Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 14 lipca 2017 r., V Ka 794/16

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 14 lipca 2017 r., V Ka 794/16

Tekst

1 Sygn. akt V Ka 794/16

Uzasadnienie

2 M. P. (1) został oskarżony o to, że:

3 I. w okresie od czerwca 2006 r. do lipca 2007 r. w Ł. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, powołując się na wpływ w urzędach skarbowych podjął się wobec:

4 - A. S. - prezes zarządu w firmach (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.,

5 - L. S. mającego bezpośredni wpływ na funkcjonowanie firm (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., pośrednictwa w załatwianiu spraw polegających na pozyskaniu informacji objętych tajemnicą skarbową i ochroną danych osobowych oraz przekazaniu ich ww. osobom, wiedząc, iż nie były one do tego upoważnione w zamian za obietnicę wręczenia korzyści majątkowej w kwocie po 300,00 zł - 500,00 zł za każde zrealizowane zlecenie , a następnie utwierdził ich w przekonaniu o istnieniu takich wpływów przekazując im pobrane z systemu informatycznego RemDat przez zatrudnionego w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. upoważnionego operatora – Z. W. (1) wydane innej nieustalonej działającej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1), nieuprawnionej osobie , a następnie wręczone mu przez nią wydruki z baz danych (...) Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł., Urzędu Skarbowego (...), Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. i (...) Urzędu Skarbowego w R., oznaczone jako raporty o symbolach (...) i (...), zawierające prawnie chronione dane osobowe oraz informacje o rozliczeniach podatkowych objętych tajemnicą skarbową i tak;

6 - w lipcu 2006 r. w Ł. przekazał im wydruki ww. raportów z dnia 03 lipca 2006 r. dotyczące podatnika J. O.

7 - w lipcu 2007 r. w Ł. przekazał im wydruki ww. raportów z dnia 17 lipca 2007 r. dotyczące podatników:

8 - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.,

9 - W. D. (1), prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w R. oraz

10 - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R., uzyskując w zamian od A. i L. S. korzyści majątkowe w łącznej kwocie nie mniejszej niż 1.200,00 zł – to jest o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

11 Z. W. (1) został oskarżony, o to że:

12 II. w dniu 03 lipca 2006 roku w Ł., będąc funkcjonariuszem publicznym zatrudnionym na stanowisku starszego komisarza skarbowego w Wydziale (...) i Planowania Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. i upoważnionym operatorem systemu informatycznego RemDat, obowiązanym na podstawie art. 294 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) do zachowania tajemnicy skarbowej oraz na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) do ochrony danych osobowych, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających ponadto z Zarządzenia nr 25 Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 02 listopada 2004 roku w sprawie wprowadzenia dokumentacji w zakresie ochrony danych osobowych w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. i karty stanowiska pracy przyjętej w dniu 28 lipca 2004 roku, w ten sposób, że nie zaewidencjonował wejścia do bazy danych, bezprawnie pozyskał, a następnie ujawnił poprzez przekazanie osobom nieupoważnionym, tj.:

13 - nieustalonej osobie działającej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1),

14 - M. P. (1) - właścicielowi Biura (...) z siedzibą w Ł., a następnie za jego pośrednictwem:

15 - A. S. - prezesowi zarządu w firmach (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.,

16 - L. S. - mającemu bezpośredni wpływ na funkcjonowanie firm (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.,

17 prawnie chronione dane osobowe oraz informacje o rozliczeniach podatkowych objętych tajemnicą skarbową dotyczące podatnika J. O., a zawarte w wydrukach z bazy danych (...) Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł., oznaczonych jako raporty o symbolach (...) i (...), pobranych za pośrednictwem obsługiwanego w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. systemu informatycznego RemDat, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i prywatnego – to jest o czyn z art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i art. 231 § 1 k.k. i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 11 § 2 k.k.

18 III. w dniu 17 lipca 2007 roku w Ł., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc funkcjonariuszem publicznym zatrudnionym na stanowisku starszego komisarza skarbowego w Wydziale (...) i Planowania Urzędu Kontroli Skarbowej Ł. i upoważnionym operatorem systemu informatycznego RemDat, obowiązanym na podstawie art. 294 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) do zachowania tajemnicy skarbowej oraz na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) do ochrony danych osobowych, przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków wynikających ponadto z Zarządzenia nr 25 Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 02 listopada 2004 roku w sprawie wprowadzenia dokumentacji w zakresie ochrony danych osobowych w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. i karty stanowiska pracy przyjętej w dniu 28 lipca 2004 roku, w ten sposób, że nie zaewidencjonował wejścia do bazy danych, bezprawnie pozyskał , a następnie ujawnił poprzez przekazanie osobom nieupoważnionym tj. nieustalonej osobie działającej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1),

19 - M. P. (1) - właścicielowi Biura (...) z siedzibą w Ł., a następnie za jego pośrednictwem:

20 - A. S. - prezesowi zarządu w firmach (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.

21 i (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.

22 - L. S. - mającemu bezpośredni wpływ na funkcjonowanie firm (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. prawnie chronione dane osobowe oraz informacje o rozliczeniach podatkowych objęte tajemnicą skarbową dotyczące podatników:

23 - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.,

24 - W. D. (1), prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w R. oraz

25 - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R., a zawarte w wydrukach z baz danych (...) Urzędu Skarbowego W. - W., Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. i (...) Urzędu Skarbowego w R., oznaczonych jako raporty o symbolach (...) i (...), pobranych za pośrednictwem obsługiwanego w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. systemu informatycznego RemDat, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego i prywatnego – to jest o czyn z art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i art. 231 § 1 k.k. i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) w zw. z art 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

26 Wyrokiem z dnia 5 lutego 2016 r. w sprawie V K 1219/13 Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi:

27 1. uznał oskarżonego M. P. (1) za winnego popełniania zarzucanego mu w punkcie I czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 230 § 1 w zw. z art. 12 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 230 § 1 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015r. (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 80 złotych,

28 2. na podstawie art. 69 § 1 i 2 i art. 70 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec M. P. (1) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby,

29 3. na podstawie art. 45 § 1 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego M. P. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek osiągniętej korzyści majątkowej z popełnionego przestępstwa w kwocie 1200 złotych,

30 4. uznał oskarżonego Z. W. (1) za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie II czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i art. 231 § 1 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku (Dz.U.1997.88.553) i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm,) w zw. z art 11 § 2 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 11 § 3 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

31 5. uznał oskarżonego Z. W. (1) za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie III czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i art. 231 § 1 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku (Dz.U.1997.88.553) i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) w zw. z art 11 § 2 w zw. z art. 12 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 306 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 11 § 3 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

32 6. na podstawie art. 85 i art. 86 § 1 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych w punktach 4 i 5 kar pozbawienia wolności wymierzył oskarżonemu Z. W. (1) karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności,

33 7. na podstawie art. 69 § 1 i 2 i art. 70 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec Z. W. (2) kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 6 warunkowo zawiesił na okres 2 lat tytułem próby,

34 8. na podstawie art. 71 § 1 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu Z. W. (1) karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 80 złotych,

35 9. na podstawie art. 41 § 1 w zw. z art. 43 § 1 ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 roku (Dz.U.1997.88.553) w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec Z. W. (1) zakaz zajmowania stanowisk związanych z obsługą systemu RemDat i dostępem do bazy (...) na okres 2 lat.

36 Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego M. P. (1), zaskarżając wyrok w całości w zakresie oskarżonego M. P. (1) na jego korzyść i na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k., art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

37 1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegała na naruszeniu:

38 a) art. 2 § 2 k.p.k. w związku z art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., polegające na wybiórczej oraz całkowicie dowolnej analizie zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań A. i L. S., które mając charakter pomówień winny być traktowane ze szczególną ostrożnością, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego M. P. (1) wynikających z dowodów przeprowadzonych w toku przewodu sądowego takich jak chociażby zeznania pracowników Urzędu Skarbowego, którzy wskazali, iż oskarżony nigdy tam nie był, analizy połączeń telefonicznych z których wynika, iż oskarżony M. P. (1) z oskarżonym Z. W. (1) nigdy się nie kontaktował, analizy materiałów z Ministerstwa Finansów w postaci logowania z komputera Z. W. (1), z której wynika, iż zdarzały się sytuacje nie wykazywania ewidencji dokonywanych sprawdzeń nie tylko w odniesieniu do W. D. (1) i J. O., dokumentów w postaci umowy zlecenia z dnia 15 lutego 2007 r. (k. 296 - 297), faktury VAT nr (...) (k. 298) i rejestru umów detektywistycznych (k. 489 - 500) oraz bezzasadnym odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego M. P. (1) i Z. W. (1), a także nierozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego M. P. (1), w szczególności w zakresie dostępu do systemu informatycznego RemDat i pozyskania wydruków, twierdzeń świadka H. S. (1) i Z. K., którzy wskazali, że zdarzały się sytuacje, że wydruki z tego systemu „ leżały luzem na biurkach” i ich „odbiór następował po kilku dniach”, jak również w zakresie okoliczności, iż brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że oskarżeni się znali, a także nie odniesieniu się do całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia ustaleń faktycznych niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, z naruszeniem zasady prawdy materialnej;

39 b) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku jakichkolwiek ustaleń faktycznych w zakresie przyjętego przez Sąd działania oskarżonego M. P. (1), tj. na czym miało polegać „ podjęcie się pośrednictwa w załatwieniu sprawy”, kiedy miałby się oskarżony tego podjąć, w jakich okolicznościach, w jaki sposób, na czym pośrednictwo miało polegać i jaka sprawa miała być załatwiona, jak również braku ustaleń w zakresie działania oskarżonego z góry powziętym zamiarem;

40 c) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez:

41 - dowolne przyjęcie, iż oskarżony M. P. (1) stwierdził, że „ ma znajomości w Urzędzie Skarbowym i może takie rzeczy załatwić” i oparcie tych ustaleń jedynie o niespójne zeznania świadka A. S. złożone w toku jednego przesłuchania, na które powołuje się w uzasadnieniu wyroku Sąd, w sytuacji, gdy z wyjaśnień oskarżonego M. P. (1) złożonych zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i sądowym, wynika jednoznacznie, iż oskarżony nie powoływał się na takie wpływy, wręcz przeciwnie to z zeznań A. S. i L. S. wynika, iż mieli oni znajomości wśród detektywów, urzędników i policjantów, z których usług korzystali, o czym świadczy m.in. fragment zeznań A. S. złożonych w dniu:

42 - 25 września 2009 r., o treści „ wiem również o prywatnym detektywie o nazwisku K. lub K. ”,

43 - 5 grudnia 2011 r., o treści „ jeżeli chodzi o pana G., to nie pamiętam kiedy - najpierw M. B. dostał zlecenie ustalenia danych adresowych pana K. G. (1) (znaliśmy tylko jego imię, nazwisko i miejsce pracy). Adres K. G. (2) został ustalony na podstawie bazy danych z prawami jazdy. M. B. przyniósł nam wydruk z jakiejś policyjnej bazy danych z danymi K. G. (2) (...)”,

44 - 12 marca 2015 r. o treści „ mój mąż jeździł do „wysoko postawionego” funkcjonariusza Urzędu Skarbowego w P.”,

45 oraz zeznania L. S.:

46 - z dnia 27 stycznia 2009 r. o treści , „ja w tym czasie prosiłem R. W. (1) w znalezieniu osoby operatywnej, na stanowisku asystentki lub sekretarki KWANTA. Mówiłem mu (przyp. autora - R. W. (2)), że chodzi o osobę, która ma znajomości, a zwłaszcza w Urzędach Skarbowych. Prosiłem o to wiele znajomych osób” (...) „była taka sytuacja że B. O. przyniosła dokument z (...) w B.”,

47 - z dnia 28 stycznia 2009 r., „w związku z brakiem zwrotu tego podatku VAT razem z A. M. udałem się do P. na ulicę - jak pamiętam O. - do byłego naczelnika Urzędu Skarbowego w P..”

48 - bezzasadne uznanie w oparciu o zeznania A. S., iż oskarżony M. P. (1) przedłożył jej wydruki stwierdzając przy tym, że dostał je od jakiegoś urzędnika skarbowego, w sytuacji, gdy oskarżony nigdy nie posiadał wydruków z systemu RemDat, a Sąd zaniechał w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń, w tym w szczególności kiedy i w jakich okolicznościach miał wejść w ich posiadanie oskarżony, a następnie kiedy i w jakich okolicznościach miałby je przekazać A. S.;

49 - bezzasadne uznanie w oparciu o zeznania A. S. i L. S., że wydruki z systemu R. D. przekazano małżeństwu S. za pośrednictwem M. P. (1), w sytuacji braku ustalenia relacji, z której wynikałoby czyim pośrednikiem miałby oskarżony być;

50 - bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony M. P. (1) „nie wystawiał faktur” i „małżeństwo S. nigdy nie zawierało z M. P. (1) umowy pisemnej na usługi detektywistyczne” w sytuacji, gdy w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się umowa o świadczenie usług detektywistycznych z dnia 15 lutego 2007r., faktura VAT nr (...) i rejestr umów detektywistycznych prowadzony przez M. P. (1);

51 - dowolne, nie poparte żadnym materiałem dowodowym, przyjęcie - mimo, że nawet w ocenie Sądu orzekającego są „ dwa potencjalne scenariusze” - i ustalenie, że osobą, która dokonała wydruków jest oskarżony Z. W. (1), przy jednoczesnym całkowitym pominięciu okoliczności związanej z tym czy dokonał tego z własnej inicjatywy, na wniosek innego pracownika (...), czy na wniosek innej osoby, co w ocenie obrony czyni niemożliwym obecnie do ustalenia okoliczności dokonania wydruków z systemu (kto dokonał wydruku, ewentualnie na czyj wniosek, jakie były dalsze losy wydruku, kto przekazał komu i kiedy), w konsekwencji pomimo nierozstrzygnięta tej kwestii przyjęcie jej na niekorzyść oskarżonego;

52 - dowolna interpretacja zeznań A. S. i w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony M. P. (1) powoływał się na wpływy w Urzędzie Skarbowym, a następnie podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść majątkową, w sytuacji, gdy z zeznań świadka A. S. jedynie wynika, iż ewentualne zlecenia miały charakter ustny;

53 - bezzasadne odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego M. P. (1) w zakresie, w jakim podaje on, iż współpracował z małżeństwem S., miał z nimi podpisaną umowę na wykonywanie czynności i usług detektywistycznych, po wykonaniu swojej pracy sporządził sprawozdanie i wystawił fakturę VAT na umówione wynagrodzenie i w konsekwencji dowolne uznanie, iż oskarżony podjął się pośrednictwa w załatwieniu spraw polegających na pozyskaniu informacji objętych tajemnicą skarbową i przekazaniu ich małżeństwu S. w zamian za korzyść majątkową;

54 - dowolne przyjęcie, iż „zlecenia odbywały się ustnie” bez określenia, o jakich zleceniach mowa, jaka była ich treść, w sytuacji, gdy w ustaleniach faktycznych Sąd wskazuje w uzasadnieniu wyroku ustaleń faktycznych ( str. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), iż oskarżony „wykonywał dla małżeństwa S. usługi detektywistyczne na podstawie umowy z dnia 23 lutego 2007 r., których przedmiotem było ustalenie wiarygodności kontrahenta handlowego B. D.”

55 - pominięcie znajdującego się w aktach sprawy dokumentu w postaci rejestru zawartych umów z Biurem Detektywistycznym (k. 489-500), z którego wynika, iż w dniu 15 lutego 2007r. została zawarta umowa z małżeństwem S., a w dniu 27 lutego 2007r. sporządzono sprawozdanie z czynności, z którego wynika, iż wszystkie umowy realizowane przez detektywa muszą być rejestrowane oraz fakt, iż umowa pisemna z S. była zawarta;

56 - dowolne przyjęcie, iż oskarżony działał z zamiarem uzyskania dla siebie korzyści majątkowej, w sytuacji, gdy materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do takiego przyjęcia, a z wyjaśnień oskarżonego wynika jednoznacznie, iż za realizowane przez niego usługi wystawiał faktury VAT;

57 - bezzasadne uznanie, iż oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w sytuacji gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdza, iż kwestię tę Sąd ustalił wyłącznie w oparciu o zeznania świadka A. S., podczas gdy jak wynika z zeznań A. S. przekazywane pieniądze oskarżonemu związane były ze świadczonymi przez niego usługami detektywistycznymi, przy czym Sąd w tym wypadku to całkowicie pominął, w konsekwencji wnioski i argumentację Sądu należy uznać za niespójne tym bardziej jak się weźmie pod uwagę wyjaśnienia oskarżonego i zgromadzone dokumenty w postaci umowy i faktury VAT;

58 - pominięcie okoliczności i niewyjaśnienie kwestii związanej z wydrukami z systemu RemDat w zakresie ewentualnej możliwości skserowania tych wydruków przez nieustaloną osobę, w czasie kiedy te wydruki zgodnie z ustaleniami Sądu „leżały luzem na biurkach” i „ odbiór następował po kilku dniach”, co w konsekwencji daje dużą dozę prawdopodobieństwa do przyjęcia, iż mogły zostać one skserowane bez spostrzeżenia tego faktu przez kogokolwiek, a następnie, przekazane małżeństwu S. przez nieustaloną osobę, tym bardziej że Sąd ustalił, że S. zawsze otrzymywali kserokopie (por, str. l uzasadnienia zaskarżonego wyroku);

59 - bezzasadne odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego Z. W. (1) w zakresie, w jakim podaje on, że zdarzały się sytuacje, że nie przynoszono mu poprawnych formalnie wniosków o dostęp do bazy, lecz karteczki z wpisanymi podmiotami do sprawdzenia oraz że istniała możliwość, że dostał wniosek o sprawdzenie i nie wpisał go do ewidencji, a w konsekwencji uznanie przez Sąd, że jest mało prawdopodobne, że miało miejsce to w odniesieniu do tych konkretnych danych, w sytuacji gdy z analizy materiałów uzyskanych z Ministerstwa Finansów w postaci wykazu logowań z komputera w dniach 3 lipca 2006 r. i 17 lipca 2007 r. w porównaniu z prowadzoną przez tego oskarżonego papierową ewidencją wpisów wynika, iż w dniu 3 lipca 2006 r. dokonał łącznie 54 sprawdzeń, z czego nie odnotował on łącznie 5 sprawdzeń w systemie RemDat, z których 2 dotyczyły J. O., a w dniu 17 lipca 2007 r. dokonał łącznie 29 sprawdzeń, nie wykazując w ewidencji aż 15 wejść do systemu, z których 6 dotyczyło W. D. (1), Spółek (...) - (...) (k. 387-389);

60 - bezzasadne odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego Z. W. (1) w zakresie, w jakim wyjaśnił, iż nie dochowanie obowiązku ewidencji w zakresie wydruków dotyczących (...), (...) i W. D. (2) oraz J. O. mogło wynikać z przeoczenia, dużej ilości pracy lub wprowadzeniem w błąd, w sytuacji braku ewidencji w zakresie wydruków dotyczył w dniu 3 lipca 2006 r. i 17 lipca 2007 r. nie tylko tych konkretnych podmiotów i takie sytuacje się zdarzały, co wynika nie tylko z załączonej do akt analizy z Ministerstwa Finansów, ale również z jak to określił Sąd - niekwestionowanych zeznań świadka H. S. (1);

61 d) naruszeniu art. 424 § 1 pkt 1-2 k.p.k., polegające na uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób niewłaściwy, niepoddający się kontroli instancyjnej, a to w konsekwencji poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego, ogólnikowości w ocenie zeznań, jakie w toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie składane były przez A. i L. S., a także wyjaśnień oskarżonych, które w istocie zostały zakończone na stwierdzeniu, iż stanowią przyjętą linię obrony, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego wyroku, w tym w szczególności w zakresie odnoszącym się do zamiaru, jaki miał towarzyszyć oskarżonemu M. P. (1), jak również realizacji przez niego znamion przypisanego mu przestępstwa,

62 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a który polegał na bezzasadnym przyjęciu, wbrew zgromadzonemu w przedmiotowej sprawie materiałowi dowodowemu, że:

63 a) oskarżony M. P. (1) swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję przepisu art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. podczas, gdy materiał zgromadzony w sprawie w szczególności w postaci dokumentów w postaci umowy, faktury VAT, rejestru umów, a także zeznań świadka H. S. (1) i wyjaśnień oskarżonego wskazują, iż oskarżony nie podjął się pośrednictwa w załatwianiu spraw polegających na pozyskaniu informacji objętych tajemnicą skarbową i ochroną danych osobowych oraz przekazaniu ich małżeństwu S. w zamian za korzyść majątkową;

64 b) wydruki z systemu R. D. przekazano małżeństwu S. za pośrednictwem M. P. (1);

65 c) oskarżony M. P. (1) powoływał się na wpływy w Urzędzie Skarbowym, a następnie podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść majątkową;

66 d) oskarżony M. P. (1) „ nie wystawiał faktur" i „ małżeństwo S. nigdy nie zawierało z M. P. (1) umowy pisemnej";

67 e) oskarżony M. P. (1) chwalił się, że ma znajomości w Urzędzie Skarbowym i może informacje skarbowe załatwić;

68 f) oskarżony M. P. (1) działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru;

69 g) oskarżony M. P. (1) znał oskarżonego Z. W. (1),

70 h) oskarżony M. P. (1) nie wykonywał na rzecz S. usług detektywistycznych.

71 W związku z tym, w oparciu o art. 437 § 1 i 2 k.p.k., obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu oraz alternatywnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

72 Sąd Okręgowy zważył , co następuje:

73 Apelacja obrońcy oskarżonego M. P. (1) nie zasługuje na uwzględnienie .

74 Wbrew wywodom skarżącego kontrola instancyjna nie potwierdziła, by postępowanie jurysdykcyjne w niniejszej sprawie było obarczone uchybieniami , które mogłyby mieć wpływ na treść wyroku . Sąd I instancji procedował z poszanowaniem wszelkich reguł i zasad postępowania oraz nie dopuścił się obrazy wskazanych w petitum środka odwoławczego przepisów Kodeksu postępowania karnego . W toku postępowania zostały wyjaśnione – zgodnie z nakazem płynącym z dyspozycji przepisu art. 366 § 1 k.p.k. – wszystkie istotne dla sprawy okoliczności . Ustalenia faktyczne Sąd Rejonowy poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego ( art. 410 k.p.k. , art. 92 k.p.k. ) , który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających z art. 4 k.p.k., 5 § 2 k.p.k. , 7 k.p.k., co sprawiło, że zaskarżone rozstrzygnięcie – stosownie do dyrektywy wyrażonej w art. 2 § 2 k.p.k. zapadło w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne . Ponadto swoje stanowisko Sąd ten w sposób należyty uzasadnił w pisemnych motywach wyroku , sporządzonych zgodnie z wymogami określonymi a art. 424 § 1 i 2 k.p.k. Nie można podzielić zapatrywań skarżącego , że Sąd Rejonowy w procesie dochodzenia do ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie postępował wbrew treści art. 410 k.p.k. , a więc , że oparł się jedynie na fragmencie zgromadzonych w sprawie i ujawnionych dowodów , do czego sprowadzały się między innymi zarzuty zaprezentowane w punkcie 1 skargi apelacyjnej . W ocenie Sądu Odwoławczego zaprezentowana przez Sąd I instancji ocena dowodów nie wykracza poza zakreślone przepisem art. 7 k.p.k. granice sędziowskiej swobody ocen .Sąd I instancji w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe . Wnikliwie i wszechstronnie , w pełny sposób , ocenił wszystkie istotne okoliczności sprawy , zarówno korzystne jak i niekorzystne dla oskarżonego i na tej podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu M. P. (1) .

75 Analiza treści sformułowanych przez skarżącego zarzutów obrazy przywołanych wyżej przepisów prawa procesowego oraz ich uzasadnienia jak również powoływanych w punkcie 2 skargi apelacyjnej zarzutów dotyczących błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia , które to miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia prowadzi do wniosku , że zarzuty te są ze sobą ściśle związane i są wynikiem naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania , a skarżący naruszenia tych przepisów upatruje przede wszystkim w nieuprawnionym – jego zdaniem – obdarzeniu wiarą wyjaśnień i zeznań świadka A. S. oraz wyjaśnień L. S. , przy jednoczesnym zdyskredytowaniu wyjaśnień oskarżonego M. P. (1) i Z. W. (1) oraz całkowitym pominięciu okoliczności na korzyść oskarżonego M. P. (1) , których ponowne wymienianie w tym miejscu jest niecelowe z uwagi na to , że zostały one przywołane powyżej , a ponadto Sąd Okręgowy w dalszej części uzasadnienia się do nich odniesie.

76 Faktycznie dowód z wyjaśnień , zeznań świadka A. S. i wyjaśnień L. S. to dowód z pomówienia . Nie oznacza to jednak , iż należy go z góry klasyfikować , jako dowód niepełnowartościowy i , że stanowi on dla Sądu jedynie informację o faktach wymagających potwierdzenia lub wyłączenia za pomocą środków przewidzianych w ustawie . Nie ulega bowiem wątpliwości , iż dowód taki może stanowić podstawę dokonywania ustaleń faktycznych tak jak każdy inny dowód przeprowadzony w sprawie , wymaga on jednak od Sądu jedynie szczególnie wnikliwej i ostrożnej oceny z jednoczesnym rozważeniem czy istnieją dowody potwierdzające bezpośrednio lub chociażby pośrednio wyjaśnienia pomawiającego , a nadto czy wyjaśnienia te są logiczne i nie wykazują chwiejności albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne . ( por. wyrok SN z dnia 6 lutego 1970r., OSNKW z 1970r., zeszyt 4-5 , poz. 46)

77 W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji poddał wyjaśnienia i zeznania A. S. oraz wyjaśnienia L. S. bardzo wnikliwej analizie w korelacji z ujawnionymi w sprawie dowodami i ocenił je w sposób logiczny i zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego - dokonując ustaleń faktycznych . Należy tutaj podnieść , co w ocenie Sądu Odwoławczego jest bardzo istotne , że A. S. po raz pierwszy wskazała na to , że M. P. (1) sprzedał jej i jej mężowi - L. S. wydruki z Urzędu Skarbowego za 300 złotych za jeden wydruk , przy czym dwa wydruki dotyczyły W. D. (1) , a jeden J. O. - w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanej w dniu 23 czerwca 2009r. , w czasie gdy było wobec niej stosowane tymczasowe aresztowanie ( k. 161) , które to wyjaśnienia kontynuowała w dniu 25 czerwca 2009r. (k. 167) . Następnie w dniu 16 września 2009r., to jest już po uchyleniu wobec niej tymczasowego aresztowania , podała , że M. P. (1) otrzymał od niej polecenie dostarczenia wydruków z bazy Urzędu Skarbowego . M. P. (1) mówił jej bowiem , że ma znajomości w US i takie „rzeczy może załatwić”. Trzykrotnie dała mu takie zlecenie , dwukrotnie w sprawie W. D. (3) i jednokrotnie w sprawie J. O. . Za każde zlecenie oskarżony otrzymywał 300 złotych . M. P. (1) mówił , że dzieli się tymi pieniędzmi z osobą , która „wydruki robiła”. A. S. podała , że podejrzewa , iż wydruki były dostarczane z Urzędu Skarbowego w Ł. , gdyż M. P. (1) „szybko je załatwił”. ( k. 52) Znamienne jest to , że A. S. obciążając po raz pierwszy M. P. (1) odpowiedzialnością zrobiła to w czasie , gdy M. P. (1) nie był skonfliktowany z nią i jej mężem , a wręcz był ich przyjacielem, osobą, której ufali i na której pomoc liczyli. To samo dotyczy charakteru relacji M. P. (1) z A. i L. S. . Taki wniosek należy wyprowadzić z tego, że M. P. (1) zajmował się sprawą dotyczącą wpłaty poręczenia majątkowego w kwocie 50.000 złotych za L. S. , którą jako poręczyciel wpłacił w dniu 16 czerwca 2009r. w konsekwencji czego wobec L. S. uchylono tymczasowe aresztowanie. Konflikt do jakiego doszło między L. S. , A. S. , a M. P. (1) datuje się nie później niż 29 października 2010 , w tej dacie bowiem M. P. (1) złożył wniosek o umożliwienie mu wycofania złożonego poręczenia majątkowego wskazując, że L. S. , z uwagi na toczące się przeciwko niemu postępowanie karne , nie jest w wstanie zwrócić mu kwoty złożonego poręczenia majątkowego . Skoro zatem w dniu 16 czerwca 2009r. doszło do wpłaty przez M. P. (1) poręczenia majątkowego to nie sposób przyjąć , że w czasie składania pierwszych wyjaśnień obciążających M. P. (1) przez A. S. w dniu 23 czerwca 2009r czy też kolejnych, bardziej szczegółowych w dniu 16 września 2009r. pomiędzy nimi istniał już konflikt , a zatem powód dla którego A. S. miałaby interes w tym by podawać nieprawdziwe okoliczności . Od daty wpłaty poręczenia majątkowego do daty w której M. P. (1) złożył wniosek o jego wycofanie minęło przeszło rok czasu . Należy tutaj przytoczyć fragment wyjaśnień oskarżonego M. P. (1) , w których wskazuje , że „stosunki z S. popsuły się w 2010r. , a chodziło o rozliczenia pieniężne z tytułu wpłaconego poręczenia.” Ponadto wyjaśnienia i zeznania złożone przez A. S. są logiczne , nie wykazują chwiejności i znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach L. S. . Nie sposób w takich okolicznościach przyjąć, że A. S. i L. S., po to by uzyskać łagodniejszą dla siebie karę, pomawiali , podając niewiarygodne okoliczności , M. P. (1) . Tym bardziej , że zarówno A. S. jak i L. S. , co wynika z aktu oskarżenia , który został przeciwko nim skierowany, nie korzystali z dobrodziejstwa art. 60 k.k. W kontekście tych okoliczności również fakt , że A. S. w akcie oskarżenia przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. , art. 234 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. , które miało być dokonane w okresie czasu od 29 maja 2007r. do 25 kwietnia 2008r. , a dotyczyło B. D. , nie dyskryminuje wiarygodności wyjaśnień i zeznań A. S. złożonych odnośnie M. P. (1) . A. S. i L. S. pozostawali w konflikcie z W. D. (1) oraz jej mężem- B. D. . Z tego powodu zlecili M. P. (1) ich obserwację , co wynika z załączonej do akt dokumentacji fotograficznej , eksperymentu procesowego odtworzenia nagrania z komputera , zeznań świadka M. P. (2) (k. 350) , wyjaśnień i zeznań A. S. oraz wyjaśnień L. S. , a także częściowo z wyjaśnień M. P. (1) , a powodem takiego zachowania się A. i L. S. miało być wskazywane przez nich dążenie do odzyskania pieniędzy . Takiej sytuacji konfliktowej nie było natomiast w relacjach między A. S. , L. S. , a M. P. (1) - na pewno w czasie , kiedy przeciwko M. P. (1) po raz pierwszy były składane obciążające wyjaśnienia . Ponadto, jak to już wyżej podkreślono , L. S. w swoich wyjaśnieniach potwierdził wersję przedstawioną przez A. S.. L. S. , w dniu 19 października 2009r. (k. 184) wyjaśnił , że M. P. (1) uzyskał wydruki z Urzędu Skarbowego za które płacili mu 300-500 złotych , na pewno wydruki dotyczyły D. , zaś w dniu 15 marca 2012r. wyjaśnił, że M. P. (1) twierdził , że ma znajomego , byłego pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej , który ma w dalszym ciągu dostęp do pracowników tego urzędu , skąd może uzyskiwać potrzebne informacje ( k. 445) . W świetle zatem tych okoliczności , w kontekście tego, że wyjaśnienia i zeznania A. S. oraz wyjaśnienia L. S. w tym zakresie korelowały ze sobą i były konsekwentne , nie sposób nie dać im wiary . W świetle powyższych okoliczności waloru owej wiarygodności nie zmienia także , w ocenie Sądu Odwoławczego , powoływana przez skarżącego okoliczność , że zarówno A. S. jaki i L. S. powoływali się także na szereg innych znajomości , czy to wśród wysoko postawionych urzędników urzędów skarbowych , czy wśród funkcjonariuszy policji czy też twierdzili, że zlecali pewne czynności innym detektywom . Zarówno A. S. jak i L. S. zgodnie , obiektywnie wskazywali na te fakty , a ich wyjaśnienia były zgodne także w tym zakresie . Przy czym konsekwentnie wskazywali, że wydruki z systemu RemDat otrzymywali właśnie od M. P. (1) , a nie od innej osoby oraz , że płacili za te wydruki M. P. (1) kwoty 300-500 złotych za jeden wydruk , że oskarżony M. P. (1) powoływał się na wpływy w urzędzie skarbowym oraz podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść majątkową .

78 Odnosząc się do podnoszonych okoliczności, które zdaniem skarżącego zostały całkowicie pominięte przez Sąd I instancji, a które miały przemawiać na korzyść oskarżonego M. P. (1) takich jak chociażby zeznania pracowników Urzędu Skarbowego, którzy wskazali, iż oskarżony nigdy w Urzędzie Kontroli Skarbowej nie był, analizy połączeń telefonicznych z których wynika, iż oskarżony M. P. (1) z oskarżonym Z. W. (1) nigdy się nie kontaktował, analizy materiałów z Ministerstwa Finansów w postaci logowania z komputera Z. W. (1), z której wynika, iż zdarzały się sytuacje nie wykazywania w ewidencji dokonywanych sprawdzeń nie tylko w odniesieniu do W. D. (1) i J. O., dokumentów w postaci umowy zlecenia z dnia 15 lutego 2007 r. , faktury VAT nr (...) i rejestru umów detektywistycznych , należy podnieść , że wszystkie te dowody , za wyjątkiem wymienionych wcześniej dokumentów - umowy zlecenia z dnia 15 lutego 2007 r. , faktury VAT nr (...) i rejestru umów detektywistycznych , zostały wzięte pod uwagę i przeanalizowane przez Sąd I instancji , a końcowy wniosek do którego doszedł Sąd I instancji pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. Należy podnieść , że Sąd I instancji nie poczynił ustalenia faktycznego z którego miałoby wynikać , że M. P. (1) i Z. W. (1) się znają . Zostało bowiem ustalone, że oskarżony M. P. (1) przekazał A. i L. S. pobrane z systemu informatycznego RemDat przez Z. W. (1) wydane innej nieustalonej , działającej wspólnie i w porozumieniu z M. P. (1) , nieuprawnionej osobie wydruki z baz danych (...) zawierające prawnie chronione dane osobowe i informacje o rozliczeniach podatkowych objęte tajemnicą skarbową . Taki wniosek był jak najbardziej logiczny i uprawniony w obliczu wiarygodnych zeznań i wyjaśnień A. S. oraz wyjaśnień L. S. który wskazywał, że M. P. (1) podnosił , że ma znajomego byłego pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej, który ma dostęp do pracujących w urzędzie pracowników. Z wyjaśnień i zeznań zaś A. S. wynikało , że wydruki te musiały być załatwiane w Ł., gdyż M. P. (1) dostarczał je w niedługim czasie od zlecenia . W takim wypadku ustalenie , że M. P. (1) nie był w krytycznym czasie w Urzędzie Kontroli Skarbowej czy też , że nie kontaktował się telefonicznie ze Z. W. (1) nie może mieć wpływu na dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne . Przechodząc do materiałów uzyskanych z Ministerstwa Finansów w postaci wykazu logowań z komputera w dniach 3 lipca 2006r. i 17 lipca 2007r. w porównaniu z prowadzoną przez Z. W. (1) papierową ewidencją wpisów wynika, iż w dniu 3 lipca 2006r. Z. W. (1) dokonał łącznie 54 sprawdzeń, z czego nie odnotował łącznie 5 sprawdzeń w systemie RemDat, z których 2 dotyczyły J. O., a w dniu 17 lipca 2007r. dokonał łącznie 29 sprawdzeń, nie wykazując w ewidencji aż 15 wejść do systemu, z których 6 dotyczyło W. D. (1), Spółek (...) - (...) . Należy tutaj podnieść, co słusznie uwypuklił także Sąd I instancji , że w przypadku każdego wydruku , który został dostarczony A. i L. S. nie tylko brakowało wzmianki w ewidencji o jego pobraniu z systemu, ale także nie było wniosków o dokonanie owych wydruków , przy czym co istotne w grę wchodziło łącznie kilka wydruków , a nie jeden . Odnosząc się do wyjaśnień oskarżonego Z. W. (1) , że taka sytuacja mogła być wynikiem przeoczenia w wyniku dużej ilości pracy , to należy podkreślić , że w dniu 17 listopada 2011r. w czasie przeszukania miejsca pracy Z. W. (1) ujawniono w jego biurku wydruk z bazy RemDat dotyczący W. R., który także nie został zaewidencjonowany . Wydruk był dokonany w dniu 14 stycznia 2008r. (k. 267). W. R. to osoba , która przewijała się w materiałach niniejszej sprawy, o której wyjaśniał M. P. (2) (k. 133) , który wskazywał, że W. R. , wcześniej bezdomny , pracował dla L. S., L. S. rejestrował na W. R. działalność gospodarczą , że generalnie W. R. musiał wykonywać polecenia L. S. będąc tzw. „słupem” . Nie sposób uznać to za kolejny zbieg okoliczności, a w konsekwencji , że wyjaśnienia Z. W. (1) , iż na skutek nadmiaru pracy , przeoczenia, nie dokonał rejestracji w ewidencji wydruków objętych niniejszą sprawą są wiarygodne .Odnosząc się w dalszej części do wyjaśnień Z. W. (1) , to z powoływanych przez skarżącego w apelacji zeznań H. S. (2) i Z. K. wynika przecież , że pomimo tego , że zdarzały się sytuacje , że wydruki leżały na biurku , a ich odbiór był po kilku dniach , to nigdy nie było sytuacji , by wydruk dokonany z systemu RemDat , na potrzeby toczącego się postępowania skarbowego , zginął . Z tego wynika zatem logiczny wniosek, że skoro wydruk z systemu RemDat byłby dokonany na potrzeby postępowania skarbowego , nawet przy braku wniosku i uwidocznienia w ewidencji w wyniku na przykład przeoczenia , to gdyby faktycznie nie został odebrany, to oznaczałoby , że zginął. To z kolei rodziłoby konieczność wszczęcia odpowiedniej procedury, co niewątpliwie znalazłoby wyraz w odpowiedniej dokumentacji urzędu czy chociażby taka sytuacja , zginięcia wydruku , byłaby wskazywana przez powołanych wyżej świadków, a nie była . Odnośnie zaś podnoszonej w apelacji ewentualnej możliwości skserowania tych wydruków przez nieustaloną osobę, w czasie kiedy te wydruki „leżały luzem na biurkach” i „odbiór następował po kilku dniach”, to należy wskazać , że właśnie zeznania wyżej wymienionych świadków taką ewentualność wykluczały. Pokój bowiem , w którym przebywał oskarżony znajdował się w strefie szczególnie chronionej. Każdy z pracowników miał przydzieloną kartę z chipem uprawniającą do wejścia na jego teren. Pokój w którym pracował Z. W. (1) , a wraz z nim w latach 2006-2007 także świadkowie H. S. (1) i Z. K. , był zamykany na klucz , który na noc był przechowywany w portierni . Zdarzało się , że wydruki z systemu RemDat były odbierane po kilku dniach , ale wówczas dokumenty te były przechowywane w pokoju, w szafie zamkniętej na klucz . Wejście zatem do tegoż pokoju osób nieuprawnionyvh było wykluczone . Istotne jest to , że w efekcie A. S. , po uchyleniu wobec niej tymczasowego aresztowania , załączyła do akt oryginalne wydruki dotyczące firm (...) , (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o., o których wyjaśniała i zeznawała co wyklucza wersje, że mogły one zostać skserowane .

79 Odnosząc się do dokumentów w postaci umowy zlecenia z dnia 15 lutego 2007r. , faktury VAT nr (...) i rejestru umów detektywistycznych to rzeczywiście Sąd I instancji dokonał ustalenia faktycznego , że A. i L. S. nie zawierali z M. P. (1) żadnej umowy pisemnej na usługi detektywistyczne. Znajdująca się w aktach sprawy umowa dotycząca ustalenia wiarygodności kontrahenta handlowego została zawarta w dniu 15 lutego 2007r. Wydruki natomiast z systemu RemDat odnośnie firm prowadzonych czy powiązanych z W. D. (1) i B. D. miały miejsce w dniu 17 lipca 2007r. , a zatem wyżej wymieniona umowa pisemna dotyczy zupełnie innego czasokresu . Również faktura dotycząca tej umowy została wystawiona w dniu 22 lutego 2007r. , co wskazuje na to, że w tym dniu umowa została już zrealizowana . Wyżej wymieniona umowa pisemna dotyczyła ustalenia majątku B. D. , co wynika chociażby z protokołu oględzin płyty CD-R i dokumentacji fotograficznej (k. 206-218) , natomiast nie dotyczyła wydruków z systemu RemDat . Konsekwencją tej umowy było wystawienie faktury VAT oraz wpis w rejestrze detektywistycznym . Te okoliczności , z powodów powołanych wyżej , w ocenie Sądu Odwoławczego , nie rzutują zatem na dokonane przez Sąd I instancji , w zakresie meritum sprawy , ustalenia faktyczne . Na marginesie należy podnieść , że A. S. i L. S. nie wykluczyli podpisania z M. P. (1) umowy z dnia 15 lutego 2007r. Dokonane zatem przez Sąd I instancji ustalenie faktyczne , że A. i L. S. nie zawierali z M. P. (1) żadnej umowy o świadczenie usług detektywistycznych na piśmie nie ma istotnego wpływu na treść wyroku . Prawidłowo bowiem ustalono , że na skutek ustnych zleceń , oskarżony podjął się pośrednictwa w załatwieniu spraw polegających na pozyskaniu informacji objętych tajemnicą skarbową i przekazaniu ich małżeństwu S. w zamian za korzyść majątkową. Fakt przekazania pieniędzy w dniu 22 lutego 2007r. oskarżonemu z racji umowy pisemnej zawartej w dniu 15 lutego 2007r. związanej ze świadczonymi przez niego usługami detektywistycznymi nie przesądza w żaden sposób , że pieniądze płacone w wysokości 300-500 złotych za otrzymane, na skutek ustnych zleceń , wydruki z systemu RemDat , które zostały pobrane z systemu dnia 7 lipca 2006r. i 17 lipca 2007r. , wynikały z wyżej wymienionej pisemnej umowy . Należy podkreślić , że z relacji małżonków S. wynikało , że M. P. (1) wykonywał dla nich także inne zlecenia , co nie znalazło przecież wyrazu w pisemnej umowie . Świadczą o tym chociażby zabezpieczone na ulicy (...) w Ł. w miejscu prowadzenia działalności przez małżonków S. płyty z nagraniami K. G. (1)- funkcjonariusza Urzędu Kontroli Skarbowej prowadzącego kontrolę w spółce (...) prowadzonej przez A. S. , J. O. , filmy i rozmowy ujawnione na zabezpieczonych tam nośnikach . W tym miejscu , w świetle powyższych ustaleń , należy zatem wskazać , że podnoszony w dalszej części apelacji zarzut dowolnej oceny wyjaśnień i zeznań A. S. i przyjęcie , że M. P. (1) powoływał się na wpływy w Urzędzie Skarbowym , a następnie podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść majątkową , w sytuacji , gdy owe zlecenia miały charakter ustny jawi się jako bezzasadny .

80 To samo dotyczy zarzutu dowolności ustalenia , że osobą, która dokonała wydruku z systemu RemDat jest Z. W. (1) , przy pominięciu okoliczności związanej z tym , czy dokonał tego z własnej inicjatywy , na wniosek pracownika urzędu ewentualnie na czyj wniosek, jakie były dalsze losy wydruku , kto go przekazał, komu i gdzie . Sąd I instancji dokonując bowiem ustalenia faktyczne w tym zakresie , prawidłowo przyjął , że wydruki wykonał Z. W. (1) , co wynikało wprost z wyjaśnień Z. W. (1) popartych uzyskaną informacją , że każdorazowo owe wydruki sporządzała osoba posługująca się loginem (...) , przypisanym imiennie Z. W. (1). Co do dalszych losów wydruku w zakresie tego z czyjej inicjatywy był on dokonany , komu i gdzie został następnie przekazany przez Z. W. (1) , a następnie przekazany M. P. (1) , to brak było dowodów na tą okoliczność co znalazło wyraz w uzasadnieniu Sądu I instancji oraz przypisanym czynie . Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał jednak jak najbardziej na przyjęcie , że wydruki pobrane przez Z. W. (1) dalej zostały przez niego ujawnione, przekazane nieustalonej osobie , następnie – za pośrednictwem tej nieustalonej osoby , działającej wspólnie i w porozumieniu z M. M. P., który z kolei przekazał je A. i L. S..

81 Mając na względzie całość wyżej opisanych okoliczności należy podkreślić , że nie jest również zasadna sugestia skarżącego , że w sprawie należało zastosować przepis art. 5 § 2 k.p.k. Obowiązku rozstrzygania w sposób określony w tym przepisie nie rodzi bowiem okoliczność , że w ocenie obrony zgromadzony materiał dowodowy budzi wątpliwości . Obowiązek ten aktualizuje się dopiero wówczas , gdy pewnych faktów nie da się kategorycznie ustalić pomimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich swobodnej oceny , tj. zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.k. Ta jednak sytuacja w realiach przedmiotowej sprawy nie miała miejsca .

82 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 424 § 1 pkt 1-2 k.p.k., polegającego na uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób niewłaściwy, niepoddający się kontroli instancyjnej, a to w konsekwencji poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego, ogólnikowości w ocenie zeznań, jakie w toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie składane były przez A. i L. S., a także wyjaśnień oskarżonych, które w istocie zostały zakończone na stwierdzeniu, iż stanowią przyjętą linię obrony, brak wskazania w uzasadnieniu wyroku jakichkolwiek ustaleń faktycznych w zakresie przyjętego przez Sąd działania oskarżonego M. P. (1), tj. na czym miało polegać „ podjęcie się pośrednictwa w załatwieniu sprawy”, kiedy miałby się oskarżony tego podjąć, w jakich okolicznościach, w jaki sposób, na czym pośrednictwo miało polegać i jaka sprawa miała być załatwiona przy jednoczesnym braku wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego wyroku, w tym w szczególności w zakresie odnoszącym się do zamiaru, jaki miał towarzyszyć oskarżonemu M. P. (1), jak również realizacji przez niego znamion przypisanego mu przestępstwa należy podnieść , że w chwili obecnej niespełnienie przez uzasadnienie wyroku standardów z art. 424 k.p.k. nie może stanowić podstawy uchylenia wyroku . Ponadto należy w tym miejscu podnieść , iż obraza przepisu art. 424 k.p.k. nigdy nie jest naruszeniem prawa procesowego mającym wpływ na treść orzeczenia , bowiem do sporządzenia uzasadnienia wyroku dochodzi po wydaniu wyroku . ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2015r., sygn.. akt II Aka 85/14) . Stąd też nie ma potrzeby szerszego wypowiadania się na temat zasadności zarzutu obrazy tegoż przepisu. Jednakże, w obliczu zarzutów stawianych uzasadnieniu , Sąd Okręgowy podnosi , że treść pisemnego uzasadnienia wyroku w przedmiotowej sprawie , wbrew twierdzeniom skarżącego , nie zawiera tego rodzaju mankamentów , które czyniłyby niemożliwym prześledzenie i poddanie kontroli rozumowania Sądu I instancji , czy też uniemożliwiałoby merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów apelacyjnych .

83 Reasumując trzeba stwierdzić , że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji dokonał trafnych ustaleń faktycznych , zebrany w sprawie materiał dowodowy należycie rozważył i w granicach zakreślonych treścią art. 7 k.p.k. wyprowadził trafny wniosek w przedmiocie winy oskarżonego , właściwej kwalifikacji prawnej oraz wysokości wymierzonej kary pozbawienia wolności . W tym stanie rzeczy nie sposób uznać za skarżącym , aby Sąd I instancji oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dopuścił się naruszenia swobodnej oceny dowodów . Sąd I instancji trafnie ocenił wartość dowodową zarówno wyjaśnień i zeznań A. S. , wyjaśnień L. S. , wyjaśnień M. P. (1) i Z. W. (1) , które to , w świetle wiarygodnych dowodów, stanowiły przyjętą przez oskarżonych M. P. (1) i Z. W. (1) linię obrony , zeznań świadków oraz nieosobowego materiału dowodowego . Wniosków wyprowadzonych z oceny tych dowodów w żadnej mierze autor apelacji nie zdyskredytował. Zarzut naruszenia wyrażonej w art. 7 k.p.k. zasady nie może bowiem sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu I instancji wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia , czy też przeciwstawianiu tymże ustaleniom odmiennego poglądu opartego na własnej , dokonanej przez skarżącego ocenie materiału dowodowego . ( por. wyrok SN z dnia 22 stycznia 1975r. w sprawie sygn. akt I KR 197/74 , OSNKW rok 1975 , nr 5 , poz. 58)

84 Należy również podnieść , że Sąd I instancji dopełnił wypracowanych w judykaturze ( dla przykładu wyroki SN z dnia 28 kwietnia 1983r. , sygn. akt II KR 78/83, z dnia 4 czerwca 1983r. , sygn. akt RW 420/83 , OSNKW 1983r , nr 12 , poz. 101 ) standardów rozpoznania sprawy o charakterze poszlakowym , gdyż dokonał w pierwszej kolejności , oceny wyodrębnionych środków dowodowych , a następnie dowiódł , że ustalone poszczególne poszlaki mają niewątpliwy związek przyczynowy z faktem głównym , a rozważone łącznie dają pewność , co do popełnienia przez oskarżonych zarzucanych czynów , weryfikowaną logicznym wnioskiem , że żadna inna interpretacja zdarzenia będącego przedmiotem osądu nie jest możliwa .

85 W świetle powyższego, za bezzasadny należy również uznać podniesiony przez skarżącego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych , którego miał się dopuścić Sąd I instancji , poprzez przyjęcie , że oskarżony M. P. (1) dopuścił się przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem przestępstwa , podczas, gdy materiał zgromadzony w sprawie w szczególności w postaci dokumentów w postaci umowy, faktury VAT, rejestru umów, a także zeznań świadka H. S. (1) i wyjaśnień oskarżonego wskazują, iż oskarżony nie podjął się pośrednictwa w załatwianiu spraw polegających na pozyskaniu informacji objętych tajemnicą skarbową i ochroną danych osobowych oraz przekazaniu ich małżeństwu S. w zamian za korzyść majątkową;

86 b) wydruki z systemu R. D. przekazano małżeństwu S. za pośrednictwem M. P. (1);

87 c) oskarżony M. P. (1) powoływał się na wpływy w Urzędzie Skarbowym, a następnie podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść majątkową;

88 d) oskarżony M. P. (1) „ nie wystawiał faktur" i „ małżeństwo S. nigdy nie zawierało z M. P. (1) umowy pisemnej";

89 e) oskarżony M. P. (1) chwalił się, że ma znajomości w Urzędzie Skarbowym i może informacje skarbowe załatwić;

90 f) oskarżony M. P. (1) działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru;

91 g) oskarżony M. P. (1) znał oskarżonego Z. W. (1),

92 h) oskarżony M. P. (1) nie wykonywał na rzecz S. usług detektywistycznych.

93 Wyżej wymieniony zarzut jest pochodną odmiennej oceny dowodów , dokonanej przez skarżącego w środku odwoławczym , której Sąd Okręgowy, o czym wyżej podniesiono , nie podziela . Zaskarżony wyrok nie jest dotknięty błędami w ustaleniach faktycznych wskazanymi w apelacji .

94 Wbrew odmiennej ocenie obrońcy oskarżonego , nie ma żadnych podstaw do skutecznego kwestionowania dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych w sprawie i tym samym zamiaru działania oskarżonego . Sąd I instancji słusznie przypisał oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. co zostało wywiedzione z dowodów , którym Sąd I instancji dał wiarę i na nich się oparł , a ustalenia faktyczne jak najbardziej dały podstawy do przyjęcia , że oskarżony działał umyślnie , w zamiarze bezpośrednim . Należy się tutaj odnieść , mając na uwadze prawidłowo przyjętą przez Sąd I instancji konstrukcję działania oskarżonego w warunkach czynu ciągłego , że „z góry powzięty zamiar” rozumieć trzeba zgodnie ze znaczeniem słowa „zamiar” nadanym mu w art. 9 § 1 k.k. co znajduje zastosowanie wyłącznie do zachowań objętych umyślnością , a więc popełnionych przez sprawcę działającego z zamiarem bezpośrednim lub z zamiarem wynikowym . Zamiar sprawcy musi istnieć w kształcie obejmującym wszystkie zachowania składające się na czyn ciągły albo przed przystąpieniem do działania , albo co najmniej w chwili podjęcia pierwszego zachowania składającego się na ciąg . W przypadku czynu ciągłego sprawca realizuje bowiem przestępczy zamiar w kolejnych odsłonach, czy też „na raty”, jak to określa uzasadnienie projektu Kodeksu karnego . Innymi słowy „z góry powzięty zamiar” oznacza zamiar , który już w chwili jego powzięcia odnosi się do zindywidualizowanych , przynajmniej w ogólnych zarysach , zachowań i obejmuje wszystkie te zachowania , które składają się na czyn ciągły . Otóż przypisane oskarżonemu M. P. (1) zachowanie ujęto w klamrę czynu ciągłego prawidłowo przyjmując za jego datę początkową miesiąc czerwiec 2006r. , kiedy to , przed przekazaniem pierwszego wydruku z systemu RemDat dotyczącego J. O., M. P. (1) powoływał się na wpływy w Urzędzie Skarbowym , następnie dostarczył w lipcu 2006r. owe wydruki , a kolejne , dotyczące podatników (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. , W. D. (2) , (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R. - w lipcu 2007r. Zgodnie z wyjaśnieniami i zeznaniami A. S. i wyjaśnieniami L. S. M. P. (1) powoływał się na wpływy w Urzędzie Skarbowym , że może „załatwić” dane dotyczące rozliczeń podatkowych , a w przypadku otrzymania takiego ustnego zlecenia dostarczył wyżej wymienione raporty . Działanie M. P. (1) było uzależnione jedynie od zlecenia A. i L. S. . Innymi słowy oskarżony już w chwili powoływania się na wpływy w Urzędzie Skarbowym podjął bezpośredni zamiar „załatwienia” wydruków , a zamiar ten odnosił się do jego dalszych zachowań- dostarczenia owych wydruków i obejmował wszystkie te zachowania , które w efekcie złożyły się na czyn ciągły . Oskarżony miał świadomość, że działa w zamian za korzyść majątkową lub obietnice korzyści , a jego rola sprowadza się do pośrednictwa w konkretnym i ustalonym zakresie i ma na celu załatwienie „sprawy” . W tym miejscu, choć nie było to treścią zarzutu obrońcy , ale celem kontynuacji rozważań odnośnie przyjętej konstrukcji czynu ciągłego i działania oskarżonego ze z góry podjętym zamiarem , należy się odnieść także do znamienia przedmiotowego konstrukcji czynu ciągłego – „krótkie odstępy czasu” , które posiada nieostry charakter, a nadto ustawodawca nie podał żadnych kryteriów wskazujących sposób jego wykładni . Należy jednak powołać się na postanowienie SN z dnia 9 marca 2006r. ( sygn.. akt V KK 271/05, OSNKW 2006 nr 5 , poz. 50) , że nawet kilkumiesięczne przedziały czasowe pomiędzy kolejnymi zachowaniami sprawcy czynu ciągłego , mogą być w określonych okolicznościach traktowane jako „krótkie odstępy czasu” w rozumieniu art. 12 k.k. , gdzie w uzasadnieniu tegoż orzeczenia stwierdzono , że przedział czasu „wyraźnie przekraczający rok” zrywa więź czasową pomiędzy ogniwami czynu i nie może być kwalifikowany w ramach art. 12 k.k.. Podejmowanie przez oskarżonego M. P. (1) działań w odstępie kilku miesięcy , należy także uznać za krótki okres czasu z uwagi na ścisłą więź łączącą poszczególne zachowania oskarżonego oraz wyżej powoływane stanowisko SN , które podziela orzekający w tej sprawie skład Sądu Okręgowego .

95 Poddając analizie uzasadnienie apelacji w zakresie zarzutu sformułowanego w punkcie 2 należy jeszcze podnieść , że obrońca w owym uzasadnieniu dokonuje również opisu znamion czynu przypisanego oskarżonemu M. P. (1) kwestionując to , że w ogóle , nawet przy przyjęciu ustalonego prze Sąd I instancji stanu faktycznego, zostały one przez oskarżonego zrealizowane . Ponieważ obraza przepisów prawa materialnego nie była objęta zarzutem apelacji Sąd Okręgowy, zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k., nie będzie się do owych zarzutów ustosunkowywał .

96 Mając zatem na uwadze powyższe rozważania , wobec bezzasadności zarzutów podniesionych w wywiedzionej przez skarżącego apelacji oraz niestwierdzenia uchybień określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k. podlegających uwzględnieniu z urzędu , Sąd Okręgowy , w oparciu o art. 437 § 1 i 2 k.p.k. , art. 438 pkt 2 k.p.k. , utrzymał zaskarżony wyrok w mocy zmieniając jedynie w punkcie 1 zaskarżone postanowienie z dnia 30 marca 2016r. w przedmiocie kosztów sądowych zasądzonych od M. P. (1) za postępowanie przed Sądem I instancji obniżając je do kwoty 1.500 złotych - z przyczyn wskazanych w sporządzonym już w tym zakresie pisemnym uzasadnieniu .

97 Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze zapadło w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. – gdyż w ocenie Sądu Odwoławczego – sytuacja materialna oskarżonego , w kontekście wysokości uzyskiwanych dochodów oraz częściowego obciążenia kosztami za postępowanie przed Sądem I instancji i obowiązkiem zwrotu bezprawnie uzyskanej korzyści majątkowej , nie pozwala na uiszczenie tych kosztów przez oskarżonego , gdyż stanowiłoby dla oskarżonego nadmierną uciążliwość .