Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 listopada 2025 r., II Ca 1561/24

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 7 listopada 2025 r., II Ca 1561/24

Tekst

1 Sygnatura akt II Ca 1561/24

Uzasadnienie

2 Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy z powództwa A. T. przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę, w dniu 2 września 2024 roku wydał wyrok w sprawie o sygnaturze akt I C 997/23, w którym:

3 I. zasądził od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki A. T. kwotę 10.025,44 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi w stosunku rocznym od dnia 12 lipca 2023 roku do dnia zapłaty;

4 II. zasądził od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki A. T. kwotę 4.950 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

5 III. zwrócił od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie na rzecz powódki A. T. kwotę 150 zł tytułem zwrotu niewykorzystanej części zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego;

6 IV. zwrócił od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie na rzecz pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 379,40 zł tytułem niewykorzystanej części zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego.

7 Powyższe orzeczenie sąd rejonowy oparł na ustaleniach faktycznych oraz rozważaniach prawnych zawartych w pisemnym uzasadnieniu wyroku znajdującym się na kartach 207 – 213 akt sprawy.

8 Apelację od powyższego wyroku złożył pozwany, zaskarżając rozstrzygnięcie sądu rejonowego w części obejmującej punkt 1 wyroku, tj. zasądzający od pozwanego na rzecz powódki kwotę powyżej 3.780,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 lipca 2023 r. do dnia zapłaty oraz punkt 2 wyroku w zakresie przyznanych kosztów procesu. Pozwany zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

9 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym;

10 

11 art. 6 k.c. poprzez błędne przyjęcie, iż powód wykazał zasadność dochodzonego roszczenia, podczas gdy okoliczność ta w toku procesu w istocie nie została wykazana;

12 

13 art. 361 § 1 k.c. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zwrot kosztów za najem pojazdu zastępczego przy stawce dobowej 200,00 zł netto (246,00 zł brutto) przez okres 40 dni stanowi normalne następstwo zdarzenia szkodowego z dnia 12 czerwca 2022 roku, a nadto, iż poszkodowany spełnił ciążący na nim obowiązek minimalizacji szkody;

14 

15 art. 826 § 1 k.c. w zw. z art. 362 k.c. poprzez błędne uznanie, iż zachowanie poszkodowanego cechowało się dążeniem do minimalizacji rozmiaru szkody, a w efekcie nieuzasadnione objęcie odpowiedzialnością sprawcy wypadku, a tym samym pozwanego, kosztami przekraczającymi te, które byłyby poniesione, gdyby poszkodowany skorzystał z uzasadnionej ekonomicznie i oferowanej mu przez pozwanego pomocy w wynajęciu pojazdu zastępczego.

16 2. Naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym:

17 

18 art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 232 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, iż poszkodowanemu należało się odszkodowanie według stawki przyjętej przez powódkę tj. 200,00 zł netto, podczas gdy pozwany w sposób skuteczny złożył poszkodowanemu propozycję najmu pojazdu zastępczego, a poprzez nieskorzystanie z ww. propozycji poszkodowany doprowadził do nieuzasadnionego zwiększenia rozmiarów szkody.

19 Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w części, tj. co do kwoty 6.244,69 zł; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu Szczecin - Centrum w Szczecinie. Ponadto apelujący wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania w obu instancjach wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

20 W uzasadnieniu apelacji na kartach 217 - 220 akt pozwany rozwinął wyżej podniesione zarzuty oraz wniósł jak na wstępie.

21 W odpowiedzi powódka wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty (k. 234 – 236 akt).

22 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

23 Apelacja pozwanego okazała się bezzasadna, skutkiem czego podlegała oddaleniu.

24 Wstępnie wyjaśnienia wymagało, że sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu przez sąd odwoławczy z zachowaniem przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu uproszczonym ze względu na charakter żądania, które dotyczyło świadczenia oraz wartość przedmiotu sporu, która nie przekraczała dwudziestu tysięcy złotych (art. 505¹k.p.c.). W postępowaniu uproszczonym, zgodnie z art. 505⁹§ 1¹ k.p.c., apelację można oprzeć na zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu uproszczonym sąd drugiej instancji oddala apelację również wtedy, gdy mimo naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania albo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 505¹²§ 3 k.p.c.). Natomiast zgodnie z treścią art. 505¹³§ 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku sądu drugiej instancji, jeżeli sąd ten nie przeprowadził postępowania dowodowego, powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

25 Wskazać należy, że podstawę prawną roszczenia stanowił art. 436 k.c., według którego odpowiedzialność przewidzianą w art. 435 k.c. tj. za szkodę na osobie lub mieniu ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody, a gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Zgodnie z kolei z art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia (§ 2).

26 Dla przyjęcia odpowiedzialności pozwanego konieczne jest zaistnienie przesłanek odpowiedzialności, a więc zdarzenia oraz powstania szkody, jak również związku przyczynowego między zdarzeniem sprawczym a faktem, z którego szkoda wynika, przy czym zgodnie z art. 361 k.c. powinien to być adekwatny związek przyczynowy. Stosownie do powołanego przepisu art. 361 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (§ 1). W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2).

27 Dodać w kontekście powyższego należy, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, zasługujące aprobatę również w ocenie sądu odwoławczego, stanowisko, że dla stwierdzenia w określonym stanie faktycznym adekwatnego związku przyczynowego należy ustalić, czy zdarzenie stanowi warunek konieczny wystąpienia szkody i czy szkoda jest normalnym następstwem tego zdarzenia (Z. Banaszczyk (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2011, art. 361, nb 7–8; M. Kaliński, Szkoda na mieniu..., s. 386 i n.; A. Koch, Związek przyczynowy..., s. 68 i n.). Przyjmuje się, iż taki związek przyczynowy zachodzi wówczas, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez szczególnego zbiegu okoliczności, szkoda jest normalnym następstwem tego rodzaju zdarzeń, przy czym ocena, czy skutek jest normalny, winna być oparta na całokształcie okoliczności sprawy oraz wynikać z zasad doświadczenia życiowego, zasad wiedzy naukowej i specjalnej (por. wyrok Sadu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2014 r., ACa 824/14, LEX nr 1554766).

28 Stosownie do dyspozycji art. 6 k.c., ciężar wykazania wszystkich opisanych wyżej przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej spoczywał w tym postępowaniu niewątpliwie na stronie powodowej.

29 Wartość merytoryczna wszystkich zarzutów apelacyjnych, zarówno naruszenia prawa procesowego (art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 232 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c.), jak i obrazy prawa materialnego (art. 6 k.c., art. 361 § 1 k.c. oraz art. 826 § 1 k.c. w zw. z art. 362 k.c.), sprowadza się do jednej kwestii, a mianowicie podważenia przyjętej przez sąd rejonowy za uzasadnioną stawki najmu pojazdu zastępczego wynoszącej 246,00 zł brutto, a nie 104,55 zł brutto, którą pozwany oferował w ramach współpracy z wypożyczalnią (...). Pozwany zakład ubezpieczeń upatrywał w zachowaniu poszkodowanego, polegającym na skorzystaniu z bezkosztowej oferty powódki najmu pojazdu zastępczego, zamiast oferty pozwanego, naruszenia zasady minimalizacji szkody. W przedmiotowej sprawie pozwana spółka kwestionowała zatem zakres swojej odpowiedzialności odszkodowawczej w zakresie ustalonej stawki dobowej kosztu najmu pojazdu zastępczego.

30 Nie budzi wątpliwości, że w sytuacji uszkodzenia pojazdu normalnym następstwem w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. jest niemożność korzystania z niego (co zostało wykazane w niniejszej sprawie – pokwitowanie zatrzymania dokumentu na k. 29 akt) i jeżeli poszkodowany poniósł koszty wynajmu pojazdu zastępczego, to zasadniczo mieszczą się w granicach skutków szkody podlegających wyrównaniu. Bezspornie taki koszt poszkodowany poniósł (patrz faktura nr (...) na k. 31 akt). Zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r,, III CZP 5/11, nadto uchwały z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 76/13, z dnia 15 lutego 2019 r., III CZP 84/18 i dnia 13 marca 2020 r., III CZP 63/19). Nie można tracić z pola widzenia, że z uwagi na obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2 k.c., art. 362 k.c. i 826 § 1 k.c.), oczekiwanie od ubezpieczyciela, aby pokrył koszty najmu pojazdu zastępczego należy rozpatrywać również w kontekście obowiązku poszkodowanego podejmowania działań zmierzających do zminimalizowania szkody. Brak ze strony poszkodowanego takiego działania nie może zwiększać obowiązku odszkodowawczego osoby zobowiązanej do naprawienia szkody (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1997 r., III CZP 14/97 oraz wyroki z dnia 14 lutego 2002, V CKN 745/00, z dnia 26 listopada 2002 r., I CKN 1993/00 z dnia 8 września 2004 r., IV CK 672/03 i dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06).

31 W warunkach rozpoznawanej sprawy nie można jednak upatrywać po stronie poszkodowanego jakichkolwiek uchybień w tym zakresie. Z dowodów zgromadzonych w toku postępowania dowodowego (w tym: informacja o przyjęciu zgłoszenia szkody z cennikiem dobowym najmu pojazdów na k. 36 – 39, wymiana korespondencji mailowej na k. 40 - 47, Ogólne Warunki Najmu na k. 41, Informacje o wynajmie w wypożyczalni (...) na k. 42 oraz zeznania świadka D. Ł. (1), k. 157 – 158) wynika, że w przebiegu postępowania likwidacyjnego, w dniu 13.06.2022 r. pozwany zakład ubezpieczeń poinformował pełnomocnika poszkodowanego o możliwości wynajmu pojazdu zastępczego za jego pośrednictwem. W wiadomości tej zawarto jedynie informacje o stawkach dobowych za najem pojazdów poszczególnych segmentów oraz ogólne informacje dotyczące zasad najmu pojazdu zastępczego w różnych konfiguracjach szkodowych. Następnie pełnomocnik poszkodowanego skontaktował się ze wskazaną przez pozwanego wypożyczalnią (...). Przedstawiciel wypożyczalni przesłał powódce regulamin najmu oraz wzór umowy. Powódka przeanalizowała przesłane dokumenty. Na skutek wątpliwości co do pełnego bezkosztowego udostępnienia pojazdu, powódka w dniu 14.06.2022r. zwróciła się z prośbą o udzielenie informacji, kto pokrywa koszty najmu w przypadku braku potwierdzenia odpowiedzialności przez ubezpieczyciela. W udzielonej odpowiedzi przedstawiciel wypożyczalni wskazał, że w takim wypadku koszty pokrywane są przez poszkodowanego. W efekcie powyższego, powódka poinformowała w dniu 14.06.2022r. poszkodowanego o warunkach najmu oferowanych przez współpracującą z pozwaną wypożyczalnią (ryzyko ponoszenia kosztów) i zapewniła o tym, że najem za jej pośrednictwem jest bezgotówkowy. Poszkodowany zdecydował o kontynuowaniu najmu za pośrednictwem powódki.

32 Co istotne, powódka w mailu z dnia 15.06.2022r. zwróciła się do ubezpieczyciela o przesłanie regulaminu lub ogólnych warunków umowy najmu oraz udzielenie informacji, czy warunki umowy najmu będą obejmowały: nielimitowany przebieg, wiek kierowcy bez ograniczeń, liczba kierowców bez ograniczeń, możliwość wyjazdu poza granice kraju, pomoc assistance 24h na terenie Unii Europejskiej. Pełnomocnik poszkodowanego zwracał się również o wskazanie, jaki udział własny obowiązuje w przypadku szkody częściowej oraz w przypadku kradzieży a także o potwierdzenie, że pojazd zastępczy jest do dyspozycji poszkodowanego na cały czas likwidacji szkody całkowitej oraz na czas oczekiwania na przyjęcie odpowiedzialności przez ubezpieczyciela sprawcy, zamówienie części i naprawę uszkodzeń w przypadku szkody częściowej. Dodatkowo pełnomocnik poszkodowanego zwracał się o wskazanie czy w przypadku późniejszej odmowy przyjęcia odpowiedzialności przez ubezpieczyciela, najemca będzie zobowiązany do poniesienia kosztów najmu pojazdu zastępczego. Pozwana nie udzieliła odpowiedzi na powyższe pytania.

33 Powyższa sekwencja zdarzeń przekonuje, że poszkodowany, reprezentowany przez powódkę w procesie likwidacji szkody, czynił starania o ustalenie warunków najmu pojazdu zastępczego za pośrednictwem pozwanego zakładu ubezpieczeń. Nie ma zatem podstaw, aby twierdzić, że poszkodowany w ogóle nie interesował się ofertą pozwanego.

34 Analiza zasobu ofertowego obu podmiotów (m.in. dokumentów: Ogólne Warunki Najmu na k. 41 oraz Informacje o wynajmie w wypożyczalni (...) na k. 42) w istocie przekonuje, że oferta powódki była korzystniejsza. W sytuacji zdarzeń szkodowych spółka powódki podobnie jak pozwana, również oferowała możliwość rozliczenia najmu pojazdu zastępczego bezgotówkowo. Ponadto jednak oferta powódki obejmowała koszt usług dodatkowych w postaci: nielimitowanego przebiegu, wieku kierowcy bez ograniczeń, liczby kierowców bez ograniczeń, możliwości wyjazdu poza granicę Polski, ubezpieczenia pojazdu ze zniesieniem udziału własnego w szkodzie, (...). Taki zakres ofertowy powodował, że poszkodowany mógł korzystać z samochodu zastępczego w analogicznym zakresie, w jakim korzystałby z własnego pojazdu, który doznał szkody. W przeciwieństwie do oferty pozwanej, klient powódki nie ponosił również ryzyka w zakresie obowiązku odszkodowawczego wobec osoby trzeciej, który zaistniałby w przypadku uszkodzenia samochodu zastępczego, a to z uwagi na ubezpieczenie autocasco pojazdu zastępczego obejmujące zniesienie udziału własnego w szkodach. Zakres ofertowy powódki nie był w toku postępowania kwestionowany przez pozwanego.

35 Tymczasem regulamin udostępniony przez pozwaną spółkę przewidywał konieczność zaangażowania przez klienta (najemcę) własnych środków finansowych na poczet wykonania (a nie rozliczenia) umowy najmu samochodu zastępczego. W pkt. 6 Ogólnych Warunków Najmu (dalej OWN) przewidziano zasadę udziału własnego klienta (najemcy) w szkodzie. Istniała możliwość uwolnienia się, w niektórych przypadkach, od udziału własnego w szkodach, jednak w takiej sytuacji wymagane było wykupienie dodatkowej opcji (...) lub (...). Zasadą było również uzyskanie zgody na wyjazd pojazdu poza granicę Polski. W treści regulaminu znalazły się postanowienia o możliwości przekazania samochodu do korzystania osobie trzeciej, jednakże po wcześniejszym zawiadomieniu wypożyczalni lub wpisaniu takiej osoby jako drugiego kierowcy. Ponadto w treści regulaminu wypożyczalni (...) zawarte zostało postanowienie, zgodnie z którym w przypadku odmowy przez ubezpieczyciela „OC sprawcy” (podmiot trzeci) wypłaty należności z tytułu najmu pojazdu, najemca zobowiązany jest do zapłaty tej należności na rzecz wynajmującego w terminie 14 dnia od dnia wezwania (punkt 5.1. OWN). Regulamin nie zawierał postanowień dotyczących rozliczenia najmu w ramach likwidacji szkody z „OC sprawcy”. W treści regulaminu znalazły się także zapisy dotyczące kar umownych. Wypożyczalnia nie gwarantowała najmu przez cały okres likwidacji szkody, bowiem czas najmu uzależniony jest od stanowiska ubezpieczyciela co do uzasadnionego okresu najmu.

36 Z zeznań świadka D. Ł. (2) wynika jednoznacznie, iż będąc poszkodowanym w sposób uniemożliwiający dalsze poruszanie się uszkodzonym pojazdem, potrzebował pojazdu zastępczego, przy czym zależało mu, aby nie musiał ponosić żadnych kosztów związanych z udostępnieniem takiego pojazdu. W rezultacie wyżej opisanej wymiany korespondencji poszkodowany pozostawał w uzasadnionym przeświadczeniu, że oferta pozwanej była mniej korzystna dla poszkodowanego, niż oferta zaproponowana przez A. T. w ramach jej działalności, gdyż oferta powódki nie stwarzała ryzyka poniesienia dodatkowych kosztów. Tymczasem analiza ofert przekonuje sąd odwoławczy, że to przeświadczenie było w pełni zasadne. Ma to znaczenie również w tym kontekście, że toku postępowania likwidacyjnego pozwany zwlekał z przyjęciem odpowiedzialności za szkodę. Powódka ponaglała ubezpieczyciela do przyjęcia tej odpowiedzialności i wypłacenia odszkodowania do wysokości niespornej, co wynika wprost z wymiany korespondencji mailowej (k. 53, 54, 60, 61, 63 akt). Dopiero w dniu 11 lipca 2022 roku pozwany wydał decyzję o przyznaniu odszkodowania, uznając odpowiedzialność za szkodę co do zasady (decyzja z 11.07.2022 r. na k. 63). Zatem do tej daty, poszkodowany potencjalnie użytkując pojazd udostępniony w ramach oferty pozwanego zakładu ubezpieczeń, nie miałby pewności czy pozwany uznał odpowiedzialność za szkodę, a tym samym pokryje koszt najmu pojazdu. Co więcej, finalnie okazało się, że pozwany zakład ubezpieczeń uznał swoją odpowiedzialność za najem jedynie za okres 15 dni, co jak przesądziło postępowanie dowodowe było decyzją wadliwą. Gdyby poszkodowany skorzystał z oferty zakładu ubezpieczeń, w istocie zostałby obciążony kosztami najmu pojazdu za pozostałe 25 dni, jednocześnie będąc zmuszonym dochodzić przed sądem dalszego uzasadnionego roszczenia. Tymczasem oferta powódki takich wątpliwości oraz ryzyk nie wprowadzała, była w pełni bezkosztowa.

37 Sąd odwoławczy ma na uwadze, że w ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) mieści się obowiązek niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel może zaproponować poszkodowanemu pojazd zastępczy równorzędny uszkodzonemu (zniszczonemu). Nie ma to nic wspólnego z koniecznością poszukiwania przez poszkodowanego najtańszej oferty rynkowej najmu, nie jest bowiem istotne to, czy propozycja ubezpieczyciela jest najtańsza, lecz to, że jest przez niego akceptowana (tak np. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 sierpnia 2017 r., III CZP 20/17).

38 Podsumowując wcześniejszy wywód, postępowanie dowodowe wykazało, że pełnomocnik poszkodowanego niezwłocznie podjął kontakt z ubezpieczycielem oraz współpracującą z nim wypożyczalnią samochodów (...). Jednak pozwana nie udzieliła powódce odpowiedzi na pytania dotyczące konkretnych aspektów interesujących poszkodowanego. Brak odpowiedzi ubezpieczyciela, z punktu widzenia poszkodowanego mógł przekonywać o ograniczonym zakresie swobody korzystania z pojazdu zastępczego oraz objęciu najemcy rygorem uczestniczenia w potencjalnych szkodach. Tymczasem konfrontując warunki obu podmiotów dochodzi się do przekonania, że powódka rzeczywiście zaoferowała atrakcyjniejsze warunki najmu, zapewniające najem bezkosztowy niezależnie od przyjęcia przez ubezpieczyciela odpowiedzialności za szkodę, a także uwzględniające usługi nieoferowane przez pozwanego, choć urzeczywistniające warunki korzystania z własnego pojazdu przed szkodą.

39 Wszystko powyższe przekonuje, że poszkodowany nie uchybił zasadzie minimalizacji szkody, a tym samym wykazał szkodę w postaci kosztu najmu pojazdu zastępczego co do wysokości. To zaś oznacza, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 6 k.c., art. 361 § 1 k.c. oraz art. 826 § 1 k.c. w zw. z art. 362 k.c., nie zasługiwały na uwzględnienie.

40 W kontekście powyższego bezpodstawny staje się zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 232 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez „dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, iż poszkodowanemu należało się odszkodowanie według stawki przyjętej przez powódkę tj. 200,00 zł netto, podczas gdy pozwany w sposób skuteczny złożył poszkodowanemu propozycję najmu pojazdu zastępczego, a poprzez nieskorzystanie z ww. propozycji poszkodowany doprowadził do nieuzasadnionego zwiększenia rozmiarów szkody”. Po pierwsze sąd odwoławczy zwraca uwagę na wadliwość metodologiczną tak sformułowanego zarzutu. Wyjaśnić należy, że przepis art. 233 § 1 KPC przyznaje sądowi swobodę w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zarzut naruszenia tego uprawnienia tylko wtedy może być uznany za usprawiedliwiony, jeżeli sąd zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź z doświadczeniem życiowym. Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 KPC nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając (zob. post. SN z 23.1.2001 r., IV CKN 970/00, Legalis)." Tymczasem przedstawiony w apelacji zarzut nie odwołuje się do konkretnych dowodów, ani nie wykazuje niepoprawności w procesie dedukcyjnym sądu pierwszej instancji.

41 Poza tym zarzut ten jest oparty na błędnej tezie, z której należałoby wnioskować, że skuteczne złożenie poszkodowanemu propozycji najmu pojazdu zastępczego i zaprezentowanie poszkodowanemu stawek dobowych najmu wg własnego cennika, determinuje obowiązek skorzystania z niego. Taka teza stoi w sprzeczności z prawidłową wykładnią przepisów art. 361 § 1 k.c. oraz art. 363 § 1 k.c. Ostatecznie należy wskazać, że postępowanie dowodowe w zasadzie jednoznacznie wykazało, iż oferta najmu pojazdu zastępczego zaoferowana przez pozwanego nie odzwierciedlała warunków, w jakich poszkodowany mógłby korzystać z własnego pojazdu, a zatem nie przywraca stanu sprzed szkody, tymczasem oferta powódki takie warunki spełniała, a nadto nie wykraczała poza granice rynkowe stawki dobowej. W powyższym zakresie argumenty uzasadniające zarzuty apelacyjne naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 232 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. nie mogły spowodować wpływu na rozstrzygniecie.

42 Mając na uwadze wszystko powyższe oraz nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd odwoławczy zgodnie z art. 385 k.p.c. apelację jako niezasadną oddalił, o czym orzeczono jak w punkcie 1. wyroku.

43 O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z wynikającą z przepisu art. 98 § 1 i 3 k.p.c. regułą odpowiedzialności za wynik procesu. Zważając, iż powódka wygrała spór przed sądem drugiej instancji należał jej się od pozwanego zwrot kosztów postępowania apelacyjnego w kwocie 900 zł, o czym orzeczono w punkcie 2. wyroku. Na tak ustalone koszty postępowania apelacyjnego składały się koszty zastępstwa procesowego ustalone zgodnie z § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Natomiast o odsetkach w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1¹ k.p.c.

44 sędzia Monika Rabiega

45 (...)

46 1. (...)

47 2. (...)

48 3. (...)