Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2021 r., II AKa 125/20

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2021 r., II AKa 125/20

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 125/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 13 maja 2021 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSA – Izabela Szumniak

5 Sędziowie: SA – Dorota Tyrała (spr.)

6 SO (del.) – Anna Nowakowska

7 Protokolant: sekr. sąd. Adriana Hyjek

8 przy udziale Prokuratora Waldemara Basteckiego

9 po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2021 r.

10 sprawy:

11 D. K. (1)

12 syna A. i E. z d. G.

13 urodz. (...) w B.

14 oskarżonego z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 273 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. ( x 2)

15 na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i prokuratora

16 od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie

17 z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt V K 179/16

18 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

19 a) w opisach czynów przypisanych w punktach I i II wyroku:

20 - ustalenie „usiłując poprzez to wprowadzić w błąd” zastępuje ustaleniem „wprowadzając w błąd”,

21 - eliminuje zapisy „lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na wdrożone w stosunku do Firmy Usługowo – handlowej (...) D. K. (1) postępowanie kontrolne przez Urząd Kontroli Skarbowej w B.”,

22 b) w odniesieniu do czynów przypisanych w punktach I i II wyroku eliminuje z podstawy prawnej skazania art. 13§1 k.k., zaś z podstawy prawnej wymiaru kary art. 14§1 k.k.;

23 II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

24 III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1800 zł tytułem opłaty za drugą instancję oraz obciąża go wydatkami za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

25 Formularz UK 2

26 Sygnatura akt

27 II AKa 125/20

28 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

29 II

30 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

31 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

32 wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt VK 179/16

33 1.2. Podmiot wnoszący apelację

34 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☐ oskarżyciel posiłkowy

36 ☐ oskarżyciel prywatny

37 ☒ obrońca

38 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

39 ☐ inny

40 1.3. Granice zaskarżenia

41 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

42 obrońca oskarżonego

43 ☒ na korzyść

44 ☐ na niekorzyść

45 ☒ w całości

46 ☐ w części

47 ☐

48 co do winy

49 ☐

50 co do kary

51 ☐

52 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

53 prokurator

54 ☐ na korzyść

55 ☒ na niekorzyść

56 ☐ w całości

57 ☐ w części

58 ☒

59 co do winy

60 ☐

61 co do kary

62 ☐

63 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

64 1.3.2. Podniesione zarzuty

65 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

66 ☐

67 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

68 ☐

69 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

70 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

71 ☒

72 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

73 ☒

74 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

75 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

76 ☐

77 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

78 ☐

79 art. 439 k.p.k.

80 ☐

81 brak zarzutów

82 1.4. Wnioski

83 ☒

84 uchylenie

85 ☒

86 Zmiana

87 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

88 2.1. Ustalenie faktów

89 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

90 Lp.

91 Oskarżony

92 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

93 Dowód

94 Numer karty

95 1.

96 D. K. (1)

97 Czyny przypisane w pkt I i II wyroku

98 Zeznania świadka M. M. (1)

99 k. 882-890

100 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

101 Lp.

102 Oskarżony

103 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

104 Dowód

105 Numer karty

106 2.2. Ocena dowodów

107 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

108 Lp. faktu z pkt 2.1.1

109 Dowód

110 Zwięźle o powodach uznania dowodu

111 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

112 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

113 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

114 Dowód

115 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

116 Uzupełniające zeznania świadka M. M. (1) złożone na rozprawie apelacyjnej w dniu 5 maja 2021 r.

117 Całościowa analiza dowodu z zeznań świadka M. M. (1) złożonych w toku postępowania w sprawie o sygn. akt VK 83/15 potwierdziła zasadność oceny Sądu I instancji, że na tym etapie są one wiarygodne, bowiem w ich treści nie zachodzą sprzeczności, a nadto są one zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadka W. D. (1), R. Z. w zestawieniu z treścią dokumentów zabezpieczonych w sprawie oraz wyników kontroli skarbowej w firmie (...) z siedzibą w C. dot. inkryminowanego okresu.

118 Takiego waloru nie mają zeznania M. M. (1) złożone na etapie postępowania odwoławczego, w których całkowicie odmiennie świadek ten opisywał zasady współpracy z oskarżonym oraz twierdził, że wbrew wcześniejszym swoim depozycjom miały miejsce rzeczywiste transakcje pomiędzy firmami oskarżonego i świadka. Po ujawnieniu wcześniejszych zeznań złożonych w sprawie VK 83/15 świadek potwierdził, iż tej treści zeznania składał oraz podejmował nieudolne próby wyjaśnienia przyczyn stwierdzonych odmienności. W ocenie Sądu Apelacyjnego wskazywane przez M. M. (1) przyczyny aktualnej zmiany zeznań ocenić należy jako nielogiczne, sprzeczne z pozostałymi dowodami uznanymi w sprawie za wiarygodne i nie zasługujące na wiarę.

119 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

120 1 Apelacja obrońcy oskarżonego

121 Lp.

122 Zarzut

123 A.

124 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 391§1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegająca na odczytaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r. składanych przez świadka M. M. (1) wyjaśnień w sprawie V K 83/15 Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie

125 ☐ zasadny

126 ☐ częściowo zasadny

127 ☒ niezasadny

128 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

129 Nie można podzielić zarzutu obrazy prawa procesowego, polegającej – zdaniem autora apelacji – na naruszeniu przepisu art. 391§1 k.p.k. Już w tym fragmencie uzasadnienia Sąd Apelacyjny stwierdza, że podstawą sformułowania tak zarzutu z pkt A. apelacji, jak i pozostałych zarzutów opartych o treść art. 438 pkt 2 k.p.k. ( vide pkt B. – N.) jest w istocie odmienna ocena kompletnie zebranego w sprawie materiału od tej, której dokonał Sąd Okręgowy, przy czym autor apelacji postępuje w sposób, który zarzuca Sądowi naruszenie szeregu przepisów proceduralnych po to, by z całego materiału procesowego wyeksponować – wyrywając z kontekstu – fragmenty dowodów korzystnych dla oskarżonego, równocześnie ignorując to wszystko, co przemawia przeciwko oskarżonemu. Z tych właśnie względów obciążający oskarżonego dowód w postaci zeznań świadka M. M. (1) tak ważną pozycję zajmuje praktycznie we wszystkich zarzutach sformułowanych w apelacji, zaś intencją skarżącego jest jego zdyskredytowanie.

130 Co do zarzutu obrazy art. 391 § 1 k.p.k. zważyć należy, że Sąd Okręgowy świadom był znaczenia, jakie w sprawie ma zachowanie respektu dla zasady bezpośredniości. Z tych właśnie względów nim skorzystał z regulacji art. 391§1 k.p.k. wielokrotnie podejmował próby sprowadzenia świadka M. M. (1) na rozprawę sądową, po to by ten złożył zeznania bezpośrednio przez Sądem meriti. I tak: już na pierwszej rozprawie sądowej w dniu 12.02.2018 r. zaplanowano termin przesłuchania świadka M. M. w dniu 20.03.2018 r. (vide k. 262v) – jednak świadek nie stawił się (k.302). Wezwany na termin 25.05.2018 r. – mimo prawidłowego powiadomienia (k.394) nie stawił się (k.400), wskutek czego nałożona została na świadka kara porządkowa w oparciu o art. 285§1 k.p.k. w kwocie 100 zł oraz wezwano go na kolejny termin w dniu 27.07.2018 r. (vide k. 408). Kolejne zaplanowane terminy przesłuchania świadka w dniach 31.08.2018 r. (k. 443), 20.11.2018 r. (k.497), 14.12.2018 r. (k. 521), 04.02.2019 r. (k. 543) nie doprowadziły do przeprowadzenia tej czynności, bowiem świadek M. M. (1) nie stawiał się oraz nadsyłał do Sądu usprawiedliwienia niestawiennictwa tłumacząc powyższe swoim stanem zdrowia i załączając zwolnienia lekarskie (vide k.: 409, 424, 434, 440, 456, 494, 508, 545-548). W efekcie na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r. Sąd I instancji uwzględniając treść dokumentacji medycznej uzyskanej odnośnie M. M. (1) (vide k. 549 -551) w trybie art. 391§1 k.p.k. odczytał składane wcześniej przez tego świadka zeznania w sprawie VK 83/15 (vide k. 622-623).

131 W tym stanie rzeczy decyzja Sądu meriti była prawidłowa i zgodna z intencją ustawodawcy. W realiach niniejszej sprawy odstępstwo od zasady bezpośredniości spowodowane było stanem zdrowia świadka - a został on udokumentowany zgromadzoną dokumentacją lekarską. Powyższe zatem uprawniało Sąd I instancji do odczytania zeznań świadka tym bardziej, że zeznania te stanowiły tylko jeden z wielu dowodów obciążających oskarżonego. Przypomnieć godzi się, że taki sposób procedowania jest niekontrowersyjny i wielokrotnie w tym przedmiocie wypowiadało się orzecznictwo sądowe.

132 „Stosownie do treści art. 391 § 1 k.p.k., jeżeli świadek nie stawił się na rozprawę z powodu nie dających się usunąć przeszkód, Sąd może odczytać protokoły złożonych poprzednio przez niego zeznań. Typową w tym zakresie sytuację stanowi zły stan zdrowia świadka” (tak przykładowo: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2001 r., IV KKN 395/00).

133 „Nie tracąc z pola widzenia znaczenia zasady bezpośredniości dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia (art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k.) oraz prawa oskarżonego do obrony (art. 6 k.p.k.), słusznie Sąd odwoławczy podniósł, iż "nie może być obrazą to, co ustawa dopuszcza". Chodzi o prawo sądu do zaniechania bezpośredniego przesłuchania świadka w razie jego pobytu za granicą, co oznacza również brak konieczności podejmowania zabiegów zmierzających do ustalenia, czy i kiedy ewentualnie będzie jednak możliwe przesłuchanie świadka przed sądem. Przepis art. 391 § 1 k.p.k. w omawianym zakresie oraz dyspozycja art. 452 § 2 k.p.k. są ukierunkowane na realizację wymogu rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie (art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.). Wcześniej wymienione zasady procesowe doznawałyby jednak niepowetowanego uszczerbku, gdyby sąd przeprowadzał dowód w trybie art. 391 § 1 k.p.k. (lub akceptował ów tryb) mimo kluczowego znaczenia tego dowodu dla odpowiedzialności oskarżonego, bo np. jest to jedyny dowód sprawstwa, w szczególności - bezpośredni. Wagę tego dowodu, a więc i korzystanie z dyspozycji art. 391 § 1 k.p.k., należy wszak oceniać na tle całokształtu materiału dowodowego, czyli pozycji, jaką w nim zajmuje ten dowód oraz czy jest weryfikowalny przez inne dowody, także – rzeczowe” (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2003 r., III KK 110/03).

134 Podkreślić także należy, że dowód tak odtworzony ma status pełnowartościowego dowodu.

135 Lp.

136 Zarzut

137 B.

138 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 366§1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd meriti dokonania należytej weryfikacji treści wyjaśnień świadka M. M. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym, w szczególności odnoszących się do samego oskarżonego, co doprowadziło do tego, że Sąd I instancji przeprowadzając postępowanie dowodowe, a w następstwie powyższego dokonując ustaleń faktycznych w sprawie skoncentrował się na ustaleniu okoliczności niekorzystnych dla oskarżonego i zaniechał przeprowadzenia dowodów przemawiających na korzyść podczas, gdy ciążył na nim taki obowiązek wynikający z konieczności wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaróno w zakresie badania okoliczności korzystnych dla oskarżonego, jak i przeprowadzenia dowodów w celu weryfikacji okoliczności;

139 ☐ zasadny

140 ☐ częściowo zasadny

141 ☒ niezasadny

142 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

143 Nie ma racji skarżący obrońca zarzucając obrazę art. 366§1 k.p.k. w zw. z art. 4§1 k.p.k. Jak zasygnalizowano już wcześniej (pkt A.) – jest to kolejna nieskuteczna próba podważenia prawidłowości procedowania Sądu I instancji po to, by zdyskredytować obciążający oskarżonego dowód w postaci zeznań świadka M. M. (1). Skarżący tym razem zarzucając obrazę art. 366§1 k.p.k. – nie wykazał na czym w istocie miałaby ona polegać, wskazując enigmatycznie, że w następstwie wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego dokonując ustaleń faktycznych w sprawie „skoncentrował się na ustaleniu okoliczności niekorzystnych dla oskarżonego i zaniechał przeprowadzenia dowodów przemawiających na jego korzyść”.

144 Bezspornie przepis art. 366§1 k.p.k. określa obowiązki przewodniczącego składu orzekającego, który kierując rozprawą winien wykazać dbałość o wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Naruszenie tego przepisu zatem zawsze musi być rozstrzygane przez pryzmat realizacji prawdy materialnej, a więc poprzez ocenę dokonanych ustaleń faktycznych.

145 W badanej sprawie skarżący obrońca twierdzi, że Sąd meriti zaniechał należytej weryfikacji zeznań świadka M. M. (1). Tymczasem wbrew argumentacji skarżącego Sąd I instancji wiarygodność powyższego dowodu ocenił mając na uwadze, że konsekwentnie obciążające (nie tylko oskarżonego, ale również jego samego) depozycje świadka znajdują potwierdzenie w pozostałych dowodach zgromadzonych w sprawie – w szczególności w zeznaniach świadka W. D. (1), R. Z. oraz treści dokumentów zabezpieczonych w sprawie, a także w wynikach kontroli skarbowej w firmie (...) z siedzibą w C. dot. inkryminowanego okresu.

146 W tym stanie rzeczy ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe, bowiem odpowiadały one treści przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz obiektywnie odtwarzają zdarzenia, zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem.

147 Wskazać należy, że w realizacji obowiązku kontroli zaskarżonego wyroku z punktu widzenia art. 433§1 i 2 k.p.k. na wniosek obrońcy oskarżonego świadek M. został bezpośrednio przesłuchany na rozprawie apelacyjnej. Niewątpliwie zeznania złożone na rozprawie apelacyjnej w dniu 5 maja 20121 r. są odmienne od tych złożonych w toku sześciokrotnego przesłuchania w sprawie VK 83/15.

148 W ocenie Sądu Apelacyjnego wskazywane przez M. M. (1) przyczyny aktualnej zmiany zeznań ocenić należy jako nielogiczne i nie zasługujące na wiarę. Brak jest zatem podstaw do odmiennej od Sądu I instancji oceny dowodu z zeznań świadka M. M. (1) i ustaleń faktycznych różnych od ustaleń pierwszoinstancyjnych.

149 Lp.

150 Zarzut

151 C.

152 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezgodną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a także zasadą obiektywizmu w odniesieniu do dowodu z zeznań świadków R. Z., J. K., M. K., T. Ł., L. W. poprzez pominięcie przyznania depozycjom tych świadków waloru pełnej wiarygodności, a nadto poprzez brak pogłębionej analizy okoliczności podnoszonych przez oskarżonego w treści jego wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym odnoszących się do sprzedaży metali kolorowych podczas, gdy decydujący dla rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd dowód z zeznań świadka W. D. (1) nie jest dowodem wiarygodnym (świadek na rozprawie 20.11.2018 r. wskazał, że wykonywał polecenia M. M. (1)), a zatem winien być oceniany z dużą wnikliwością i ostrożnością;

153 ☐ zasadny

154 ☐ częściowo zasadny

155 ☒ niezasadny

156 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

157 Zarzut obrońcy nie jest trafny. Ma on charakter polemiczny, bo sprowadza się do zakwestionowania stanowiska zaskarżonego wyroku przez lansowanie własnego poglądu na ocenę zebranego materiału dowodowego. Przypomnieć należy, że w przypadku stawiania zarzutu opartego o art. 438 pkt 2 lub pkt 3 k.p.k. aby był on skuteczny konieczne jest wykazanie przez skarżącego jakich konkretnie uchybień w procesie oceny poszczególnych dowodów dopuścił się Sąd meriti. W niniejszej sprawie powyższy warunek nie został spełniony.

158 1) Obrońca oskarżonego decydującego znaczenia w sprawie upatruje w wyjaśnieniach oskarżonego D. K. (1) złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, w których nie przyznał się do winy. Wbrew jednak zarzutowi apelacji i argumentacji na jego poparcie Sąd I instancji nie tylko szczegółowo przytoczył okoliczności podawane przez oskarżonego, ale także dokonując ich oceny miał na względzie tak treść dowodów obciążających oskarżonego, jak i okoliczności wynikające zeznań świadków wskazywanych przez skarżącego mających potwierdzać depozycje D. K. (1). I tak odnosząc się wprost do kwestii zasygnalizowanych w zarzucie skarżącego obrońcy:

159 - odnośnie R. Z. istotnie z jego zeznań wynika, że firma oskarżonego istniała i działała. Sąd okręgowy tego twierdzenia nie zdyskwalifikował, bowiem stwierdził, że przedstawienie oskarżonemu określonej treści zarzutów nie wyklucza tego, że prowadził on działalność ze skupem i sprzedażą metali kolorowych w ogóle, zwłaszcza w okresie czasu poprzedzającego czas objęty treścią zarzutów (vide str. 6 uzasadnienia). Trafnie wskazał Sąd meriti, iż fakt, że świadek „widział na terenie należącym do firmy oskarżonego złom o tyle nie ma znaczenia, że także w wynikach przeprowadzonej kontroli nie kwestionowano tego, że byli także inni dostawcy złomu do firmy Handlowo – Usługowej (...) D. K. (1)” (vide str. 7 uzasadnienia);

160 - odnośnie L. W. zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, iż mimo, że aktualnie świadek ten stara się umniejszać swoją rolę w ciągu zdarzeń, to analiza wszystkich złożonych przez niego w sprawie depozycji uprawnia do oceny, że wpisują się one w treść tak wyjaśnień D., jak i M. (złożonych w toku swojego postępowania w sprawie) i niewątpliwie nie mogą zostać zignorowane jako dowód obciążający w sprawie (vide str.6 uzasadnienia);

161 - odnośnie T. Ł., J. K., P. W. prawidłowa jest ocena Sądu I instancji, że zeznania tych świadków są ogólnikowe przez co nie tylko nie mogą podważyć prawdziwości zeznań W. D., czy też M. M. (złożonych w toku postępowania w jego sprawie), ale też nie są źródłem informacji pozwalających na czynienie wiążących ustaleń w zakresie dotyczącym faktycznej skali działań oskarżonego w ramach prowadzonej przez niego działalności związanej z handlem złomem w okresie poprzedzającym okres objęty treścią zarzutów (vide str.6-7 uzasadnienia);

162 - ustalając stan faktyczny Sąd I instancji miał na względzie także zeznania M. K. (vide str. 4 i 8 uzasadnienia) i słusznie uznał, że nie mają one istotnego znaczenia dla czynionych w sprawie ustaleń – skoro z jej depozycji wynika, iż wymieniona nie miała ani wglądu w księgowość firmy, ani dysponowała szczegółową wiedzą na temat obrotów firmy w okresie objętym zarzutami; co prawda wszystko co działo się na placu skupu widziała „z mieszkania”, w tym rozładunki – ale nie widziała dokumentów z tym związanych; osobiście nie uczestniczyła w sporządzaniu żadnych dokumentów.

163 2) nie można także zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez obrońcę, że dowód w postaci zeznań W. D. (1) „jest niewiarygodny przez to, że na rozprawie w dniu 20.11.2018 r. wskazał, że wykonywał polecenia M. M. (1).” Skarżący obrońca w apelacji nie przedstawił w istocie żadnego wywodu mogącego skutecznie podważyć prawidłowe stanowisko Sądu meriti, iż „zeznania te (tj. W. D. (1) – przyp. SA) w sposób rzetelny, zgodny z obiektywnie zaistniałymi zdarzeniami oddają przebieg wypadków z udziałem oskarżonego i dlatego też stały się, w istotnym zakresie, podstawą czynionych w sprawie ustaleń” (vide str. 5 uzasadnienia).

164 3) obrońca w swojej argumentacji całkowicie pomija milczeniem, że świadkowie T. Ł., L. W., M. G. oraz M. M. (1) dobrowolnie poddali się karze i zostali skazani prawomocnie w sprawie, z której wyłączono wątek dotyczący oskarżonego D. K. (1);

165 4) skarżący pomija także, że zeznania świadków J. O., P. S., T. W., Z. K. korespondują z zeznaniami W. D. (1) co do prowadzonej przez niego przestępczej działalności – a przez to depozycje te uwiarygadniają.

166 Reasumując: wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego dokonana przez Sąd meriti ocena dowodów zgromadzonych w sprawie została dokonana zgodnie z regułami wytyczonymi brzmieniem art. 7 k.p.k. Skarżący obrońca – wskazując na jego zdaniem istniejące uchybienia nie wykazał, by miały one wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu meriti. W tym stanie rzeczy argumenty zawarte w środku odwoławczym – nie są przekonujące dla wykazania zasadności zarzutu i mają charakter jedynie polemiczny. W efekcie nie została skutecznie podważona trafność rozstrzygnięcia Sądu. W odpowiedzi na ten zarzut w pełni zachowują aktualność uwagi poczynione przez Sąd odwoławczy w punkcie E. niniejszego uzasadnienia, bowiem choć oparte o inne podstawy prawne zarzuty obrońcy są w swojej wymowie tożsame.

167 Lp.

168 Zarzut

169 D.

170 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. rażące naruszenie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka M. M. (1)

171 ☐ zasadny

172 ☐ częściowo zasadny

173 ☒ niezasadny

174 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

175 Zarzut chybiony i ściśle powiązany z zarzutami sformułowanymi w pkt A. i B. apelacji.

176 „Uprawnienie do przeprowadzania dowodów z urzędu (art. 167 k.p.k.) w zestawieniu z ciążącym na przewodniczącym obowiązkiem baczenia, by zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy (art. 366 § 1 k.p.k.) w żadnej mierze nie oznacza obowiązku przeprowadzania wszystkich dowodów, jakie hipotetycznie mogłyby cokolwiek wnieść do sprawy.” (tak przykładowo: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 maja 2018 r., II AKa 158/18).

177 W realiach niniejszej sprawy jest on całkowicie o tyle nieuprawniony, że fakt skorzystania przez Sąd meriti z regulacji art. 391§1 k.p.k. powoduje, iż dowód w postaci zeznań świadka M. M. (1) został przeprowadzony – tyle, że w formie odczytania (ujawnienia) protokołów złożonych poprzednio przez niego zeznań.

178 Nieporozumieniem jest też argumentacja skarżącego obrońcy zawarta w uzasadnieniu apelacji, który wbrew logice, ale przede wszystkim przepisom dowodzi, że skoro akt oskarżenia w sprawie dot. oskarżonego wpłynął do Sądu w dniu 20 maja 2015 r. to „sprawa karna była w sądzie po dniu 30 czerwca 2015 r.” i dlatego „Sąd powinien procedować na podstawie przepisów w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 20123 r. poz. 1247)” – w tej części dość odesłać do przepisów przejściowych przywołanej ustawy, w tym do treści art. 36 i nast.

179 Lp.

180 Zarzut

181 E.

182 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. rażące naruszenie art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5§2 k.p.k. polegająca na oparciu orzeczenia w niniejszej sprawie tylko na części materiału dowodowego, która zdaniem Sądu potwierdziła oskarżenie, z pominięciem dowodów które je podważały, w odniesieniu do dowodu z zeznań świadków R. Z., J. K., M. K., T. Ł., L. W., P. W. co stanowiło skutek przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów, podjęcie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego w sposób uniemożliwiający ustalenie prawdy obiektywnej i sformułowania w ramach tej oceny niesłusznych merytorycznie wniosków, iż oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego w sprawie nie pozwala na przyjęcie jego sprawstwa;

183 ☐ zasadny

184 ☐ częściowo zasadny

185 ☒ niezasadny

186 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

187 Na wstępie należy zauważyć, że zarzut został sformułowany w sposób budzący poważne zastrzeżenia.

188 1) w świetle ugruntowanego i jednolitego orzecznictwa Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości fakt, że niemożliwym jest jednoczesne zarzucenie uchybienia przepisom art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k., bo jest to wewnętrznie sprzeczne.

189 2) naruszenie reguły „ in dubio pro reo” możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy po przeprowadzonym prawidłowo postępowaniu dowodowym i odpowiadającej standardom wynikającym z art. 7 k.p.k. ocenie materiału dowodowego, nadal istnieją niedające się usunąć wątpliwości, które sąd rozstrzyga niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 k.p.k. Nie można zatem kwestionując ocenę poszczególnych dowodów równocześnie zarzucać naruszenie art. 5§2 k.p.k.;

190 3) z naruszeniem art. 410 k.p.k. mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy sąd opiera swoje orzeczenie na materiale zgromadzonym w sprawie, ale nieujawnionym na rozprawie głównej, bądź tylko na części materiału ujawnionego i jego rozstrzygnięcie nie jest wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności. W żadnej mierze natomiast dokonanie oceny dowodów i oparcie się na określonych z nich, przy jednoczesnym odmówieniu wiary dowodom przeciwnym nie stanowi naruszenia dyspozycji art. 410 k.p.k. (tak przykładowo: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2020 r., V KK 323/20); W realiach niniejszej sprawy treść pisemnych motywów wyroku przekonuje, iż Sąd Okręgowy ustalając okoliczności istotne dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie miał na uwadze całokształt materiału dowodowego w sprawie – w tym zeznania wskazanych w zarzucie świadków R. Z., J. K., M. K., T. Ł., L. W. oraz P. W. – i dokonał ich oceny uwzględniając zachodzące pomiędzy nimi relacji (vide k. 6-8 uzasadnienia). Sąd Apelacyjny w pełni powyższą ocenę podziela i brak jest podstaw do ponownego jej przytaczania;

191 4) Skarżący obrońca formułując zarzut odwoławczy nie wskazał konkretnych okoliczności wskazujących w czym upatruje zarzucanej obrazy przepisów postępowania poprzestając na stwierdzeniu, że wymienione w zarzucie dowody są „korzystne” dla oskarżonego, a Sąd meriti je „pominął” Takie ujęcie zarzutu odwoławczego nie może skutkować tym, że Sąd odwoławczy sam będzie poszukiwał w zaskarżonym rozstrzygnięciu wszelkich uchybień regułom swobodnej oceny dowodów, jakie mogły zaistnieć w danej sprawie;

192 5) Podnosząc zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. skarżący powinien wskazać konkretne okoliczności i dowody, które w przekonaniu skarżącego zostały wadliwie ocenione, a także na czym ta dowolna ocena polegała i jaki powinien być efekt prawidłowej oceny materiału dowodowego – takiego wskazania trudno doszukać się tak w treści zarzutu, jak i w treści sporządzonego uzasadnienia apelacji, a wszak właśnie w nim upatrywać należy szczegółowej argumentacji potwierdzającej lansowaną przez obrońcę tezę.

193 Na marginesie wskazać należy, że odnośnie wymienionych w treści niniejszego zarzutu dowodów – skarżący obrońca sformułował zarzut w pkt C. Kolejne czynienie zarzutu w niniejszym punkcie apelacji (tym razem w oparciu o inne przepisy proceduralne) zdaje się powielać dążenie skarżącego do zanegowania nieaprobowanej oceny w/wym. dowodów dokonanej przez Sąd I instancji.

194 Lp.

195 Zarzut

196 F.

197 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 6 k.p.k. poprzez uniemożliwienie przeprowadzenia dowodu z bezpośredniego przesłuchania świadka M. M. (1) – co stanowiło naruszenie prawa do obrony oskarżonego i było niezgodne z zasadą rzetelnego procesu;

198 ☐ zasadny

199 ☐ częściowo zasadny

200 ☒ niezasadny

201 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

202 Zarzut ściśle powiązany z zarzutami sformułowanymi w zarzutach A., B., D., G., J. niniejszej apelacji. Kontrola odwoławcza dokonana w sprawie nie potwierdziła ich zasadności. Dowód w postaci zeznań świadka M. M. (1), ujawniony przez Sąd meriti w trybie art. 391§1 k.p.k. poprzez odczytanie – stanowi pełnowartościowy materiał dowodowy, o czym była już mowa wcześniej. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyznania racji apelującemu, by w sprawie doszło do naruszenia prawa do obrony oskarżonego, a także by powyższe było niezgodne z zasadą rzetelnego procesu.

203 Lp.

204 Zarzut

205 G.

206 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. rażące naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów, podjęcie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, w sposób uniemożliwiający ustalenie prawdy obiektywnej i sformułowania w ramach tej oceny niesłusznych merytorycznie wniosków, iż oskarżony dokonał zarzuconego mu przestępstwa podczas, gdy takie wnioski Sądu nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym w sprawie poprzez uniemożliwienie przeprowadzenia dowodów bezpośredniego przesłuchania świadka M. M. (1) w związku z czym brak było podstaw do ustalenia winy oskarżonego;

207 ☐ zasadny

208 ☐ częściowo zasadny

209 ☒ niezasadny

210 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

211 Zarzut bezzasadny.

212 W pełni zachowują aktualność przy jego rozpoznaniu uwagi poczynione przez Sąd Odwoławczy co do zarzutów z pkt A., B., C., D., E niniejszego uzasadnienia.

213 Dodatkowo wskazać należy, że bezpośrednie przesłuchanie świadka M. M. (1) na rozprawie odwoławczej nie doprowadziło do odmiennej oceny jego wcześniejszych zeznań niż uczynił to Sąd I instancji. Jest faktem, że aktualnie świadek M. M. (1) zeznał odmiennie niż w toku postępowania w sprawie VK 83/15, w której został prawomocnie skazany. Niemniej, aktualne zeznania w ocenie Sądu odwoławczego nie są wiarygodne, z powodów wskazanych w punkcie 2.2.2. niniejszego uzasadnienia.

214 Zakaz unormowany w art. 174 k.p.k. nie stoi na przeszkodzie procesowemu wykorzystaniu treści pism, zapisków lub notatek urzędowych, o ile nie były sporządzone w ramach czynności procesowych – co prawda dokumenty takie zgodnie z art. 393§3 k.p.k. nie stanowią dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu, jednak dopuszczalne jest ich wykorzystanie w celu weryfikacji wyjaśnień czy zeznań. Niemniej w realiach niniejszej sprawy w żaden sposób też sposób nie można uznać, iż fakt złożenia przez M. M. (1) do organu podatkowego oświadczeń, próśb i wniosków o przesłuchanie (vide t. II, k. 349-353) – co świadek potwierdził na rozprawie apelacyjnej - podważa skutecznie treść złożonych w wymaganej formie procesowej zeznań (wyjaśnień) w sprawie.

215 Lp.

216 Zarzut

217 H.

218 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. rażące naruszenie art. 424 poprzez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez Sąd do wszystkich wniosków oskarżonego, jak tych wskazanych w piśmie Naczelnika II Urzędu Skarbowego w B. z dnia 26 sierpnia 2019 r., iż wszelkie zobowiązania D. K. (1) uległy przedawnieniu z dniem 7 grudnia 2018 r., co w istotny sposób narusza prawo skarżonego do obrony w postępowaniu karnym;

219 ☐ zasadny

220 ☐ częściowo zasadny

221 ☒ niezasadny

222 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

223 Obrońca nie wykazał, aby kontestowane przez niego uzasadnienie i wskazywana obraza art. 424 k.p.k. miały wpływ na treść wyroku, a jedynie wówczas możliwe jest formułowanie zarzutu opartego na podstawie z art. 438 pkt 2 k.p.k. Wielokrotnie orzecznictwo sądowe podkreśla, że uzasadnienie jest sporządzane po wydaniu wyroku – nie sposób zatem przyjąć, by czynność następcza – uzasadnienie − mogła wpływać na to, co zostało orzeczone wcześniej − wyrok. Tym samym już tylko z tego powodu zarzut nie może być skuteczny.

224 Szerzej do kwestii związanych z przedmiotowym pismem wskazanym w zarzucie obrońcy Sąd Apelacyjny odniesie się w dalszej części uzasadnienia (zarzut K apelacji obrońcy w powiązaniu z zarzutem I apelacji prokuratora)

225 Lp.

226 Zarzut

227 I.

228 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. polegająca na oparciu orzeczenia w niniejszej sprawie tylko na części materiału dowodowego, która zdaniem Sądu potwierdziła oskarżenie, z pominięciem dowodów, które je podważały;

229 ☐ zasadny

230 ☐ częściowo zasadny

231 ☒ niezasadny

232 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

233 Ogólna treść zarzutu powoduje, iż Sąd Apelacyjny zwolniony jest z obowiązku do szczegółowego odniesienia się do tak skonstruowanego zarzutu – aktualne jest bowiem stanowisko już wcześniej wyrażone, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania jakie konkretnie dowody zostały pominięte przez Sąd meriti wskutek czego orzeczenie zostało oparte tylko na części materiału dowodowego oraz, że powyższe uchybienia miało (i jaki) wpływ na treść orzeczenia. W niniejszej sprawie powyższy warunek nie został spełniony.

234 Lp.

235 Zarzut

236 J.

237 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 97 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. polegająca na rezygnacji ze sprawdzenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia Sądu, a konkretnie tego, iż Sąd nie dążył do bezpośredniego przesłuchania świadka M. M. (1);

238 ☐ zasadny

239 ☐ częściowo zasadny

240 ☒ niezasadny

241 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

242 Zarzut chybiony i ściśle powiązany z zarzutami z pkt A., B., C., D., E – do których Sąd Apelacyjny odniósł się we wcześniejszych fragmentach pisemnych motywów wyroku.

243 Dodatkowo podkreślenia wymaga, że:

244 1) niezrozumiałe jest odwoływanie się przez skarżącego do treści art. 97 k.p.k. – skoro przez wskazane w tym przepisie czynności sprawdzające należy rozumieć określone postępowanie dowodowe (a zatem przeprowadzone zgodnie z regułami dowodowymi) w zakresie okoliczności mającej znaczenie dla orzeczenia Sądu podejmowanego na posiedzeniu, a nie na rozprawie;

245 2) naruszenie przepisu art. 4 k.p.k. – mającego charakter gwarancji procesowych - nie może stanowić podstawy apelacji lub kasacji. Przestrzeganie naczelnych zasad procesu karnego jest gwarantowane w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie naruszenia tych konkretnych, szczegółowych przepisów może uzasadniać zarzut apelacyjny, zażaleniowy lub kasacyjny. Niezbędne jest tu zatem wykazanie konkretnej normy prawnej procesowej, którą naruszono w związku z przedmiotową zasadą (tak przykładowo: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2020 r., III KK 147/20).

246 Lp.

247 Zarzut

248 K.

249 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. rażące naruszenie art. 4 k.p.k., art. 6 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 410 k.p.k. poprzez brak wszechstronnej i wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie rozważenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i pominięcie w ocenie Sądu tych mających kluczowe znaczenie faktów, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie kwestii odpowiedzialności karnej, jak wskazanych w piśmie Naczelnika II Urzędu Skarbowego w B. z dnia 26 sierpnia 2019 r., iż wszelkie zobowiązania D. K. (1) uległy przedawnieniu z dniem 7 grudnia 2018 r., a oparcie się w tej mierze tylko na treści aktu, co ograniczyło prawo do obrony oskarżonego;

250 ☐ zasadny

251 ☐ częściowo zasadny

252 ☒ niezasadny

253 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

254 Zarzut bezzasadny.

255 1) Kwestie związane z idealnym zbiegiem czynów zabronionych, o którym mowa w art. 8 § 1 k.k.s. zostały omówione w punkcie niniejszego uzasadnienia dotyczącym odniesienia się do zarzutów sformułowanych w apelacji prokuratora – i zachowują one aktualność na kanwie niniejszego zarzutu obrońcy; oskarżony D. K. (1) został oskarżony o czyny penalizowane tak w ustawie Kodeks karny (w sprawie niniejszej), jak o czyny penalizowane przez Kodeks karny skarbowy (w sprawie toczącej się w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi Północ w W., sygn. akt IV K 457/14); niewątpliwie z uwagi na treść zarzutów stawianych oskarżonemu są one ze sobą ściśle powiązane, ale nie oznacza to, że ewentualne przedawnienie zobowiązań podatkowych podatnika D. K. (1) – o czym mowa w piśmie Naczelnika II Urzędu Skarbowego w B. z dnia 26 sierpnia 2019 r. – ma znaczenie dla oceny czynów zarzuconych oskarżonemu w niniejszej sprawie penalizowanych w ustawie Kodeks karny. Kwestie związane z przedawnieniem przestępstw na gruncie Kodeksu karnego unormowane są w art. 101 k.k. i art. 102 k.k. – i w niniejszej sprawie przedawnienie czynów przypisanych oskarżonemu w wyroku nie nastąpiło.

256 2) Pismo Naczelnika II Urzędu Skarbowego w B. z dnia 26 sierpnia 2019 r. wpłynęło do akt sprawy niniejszej już po zamknięciu przewodu sądowego i wydaniu wyroku przez Sąd I instancji jako załącznik do odpowiedzi oskarżonego na apelację prokuratora (vide k. 818 – 828). Wcześniej – bezpośrednio przed wydaniem wyroku – oskarżony złożył do akt sprawy wyłącznie zaświadczenie wydane przez Naczelnika II Urzędu Skarbowego w B. z dnia 29.11. 2019 r. informując równocześnie Sąd meriti, że w sprawie sygn. akt IV K 457/14 w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi Północ w W. przedstawiciel Urzędu Skarbowego – B. T. stwierdził, że wszystkie zobowiązania oskarżonego wobec Urzędu Skarbowego w B. przedawniły się z dniem 7 grudnia 2017 r. (737- 740)

257 W tym stanie rzeczy sformułowane zarzuty obrońcy w pkt H. oraz K. są co najmniej niezrozumiałe. Sąd I instancji nie mógł dopuścić się obrazy wskazanych w zarzucie przepisów, bowiem nie dysponował ani dokumentem, ani wiedzą o nim w toku procedowania w sprawie.

258 Lp.

259 Zarzut

260 L.

261 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania, w tym oparcie wyroku na wersji oskarżenia przedstawionej przez prokuratora;

262 ☐ zasadny

263 ☐ częściowo zasadny

264 ☒ niezasadny

265 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

266 Ogólna treść zarzutu powoduje, iż Sąd Apelacyjny zwolniony jest z obowiązku do jego szczegółowego odniesienia się – aktualne jest bowiem stanowisko już wcześniej wyrażone, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania konkretnie uchybień w procesie oceny poszczególnych dowodów oraz, że powyższe uchybienia miały (i jaki) wpływ na treść orzeczenia. W niniejszej sprawie powyższy warunek nie został spełniony.

267 Lp.

268 Zarzut

269 M.

270 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 2§1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez wydanie wyroku skazującego bez dostatecznych dowodów uprawdopodabniających fakt zawinienia oraz poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych określających regułę dowodzenia winy i zastąpienie ich poprzez domniemanie winy oskarżonego;

271 ☐ zasadny

272 ☐ częściowo zasadny

273 ☒ niezasadny

274 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

275 Ogólna treść zarzutu powoduje, iż Sąd Apelacyjny zwolniony jest z obowiązku do jego szczegółowego odniesienia się – aktualne jest bowiem stanowisko już wcześniej wyrażone, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania konkretnie uchybień w procesie gromadzenia i oceny poszczególnych dowodów oraz, że powyższe uchybienia miały (i jaki) wpływ na treść orzeczenia. W niniejszej sprawie powyższy warunek nie został spełniony. Oparcie zarzutu o treść art. 2§1 pkt 1 k.p.k. i art. 4 k.p.k. było nieprawidłowe – z przyczyn wskazanych w pkt J.2) niniejszego uzasadnienia.

276 Lp.

277 Zarzut

278 N.

279 Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art.410 k.p.k. poprzez – będące wynikiem nieuwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego – przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz niedostrzeżenie przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, skutkujące szeregiem nieprawidłowych stwierdzeń oraz ocen w szczególności – ustaleniem, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu w sytuacji kiedy zarówno świadek M. M. (1) nie został przesłuchany przed Sądem, kiedy zeznania powyższego świadka mogły podważyć podstawę oskarżenia;

280 ☐ zasadny

281 ☐ częściowo zasadny

282 ☒ niezasadny

283 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

284 Aktualny jest już wcześniej wyrażony pogląd (vide np. pkt A. uzasadnienia) , że skarżący obrońca mnożąc zbędnie zarzuty, które mimo oparcia ich każdorazowo o inny, rzekomo naruszony przepis procedury karnej, mimo w istocie zbliżonej treści kolejnych zarzutów – dąży do wytworzenia wrażenia, iż w sprawie doszło do rażących błędów procedowania, po to by osiągnąć procesowo założony skutek.

285 Wbrew twierdzeniom obrońcy w realiach niniejszej sprawy nie można dopatrzyć się naruszenia przez Sąd Okręgowy zasady wskazanej w art. 7 k.p.k. Przypomnieć należy, że ustalenia faktyczne pozostają pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów, gdy zostały poczynione na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej, czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (por. OSNKW 1975, z. 2, poz. 28, OSNPG 1979, z. 10, poz. 140, Z. Świda – Łagiewska – Zasada swobodnej oceny dowodów w polskim prawie karnym, Wrocław 1983, s. 76 – 90).

286 Taka sytuacja, w ocenie Sądu Apelacyjnego, ma właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie, a argumentacja skarżącego obrońcy nie wykazała, by było inaczej.

287 Lp.

288 Zarzut

289 O.

290 Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego nie daje podstaw do uznania w sposób wolny od wszelkich wątpliwości sprawstwa oskarżonego, którego powodem była błędna ocena dowodów oraz obraza prawa procesowego, wskazana w zarzutach apelacji.

291 ☐ zasadny

292 ☐ częściowo zasadny

293 ☒ niezasadny

294 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

295 Wobec uznania podniesionych przez obrońcę zarzutów obrazy przepisów postępowania za niezasadne, za oczywiście bezprzedmiotowy należy uznać wynikający z nich zarzut błędu w ustaleniach faktycznych; ustalenia faktyczne, w tym te dotyczące przypisania oskarżonemu czynów w pkt I i II wyroku są prawidłowe, o czym była mowa powyżej.

296 Wniosek

297 1) o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji

298 2) o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego czynu – w przypadku dopuszczenia przez Sąd II instancji dowodu z bezpośredniego przesłuchania w charakterze świadka M. M. (1)

299 ☐ zasadny

300 ☐ częściowo zasadny

301 ☒ niezasadny

302 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

303 Wnioski skarżącego obrońcy oskarżonego bezpodstawne wobec bezzasadności podniesionych zarzutów apelacyjnych.

304 Formułując pod adresem Sądu I instancji liczne zarzuty obrazy prawa procesowego (przywołując wiele przepisów kodeksu postępowania karnego, często wzajemnie wykluczających się, niemogących wspólnie egzystować w ramach jednego, prawidłowo skonstruowanego zarzutu apelacji i skutkujących wzajemną sprzecznością pomiędzy treścią zarzutu a przywołanymi podstawami prawnymi) obrońca oskarżonego podjął w istocie polemikę z dokonaną przez Sąd I instancji oceną materiału dowodowego i poczynionymi na tej podstawie ustaleniami faktycznymi, starając się przeforsować swoją odmienną ocenę w tym zakresie.

305 Apelacja Prokuratora

306 Lp.

307 Zarzut

308 I.

309 Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść , a polegający na niesłusznym przyjęciu przez Sąd, że oskarżony D. K. (1) swoim zachowaniem wypełnił znamiona usiłowania przypisanych mu czynów podczas, gdy prawidłowa ocena całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego świadczy, iż oskarżony swoim zachowaniem dopuścił się przypisanych mu czynów w formie dokonania;

310 ☒ zasadny

311 ☐ częściowo zasadny

312 ☐ niezasadny

313 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

314 Trafnie zarzucił prokurator, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżony swoim zachowaniem dopuścił się przypisanych mu czynów w formie dokonania. Działając z zamiarem kierunkowym, a więc w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i stosując oszukańcze zabiegi wprowadzające organ finansowy w błąd w zakresie prawidłowego rozliczenia należnego podatku od towarów i usług - z chwilą bowiem przedłożenia w Urzędzie Skarbowym deklaracji podatkowych w oparciu o poświadczające nieprawdę faktury VAT oskarżony D. K. (1) i doprowadzając do uszczuplenia należności podatkowych – zrealizował znamiona ustawowe występków z art. 286§1 k.k. w zb. z art. 294§1 k.k. w z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. Nie ma znaczenia dla przyjęcia formy dokonania okoliczność podnoszona przez oskarżonego i zaakceptowana przez Sąd I instancji, że wdrożone w sprawie kontrole w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz obliczania i wypłacania podatków stanowiących dochód Skarbu Państwa – skutecznie wykryły powyższy proceder.

315 Czym innym jest bowiem niekorzystne rozporządzenie mieniem, które stanowi znamię przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., czym innym zaś szkoda wyrządzona inkryminowanym działaniem. „Utożsamianie tych dwóch pojęć nie znajduje żadnego zakotwiczenia w treści art. 286 § 1 k.k., a jest pokłosiem mylenia "niekorzystnego rozporządzenie mieniem" ze "szkodą" czy "stratą", podczas gdy ten pierwszy i stanowiący znamię oszustwa termin ma szerszy od tych ostatnich zakres znaczeniowy i może także dotyczyć sytuacji, w której interesy majątkowe pokrzywdzonego ulegają pogorszeniu, mimo iż nie doszło do powstania żadnej szkody majątkowej. Szerokie ujęcie terminu "mienie" determinuje równie szeroką interpretację pojęcia "niekorzystnego rozporządzenia mieniem", przez co należy rozumieć wszelkie działania, które w majątku pokrzywdzonego powodują jakiekolwiek niekorzystne zmiany” (vide przykładowo: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 sierpnia 2018 r., II AKa 247/18). Zaniżenie należnego za dany okres zobowiązania podatkowego stanowi realizację znamion przestępstwa skarbowego określonego w art. 56 § 1 k.k.s. – w wypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek. Takiego zarzutu z Kodeksu Karnego Skarbowego nie sformułowano wobec oskarżonego we wniesionym w niniejszej sprawie akcie oskarżenia, choć nie można tracić z pola widzenia, że w zakresie przestępstw podatkowych, ściśle związanych z niniejszą sprawą, oskarżony odpowiada w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi – Północ w W., sygn.. akt IV K 457/14. Przypomnieć w tym miejscu godzi się, że zgodnie z treścią art. 8 § 1 k.k.s. nie ma przeszkód prawnych do tego, by sprawca ponosił odpowiedzialność i na gruncie Ustawy Kodeks Karny Skarbowy, i na podstawie przepisów karnych innej ustawy – w tym Kodeksu Karnego. „Reguły wyłączania wielości ocen mogą służyć do redukcji kwalifikacji prawnej w ramach normatywnej analizy przeprowadzonej odrębnie dla poszczególnych deliktów (skarbowego i powszechnego) objętych tym zbiegiem, natomiast nie mają już zastosowania do obu kwalifikacji prawnych jako całości. Inaczej rzecz ujmując: reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie jedynie w wypadku zbiegu przepisów ustawy, natomiast nie stosuje się ich w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa w art. 8 § 1 k.k.s. (vide Uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 24 stycznia 2013 r., I KZP 19/12).

316 Lp.

317 Zarzut

318 II.

319 Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść , a polegający na nietrafnym oraz całkowicie dowolnym ustaleniu, iż po stronie oskarżonego D. K. (1) istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna pozwalająca na orzeczenie wobec wyżej wymienionego łącznej kary w wymiarze 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby lat 5 (pięć), podczas, gdy charakter i okoliczności popełnionych przez niego czynów, ich wysoki stopień społecznej szkodliwości, postawa oskarżonego w toku całego postępowania, a także fakt jego dotychczasowej karalności przemawiają za orzeczeniem wobec niego kary pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia.

320 ☐ zasadny

321 ☐ częściowo zasadny

322 ☒ niezasadny

323 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

324 Zarzut jako niezasadny nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy orzekając o karze wskazał, że:

325 - uwzględniając odległość czasową od daty popełnienia przypisanych czynów i fakt, że w okresie tym oskarżony starał się funkcjonować nie naruszający obowiązujących przepisów co powoduje, że orzeczenie wobec oskarżonego łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 5 będzie karą słuszną i realizującą cele w zakresie indywidualnego , jak też społecznego oddziaływania;

326 - orzeczona wobec oskarżonego łączna grzywna w wymiarze 250 stawek dziennych po 30 zł każda będzie stanowiła dla niego realną dolegliwość, wpływając na kształtowanie właściwej postawy sprawcy dopuszczającego się przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

327 Argumentacja podniesiona przez prokuratora a koncentrująca się na fakcie, że „oskarżony dotychczas nie uiścił kwoty 903.186, 98 zł stanowiącej wysokości szkody wyrządzonej przez niego zarzucanym mu w punkcie II aktu oskarżenia przestępstwem” – pomija, że taki obowiązek nigdy nie został skutecznie nałożony na oskarżonego.

328 Z kolei podnosząc „dotychczasową karalność” oskarżonego – prokurator pomija, że w czasie popełnienia czynów przypisanych D. K. (1) był osobą niekaraną (vide akt oskarżenia oraz k. 748 – dane o karalności).

329 W efekcie skarżący prokurator nie podniósł w skardze odwoławczej tego rodzaju okoliczności, które mogłyby skutkować wzruszeniem prawidłowo orzeczonej i sprawiedliwej kary.

330 Wniosek

331 o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych przez Sąd oskarżonemu D. K. (1) w wyroku w punkcie I i II poprzez przyjęcie, że przypisanych mu czynów dopuścił się w formie dokonania i wyeliminowanie z ich opisu usiłowania, po czym przyjęcie, że D. K. (1) dopuścił się czynów określonych w art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w konsekwencji:

332 1) orzeczenie wobec oskarżonego D. K. (2) o którym mowa w art. 46§1 k.k., tj. obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody poprzez zapłatę na rachunek Urzędu Skarbowego w B. kwoty 903.186,98 zł

333 2) zmianę zaskarżonego wyroku w podstawie skazania, poprzez uchylenie rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania łącznej kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego D. K. (1).

334 ☐ zasadny

335 ☒ częściowo zasadny

336 ☐ niezasadny

337 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

338 Uznanie zarzutu z pkt I apelacji jako trafnego – skutkowało wydaniem orzeczenia reformatoryjnego, jak w pkt I wyroku;

339 Z uwagi na niepodzielenie zasadności zarzutu z pkt II apelacji – brak podstaw do uwzględnienia wniosku w kształcie postulowanym przez skarżącego.

340 Odnośnie postulowanego przez skarżącego orzeczenia na podstawie art. 46§1 k.k. obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody dodatkowo podnieść należy, że:

341 - złożony w sprawie wniosek nie koresponduje w żaden sposób z treścią zarzutów apelacyjnych;

342 - równocześnie zwrócić uwagę należy, że zgodnie z brzmieniem art. 46§1 k.k. w dacie popełnienia czynu przypisanego w punkcie II wyroku (art. 4§1 k.k.) orzeczenie obowiązku naprawienia szkody nie mogło nastąpić z urzędu, bowiem wymagało złożenia przez pokrzywdzonego lub inna uprawnioną osobę wniosku w tym zakresie;

343 - w realiach niniejszej sprawy po raz pierwszy wniosek ten został złożony przez prokuratora już po zamknięciu przewodu sądowego w głosach końcowych stron na rozprawie w dniu 23.09.2019 r. (vide k. 706);

344 - na terminie rozprawy w dniu 07.10.20 19 r. został wznowiony przewód sądowy w trybie art. 409 k.p.k. i po uprzedzeniu stron o możliwości zakwalifikowania czynów oskarżonego z uwzględnieniem przepisu art. 13§1 k.k. – obecny na Sali prokurator nie złożył wniosku o odszkodowanie (vide k. 723)

345 - na kolejnym terminie rozprawy w dniu 29 listopada 2019 r. po ponownym uprzedzeniu o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynów zarzuconych oskarżonemu – strony nie zgłosiły żadnych wniosków i przewód sądowy został zamknięty; w głosach końcowych prokurator jedynie „podtrzymał wnioski z dnia 23.09.2019 r.” (vide k. 735).

346 Zgodnie z art. 49a k.p.k., powinien zostać złożony najpóźniej do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej. Złożenie wniosku po zamknięciu przewodu sądowego, o którym stanowi przepis art. 405 k.p.k., jest bezskuteczne.

347 W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że termin z art. 49a k.p.k. nie został przez prokuratora w żadnym z analizowanych przypadków dochowany, gdyż każdorazowo wniosek o orzeczenie obowiązków naprawienia szkody był składany po zamknięciu przewodu sądowego na rozprawie głównej. W aktualnym stanie prawnym w żadnym przypadku wniosek nie może zostać złożony w mowach końcowych, ani w instancji odwoławczej. Złożenie wniosku po zamknięciu przewodu sądowego jest bezskuteczne. (podobnie: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 sierpnia 2018 r., II AKa 247/18).

348 1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

349 1.

350 Brak

351 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

352 2. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

353 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

354 1.

355 Przedmiot utrzymania w mocy

356 W punkcie II wyroku: utrzymano w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części – w związku ze zmianami wskazanymi w punkcie I wyroku

357 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

358 Kontrola odwoławcza dokonana w sprawie nie potwierdziła zasadności zarzutów przedstawionych w apelacji obrońcy opartych o treść art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.

359 Zasadny zarzut prokuratora wskazany w punkcie I apelacji doprowadził do zmiany wyroku Sądu I instancji w zakresie wskazanym w punkcie I wyroku Sądu Apelacyjnego. Kara wymierzona oskarżonemu tak w odniesieniu do kar jednostkowych, jak i kary łącznej – jest sprawiedliwa i nie nosi cech rażącej surowości. Brak przy tym podstaw do uwzględnienia wniosku prokuratora o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46§1 k.k.

360 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

361 1.

362 Przedmiot i zakres zmiany

363 W punkcie I wyroku: zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

364 a) w opisach czynów przypisanych w punktach I i II wyroku:

365 - ustalenie „usiłując poprzez to wprowadzić w błąd” zastąpiono ustaleniem „wprowadzając w błąd”,

366 - wyeliminowano zapisy „lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na wdrożone w stosunku do Firmy Usługowo – handlowej (...) D. K. (1) postępowanie kontrolne przez Urząd Kontroli Skarbowej w B.”,

367 b) w odniesieniu do czynów przypisanych w punktach I i II wyroku wyeliminowano z podstawy prawnej skazania art. 13§1 k.k., zaś z podstawy prawnej wymiaru kary art. 14§1 k.k.;

368 Zwięźle o powodach zmiany

369 Zasadny zarzut prokuratora wskazany w punkcie I apelacji doprowadził do zmiany wyroku Sądu I instancji – z przyczyn wskazanych w odpowiedzi na ten zarzut

370 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

371 Nie dotyczy

372 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

373 1.1.

374 ☐ art. 439 k.p.k.

375 Zwięźle o powodach uchylenia

376 2.1.

377 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

378 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

379 Zwięźle o powodach uchylenia

380 3.1.

381 Konieczność umorzenia postępowania

382 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

383 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

384 4.1.

385 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

386 Zwięźle o powodach uchylenia

387 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

388 Nie dotyczy

389 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

390 Brak

391 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

392 Przytoczyć okoliczności

393 1. Koszty Procesu

394 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

395 Przytoczyć okoliczności

III.

396 zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1800 zł tytułem opłaty za drugą instancję oraz obciążono go wydatkami za postępowanie odwoławcze – zgodnie z treścią art. 634 k.p.k., art. 636§1 k.p.k. oraz art. 2 ust 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. 1983.49.223. jednolity tekst z późn. zm.)

397 2. PODPIS

398 Dorota Tyrała Izabela Szumniak Anna Nowakowska

399 1.3. Granice zaskarżenia

400 Kolejny numer załącznika

401 I

402 Podmiot wnoszący apelację

403 Obrońca oskarżonego

404 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

405 wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt V K 179/19

406 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

407 ☒ na korzyść

408 ☐ na niekorzyść

409 ☒ w całości

410 ☐ w części

411 ☐

412 co do winy

413 ☐

414 co do kary

415 ☐

416 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

417 1.3.2. Podniesione zarzuty

418 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

419 ☐

420 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

421 ☐

422 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

423 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

424 ☒

425 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

426 ☒

427 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

428 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

429 ☐

430 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

431 ☐

432 art. 439 k.p.k.

433 ☐

434 brak zarzutów

435 1.4. Wnioski

436 ☒

437 uchylenie

438 ☒

439 Zmiana

440 1.3. Granice zaskarżenia

441 Kolejny numer załącznika

442 II

443 Podmiot wnoszący apelację

444 Prokurator

445 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

446 wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt V K 179/19

447 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

448 ☐ na korzyść

449 ☒ na niekorzyść

450 ☒ w całości

451 ☐ w części

452 ☐

453 co do winy

454 ☐

455 co do kary

456 ☐

457 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

458 1.3.2. Podniesione zarzuty

459 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

460 ☐

461 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

462 ☐

463 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

464 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

465 ☐

466 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

467 ☒

468 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

469 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

470 ☐

471 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

472 ☐

473 art. 439 k.p.k.

474 ☐

475 brak zarzutów

476 1.4. Wnioski

477 ☐

478 uchylenie

479 ☒

480 Zmiana