Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2019 r., IV P 528/18

wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2019 r., IV P 528/18

Tekst

1 Sygn. akt IV P 528/18

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 24 stycznia 2019 r.

3 Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy

4 i (...) w następującym składzie:

5 Przewodniczący: SSR Joanna Król-Szymielewicz

6 Protokolant: Justyna Bednarek

7 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. we W.

8 sprawy z powództwa J. N.

9 przeciwko Prokuraturze Rejonowej dla Wrocławia-Śródmieście we W.

10 o uposażenie

11 I. oddala powództwo w całości;

12 II. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adwokata R. S. z Kancelarii Adwokackiej we W. kwotę 4981,50 złotych (w tym

13 23 % podatku VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu;

14 III. zalicza koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

15 Powódka J. N., pozwem z 5 listopada 2018 r. (data prezentaty biura podawczego tut. Sądu) skierowanym przeciwko Prokuraturze Rejonowej dla Wrocławia-Śródmieście we W., domagała się zasądzenia od strony pozwanej bezzasadnie wstrzymanego uposażenia należnego prokuratorowi w stanie spoczynku, począwszy od 25 kwietnia 2017 r. w kwocie 59.257,73 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od 25 dnia miesiąca, w którym winno zostać wypłacone, na podstawie uprzedniego uznania, że powódka nie utraciła z mocy prawa uprawnień wynikających z przeniesienia jej uchwałą nr 548/2013 Krajowej Rady Prokuratorów w stan spoczynku. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie od strony pozwanej zwrotu kosztów procesu według norm prawem przepisanych.

16 Uzasadniając swoje żądania, powódka podniosła, że 27 listopada 2013 r. Krajowa Rada Prokuratury, działając na podstawie art. 62a ust. 1 ustawy z 20 czerwca 2015 r. o prokuraturze, w związku z art. 71 § 1 ustawy z 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, przeniosła ją w stan spoczynku z dniem 21 września 2013 r. Z tego tytułu pobierała miesięcznie uposażenie w wysokości 7.877,50 zł brutto. Wskazała, że w maju 2017 r. na jej konto nie wpłynęło przysługującej jej uposażenie jako prokuratorowi w stanie spoczynku. Dlatego 2 czerwca 2017 r. zwróciła się do Prokuratora Okręgowego we Wrocławiu z wnioskiem o wypłacenie bezzasadnie wstrzymanego uposażenia. W odpowiedzi stwierdzono jednak, że w związku z prawomocnym wyrokiem skazującym ją za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, na podstawie art. 94 § 4 ustawy z 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, utraciła z mocy prawa stanowisko prokuratora, co wyklucza możliwość zmiany decyzji w przedmiocie wstrzymania wypłaty uposażenia.

17 Powódka nie zgodziła się z tym stanowiskiem. Wskazała, że obowiązujące przepisy ustawy Prawo o prokuraturze rozróżniają stan prokuratora i stan prokuratora w stanie spoczynku. Ilekroć przepisy Prawa o prokuraturze dotyczące sytuacji prawnej prokuratora mają mieć zastosowanie do prokuratora w stanie spoczynku, ustawa zaznacza wyraźnie, iż przepisy dotyczące prokuratora stosuje się odpowiednio do prokuratora w stanie spoczynku. Kwestia stanu spoczynku prokuratora oraz przesłanek do jego utraty jest uregulowana w ustawie z 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych. W odesłaniu zawartym w art. 127 ustawy Prawo o prokuraturze jest wskazany również art. 104 ustawy o ustroju sądów powszechnych, jako jedyna podstawa do pozbawienia stanu spoczynku i przysługującego z tego tytułu uposażenia. Warunkiem sine qua non do pozbawienia prokuratora stanu spoczynku wskutek prawomocnego jego skazania, jest skazanie prokuratora w stanie spoczynku na pozbawienie praw publicznych, co w przypadku powódki nie miało miejsca.

18 Powódka wskazała również, że pierwotnie wniosła w tej sprawie powództwo przeciwko Prokuraturze Okręgowej we Wrocławiu, która była właściwa do prowadzenia spraw związanych z jej stanem spoczynku. Jednak wyrokiem z 25 października 2018 r., sygn. akt VIII Pa 153/18 powództwo w tej sprawie zostało prawomocnie oddalone z przyczyn formalnych – braku biernej legitymacji procesowej ówczesnej strony pozwanej. W ocenie Sądu I i II instancji stroną pozwaną powinna być jednostka organizacyjna prokuratury, w której powódka była zatrudniona, tj. Prokuratura Rejonowa dla Wrocławia-Śródmieście we W..

19 Jednocześnie powódka wskazała, że wartość przedmiotu sporu w tej sprawie ustalił Sąd Okręgowy we Wrocławiu wskazując w prawomocnym postanowieniu z dnia 10.04.2018r. sygn. akt VIII P 5/18, że wartość przedmiotu sporu stanowi kwota dochodzonego przez powódkę uposażenia, tj. 59.257,73 zł (k.12-14).

20 Strona pozwana – Prokuratura Rejonowa dla Wrocławia-Śródmieścia we W., nie zajęła stanowiska w sprawie. Zawiadomienie o terminie rozprawy oraz odpis pozwu został doręczony stronie pozwanej 20 listopada 2018 r. (k.34). W wyznaczonym terminie strona pozwana nie złożyła odpowiedzi na pozew. Reprezentant strony pozwanej nie stawił się też na rozprawę wyznaczoną na dzień 24 stycznia 2019 r. nie usprawiedliwiając w żaden sposób swojej nieobecności (bezsporne).

21 W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

22 Powódka J. N. z dniem 1 sierpnia 1997 r. została powołana na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej W. we W.. W okresie od 21 września 2012 r. do 30 września 2013 r. powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim. Uchwałą nr 548/2013 Krajowej Rady Prokuratury z 27 listopada 2013 r. w sprawie przeniesienia powódki w stan spoczynku wobec niepełnienia służby z powodu choroby przez okres roku, powódka na podstawie art. 62a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985r. o prokuraturze, w związku z art. 71 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. prawo o ustroju sądów powszechnych została przeniesiona w stan spoczynku z dniem 21 września 2013 r., wobec niepełnienia służby z powodu choroby przez okres jednego roku.

23 Z dniem 1 stycznia 2017 r. uposażenie powódki w stanie spoczynku zostało określone na kwotę 8.465,39 zł brutto miesięcznie, stanowiącą 75 % wynagrodzenia przysługującego prokuratorowi prokuratury rejonowej w stawce czwartej oraz dodatku stażowego.

24 Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu II Wydział Karny z 9 września 2016 r., sygn. akt II K 83/15 powódka została uznana za winną popełnienia czynu z art. 231 § 1 k.k. i art. 276 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz czynu z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i skazana na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 60 zł.

25 Na skutek apelacji, prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV Ka 49/17 zmieniono w/w wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej w ten sposób, że na podstawie art. 46 § k.k. orzeczono od powódki na rzecz oskarżycielek posiłkowych nawiązki w kwocie 10.000,00 zł oraz w kwocie 3.000,00 zł, w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymując w mocy.

26 Wobec powyższego, w dniu 25 kwietnia 2017 r. powódka utraciła z mocy prawa stanowisko prokuratora w stanie spoczynku.

27 W konsekwencji, począwszy od maja 2017 r. powódka nie otrzymywała uposażenia należnego prokuratorowi w stanie spoczynku.

28 Pismem z dnia 1 czerwca 2017 r. pełnomocnik powódki zwrócił się do Prokuratora Okręgowego we Wrocławiu o niezwłoczne przywrócenie powódce cofniętego uposażenia wynikającego ze stanu spoczynku.

29 Pismem z 26 czerwca 2017 r. Prokurator Generalny poinformował powódkę, że z dniem 25 kwietnia 2017 r. utraciła ona z mocy prawa stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Śródmieście we W. w stanie spoczynku oraz prawo do uposażenia w stanie spoczynku.

30 Dowód: - akta osobowe powódki;

31 - uchwała Krajowej Rady Prokuratury z 27.11.2013r.: k.6,

32 - pismo powódki do Prokuratora Okręgowego z dnia 01.06.2017r.: k.8-9;

33 - pismo Prokuratora Okręgowego do powódki: k.10-11.

34 Pozwem z dnia 7 lipca 2017 r. powódka domagała się zapłaty uposażenia należnego jej, jako prokuratorowi w stanie spoczynku, od strony pozwanej - Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu.

35 Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 lipca 2018r., sygn. akt IV P 242/18, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 25.10.2018r., sygn. akt VIII Pa 153/18, powództwo zostało oddalone przede wszystkim z uwagi na brak biernej legitymacji procesowej Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu. Sąd Okręgowy wskazał nadto w uzasadnieniu swego wyroku, iż wobec skazania powódki prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, stosunek służbowy powódki wygasł z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku, co nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2017r., podstawą prawną jest art. 93 §4 ustawy Prawo o prokuraturze.

36 Dowód: - akta tutejszego Sądu sygn. IV P 242/18, a w nich: wyrok tut. Sądu z dnia 26.07.2018r. wraz z uzasadnieniem oraz wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 25.10.2018r. sygn. akt VIIII Pa 153/18 wraz z uzasadnieniem.

37 Mając na uwadze powyższe ustalenia stanu faktycznego, Sąd zważył, co następuje:

38 Powództwo jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu.

39 Wprawdzie w niniejszej sprawie strona pozwana - Prokuratura Rejonowa dla Wrocławia-Śródmieścia we W., nie zajęła żadnego stanowiska w sprawie, pomimo prawidłowego doręczenia jej odpisu pozwu wraz z zobowiązaniem do złożenia odpowiedzi na pozew oraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy, to jednak Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do uwzględnienia powództwa.

40 W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 339 k.p.c. wydał w rozpoznawanej sprawie wyrok zaoczny, jednakże oddalając powództwo jako nieuzasadnione w świetle obowiązujących przepisów prawa.

41 Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się na dowodach z dokumentów, w tym zwłaszcza na dokumentach zgromadzonych w aktach osobowych powódki oraz na treści wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 lipca 2018r., sygn. akt IV P 242/18 oraz wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 25.10.2018r., sygn. akt VIII Pa 153/18.

42 Sąd pominął dowód z przesłuchania stron wobec ich niestawiennictwa na rozprawie oraz wobec braku wniosku stron o ich przesłuchanie (pełnomocnik powódki na rozprawie w dniu 24.01.2019r. wniósł o pominięcie dowodu z przesłuchania powódki – k.45).

43 Powódka J. N. była prokuratorem Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Śródmieścia we W.. Jak wynika z akt osobowych powódki, w związku ze złym stanem zdrowia z dniem 21 września 2013 r. została ona przeniesiona w stan spoczynku, natomiast wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu II Wydział Karny z 9 września 2016 r., sygn. akt II K 83/15, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV Ka 49/17 powódka została uznana za winną popełnienia czynu z art. 231 § 1 k.k. i art. 276 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz czynu z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (popełnionych w okresie kiedy była czynnym prokuratorem) i skazana na karę łączną 1 roku pozbawienia z warunkowym zawieszeniem na okres 2 lat. Bezspornym w sprawie jest, że z uwagi na powyższe wyroki Sądów Karnych, z dniem 25 kwietnia 2017 r. zaprzestano wypłacać powódce uposażenie, które na dzień 1 stycznia 2017 r. zostało określone na kwotę 8.465,39 zł brutto.

44 Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wobec prawomocnego skazania powódki za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, powódka w dniu 25 kwietnia 2017 r. (data wydania wyroku przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy) utraciła z mocy prawa stanowisko prokuratora w stanie spoczynku - na podstawie art. 93 §4 ustawy z dnia 28.01.2016r. Prawo o prokuraturze.

45 Zgodnie z art. 93 § 4 ustawy z dnia 28.01.2016r. Prawo o prokuraturze: „Prawomocne orzeczenie Sądu dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby prokuratorskiej oraz prawomocny wyrok Sądu skazujący prokuratora za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub orzekający wobec prokuratora środek karny pozbawienia praw publicznych, zakaz zajmowania stanowiska prokuratora, degradację lub wydalenie z zawodowej służby wojskowej, powodują z mocy prawa utratę stanowiska prokuratora; stosunek służbowy prokuratora wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia lub wyroku.”

46 Powódka zarzuciła w pozwie, że skoro w odesłaniu zawartym w art. 127 ustawy Prawo o prokuraturze jest wskazany również art. 104 ustawy o ustroju sądów powszechnych, to jej zdaniem, warunkiem sine qua non do pozbawienia prokuratora stanu spoczynku wskutek prawomocnego jego skazania, jest skazanie prokuratora w stanie spoczynku na pozbawienie praw publicznych, a co w przypadku powódki nie miało miejsca.

47 Wobec tego wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 127 § 1 zd. pierwsze ustawy Prawo o prokuraturze: „Do prokuratorów stosuje się odpowiednio przepisy art. 69-71, art. 73, art. 74, art. 76, art. 85 § 4, art. 94d-94g, art. 99-102 i art. 104 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.”

48 Ponadto wymaga zwrócenia uwagi okoliczność, że art. 127 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze odsyłając do ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych używa sformułowania „odpowiednio”. Stosowanie „odpowiednie” oznacza w szczególności niezbędną adaptację (i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych celów i form danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane (zob. np. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 15 września 1995 r., III CZP 110/95, OSNC 1995, z. 12, poz. 177).

49 Artykuł 104 §4 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych stanowi, iż: „Skazanie Sędziego w stanie spoczynku prawomocnym wyrokiem Sądu na pozbawienie praw publicznych za przestępstwo popełnione po przejściu w stan spoczynku, jak również przed przejściem w stan spoczynku, lub prawomocne orzeczenie kary wydalenia ze służby, za przewinienie popełnione, w tym przed przejściem w stan spoczynku, powoduje utratę uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia Sędziego oraz uposażenia rodzinnego członków jego rodziny”.

50 Co do zasady w całości przepisy art. 104 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych odnoszą się do postępowania dyscyplinarnego w stosunku do sędziego w stanie spoczynku. Tym samym odpowiednio stosując ten przepis należy stwierdzić, że reguluje on także postępowanie dyscyplinarne w stosunku do prokuratora w stanie spoczynku. Nie reguluje on natomiast sytuacji wygaśnięcia stosunku służbowego prokuratora z mocy prawa. Tę kwestię normuje bowiem cytowany powyżej przepis art. 93 § 4 ustawy Prawo o prokuraturze.

51 Należy zwrócić uwagę, że w ustawie Prawo o ustroju sądów powszechnych znajduje się przepis art. 68 § 2 dotyczący sytuacji wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego, który stanowi, że prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego o złożeniu sędziego z urzędu oraz prawomocne orzeczenie sądu skazujące na środek karny pozbawienia praw publicznych lub zakazu zajmowania stanowiska sędziego pociąga za sobą, z mocy prawa, utratę urzędu i stanowiska sędziego; stosunek służbowy sędziego wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

52 Zatem obie ustawy posiadają własną regulację kwestii wygaśnięcia stosunku służbowego - odpowiednio prokuratora i sędziego.

53 Ze względu na odmienny charakter obu regulacji, niezbędna jest odpowiednia adaptacja norm prawnych wynikających z art. 104 § 4 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych do uwarunkowań zawartych w ustawie Prawo o prokuraturze, tj. do regulacji zawartej w art. 93 § 4 ustawy Prawo o prokuraturze. Odpowiednie stosowanie oznacza zastosowanie przepisów prawa przy uwzględnieniu odmienności statusu prawnego stosunku służbowego sędziego i prokuratora.

54 Bowiem w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie można tracić z pola uwagi, iż status prawny sędziego jest jednak odmiennie uregulowany w polskim prawie aniżeli status prokuratora. Status prawny sędziego uregulowany jest w Konstytucji RP. Jak stanowi przepis art. 180 ust.2 Konstytucji RP: „Złożenie sędziego z urzędu, zawieszenie w urzędowaniu, przeniesienie do innej siedziby lub na inne stanowisko wbrew jego woli może nastąpić jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach określonych w ustawie.” Stosownie do tej regulacji ustawodawca wprowadził dalsze przepisy – tj. art. 68 i także art. 104 w ustawie Prawo o ustroju sądów powszechnych.

55 Zaś w ustawie Prawo o prokuraturze zawarty został przepis art. 93 § 4 i reguluje on nieco odmiennie problematykę utraty z mocy prawa stanowiska prokuratora.

56 Powódka w pozwie zarzuciła, że obowiązujące przepisy ustawy Prawo o prokuraturze rozróżniają stan prokuratora i stan prokuratora w stanie spoczynku.

57 Jak jednak wyjaśniał to już powódce Sąd Okręgowy we Wrocławiu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w uzasadnieniu wyroku z dnia 25.10.2018r., sygn. akt VIII Pa 153/18, stosunek służbowy prokuratora z chwilą przejścia w stan spoczynku nie wygasa, lecz trwa nadal.

58 Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 06.03.2007r., sygn. akt SK 54/06 wskazał, iż: „osoba przechodząca w stan spoczynku zachowuje dotychczasowy status, zaprzestaje natomiast wykonywania obowiązków służbowych w zakresie świadczenia pracy. Stosunek służbowy nie ulega jednak rozwiązaniu wraz z przejściem prokuratora w stan spoczynku, co oznacza, że na prokuratorze w stanie nieczynnym ciążą obowiązki określone w ustawie o prokuraturze, w tym ograniczenia w dopuszczalności podejmowania dodatkowego zatrudnienia. Stan nieczynny ma podkreślać doniosłość zaszczytnej służby sędziego i prokuratora. (…)

59 Ze statusem prokuratora w stanie spoczynku wiąże się w szczególności prawo do pobierania uposażenia prokuratora w stanie spoczynku w wysokości określonej w prawie o ustroju sądów powszechnych. (…) Uposażenie pobierane przez prokuratorów w stanie spoczynku wiąże się zatem z samym faktem pozostawania w stosunku służbowym oraz zaistnieniem okoliczności, które powodują jego przekształcenie w stosunek służbowy prokuratora w stanie spoczynku. Stanowi procentowo określoną pochodną ostatnio pobieranego wynagrodzenia. Nie jest natomiast pochodną składek odprowadzanych na ubezpieczenie społeczne.

60 To uregulowanie o wymiarze ekonomicznym jest następstwem przyjętej przez ustawodawcę zasady, że wraz z przejściem w stan spoczynku stosunek służbowy nie ulega rozwiązaniu, lecz trwa nadal.”

61 Zatem samo przejście prokuratora w stan spoczynku nie powoduje rozwiązania jego stosunku służbowego, który trwa nadal. Natomiast pobieranie uposażenia przez prokuratora będącego w stanie spoczynku uzależnione jest od pozostawania w odpowiednim stosunku służbowym. Jeżeli zatem prokurator pełniący czynną służbę lub prokurator w stanie spoczynku przestaje pozostawać w stosunku służbowym, to wygasają nie tylko ciążące na nim obowiązki ale również prawa, w tym także prawo do uposażenia prokuratorskiego. Jest ono bowiem nierozerwalnie związane ze stanem prokuratorskiej służby.

62 W konsekwencji regulacji prawnej zawartej w art. 93 § 4 ustawy Prawo o prokuraturze, w realiach niniejszej sprawy stwierdzić należało, iż powódka utraciła z mocy prawa stanowisko prokuratora w stanie spoczynku z dniem 25 kwietnia 2017 r. Bezsporne było bowiem, że powódka została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, a wyrok ten stał się prawomocny w dniu 25.04.2017r..

63 Tę okoliczność podnosił już Sąd Okręgowy we Wrocławiu VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w uzasadnieniu wyroku z dnia 25.10.2018r., sygn. akt VIII Pa 153/18, wskazując powódce, iż: „wobec skazania powódki prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, stosunek służbowy powódki wygasł z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku, co nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2017r., podstawą prawną jest art. 93 §4 ustawy Prawo o prokuraturze.”

64 Kwestia ta była już przedmiotem oceny Sądu Okręgowego we Wrocławiu, lecz w sprawie przeciwko innej stronie pozwanej, tj. przeciwko Prokuraturze Okręgowej we Wrocławiu.

65 Z powyższych względów powództwo podlegało oddaleniu, a o czym orzeczono w pkt. I sentencji wyroku.

66 W pkt. II sentencji wyroku Sąd przyznał reprezentującemu powódkę pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej, które zgodnie z § 2 pkt 6 w zw. z § 9 ust 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.), wynosiły 4.050,00 zł plus stosowny podatek VAT (23%). Łącznie 4.981,50 zł.

67 W punkcie III sentencji wyroku nieuiszczonymi kosztami sądowymi w postaci opłaty od pozwu, Sąd na podstawie art. 100 ust. 1 i 2 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) obciążył Skarb Państwa, mając na uwadze fakt, że powódka postanowieniem tut. Sądu z 15 listopada 2018 r. została zwolniona w całości od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

68 Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.