ☐

265 art. 439 k.p.k.

266 ☐

267 brak zarzutów

268 1.4. Wnioski

269 ☐

270 uchylenie

271 ☒

272 zmiana

273 1.13. Granice zaskarżenia

274 Kolejny numer załącznika

275 3

276 Podmiot wnoszący apelację

277 obrońca oskarżonego Ł. J.

278 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

279 całość rozstrzygnięcia dotyczącego oskarżonego

280 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

281 ☒ na korzyść

282 ☐ na niekorzyść

283 ☒ w całości

284 ☐ w części

285 ☐

286 co do winy

287 ☐

288 co do kary

289 ☐

290 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

291 1.3.2. Podniesione zarzuty

292 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

293 ☐

294 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

295 ☐

296 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

297 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

298 ☒

299 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

300 ☒

301 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

302 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

303 ☐

304 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

305 ☐

306 art. 439 k.p.k.

307 ☐

308 brak zarzutów

309 1.4. Wnioski

310 ☐

311 uchylenie

312 ☒

313 zmiana

314 1.14. Granice zaskarżenia

315 Kolejny numer załącznika

316 4

317 Podmiot wnoszący apelację

318 obrońca oskarżonego A. N.

319 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

320 całość rozstrzygnięcia dotyczącego oskarżonego

321 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

322 ☒ na korzyść

323 ☐ na niekorzyść

324 ☐ w całości

325 ☐ w części

326 ☐

327 co do winy

328 ☐

329 co do kary

330 ☐

331 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

332 1.3.2. Podniesione zarzuty

333 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

334 ☐

335 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

336 ☐

337 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

338 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

339 ☒

340 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

341 ☒

342 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

343 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

344 ☒

345 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

346 ☐

347 art. 439 k.p.k.

348 ☐

349 brak zarzutów

350 1.4. Wnioski

351 ☒

352 uchylenie

353 ☒

354 zmiana

355 1.15. Granice zaskarżenia

356 Kolejny numer załącznika

357 5

358 Podmiot wnoszący apelację

359 obrońca oskarżonego E. S.

360 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

361 całość rozstrzygnięcia dotyczącego oskarżonego

362 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

363 ☒ na korzyść

364 ☐ na niekorzyść

365 ☒ w całości

366 ☐ w części

367 ☐

368 co do winy

369 ☐

370 co do kary

371 ☐

372 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

373 1.3.2. Podniesione zarzuty

374 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

375 ☒

376 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

377 ☐

378 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

379 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

380 ☒

381 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

382 ☒

383 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

384 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

385 ☒

386 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

387 ☐

388 art. 439 k.p.k.

389 ☐

390 brak zarzutów

391 1.4. Wnioski

392 ☒

393 uchylenie

394 ☒

395 zmiana