Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2026 r., IV KK 319/26

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
IV KK 319/26
Data
Forma
Postanowienie
Źródło
Sąd Najwyższy: Web API (repozytorium2.sn.pl)
Informacja o źródle
Orzeczenia Sądu Najwyższego pochodzą od Sądu Najwyższego i zostały pobrane z serwera repozytorium2.sn.pl za pośrednictwem Web API Sądu Najwyższego. Pelnora przetworzyła te informacje: zmieniła ich format, wyodrębniła metadane, powiązała orzeczenia z przepisami, sklasyfikowała dokumenty i prezentuje fragmenty tekstu w wynikach wyszukiwania. Sąd Najwyższy nie zatwierdza ani nie rekomenduje Pelnory i nie ponosi odpowiedzialności za jej opracowania. Informacje mogły się zmienić po pobraniu; przed wykorzystaniem w działalności profesjonalnej sprawdź orzeczenie u źródła.

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 9 listopada 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Waldemar Płóciennik

4 w sprawie M. M. skazanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k.

5 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 listopada 2026 r., wniosków obrońców skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, postanowił wniosków nie uwzględnić.

Uzasadnienie

6 Wyrokiem z dnia 3 marca 2026 r. w sprawie VI Ka 830/25 Sąd Okręgowy w Katowicach, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 17 lipca 2025 r., II K 874/23, skazujący M. M. za czyn z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k. na karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzający środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza oraz zajmowania wszystkich stanowisk związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych na okres 6 lat.

7 We wniesionej kasacji, zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w całości obrońca skazanego adwokat K. B. podniosła zarzuty rażącego naruszenia prawa, tj. art. 41 § 1 k.p.k., art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, co skutkowało bezwzględną podstawą odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz m.in. rażącego naruszenia art. 193 § 1 k.p.k. i art. 201 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. i w zw. z art. 433 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art. 7 k.p.k.; art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k.; art. 160 § 1 k.k. i art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 2 k.k. i art. 433 § 1 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. czy w zw. z art. 9 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 39 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty i art. 433 § 1 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k.; art. 399 § 1 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 6 k.k. i art. 433 § 1 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. W następstwie tych zarzutów obrońca wniósł o uniewinnienie skazanego od popełnienia przypisanego mu czynu, uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach w całości oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, ewentualnie uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

8 Powołując się na zasadność przywołanych podstaw kasacyjnych, skarżący wniósł w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wonności do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego.

9 Drugi z obrońców skazanego, adwokat M. N., zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w całości, zarzucił m.in. naruszenie art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 2 k.k.; art. 434 § 1 pkt 1 k.p.k.; art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.; art. 368 § 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 170 § 3 k.p.k.; art. 201 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., czy art. 170 § 1 pkt 3 i 6 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1a k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. i wniósł o uchylenie orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.

10 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

11 Wnioski obrońców skazanego M. M. o wstrzymanie wykonania orzeczenia – kary pozbawienia wolności oraz środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza oraz zajmowania wszystkich stanowisk związanych z udzieleniem świadczeń zdrowotnych, są nie zasadne.

12 Zgodnie z treścią przepisu art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Wobec braku ustawowych warunków zastosowania tej instytucji, w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone zostało stanowisko, iż przyczyną, dla której możliwe jest jej zastosowanie są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane, a wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia prowadzi do przyjęcia, że jej zastosowanie winno być uzasadnione okolicznościami szczególnymi i jednoznacznymi.

13 Sąd Najwyższy dokonując wstępnej kontroli wniesionych w niniejszej sprawie kasacji, nie znalazł podstaw do jednoznacznego uznania stawianych w nich zarzutów za oczywiście zasadne, także w kontekście zarzutu obrazy art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Obrońca skazanego nie przedstawił w uzasadnieniu okoliczności, które w sposób nie budzący wątpliwości świadczyłyby, iż Sąd Rejonowy w Pszczynie był nienależycie obsadzony albowiem w składzie zasiadał sędzia T.I. Aktualny pozostaje pogląd wyrażony w uchwale I KZP 2/22 z dnia 2 czerwca 2022 r., iż „brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w takich warunkach”.

14 Z kolei „inne rażące naruszenie prawa”, w rozumieniu art. 523 k.p.k., na które wskazują obrońcy w zarzutach kasacyjnych, to naruszenie prawa porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami wymienionymi w art. 439 k.p.k. i mogą być ocenione jako rażące w sytuacji, gdy sposób procedowania Sądu, względnie przyjęta przez Sąd interpretacja przepisu albo sposób zastosowania przez Sąd prawa, są w sposób oczywisty wadliwe i już pobieżna analiza wniesionej kasacji świadczy o jej zasadności, a tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Wtedy bowiem dochodzi do sytuacji, w której skazany odbywałby karę, która nie powinna być wykonywana.

15 Dokonana na tym etapie ocena nie przesądza, co oczywiste, o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną analizą podniesionych zarzutów kasacyjnych.

16 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Powołane przepisy