Uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 15 kwietnia 2021 r., II AKa 278/20

uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 15 kwietnia 2021 r., II AKa 278/20

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 278/20

2 1.

3 2.WYROK

4 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

5 Dnia 15 kwietnia 2021 r.

6 3.Sąd Apelacyjny w Szczecinie II Wydział Karny w składzie:

7 4. Przewodniczący: SSA Janusz Jaromin

8 5. Sędziowie: SA Piotr Brodniak (spr.)

9 6. SA Andrzej Wiśniewski

10 7. Protokolant: st. sekr. sądowy Karolina Pajewska

11 8.przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Szczecinie Agnieszki Andrzejewskiej

12 9.po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy

13 10.A. G.

14 11.o odszkodowanie w trybie 552 kpk

15 12.na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

16 13.od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie

17 14.z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt III Ko 325/20

18 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

19 II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy A. G. kwotę 240 (dwustu czterdziestu) złotych tytułem zwrotu kosztów wynikających z ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;

20 III. wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

21 SSA Andrzej Wiśniewski SSA Janusz Jaromin SSA Piotr Brodniak

Uzasadnienie

22 Formularz UK 2

23 Sygnatura akt

24 II AKa 278/20

25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

26 1

27 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

28 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

29 Wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt III Ko 325/20

30 1.2. Podmiot wnoszący apelację

31 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☐ obrońca

35 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☐ inny

37 1.3. Granice zaskarżenia

38 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☐ na korzyść

40 ☒ na niekorzyść

41 ☒ w całości

42 ☐ w części

43 ☐

44 co do winy

45 ☐

46 co do kary

47 ☒

48 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

49 1.1.2. Podniesione zarzuty

50 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

51 ☐

52 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

53 ☐

54 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

55 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

56 ☐

57 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

58 ☒

59 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

60 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

61 ☐

62 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

63 ☐

64 art. 439 k.p.k.

65 ☐

66 brak zarzutów

67 1.4. Wnioski

68 ☒

69 uchylenie

70 ☒

71 zmiana

72 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

73 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

74 1.5. Ustalenie faktów

75 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

76 Lp.

77 Oskarżony

78 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

79 Dowód

80 Numer karty

81 2.1.1.1.

82 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

83 Lp.

84 Oskarżony

85 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

86 Dowód

87 Numer karty

88 2.1.2.1.

89 1.6. Ocena dowodów

90 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach uznania dowodu

94 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

95 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

96 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

97 Dowód

98 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

99 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

100 Lp.

101 Zarzut

102 3.1.

103 błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych

104 za podstawę orzeczenia, który miał wpływ

105 na jego treść polegający na przyjęciu,

106 że A. G. składając w dniu

107 12 czerwca 2020 r. wniosek o zasądzenie zadośćuczynienia, złożył go w terminie określonym w art. 555 k.p.k., albowiem wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia

108 29 maja 2018 r., sygn. akt III K 298/16 uniewinniający wyżej wymienionego od zarzucanych mu czynów uprawomocnił się

109 w dniu 13 czerwca 2019 r., podczas gdy wyrok ten uprawomocnił się po upływie 14 dni

110 od doręczenia prokuratorowi jego odpisu wraz

111 z uzasadnieniem tj. w dniu 26 września 2018 r., a tym samym został złożony po upływie roku

112 od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego w sprawie, tj. po upływie terminu

113 o jakim mowa w art. 555 k.p.k.

114 ☐ zasadny

115 ☐ częściowo zasadny

116 ☒ niezasadny

117 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

118 Ustosunkowując się do przedstawionego powyżej zarzutu, już w tym miejscu stwierdzić należy, że jego bezzasadność jest konsekwencją tego, iż autor apelacji, oczywiście błędnie lokuje moment, w którym wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt III K 298/16 stał się prawomocny. Skarżący wskazuje, że skoro Sąd Apelacyjny w Szczecinie, postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt

119 II AKa 242/18, pozostawił bez rozpoznania, jako wniesioną przez osobę nieuprawnioną, jedyną apelację wywiedzioną od wspomnianego wyroku, a mianowicie apelację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, zaś Sąd odwoławczy, postanowieniem z dnia

120 13 czerwca 2019 r., utrzymał w mocy orzeczenie z dnia 3 kwietnia 2019 r., to w takiej sytuacji „(…) ustalenia odnośnie daty uprawomocnienia się wyroku mogły być czynione w oparciu

121 o działania procesowe podejmowane przez osoby uprawnione”, zaś „jedyną osobą uprawnioną do złożenia apelacji w niniejszej sprawie był prokurator (…)” (strona 6-7 apelacji), któremu to odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono w dniu 11 września 2018 r.

122 W związku z tym, że prokurator nie zaskarżył wyroku, ten, zdaniem apelującego, uprawomocnił się po upływie 14 dni, to jest w dniu 26 września 2018 r.

123 Formułując tę na wskroś bezzasadną supozycję, skarżący w ogóle nie zważa

124 na uwagi, które na temat omawianej materii przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy. W tej sytuacji wypada więc jedynie powtórzyć za tym Sądem, to co zresztą wskazano również w tezie 1 komentarza do art. 9 kodeksu karnego wykonawczego, Krzysztof Dąbkiewicz, System Informacji Prawnej LEX, a mianowicie, że podstawowym kryterium prawomocności jest niezaskarżalność orzeczenia w drodze zwykłych środków odwoławczych (T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2009, s. 188; Z. Doda, A. Gaberle, Kontrola odwoławcza w procesie karnym. Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Komentarz, t. II, Warszawa 1997, s. 44; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego..., 1999, s. 129; Z. Świda [w:] T. Szymanowski, Z. Świda, Komentarz..., 1998, s. 34; S. Steinborn, Prawomocność części..., s. 66). Natomiast kwestia zaskarżalności bądź niezaskarżalności wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia

125 29 maja 2018 r., sygn. akt III K 298/16, a konkretnie kwestia dopuszczalności apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, po przedstawieniu tejże apelacji Sądowi Apelacyjnemu w Szczecinie, była przedmiotem analizy tego Sądu. Zwieńczeniem owej analizy jest natomiast postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia

126 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa 242/18 o pozostawieniu apelacji bez rozpoznania,

127 które to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu odwoławczego z dnia

128 13 czerwca 2019 r. A zatem, wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt III K 298/16, uzyskał przymiot prawomocnego orzeczenia, nie w jakimkolwiek dniu, lub w dniu wskazywanym przez skarżącego, lecz konkretnie w dniu 13 czerwca 2019 r.,

129 kiedy to ostatecznie Sąd Apelacyjny w Szczecinie rozstrzygnął, że apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie może być przedmiotem postępowania odwoławczego. Stwierdzenie tych, oczywistych w swej wymowie faktów, właśnie z uwagi na tę oczywistość, nie wymaga zaś odwoływania się do piśmiennictwa bądź orzecznictwa sądów powszechnych lub Sądu Najwyższego, niemniej jednak, by przekonać skarżącego, że jest właśnie tak jak przedstawiono to wyżej i jak przedstawił to również Sąd Okręgowy, należy się odwołać

130 do tezy 2 komentarza do art. 9 kodeksu karnego wykonawczego, Krzysztof Dąbkiewicz, System Informacji Prawnej LEX oraz do tez 14 i 15 komentarza do art. 9 kodeksu karnego wykonawczego, Zbigniew Hołda, Kazimierz Postulski, System Informacji Prawnej LEX,

131 w których to wprost wskazano, że orzeczenie staje się prawomocne, między innymi wtedy, gdy upłynął termin do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu odwoławczego pozostawiającego bez rozpoznania środek odwoławczy (art. 430 § 1 k.p.k.) albo zażalenie na to postanowienie nie zostało uwzględnione.

132 W konkluzji stwierdzić zatem należy, że wniosek, który zainicjował postępowanie

133 w niniejszej sprawie został złożony w terminie przewidzianym w art. 555 k.p.k. Skoro bowiem wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt III K 298/16 uprawomocnił się w dniu 13 czerwca 2019 r., to termin, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie upływał w dniu 13 czerwca 2020 r. Tymczasem z daty stempla pocztowego (k.8) wynika, że wspomniany wniosek został złożony w urzędzie pocztowym w dniu

134 12 czerwca 2020 r., a więc bez wątpienia przed upływem rocznego terminu przedawnienia roszczenia o zadośćuczynienie.

135 Wniosek

136 O zmianę bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

137 ☐ zasadny

138 ☐ częściowo zasadny

139 ☒ niezasadny

140 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

141 Wniosek niezasadny z powodów wskazanych powyżej.

142 3.2.

143 błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych

144 za podstawę orzeczenia, który miał wpływ

145 na jego treść polegający na przyjęciu,

146 że zastosowane wobec A. G. postanowieniem Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt

147 V Kp 977/15 tymczasowe aresztowanie

148 było niewątpliwie niesłuszne podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez A. G. zarzucanych mu przestępstw, a za zastosowaniem środka zapobiegawczego

149 w postaci tymczasowego aresztowania przemawiała obawa matactwa ze strony wyżej wymienionego.

150 ☐ zasadny

151 ☐ częściowo zasadny

152 ☒ niezasadny

153 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

154 Dokonując instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku przez pryzmat omawianego

155 w tym miejscu zarzutu, na wstępie wypada zauważyć, że podstawą argumentów przytoczonych na jego poparcie, autor apelacji czyni powszechnie akceptowany i zasługujący na pełną aprobatę pogląd, który został wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia

156 15 września 1999 r., I KZP 27/99, OSNKW 1999/11-12/72 oraz będące, de facto,

157 jego powieleniem, aczkolwiek dotyczące zatrzymania a nie tymczasowego aresztowania, poglądy zaprezentowane w orzeczeniach Sądów Apelacyjnych w Katowicach i w Warszawie, a także w publikacji wskazanej w apelacji. Rzecz jednak w tym, że lektura owych argumentów uprawnioną czyni tezę, że skarżący nie zapoznał się z uzasadnieniem wspomnianej uchwały, a jeżeli to zrobił, to nie poddał analizie, a przynajmniej refleksji, przedstawionych w tym uzasadnieniu uwag i spostrzeżeń. Nawiązując zaś do nich, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w części motywacyjnej wyżej wymienionej uchwały, Sąd Najwyższy wprost

158 i jednoznacznie wskazał, iż „(…) oceny słuszności tymczasowego aresztowania, na gruncie przepisu art. 552 § 4 k.p.k., należy dokonywać przede wszystkim z punktu widzenia ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie.” A zatem, w obliczu tej konstatacji, bezzasadnie brzmi stwierdzenie skarżącego, iż „(…) orzeczenie uniewinniające oskarżonego

159 od zarzucanych mu czynów nie rzutuje w sposób zasadniczy na rozstrzygnięcie

160 we wskazanym przedmiocie (…)” (w przedmiocie niewątpliwej niesłuszności tymczasowego aresztowania - uwaga Sądu Apelacyjnego). W dalszej kolejności trzeba zauważyć,

161 iż z uzasadnienia analizowanej uchwały wynika również i to, co akcentuje apelujący,

162 a mianowicie, że na ocenę słuszności tymczasowego aresztowania, poza treścią finalnego rozstrzygnięcia, mogą mieć także wpływ inne okoliczności. Rzecz jednak w tym,

163 że nie jakiekolwiek, lecz takie, które w uzasadnieniu uchwały zostały precyzyjnie wskazane przez Sąd Najwyższy. Konkretnie chodzi o trzy sytuacje. Pierwsza z nich materializuje się wówczas, gdy „(…) tymczasowe aresztowanie nie powinno nastąpić, bez względu

164 na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie, a więc takie, które zostało zastosowane z obrazą przepisów rozdziału 28 k.p.k., odnoszących się do tego środka zapobiegawczego:

165 art. 249, 250, 253, 257-260 i 263 k.p.k. W tym wypadku ocena słuszności dokonywana

166 jest z punktu widzenia okoliczności istniejących w chwili stosowania tymczasowego aresztowania, gdyż właśnie wtedy zostało wydane orzeczenie z obrazą wskazanych przepisów. Dalszy przebieg postępowania nie ma znaczenia dla dokonania oceny słuszności.” Druga sytuacja urzeczywistnia się „(…) w wypadku stosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 259 § 4 k.p.k., gdy oskarżony (podejrzany) ukrywał się

167 lub uporczywie nie stawiał się na wezwania (…).” W takiej sytuacji „(…) nie można przyjąć niewątpliwej niesłuszności tymczasowego aresztowania, gdyż wówczas nie mamy

168 do czynienia z obrazą przepisów rozdziału 28 k.p.k. Jest to bowiem sytuacja, gdy organ państwa (sąd), w sposób jedynie skuteczny, przez zastosowanie tymczasowego aresztowania, realizował swój ustawowy obowiązek (art. 2 k.p.k.), a oskarżony (podejrzany) o popełnienie przestępstwa, będąc do tego zobowiązany ustawowo (art. 75 § 1 k.p.k.),

169 nie stawiał się na wezwania sądu. Kolizja dwóch dóbr (skutecznego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości i wolności oskarżonego) rozstrzygnięta została przez ustawodawcę właśnie w unormowaniu art. 259 § 4 k.p.k. Takie tymczasowe aresztowanie nie tylko nie jest niewątpliwie niesłuszne, czy niesłuszne, lecz uznać je trzeba po prostu za słuszne,

170 jako zgodne z prawem.” I wreszcie trzecia sytuacja ma związek ze stosowaniem tymczasowego aresztowania na podstawie art. 259 § 4 k.p.k., gdy nie można ustalić tożsamości oskarżonego. „W wypadku bowiem, gdy przyczyną tego jest niepodyktowana realizacją prawa do obrony odmowa z jego strony wykazania swej tożsamości, to również takiego pozbawienia wolności nie będzie można uznać za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie, gdyż to właśnie sam poszkodowany, swym umyślnie zawinionym zachowaniem, spowodował niekorzystne dla siebie orzeczenie w tym przedmiocie.

171 W tym wypadku także względy słuszności będą przemawiały za wyłączeniem odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa”, aczkolwiek „(…) nie sposób wykluczyć, że okoliczności konkretnej sprawy pozwolą przyjąć niewątpliwą niesłuszność aresztowania, mimo, w zasadzie, nagannego zachowania oskarżonego, powodującego stosowanie tymczasowego aresztowania, np. takie zachowanie osoby o wyjątkowo niskim poziomie intelektualnym.”

172 W konkluzji tych uwag Sąd Najwyższy stwierdził zaś, że „(…) w wypadkach gdy przy stosowaniu tymczasowego aresztowania sąd nie dopuścił się obrazy prawa procesowego, ocena niewątpliwej niesłuszności tymczasowego aresztowania wymaga uwzględnienia, przede wszystkim, ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie w przedmiocie odpowiedzialności karnej osoby, która w tym trybie była pozbawiona wolności, a także całokształtu okoliczności ustalonych do chwili wydawania orzeczenia przez sąd rozpatrujący wniosek

173 o odszkodowanie z tego tytułu. Konieczność uwzględnienia tak szerokiego kręgu okoliczności wynika, o czym była już mowa, z tego, że, co prawda, odpowiedzialność Skarbu Państwa za niesłuszne tymczasowe aresztowanie opiera się na zasadzie ryzyka,

174 ale jednocześnie niesłuszność musi mieć charakter niewątpliwy. Z tego punktu widzenia,

175 za niewątpliwie niesłuszne, w zasadzie, uznać należy każde tymczasowe aresztowanie oskarżonego (podejrzanego), który ostatecznie (prawomocnie) został: uniewinniony, umorzono w stosunku do niego postępowanie, także warunkowo, sąd odstąpił

176 od wymierzenia kary, nastąpiło skazanie na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, wymierzona została tylko kara nie związana z pozbawieniem wolności lub środek karny, a także, gdy wymierzona została kara pozbawienia wolności

177 w wysokości niższej niż okres tymczasowego stosowania aresztowania - w tym ostatnim wypadku problem odszkodowania dotyczy tylko stosowania tymczasowego aresztowania

178 w czasie stanowiącym różnicę między tymi okresami. Jednakże okoliczności ustalone

179 w konkretnej sprawie, mogą stać się podstawą oceny, że w niektórych z powyżej wskazanych wypadkach tymczasowe aresztowanie, co prawda, było niesłuszne, ale nie było ono niewątpliwie niesłuszne, co, w świetle unormowania art. 552 § 4 k.p.k. (argumentum

180 a contrario) stanowi przesłankę eksoneracyjną. Taką okolicznością będzie zawinione zachowanie oskarżonego, pozwalające postawić mu zarzut, ze społecznego punktu widzenia, spowodowania niekorzystnego dla siebie orzeczenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania.

181 Prawomocne uniewinnienie, w zasadzie, stanie się zawsze podstawą ustalenia,

182 że wcześniej stosowane tymczasowe aresztowanie było niewątpliwie niesłuszne, i to bez względu na to, czy jego podstawą będzie pewne stwierdzenie, że przestępstwa w ogóle nie popełniono, albo że popełnił je kto inny, czy też stało się tak dlatego, że nie zdołano zebrać wystarczających dowodów winy, nawet wówczas, gdy zastosowanie miała reguła określona w art. 5 § 2 k.p.k. W tych bowiem wszystkich sytuacjach uznać należy, pamiętając o tym,

183 że zgodnie z przepisami rozdziału 28 k.p.k. tymczasowe aresztowanie może nastąpić

184 w sytuacji niepewności dowodowej co do sprawstwa i zawinienia aresztowanego

185 (art. 249 § 1 in fine k.p.k.), to jeżeli sąd nie wykaże, w sposób nie budzący wątpliwości,

186 że oskarżonemu można przypisać sprawstwo i zawinienie, to właśnie zasada słuszności przemawiać będzie za przyjęciem, iż odpowiedzialność za szkodę i krzywdę wynikłą

187 ze stosowania w takiej sytuacji tymczasowego aresztowania, na zasadzie ryzyka, ponosi Skarb Państwa.”

188 Odnosząc zaprezentowane uwagi do realiów niniejszej sprawy, należy zaś przypomnieć, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia

189 29 maja 2018 r., sygn. akt III K 298/16 A. G. został uniewinniony

190 od popełnienia zarzuconych mu czynów. Wskazać też trzeba, że tymczasowe aresztowanie wymienionego nie nastąpiło z obrazą przepisów rozdziału 28 k.p.k., zaś podstawą decyzji

191 o zastosowaniu tymczasowego aresztowania nie było zawinione zachowanie A. G. polegające, na przykład, na ukrywaniu się, ucieczce, czy też innym bezprawnym zachowaniu utrudniającym prowadzone wówczas postępowanie. W świetle tych uwarunkowań jest więc oczywistym, że sytuacja związana z tymczasowym aresztowaniem A. G. nie jest żadną z tych, o których mowa powyżej, a których to istnienie wyłącza odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa. To z kolei oznacza, że tymczasowe aresztowanie wymienionego było niewątpliwie niesłuszne, a bez znaczenia dla takiej jego oceny jest to, co eksponuje autor apelacji, a mianowicie, że tymczasowe aresztowanie A. G. było podyktowane obawą matactwa z jego strony, zaś po zastosowaniu tego środka, prokurator niezwłocznie go uchylił. Taki a nie inny, dodać trzeba, prawidłowo zdefiniowany przez Sąd Okręgowy, charakter tymczasowego aresztowania A. G., w konsekwencji więc powoduje, iż jego wniosek o zrekompensowanie krzywd wywołanych tymże aresztowaniem jest w pełni zasadny. Formułując ten pogląd, z powodu, o którym mowa poniżej, jedynie na marginesie należy zauważyć, że w uzasadnieniu apelacji prokurator stwierdza, iż przyznana wnioskodawcy kwota zadośćuczynienia jest wygórowana. Ta uwaga skarżącego nie jest jednak „sprzęgnięta” z podniesionymi przez niego zarzutami, w związku z czym, ustosunkowując się do niej wystarczającym jest poprzestanie na stwierdzeniu, że kwota zadośćuczynienia zasądzonego na rzecz A. G. została ukształtowana na właściwym poziomie.

192 Wniosek

193 O zmianę bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

194 ☐ zasadny

195 ☐ częściowo zasadny

196 ☒ niezasadny

197 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

198 Wniosek niezasadny z powodów wskazanych powyżej.

199 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

200 4.1.

201 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

202 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

203 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

204 5.1.1.

205 Przedmiot utrzymania w mocy

206 Całe, wyrażone w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie.

207 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

208 Wyrok został utrzymany w mocy z powodów wcześniej zaprezentowanych.

209 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

210 5.2.1.

211 Przedmiot i zakres zmiany

212 Zwięźle o powodach zmiany

213 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

214 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

215 5.3.1.1.1.

216 ☐ art. 439 k.p.k.

217 Zwięźle o powodach uchylenia

218 5.3.1.2.1.

219 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

220 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

221 Zwięźle o powodach uchylenia

222 5.3.1.3.1.

223 Konieczność umorzenia postępowania

224 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

225 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

226 5.3.1.4.1.

227 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

228 Zwięźle o powodach uchylenia

229 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

230 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

231 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

232 Przytoczyć okoliczności

233 II

234 O kosztach zastępstwa procesowego poniesionych przez wnioskodawcę

235 w postępowaniu odwoławczym, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie

236 art. 554 § 4 k.p.k. i § 11 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

237 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie

238 (Dz.U.2015.1800).

239 6. Koszty Procesu

240 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

241 Przytoczyć okoliczności

III.

242 Zgodnie z treścią art. 554 § 4 k.p.k. postępowanie przeprowadzone

243 w niniejszej sprawie jest wolne od kosztów sądowych, w związku z czym ponosi

244 je Skarb Państwa.

245 7. PODPIS

246 SSA Andrzej Wiśniewski SSA Janusz Jaromin SSA Piotr Brodniak

247 1.11. Granice zaskarżenia

248 Kolejny numer załącznika

249 1

250 Podmiot wnoszący apelację

251 Prokurator

252 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

253 Zasądzone zadośćuczynienie

254 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

255 ☐ na korzyść

256 ☒ na niekorzyść

257 ☒ w całości

258 ☐ w części

259 ☐

260 co do winy

261 ☐

262 co do kary

263 ☒

264 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

265 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

266 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

267 ☐

268 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

269 ☐

270 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

271 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

272 ☐

273 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

274 ☒

275 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

276 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

277 ☐

278 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

279 ☐

280 art. 439 k.p.k.

281 ☐

282 brak zarzutów

283 0.1.1.4. Wnioski

284 ☒

285 uchylenie

286 ☒

287 zmiana