Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 7 lipca 2021 r., II Ka 231/21

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 7 lipca 2021 r., II Ka 231/21

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 231/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 7 lipca 2021r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Grażyna Jaszczuk (spr.)

6 Sędziowie:

7 SSO Jerzy Kozaczuk

8 SSO Agata Kowalska

9 Protokolant:

10 st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

11 przy udziale Prokuratora Patrycji Klimiuk -Romaniuk

12 po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r.

13 sprawy K. A. (1) i M. K. (1)

14 oskarżonych z art. 279 § 1 kk i in

15 na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, obrońcę oskarżonego K. A. (1), obrońcę oskarżonego M. K. (1) i oskarżonego M. K. (1)

16 od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach

17 z dnia 18 listopada 2020 r. sygn. akt II K 1160/19

18 I. wyrok zmienia w ten sposób, że uchyla rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 dotyczące obowiązku naprawienia szkody na rzecz A. G. (1);

19 II. w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy;

20 III. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od K. A. (1) 1010 zł i od M. K. (1) 190 zł tytułem kosztów sądowych za II instancję.

Uzasadnienie

21 Formularz UK 2

22 Sygnatura akt

23 II Ka 231/21

24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

25 4

26 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

27 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

28 Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 listopada 2020 r. sygn. II K 1160/19

29 1.2. Podmiot wnoszący apelację

30 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐ oskarżyciel posiłkowy

32 ☐ oskarżyciel prywatny

33 ☒ obrońca

34 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☒ inny –pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

36 1.3. Granice zaskarżenia

37 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

38 ☒ na korzyść

39 ☒ na niekorzyść

40 ☒ w całości

41 ☒ w części

42 ☒

43 co do winy

44 ☐

45 co do kary

46 ☐

47 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

48 1.3.2. Podniesione zarzuty

49 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

50 ☒

51 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

52 ☒

53 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

54 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

55 ☒

56 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

57 ☒

58 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

59 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

60 ☒

61 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

62 ☐

63 art. 439 k.p.k.

64 ☐

65 brak zarzutów

66 1.4. Wnioski

67 ☒

68 uchylenie

69 ☒

70 zmiana

71 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

72 2.1. Ustalenie faktów

73 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

74 Lp.

75 Oskarżony

76 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

77 Dowód

78 Numer karty

79 ----

80 ----------------------

81 --------------------------------------------------------------

82 --------------

83 --------------

84 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

85 Lp.

86 Oskarżony

87 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

88 Dowód

89 Numer karty

90 --------

91 ----------------------

92 --------------------------------------------------------------

93 --------------

94 --------------

95 2.2. Ocena dowodów

96 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

97 Lp. faktu z pkt 2.1.1

98 Dowód

99 Zwięźle o powodach uznania dowodu

100 ------------------

101 -------------------------------------

102 --------------------------------------------------------------------------

103 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

104 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

105 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

106 Dowód

107 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

108 ------------------

109 -------------------------------------

110 --------------------------------------------------------------------------

111 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

112 Zarzut

113 1.

114 Z apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego L. J.

115 - obraza przepisów prawa materialnego art. 280 § 1 kk, poprzez przyjęcie, że czyn ten stanowi jedynie występek z art. 191 § 1 kk, polegający na wymuszeniu na M. J. (brat pokrzywdzonego) przy użyciu groźby – klucza tzw. krzyżaka wydania – zwrotu pojazdu B. (...) nr rej. (...), bowiem oskarżony K. A. (1) miał cały czas poczucie własności tego pojazdu, a L. J. byłby jego tymczasowym posiadaczem;

116 ☐ zasadny

117 ☐ częściowo zasadny

118 ☒ niezasadny

119 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

120 Z obrazą prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego Sąd a quo zastosuje niewłaściwą kwalifikację prawną, bądź dokona wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie punktem wyjścia przy ocenie zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego art. 280 § 1 kk, poprzez jego niezastosowanie, była kwestia prawidłowości pierwszoinstancyjnego ustalenia odnośnie tego, że oskarżony był przekonany, że dochodzona przez niego wierzytelność (własność pojazdu B.) jest akceptowana wedle aksjologicznych ram obowiązującego porządku prawnego, ze wszystkimi tego skutkami. Co do zasady zarzut skarżącego winien mieć zatem postać trzeciej względnej przesłanki odwoławczej z art. 438 pkt 3 kpk – błędu w ustaleniach faktycznych. W ocenie Sądu Okręgowego, okoliczności, w jakich oskarżony K. A. (1) utracił pojazd zostały zbagatelizowane przez tego skarżącego i dla odmiany prawidłowo zważone przez Sąd merytoryczny. Sąd Rejonowy słusznie uznał za wiarygodne wyjaśnienia K. A. (1), iż samochód B. został mu odebrany przez O. C. (1) i innych, co potwierdza akt oskarżenia o czyn z art. 282 kk w zb. z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk przeciwko O. C. (1) i M. Z. (k. 112-1114 ze sprawy II K 1641/19). W sprawie tej przedmiotem zaboru był właśnie przedmiotowy samochód B., zaś K. A. (1) miał status pokrzywdzonego. Nawet nieprawidłowe zachowanie K. A. (1) w późniejszym czasie, którego skutkiem był akt oskarżenia wniesiony w tej sprawie, a dokładniej jego pkt VI, nie pozbawiło K. A. (1) statusu pokrzywdzonego w odniesieniu do wskazanej powyżej sprawy, która stanowiła genezę zdarzenia obecnie ocenianego pod kątem prawidłowości subsumpcji. Z oceny prawno-karnej czynu z opisu prawnego Sąd Rejonowy zasadnie wyeliminował wszystkie elementy przestępstwa przeciwko mieniu związanego z zaborem przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, a przypisał oskarżonemu wyłącznie przestępstwo, jakie można mu przypisać w granicach jego zamiaru, tj. zmuszenie pokrzywdzonego M. J. groźbą użycia przemocy do określonego zachowania, tj. wydania rzeczy ruchomej, co do której oskarżony był przeświadczony, że nadal stanowi jego własność.

121 Wniosek

122 - o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez przyjęcie, że czyn oskarżonych wypełnił znamiona z art. 280 § 1 kk i wymierzenie stosownej kary;

123 - zasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego L. J. kwoty 5.000 zł tytułem częściowego naprawienia szkody od obu oskarżonych;

124 ☐ zasadny

125 ☐ częściowo zasadny

126 ☒ niezasadny

127 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

128 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków apelacyjnych.

129 Zarzut

130 2.

131 - obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie obraz art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 424 kpk i art. 410 kpk, polegająca na przekroczeniu granic swobodnej o ceny dowodów, przejawiająca się w uznaniu wyjaśnień oskarżonego K. A. (1) w tej części za wiarygodne, a nie stanowiące przyjętą linię obrony, wbrew i sprzecznie z ustaleniami Sądu I instancji, w tym co do faktu, iż po zaborze pojazdu sprawcy podjęli starania, aby nie być ujęci przez monitoring miejski, a kolejno ukryli tenże pojazd w stodole, mimo, że wcześniej został on zgłoszony jako skradziony do KMP S., a w przeciwieństwie do takich działań pokrzywdzony L. J. niezwłocznie zgłosił zdarzenie do organów ścigania – KMP S., opisując stale i jednolicie tak okoliczności nabycia w drodze umowy kupna-sprzedaży pojazdu, jak i okoliczności w których doszło do jego następnego zaboru;

132 ☐ zasadny

133 ☐ częściowo zasadny

134 ☒ niezasadny

135 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

136 Jak już wskazano, w niniejszej sprawie kluczowe były okoliczności w jakich oskarżony K. A. (1) utracił posiadanie i własność pojazdu B. (...) nr rej. (...). Proces dochodzenia przez oskarżonego K. A. (1) do określonych konkluzji w zakresie tego, że został on bezprawnie pozbawiony własności tego pojazdu został przez Sąd Rejonowy oceniony w sposób zgodny z art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 424 kpk. Skarżący nie przedstawił w tym względzie przekonujących kontrargumentów. Powyższa konkluzja nie była wnioskiem wysnutym tylko i wyłącznie przez oskarżonego. Taka sama konkluzja stała po stronie organów ścigania, czego wyrazem stał się w/w akt oskarżenia przeciwko O. C. (1). Pełnomocnik podkreślił niestandardowe zachowanie oskarżonego polegające na tym, iż w sytuacji, w której zabrał swoją własność, ukrył pojazd i nie zgłosił tego faktu Policji, a nawet próbował ominąć monitoring miejski, a zatem utrudnić ewentualnie poszukiwania tego pojazdu. Doświadczenie życiowe Sądu wynikające z wieloletniego procedowania prowadzi jednak do wniosku, iż racjonalność postępowania osób pokrzywdzonych (a taki status K. A. (1) miał w sprawie II K 1641/19), pozostawia wiele do życzenia i uwarunkowana jest wieloma czynnikami zewnętrznymi i wewnętrznymi. Bezzasadny był również argument pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, iż rozliczenia obu zainteresowanych (K. A. i O. C.) i ich forma wydawały się pozostawać poza wpływem oskarżyciela posiłkowego L. J., który następnie nabył ten pojazd. Dla oceny prawno-karnej czynu liczy się świadomość i zamiar sprawcy czynu (w sprawie niniejszej K. A.), a nie pokrzywdzonego, chociaż Sąd Rejonowy stwierdził, że trudno uznać L. J. za prawnego właściciela pojazdu przy rozważeniu okoliczności, w jakich nabył on pojazd. Problematyka ewentualnego paserstwa po stronie L. J. przekracza ramy niniejszego postępowania i chociażby z racji tego, Sąd Okręgowy czuł się zwolniony z kwestii jej rozważania, skupiając się na winie podsądnego K. A. (1), którego przestępcze zachowanie podciągnięto pod właściwą normę prawa materialnego.

137 Wniosek

138 - o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez przyjęcie, że czyn oskarżonych wypełnił znamiona z art. 280 § 1 kk i wymierzenie stosownej kary;

139 - zasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego L. J. kwoty 5.000 zł tytułem częściowego naprawienia szkody od obu oskarżonych;

140 ☐ zasadny

141 ☐ częściowo zasadny

142 ☒ niezasadny

143 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

144 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków.

145 Zarzut

146 3.

147 - obraza art. 46 § 1 kk, przez jego niezastosowanie, mimo złożenia takiego wniosku przez oskarżyciela posiłkowego w postaci naprawnienia szkody w części w kwocie 5.000 zł od oskarżonych – bez wskazania przyczyn takiego zaniedbania (pominięcia w rozstrzygnięciu);

148 ☐ zasadny

149 ☐ częściowo zasadny

150 ☒ niezasadny

151 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

152 Nie może być mowy o pominięciu, czy też przeoczeniu złożonego wniosku przez Sąd Rejonowy. W kwestii kompensacji Sąd ten zajął jasne stanowisko, tłumacząc w uzasadnieniu (k. 1140v), iż w wyroku nie przekazał L. J. samochodu, bo w świetle prawa cywilnego nie jest on właścicielem, skoro nabył go w okolicznościach wskazujących na podejrzenie popełnienia przestępstwa paserstwa tego samochodu. Z pewnością nie nabył go także w drodze zasiedzenia zgodnie z przepisami KC, skoro posiadał pojazd krótko, a czyn popełniony przez oskarżonego wytrącił go skutecznie z domniemania dobrej wiary posiadania tego pojazdu. W niniejszej sprawie status pokrzywdzonego L. J. dotyczył przestępstwa przeciwko wolności art. 191 § 1 kk z rozdziału XXIII Kodeksu Karnego, nie zaś przestępstwa przeciwko mieniu z rozdziału XXXV. Z powyższych względów, inaczej przedstawiały się też kwestie kompensacyjne.

153 Wniosek

154 - zasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego L. J. kwoty 5.000 zł tytułem częściowego naprawienia szkody od obu oskarżonych;

155 ☐ zasadny

156 ☐ częściowo zasadny

157 ☒ niezasadny

158 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

159 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

160 Zarzut

161 4.

162 Z apelacji osobistej oskarżonego M. K. (1)

163 - obraza przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk i art. 4 kpk oraz art. 5 kpk, stanowiących, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, co miało wpływ na nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a szczególnie tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego, oparcie ustaleń na okolicznościach, które nie zostały jednoznacznie udowodnione podczas rozprawy;

164 ☐ zasadny

165 ☐ częściowo zasadny

166 ☒ niezasadny

167 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

168 Zbieżność podnoszonych kwestii i wniosków w obu apelacjach: osobistej i sformułowanej przez obrońcę, wniesionych „na korzyść” oskarżonego M. K. , a dotyczących:

169 - współsprawstwa;

170 - rozpoznania M. K. (3) przez pokrzywdzonego;

171 - współmierności kary wymierzonej temu oskarżonemu;

172 powodowała, iż Sąd Okręgowy omówił je łącznie.

173 Zob. rubryka 3. 5 i 3.6.

174 Wniosek

175 - o uniewinnienie;

176 ☐ zasadny

177 ☐ częściowo zasadny

178 ☒ niezasadny

179 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

180 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

181 Zarzut

182 5.

183 Z apelacji obrońcy oskarżonego M. K. (1)

184 Obraza przepisów postępowania karnego, a mianowicie:

185 - art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk , polegająca na niewzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym okoliczności dla oskarżonego korzystnych, rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, nienależytej ocenie poszczególnych dowodów, uznaniu za udowodnione faktów niemających wystarczającego oparcia w dowodach i nie wskazaniu w sposób należyty, dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonego, co w oczywisty sposób wpłynęło na poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, prowadzących w efekcie do niesłusznego skazania M. K. (1);

186 - art. 424 § 1 pkt 1 kpk, poprzez niewskazanie w sporządzonym uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, nadto zawarcie w uzasadnieniu wyroku twierdzeń wprost sprzecznych z opisem czynu, który był podstawą przypisania winy M. K. (4), co w konsekwencji uniemożliwiło poznanie toku rozumowania Sądu I instancji przy ocenie dowodów i ustaleniu okoliczności faktycznych, związanych z przedmiotowym zdarzeniem;

187 ☐ zasadny

188 ☐ częściowo zasadny

189 ☒ niezasadny

190 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

191 Kontrola odwoławcza pierwszoinstacyjnej analizy i oceny dowodów oraz poczynionych na jej podstawie ustaleń dotyczących M. K. (1) zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, pozwoliła na zdecydowane odrzucenie zarzutów i tez obrończych odnośnie tego, że w przedmiotowej sprawie doszło do obrazy przepisów proceduralnych art. 4 kpk art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 424 § 1 pkt 1 kpk.

192 Zbiorcze i nader rozbudowane sformułowanie zarzutu obrazy przepisów postępowania przez obrońcę, powodowało, iż Sąd Okręgowy zachowując ustawowy wymóg „zwięzłości” uzasadnienia wyroku, także tego odwoławczego, doszedł do przekonania o braku zasadności odrębnego omawiania na czym dokładnie polega obraza wskazanych powyżej przepisów i kiedy określony zarzut może abstrakcyjnie, w szablonowej sprawie, zostać uznany za zasadny lub niezasadny. Sąd Okręgowy od razu przejdzie do konkretów i esencji zarzucanych we wniesionym środku odwoławczym uchybień z przełożeniem na realia konkretnej, procedowanej obecnie sprawy i tej części wyroku dotyczącej stricte tego podsądnego, na korzyść którego wniesiono rozpoznawaną w tej części uzasadnienia odwoławczego apelację.

193 Obrońca podniósł, iż niezrozumienie budzi przypisanie winy M. K. (1), w sytuacji gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że „udział K. był mniejszy i drugorzędny, gdyż groźbę kierował A., a K. mu tylko asystował i nie był osobiście zainteresowany wynikiem przestępstwa”. Po pierwsze - rzeczywiście jeżeli chodzi o korzyść oskarżonego M. K. (1) brak jest jakichkolwiek podstaw, iż wysnuć wniosek, iż przekraczała ona swoją miarą pomoc koledze w odzyskaniu jego samochodu i mogła dotyczyć czegoś więcej. Odniesienie jakiejkolwiek korzyści przez sprawcę (czy też współsprawcę) nie należy jednak do znamion przestępstwa z art. 191 § 1 kk, przypisanego temu oskarżonemu i nie podniesienie tej kwestii nie zdekompletowało znamion tegoż czynu. Po drugie zaś – mniejszy udział w zdarzeniu M. K. (1) i czynności określone przez obrońcę jako wyłącznie asystowanie drugiemu z oskarżonych, tj. K. A. (1) nie wykluczały przypisania winy i działania „wspólnie i w porozumieniu” M. K. (1).

194 Jak orzekł Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 17 października 2019 r., sygn. II AKa 325/19 (LEX nr 2761619), współsprawstwo to oparte na porozumieniu wspólne wykonanie czynu zabronionego, które charakteryzuje się po stronie każdego ze wspólników (partnerów) odgrywaniem istotnej roli w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego. Ustawa (art. 18 § 1 kk) nie wymaga by uczestnicy takiego porozumienia byli wobec siebie równorzędni, czy równorzędny był ich wkład we wspólną akcję przestępczą. Z istoty współsprawstwa wynika, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość czynu zabronionego, a więc także i w tej części, w której znamiona czynu zabronionego zostały wypełnione zachowaniem innego współsprawcy (LEX nr 2761619).

195 W sytuacji rozbieżności między opisem czynu z wyroku a jego uzasadnieniem decydujące znaczenie ma uzasadnienie (por. art. 455a kpk). Ponadto, żeby zaistniałe uchybienie z zakresu względnych przesłanek odwoławczych stało się przyczyną zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku musi ono wywrzeć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Nieścisłości, a właściwie rozbieżności między opisem czynu z wyroku a uzasadnieniem I instancji odnośnie tego, kto miał wymachiwać przed M. J. kluczem typu krzyżak, wskazywane przez obrońcę, tego podstawowego warunku, tj. wpływu na treść orzeczenia, zdaniem Sądu Okręgowego, nie spełniły. Sąd Rejonowy dostrzegając kwestię wymagającą wyjaśnienia, rozbudował postępowanie dowodowe, zadając dodatkowe pytania M. J. dotyczące zdarzenia z a/o i protokołów okazania wizerunków oskarżonych na fotografiach na rozprawie w dniu 2 marca 2020 r. (k. 1079v-1080). Świadek ten wyjaśnił dlaczego wcześniej nieprawidłowo posługiwał się nazwiskiem oskarżonego K. A., w sytuacji gdy w tracie zdarzenia z a/o miał styczność tylko z M. K. (1). Warto podkreślić, iż na rozprawie w dniu 2 marca 2020 r., kiedy zeznania składał M. J. na Sali rozpraw byli obecni obaj oskarżeni, zaś świadek składając zeznania wskazywał właśnie na M. K. (1).

196 Wniosek

197 - o uniewinienie M. K. (1) od zarzucanego mu czynu;

198 ☐ zasadny

199 ☐ częściowo zasadny

200 ☒ niezasadny

201 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

202 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

203 Zarzut

204 5.

205 - rażąca niewspółmierność kary wymierzonej M. K. (1), polegająca na wymierzeniu mu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 10 miesięcy ograniczenia wolności, w sytuacji gdy przy uznaniu go za winnego sprawstwa przedmiotowego czynu zasadnym było wymierzenie mu kary 3 miesięcy pobawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat;

206 ☐ zasadny

207 ☐ częściowo zasadny

208 ☒ niezasadny

209 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

210 Sąd Okręgowy nie dostrzegł przesłanek racjonalizujących twierdzenie o rażącej niewspółmierności kary wymierzonej M. K. (1) w I instancji. Niewspółmierność kary to pojęcie ocenne. Ponieważ w treści art. 438 pkt 4 kpk mowa jest o niewspółmierności rażącej, uznać należy, że chodzi tu o dysproporcję znaczną, bijącą wręcz w oczy, a nie o ewentualne drobne różnice w ocenach Sądu I instancji i oskarżonego. W przekonaniu Sądu Okręgowego, kryterium „rażącej” niewspółmierności nie spełnia rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego o tzw. karze mieszanej – tj. sekwencji kar: krótkoterminowej kary 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary 10 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Orzeczona wobec oskarżonego kara w zestawieniu z przepisem art. 37b kk stanowi należycie zważoną kompilację i bilans okoliczności łagodzących i obciążających oskarżonego. Nadano im właściwą rangę i znaczenie. W opinii sądowo-psychiatrycznej rozpoznano u oskarżonego uzależnienie od alkoholu. Zaburzenia wynikające z uzależnienia od alkoholu nie są jednak równoznaczne z upośledzeniem umysłowym, czy chorobą psychiczną i nie obligują sądu do orzeczenia wobec takiego sprawcy kary łagodniejszej oraz poddania go leczeniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. II KK 58/11, LEX nr 794843). Sąd I instancji wyraźnie zróżnicował kary wymierzone obu oskarżonym za czyn z pkt VI a/o, uwzględniając udział w zdarzeniu obu sprawców. Jednocześnie kata ta pozostaje adekwatna do stopnia winy M. K. (1), stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz jego właściwości i warunków osobistych, uwzględnia rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również motywację tego sprawcy. Jest karą sprawiedliwą, która spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidulanej oraz zachowuje właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą. Radio legis wprowadzenia przez ustawodawcę do Kodeksu Karnego art. 37b kk było radykalne ograniczenie możliwości stosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary wyłącznie w stosunku do kary pozbawienia wolności w wymiarze do jednego roku. Kara mieszana stanowi wykorzystanie koncepcji kary określanej w piśmiennictwie anglosaskim jako clang on the prison gates, opartej na założeniu, że dla niektórych skazanych, wykonanie nawet krótkiej kary pozbawienia wolności może mieć potężny efekt odstraszający i zniechęcający ich do popełniania kolejnych przestępstw ( M. S. , Jaka alternatywa, s. 104). Kara ograniczenia wolności ma natomiast stanowić uzupełnienie oddziaływania penalnego, ugruntowując społecznie pożądane zachowania skazanego bez silnego stygmatyzującego skutku (Uzasadnienie projektu rządowego dot. ZmKK z 20.2.2015 r., s. 12 [w:]Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz do art. 1-116, pod red. prof. dr hab. M. Królikowskiego oraz prof. dr. hab. R. Zawłockiego). Sąd Okręgowy w pełni podzielił stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie zasadności i celowości wykorzystania przepisu art. 37b kk w rozstrzygnięciu o karze wymierzonej M. K. (1) i jednocześnie stwierdził bezzasadność postulatu obrońcy i oskarżonego odnośnie wymierzenia oskarżonemu tylko kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co wiązałoby się z nadmierną pobłażliwością. Dodać jedynie można, iż miarą kontroli instancyjnej i oceny orzeczonej przez Sąd Rejonowy kary pod kątem jej rażącej niewspółmierności było także wykorzystanie sankcji karnej przewidzianej przez ustawodawcę w przepisie art. 191 § 1 kk.

211 Wniosek

212 - o zmianę wyroku w zakresie kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat;

213 ☐ zasadny

214 ☐ częściowo zasadny

215 ☒ niezasadny

216 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

217 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

218 Zarzut

219 6.

220 Z apelacji obrońcy oskarżonego K. A. (1)

221 Odnośnie pkt 1 wyroku

222 a) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, poprzez niewłaściwe przyjęcie, że oskarżony K. A. (1) działał w zamiarze przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) (zwany dalej: busem), w sytuacji gdy zebrany w sprawie kompleksowo materiał dowodowy, a zwłaszcza zeznania M. P. (1) oraz G. A. wskazują, że oskarżony już wcześniej zwracał się z prośbą o pożyczenie w/w pojazdu, nadto w miejscu „zaboru” pozostawił swój rower, a sam „bus” znajdował się kilkaset metrów od miejsca uprzedniego zaparkowania, zapakowany rzeczami oskarżonego, co kompleksowo wskazuje, że celem działania oskarżonego było wyłącznie dokonanie przeprowadzki przy użyciu odpowiedniego do tego pojazdu, zatem działanie oskarżonego winno zostać zakwalifikowane jako art. 289 § 1 kk;

223 b) naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w postaci dowodów z zeznań świadka M. P. (2) oraz protokołu oględzin pojazdu, które w powiązaniu z miejscem znalezienia busa i korespondującymi wyjaśnieniami oskarżonego wskazują, że nie doszło do wejścia w posiadanie pojazdu w celu jego przywłaszczenia;

224 ☐ zasadny

225 ☐ częściowo zasadny

226 ☒ niezasadny

227 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

228 Zamiar nie jest ustalany jedynie w oparciu o werbalne deklaracje osoby oskarżonej. To jaki rzeczywiście był zamiar oskarżonego świadczy przebieg zdarzeń, działania jakie podjął i których zaniechał. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, który czyn z pkt I a/o zakwalifikował jako przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zb. z art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, a nie z art. 289 § 1 kk, czy też z art. 289 § 2 kk. Oskarżony składając wyjaśnienia wielokrotnie usprawiedliwiał swoje zachowanie polegające na zaborze busa M. (...) utraceniem swojego pojazdu. Rzecz w tym, iż bus ten nie należał do osoby, z którą wiązały go jakiekolwiek rozliczenia, lecz dla osoby całkowicie obcej dla tychże stron. Ponadto, gdyby rzeczywiście oskarżony chciał wykorzystać ów bus do przeprowadzki, odstawiłby pojazd na miejsce, z którego je zabrał. Wśród okoliczności, które typowo wskazywać będą na działanie w celu krótkotrwałego użycia, należy wymienić całkowite porzucenie przez sprawcę pojazdu lub podjęcie starań, aby pojazd znalazł się ponownie we władaniu osoby uprawnionej. Pozostawienie przez oskarżonego pojazdu na posesji należącej do jego rodziców powyższego kryterium, w ocenie Sądu Okręgowego, nie spełniło.

229 Wniosek

230 - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu kradzieży i ewentualnie zmianę kwalifikacji na art. 289 § 1 kk i wymierzenie za ten czyn kary 3 miesięcy pozbawienia wolności w miejsce kary 1 roku pozbawienia wolności;

231 ☐ zasadny

232 ☐ częściowo zasadny

233 ☒ niezasadny

234 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

235 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

236 Zarzut

237 7.

238 Odnośnie pkt 2 wyroku

239 - błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona uszkodzenia mienia w wynajmowanym lokalu wobec nieuwzględnienia okoliczności, że oskarżony w czasie dokonanych uszkodzeń przebywał i mieszkał oraz korzystał z lokalu i znajdujących się w nim rzeczy, nadto nie ujawniony w toku postępowania został zamiar z jakim działał oskarżony, co wskazuje, że brak jest podstaw do uznania, że czyn oskarżonego nosi znamiona czynu karalnego, a stanowi jedynie delikt cywilnoprawny, nadto którego szkoda pokryta została z przyjętej kaucji uiszczonej przy wynajmie (zeznania pokrzywdzonego);

240 ☐ zasadny

241 ☐ częściowo zasadny

242 ☒ niezasadny

243 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

244 Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska skarżącego w zakresie uznania, iż zniszczenie przez oskarżonego mienia A. G. (1), od którego oskarżony wynajmował mieszkanie stanowiło wyłącznie delikt cywilnoprawny. Odpowiedzialność lokatorów wynajmowanego mieszkania zabezpieczona była kaucją, z której wynajmujący pokrył szkody. Wyraźnie rozróżnić należy jednak normalne ślady użytkowania wiążące się z zamieszkiwaniem w danym lokalu, od celowej dewastacji mieszkania. Przy ocenie tego zarzutu przy powołaniu się przez się przez skarżącego na normalne ślady użytkowania rzeczy, decydujący był okres zamieszkiwania przez oskarżonego w mieszkaniu należącym do A. G. (1 mc i kilka dni) i wyniki oględzin przedmiotowego lokalu.

245 Wniosek

246 - o uniewinnienie oskarżonego od czynu z pkt II a/o;

247 ☐ zasadny

248 ☒ częściowo zasadny

249 ☒ niezasadny

250 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

251 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

252 Zarzut

253 8.

254 Odnośnie pkt 3 wyroku

255 - błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że pokrzywdzony składał wniosek o naprawienie szkody, w sytuacji gdy pokrzywdzony na rozprawie zeznał, że szkoda została pokryta i naprawiona, a on sam nie rości sobie żadnych roszczeń do oskarżonego, ewentualnie w przypadku gdyby Sąd uznał, że brak wniosku uprawnia do zasądzenia odszkodowania – błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez nieuwzględnienie, że szkoda została naprawiona, co wobec treści art. 46 § 1 kk, nakazującego stosowanie przepisów prawa cywilnego, uniemożliwia naprawienie podwójnie tej samej szkody;

256 ☒ zasadny

257 ☐ częściowo zasadny

258 ☐ niezasadny

259 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

260 Jedyny zasadny zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego K. A. (1).

261 Zgodnie z art. 415 § 1 zd. 2 kpk (tzw. klauzulą antykumulacyjną) nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Ustawodawca w KPK przewidział zatem przepis mający na celu przeciwdziałanie dwukrotnej kompensacji tej samej szkody. W niniejszej sprawie na poczet szkód wyrządzonych przez oskarżonego wynajmujący zaliczył kaucję. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa cywilnego w odniesieniu do środków kompensacyjnych, w tym także przepisu art. 405 kc dotyczącego bezpodstawnego wzbogacenia, świadczyło o spójności ustawodawstwa karnego i cywilnego, stojąc na przeszkodzie orzeczeniu obowiązku naprawienia szkody na rzecz A. G. z pkt 3 zaskarżonego wyroku.

262 Wniosek

263 - o zmianę wyroku poprzez wykreślenie obowiązku naprawienia szkody na rzecz A. G. (1);

264 ☒ zasadny

265 ☐ częściowo zasadny

266 ☐ niezasadny

267 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

268 Uchybienie Sądu Rejonowego wyeliminowano w postępowaniu odwoławczym.

269 Zarzut

270 9.

271 Odnośnie pkt 8 wyroku

272 - błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, poprzez niewłaściwe przyjęcie, że oskarżony K. A. (1) działał w zamiarze przywłaszczenia pojazdu marki L. (...), w sytuacji gdy zebrany w sprawie kompleksowo materiał dowodowy, w tym zeznania pokrzywdzonego, wskazuje, że oskarżony pozostawiając własny pojazd przed wjazdem na posesję pokrzywdzonego, nie miał zamiaru ucieczki lub ukrycia pojazdu poprzedzonego (skoro pozostawiłby na miejscu, w widocznym punkcie własny pojazd), co kompleksowo wskazuje, że celem działania oskarżonego nie była kradzież;

273 ☐ zasadny

274 ☐ częściowo zasadny

275 ☒ niezasadny

276 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

277 Jak wskazuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, stopień szczegółowości rozważań Sądu Odwoławczego jest uzależniony od jakość oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Jeżeli ocena ta jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego, a więc odpowiada w pełni wymogom nałożonym przez reguły z art. 7 kpk, to wówczas Sąd Odwoławczy zwolniony jest od drobiazgowego odnoszenia się do zarzutów apelacji, kwestionujących w rzeczywistości taką ocenę. W takim wypadku wystarczające jest wskazanie głównych powodów nie podzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku Sądu I instancji (postanowienie SN z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. II KK 196/16, LEX nr 2108503). Aprobując stanowisko przedstawione w w/w judykacie SN oraz mając na względzie, iż zarzut podniesiony w stosunku do przypisania oskarżonemu winy za czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zb. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk miał jedynie polemiczny charakter, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku niejako wyprzedzało i stanowiło odpowiedź na argumentację wykorzystaną we wniesionym środku odwoławczym, Sąd Okręgowy postąpi w sposób opisany powyżej odsyłając do k. 1133 i 1135v uzasadnienia pierwszoinstancyjnego. Oskarżonemu przypisano usiłowanie z uwagi na obecność na miejscu zdarzenia postronnego świadka P. S. i ucieczkę. Oskarżony nie odstąpił od kradzieży samochodu L. (...) z własnej woli, lecz niejako zmuszony przez okoliczności. Fakt, iż zostawił własny pojazd przed wjazdem na posesję pokrzywdzonego świadczy tylko o lekkomyślności oskarżonego. Racjonalności w działaniu nietrzeźwego sprawcy Sąd Okręgowy nie doszukiwałby się na siłę, w sposób jaki czynił to obrońca. Ponadto, samochód nie był podpisany i powiązanie jego własności z osobą oskarżonego mogło potrwać. Oskarżony mógł po niego wrócić lub wysłać w tym celu dowolną osobę z kluczykami do V. (...).

278 Wniosek

279 - o uniewinnienie oskarżonego od czynu z V a/o, ewentualnie uznanie K. A. winnym czynu z art. 288 § 1 kk;

280 ☐ zasadny

281 ☐ częściowo zasadny

282 ☒ niezasadny

283 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

284 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

285 Zarzut

286 10.

287 Odnośnie pkt 9 wyroku

288 - rażąca niewspółmierność orzeczonej kary w stosunku do stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, przy uwzględnieniu popełnienia czynu w motywacji zasługującej na zrozumienie i w odniesieniu do drugiego ze współoskarżonych, i wymierzenie za ten czyn bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku, w sytuacji gdy całokształt okoliczności przemawia za uznaniem, że karą wystarczającą byłaby kara wymierzona na podobnym poziomie lub łagodniejsza niż kara oskarżonego M. K. (1);

289 ☐ zasadny

290 ☐ częściowo zasadny

291 ☒ niezasadny

292 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

293 Sąd Okręgowy skontrolował całość rozstrzygnięcia o represji karnej wymierzonej oskarżonemu K. A. (1) – zarówno kary jednostkowe za poszczególne czyny przypisane mu w zaskarżonym wyroku oraz rozstrzygnięcie o karze łącznej, nie stwierdzając w tym względzie podstaw do ich korekty w rozstrzygnięciu reformatoryjnym. Wybór rodzaju kar jednostkowych przez Sąd I instancji nie budził jakichkolwiek zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Sąd Rejonowy odstąpił od prostego wymierzenia oskarżonemu jednego rodzaju kary – pozbawienia wolności, różnicując rozstrzygnięcia jednostkowe, przechodząc do najłagodniejszej rodzajowo kary grzywny, poprzez karę ograniczenia wolności do najsurowszej, izolacyjnej kary pozbawienia wolności. Miarą surowości/łagodności kary każdorazowo był stopień wykorzystania przez Sąd ferujący wyrok ustawowych granic kary z konkretnego przepisu części szczególnej Kodeksu Karnego, który znajdował odzwierciedlenie w okolicznościach konkretnego czynu. Zróżnicowanie kar orzeczonych wobec K. A. i M. K. wynikało z udziału z zdarzeniu każdego ze sprawców. Adekwatnego zważenia wymagało także kto był inicjatorem przestępstwa z art. 191 § 1 kk i wciągnął do tego kolegę, w przestępczy sposób dochodząc swoich racji w sporze o samochód B. i to nawet nie z O. C. (1), z którym miał konflikt, lecz przemoc kierując do kolejnego właściciela samochodu, który był mu zupełnie obcy. Stopień dolegliwości orzeczonych w I instancji kar jednostkowych był wystarczający w odniesieniu do sytuacji podsądnego, odpowiadał dyrektywom wymiaru kary, a wszelkim przesłankom łagodzącym i obciążającym oskarżonego K. A. (1) nadano właściwą rangę i znaczenie. Sąd kara łączna w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, orzeczona z zastosowaniem zasady asperacji, także nie nosi znamion rażącej surowości. Właściwe ukształtowana kara łączna, stanowiąca podsumowanie całości przestępczej działalności podsądnego powinna oddziaływać na niego wychowawczo oraz odpowiednio chronić obywateli przed niebezpieczeństwem ponownego dopuszczenia się przez niego przestępstw. Skoro kara łączna stanowi syntetyczną, całościową ocenę zachowań oskarżonego, to winna być także racjonalną z prewencyjnego punktu widzenia, reakcją za popełnione przestępstwa, nie zaś przejawem bliżej nieuzasadnionej i wręcz niezrozumiałej, ze społecznego punktu widzenia, pobłażliwości.

294 Wniosek

295 - o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie kary za czyn z pkt IV a/o i wymierzenie za ten czyn kary pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy;

296 ☐ zasadny

297 ☐ częściowo zasadny

298 ☒ niezasadny

299 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

300 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

301 Zarzut

302 11.

303 Odnośnie pkt 14 wyroku

304 - naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 624 § 1 kpk, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy po stronie oskarżonego zachodzą podstawy zarówno fiskalne, jak i podstawy oparte o względy słuszności, prowadzące do wniosku o zwolnieniu oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych;

305 ☐ zasadny

306 ☐ częściowo zasadny

307 ☒ niezasadny

308 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

309 Przesłanką warunkującą zwolnienie oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów postępowania, o jakiej stanowi przepis art. 624 § 1 kpk, jest trudna sytuacja materialna oskarżonego, prowadząca do wnioskowania, iż oskarżony nie będzie w stanie uiścić kosztów postępowania oraz względy słuszności. Regułą jest obciążenie skazanych kosztami procesu, zaś wyjątkiem zwolnienie od ponoszenia tych kosztów. Względy słuszności, o których mowa w przepisie art. 624 § 1 kpk, pozwalają sądowi na rozstrzygnięcie o zwolnieniu oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości, w sytuacji gdy oskarżony, dobrowolnie poddając się karze, w znacznym stopniu nie tylko zmniejszył koszty postępowania, ale i usprawnił tok postępowania pierwszoinstancyjnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 07 stycznia 2014 r., sygn. WZ 30/13, LEX nr 1408902). W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. Dolegliwość finansowa poniesienia kosztów postępowania wynikała z przestępczego działania oskarżonego i przerzucenie jej na Skarb Państwa nie było uzasadnione. Jak bezpośrednio wynika z akt sprawy, oskarżony jest młody i zdolny do wykonywania pracy zarobkowej. Nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. Jego stan zdrowia w pełni umożliwia mu podjęcie po opuszczeniu ZK chociażby dorywczej pracy, w szczególności biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku pracy i zapotrzebowanie na pracowników, wykonujących nieskomplikowane i niewymagające doświadczenia oraz szczególnych kwalifikacji prace fizyczne.

310 Wniosek

311 - o nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania w wysokości 19.000 zł i 1.000 zł opłaty i przejęcie tych kosztów na rzecz Skarbu Państwa.

312 ☐ zasadny

313 ☐ częściowo zasadny

314 ☒ niezasadny

315 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

316 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

317 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

318 1.

319 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

320 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

321 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

322 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

323 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

324 1.

325 Przedmiot utrzymania w mocy

326 Wina oskarżonego w odniesieniu do wszystkich czynów przypisanych mu w zaskarżonym wyroku, rozstrzygnięcie o karach jednostkowych i karze łącznej.

327 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

328 Bezzasadność apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

329 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

330 1.

331 Przedmiot i zakres zmiany

332 Zaskarżony wyrok zmieniono w ten tylko sposób, że uchylono rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 dotyczące obowiązku naprawienia szkody na rzecz A. G. (1).

333 Zwięźle o powodach zmiany

334 Zob. rubryka 3.8.

335 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

336 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

337 1.1.

338 -----------------------------------------------------------------------------------

339 ☐ art. 439 k.p.k.

340 Zwięźle o powodach uchylenia

341 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

342 2.1.

343 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

344 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

345 Zwięźle o powodach uchylenia

346 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

347 3.1.

348 Konieczność umorzenia postępowania

349 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

350 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

351 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

352 4.1.

353 -----------------------------------------------------------------------------------

354 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

355 Zwięźle o powodach uchylenia

356 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

357 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

358 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

359 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

360 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

361 Przytoczyć okoliczności

362 ----------------------

363 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

364 6. Koszty Procesu

365 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

366 Przytoczyć okoliczności

III.

367 Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od K. A. (1) 1010 zł i od M. K. (5) 190 zł kosztów sądowych za II instancję.

368 7. PODPIS

UZASADNIENIE

369 Formularz UK 2

370 Sygnatura akt

371 II Ka 231/21

372 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

373 4

374 3. CZĘŚĆ WSTĘPNA

375 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

376 Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 listopada 2020 r. sygn. II K 1160/19

377 1.2. Podmiot wnoszący apelację

378 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

379 ☐ oskarżyciel posiłkowy

380 ☐ oskarżyciel prywatny

381 ☒ obrońca

382 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

383 ☒ inny –pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

384 1.3. Granice zaskarżenia

385 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

386 ☒ na korzyść

387 ☒ na niekorzyść

388 ☒ w całości

389 ☒ w części

390 ☒

391 co do winy

392 ☐

393 co do kary

394 ☐

395 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

396 1.3.2. Podniesione zarzuty

397 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

398 ☒

399 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

400 ☒

401 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

402 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

403 ☒

404 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

405 ☒

406 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

407 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

408 ☒

409 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

410 ☐

411 art. 439 k.p.k.

412 ☐

413 brak zarzutów

414 1.4. Wnioski

415 ☒

416 uchylenie

417 ☒

418 zmiana

419 4. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

420 2.1. Ustalenie faktów

421 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

422 Lp.

423 Oskarżony

424 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

425 Dowód

426 Numer karty

427 ----

428 ----------------------

429 --------------------------------------------------------------

430 --------------

431 --------------

432 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

433 Lp.

434 Oskarżony

435 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

436 Dowód

437 Numer karty

438 --------

439 ----------------------

440 --------------------------------------------------------------

441 --------------

442 --------------

443 2.2. Ocena dowodów

444 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

445 Lp. faktu z pkt 2.1.1

446 Dowód

447 Zwięźle o powodach uznania dowodu

448 ------------------

449 -------------------------------------

450 --------------------------------------------------------------------------

451 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

452 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

453 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

454 Dowód

455 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

456 ------------------

457 -------------------------------------

458 --------------------------------------------------------------------------

459 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

460 Zarzut

461 1.

462 Z apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego L. J.

463 - obraza przepisów prawa materialnego art. 280 § 1 kk, poprzez przyjęcie, że czyn ten stanowi jedynie występek z art. 191 § 1 kk, polegający na wymuszeniu na M. J. (brat pokrzywdzonego) przy użyciu groźby – klucza tzw. krzyżaka wydania – zwrotu pojazdu B. (...) nr rej. (...), bowiem oskarżony K. A. (1) miał cały czas poczucie własności tego pojazdu, a L. J. byłby jego tymczasowym posiadaczem;

464 ☐ zasadny

465 ☐ częściowo zasadny

466 ☒ niezasadny

467 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

468 Z obrazą prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego Sąd a quo zastosuje niewłaściwą kwalifikację prawną, bądź dokona wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie punktem wyjścia przy ocenie zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego art. 280 § 1 kk, poprzez jego niezastosowanie, była kwestia prawidłowości pierwszoinstancyjnego ustalenia odnośnie tego, że oskarżony był przekonany, że dochodzona przez niego wierzytelność (własność pojazdu B.) jest akceptowana wedle aksjologicznych ram obowiązującego porządku prawnego, ze wszystkimi tego skutkami. Co do zasady zarzut skarżącego winien mieć zatem postać trzeciej względnej przesłanki odwoławczej z art. 438 pkt 3 kpk – błędu w ustaleniach faktycznych. W ocenie Sądu Okręgowego, okoliczności, w jakich oskarżony K. A. (1) utracił pojazd zostały zbagatelizowane przez tego skarżącego i dla odmiany prawidłowo zważone przez Sąd merytoryczny. Sąd Rejonowy słusznie uznał za wiarygodne wyjaśnienia K. A. (1), iż samochód B. został mu odebrany przez O. C. (1) i innych, co potwierdza akt oskarżenia o czyn z art. 282 kk w zb. z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk przeciwko O. C. (1) i M. Z. (k. 112-1114 ze sprawy II K 1641/19). W sprawie tej przedmiotem zaboru był właśnie przedmiotowy samochód B., zaś K. A. (1) miał status pokrzywdzonego. Nawet nieprawidłowe zachowanie K. A. (1) w późniejszym czasie, którego skutkiem był akt oskarżenia wniesiony w tej sprawie, a dokładniej jego pkt VI, nie pozbawiło K. A. (1) statusu pokrzywdzonego w odniesieniu do wskazanej powyżej sprawy, która stanowiła genezę zdarzenia obecnie ocenianego pod kątem prawidłowości subsumpcji. Z oceny prawno-karnej czynu z opisu prawnego Sąd Rejonowy zasadnie wyeliminował wszystkie elementy przestępstwa przeciwko mieniu związanego z zaborem przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, a przypisał oskarżonemu wyłącznie przestępstwo, jakie można mu przypisać w granicach jego zamiaru, tj. zmuszenie pokrzywdzonego M. J. groźbą użycia przemocy do określonego zachowania, tj. wydania rzeczy ruchomej, co do której oskarżony był przeświadczony, że nadal stanowi jego własność.

469 Wniosek

470 - o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez przyjęcie, że czyn oskarżonych wypełnił znamiona z art. 280 § 1 kk i wymierzenie stosownej kary;

471 - zasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego L. J. kwoty 5.000 zł tytułem częściowego naprawienia szkody od obu oskarżonych;

472 ☐ zasadny

473 ☐ częściowo zasadny

474 ☒ niezasadny

475 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

476 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków apelacyjnych.

477 Zarzut

478 2.

479 - obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie obraz art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 424 kpk i art. 410 kpk, polegająca na przekroczeniu granic swobodnej o ceny dowodów, przejawiająca się w uznaniu wyjaśnień oskarżonego K. A. (1) w tej części za wiarygodne, a nie stanowiące przyjętą linię obrony, wbrew i sprzecznie z ustaleniami Sądu I instancji, w tym co do faktu, iż po zaborze pojazdu sprawcy podjęli starania, aby nie być ujęci przez monitoring miejski, a kolejno ukryli tenże pojazd w stodole, mimo, że wcześniej został on zgłoszony jako skradziony do KMP S., a w przeciwieństwie do takich działań pokrzywdzony L. J. niezwłocznie zgłosił zdarzenie do organów ścigania – KMP S., opisując stale i jednolicie tak okoliczności nabycia w drodze umowy kupna-sprzedaży pojazdu, jak i okoliczności w których doszło do jego następnego zaboru;

480 ☐ zasadny

481 ☐ częściowo zasadny

482 ☒ niezasadny

483 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

484 Jak już wskazano, w niniejszej sprawie kluczowe były okoliczności w jakich oskarżony K. A. (1) utracił posiadanie i własność pojazdu B. (...) nr rej. (...). Proces dochodzenia przez oskarżonego K. A. (1) do określonych konkluzji w zakresie tego, że został on bezprawnie pozbawiony własności tego pojazdu został przez Sąd Rejonowy oceniony w sposób zgodny z art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 424 kpk. Skarżący nie przedstawił w tym względzie przekonujących kontrargumentów. Powyższa konkluzja nie była wnioskiem wysnutym tylko i wyłącznie przez oskarżonego. Taka sama konkluzja stała po stronie organów ścigania, czego wyrazem stał się w/w akt oskarżenia przeciwko O. C. (1). Pełnomocnik podkreślił niestandardowe zachowanie oskarżonego polegające na tym, iż w sytuacji, w której zabrał swoją własność, ukrył pojazd i nie zgłosił tego faktu Policji, a nawet próbował ominąć monitoring miejski, a zatem utrudnić ewentualnie poszukiwania tego pojazdu. Doświadczenie życiowe Sądu wynikające z wieloletniego procedowania prowadzi jednak do wniosku, iż racjonalność postępowania osób pokrzywdzonych (a taki status K. A. (1) miał w sprawie II K 1641/19), pozostawia wiele do życzenia i uwarunkowana jest wieloma czynnikami zewnętrznymi i wewnętrznymi. Bezzasadny był również argument pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, iż rozliczenia obu zainteresowanych (K. A. i O. C.) i ich forma wydawały się pozostawać poza wpływem oskarżyciela posiłkowego L. J., który następnie nabył ten pojazd. Dla oceny prawno-karnej czynu liczy się świadomość i zamiar sprawcy czynu (w sprawie niniejszej K. A.), a nie pokrzywdzonego, chociaż Sąd Rejonowy stwierdził, że trudno uznać L. J. za prawnego właściciela pojazdu przy rozważeniu okoliczności, w jakich nabył on pojazd. Problematyka ewentualnego paserstwa po stronie L. J. przekracza ramy niniejszego postępowania i chociażby z racji tego, Sąd Okręgowy czuł się zwolniony z kwestii jej rozważania, skupiając się na winie podsądnego K. A. (1), którego przestępcze zachowanie podciągnięto pod właściwą normę prawa materialnego.

485 Wniosek

486 - o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez przyjęcie, że czyn oskarżonych wypełnił znamiona z art. 280 § 1 kk i wymierzenie stosownej kary;

487 - zasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego L. J. kwoty 5.000 zł tytułem częściowego naprawienia szkody od obu oskarżonych;

488 ☐ zasadny

489 ☐ częściowo zasadny

490 ☒ niezasadny

491 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

492 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków.

493 Zarzut

494 3.

495 - obraza art. 46 § 1 kk, przez jego niezastosowanie, mimo złożenia takiego wniosku przez oskarżyciela posiłkowego w postaci naprawnienia szkody w części w kwocie 5.000 zł od oskarżonych – bez wskazania przyczyn takiego zaniedbania (pominięcia w rozstrzygnięciu);

496 ☐ zasadny

497 ☐ częściowo zasadny

498 ☒ niezasadny

499 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

500 Nie może być mowy o pominięciu, czy też przeoczeniu złożonego wniosku przez Sąd Rejonowy. W kwestii kompensacji Sąd ten zajął jasne stanowisko, tłumacząc w uzasadnieniu (k. 1140v), iż w wyroku nie przekazał L. J. samochodu, bo w świetle prawa cywilnego nie jest on właścicielem, skoro nabył go w okolicznościach wskazujących na podejrzenie popełnienia przestępstwa paserstwa tego samochodu. Z pewnością nie nabył go także w drodze zasiedzenia zgodnie z przepisami KC, skoro posiadał pojazd krótko, a czyn popełniony przez oskarżonego wytrącił go skutecznie z domniemania dobrej wiary posiadania tego pojazdu. W niniejszej sprawie status pokrzywdzonego L. J. dotyczył przestępstwa przeciwko wolności art. 191 § 1 kk z rozdziału XXIII Kodeksu Karnego, nie zaś przestępstwa przeciwko mieniu z rozdziału XXXV. Z powyższych względów, inaczej przedstawiały się też kwestie kompensacyjne.

501 Wniosek

502 - zasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego L. J. kwoty 5.000 zł tytułem częściowego naprawienia szkody od obu oskarżonych;

503 ☐ zasadny

504 ☐ częściowo zasadny

505 ☒ niezasadny

506 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

507 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

508 Zarzut

509 4.

510 Z apelacji osobistej oskarżonego M. K. (1)

511 - obraza przepisów postępowania, tj. art. 410 kpk i art. 4 kpk oraz art. 5 kpk, stanowiących, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, co miało wpływ na nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a szczególnie tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego, oparcie ustaleń na okolicznościach, które nie zostały jednoznacznie udowodnione podczas rozprawy;

512 ☐ zasadny

513 ☐ częściowo zasadny

514 ☒ niezasadny

515 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

516 Zbieżność podnoszonych kwestii i wniosków w obu apelacjach: osobistej i sformułowanej przez obrońcę, wniesionych „na korzyść” oskarżonego M. K. , a dotyczących:

517 - współsprawstwa;

518 - rozpoznania M. K. (3) przez pokrzywdzonego;

519 - współmierności kary wymierzonej temu oskarżonemu;

520 powodowała, iż Sąd Okręgowy omówił je łącznie.

521 Zob. rubryka 3. 5 i 3.6.

522 Wniosek

523 - o uniewinnienie;

524 ☐ zasadny

525 ☐ częściowo zasadny

526 ☒ niezasadny

527 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

528 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

529 Zarzut

530 5.

531 Z apelacji obrońcy oskarżonego M. K. (1)

532 Obraza przepisów postępowania karnego, a mianowicie:

533 - art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk , polegająca na niewzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym okoliczności dla oskarżonego korzystnych, rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, nienależytej ocenie poszczególnych dowodów, uznaniu za udowodnione faktów niemających wystarczającego oparcia w dowodach i nie wskazaniu w sposób należyty, dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonego, co w oczywisty sposób wpłynęło na poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, prowadzących w efekcie do niesłusznego skazania M. K. (1);

534 - art. 424 § 1 pkt 1 kpk, poprzez niewskazanie w sporządzonym uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, nadto zawarcie w uzasadnieniu wyroku twierdzeń wprost sprzecznych z opisem czynu, który był podstawą przypisania winy M. K. (4), co w konsekwencji uniemożliwiło poznanie toku rozumowania Sądu I instancji przy ocenie dowodów i ustaleniu okoliczności faktycznych, związanych z przedmiotowym zdarzeniem;

535 ☐ zasadny

536 ☐ częściowo zasadny

537 ☒ niezasadny

538 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

539 Kontrola odwoławcza pierwszoinstacyjnej analizy i oceny dowodów oraz poczynionych na jej podstawie ustaleń dotyczących M. K. (1) zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, pozwoliła na zdecydowane odrzucenie zarzutów i tez obrończych odnośnie tego, że w przedmiotowej sprawie doszło do obrazy przepisów proceduralnych art. 4 kpk art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 424 § 1 pkt 1 kpk.

540 Zbiorcze i nader rozbudowane sformułowanie zarzutu obrazy przepisów postępowania przez obrońcę, powodowało, iż Sąd Okręgowy zachowując ustawowy wymóg „zwięzłości” uzasadnienia wyroku, także tego odwoławczego, doszedł do przekonania o braku zasadności odrębnego omawiania na czym dokładnie polega obraza wskazanych powyżej przepisów i kiedy określony zarzut może abstrakcyjnie, w szablonowej sprawie, zostać uznany za zasadny lub niezasadny. Sąd Okręgowy od razu przejdzie do konkretów i esencji zarzucanych we wniesionym środku odwoławczym uchybień z przełożeniem na realia konkretnej, procedowanej obecnie sprawy i tej części wyroku dotyczącej stricte tego podsądnego, na korzyść którego wniesiono rozpoznawaną w tej części uzasadnienia odwoławczego apelację.

541 Obrońca podniósł, iż niezrozumienie budzi przypisanie winy M. K. (1), w sytuacji gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że „udział K. był mniejszy i drugorzędny, gdyż groźbę kierował A., a K. mu tylko asystował i nie był osobiście zainteresowany wynikiem przestępstwa”. Po pierwsze - rzeczywiście jeżeli chodzi o korzyść oskarżonego M. K. (1) brak jest jakichkolwiek podstaw, iż wysnuć wniosek, iż przekraczała ona swoją miarą pomoc koledze w odzyskaniu jego samochodu i mogła dotyczyć czegoś więcej. Odniesienie jakiejkolwiek korzyści przez sprawcę (czy też współsprawcę) nie należy jednak do znamion przestępstwa z art. 191 § 1 kk, przypisanego temu oskarżonemu i nie podniesienie tej kwestii nie zdekompletowało znamion tegoż czynu. Po drugie zaś – mniejszy udział w zdarzeniu M. K. (1) i czynności określone przez obrońcę jako wyłącznie asystowanie drugiemu z oskarżonych, tj. K. A. (1) nie wykluczały przypisania winy i działania „wspólnie i w porozumieniu” M. K. (1).

542 Jak orzekł Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 17 października 2019 r., sygn. II AKa 325/19 (LEX nr 2761619), współsprawstwo to oparte na porozumieniu wspólne wykonanie czynu zabronionego, które charakteryzuje się po stronie każdego ze wspólników (partnerów) odgrywaniem istotnej roli w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego. Ustawa (art. 18 § 1 kk) nie wymaga by uczestnicy takiego porozumienia byli wobec siebie równorzędni, czy równorzędny był ich wkład we wspólną akcję przestępczą. Z istoty współsprawstwa wynika, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość czynu zabronionego, a więc także i w tej części, w której znamiona czynu zabronionego zostały wypełnione zachowaniem innego współsprawcy (LEX nr 2761619).

543 W sytuacji rozbieżności między opisem czynu z wyroku a jego uzasadnieniem decydujące znaczenie ma uzasadnienie (por. art. 455a kpk). Ponadto, żeby zaistniałe uchybienie z zakresu względnych przesłanek odwoławczych stało się przyczyną zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku musi ono wywrzeć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Nieścisłości, a właściwie rozbieżności między opisem czynu z wyroku a uzasadnieniem I instancji odnośnie tego, kto miał wymachiwać przed M. J. kluczem typu krzyżak, wskazywane przez obrońcę, tego podstawowego warunku, tj. wpływu na treść orzeczenia, zdaniem Sądu Okręgowego, nie spełniły. Sąd Rejonowy dostrzegając kwestię wymagającą wyjaśnienia, rozbudował postępowanie dowodowe, zadając dodatkowe pytania M. J. dotyczące zdarzenia z a/o i protokołów okazania wizerunków oskarżonych na fotografiach na rozprawie w dniu 2 marca 2020 r. (k. 1079v-1080). Świadek ten wyjaśnił dlaczego wcześniej nieprawidłowo posługiwał się nazwiskiem oskarżonego K. A., w sytuacji gdy w tracie zdarzenia z a/o miał styczność tylko z M. K. (1). Warto podkreślić, iż na rozprawie w dniu 2 marca 2020 r., kiedy zeznania składał M. J. na Sali rozpraw byli obecni obaj oskarżeni, zaś świadek składając zeznania wskazywał właśnie na M. K. (1).

544 Wniosek

545 - o uniewinienie M. K. (1) od zarzucanego mu czynu;

546 ☐ zasadny

547 ☐ częściowo zasadny

548 ☒ niezasadny

549 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

550 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

551 Zarzut

552 5.

553 - rażąca niewspółmierność kary wymierzonej M. K. (1), polegająca na wymierzeniu mu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 10 miesięcy ograniczenia wolności, w sytuacji gdy przy uznaniu go za winnego sprawstwa przedmiotowego czynu zasadnym było wymierzenie mu kary 3 miesięcy pobawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat;

554 ☐ zasadny

555 ☐ częściowo zasadny

556 ☒ niezasadny

557 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

558 Sąd Okręgowy nie dostrzegł przesłanek racjonalizujących twierdzenie o rażącej niewspółmierności kary wymierzonej M. K. (1) w I instancji. Niewspółmierność kary to pojęcie ocenne. Ponieważ w treści art. 438 pkt 4 kpk mowa jest o niewspółmierności rażącej, uznać należy, że chodzi tu o dysproporcję znaczną, bijącą wręcz w oczy, a nie o ewentualne drobne różnice w ocenach Sądu I instancji i oskarżonego. W przekonaniu Sądu Okręgowego, kryterium „rażącej” niewspółmierności nie spełnia rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego o tzw. karze mieszanej – tj. sekwencji kar: krótkoterminowej kary 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary 10 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Orzeczona wobec oskarżonego kara w zestawieniu z przepisem art. 37b kk stanowi należycie zważoną kompilację i bilans okoliczności łagodzących i obciążających oskarżonego. Nadano im właściwą rangę i znaczenie. W opinii sądowo-psychiatrycznej rozpoznano u oskarżonego uzależnienie od alkoholu. Zaburzenia wynikające z uzależnienia od alkoholu nie są jednak równoznaczne z upośledzeniem umysłowym, czy chorobą psychiczną i nie obligują sądu do orzeczenia wobec takiego sprawcy kary łagodniejszej oraz poddania go leczeniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. II KK 58/11, LEX nr 794843). Sąd I instancji wyraźnie zróżnicował kary wymierzone obu oskarżonym za czyn z pkt VI a/o, uwzględniając udział w zdarzeniu obu sprawców. Jednocześnie kata ta pozostaje adekwatna do stopnia winy M. K. (1), stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz jego właściwości i warunków osobistych, uwzględnia rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również motywację tego sprawcy. Jest karą sprawiedliwą, która spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidulanej oraz zachowuje właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą. Radio legis wprowadzenia przez ustawodawcę do Kodeksu Karnego art. 37b kk było radykalne ograniczenie możliwości stosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary wyłącznie w stosunku do kary pozbawienia wolności w wymiarze do jednego roku. Kara mieszana stanowi wykorzystanie koncepcji kary określanej w piśmiennictwie anglosaskim jako clang on the prison gates, opartej na założeniu, że dla niektórych skazanych, wykonanie nawet krótkiej kary pozbawienia wolności może mieć potężny efekt odstraszający i zniechęcający ich do popełniania kolejnych przestępstw ( M. Szewczyk, Jaka alternatywa, s. 104). Kara ograniczenia wolności ma natomiast stanowić uzupełnienie oddziaływania penalnego, ugruntowując społecznie pożądane zachowania skazanego bez silnego stygmatyzującego skutku (Uzasadnienie projektu rządowego dot. ZmKK z 20.2.2015 r., s. 12 [w:]Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz do art. 1-116, pod red. prof. dr hab. M. Królikowskiego oraz prof. dr. hab. R. Zawłockiego). Sąd Okręgowy w pełni podzielił stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie zasadności i celowości wykorzystania przepisu art. 37b kk w rozstrzygnięciu o karze wymierzonej M. K. (1) i jednocześnie stwierdził bezzasadność postulatu obrońcy i oskarżonego odnośnie wymierzenia oskarżonemu tylko kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co wiązałoby się z nadmierną pobłażliwością. Dodać jedynie można, iż miarą kontroli instancyjnej i oceny orzeczonej przez Sąd Rejonowy kary pod kątem jej rażącej niewspółmierności było także wykorzystanie sankcji karnej przewidzianej przez ustawodawcę w przepisie art. 191 § 1 kk.

559 Wniosek

560 - o zmianę wyroku w zakresie kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat;

561 ☐ zasadny

562 ☐ częściowo zasadny

563 ☒ niezasadny

564 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

565 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

566 Zarzut

567 6.

568 Z apelacji obrońcy oskarżonego K. A. (1)

569 Odnośnie pkt 1 wyroku

570 c) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, poprzez niewłaściwe przyjęcie, że oskarżony K. A. (1) działał w zamiarze przywłaszczenia pojazdu marki M. (...) (zwany dalej: busem), w sytuacji gdy zebrany w sprawie kompleksowo materiał dowodowy, a zwłaszcza zeznania M. P. (1) oraz G. A. wskazują, że oskarżony już wcześniej zwracał się z prośbą o pożyczenie w/w pojazdu, nadto w miejscu „zaboru” pozostawił swój rower, a sam „bus” znajdował się kilkaset metrów od miejsca uprzedniego zaparkowania, zapakowany rzeczami oskarżonego, co kompleksowo wskazuje, że celem działania oskarżonego było wyłącznie dokonanie przeprowadzki przy użyciu odpowiedniego do tego pojazdu, zatem działanie oskarżonego winno zostać zakwalifikowane jako art. 289 § 1 kk;

571 d) naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w postaci dowodów z zeznań świadka M. P. (2) oraz protokołu oględzin pojazdu, które w powiązaniu z miejscem znalezienia busa i korespondującymi wyjaśnieniami oskarżonego wskazują, że nie doszło do wejścia w posiadanie pojazdu w celu jego przywłaszczenia;

572 ☐ zasadny

573 ☐ częściowo zasadny

574 ☒ niezasadny

575 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

576 Zamiar nie jest ustalany jedynie w oparciu o werbalne deklaracje osoby oskarżonej. To jaki rzeczywiście był zamiar oskarżonego świadczy przebieg zdarzeń, działania jakie podjął i których zaniechał. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, który czyn z pkt I a/o zakwalifikował jako przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zb. z art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, a nie z art. 289 § 1 kk, czy też z art. 289 § 2 kk. Oskarżony składając wyjaśnienia wielokrotnie usprawiedliwiał swoje zachowanie polegające na zaborze busa M. (...) utraceniem swojego pojazdu. Rzecz w tym, iż bus ten nie należał do osoby, z którą wiązały go jakiekolwiek rozliczenia, lecz dla osoby całkowicie obcej dla tychże stron. Ponadto, gdyby rzeczywiście oskarżony chciał wykorzystać ów bus do przeprowadzki, odstawiłby pojazd na miejsce, z którego je zabrał. Wśród okoliczności, które typowo wskazywać będą na działanie w celu krótkotrwałego użycia, należy wymienić całkowite porzucenie przez sprawcę pojazdu lub podjęcie starań, aby pojazd znalazł się ponownie we władaniu osoby uprawnionej. Pozostawienie przez oskarżonego pojazdu na posesji należącej do jego rodziców powyższego kryterium, w ocenie Sądu Okręgowego, nie spełniło.

577 Wniosek

578 - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu kradzieży i ewentualnie zmianę kwalifikacji na art. 289 § 1 kk i wymierzenie za ten czyn kary 3 miesięcy pozbawienia wolności w miejsce kary 1 roku pozbawienia wolności;

579 ☐ zasadny

580 ☐ częściowo zasadny

581 ☒ niezasadny

582 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

583 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

584 Zarzut

585 7.

586 Odnośnie pkt 2 wyroku

587 - błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona uszkodzenia mienia w wynajmowanym lokalu wobec nieuwzględnienia okoliczności, że oskarżony w czasie dokonanych uszkodzeń przebywał i mieszkał oraz korzystał z lokalu i znajdujących się w nim rzeczy, nadto nie ujawniony w toku postępowania został zamiar z jakim działał oskarżony, co wskazuje, że brak jest podstaw do uznania, że czyn oskarżonego nosi znamiona czynu karalnego, a stanowi jedynie delikt cywilnoprawny, nadto którego szkoda pokryta została z przyjętej kaucji uiszczonej przy wynajmie (zeznania pokrzywdzonego);

588 ☐ zasadny

589 ☐ częściowo zasadny

590 ☒ niezasadny

591 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

592 Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska skarżącego w zakresie uznania, iż zniszczenie przez oskarżonego mienia A. G. (1), od którego oskarżony wynajmował mieszkanie stanowiło wyłącznie delikt cywilnoprawny. Odpowiedzialność lokatorów wynajmowanego mieszkania zabezpieczona była kaucją, z której wynajmujący pokrył szkody. Wyraźnie rozróżnić należy jednak normalne ślady użytkowania wiążące się z zamieszkiwaniem w danym lokalu, od celowej dewastacji mieszkania. Przy ocenie tego zarzutu przy powołaniu się przez się przez skarżącego na normalne ślady użytkowania rzeczy, decydujący był okres zamieszkiwania przez oskarżonego w mieszkaniu należącym do A. G. (1 mc i kilka dni) i wyniki oględzin przedmiotowego lokalu.

593 Wniosek

594 - o uniewinnienie oskarżonego od czynu z pkt II a/o;

595 ☐ zasadny

596 ☒ częściowo zasadny

597 ☒ niezasadny

598 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

599 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

600 Zarzut

601 8.

602 Odnośnie pkt 3 wyroku

603 - błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że pokrzywdzony składał wniosek o naprawienie szkody, w sytuacji gdy pokrzywdzony na rozprawie zeznał, że szkoda została pokryta i naprawiona, a on sam nie rości sobie żadnych roszczeń do oskarżonego, ewentualnie w przypadku gdyby Sąd uznał, że brak wniosku uprawnia do zasądzenia odszkodowania – błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez nieuwzględnienie, że szkoda została naprawiona, co wobec treści art. 46 § 1 kk, nakazującego stosowanie przepisów prawa cywilnego, uniemożliwia naprawienie podwójnie tej samej szkody;

604 ☒ zasadny

605 ☐ częściowo zasadny

606 ☐ niezasadny

607 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

608 Jedyny zasadny zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego K. A. (1).

609 Zgodnie z art. 415 § 1 zd. 2 kpk (tzw. klauzulą antykumulacyjną) nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Ustawodawca w KPK przewidział zatem przepis mający na celu przeciwdziałanie dwukrotnej kompensacji tej samej szkody. W niniejszej sprawie na poczet szkód wyrządzonych przez oskarżonego wynajmujący zaliczył kaucję. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa cywilnego w odniesieniu do środków kompensacyjnych, w tym także przepisu art. 405 kc dotyczącego bezpodstawnego wzbogacenia, świadczyło o spójności ustawodawstwa karnego i cywilnego, stojąc na przeszkodzie orzeczeniu obowiązku naprawienia szkody na rzecz A. G. z pkt 3 zaskarżonego wyroku.

610 Wniosek

611 - o zmianę wyroku poprzez wykreślenie obowiązku naprawienia szkody na rzecz A. G. (1);

612 ☒ zasadny

613 ☐ częściowo zasadny

614 ☐ niezasadny

615 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

616 Uchybienie Sądu Rejonowego wyeliminowano w postępowaniu odwoławczym.

617 Zarzut

618 9.

619 Odnośnie pkt 8 wyroku

620 - błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, poprzez niewłaściwe przyjęcie, że oskarżony K. A. (1) działał w zamiarze przywłaszczenia pojazdu marki L. (...), w sytuacji gdy zebrany w sprawie kompleksowo materiał dowodowy, w tym zeznania pokrzywdzonego, wskazuje, że oskarżony pozostawiając własny pojazd przed wjazdem na posesję pokrzywdzonego, nie miał zamiaru ucieczki lub ukrycia pojazdu poprzedzonego (skoro pozostawiłby na miejscu, w widocznym punkcie własny pojazd), co kompleksowo wskazuje, że celem działania oskarżonego nie była kradzież;

621 ☐ zasadny

622 ☐ częściowo zasadny

623 ☒ niezasadny

624 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

625 Jak wskazuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, stopień szczegółowości rozważań Sądu Odwoławczego jest uzależniony od jakość oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Jeżeli ocena ta jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego, a więc odpowiada w pełni wymogom nałożonym przez reguły z art. 7 kpk, to wówczas Sąd Odwoławczy zwolniony jest od drobiazgowego odnoszenia się do zarzutów apelacji, kwestionujących w rzeczywistości taką ocenę. W takim wypadku wystarczające jest wskazanie głównych powodów nie podzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku Sądu I instancji (postanowienie SN z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. II KK 196/16, LEX nr 2108503). Aprobując stanowisko przedstawione w w/w judykacie SN oraz mając na względzie, iż zarzut podniesiony w stosunku do przypisania oskarżonemu winy za czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zb. z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk miał jedynie polemiczny charakter, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku niejako wyprzedzało i stanowiło odpowiedź na argumentację wykorzystaną we wniesionym środku odwoławczym, Sąd Okręgowy postąpi w sposób opisany powyżej odsyłając do k. 1133 i 1135v uzasadnienia pierwszoinstancyjnego. Oskarżonemu przypisano usiłowanie z uwagi na obecność na miejscu zdarzenia postronnego świadka P. S. i ucieczkę. Oskarżony nie odstąpił od kradzieży samochodu L. (...) z własnej woli, lecz niejako zmuszony przez okoliczności. Fakt, iż zostawił własny pojazd przed wjazdem na posesję pokrzywdzonego świadczy tylko o lekkomyślności oskarżonego. Racjonalności w działaniu nietrzeźwego sprawcy Sąd Okręgowy nie doszukiwałby się na siłę, w sposób jaki czynił to obrońca. Ponadto, samochód nie był podpisany i powiązanie jego własności z osobą oskarżonego mogło potrwać. Oskarżony mógł po niego wrócić lub wysłać w tym celu dowolną osobę z kluczykami do V. (...).

626 Wniosek

627 - o uniewinnienie oskarżonego od czynu z V a/o, ewentualnie uznanie K. A. winnym czynu z art. 288 § 1 kk;

628 ☐ zasadny

629 ☐ częściowo zasadny

630 ☒ niezasadny

631 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

632 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

633 Zarzut

634 10.

635 Odnośnie pkt 9 wyroku

636 - rażąca niewspółmierność orzeczonej kary w stosunku do stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, przy uwzględnieniu popełnienia czynu w motywacji zasługującej na zrozumienie i w odniesieniu do drugiego ze współoskarżonych, i wymierzenie za ten czyn bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku, w sytuacji gdy całokształt okoliczności przemawia za uznaniem, że karą wystarczającą byłaby kara wymierzona na podobnym poziomie lub łagodniejsza niż kara oskarżonego M. K. (1);

637 ☐ zasadny

638 ☐ częściowo zasadny

639 ☒ niezasadny

640 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

641 Sąd Okręgowy skontrolował całość rozstrzygnięcia o represji karnej wymierzonej oskarżonemu K. A. (1) – zarówno kary jednostkowe za poszczególne czyny przypisane mu w zaskarżonym wyroku oraz rozstrzygnięcie o karze łącznej, nie stwierdzając w tym względzie podstaw do ich korekty w rozstrzygnięciu reformatoryjnym. Wybór rodzaju kar jednostkowych przez Sąd I instancji nie budził jakichkolwiek zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Sąd Rejonowy odstąpił od prostego wymierzenia oskarżonemu jednego rodzaju kary – pozbawienia wolności, różnicując rozstrzygnięcia jednostkowe, przechodząc do najłagodniejszej rodzajowo kary grzywny, poprzez karę ograniczenia wolności do najsurowszej, izolacyjnej kary pozbawienia wolności. Miarą surowości/łagodności kary każdorazowo był stopień wykorzystania przez Sąd ferujący wyrok ustawowych granic kary z konkretnego przepisu części szczególnej Kodeksu Karnego, który znajdował odzwierciedlenie w okolicznościach konkretnego czynu. Zróżnicowanie kar orzeczonych wobec K. A. i M. K. wynikało z udziału z zdarzeniu każdego ze sprawców. Adekwatnego zważenia wymagało także kto był inicjatorem przestępstwa z art. 191 § 1 kk i wciągnął do tego kolegę, w przestępczy sposób dochodząc swoich racji w sporze o samochód B. i to nawet nie z O. C. (1), z którym miał konflikt, lecz przemoc kierując do kolejnego właściciela samochodu, który był mu zupełnie obcy. Stopień dolegliwości orzeczonych w I instancji kar jednostkowych był wystarczający w odniesieniu do sytuacji podsądnego, odpowiadał dyrektywom wymiaru kary, a wszelkim przesłankom łagodzącym i obciążającym oskarżonego K. A. (1) nadano właściwą rangę i znaczenie. Sąd kara łączna w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności, orzeczona z zastosowaniem zasady asperacji, także nie nosi znamion rażącej surowości. Właściwe ukształtowana kara łączna, stanowiąca podsumowanie całości przestępczej działalności podsądnego powinna oddziaływać na niego wychowawczo oraz odpowiednio chronić obywateli przed niebezpieczeństwem ponownego dopuszczenia się przez niego przestępstw. Skoro kara łączna stanowi syntetyczną, całościową ocenę zachowań oskarżonego, to winna być także racjonalną z prewencyjnego punktu widzenia, reakcją za popełnione przestępstwa, nie zaś przejawem bliżej nieuzasadnionej i wręcz niezrozumiałej, ze społecznego punktu widzenia, pobłażliwości.

642 Wniosek

643 - o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie kary za czyn z pkt IV a/o i wymierzenie za ten czyn kary pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy;

644 ☐ zasadny

645 ☐ częściowo zasadny

646 ☒ niezasadny

647 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

648 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

649 Zarzut

650 11.

651 Odnośnie pkt 14 wyroku

652 - naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 624 § 1 kpk, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy po stronie oskarżonego zachodzą podstawy zarówno fiskalne, jak i podstawy oparte o względy słuszności, prowadzące do wniosku o zwolnieniu oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych;

653 ☐ zasadny

654 ☐ częściowo zasadny

655 ☒ niezasadny

656 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

657 Przesłanką warunkującą zwolnienie oskarżonego z obowiązku poniesienia kosztów postępowania, o jakiej stanowi przepis art. 624 § 1 kpk, jest trudna sytuacja materialna oskarżonego, prowadząca do wnioskowania, iż oskarżony nie będzie w stanie uiścić kosztów postępowania oraz względy słuszności. Regułą jest obciążenie skazanych kosztami procesu, zaś wyjątkiem zwolnienie od ponoszenia tych kosztów. Względy słuszności, o których mowa w przepisie art. 624 § 1 kpk, pozwalają sądowi na rozstrzygnięcie o zwolnieniu oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości, w sytuacji gdy oskarżony, dobrowolnie poddając się karze, w znacznym stopniu nie tylko zmniejszył koszty postępowania, ale i usprawnił tok postępowania pierwszoinstancyjnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 07 stycznia 2014 r., sygn. WZ 30/13, LEX nr 1408902). W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. Dolegliwość finansowa poniesienia kosztów postępowania wynikała z przestępczego działania oskarżonego i przerzucenie jej na Skarb Państwa nie było uzasadnione. Jak bezpośrednio wynika z akt sprawy, oskarżony jest młody i zdolny do wykonywania pracy zarobkowej. Nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. Jego stan zdrowia w pełni umożliwia mu podjęcie po opuszczeniu ZK chociażby dorywczej pracy, w szczególności biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku pracy i zapotrzebowanie na pracowników, wykonujących nieskomplikowane i niewymagające doświadczenia oraz szczególnych kwalifikacji prace fizyczne.

658 Wniosek

659 - o nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania w wysokości 19.000 zł i 1.000 zł opłaty i przejęcie tych kosztów na rzecz Skarbu Państwa.

660 ☐ zasadny

661 ☐ częściowo zasadny

662 ☒ niezasadny

663 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

664 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

665 6. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

666 1.

667 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

668 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

669 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

670 7. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

671 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

672 1.

673 Przedmiot utrzymania w mocy

674 Wina oskarżonego w odniesieniu do wszystkich czynów przypisanych mu w zaskarżonym wyroku, rozstrzygnięcie o karach jednostkowych i karze łącznej.

675 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

676 Bezzasadność apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

677 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

678 1.

679 Przedmiot i zakres zmiany

680 Zaskarżony wyrok zmieniono w ten tylko sposób, że uchylono rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 dotyczące obowiązku naprawienia szkody na rzecz A. G. (1).

681 Zwięźle o powodach zmiany

682 Zob. rubryka 3.8.

683 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

684 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

685 1.1.

686 -----------------------------------------------------------------------------------

687 ☐ art. 439 k.p.k.

688 Zwięźle o powodach uchylenia

689 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

690 2.1.

691 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

692 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

693 Zwięźle o powodach uchylenia

694 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

695 3.1.

696 Konieczność umorzenia postępowania

697 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

698 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

699 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

700 4.1.

701 -----------------------------------------------------------------------------------

702 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

703 Zwięźle o powodach uchylenia

704 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

705 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

706 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

707 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

708 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

709 Przytoczyć okoliczności

710 ----------------------

711 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

712 8. Koszty Procesu

713 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

714 Przytoczyć okoliczności

III.

715 Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od K. A. (1) 1010 zł i od M. K. (5) 190 zł kosztów sądowych za II instancję.

716 9. PODPIS