Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2023 r., IX Ka 648/23

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2023 r., IX Ka 648/23

Tekst

1 Sygn. akt IX Ka 648/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 14 grudnia 2023 r.

3 Sąd Okręgowy w Warszawie w IX Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia SO Anna Szymacha-Zwolińska

5 Protokolant: Zuzanna Oprzała

6 przy udziale prokuratora Andrzeja Jóźwika

7 po rozpoznaniu w dniach 3 lipca i 14 grudnia 2023 r.

8 sprawy 1/ P. P. (1) , ur. (...) w W.,

9 syna K. i Z.

10 oskarżonego o czyny z art. 278 § 1 i 5 k.k. i in.

11 2/ Z. G. , ur. (...) w R.,

12 syna P. i M.

13 oskarżonego o czyny z art. 278 § 1 i 5 k.k. i in.

14 3/ M. L. , ur. (...) w W.

15 syna K. i M.

16 oskarżonego o czyny z art. 286 § k.k. i in.

17 na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych

18 od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

19 z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt. II K 544/19

20 orzeka

21 I/ zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego P. P. (1) na podstawie art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. oraz w odniesieniu do oskarżonego M. L. uchyla i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania,

22 II/ zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego Z. G. zmienia w ten sposób, iż w opisie czynu przypisanego w punkcie VII w miejsce ustalenia, że oskarżony „działając wspólnie i w porozumieniu z P. L. kierował wykonaniem czynu zabronionego dokonanego w warunkach czynu ciągłego przez M. L.” przyjmuje, że oskarżony kierował wykonaniem czynu zabronionego dokonanego w warunkach czynu ciągłego przez M. L., w tym w sklepach (...) przy ul. (...) i „(...) przy Plac (...) wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, w pozostałym zakresie wobec tego oskarżonego utrzymując wyrok w mocy,

23 III/ zasądza od oskarżonego Z. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty za II instancję oraz pozostałe koszty za postępowanie odwoławcze w części nań przypadającej.

Uzasadnienie

24 Formularz UK 2

25 Sygnatura akt

26 IX Ka 648/23

27 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

28 1

29 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

30 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

31 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 7 lutego 2023r., sygn. II K 544/19.

32 Zakres sporządzonego przez Sąd Odwoławczy niniejszego uzasadnienia ograniczony został podmiotowo stosownie do treści dyspozycji art. 457 § 2 zd. 2 kpk w zw. z art. 423 § 1a kpk do omówienia rozstrzygnięcia Sądu Odwoławczego w zakresie oskarżonego P. P. (1) wobec sporządzania w tym zakresie uzasadnienia z urzędu.

33 1.2. Podmiot wnoszący apelację

34 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☐ oskarżyciel posiłkowy

36 ☐ oskarżyciel prywatny – pełnomocnik

37 ☒ obrońca

38 ☐ oskarżony

39 ☐ inny

40 1.3. Granice zaskarżenia

41 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

42 ☒ na korzyść

43 ☐ na niekorzyść

44 ☒ w całości

45 ☐ w części

46 ☐

47 co do winy

48 ☐

49 co do kary

50 ☐

51 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

52 1.3.2. Podniesione zarzuty

53 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

54 ☒

55 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

56 ☐

57 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

58 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

59 ☒

60 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

61 ☒

62 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

63 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

64 ☒

65 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

66 ☐

67 art. 439 k.p.k.

68 ☐

69 brak zarzutów

70 1.4. Wnioski

71 ☐

72 uchylenie

73 ☒

74 zmiana

75 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

76 2.1. Ustalenie faktów

77 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

78 Lp.

79 Oskarżony

80 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

81 Dowód

82 Numer karty

83 P. P. (1)

84 Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną.

85 Informacja

86 z Krajowego Rejestru Karnego

87 1303-1305

88 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

89 Lp.

90 Oskarżony

91 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

92 Dowód

93 Numer karty

94 2.2. Ocena dowodów

95 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

96 Lp. faktu z pkt 2.1.1

97 Dowód

98 Zwięźle o powodach uznania dowodu

99 Informacja z Krajowego Rejestru Karnego

100 Dowód pozyskany zgodnie z obowiązującymi przepisami, wydany przez uprawniony do tego organ, przez co brak podstaw do podważenia wiarygodności.

101 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

102 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

103 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

104 Dowód

105 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

106 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

107 Lp.

108 Zarzut

109 1

110 Zarzuty zawarte w apelacji obrońców obejmują:

111 - w zakresie czynów z pkt I – IV sentencji wyroku obrazę przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 389 § 2 k.p.k.,

112 - w zakresie czynu z pkt I sentencji wyroku rażącą niewspółmierność orzeczonej kary,

113 - w zakresie czynu z pkt II sentencji wyroku obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu – brak znamion art. 286 § 1 k.k.,

114 - w zakresie czynu z pkt II sentencji wyroku obrazę przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k., w zakresie dowodów z wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków T. N. i M. G., co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na uznaniu, że oskarżony miał dopuścić się sprawstwa kierowniczego,

115 - w zakresie czynu z pkt III sentencji wyroku obrazę przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k., w zakresie dowodów z wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka S. W. (1) co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na uznaniu, że przedmiotem zaboru były środki pieniężne w kwocie 39.000 zł,

116 - w zakresie czynu z pkt IV sentencji wyroku obrazę przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k., w zakresie dowodów z wyjaśnień oskarżonego co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na uznaniu winy oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu,

117 - w zakresie czynu z pkt IV sentencji wyroku błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na treść orzeczenia polegające na uznaniu, iż samochód oskarżonego znajdował się w ruchu.

118 ☐ zasadny

119 ☐ częściowo zasadny

120 ☐ niezasadny

121 ☒ przedwczesny

122 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

123 Stosownie do treści art. 436 k.p.k. sąd może ograniczyć rozpoznanie środka odwoławczego tylko do poszczególnych uchybień podniesionych przez stronę lub podlegających uwzględnieniu z urzędu, jeżeli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania.

124 W sprawie niniejszej w odniesieniu do oskarżonego P. P. (1) Sąd Odwoławczy z urzędu stwierdził występowanie jednej z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k. skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia niezależnie od podniesionych zarzutów, o czym szczegółowo w Sekcji 4.

125 Wniosek

126 Wniosek o zmianę wyroku:

127 - w zakresie czynu I poprzez złagodzenie orzeczonej kary,

128 - w zakresie czynu z pkt II poprzez uniewinnienie ew. przyjęcie, że zachowanie oskarżonego stanowiło pomocnictwo do wykonania czynu zabronionego przez M. L. i wyeliminowanie z opisu czynności polegających na zakupie I. T. w sklepie (...), a w konsekwencji złagodzenie orzeczonej kary,

129 - - w zakresie czynu z pkt III poprzez ustalenie, że przedmiotem zaboru była kwota nie większa niż 1.500 zł i w konsekwencji złagodzenie orzeczonej kary,

130 - w zakresie czynu z pkt IV poprzez uniewinnienie.

131 ☐ zasadny

132 ☐ częściowo zasadny

133 ☐ niezasadny

134 ☒ przedwczesny

135 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

136 Z uwagi na przedwczesność rozpoznania podniesionych zarzutów tak też należało ocenić zgłoszone wnioski.

137 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

138 1.

139 Jak wynika z akt sprawy, już na etapie postępowania przygotowawczego organ procesowy powziąwszy uzasadnione wątpliwości co do poczytalności oskarżonego P. P. (1) dopuszczał dowody z opinii biegłych lekarzy psychiatrów – oddzielnie w każdej z jednostkowych, połączonych w późniejszej fazie do wspólnego rozpoznania spraw – (vide k. 29, k. 299, k. 459, k. 560).

140 W sporządzonych na tę okoliczność opiniach biegli lekarze psychiatrzy pierwotnie zawnioskowali o załączenie dokumentacji medycznej (k. 490, k. 621) by następnie w końcowej opinii stwierdzić w odniesieniu do P. P. (1) brak objawów choroby psychicznej czy upośledzenia umysłowego ale nieprawidłową osobowość gdzie stan ten zdaniem biegłych nie znosił ani nie ograniczał możliwości rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem i pozwalał na udział oskarżonego w postępowaniu oraz na prowadzenie obrony samodzielnie i rozsądnie. Poczytalność oskarżonego tak w chwili czynów jak i w toku postępowania nie budziła wątpliwości (k. 591, k. 618.).

141 Sąd I instancji w końcowym rozstrzygnięciu opinię tę ocenił jako rzetelną, a sposób sformułowania przez biegłych wniosków końcowych jako znajdujący uzasadnienie w treści sprawozdania z przeprowadzonych badań (str. 15 uzasadnienia).

142 Rzecz jednak w tym, że Sąd I instancji stracił z pola widzenia, że opinia końcowa, datowana na 24 marca 2019 r., odniosła się jedynie do dwóch spośród czterech zarzucanych oskarżonemu czynów, co wprost wynika z opisu biegłych wskazujących w jej wstępnej części na czyny z 15 listopada 2013 r art. 278 § 1 i 5 k.k. (zarzut z pkt I a/o) oraz z 26 stycznia 2018 r. art. 244 § 1 k.k. (zarzut z pkt IV a/o), a w samej treści opinii nie sposób znaleźć odwołań do pozostałych zarzutów, w których dowód ten również został dopuszczony, co pozwalałoby na uznanie powyższego wskazania za niepełne przez zwykłe przeoczenie. Poza zakresem rozważań pozostały czyny zarzucone oskarżonemu w punktach II (z 15 listopada 2013 r. art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.) i III (z 26 października 2015 r. art. 278 § 1 k.k.) aktu oskarżenia.

143 Oskarżony w niniejszym postępowaniu naprzemiennie korzystał z pomocy obrońców ustanowionych z wyboru, jak też miał wyznaczonego obrońcę z urzędu. Z akt sprawy wynika, że początkowo tj. 18 lutego 2019 r. dla oskarżonego został ustanowiony obrońca w osobie adw. W. S. przez siostrę oskarżonego (k. 489), potwierdzone następnie przez oskarżonego (k. 520) i ostatecznie wypowiedziane (k. 566) wobec ustanowienia 18 marca 2019 r. obrońcami adwokatów M. H. i M. K. przez konkubinę oskarżonego (k. 551). Wprawdzie w aktach sprawy brak jest podpisania tego upoważnienia przez samego oskarżonego, jednakże obaj obrońcy podejmowali szereg czynności procesowych, w tym także poprzez udzielenie substytucji, i należy przyjąć, że oskarżony pełnomocnictwa te konkludentnie akceptował (vide k. 576, 726, 800, 801, 806, 837, 877, 880, 953, 964, 973).

144 Pismem datowanym na dzień 14 czerwca 2021 r. obaj obrońcy poinformowali Sąd Rejonowy, że upoważnienie do obrony oskarżonego P. P. (1) wygasło i nie będą go dalej reprezentować (k. 989).

145 Na rozprawie w dniu 2 września 2021 r. (k. 992) oskarżony nie korzystał już z pomocy żadnego obrońcy, jak również na rozprawie w dniu 5 listopada 2021 r. (k. 1009) gdzie wniósł o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu. Na terminach tych przeprowadzane były natomiast dowody z przesłuchania świadka D. M. (k. 993) i wyjaśnień M. L. (k. 1010). Następnie Sąd wniosek uwzględnił i wyznaczył oskarżonemu obrońcę z urzędu (k. 1011). Na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2022 r. obrońca nie stawił się (k. 1055), zaś wniosek oskarżonego o odroczenie nie został uwzględniony przy uznaniu przez Sąd I instancji, że obrona nie ma charakteru obligatoryjnego, a przeprowadzany dowód nie dotyczy bezpośrednio oskarżonego (k. 1056). Na terminie tym, co trzeba uwypuklić, przeprowadzany był dowód z przesłuchania świadka S. W. (2), pokrzywdzonego czynem opisanym w pkt III a/o, wraz z odtworzeniem nagrania, na którym zarejestrowano zdarzenie ujęte w tym zarzucie.

146 Następnie ponownie do sprawy w roli obrońców przystąpili adw. M. H. i adw. M. K. składając stosowne upoważnienie podpisane w dniu 10 czerwca 2022 r. przez oskarżonego (k. 1078).

147 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

148 Stosownie do treści art. 79 § 1 pkt 3 i 4, § 3 i § 4 k.p.k. w postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy jego zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania swoim postępowaniem nie była w czasie popełnienia tego czynu wyłączona lub w znacznym stopniu ograniczona albo gdy zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy stan jego zdrowia psychicznego pozwala na udział w postępowaniu lub prowadzenie obrony w sposób samodzielny oraz rozsądny. W wypadku tym udział obrońcy jest obowiązkowy w rozprawie. Uznając za uzasadnioną opinię biegłych lekarzy psychiatrów, że czyn oskarżonego nie został popełniony w warunkach wyłączenia lub znacznego ograniczenia zdolności rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania swoim postępowaniem i że stan zdrowia psychicznego oskarżonego pozwala na udział w postępowaniu i prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny, sąd orzeka , że udział obrońcy nie jest obowiązkowy.

149 W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że wyraźna stylistyka art. 79 § 4 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 roku wskazuje, że obrona obligatoryjna ustaje dopiero z chwilą wydania przez sąd postanowienia, że udział obrońcy nie jest obowiązkowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2018 roku, V KK 450/17, LEX nr 2425909). Jeżeli sąd nie wydał wskazanego postanowienia, to mimo że biegli lekarze psychiatrzy nie stwierdzili okoliczności, o których mowa w art. 79 § 4 k.p.k., obrona ma nadal charakter obligatoryjny. Nieobecność w takiej sytuacji obrońcy na rozprawie stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. Wskazuje się także, że obrona obligatoryjna wynikająca z okoliczności określonych w art. 79 § 1 pkt 3 , może ustać wyłącznie wtedy, gdy zostanie wydane wskazane w § 4 tego artykułu postanowienie sądu, i to niezależnie od tego, czy – między powstaniem wątpliwości co do poczytalności oskarżonego a wydaniem przez biegłych lekarzy psychiatrów opinii – oskarżony miał ustanowionego z wyboru lub wyznaczonego z urzędu obrońcę (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2020 roku, V KS 1/20, LEX nr 2873963).

150 W judykaturze zasadnie się podnosi, iż ustalenie, że w wypadkach wskazanych w treści art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. obrońca oskarżonego w postępowaniu sądowym nie brał udziału w jakimkolwiek fragmencie czynności, w której jego udział był obowiązkowy, oznacza spełnienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej, o której mowa w tym przepisie. Ocenianie bowiem, czy konkretna część, w rozpoznawanym przypadku rozprawy, była z punktu widzenia interesów obrony oskarżonego bardziej czy mniej ważna, oznaczałoby w istocie dokonywanie zabronionego przez art. 439 § 1 k.p.k. badania wpływu uchybienia na treść orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z 11 lutego 2009 roku, II KK 256/08, LEX nr 491626).

151 Powyższy pogląd podzielany jest również w doktrynie – p. Krzysztof Eichstaedt w Kodeks Postępowania Karnego (teza 25 i 26 kom. do art. 79 k.p.k.), Tom I, Komentarz aktualizowany pod red. D. Świeckiego, p. Ryszard Stefański w Kodeks Postępowania Karnego (teza 17 i 18 kom. do art. 79 k.p.k. i teza 9 kom. do art. 439 k.p.k.), Tom I, Komentarz pod red. R. Stefańskiego i S. Zabłockiego, WKP 2017.

152 Przekładając powyższe na niniejszą sprawę, należy uznać, że obrona oskarżonego P. P. (1) przez cały tok postępowania miała charakter obrony obligatoryjnej, a to z uwagi na brak rozstrzygnięcia i wypowiedzenia się przez biegłych co do wszystkich zarzucanych oskarżonemu czynów, co skutkowało tym, że wątpliwości w tym zakresie nie zostały w postępowaniu przed Sądem I instancji rozwiane. Nawet jednak przy uznaniu, że biegli wypowiedzieli się co do wszystkich czynów, zaś wymienienie we wstępnej części opinii tylko dwóch spośród czterech zarzucanych czynów stanowiło oczywistą omyłkę pisarską, to brak wypowiedzenia się przez Sąd Rejonowy w tej kwestii po sporządzeniu przez biegłych opinii sądowo-psychiatrycznych w formie postanowienia również skutkuje trwaniem obrony obligatoryjnej.

153 Brak korzystania z pomocy jakiegokolwiek obrońcy w czasie dwóch terminów rozpraw i nieobecność obrońcy na ówczesnym etapie wyznaczonego z urzędu na trzecim terminie skutkowała w realiach niniejszej sprawy uchybieniem o którym mowa w art. art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., bez możliwości wartościowania wpływu tego uchybienia na końcowe rozstrzygniecie.

154 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

155 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

156 1.

157 Przedmiot utrzymania w mocy

158 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

159 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

160 1.

161 Przedmiot i zakres zmiany

162 Zwięźle o powodach zmiany

163 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

164 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

165 1.1.

166 ☒ art. 439 k.p.k.

167 Zwięźle o powodach uchylenia

168 Z uwagi na zaistnienie w postepowaniu okoliczności o której mowa w pkt 10.

169 2.1.

170 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

171 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

172 Zwięźle o powodach uchylenia

173 3.1.

174 Konieczność umorzenia postępowania

175 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

177 4.1.

178 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

179 Zwięźle o powodach uchylenia

180 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

181 Sąd Rejonowy uwzględniając przytoczone powyżej uwagi przeprowadzi postępowanie respektując przepisy w zakresie odnoszącym się do obrony obligatoryjnej. W pozostałym zaś zakresie badaniu podlegać będzie całokształt okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, zebrane dowody poddane zaś ocenie zgodnie z zasadami art. 7 k.p.k. i na tej podstawie poczynione zostaną prawidłowe ustalenia faktyczne i dokonana zostanie ocena prawna zachowania oskarżonego na gruncie zarzucanych mu czynów. W przypadku wniosku o uzasadnienie dokument ten sporządzony zostanie zgodnie z wymogami art. 424 k.p.k.

182 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

183 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

184 Przytoczyć okoliczności

185 6. Koszty Procesu

186 P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

187 Przytoczyć okoliczności

188 7. PODPIS

189 1.3. Granice zaskarżenia

190 Kolejny numer załącznika

191 1

192 Podmiot wnoszący apelację

193 Obrońcy osk. P. P. (1)

194 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

195 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II K 544/19

196 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

197 ☒ na korzyść

198 ☐ na niekorzyść

199 ☒ w całości

200 ☐ w części

201 ☐

202 co do winy

203 ☐

204 co do kary

205 ☐

206 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

207 1.3.2. Podniesione zarzuty

208 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

209 ☒

210 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

211 ☐

212 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

213 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

214 ☒

215 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

216 ☒

217 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

218 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

219 ☒

220 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

221 ☐

222 art. 439 k.p.k.

223 ☐

224 brak zarzutów

225 1.4. Wnioski

226 ☐

227 uchylenie

228 ☒

229 zmiana

UZASADNIENIE

230 Formularz UK 2

231 Sygnatura akt

232 IX Ka 648/23

233 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

234 2

235 3. CZĘŚĆ WSTĘPNA

236 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

237 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 7 lutego 2023r., sygn. II K 544/19.

238 Zakres sporządzonego przez Sąd Odwoławczy niniejszego uzasadnienia ograniczony został podmiotowo stosownie do treści dyspozycji art. 457 § 2 zd. 2 kpk w zw. z art. 423 § 1a kpk do omówienia rozstrzygnięcia Sądu Odwoławczego w zakresie oskarżonego M. L. wobec sporządzania w tym zakresie uzasadnienia z urzędu.

239 1.2. Podmiot wnoszący apelację

240 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

241 ☐ oskarżyciel posiłkowy

242 ☐ oskarżyciel prywatny – pełnomocnik

243 ☒ obrońca

244 ☐ oskarżony

245 ☐ inny

246 1.3. Granice zaskarżenia

247 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

248 ☒ na korzyść

249 ☒ na niekorzyść

250 ☒ w całości

251 ☒ w części

252 ☐

253 co do winy

254 ☒

255 co do kary

256 ☐

257 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

258 1.3.2. Podniesione zarzuty

259 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

260 ☒

261 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

262 ☐

263 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

264 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

265 ☒

266 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

267 ☐

268 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

269 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

270 ☒

271 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

272 ☐

273 art. 439 k.p.k.

274 ☐

275 brak zarzutów

276 1.4. Wnioski

277 ☒

278 uchylenie

279 ☒

280 zmiana

281 4. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

282 2.1. Ustalenie faktów

283 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

284 Lp.

285 Oskarżony

286 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

287 Dowód

288 Numer karty

289 M. L.

290 Oskarżony jest osobą jednokrotnie karaną.

291 Informacja

292 z Krajowego Rejestru Karnego

293 1301-1302

294 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

295 Lp.

296 Oskarżony

297 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

298 Dowód

299 Numer karty

300 2.2. Ocena dowodów

301 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

302 Lp. faktu z pkt 2.1.1

303 Dowód

304 Zwięźle o powodach uznania dowodu

305 Informacja z Krajowego Rejestru Karnego

306 Dowód pozyskany zgodnie z obowiązującymi przepisami, wydany przez uprawniony do tego organ, przez co brak podstaw do podważenia wiarygodności.

307 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

308 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

309 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

310 Dowód

311 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

312 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

313 Lp.

314 Zarzut

315 1

316 Zarzuty zawarte w apelacji prokuratora, odnoszące się do rozstrzygnięcia w pkt X i XIII w zakresie orzeczenia o winie oraz w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu aktem oskarżenia jako II co do którego nie zapadło rozstrzygnięcie – na niekorzyść:

317 - obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez nie zawarcie w wyroku rozstrzygnięcia w odniesieniu do zarzuconego M. L. aktem oskarżenia czynu oznaczonego jako II,

318 - obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego M. L. w punkcie X wyroku, a mianowicie art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. poprzez niewskazanie tych przepisów jako podstawy wymiaru orzeczonej wobec tego oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności lecz błędnie przepisu art. 270 § 1 k.k.

319 ☒ zasadny

320 ☐ częściowo zasadny

321 ☐ niezasadny

322 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

323 Zarzuty podniesione przez prokuratora w apelacji zasługiwały na uwzględnienie, a argumentacja przedstawiona na ich poparcie, w świetle okoliczności niniejszej sprawy znalazła pełne uznanie sądu odwoławczego, a zatem musiała skutkować wzruszeniem zaskarżonego wobec oskarżonego M. L. orzeczenia w całości.

324 Analiza akt sprawy potwierdziła bowiem, iż orzeczenie sądu I instancji, uznające oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu w części dyspozytywnej wyroku w pkt X czynu, a wskazanego w pkt 3.VIII komparycji zostało dotknięte poważnymi uchybieniami.

325 Istotnie Sąd Rejonowy nie wydał rozstrzygnięcia w zakresie zarzuconego w pkt II aktu oskarżenia czynu (k. 771), acz z treści uzasadnienia można wnioskować, że nie tracił z pola widzenia faktu, iż oskarżony na skradzionej Y. I. karcie płatniczej VISA o nr (...) podrobił podpis mający imitować oryginalny podpis posiadacza karty (str. 6 i 19 uzasadnienia), które to zachowanie obok podrobienia także podpisu na drugiej skradzionej w/w pokrzywdzonemu karcie tj. Banku (...) o nr (...) było objęte właśnie punktem II aktu oskarżenia ze wskazaniem przez oskarżyciela na kwalifikację prawną z art. 270 § 1 k.k.

326 Jednocześnie Sąd I instancji uznając oskarżonego za winnego popełnienia czyn wskazanego w pkt 3. VIII błędnie przyjął, iż zachowaniem tym wyczerpał on znamiona jedynie art. 270 § 1 k.k., powtarzając wskazaną przez siebie błędnie w komparycji tę kwalifikację, zamiast po uprzednim przytoczeniu za aktem oskarżenia prawidłowych przepisów tj. art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. przyjąć je za podstawę rozstrzygnięcia, z tym zastrzeżeniem, że przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. jednostka redakcyjna odnosząca się do czynu ciągłego ulegała zmianie na art. 12 k.k. Uwypuklić jeszcze trzeba, że czyn przypisany nie obejmuje elementu podrobienia przez oskarżonego podpisu na karcie VISA.

327 Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie procesu i zaniechanie osądu w przedmiocie zawinienia mimo wyartykułowania zarzutu w akcie oskarżenia prowadzi do sytuacji, że w odniesieniu do oskarżonego konieczne staje się prowadzenie na nowo przewodu w całości, co warunkuje uchylenie zaskarżonego wyroku w części nierozstrzygniętej i przekazanie sprawy w tym fragmencie sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

328 Powyższe pociąga za sobą także konieczność uchylenia orzeczenia w zakresie przypisanego oskarżonemu M. L. w pkt X wyroku czynu. W ocenie Sądu Okręgowego nie było zasadne ujmowanie jako odrębnego czynu sfałszowania podpisu na karcie VISA w sytuacji w której następnie oskarżony kartą tą posługiwał się realizując transakcje w sklepach (...), „(...)” oraz (...). Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że bezpośrednio po dokonaniu kradzieży kart płatniczych przez oskarżonych P. P. (1) i Z. G. (ta okoliczność nie była na żadnym etapie kwestionowana przez tych oskarżonych) przekazali je oni oskarżonemu M. L. wraz z zeszytem żeby poćwiczył podpis na karcie. Wcześniej wyjaśnili mu, że dostanie karty płatnicze, oni mu powiedzą co ma kupić i będzie musiał podpisać się na rachunku. Ponieważ oskarżonemu „nie szły te podpisy”, oskarżony G. starł podpis z karty i kazał się mu na tej karcie podpisać po swojemu (k. 246 wyjaśnienia oskarżonego M. L.).” Następnie oskarżeni udali się kolejno m.in. do w/w sklepów. Nie ulega więc wątpliwości, że cała sekwencja zdarzeń objęta była z góry powziętym zamiarem i skondensowana pod względem czasu, zatem tych szereg zachowań składało się na jeden czyn ciągły. Odrębną natomiast kwestię stanowi podrobienie podpisu na drugiej karcie tj. Banku (...), bowiem nie posłużyła ona do transakcji opisanych w przypisanym oskarżonemu czynie.

329 Wniosek

330 Wniosek o uchylenie wyroku w części dotyczącej oskarżonego to jest pkt X i XIII wyroku oraz w odniesieniu do braku rozstrzygnięcia w zakresie zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu oznaczonego jako II i i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.

331 ☒ zasadny

332 ☐ częściowo zasadny

333 ☐ niezasadny

334 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

335 Z przyczyn wskazanych powyżej.

336 Lp.

337 Zarzut

338 2

339 Zarzut zawarte w apelacji obrońcy – rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy wymiarze której Sąd I instancji nie nadał właściwego znaczenia występującym w sprawie okolicznościom łagodzącym takim jak: przyznanie się do winy i szczegółowe wyjawienie okoliczności popełnienia czynu, ostatecznie nie wyrządzenie pokrzywdzonemu szkody co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia wobec oskarżonego rażąco niewspółmiernej kary, która nie spełnia dyrektyw wymiaru kary, określonych w art. 53 k.k., a których prawidłowe zastosowanie powinno skutkować orzeczeniem znacznie łagodniejszej kary.

340 ☐ zasadny

341 ☐ częściowo zasadny

342 ☐ niezasadny

343 ☒ przedwczesny

344 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

345 Stosownie do treści art. 436 k.p.k. sąd może ograniczyć rozpoznanie środka odwoławczego tylko do poszczególnych uchybień podniesionych przez stronę lub podlegających uwzględnieniu z urzędu, jeżeli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania.

346 Z uwagi na uwzględnienie zarzutów apelacyjnych oskarżyciela skutkujące uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania odnoszenie się do wymiaru kary stało się przedwczesne.

347 Wniosek

348 Wniosek o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub kary grzywny.

349 ☐ zasadny

350 ☐ częściowo zasadny

351 ☐ niezasadny

352 ☒ przedwczesny

353 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

354 Z przyczyn wskazanych powyżej.

355 6. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

356 1.

357 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

358 7. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

359 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

360 1.

361 Przedmiot utrzymania w mocy

362 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

363 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

364 1.

365 Przedmiot i zakres zmiany

366 Zwięźle o powodach zmiany

367 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

368 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

369 1.1.

370 ☐ art. 439 k.p.k.

371 Zwięźle o powodach uchylenia

372 2.1.

373 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

374 ☒ art. 437 § 2 k.p.k.

375 Zwięźle o powodach uchylenia

376 Z uwagi na brak rozstrzygnięcia w odniesieniu do jednego z dwóch zarzucanych w akcie oskarżenia czynów oraz z uwagi na fakt, iż jedno z zachowań w nich ujętych winno być rozważone w ramach jednego czynu ciągłego, za który oskarżony został w I instancji skazany zaskarżonym wyrokiem, przy przyjęciu także błędnej kwalifikacji prawnej, konieczne jest przeprowadzenie przewodu na nowo w całości.

377 3.1.

378 Konieczność umorzenia postępowania

379 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

380 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

381 4.1.

382 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

383 Zwięźle o powodach uchylenia

384 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

385 Sąd Rejonowy uwzględniając przytoczone powyżej zastrzeżenia przeprowadzi ponownie postępowanie. Przede wszystkim zalecana jest wyższa niż dotychczas uwaga i staranność w ferowaniu rozstrzygnięcia. Badaniu podlegać będzie całokształt okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, zebrane dowody poddane zostaną ocenie zgodnie z zasadami art. 7 k.p.k. i na tej podstawie poczynione zostaną prawidłowe ustalenia faktyczne i dokonana zostanie ocena prawna zachowania oskarżonego na gruncie zarzucanych mu czynów. W przypadku wniosku o uzasadnienie dokument ten sporządzony zostanie zgodnie z wymogami art. 424 k.p.k.

386 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

387 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

388 Przytoczyć okoliczności

389 8. Koszty Procesu

390 P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

391 Przytoczyć okoliczności

392 9. PODPIS

393 1.3. Granice zaskarżenia

394 Kolejny numer załącznika

395 1

396 Podmiot wnoszący apelację

397 Prokurator

398 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

399 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II K 544/19

400 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

401 ☐ na korzyść

402 ☒ na niekorzyść

403 ☒ w całości

404 ☐ w części

405 ☐

406 co do winy

407 ☐

408 co do kary

409 ☐

410 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

411 1.3.2. Podniesione zarzuty

412 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

413 ☒

414 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

415 ☐

416 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

417 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

418 ☒

419 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

420 ☐

421 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

422 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

423 ☐

424 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

425 ☐

426 art. 439 k.p.k.

427 ☐

428 brak zarzutów

429 1.4. Wnioski

430 ☒

431 uchylenie

432 ☐

433 zmiana

434 1.3. Granice zaskarżenia

435 Kolejny numer załącznika

436 2

437 Podmiot wnoszący apelację

438 Obrońca

439 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

440 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II K 544/19

441 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

442 ☒ na korzyść

443 ☐ na niekorzyść

444 ☐w całości

445 ☒ w części

446 ☐

447 co do winy

448 ☒

449 co do kary

450 ☐

451 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

452 1.3.2. Podniesione zarzuty

453 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

454 ☐

455 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

456 ☐

457 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

458 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

459 ☐

460 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

461 ☐

462 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

463 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

464 ☒

465 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

466 ☐

467 art. 439 k.p.k.

468 ☐

469 brak zarzutów

470 1.4. Wnioski

471 ☐

472 uchylenie

473 ☒

474 zmiana

UZASADNIENIE

475 Formularz UK 2

476 Sygnatura akt

477 IX Ka 648/23

478 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

479 2

480 5. CZĘŚĆ WSTĘPNA

481 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

482 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 7 lutego 2023r., sygn. II K 544/19.

483 Zakres sporządzonego przez Sąd Odwoławczy niniejszego uzasadnienia ograniczony został podmiotowo stosownie do treści dyspozycji art. 457 § 2 zd. 2 kpk w zw. z art. 423 § 1a k.p.k. do omówienia rozstrzygnięcia Sądu Odwoławczego w zakresie oskarżonego Z. G. wobec złożonych przez obrońców wniosków oraz uprzedniego sporządzania uzasadnienia z urzędu w zakresie pozostałych oskarżonych.

484 1.2. Podmiot wnoszący apelację

485 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

486 ☐ oskarżyciel posiłkowy

487 ☐ oskarżyciel prywatny – pełnomocnik

488 ☒ obrońca

489 ☐ oskarżony

490 ☐ inny

491 1.3. Granice zaskarżenia

492 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

493 ☒ na korzyść

494 ☐ na niekorzyść

495 ☒ w całości

496 ☒ w części

497 ☐

498 co do winy

499 ☒

500 co do kary

501 ☐

502 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

503 1.3.2. Podniesione zarzuty

504 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

505 ☒

506 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

507 ☐

508 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

509 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

510 ☒

511 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

512 ☒

513 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

514 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

515 ☒

516 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

517 ☐

518 art. 439 k.p.k.

519 ☐

520 brak zarzutów

521 1.4. Wnioski

522 ☐

523 uchylenie

524 ☒

525 zmiana

526 6. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

527 2.1. Ustalenie faktów

528 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

529 Lp.

530 Oskarżony

531 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

532 Dowód

533 Numer karty

534 Z. G.

535 Oskarżony jest osobą niekaraną.

536 Informacja

537 z Krajowego Rejestru Karnego

538 1300

539 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

540 Lp.

541 Oskarżony

542 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

543 Dowód

544 Numer karty

545 2.2. Ocena dowodów

546 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

547 Lp. faktu z pkt 2.1.1

548 Dowód

549 Zwięźle o powodach uznania dowodu

550 Informacja z Krajowego Rejestru Karnego

551 Dowód pozyskany zgodnie z obowiązującymi przepisami, wydany przez uprawniony do tego organ, przez co brak podstaw do podważenia wiarygodności.

552 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

553 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

554 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

555 Dowód

556 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

557 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

558 Lp.

559 Zarzut

560 1

561 Zarzuty zawarte w apelacji obrońcy adw. M. H. obejmują:

562 - w zakresie czynów z pkt VI – VIII- sentencji wyroku obrazę przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 389 § 2 k.p.k., polegającą na zaniechaniu zwrócenia się przez przewodniczącego do oskarżonego Z. G., po odczytaniu protokołów jego wyjaśnień w trybie art. 389 § 1 k.p.k., na rozprawie w dniu 23 lutego 2021 roku, o wypowiedzenie się co do treści i o wyjaśnienie zachodzących w nich sprzeczności, w sytuacji gdy obowiązek w tym zakresie ciążył na przewodniczącym, co skutkowało zaniechaniem ustalenia w toku postępowania sądowego czy oskarżony potwierdza treść poprzednio złożonych wyjaśnień i czy wyraża wolę ustosunkowania się do ich treści, a jeżeli tak – to w jakim zakresie.

563 - w zakresie czynu z pkt VI sentencji wyroku rażącą niewspółmierność orzeczonej kary, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy okoliczności sprawy stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, jego warunki i właściwości osobiste, ustabilizowany tryb życia i niekaralność przekonują, że dla osiągnięcia celów prewencji indywidualnej oraz generalnej, wystarczające będzie orzeczenie kary w łagodniejszym wymiarze.

564 - w zakresie czynu z pkt VII sentencji wyroku obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu polegającej na uznaniu Z. G. za winnego popełnienia czynu z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., w sytuacji gdy w jego opisie nie zawarto wszystkich znamion umożliwiających przypisanie podsądnemu odpowiedzialności karnej w tym zakresie, bowiem nie wskazano, że miało dojść do wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego podejmowania przedsiębranego działania, a jedynie zachowanie oskarżonego Z. G. określono jako instruowanie M. L. co do sposobu wyłudzenia kwoty 5.3454 zł, co nie stanowi znamienia czynu z art. 286 § 1 k.k. i pozostaje poza zakresem jego penalizacji;

565 - w zakresie czynu z pkt VII sentencji wyroku obrazę przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k., polegającą na dowolnej, wybiórczej i niezgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania ocenie dowodu w zakresie dowodów:

566 a/ w postaci wyjaśnień Z. G. i uznaniu ich za niewiarygodne w zakresie, w jakim oskarżony podał, że jego rola w inkryminowanym zdarzeniu miała polegać jedynie na pomocy M. L. w popełnieniu czynu zabronionego poprzez udostepnienie mu karty bankowej, wyjaśnieniu w jaki sposób używa się karty „na podpis”, oraz przewożeniu go pomiędzy poszczególnymi sklepami, w sytuacji gdy depozycje te są spójne i konsekwentne;

567 b/ w postaci wyjaśnień M. L. i uznaniu ich za niewiarygodne w zakresie, w jakim oskarżony podał, że zasugerowano mu obciążenie Z. G. z uwagi na jego przeszłość, co uczynił z obawy przed osadzeniem w Areszcie Śledczym, w sytuacji gdy podał on powody zmiany depozycji, zaś w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest informacji, które pozwalają skutecznie podważyć wyjaśnienia złożone przez M. L. na etapie postępowania sądowego;

568 c/ w postaci zeznań świadków T. N. i M. G. i uznaniu ich za wystarczające do przyjęcia, że Z. G. miał w zakresie zarzucanego czynu pełnić rolę kierowniczą, w sytuacji gdy funkcjonariusze policji opisali jedynie okoliczności zatrzymania Z. G. i M. L., nie podając przy tym żadnych okoliczności, które miałyby wskazywać na jakiekolwiek uzgodnienia pomiędzy M. L. a Z. G. w zakresie zdarzenia objętego aktem oskarżenia;

569 co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętym za podstawę orzeczenia polegającym na uznaniu, że oskarżony miał dopuścić się sprawstwa kierowniczego w zakresie czynu z pkt VII sentencji wyroku.

570 - w zakresie czynu z pkt VIII sentencji wyroku obrazę przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnej, wybiórczej i niezgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania ocenie dowodu:

571 1/ w postaci wyjaśnień Z. G. i uznaniu ich za niewiarygodne w zakresie, w jakim oskarżony kwestionuje swoje sprawstwo, w sytuacji gdy depozycje te są spójne, konsekwentne i nie uległy zmianom w toku postępowania, w szczególności postępowania sądowego, zaś Sąd Rejonowy za wiarygodne uznał wyjaśnienia P. P. (1) w zakresie w jakim wskazują na fakt samodzielnego dokonania przezeń zaboru pieniędzy na szkodę S. W. (1), co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegającym na uznaniu, że oskarżony popełnił czyn przypisany mu w pkt VIII sentencji wyroku.

572 ☐ zasadny

573 ☐ częściowo zasadny

574 ☒ niezasadny

575 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

576 Apelacja obrońcy nie została uznana za skuteczną albowiem zawarte w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

577 Odnosząc się kolejno do podniesionych zarzutów należy podnieść, co następuje.

578 Nie jest zasadny zarzut obejmujący w zakresie wszystkich przypisanych oskarżonemu czynów obrazę przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 389 § 2 k.p.k., a mający polegać na zaniechaniu zwrócenia się przez przewodniczącego do oskarżonego Z. G., po odczytaniu protokołów jego wyjaśnień w trybie art. 389 § 1 k.p.k., na rozprawie w dniu 23 lutego 2021 roku, o wypowiedzenie się co do treści i o wyjaśnienie zachodzących w nich sprzeczności.

579 Jakkolwiek rację ma obrońca, przytaczając wprost treść analizowanego tu przepisu, to jednak podkreślić należy, że zarzut kwalifikowany z pkt 2 art. 438 k.p.k. dopiero wówczas jest skuteczny gdy w okolicznościach konkretnej sprawy zaistniałe uchybienie mogło – a zatem wystarczy uprawdopodobnienie – mieć wpływ na treść orzeczenia. Tymczasem w realiach tej sprawy takiego wniosku wywieść nie sposób, albowiem test negatywny prowadzi do wniosków odmiennych. Innymi słowy, gdyby podniesione uchybienie nie zaistniało, treść końcowego rozstrzygnięcia nie mogłaby być odmienna. Na rozprawie 23 lutego 2021 roku oskarżony Z. G. przyznał się do pierwszego zarzutu, w zakresie zaś drugiego zakwestionował jedynie swoją rolę jaką miał pełnić w zdarzeniu, twierdząc, że nie kierował działaniami M. L. a jedynie mu pomagał tj. woził go autem po sklepach, przekazał kartę, wyjaśnił jak się używa karty na podpis. Nie przyznał się do trzeciego zarzutu. Wyjaśnił także, że w trakcie spotkania z osk. P. P. (1) niczego nie zauważył, a dopiero później dowiedział się od niego, że ten ukradł wtedy jakąś znikomą kwotę, którą przeznaczył na własne potrzeby. W trakcie swojej wypowiedzi dwukrotnie podkreślił, że nie będzie odpowiadał na pytania Sądu, prokuratora ani pokrzywdzonego. Będzie natomiast odpowiadał na pytania swojego obrońcy. Następnie Sąd I instancji ujawnił wyjaśnienia oskarżonego z postępowania przygotowawczego z kart 132-133, 258-259, 266-267 i 269-270. Strony wniosków nie zgłosiły, w tym w szczególności żadnych wniosków nie zgłosił obecny na rozprawie obrońca oskarżonego Z. G..

580 Analiza wyjaśnień oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym wskazuje, iż nie stały one w opozycji do wyjaśnień złożonych na rozprawie. Także oskarżony nie przyznawał się do zarzutu z pkt VII (czyn z 26 października 2015 r.) acz jego wyjaśnienia były w tym zakresie bardziej rozbudowane. Natomiast co do pozostałych czynów tj. z pkt V i VI (czyny z 15 listopada 2013 r.) wręcz były tożsame. Jedyna różnica to taka, że w postępowaniu przygotowawczym oskarżony nie określał swojej roli jako „pomocnika”, acz kwestia ta dotyczy oceny zachowania oskarżonego, nie zaś konkretnych czynności, które miał podejmować, bo w tym zakresie oskarżony w swoich wyjaśnieniach był zarówno oszczędny jak i konsekwentny. Nie jest więc tak jak twierdzi obrońca, że na płaszczyźnie merytorycznej wyjaśniania wymagały uściślenia co do rozbieżności czy nieścisłości.

581 Godzi się także podkreślić, że oskarżony jasno i wyraźnie zadeklarował, i to dwukrotnie, że nie będzie odpowiadał na żadne pytania poza swoim obrońcą, a ten po odczytaniu wcześniejszych wyjaśnień oskarżonego pytań żadnych nie miał. Pozostając zaś w zgodzie z logiką i respektując prawo oskarżonego do obrony należy wprost skonstatować, że pomimo literalnego brzmienia przepisu, do uchybienia w tym zakresie nie doszło.

582 Co do zarzutu w zakresie czynu z pkt VI sentencji wyroku obejmującego rażącą niewspółmierność orzeczonej kary – w tym zakresie należy odwołać się do rozważań przy tożsamym zarzucie z apelacji drugiego obrońcy w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

583 Obraza prawa materialnego objęta zarzutem w zakresie czynu z pkt VII sentencji wyroku tj. w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu nie miała miejsca wbrew twierdzeniu obrońcy, że w opisie czynu przypisanego nie zawarto wszystkich znamion umożliwiających przypisanie podsądnemu odpowiedzialności karnej bowiem nie wskazano, że miało dojść do wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego podejmowania przedsiębranego działania, a jedynie zachowanie oskarżonego Z. G. określono jako instruowanie M. L. co do sposobu wyłudzenia kwoty 5.3454 zł, co nie stanowi znamienia czynu z art. 286 § 1 k.k. i pozostaje poza zakresem jego penalizacji. Sięgając do Wielkiego Słownika Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk (wsjp.pl) i odczytując znaczenie słowa „wyłudzić” można dojść do jedynego wniosku, że jego istotą jest podstęp czy kłamstwo, a więc właśnie wprowadzenie w błąd.

584 „ Jest rzeczą oczywistą, że zawarty w wyroku skazującym opis czynu musi być tak skonstruowany, aby odzwierciedlał realizację przez oskarżonego wszystkich ustawowych znamion przypisanego mu przestępstwa. Nie ulega wątpliwości, że najłatwiej osiągnąć to korzystając z języka ustawy. Nie jest to jednak wymóg kodeksowy i dlatego w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że do spełnienia określonego w art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. obowiązku dokładnego określenia czynu przypisanego oskarżonemu wystarczające jest posłużenie się takimi sformułowaniami, które w sposób niebudzący wątpliwości odpowiadają treści poszczególnych znamion przypisanego sprawcy czynu zabronionego.” [wyrok SN z dnia 28 marca 2019 r., II KK 198/18, LEX nr 2642724].

585 Podsumowując zatem, należy stwierdzić, iż dla przypisania znamion konkretnego przestępstwa nie jest niezbędne powtórzenie wyrażeń zastosowanych przez ustawodawcę w jego opisie zamieszczonym w przepisie karnym. Zasadnicze znaczenie ma bowiem użycie takich określeń zachowania sprawcy czynu zabronionego które jednoznacznie wypełniają treść elementów składających się na jego ustawową postać, który to warunek został w niniejszej sprawie spełniony. Przyjęcie odmiennego zapatrywania, do czego dąży apelujący, prowadziłoby do – jak to ujął Sąd Najwyższy [wyrok z dnia 26 listopada 2014 r., II KK 141/14, LEX nr 1551899] – nadmiernej scholastyki, w innych zaś orzeczeniach [wyrok SN z dnia 24 czerwca 2013 roku, V KK 435/12, LEX 1331400], określając to powrotem do procesu formułkowego.

586 Zarzut w zakresie czynu z pkt VII sentencji wyroku obrazy przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k., polegającą na dowolnej, wybiórczej i niezgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania ocenie dowodu w zakresie dowodów z wyjaśnień Z. G., z wyjaśnień M. L. oraz z zeznań świadków T. N. i M. G. jest czysto polemiczny. Dla jego skuteczności należałoby dowieść, że ocena dokonana przez Sąd a quo jest pozbawiona logiki, sprzeczna z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Tymczasem takiego waloru nadać jej nie sposób. Zasadnicze niewątpliwie znaczenie miała ocena wyjaśnień oskarżonego M. L., który na etapie sądowym zanegował składane przez siebie w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnienia. Sąd I instancji negację tę ocenił jako niewiarygodną i ocenie tej braku logiki i niespełnienia pozostałych kryteriów art. 7 k.p.k. przypisać nie można. Wszak oskarżony M. L. w postępowaniu przygotowawczym składał (w tym także przed prokuratorem) tożsamej treści wyjaśnienia opisując szczegółowo rolę oskarżonego Z. G., a nadto korespondującą z nimi wersję podał zatrzymującym go na gorącym uczynku w galerii (...) funkcjonariuszom (k. 196v). Nie jest więc wiarygodne jego twierdzenie, że „ na policji po zatrzymaniu zasugerowano mi, żeby zrobić z pana G. prowodyra naszych działań przestępczych” (k. 1010). Jednocześnie oskarżony odmówił odpowiedzi na zadawane pytania od sądu i pozostałych uczestników oraz odmówił dalszych wyjaśnień, co czyni także rozważania zawarte w apelacji o konieczności odczytania mu wcześniejszych wyjaśnień za bezprzedmiotowe, tym bardziej, że przecież dobrze je pamiętał skoro odwołał się do ich treści na wstępie swoich depozycji.

587 Tymczasem treść wyjaśnień z postępowania przygotowawczego broni się logicznie w zestawieniu z innymi bezspornymi okolicznościami, pozytywnie ją weryfikującymi. Wszak oskarżeni Z. G. i P. P. (1) dokonali kradzieży kart z własnej inicjatywy nie zaś działając na zlecenie M. L., oskarżony Z. G. jest wyraźnie starszy (54 lata w chwili czynu) od oskarżonego M. L. (21 lat w chwili czynu), przekazał mu kartę i woził go swoim samochodem do różnych sklepów gdzie były realizowane lub podejmowane były próby zakupu przy użyciu skradzionych kart (co pozostawało poza zakresem ujętym w zarzucie lecz wszak składa się na chronologię działań podejmowanych przez oskarżonych), funkcjonariuszom policji T. N. i M. G., którzy dokonywali obserwacji to oskarżony Z. G. i jego samochód były znane, tymczasem drugi mężczyzna nie i według ich obserwacji to oskarżony L. wchodził do sklepu i realizował transakcję, gdy tymczasem Z. G. pozostając na zewnątrz patrzył jak M. L. robi zakupy. Już z samych tych okoliczności wynika, że rola oskarżonego Z. G., tak jak ją przedstawiał w sądzie, nie polegała zatem wyłącznie na pomocnictwie, którego istotą jest podrzędność wobec sprawcy głównego i ułatwienie popełnienia przestępstwa poprzez poprzestanie na dostarczeniu narzędzia, środka przewozu, udzielenie rady lub informacji bowiem przeczy temu nadto inicjatywa w postaci kradzieży kart oraz towarzyszenie oskarżonemu M. L. i obserwowanie jego poczynań. Z prawidłowo więc uznanych za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. L. złożonych na etapie postępowania przygotowawczego dowiedziono w niniejszym postępowaniu, że osk. Z. G. pełnił wobec M. L. rolę kierowniczą. To wszak oskarżony M. L. miał problemy finansowe i przez kolegę skontaktowany został ze Z. G., bo chciał zarobić trochę pieniędzy. Oskarżony opowiedział mu co będzie robił. Potem oskarżony otrzymał od niego zeszyt i miał ćwiczyć podpis. Oskarżony Z. G. kazał też mu się na jednej z kart podpisać „po swojemu”. Woził go pod konkretne sklepy i mówił mu też co ma w nich kupować. Zakupioną bransoletkę w sklepie (...) oddał Z. G.. W (...) także wskazał mu sklep do którego ma się udać i co kupić. Oskarżony w wyjaśnieniach tych opisał też rolę i działania oskarżonego P. P. (1).

588 Ostatni z zarzutów w zakresie czynu z pkt VIII sentencji wyroku także odnosi się do obrazy przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. Jakkolwiek nie sposób odmówić racji skarżącemu, iż uzasadnienie w tym zakresie zawiera wskazane w apelacji mankamenty tj. istotnie oskarżony Z. G. konsekwentnie nie przyznawał się do zarzutu obejmującego czyn z 26 października 2015 r. i nie miała tu miejsca zmiana linii obrony. Natomiast niewątpliwie P. P. (1) na rozprawie przyznał się jedynie do zaboru niewielkiej kwoty na szkodę S. W. (2), przecząc pozostałym zarzutom. W toku zaś postępowania przygotowawczego w odniesieniu do tego czynu przyznał się wskazując iż dokonał zaboru kwoty ok. 1400-1500 zł. Co do zaś udziału oskarżonego Z. G. to wprawdzie z samej treści wyjaśnień nie sposób wyprowadzić wniosku o jego udziale w kradzieży, choć wskazującej na jego obecność, natomiast na wstępie oskarżony oświadczył, że zarzut o dokonaniu wspólnie i w porozumieniu ze Z. G. pieniędzy w kwocie 39.000 zł rozumie i do czynu tego się przyznaje. Tak więc samych wyjaśnień oskarżonego P. P. (1) w zakresie współsprawstwa oskarżonego Z. G. nie można uznać za przesądzające. Jednakże dowodem o zasadniczym znaczeniu jest wspomniany także w apelacji monitoring z miejsca zdarzenia. Oględziny utrwalonego zapisu nie pozostawiają wątpliwości, że oskarżony Z. G. działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym P. P. (1). Dosiadł się on do stolika zajmowanego przez oskarżonego P. P. (1) po tym jak ten ostatni wraz ze stolikiem przesunął się blisko pokrzywdzonego znajdując się tuż za jego krzesłem, za jego plecami. Usiadł na wprost P. P. (1), przekładał dokumenty, zasłaniając przecież go w ten sposób częściowo tj. od lewej (patrząc wg obrazu na ekranie) strony i koncertując ewentualną uwagę osób postronnych na sobie poprzez wykonywane ruchy. Jak tylko oskarżony P. P. (1) wstał od stolika i odszedł zaraz po nim uczynił to też oskarżony Z. G.. Jednocześnie zapis ten przeczy wersji podawanej przez oskarżonego Z. G. w postępowaniu przygotowawczym. Bynajmniej nie wynika z niego, że oskarżony P. P. (1) nawiązał jakiś kontakt z oskarżonym Z. G., by zainteresowany był czytaniem mu cen i opisów z katalogów w celu pozyskania wiedzy na określony temat. Nadto oskarżony Z. G. miał doskonałe pole do obserwacji zachowania oskarżonego P. P. (1).

589 Sąd Okręgowy odniesie się jeszcze końcowo do kwestii wysokości kwoty zaboru na szkodę S. W. (2), choć bezpośrednio nie było to przedmiotem zarzutu obrońcy w omawianej tu apelacji, to jednak stanowiło istotny zarzut w tej części w apelacji tego samego obrońcy współoskarżonego P. P. (1), zaś co do tego ostatniego wyrok został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z powodu zaistnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej, stąd Sąd nie odnosił się do tego zarzutu w związku z treścią art. 436 k.p.k.

590 W ocenie Sądu Odwoławczego brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności pokrzywdzonego i dokonana przez Sąd Rejonowy w tym zakresie ocena jego zeznań jest prawidłowa. Wszak banknoty są bardzo cienkie, spięte gumką w 3 pliki stuzłotowe po 10.000 zł i jeden plik pięćdziesięciozłotowy na kwotę 8.100 zł oraz kilka banknotów luzem łącznie nie przekraczały ok. 4 cm grubości. Niewątpliwie mieściły się w torbie pokrzywdzonego, którą widać na monitoringu, przewieszoną przez oparcie krzesła. Czas działania oskarżonego wynikający z zapisu, także wskazany w apelacji, niewątpliwie umożliwiał wyjęcie pieniędzy z torby jak i schowanie ich przy sobie przez oskarżonego. Nie było potrzeby by pokrzywdzony dostarczał torbę do sądu celem oględzin. Sam nie był pewien czy ją jeszcze posiada (k. 1057) stąd zarzut, że jej nie dostarczył należy uznać za nietrafny. Nie jest też zasadne powoływanie się na obecność osoby z firmy sprzątającej albowiem osoba ta jest zajęta i skupiona na swojej pracy, a nie na obserwacji oskarżonego. Zresztą tak bliskie do pokrzywdzonego – a przecież bezspornie celowe – przesunięcie stolika przez oskarżonego i znalezienie się w jego bezpośrednim sąsiedztwie czyniło także dla osób postronnych trudno rozróżnialnym „na pierwszy rzut oka” czy oskarżony sięga do swojej czy cudzej torby. Całość zaś działania oskarżonego wokół pieniędzy pokrzywdzonego to niespełna pół minuty. Natomiast ocena relacji pokrzywdzonego ze świadkiem D. M. i jej wpływu na treść zeznań pokrzywdzonego nosi cechy swobodnej interpretacji. Sam świadek M. skonstatował wszak: „ co bym nie powiedział o S. to na pewno nie składał fałszywych zeznań, co zostało skradzione, to tyle było” (k. 993), co uwiarygadnia pokrzywdzonego szczególnie, że pokrzywdzony zwrócił świadkowi pieniądze za należną jemu część będących przedmiotem transakcji bitcoinów i nie zasłaniał się kradzieżą by usprawiedliwiać odmowę ich zwrotu. Natomiast całkowicie zrozumiałe jest, że samo zdarzenie wywoływało duże emocje i prowadziło do różnych spekulacji co zresztą potwierdza, że kwota musiała być duża, a nie w granicach 1400-1500 zł.

591 Wniosek

592 Wniosek o zmianę wyroku:

593 - w zakresie czynu z pkt VI sentencji poprzez złagodzenie orzeczonej kary i wymierzenie kary wolnościowej;

594 - w zakresie czynu z pkt VII sentencji poprzez uniewinnienie oskarżonego od jego popełnienia, ew. przyjęcie, że zachowanie oskarżonego stanowiło pomocnictwo do wykonania czynu zabronionego przez M. L. i złagodzenie orzeczonej kary;

595 - w zakresie czynu z pkt VIII poprzez uniewinnienie oskarżonego od jego popełnienia.

596 ☐ zasadny

597 ☐ częściowo zasadny

598 ☒ niezasadny

599 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

600 Z przyczyn wskazanych powyżej.

601 Lp.

602 Zarzut

603 2

604 Zarzut z apelacji obrońcy adw. M. K. dotyczy rażącej niewspółmierności orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych oraz kary łącznej, polegającej na wymierzeniu oskarżonemu jednostkowych kar pozbawienia wolności w wymiarze za czyn z pkt VI – 6 miesięcy, za czyn z pkt VII – 6 miesięcy, za czyn z pkt VIII – 1 roku oraz kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy okoliczności sprawy, w szczególności stopień winy i społecznej- szkodliwości czynów przypisanych Z. G., jego warunki i właściwości osobiste, ustabilizowany tryb życia i niekaralność, a także incydentalność zachowania godzącego w porządek prawny przekonują, że dla osiągnięcia celów prewencji indywidualnej oraz generalnej, wystarczające będzie orzeczenie kary w łagodniejszym wymiarze tj. o charakterze wolnościowym.

605 ☐ zasadny

606 ☐ częściowo zasadny

607 ☒ niezasadny

608 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

609 Istotnie, oskarżony jest osobą niekaraną, prowadzi ustabilizowany tryb życia, natomiast przypisanych mu czynów dopuścił się dekadę temu. Z drugiej zaś strony, działanie oskarżonego w zakresie czynów z pkt VI i VII popełnionych 15 listopada 2013 roku było przemyślane, zaplanowane, konsekwentnie realizowane aż do zatrzymania przez policję, było działaniem wespół z innymi osobami, gdzie oskarżony pełnił kierowniczą rolę. Pokrzywdzonych zostało kilka podmiotów bo przestępstwo oszustwa miało charakter czynu ciągłego. Działanie z czynu z pkt VIII również zostało popełnione w zaplanowany sposób wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, a kwota zaboru i tym samym strata pokrzywdzonego bardzo duża. Orzeczone kary jednostkowe należycie oddają powyższe okoliczności i z całą pewnością nie można ich uznać za rażąco niewspółmierne. Oscylują wszak w dolnych granicach zagrożenia sankcją za dany typ czynu zabronionego.

610 Brak także podstaw do uznania kary łącznej za niespełniającą dyrektyw jej wymiaru. Nie wszystkie popełnione czyny pozostają w ścisłym związku przedmiotowym i czasowym, acz niewątpliwie popełniane były z chęci łatwego zysku co stanowi podmiotowe iunctim. Wybór zasady asperacji był zasadny. Orzeczony jej wymiar umożliwia natomiast oskarżonemu odbywanie kary w formie dozoru elektronicznego, a warunkowe zawieszenie jej wykonania, które co należy zaznaczyć ma charakter fakultatywny, byłoby zbyt daleko idącym dobrodziejstwem wobec oskarżonego.

611 Wniosek

612 Wniosek o zmianę wyroku poprzez złagodzenie orzeczonych kar jednostkowych i kary łącznej, a następnie warunkowe zawieszenie jej wykonania przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.

613 ☐ zasadny

614 ☐ częściowo zasadny

615 ☒ niezasadny

616 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

617 Z przyczyn wskazanych powyżej.

618 8. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

619 1.

620 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

621 9. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

622 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

623 1.

624 Przedmiot utrzymania w mocy

625 Co do winy i kary w zakresie każdego z trzech przypisanych oskarżonemu czynów; także w zakresie kary łącznej.

626 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

627 Z przyczyn wskazanych w Sekcji 3.1 i 3.2.

628 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

629 1.

630 Przedmiot i zakres zmiany

631 Zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego Z. G. został zmieniony w ten sposób, iż w opisie czynu przypisanego w punkcie VII w miejsce ustalenia, że oskarżony „działając wspólnie i w porozumieniu z P. L. kierował wykonaniem czynu zabronionego dokonanego w warunkach czynu ciągłego przez M. L.” przyjęto, że oskarżony kierował wykonaniem czynu zabronionego dokonanego w warunkach czynu ciągłego przez M. L., w tym w sklepach (...) przy ul. (...) i „(...) przy Plac (...) wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą.

632 Zwięźle o powodach zmiany

633 Sąd dokonał zmiany opisu czynu przypisanego w punkcie VII, co było konsekwencją po pierwsze, uchylenia wyroku w odniesieniu do oskarżonego P. P. (1) i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, stąd nie było możliwe wskazanie w sentencji tego oskarżonego z imienia i nazwiska jako współsprawcy czynu, a po drugie uznania, iż oskarżony P. P. (1) nie znajdował się w centrum handlowym (...) gdy M. L. kupował urządzenie (...) w sklepie (...). Ta okoliczność wynika zarówno z zeznań funkcjonariuszy świadków T. N. i M. G., wyjaśnień oskarżonego P. P. (1), ale przede wszystkim uznanych za wiarygodne wyjaśnień M. L. złożonych na etapie postępowania przygotowawczego (k. 247). Skoro zaś sprawstwo kierownicze polega na realnym władztwie nad rozwojem i przebiegiem akcji na każdym jej etapie, to nieobecność oskarżonego P. P. (1) przy braku innych dowodów wskazujących na jego udział w tej formie sprawczego współdziałania, musi skutkować wyeliminowanie z opisu czynu tego fragmentu działania. Istotnym bowiem elementem panowania przez kierującego nad zachowaniem bezpośredniego wykonawcy jest możliwość podejmowania przez kierującego decyzji co do rozpoczęcia akcji przestępnej oraz dysponowanie możliwością zmiany sposobu jej realizacji lub nawet przerwania przedsiębranej przez bezpośredniego wykonawcę akcji przestępnej.

634 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

635 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

636 1.1.

637 ☐ art. 439 k.p.k.

638 Zwięźle o powodach uchylenia

639 2.1.

640 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

641 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

642 Zwięźle o powodach uchylenia

643 3.1.

644 Konieczność umorzenia postępowania

645 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

646 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

647 4.1.

648 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

649 Zwięźle o powodach uchylenia

650 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

651 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

652 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

653 Przytoczyć okoliczności

654 10. Koszty Procesu

655 P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

656 Przytoczyć okoliczności

III.

657 W zakresie kosztów postępowania za II instancję o rozstrzygnięciu przesądziła treść art. 636 § 1 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłatach w sprawach karnych.

658 11. PODPIS

659 1.3. Granice zaskarżenia

660 Kolejny numer załącznika

661 1

662 Podmiot wnoszący apelację

663 Obrońca osk. Z. G.

664 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

665 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II K 544/19

666 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

667 ☒ na korzyść

668 ☐ na niekorzyść

669 ☒ w całości

670 ☐ w części

671 ☐

672 co do winy

673 ☐

674 co do kary

675 ☐

676 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

677 1.3.2. Podniesione zarzuty

678 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

679 ☒

680 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

681 ☐

682 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

683 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

684 ☒

685 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

686 ☒

687 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

688 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

689 ☒

690 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

691 ☐

692 art. 439 k.p.k.

693 ☐

694 brak zarzutów

695 1.4. Wnioski

696 ☐

697 uchylenie

698 ☒

699 zmiana

700 1.3. Granice zaskarżenia

701 Kolejny numer załącznika

702 2

703 Podmiot wnoszący apelację

704 Obrońca osk. Z. G.

705 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

706 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II K 544/19

707 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

708 ☒ na korzyść

709 ☐ na niekorzyść

710 ☐ w całości

711 ☒ w części

712 ☐

713 co do winy

714 ☒

715 co do kary

716 ☐

717 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

718 1.3.2. Podniesione zarzuty

719 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

720 ☐

721 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

722 ☐

723 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

724 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

725 ☐

726 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

727 ☐

728 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

729 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

730 ☒

731 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

732 ☐

733 art. 439 k.p.k.

734 ☐

735 brak zarzutów

736 1.4. Wnioski

737 ☐

738 uchylenie

739 ☒

740 zmiana