Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2020 r., IX Ka 282/20

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2020 r., IX Ka 282/20

Tekst

1 Sygn. akt IX Ka 282/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 2 czerwca 2020 r.

3 Sąd Okręgowy w Warszawie w IX Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący SSO Anna Szymacha-Zwolińska (spr.)

5 Sędziowie: SSO Iwona Konopka

6 SSO Agnieszka Techman

7 Protokolant: stażysta Emil Karwowski

8 przy udziale prokuratora Joanny Augustyniak

9 po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2020 r.

10 sprawy M. A., syna Z. i M.,

11 ur. (...) w G.

12 skazanego wyrokiem łącznym

13 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę

14 od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st Warszawy w Warszawie

15 z dnia 13 listopada 2019 roku sygn. akt. V K 1992/19

16 - orzeka-

17 1/ zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:

18 a/ uchyla orzeczenie zawarte w pkt I o karze łącznej 4 (czterech) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, zawarte w pkt II orzeczenie o zaliczeniu na jej poczet okresów rzeczywistego pozbawienia wolności oraz zawarte w pkt IV umorzenie postępowania w zakresie wyroku opisanego w pkt 2, tj. wyroku Sądu Rejonowego w Giżycku 24 marca 2010 roku (sygn. akt II K 139/10),

19 b/ przyjmuje stan prawny obowiązujący do dnia 31 grudnia 2011 roku tj. sprzed nowelizacji dokonanej Ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 240, poz. 1431)

20 c/ w pkt. I zaskarżonego wyroku na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec M. A. na podstawie wyroków opisanych:

21 - w pkt 2, tj. wyroku Sądu Rejonowego w Giżycku 24 marca 2010 roku (sygn. akt II K 139/10) oraz

22 - w pkt 3, tj. wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 4 stycznia 2011 roku (sygn. akt III K 379/10)

23 i wymierza skazanemu M. A. karę łączną 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności na poczet której na podstawie art. 577 k.p.k. zalicza skazanemu M. A. okres uznanej za odbytą kary 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności w sprawie II K 139/10 oraz okres faktycznego odbywania kary pozbawienia wolności w sprawie III K 379/10,

24 d/ umarza postępowanie co do objęcia wyrokiem łącznym wyroku opisanego w pkt 5 - wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 21 marca 2017 roku (sygn. akt III K 280/16),

25 2/ w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

26 3/ zwalnia skazanego z obowiązku uiszczania kosztów postępowania za II instancję przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

27 Formularz UK 2

28 Sygnatura akt

29 IX Ka 282/20

30 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

31 1

32 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

33 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

34 Wyrok łączny Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 13 listopada 2019r., sygn. V K 1992/19

35 1.2. Podmiot wnoszący apelację

36 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

37 ☐ oskarżyciel posiłkowy

38 ☐ oskarżyciel prywatny

39 ☒ obrońca

40 ☐ oskarżony

41 ☐ inny

42 1.3. Granice zaskarżenia

43 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

44 ☒ na korzyść

45 ☐ na niekorzyść

46 ☒ w całości

47 ☐ w części

48 ☐

49 co do winy

50 ☐

51 co do kary

52 ☐

53 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

54 1.3.2. Podniesione zarzuty

55 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

56 ☒

57 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

58 ☐

59 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

60 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

61 ☒

62 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

63 ☐

64 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

65 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

66 ☐

67 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

68 ☐

69 art. 439 k.p.k.

70 ☐

71 brak zarzutów

72 1.4. Wnioski

73 ☒

74 uchylenie

75 ☒

76 zmiana

77 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

78 2.1. Ustalenie faktów

79 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

80 Lp.

81 Oskarżony

82 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

83 Dowód

84 Numer karty

85 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 2.2. Ocena dowodów

92 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

93 Lp. faktu z pkt 2.1.1

94 Dowód

95 Zwięźle o powodach uznania dowodu

96 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

97 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

98 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

99 Dowód

100 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

101 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

102 Lp.

103 Zarzut

104 1

105 Zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 53 § 1, § 2 kk w zw. z art. 85a kk w zw. z art. 86 § 1 kk poprzez nieprawidłowe zastosowanie ogólnych dyrektyw wymierzania kary łącznej względem skazanego M. A., poprzez orzeczenie kary nader dolegliwej, bez uwzględnienia prewencji szczególnej jaka została dotychczas wywarta na skazanym w trakcie odbywania kary, przy pominięciu progresu resocjalizacyjnego jaki nastąpił u skazanego, aktualnych warunków i właściwości osobistych skazanego, a także brak bliskiego związku czasowego pomiędzy przestępstwami będącymi przedmiotem orzekania, co wskazuje na ich epizodyczny charakter, a nie utrwalony sposób życia, polegający na czynieniu z przestępstw stałego źródła dochodu.

106 ☐ zasadny

107 ☐ częściowo zasadny

108 ☒ niezasadny

109 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

110 Zarzut jest niezasadny, podobnie jak i pozostałe, postawione w apelacji zarzuty. Wszystkie bowiem – z uwagi na ich brzmienie i sposób redakcji - wskazują, iż skarżąca nie zgadza się z wymiarem kary domagając się jej złagodzenia z uwagi na to, iż Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił i nie docenił wszystkich okoliczności korzystnych dla skazanego wynikających przede wszystkim z opinii o skazanym, które zaważyły na tym, iż Sąd Rejonowy zamiast zasady absorpcji zastosował zasadę asperacji.

111 Istotnie, aktualna – sporządzona na wniosek Sądu Okręgowego – opinia o skazanym różni się od tej, na której rozstrzygnięcie o wymiarze kary łącznej oparł Sąd Rejonowy (ocenia zachowanie skazanego jako dobre, a nie – jako przeciętne; wskazuje na jego kilkukrotne nagradzanie, a nie – brak nagród), nie sposób jednak pomijać, że okoliczność „siedmiokrotnego wskazywania skazanego do nagrody” (podkreślana przez obrońcę na rozprawie w dniu 13 listopada 2019r., k. 104) została przez Sąd Rejonowy dostrzeżona

112 i wyakcentowana w pisemnych motywach rozstrzygnięcia jako uzasadnienie wymiaru kary łącznej „niższej niż suma kar podlegających łączeniu (…)” (k. 172). Samo niezadowolenie obrońcy, która źródła konieczności stosowania zasady absorpcji upatruje w pozytywnej opinii o skazanym, nie stanowi o wadliwości przyjętej przez Sąd zasady łączenia kar. W warunkach zakładu, skazany zachowuje się tak, jak tego oczekuje się od osób przebywających w jednostkach penitencjarnych. Akcentując zapewnienia M. A. o rezygnacji z drogi przestępstwa, woli zmiany sposobu życia, obrońca pomija natomiast kilkukrotną karalność ww. za trzynaście przestępstw oraz stosowane wcześniej środki probacyjne w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary. W świetle powyższego rzekomy krytyczny stosunek skazanego do kryminalnej przeszłości uznać należy za gołosłowny, nie znajdujący wsparcia w jego dotychczasowej postawie.

113 Odnosząc się natomiast do samej opinii o skazanym, przypomnieć obrońcy należy, że ww. – jakkolwiek istotna – nie determinuje wymiaru kary łącznej. Zgodnie z art. 571 § 1 k.p.k. sąd "w razie potrzeby" zwraca się do zakładów karnych o nadesłanie opinii. Użycie przez ustawodawcę pojęcia "w razie potrzeby" uprawnia zatem wnioskowanie, iż opinia o zachowaniu skazanego w zakładzie karnym nie ma charakteru wiodącego, a raczej pomocniczy dla orzekania w przedmiocie kary łącznej, a jej znaczenie wiąże się z potrzebami oznaczania celów prewencyjno-prognostycznych. Rolę pierwszorzędną należy przydać więc relacjom podmiotowo-przedmiotowym zbiegających się przestępstw, liczbie przestępstw, rodzajom naruszonego dobra (zob. tak m.in. P. Kardas, w: Komentarz do art. 85 (a) Kodeksu karnego Stan prawny: 2016.08.01 LEX el. oraz Patrycja Kozłowska-Kalisz, w: Komentarz do art. 85 (a) Kodeksu karnego Stan prawny: 2015.09.01 LEX el.). Innymi słowy fakt, że skazany w okresie wykonania kary pozbawienia wolności zachowuje się poprawnie w warunkach izolacji, może mieć znaczenie przy stawianiu prognozy penitencjarnej. Zważywszy jednak na wielokrotną karalność ww. i stosowane kilkukrotnie środki probacyjne, nie powstrzymujące skazanego przed popełnianiem kolejnych przestępstw nie sposób konstatować by pozytywna opinia była wiodąca przy określaniu celów prewencyjnych w stosunku do skazanego, o jakich mowa w art. 85a k.k. Z tych też względów stanowisko autorki apelacji, że kara łączna w granicach najsurowszej sankcji pozwoli na osiągnięcie celów kary łącznej, z uwagi na pozytywną opinię z zakładu karnego, nie znajduje uzasadnienia.

114 Wniosek

115 Wniosek o :

116 Zmianę zaskarżonego wyroku i zastosowanie wobec skazanego zasady absorpcji przez wymierzenie mu kary łącznej 3 lat 6 miesięcy pozbawienia wolności

117 ewentualnie

118 Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

119 ☐ zasadny

120 ☐ częściowo zasadny

121 ☒ niezasadny

122 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

123 Jako, że podniesiony zarzut jest niezasadny, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku

124 o modyfikację zaskarżonego wyroku.

125 Lp.

126 Zarzut

127 2

128 Zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia wyłącznie o niekorzystny dla skazanego materiał dowodowy z pominięciem okoliczności przemawiających za wymierzeniem wyroku łącznego przy zastosowaniu względem skazanego zasady pełnej absorpcji, a także nieprawidłowe wyprowadzenie wniosków przez Sąd orzekający co do najbliższej prognozy kryminalistycznej skazanego.

129 ☐ zasadny

130 ☐ częściowo zasadny

131 ☒ niezasadny

132 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

133 Patrz : punkt 3.1

134 Wniosek

135 Wniosek o :

136 Zmianę zaskarżonego wyroku i zastosowanie wobec skazanego zasady absorpcji przez wymierzenie mu kary łącznej 3 lat 6 miesięcy pozbawienia wolności

137 ewentualnie

138 Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

139 ☐ zasadny

140 ☐ częściowo zasadny

141 ☒ niezasadny

142 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

143 Jako, że podniesiony zarzut jest niezasadny, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku

144 o modyfikację zaskarżonego wyroku.

145 Lp.

146 Zarzut

147 3

148 Zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie w trakcie orzekania całokształtu okoliczności ujawnionych w trakcie postępowania dowodowego, mających znaczenie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

149 ☐ zasadny

150 ☐ częściowo zasadny

151 ☒ niezasadny

152 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

153 Patrz : punkt 3.1

154 Wniosek

155 Wniosek o :

156 1. Zmianę zaskarżonego wyroku i zastosowanie wobec skazanego zasady absorpcji przez wymierzenie mu kary łącznej 3 lat 6 miesięcy pozbawienia wolności

157 ewentualnie

158 2. Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

159 ☐ zasadny

160 ☐ częściowo zasadny

161 ☒ niezasadny

162 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

163 Jako, że podniesiony zarzut jest niezasadny, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku

164 o modyfikację zaskarżonego wyroku.

165 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

166 Zmiana stanu prawnego i ocena względności ustaw zgodnie z art. 4 § 1 kk.

167 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

168 Art. 440 k.p.k., zobowiązuje Sąd Odwoławczy do zmiany bądź uchylenia wyroku, gdy utrzymanie orzeczenia byłoby rażącą niesprawiedliwe, taka zaś okoliczność zaistniała w przedmiotowej sprawie, o czym szerzej w punkcie 5.2.

169 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

170 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

171 1.

172 Przedmiot utrzymania w mocy

173 Rozstrzygnięcie wskazujące, że orzeczenia nieobjęte wyrokiem łącznym ulegają odrębnemu wykonaniu.

174 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

175 Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III wyroku Sądu Rejonowego pozostaje w zgodzie z art. 576 § 1 k.p.k., dlatego nie podlegało modyfikacjom.

176 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

177 Przedmiot i zakres zmiany

178 Kary objęte wyrokiem łącznym, wymiar kary łącznej.

179 Zwięźle o powodach zmiany

180 Jakkolwiek obrońca zaskarżając wyrok w całości podniosła zarzut obrazy prawa materialnego, to jednak powstała z urzędu konieczność ingerencji przez Sąd Okręgowy w treść rozstrzygnięcia na korzyść skazanego, gdyż zasadnicza kwestia związana ze zmianą stanu prawnego i oceny względności ustaw przez pryzmat art. 4 § 1 kk nie była przedmiotem zarzutów we wniesionym środku odwoławczym. Tymczasem właśnie zastosowanie w niniejszej sprawie stanu prawego „obowiązującego poprzednio” nie zaś tego obowiązującego „w czasie orzekania”, pozwalało na korzystniejsze ukształtowanie sytuacji prawnej skazanego.

181 Stwierdzić trzeba, że Sąd Rejonowy nie poddał należytej analizie zasadniczej kwestii tj. jak kształtowałaby się sytuacja prawna skazanego biorąc pod uwagę cezurę wynikającą z nowelizacji przepisów kodeksu karnego Ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz.396), która weszła w życie 1 lipca 2015 r., ograniczając się do jednozdaniowej wzmianki w treści uzasadnienia wskazującej, który stan prawny jest dla skazanego korzystniejszy.

182 Niewątpliwie zgodnie z art. 19 ust. 1 w/w Ustawy przepisów rozdziału IX kodeksu karnego w nowym brzmieniu nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem 01 lipca 2015r., chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie nowelizacji.

183 W piśmiennictwie wskazuje się także, że przepis art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej wprowadza unormowanie szczególne w stosunku do art. 4 § 1 kk. W myśl ogólnej zasady kodeksowej, normującej kwestię kolizji ustaw w czasie, ustanowionej w art. 4 § 1 k.k., łącząc po wejściu w życie noweli z dnia 20 lutego 2015r. węzłem kary łącznej kary prawomocnie orzeczone przed wejściem w życie tej noweli należałoby stosować ustawę nową (czyli przepisy rozdziału IX kodeksu karnego w brzmieniu nadanym nowelą), a ustawę obowiązującą poprzednio (przepisy rozdziału IX w dotychczasowym brzmieniu), tylko wtedy, gdyby była ona względniejsza dla sprawcy. Przepis art. 19 ust. 1 noweli lutowej wprowadza odstępstwo od tej zasady. Wyraża się ono w tym, że w rozważanym zakresie wyłącza się stosowanie ustawy nowej do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem jej wejścia w życie z tym, że owo wyłączenie nie obejmuje wypadków, w których zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem już po tym dniu. (J . Majewski, Kodeks karny. Komentarz do zmian 2015, Warszawa 2015, s. 544-545). W tym miejscu należy mieć na względzie także pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 31 marca 2016 r., sygn. II Akz 130/16, wedle którego jeżeli choć jedna z kar, których łączenie jest rozważane, została orzeczona po 30 czerwca 2015 r., zastosowanie mogą mieć przepisy o karze łącznej w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, jak również przepisy dotyczące kary łącznej w dotychczasowym brzmieniu, o ile będą względniejsze dla sprawcy. W takiej sytuacji Sąd zobligowany jest do dokonania wyboru ustawy względniejszej zgodnie z dyrektywą art. 4 § 1 k.k. Podobnie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II AKa 85/16, wskazał, iż dyspozycja art. 4 § 1 k.k., przestaje być aktualna dopiero wtedy, gdy wyrokiem łącznym będą obejmowane jedynie skazania za przestępstwa popełnione po 30 czerwca 2015. W realiach przedmiotowej sprawy powyższe oznacza, iż rozważając, którą ustawę stosować, Sąd Rejonowy winien dokonać porównania wymiaru kary łącznej na podstawie przepisów ustawy starej i nowej, a następnie zastosować ustawę korzystniejszą dla skazanego.

184 W przedmiotowej sprawie koncentrując się na sprawach wskazanych pod poz. 2, 3 i 5 komparycji zaskarżonego wyroku tj. na skazańcach w sprawach :

185 (2) Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II K 139/10 za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w okresie od 02 lutego do 27 lutego 2009 r. na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, gdzie następnie prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 09 listopada 2010 r. udzielono skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności wyznaczając okres próby do dnia 09 listopada 2012 r.;

186 (3) Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 04 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt III K 379/10 za czyn z art. 278 § 1 k.k. popełniony w dniu 07 września 2009 r. na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata, przy czym na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec skazanego obowiązek naprawienia szkody, a następnie prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 24 lutego 2015 r. zarządzono wobec skazanego wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności oraz

187 (5) Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt III K 280/16 za pięć czynów z art. 13 § 1 k.k. w zw. art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełnionych w okresie od 21 października 2013 r. do 23 października 2013 r., w bliżej nieustalonym dniu w miesiącu październiku 2013 r., 09 października 2013 r., 04 października 2013 r., 20 kwietnia 2012 r. na karę 3 (trzech) lat 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono skazanemu okres zatrzymania w sprawie w dniach od 23 października 2013 r. do dnia 24 października 2013 r.

188 - wobec wydawania wobec skazanego wyroków przed dniem 01 lipca 2015 r. i po 1 lipca 2015 r. Sąd Rejonowy był zobligowany do należytego rozważenia wymiaru kary łącznej w oparciu o przepisy obowiązujące w obu stanach prawnych.

189 Rozważając więc możliwości wydania kary łącznej w oparciu o przepisy kodeksu karnego w brzmieniu sprzed 01 lipca 2015 r. i porównując sytuację skazanego z tą ukształtowaną w zaskarżonym wyroku wg stanu prawnego po 01 lipca 2015 r., gdzie Sąd Rejonowy połączył węzłem kary łącznej wyroki opisane pod poz. 3 (III K 379/10) i 5 (III K 280/16) pozostawiając poza jej obszarem skazanie w sprawie z poz. 2 (II K 139/10) gdyż na datę wyrokowania przez Sąd Rejonowy kara pozbawienia wolności orzeczona w tej sprawie była już wykonana w przeciwieństwie do dwóch poprzednio wymienionych, należy dojść do wniosku, że objęcie węzłem kary łącznej kar pozbawienia wolności w sprawach z poz. 2 (II K 139/10) i poz. 3 (III K 379/10) a pozostawiając poza jej obszarem skazanie na taka karę w sprawie z poz. 5 (III K 280/16) jest dla skazanego korzystniejsze z uwagi na możliwość ukształtowania kary łącznej w sprawach z poz. 2 (II K 139/10) i poz. 3 (III K 379/10) na zasadzie asperacji lecz opartej w większym stopniu na redukcji kar. Możliwość ta wynika z faktu, iż pomiędzy czynami popełnionymi w sprawach z poz. 2 (II K 139/10) i poz. 3 (III K 379/10) jest bliższy związek czasowy bowiem dzieli je zaledwie kilka miesięcy niż pomiędzy czynami w sprawach z poz. 3 (III K 379/10) i poz. 5 (III K 280/16) które dzieli okres prawie 4 lat. Mając zatem tę okoliczność na uwadze Sąd Okręgowy orzekł karę łączną w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, co stanowi 80 % górnej granicy wynoszącej 1 rok i 8 miesięcy – redukcja o 4 miesiące. Orzeczona natomiast przez Sąd Rejonowy kara łączna pozbawienia wolności 4 lat i 4 miesięcy stanowi 96 % jej górnej granicy - 4 lat i 6 miesięcy – redukcja o 2 miesiące.

190 Równocześnie należy mieć na uwadze, że takie ukształtowanie kary łącznej uwzględnia także fakt, że w dacie orzekania przez Sąd Okręgowy kara 1 roku pozbawienia wolności orzeczona w sprawie z poz. 3 (III K 379/10) została już wykonana (k. 154) co rodzi po stronie Sądu Odwoławczego konieczność weryfikacji wyroku Sądu I instancji. W sprawach o wydanie wyroku łącznego sąd odwoławczy zobowiązany jest do badania z urzędu, czy w czasie po wydaniu wyroku przez sąd I instancji nie doszło do zmiany stanu faktycznego na skutek wykonania w całości choćby jednej z kar podlegających łączeniu, a jeżeli taką zmianę stwierdzi, ma obowiązek ją uwzględnić (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2019 r. V KK 235/18, LEX nr 2687768; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2019 r. V KK 516/18 [teza 2], Prok. i Pr. – wkł. 2019/5/16, KZS 2019/5/10). Ukształtowanie więc kary łącznej w oparciu o stan prawny sprzed 1 lipca 2015 r. czyni więc zadość temu obowiązkowi, gdyż uwzględnia fakt wykonania kary w sprawie z poz. 3 (III K 379/10), co nie było wszak przeszkodą orzekania kary łącznej przed rzeczoną nowelizacją.

191 Skonstatowania także wymaga, że ukształtowanie kary łącznej w odmiennej konfiguracji nie narusza zakazu reformationis in peius. Za podstawę orzekania Sąd Odwoławczy przyjął bowiem stan prawny obowiązujący do dnia 31 grudnia 2011 r. tj. sprzed nowelizacji dokonanej Ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 240, poz. 1431) z uwagi na zmianę treści art. 82 kk. Kwestia zaliczenia kary odbytej na poczet kary łącznej również podlega rozstrzygnięciu na podstawie art. 4 kk, a ponieważ na gruncie art. 82 kk diametralnie różnie kształtowała się kwestia uznania „kary za odbytą w chwili warunkowego zwolnienia” do dnia 31 grudnia 2011 r., a zupełnie inaczej po nowelizacji tego przepisu z dniem 1 stycznia 2012 r., gdyż kara pozbawienia wolności uznana za odbytą w rozumieniu tego przepisu podlegała zaliczeniu w całości, w rozmiarze w jakim została orzeczona, a nie faktycznie odbytym. Korzystniejsze, a więc względniejsze, było przyjęcie odleglejszego stanu prawnego, do czego uprawniały daty czynów popełnionych w sprawach objętych węzłem nowej kary łącznej tj. luty 2009 r. w sprawie z poz. 2 (II K 139/10) i wrzesień 2009 r. w sprawie z poz. 3 (III K 379/10). Godzi się bowiem zwrócić uwagę, że skazany w sprawie z poz. 2 (II K 139/10) postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r. (k. 125) został warunkowo zwolniony z odbycia reszty kary orzeczonej w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności, zaś w dacie orzekania przez Sąd II instancji upłynął okres próby warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary oraz dalsze sześć miesięcy, co winno właśnie skutkować uznaniem takiej kary za odbytą w całości (por. uchwała 7 sędziów Sadu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2005 r., I KZP 30/04, OSNKW 2005, z. 1, poz. 2; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r., IV KK 28/10, LEX nr 583901; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2015 r., III KK 24/15, LEX nr 1770913.

192 Konsekwencją powyższego było umorzenie postępowania co do objęcia wyrokiem łącznym wyroku opisanego w poz. 5 – wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt III K 280/16.

193 Wymierzając na nowo karę łączną, Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności związane z osobą skazanego.

194 Przede wszystkim Sąd ponownie badając sprawę, nie znalazł powodów do zastosowania zasady pełnej absorpcji kar. Sam fakt popełnienia więcej niż jednego przestępstwa nie może skutkować automatyczną absorpcją kar, albowiem byłoby to niczym nieuzasadnione premiowanie sprawcy wielokrotnie łagodniejszą karą, niż sprawcy jednorazowego. W orzecznictwie zwłaszcza sądów apelacyjnych, podkreśla się, że zasada absorpcji powinna być stosowana wyłącznie w przypadkach, gdy są to czyny jednorodzajowe i gdy zachodzi między tymi czynami bliski związek podmiotowy i przedmiotowy (np. wyrok z 23.01.1997 r. II AKa 321/95).

195 Wymierzając skazanemu karę łączną Sąd miał na uwadze przede wszystkim to, iż czyny objęte wyrokiem łącznym pozostawały ze sobą w pewnym związku przedmiotowym. W niniejszej sprawie jakkolwiek związek czasowy był bardzo bliski oraz skierowane były p-ko mieniu, to jednak oba czyny różnicował charakter ich popełnienia – całkowicie odmienny, gdyż czyn w sprawie z poz. 2 (II K 139/10) godził także w bezpieczeństwo obrotu gospodarczego oraz wiarygodności dokumentów.

196 Jak chodzi o właściwości i warunki osobiste skazanego oraz jego zachowanie po popełnieniu przestępstw i w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności to stwierdzić trzeba, że M. A. jest osobą kilkakrotnie karaną za przestępstwa. Powyższe świadczy, że skazanemu obce jest przestrzeganie porządku prawnego. Zważyć należy, że stosowane uprzednio wobec ww. środki probacyjne nie przyniosły zamierzonego w stosunku do niego rezultatu.

197 Wymierzając skazanemu karę łączną, Sąd miał nadto na uwadze zachowanie skazanego po wydaniu wyroków. Skazany obecnie przebywa w zakładzie karnym. Jak wynika z treści uaktualnionej opinii (k. 214) jest ona dobra. To oznacza, że kara spełnia swoje cele i postawa skazanego może być w przyszłości brana pod uwagę przy ew. rozstrzyganiu o warunkowym przedterminowym zwolnieniu.

198 Mając zatem na uwadze całokształt wyżej podniesionych okoliczności Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że wymierzona kara łączna 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności (przy zastosowaniu zasady częściowego pochłaniania) jest w pełni adekwatna zarówno do stopnia winy oskarżonego, jak i społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów. Spełni wszystkie swe cele w zakresie prewencji indywidualnej, w szczególności spowoduje to, iż oskarżony w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego. Kara ta spełni również swe cele w zakresie prewencji ogólnej i będzie sprawiedliwa w odczuciu społecznym.

199 Sąd nie znalazł argumentu przemawiającego na korzyść skazanego, który pozwoliłby w przedmiotowej sprawie zastosować inną, niż przejętą zasadę wymiaru kary łącznej, w szczególności zasadę absorpcji.

200 Jednocześnie Sąd na podstawie art. 577 kpk na poczet orzeczonej kary zaliczył dotychczasowe okresy pozbawienia wolności w sprawach tj. cały okres 8 miesięcy kary pozbawienia wolności uznanej za odbytą ze sprawy z poz. 2 (II K 139/10) oraz okres odbywania kary pozbawienia wolności w sprawie z poz. 3 (III K 379/10).

201 Zwrócić przy tym należy uwagę, że z uwagi na nowe ukształtowanie kary łącznej i poczynione na jej poczet odmienne zaliczenia okresów już odbytych modyfikacji będzie wymagał w postępowaniu wykonawczym okres rozpoczęcia wykonywania kary 3 lat i 6 miesięcy ze sprawy z poz. 5 (III K 280/16) na wcześniejszy niż dotychczas (k. 134).

202 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

203 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

204 1.1.

205 ☐ art. 439 k.p.k.

206 Zwięźle o powodach uchylenia

207 2.1.

208 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

209 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

210 Zwięźle o powodach uchylenia

211 3.1.

212 Konieczność umorzenia postępowania

213 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

214 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

215 4.1.

216 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

217 Zwięźle o powodach uchylenia

218 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

219 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

220 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

221 Przytoczyć okoliczności

222 6. Koszty Procesu

223 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

224 Przytoczyć okoliczności

225 3.

226 Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze albowiem nie ma możliwości finansowych, aby je uiścić.

227 7. PODPIS

228 1.3. Granice zaskarżenia

229 Kolejny numer załącznika

230 1

231 Podmiot wnoszący apelację

232 Obrońca skazanego

233 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

234 Całość rozstrzygnięcia

235 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

236 ☒ na korzyść

237 ☐ na niekorzyść

238 ☒ w całości

239 ☐ w części

240 ☐

241 co do winy

242 ☐

243 co do kary

244 ☐

245 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

246 1.3.2. Podniesione zarzuty

247 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

248 ☒

249 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

250 ☐

251 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

252 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

253 ☒

254 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

255 ☐

256 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

257 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

258 ☐

259 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

260 ☐

261 art. 439 k.p.k.

262 ☐

263 brak zarzutów

264 1.4. Wnioski

265 ☒

266 uchylenie

267 ☒

268 zmiana