Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 3 grudnia 2025 r., IV Ka 360/24

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 3 grudnia 2025 r., IV Ka 360/24

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 360/24

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 13 marca 2024 roku w sprawie sygn. akt II K 688/23.

9 0.1.Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☐ obrońcy oskarżonego

14 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 0.1.Granice zaskarżenia

17 0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 0.0.1.Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 0.1.Wnioski

47 ☐

48 Uchylenie

49 ☒

50 Zmiana

51 1.Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 0.1.2.1. Ustalenie faktów

54 0.0.1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1

61 Ł. F.

62 sytuacja osobista oskarżonego - wychowywanie samotnie dziecka

63 decyzja o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego, indywidualny plan działania, pismo z (...) i postanowienia

64 117-122

65 0.0.1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

66 Lp.

67 Oskarżony

68 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

69 Dowód

70 Numer karty

71 -----------

72 ------------------

73 ---------------------------------------------------------------

74 --------------

75 ---------------

76 0.1.2.2. Ocena dowodów

77 0.0.1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

78 Lp. faktu z pkt 2.1.1

79 Dowód

80 Zwięźle o powodach uznania dowodu

81 2.1.1.1.

82 decyzja o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego, indywidualny plan działania, pismo z (...) i postanowienia

83 Dokumenty sporządzone przez uprawnione do tego organy w przepisanej przez prawo formie, nie były kwestionowane, a ich treść nie budzi zastrzeżeń co do ich wiarygodności i rzetelności zawartych w nich treści. Dokumenty sporządzone przez uprawnione do tego organy w przepisanej przez prawo formie, nie były kwestionowane, a ich treść nie budzi zastrzeżeń co do ich wiarygodności i rzetelności zawartych w nich treści.

84 0.0.1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

85 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

86 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

87 Dowód

88 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

89 ------------

90 ---------------------------------

91 -----------------------------------------------------------------------

92 1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

93 Lp.

94 Zarzut

95 3.1.

96 Apelacja oskarżonego Ł. F. – k. 115-116:

97 a. Obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu przez błędne zastosowanie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w sytuacji, gdy oskarżony nie prowadził pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego,

98 b. Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to w szczególności art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci bezpodstawnego uznania wyjaśnień oskarżonego i świadka A. B. za niewiarygodne, podczas gdy zeznania tych osób były spójne i wzajemnie się uzupełniające, opisywały cały przebieg zdarzenia, w ramach którego oskarżony przyznaje się do prowadzenia pojazdu be stosownych uprawnień, błędnego uznania zeznań funkcjonariuszy policji za wiarygodne w całości, co dotyczy zwłaszcza rzekomego braku spuszczenia z pola widzenia pojazdu i oskarżonego, pomimo że zeznania tych osób nie do końca z sobą korelowały i nie były tak konsekwentne jak wyjaśnienia oskarżonego i świadka A. B.,

99 c. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie przy ocenie dowodów wyników badań oskarżonego alkomatem, z których wynikało, że stężenie alkoholu we krwi oskarżonego zwiększało się (co nakazywało uznać jego wersję zdarzenia za prawdziwą, tj. że spożywał alkohol później, po tym jak zatrzymał pojazd) oraz powiązane z tym naruszenie art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez Sąd z urzędu dowodu z opinii biegłego odpowiedniej specjalności, który wskazałby kiedy oskarżony mógł spożywać alkohol i czy możliwe jest, aby tak jak mówi, spożywał ten alkohol dopiero po zatrzymaniu pojazdu,

100 d. rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy, wynikającą z orzeczenia zbyt surowej kary, bez uwzględnienia jego sytuacji osobistej i rodzinnej.

101 ☐ zasadny

102 ☐ częściowo zasadny

103 ☒ niezasadny

104 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

105 Sąd Odwoławczy, po rozpoznaniu apelacji oskarżonego Ł. F., nie podzielił podniesionych w niej zarzutów i uznał, że wyrok Sądu Rejonowego został wydany w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz w oparciu o prawidłową ocenę materiału dowodowego.

106 W pierwszej kolejności należy podnieść, że w apelacji oskarżonego zawarto sprzeczne zarzuty – z jednej strony wskazano na obrazę prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., a z drugiej strony zarzucono błędy w ustaleniach faktycznych. Tymczasem, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych, nie można jednocześnie zarzucać błędnej kwalifikacji prawnej czynu oraz wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt III KK 93/13, „przyjęcie obrazy prawa materialnego jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a sąd pierwszej instancji błędnie zastosował do niego normy prawne”. Natomiast jeśli kwestionowane są ustalenia faktyczne, to nie można jednocześnie podnosić zarzutu błędnej kwalifikacji prawnej. Apelacja oskarżonego stanowi więc próbę wzajemnie wykluczających się argumentacji, co samo w sobie podważa jej zasadność.

107 Po wtóre, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zeznania świadka A. B., uznając, że nie zasługują na przymiot wiarygodności, ponieważ pozostawały w sprzeczności z zeznaniami funkcjonariuszy policji N. C. i J. W.. Zeznania tych funkcjonariuszy były spójne, konsekwentne i wzajemnie się uzupełniały, a przede wszystkim były zgodne z okolicznościami zatrzymania oskarżonego. Nie można również przyjąć, że funkcjonariusze policji mieli jakikolwiek interes w bezpodstawnym oskarżeniu Ł. F.. Zostali oni zadysponowani przez dyżurnego KPP w T. do udania się w okolice ulicy (...), gdzie zgłoszono poruszający się pojazd, którego kierowca mógł być pod wpływem alkoholu. Funkcjonariusze policji nie tylko widzieli ten pojazd w ruchu, ale także natychmiast po zatrzymaniu zidentyfikowali kierowcę jako oskarżonego. Nie sposób uznać, że ocena dowodów przez Sąd Rejonowy była dowolna. Sąd ten w sposób prawidłowy i wnikliwy ocenił materiał dowodowy, przyznając wiarygodność zeznaniom funkcjonariuszy policji, a odrzucając jako niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania A. B.. W tym kontekście zarzut pominięcia wyników badań alkomatem oraz zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego odpowiedniej specjalności jest bezzasadny. Wyniki pomiarów wykazały stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu na poziomie 0,96 mg/l, 0,90 mg/l, 1,04 mg/l i 1,05 mg/l, co jednoznacznie wskazuje na stan nietrzeźwości oskarżonego. Co więcej, Sąd Rejonowy słusznie nie powołał biegłego, ponieważ materiał dowodowy był wystarczający do jednoznacznego stwierdzenia, że oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości. Twierdzenia oskarżonego o spożyciu alkoholu po zatrzymaniu są nie tylko nielogiczne, ale także pozostają w sprzeczności z zeznaniami funkcjonariuszy, którzy bezpośrednio po zatrzymaniu oskarżonego dokonali jego badania na zawartość alkoholu. Tym samym, nie było konieczne powoływanie biegłego do oceny momentu spożycia alkoholu przez oskarżonego, ponieważ analiza wyników badań alkomatem wskazuje jedynie, że alkohol został spożyty na krótko przed prowadzeniem pojazdu, a nie po jego zatrzymaniu. Z dostępnych badań naukowych wynika, że stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu początkowo wzrasta, osiągając szczyt po około 30-90 minutach od zakończenia spożycia alkoholu, a następnie stopniowo spada (por. Jones, A.W., “Pharmacokinetics of Ethanol – Issues of Forensic Importance”, Forensic Science Review, 2011). Wzrost stężenia alkoholu w kolejnych pomiarach nie świadczy więc o spożyciu alkoholu po zatrzymaniu, lecz jedynie o tym, że oskarżony pił alkohol na krótko przed prowadzeniem pojazdu i w momencie zatrzymania jego organizm znajdował się jeszcze w fazie absorpcji alkoholu. Dodatkowo, badania nad farmakokinetyką alkoholu jednoznacznie wskazują, że nawet jeśli alkohol był spożywany tuż przed prowadzeniem pojazdu, to jego działanie psychoaktywne zaczyna się niemal natychmiast, co oznacza, że oskarżony w chwili kierowania znajdował się już w stanie nietrzeźwości (National Institute on Alcohol Abuse and Alcoholism, “Alcohol Metabolism”, 2007). W związku z tym, powołanie biegłego było zbędne, ponieważ wyniki badań alkomatem dostarczyły jednoznacznych dowodów na stan nietrzeźwości oskarżonego w momencie prowadzenia pojazdu.

108 Nie można również uznać, że kara wymierzona oskarżonemu jest rażąco niewspółmiernie surowa. Przy jej wymiarze Sąd Rejonowy uwzględnił zarówno stopień zawinienia oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości czynu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że oskarżony znajdował się w stanie znacznej nietrzeźwości, a pomiary alkomatem wskazywały wysokie wartości. Co więcej, oskarżony dopuścił się tego czynu w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k., mając już na koncie wcześniejsze wyroki za przestępstwa podobne.

109 Sąd Rejonowy, wymierzając karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, w pełni kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Kara ta ma charakter prewencyjny i eliminacyjny, zważywszy na wcześniejsze skazania oskarżonego i brak poprawy jego postawy. Ponadto, sąd miał obowiązek orzeczenia środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wobec osoby, która dopuściła się przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. w warunkach recydywy. Dodatkowo, nałożenie świadczenia pieniężnego w wysokości 20 000 zł na podstawie art. 43a k.k. oraz obciążenie kosztami sądowymi jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej i funkcją represyjną kary.

110 Reasumując wszystkie zarzuty podniesione w apelacji są bezzasadne.

111 Wniosek

112 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonego.

113 ☐ zasadny

114 ☐ częściowo zasadny

115 ☒ niezasadny

116 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

117 Wniosek niezasadny z powodów wskazanych powyżej.

118 1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

119 4.1.

120 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

121 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

122 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

123 1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

124 0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

125 5.1.

126 Przedmiot utrzymania w mocy

127 Utrzymanie w mocy w całości zaskarżonego wyroku.

128 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

129 Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Oskarżony nie wykazał, aby wyrok Sądu I instancji był w jakikolwiek sposób nieprawidłowy. W szczególności nie uprawdopodobnił, aby Sąd pominął jakiekolwiek istotne okoliczności czy dowody, lub by te wadliwie ocenił. Poprzestając na zwyczajnej negacji oceny materiału dowodowego, bez konkretnego wykazania rzekomych sprzeczności oskarżony sam zaświadczył o tym, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego jest prawidłowe.

130 Podsumowując zatem, wyrok Sądu I instancji pozostaje w zgodzie z prawidłowo zebranym materiałem dowodowym, którego ocena dokonana przez Sąd Rejonowy jest w pełni prawidłowa. Zarzuty skierowane do rozstrzygnięcia przez oskarżonego nie mogły spowodować zmiany orzeczenia. Podniesiona w apelacji argumentacja skarżącego nie mogła podważyć słusznych i uzasadnionych wniosków wywiedzionych przez Sąd Rejonowy.

131 Reasumując stwierdzić należy prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego Ł. F., kwestii jego winy i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, a także orzeczonej kary.

132 Sąd Okręgowy, nie dopatrując się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok wobec oskarżonego utrzymał w mocy.

133 0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

134 5.2.

135 Przedmiot i zakres zmiany

136 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

137 Zwięźle o powodach zmiany

138 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

139 0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

140 0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

141 5.3.1.1.

142 ------------------------------------------------------------------------

143 ☐ art. 439 k.p.k.

144 Zwięźle o powodach uchylenia

145 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

146 5.3.1.2.

147 ------------------------------------------------------------------------

148 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

149 Zwięźle o powodach uchylenia

150 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

151 5.3.1.3.

152 Konieczność umorzenia postępowania

153 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

154 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

155 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

156 5.3.1.4.

157 ------------------------------------------------------------------------

158 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

159 Zwięźle o powodach uchylenia

160 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

161 0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

162 W tym miejscu, wskazać należy, iż – mimo że żadna ze stron postępowania nie kwestionowała na rozprawie apelacyjnej w sprawie o sygn. akt IV Ka 360/24 prawidłowości składu orzekającego Sądu drugiej instancji, ani nie podejmowała inicjatywy mającej na celu wyłączenie sędziego sprawozdaw cy – w przedmiotowej sprawie nie występują w stosunku do sędziego referenta zarówno okoliczności określone w art. 40 k.p.k., jak również okoliczności tego rodzaju – o których mowa w art. 41 k.p.k. – które mogłyby wzbudzić uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w przedmiotowej sprawie. Z żadną ze stron postępowania lub jej przedstawicielem procesowym nie łączą sędziego referenta jakiekolwiek stosunki natury osobistej lub zawodowej, które mogłyby wpływać na bezstronność orzekania. Nie doszło również do uzewnętrznienia przez sędziego poglądu co do istoty sprawy przed wydaniem orzeczenia.

163 Sąd w niniejszym składzie, podziela tezę, iż mechanizmy służące realizacji konstytucyjnej gwarancji prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) – pozostające w zbieżności z wymogami określonymi w art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, wymagają realnego zapewnienia stronie możliwości urzeczywistnienia tego prawa poprzez wpływ na postępowanie za pomocą takich instrumentów procesowych jak instytucja wyłączenia sędziego, które pozwolą na eliminację jakichkolwiek uzasadnionych na oczach postronnego obserwatora wątpliwości co do bezstronności sędziego – instytucja wyłączenia sędziego w równej mierze służy zapewnieniu realnej bezstronności sądu, jak i umacnianiu autorytetu wymiaru sprawiedliwości przez usuwanie choćby pozorów braku bezstronności.

164 W tym stanie rzeczy, sąd w niniejszym składzie nie podziela poglądu, iżby sama w sobie okoliczność zgłoszenia przez sędziego referenta kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie w sądzie okręgowym, a w jej efekcie powołanie w dniu 10 lipca 2019 roku na stanowisko sędziowskie sądu okręgowego była wystarczającym uzasadnieniem dla uznania braku zachowania przez tegoż sędziego zewnętrznych znamion bezstronności w niniejszym procesie. W tym zakresie podzielić należy argumenty zawarte w orzeczeniach Sądu Najwyższego (por. np. uchwałę z dnia 02 czerwca 2022 r., I KZP 2/22) oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. m. in. wyrok z dnia 06 października 2021 r., C-487/19).

165 W efekcie sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że brak jest podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

166 W świetle powyższego za utrwalone należy przyjąć, że do stwierdzenia braku bezstronności sędziego konieczne jest dodatkowo osadzenie okoliczności wskazywanych jako podstawa niniejszego wniosku w określonych skonkretyzowanych realiach dotyczących postępowania nominacyjnego danej osoby (podobny wniosek wynika z argumentacji zawartej w sentencji i uzasadnieniu wyroku TSUE z dnia 06 października 2021 r., C-487/19). Ponadto, z przywołanego wyroku TSUE (a także wielu innych judykatów TSUE czy ETPCz) wynika, iż skoro powołanie sędziego jest wieloelementowym procesem, do postawienia wniosku, że zagrożona jest prawidłowość skutku, do którego doprowadził wspomniany proces – rozumianego jako brak bezstronności sędziego – konieczne jest dokonanie analizy wszystkich elementów tego procesu i ich sumaryczna, rzetelna i pozbawiona charakteru polemiczno – politycznego analiza.

167 Podnieść w tym miejscu też należy, iż powołanie sędziego referenta niniejszej sprawy IV Ka 360/24 na stanowisko Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym w Piotrkowie Trybunalskim w dniu 28 października 2019 roku dokonane zostało nie przez organ władzy wykonawczej czy ustawodawczej, ale przez organ władzy sądowniczej (art. 112 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych - t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 217 z późn. zm.), zatem nie powstała z tego powodu zależność od którejkolwiek z alternatywnej, dla sądowej, władz.

168 Sędzia referent sprawy IV Ka 360/24 w pionie karnym orzeka od 2010 roku. W przebiegu służby sędziowskiej była wielokrotnie delegowana do orzekania w sądzie wyższej instancji, a mianowicie w Sądzie Okręgowym w Piotrkowie Trybunalskim – wydziale karnym odwoławczym oraz w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie. Posiada więc wieloletnie doświadczenie orzecznicze zdobyte nie tylko w sądzie rejonowym i okręgowym, ale też w sądzie apelacyjnym. Przy czym, zgłoszenie na delegację do Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Warszawie zostało poprzedzone prawie 13-letnim stażem orzeczniczym w sprawach karnych, a w tym czasie wielokrotnym delegowaniem do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie Okręgowym w Piotrkowie Trybunalskim (począwszy od 2011 r. delegowanie do wydziału karnego odwoławczego, zaś od 18 czerwca 2018 r. delegacja stała do orzekania w IV Wydziale Karnym Odwoławczym), i uzyskaniem pozytywnej oceny pracy, co wynika z oceny sporządzonej przez Wizytatora ds. karnych Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim, znajdującej się w aktach osobowych sędziego. Nadto, decyzją z dnia 04 stycznia 2022 roku sędzia referent została powołana przez Prezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim do pełnienia funkcji wizytatora ds. karnych Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim na okres czterech lat od dnia 01 stycznia 2022 roku poczynając. W roku 2021 sędzia referent ukończyła również studia podyplomowe na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego z zakresu psychiatrii i psychologii sądowej z wynikiem bardzo dobrym.

169 W tym miejscu odwołać się należy do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w uchwale 3 Izb z dnia 23.01.2002 r. BSA I-4110-1/20, które dotychczas nie zostało przecież zmienione a jedynie potwierdzone przez kolejne orzeczenia np. postanowienie z 16.09.2021 r. sygn. I Kz 29/21, OSNK nr 10/2021 poz. 41, uchwała 7 sędziów z 2.06.2022 r. sygn. I KZP 2/22, OSNK nr 6/2022 poz. 22 czy postanowienie z 5.07.2022 r. sygn. II KK 72/22.

170 Stanowisko to oznacza, że co do sędziów sądów powszechnych badanie kwestii niezależności, niezawisłości i bezstronności w kontekście przesłanki nienależytej obsady sądu z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a także podstawy z art. 41 § 1 k.p.k. i odpowiednio z art. 42a § 3 u.s.p., musi dotyczyć szczególnych okoliczności konkretnej sprawy i konkretnego sędziego, a nie samego faktu powołania na urząd sędziego czy delegowania. Przyjąć także trzeba, że od wyrażenia takiej oceny nie są zwolnieni nowo powołani sędziowie i nie narusza to społecznego zaufania do wymiaru sprawiedliwości.

171 Chodzi bowiem o stan, który - poza wewnętrznym przekonaniem danego sędziego - w sposób obiektywny powodowałby naruszenie gwarancji do bezstronnego i niezależnego rozpoznania sprawy w odbiorze stron czy obserwatorów danego procesu.

172 W świetle powyższego za utrwalone należy przyjąć, że do stwierdzenia braku bezstronności sędziego konieczne jest dodatkowo osadzenie okoliczności wskazywanych jako podstawa niniejszego wniosku w określonych skonkretyzowanych realiach dotyczących postępowania nominacyjnego danej osoby (podobny wniosek wynika z argumentacji zawartej w sentencji i uzasadnieniu wyroku TSUE z dnia 06 października 2021 r., C-487/19). Ponadto, z przywołanego wyroku TSUE (a także wielu innych judykatów TSUE czy ETPCz) wynika, iż skoro powołanie sędziego jest wieloelementowym procesem, do postawienia wniosku, że zagrożona jest prawidłowość skutku, do którego doprowadził wspomniany proces – rozumianego jako brak bezstronności sędziego – konieczne jest dokonanie analizy wszystkich elementów tego procesu i ich sumaryczna, rzetelna i pozbawiona charakteru polemiczno – politycznego analiza.

173 W tym kontekście zważyć należy, iż proces opiniowania przez Krajową Radę Sądownictwa sędziego zwieńczony uchwałą z dnia 03 kwietnia 2019 r., wbrew temu co zawarł w swych motywach Sąd Najwyższy do wyroku z dnia 17 maja 2023 r. w sprawie V KK 17/23, był przejrzysty i transparentny.

174 Zamiast rzeczowych argumentów, odnoszących się chociażby do próby wykazania związku pomiędzy osobą sędziego, jego szeroko rozumianym postępowaniem, a charakterem sprawy we wspomnianym judykacie Sąd Najwyższy skupił się na wymienieniu funkcji, jakie na przestrzeni kilku ostatnich lat badany sędzia piastował, a mianowicie zastępcy rzecznika dyscyplinarnego, czy też wizytatora do spraw karnych (od dnia 01 stycznia 2022 roku) oraz delegowaniu do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie.

175 Wyraźnie w tym miejscu podkreślić należy, iż każdy sędzia jest zarazem uprawniony, jak i zobowiązany do podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych, a wyrazem i formą tego może być w szczególności orzekanie w ramach delegacji w Sądzie wyższego rzędu.

176 Zestawiając w swej retoryce doświadczenie zawodowe sędziego uczestniczącego w procesie opiniowania przez KRS z innymi kandydatami z niezrozumiałych również względów w sprawie V KK 17/23 Sąd Najwyższy posłużył się przy tym manipulacją, przemilczeniem i wykazał z nieznanych względów daleko idącą aberrację.

177 W tym stanie rzeczy, podkreślenia wymaga, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały żadne obiektywne podstawy do wyłączenia mnie od jej rozpoznania.

178 Powyższe okoliczności wskazują, iż brak jest podstaw do uznania, że mój osąd w sprawie IV Ka 360/24 doprowadzić mógł do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności sędziego, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy.

179 0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

180 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

181 Przytoczyć okoliczności

182 ------------------------

183 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------

184 1.Koszty Procesu

185 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

186 Przytoczyć okoliczności

187 2

188 Biorąc pod uwagę ograniczone możliwości zarobkowe oskarżonego powiązane z koniecznością wykonania kary bezwzględnej pozbawienia wolności w warunkach jednostki więziennej jak również to, że spoczywa na nim obowiązek zapłaty na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego w wysokości 20.000 zł, Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zwolnił go od uiszczenia opłaty za drugą instancję oraz od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.

189 1.PODPIS

190 0.1.Granice zaskarżenia

191 Kolejny numer załącznika

192 1

193 Podmiot wnoszący apelację

194 Oskarżony Ł. F..

195 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

196 Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 13 marca 2024 roku w sprawie sygn. akt II K 688/23.

197 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

198 ☒ na korzyść

199 ☐ na niekorzyść

200 ☒ w całości

201 ☐ w części

202 ☐

203 co do winy

204 ☐

205 co do kary

206 ☐

207 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

208 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

209 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

210 ☒

211 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

212 ☐

213 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

214 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

215 ☒

216 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

217 ☒

218 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

219 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

220 ☒

221 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

222 ☐

223 art. 439 k.p.k.

224 ☐

225 brak zarzutów

226 0.1.1.4. Wnioski

227 ☐

228 Uchylenie

229 ☒

230 Zmiana