Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2005 r., III SA/Wa 1890/04

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2005 r., III SA/Wa 1890/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (spr.), Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] w S. na postanowienie Ministra Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...], 2) stwierdza, że postanowienia, których nieważność stwierdzono nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Polityki Społecznej na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 E. H., skarżący w niniejszej sprawie, pismem z dnia [...] października 2003 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., zgłosił zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...]z dnia [...] października 2003 r.

3 Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2003 r. wobec Przedsiębiorstwa [...] wydana została decyzja w sprawie zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (określany dalej jako "PFRON"), od której to decyzji złożono odwołanie. Na odwołanie to Przedsiębiorstwo nie otrzymało odpowiedzi.

4 PFRON, działając jako wierzyciel egzekwowanych należności, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. postanowił "oddalić zarzut, ponieważ podmiot nie złożył odwołania do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej". Jego zdaniem pismo z dnia [...] września 2003 r. nie jest odwołaniem, a wnioskiem o częściowe umorzenie oraz rozłożenie zaległości na raty.

5 Wyjaśnił też, że zgodnie z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej instytucja umorzenia zaległości skonstruowana jest na zasadzie uznania administracyjnego, a złożenie przez podmiot wniosku nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu egzekucji administracyjnej.

6 Na postanowienie to Skarżący złożył zażalenie. Stwierdził, że pismo z dnia [...] września 2003 r. zawierało nie tylko wniosek o rozważenie możliwości umorzenia należności, ale także odwołanie od decyzji. Jego zdaniem jakiekolwiek sformułowanie treści odwołania nie pozwala organowi administracji interpretować zamiaru strony w tym postępowaniu i stwierdzać, czy pismo jest odwołaniem, czy pismem innego rodzaju. Samo złożenie w przepisanym terminie pisma, w którym w jakikolwiek sposób poddaje się w wątpliwość prawidłowość decyzji, jest odwołaniem nakładającym na organ I i II instancji obowiązek kontroli decyzji w całości, niezależnie od zamiaru strony. Stanowisko takie wielokrotnie wyrażał Naczelny Sąd Administracyjny.

7 Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. Minister Polityki Społecznej zaskarżone postanowienie "Prezesa Zarządu PFRON" utrzymał w mocy.

8 Stwierdził, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przypadki wymienione w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.". W jego ocenie, w niniejszej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek stanowiących podstawę do uwzględnienia zarzutów strony. W oparciu o ww. przepis nie można uznać zarzutu Skarżącego o braku podstaw do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego. W okresie od sierpnia 1998 r. do grudnia 1999 r. był on bowiem zobowiązany do dokonywania comiesięcznych wpłat na PFRON. Ponieważ Skarżący nie wywiązał się z tego obowiązku, wydana została decyzja określająca wysokość zaległości i odsetek za zwłokę. Minister wskazał też, że zgodnie z art. 224 Ordynacji podatkowej wniesienie odwołania od decyzji określającej zaległość nie wstrzymuje jej wykonania.

9 W ocenie organu odwoławczego słuszny jest natomiast argument Skarżącego, że pismo z dnia [...] września 2003 r. można uznać za odwołanie od decyzji. Zgodnie z art. 169 Ordynacji podatkowej organ I instancji powinien był wezwać stronę do sprecyzowania jej żądania i usunięcia ewentualnych braków pisma. Wskazał, że w przypadku nieprzekazania odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu, Skarżącemu służy skarga na bezczynność organu I instancji do Ministra Polityki Społecznej. Uznał jednakże, że powyższe uchybienie nie może stanowić podstawy do uznania zarzutu wobec przedmiotowego postępowania egzekucyjnego.

10 Na postanowienie to Skarżący złożył skargę, w której wniósł o jego uchylenie.

11 Zdaniem Skarżącego "zmienne" stwierdzenie organu odwoławczego, iż pismo z dnia [...] września 2003 r. należało uznać za odwołanie stoi w sprzeczności z jego pozostałymi ustaleniami. W takim przypadku wcześniejsze działania organów administracji dotknięte były wadą powodującą nieważność toczącego się postępowania. Twierdzenie, że stronie przysługuje wyłącznie skarga na bezczynność organu jest nieporozumieniem, zgodnie bowiem z zasadą wyrażoną w art. 8 i 9 k.p.a. działanie takie nie pogłębia zaufania obywateli do organów Państwa i nie realizuje nałożonego na organy obowiązku informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

12 Skarżący podniósł, że utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy pociąga za sobą wykonalność nałożonych na niego obowiązków, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego nie zostały wyjaśnione okoliczności wskazywane w piśmie z dnia [...] września 2003 r. Minister Polityki Społecznej winien był na mocy art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. zawiesić postępowanie i wystąpić do właściwego organu o podjęcie należytych czynności mających na celu doprowadzenie toczącej się sprawy do stanu zgodnego z prawem.

13 Niezależnie od powyższego Skarżący stwierdził, iż w dalszym ciągu podnosi okoliczności uzasadniające konieczność uwzględnienia odwołania w zakresie obowiązków dotyczących wpłat PFRON, ponieważ organy ustaliły istnienie przesłanki z art. 48 § 1 Ordynacji podatkowej, czyli uzasadnionego interesu podatnika wynikającego ze skrajnie złej sytuacji finansowej. Skarżący zarzucił też, że organy nie wskazały w decyzjach przyczyn odmowy uwzględnienia składanych przez niego wniosków, nie dokonały szczegółowego badania jego sytuacji majątkowej, która wskazałaby granice umorzenia lub raty możliwe do zapłacenia. Wskazanie jedynie na korzystanie przez niego z takiej ulgi w latach 1995-1997 i brak informacji o skutkach skorzystania z takiej ulgi, w ocenie Skarżącego stanowi rażące naruszenie przepisów procesowych tj. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący powołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.

14 W odpowiedzi na skargę Minister Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

16 Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to obowiązek i prawo Sądu zbadania, czy zaskarżona decyzja nie została wydania z naruszeniem prawa, mogącym skutkować stwierdzeniem jej nieważności.

17 Zgodnie natomiast z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy.

18 Organ administracji, spełniając obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. wraz z odpowiedzią na skargę przekazuje Sądowi akta sprawy, przez które należy rozumieć zarówno wydawane przezeń indywidualne akty, jak i dokumenty stanowiące podstawę rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym.

19 W niniejszej sprawie Sąd zwrócił Ministrowi Polityki Społecznej akta, wzywając go jednocześnie do nadesłania oryginałów akt administracyjnych lub uwierzytelnionych czytelnych kopii dokumentów.

20 Minister Polityki Społecznej pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. poinformował, iż wystąpił o akta do organu I instancji, po czym w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. stwierdził, że ani on, ani też organ I instancji nie są w posiadaniu oryginałów dokumentów. W związku z powyższym nie jest możliwe uwierzytelnienie wymaganych przez Sąd dokumentów. Ponadto stwierdził, że brak jest również bardziej czytelnych kopii dokumentów niż te, które przekazano Sądowi, ponieważ w takim stanie zostały one przedłożone przez stronę.

21 W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że dokumenty nadesłane przez Ministra Polityki Społecznej są tymi, które składały się na akta sprawy w rozumieniu art. 54 § 2 p.p.s.a., a zatem zarówno materiał dowodowy, jak i postanowienia wydane przez organy orzekające miały kształt taki, jak wynika z przedłożonych kserokopii.

22 Przede wszystkim Sąd uznał, że pismo PFRON z dnia [...] grudnia 2003 r., aczkolwiek nie zawiera w swej treści ani podstawy prawnej, a określenia "postanowienie", to w istocie jest postanowieniem w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania (powoływanego dalej jako "k.p.a."). Zawiera ono bowiem rozstrzygnięcie i pouczenie, wprawdzie niepełne, bo nie wskazujące ani terminu, ani też trybu złożenia zażalenia. Sąd uwzględnił, iż pismo to jest odpowiedzią na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w sprawie zajęcia stanowiska co do zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie zaś z art. 17 § 1 w związku z art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", zajmowane przez wierzyciela stanowisko w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych ma formę zaskarżalnego postanowienia.

23 Sąd stwierdza jednakże, iż postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Przepisy tego kodeksu mają zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym z mocy art. 18 u.p.e.a.

24 Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym, zajmuje wierzyciel. Przepis art. 1a pkt 13 tejże ustawy stanowi natomiast, że wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Ponadto z brzmienia art. 26 § 1 u.p.e.a. jednoznacznie wynika, że tytuł wykonawczy wystawiany jest przez wierzyciela. Z kolei zgodnie z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) powoływanej dalej jako "ustawa o rehabilitacji osób niepełnosprawnych", do egzekucji należności z tytułu wpłat na PFRON stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia Prezes Zarządu Funduszu.

25 Zdaniem Sądu wynika z powyższego, że status wierzyciela co do należności z tytułu wpłat na PFRON przysługuje Prezesowi Zarządu Funduszu. Oznacza to, że stanowisko co do zarzutów egzekucyjnych zgłoszonych przez Skarżącego powinien był wyrazić Prezes Zarządu Funduszu.

26 Z treści postanowienia z dnia [...] grudnia 2003 r. w żaden sposób nie wynika, aby wydane ono zostało przez Prezesa Zarządu Funduszu. Nie zostało ono opatrzone pieczęcią nagłówkową, a w każdym razie nie jest ona widoczna na przedłożonej Sądowi kserokopii (dla porównania można przywołać znajdującą się w aktach sprawy decyzję z dnia [...] sierpnia 2003 r., gdzie w nagłówku, jako organ, wskazano Prezesa Zarządu Funduszu).

27 W sentencji przedmiotowego postanowienia wskazano: "Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. postanawia oddalić zarzut...". Ze sformułowania tego jednoznacznie wynika zatem, że postanowienie wydane zostało przez PFRON, a nie Prezesa jego Zarządu, któremu to Prezesowi, a nie PFRON przysługuje status wierzyciela.

28 Przepis art. 24 § 1 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych stanowi, że PFRON jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1014 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 22 ust. 2 tejże ustawy fundusz celowy może działać jako osoba prawna lub stanowić wyodrębniony rachunek bankowy, którym dysponuje organ wskazany w ustawie tworzącej fundusz. PFRON posiada osobowość prawną z mocy art. 45 ust. 2 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Organami PFRON są Rada Nadzorcza i Zarząd (art. 50 ust. 1 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych).

29 Ustawodawca jednakże nie PFRON, ani też żadnemu z jego organów, a Prezesowi Zarządu Funduszu przyznał kompetencje do podejmowania rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach (art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych dotyczący decyzji w sprawach wpłat na PFRON) oraz uprawnienia do podejmowania określonych działań (występowanie o wpis hipoteki przymusowej – art. 49a ust. 2 w zw. z ust. 4 oraz z wnioskiem o założenie księgi wieczystej – art. 49a ust. 1 ww. ustawy).

30 W świetle powyższego za niedopuszczalne należy uznać utożsamianie PFRON jako osoby prawnej z Prezesem jego Zarządu, który z mocy ustawy wykonuje określone kompetencje. Skoro w postanowieniu jako organ, który je wydał wskazano PFRON, to stwierdzić należy, że nie był on właściwy do jego wydania. PFRON nie może być uznany za wierzyciela w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem nie jest też uprawniony do zajmowania stanowiska w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych.

31 Oceny Sądu nie może zmienić okoliczność, że postanowienie wydane w I instancji podpisane zostało z upoważnienia Prezesa Zarządu przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Windykacji (w aktach brak jest stosownego pełnomocnictwa). Istotne jest tu jednak to, że zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych Prezes Zarządu reprezentuje PFRON na zewnątrz. Oznacza to, że każde pismo skierowane na zewnątrz podpisane być mogło tylko przez Prezesa Zarządu lub z jego upoważnienia. Podpisanie pisma z upoważnienia nie przesądza samo w sobie o tym, że organem orzekającym był Prezes Zarządu, gdy brak jest jego wskazania jako takiego organu, a wręcz jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, jako organ wskazano PFRON.

32 W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, co uczynił Minister Polityki Społecznej, że postanowienie w I instancji wydane zostało przez Prezesa Zarządu Funduszu.

33 W niniejszej sprawie naruszenie przepisów o właściwości w postępowaniu pierwszoinstancyjnym miało jeszcze jeden aspekt. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych wierzyciel zajmuje stanowisko. Samo jednak władcze rozstrzygnięcie co do zasadności zarzutów należy do organu egzekucyjnego. Okoliczność, że w przypadku określonych zarzutów organ egzekucyjny związany jest stanowiskiem wierzyciela, nie odbiera mu kompetencji do podjęcia rozstrzygnięcia. Wierzyciel nie może go w tym wyręczać.

34 Tymczasem PFRON postanowił "oddalić zarzut". Pomijając kwestię, że tego rodzaju rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują, to jego treścią jest nie stanowisko co do zarzutów, a władcze rozstrzygnięcie, jakiego podjęcie służy organowi egzekucyjnemu.

35 Obowiązkiem wierzyciela jest jedynie wyrażenie własnej oceny zasadności zarzutów zgłoszonych przez dłużnika, a nie orzekanie o ich zasadności lub nie. Wprawdzie, jak to wskazywano, przedmiotowe postanowienie było odpowiedzią na pismo organu egzekucyjnego o zajęcie stanowiska w przedmiocie zarzutów, jednakże okoliczność ta nie przesądza, że zajęto w nim właśnie takie stanowisko.

36 Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie ocenia intencji organów orzekających, a rzeczywistą treść podjętych przez nie rozstrzygnięć, których wyrazem są indywidualne akty administracyjne. Ta zaś świadczy o tym, że PFRON podjął rozstrzygnięcie zastrzeżone do właściwości organu egzekucyjnego, w niniejszej sprawie - Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.

37 Minister Polityki Społecznej utrzymując w mocy postanowienie wydane z naruszeniem przepisów o właściwości dopuścił się rażącego naruszenia prawa tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Stanowi to przesłankę stwierdzenia nieważności wydanego przezeń postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

38 Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że także Minister Polityki Społecznej, rozpatrując zażalenie Skarżącego i utrzymując w mocy postanowienie wydane przez PERON, naruszył przepisy o właściwości.

39 Zgodnie z art. 17 § 1a u.p.e.a., o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34 § 2 tejże ustawy, wydanych przez wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a., z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Takie brzmienie tego przepisu nadane zostało ustawą z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623). Obowiązywało ono od dnia 1 maja 2004 r. Przepisy ustawy zmieniającej nie zawierają żadnych unormowań przejściowych co do zakresu zastosowania zmian wprowadzonych w art. 17 ust. 1a u.p.e.a. Oznacza to, że przepis ten, w brzmieniu zmienionym, miał zastosowanie w sprawach, które w dniu jego wejścia w życie nie zostały rozstrzygnięte.

40 Zdaniem Sądu w świetle powyższego przepisu Minister Polityki Społecznej, w dacie wydania zaskarżonego postanowienia tj. [...] sierpnia 2004 r. nie był już organem właściwym w sprawie.

41 Przepis art. 17 § 1a u.p.e.a. jednoznacznie wskazuje organ właściwy do rozpatrzenia środka zaskarżenia na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów egzekucyjnych. W celu stwierdzenia, że przepis ten ma zastosowanie do zażaleń na postanowienia Prezesa Zarządu Funduszu wykazać zatem należało, że właściwym dla niego organem wyższego stopnia, o którym mowa w tym przepisie jest minister.

42 Jak to już wskazywano, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że użyte w art. 17 § 1a u.p.e.a. pojęcie "organ wyższego stopnia" należy oceniać w świetle art. 17 tego kodeksu. I tak, w stosunku do organów administracji publicznej innych niż organy jednostek samorządu terytorialnego i wojewodów, organami wyższego stopnia są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Wprawdzie Prezes Zarządu Funduszu, jak i PERON nie są elementami administracji państwowej, jednakże w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego organami administracji publicznej są również podmioty na mocy prawa powołane do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Bez wątpienia uprawnienie takie służy Prezesowi Zarządu Funduszu. Ustawa o finansach publicznych w odniesieniu do państwowych funduszy celowych wspomina jedynie o "ministrze nadzorującym" taki fundusz (art. 22 ust. 7). Zgodnie zaś z art. 45 ust. 4 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych nadzór nad Funduszem sprawuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, którym jest właśnie Minister Polityki Społecznej. W ocenie Sądu, nadzór o jakim mowa w tym przepisie obejmuje również rozstrzygnięcia podejmowane przez Prezesa Zarządu Funduszu. Wskazać tu należy, że Minister Polityki Społecznej jest również organem odwoławczym od decyzji podejmowanych przez Prezesa Zarządu Funduszu w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej (art. 49 ust. 4).

43 Zdaniem Sądu w świetle powyższego, Minister Polityki Społecznej jest organem wyższego stopnia, o jakim mowa w art. 17 § 1a u.p.e.a., w stosunku do Prezesa Zarządu Funduszu, działającego jako wierzyciel należności z tytuł wpłat na PERON.

44 Obowiązkiem Sądu, który stwierdził, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości jest nie tylko wskazanie dlaczego organ, który je podjął nie był właściwy w sprawie, ale też określenie organu właściwego. Z tego też względu, a także mając na uwadze art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania, rozważenia wymagała kwestia zaskarżalności decyzji wydawanych przez Fundusz.

45 Ponieważ w sprawie należało zastosować art. 127 § 3 k.p.a., organem właściwym do rozpatrzenia złożonego przez Skarżącego zażalenia był Prezes Zarządu Funduszu. Obowiązkiem Ministra Polityki Społecznej było potraktowanie zażalenia jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumienie tego przepisu i przekazanie go do rozpatrzenia właściwemu organowi.

46 Ponownie rozpoznając sprawę Prezes Zarządu Funduszu, wyda rozstrzygnięcie stosownie do zakresu swojej właściwości rzeczowej, jako wierzyciela należności z tytułu wpłat na PERON.

47 Stwierdzenie nieważności postanowień z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości niemożliwym czyni wypowiedzenie się Sądu co do zasadności zarzutów podniesionych w skardze.

48 Ponieważ wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. dotknięte były postanowienia wydane w obu instancjach Sąd objął stwierdzeniem nieważności zarówno postanowienie wydane przez Ministra Polityki Społecznej, które wydane zostało także z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 138 § 1 k.p.a., co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i poprzedzające je postanowienie PFRON.

49 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

50 Zakres, w jakim decyzje, których nieważność stwierdzono nie podlegają wykonaniu, określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

51 Koszty postępowania sądowego zasądzono na rzecz Skarżącego stosownie do art. 200 p.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu przez niego wpisowi.