Wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 13 lutego 2020 r., XI Ka 875/19

wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 13 lutego 2020 r., XI Ka 875/19

Tekst

1 Sygn. akt XI Ka 875/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 13 lutego 2020 roku

3 Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący Sędzia Dorota Dobrzańska

5 Sędziowie: Artur Achrymowicz (spr.)

6 Elżbieta Wierzchowska

7 Protokolant p.f. protkolanta Katarzyna Bednara

8 przy udziale Prokuratora Mariusza Snopka

9 po rozpoznaniu dnia 13 lutego 2020 roku

10 sprawy Z. W. (1) syna B. i K. z domu M., urodzonego (...) w S. K., oskarżonego z art. 65 § 3 kks w zw. z art. 65 § 1 kks w zb. z art. 91 § 4 kks i in.;

11 W. K. (1) syna M. i K. z domu R., urodzonego (...) w M., oskarżonego z art. 65 § 1 kks i in.

12 M. J. (1) syna K. i C. z domu K., urodzonego (...) w S.,

13 W. G. (1) syna S. i G. z domu G., urodzonego (...) w miejscowości K.

14 K. M. (1) syna Z. i D. z domu M., urodzonego (...) w P.,

15 K. K. (3) syna K. i M. z domu K., urodzonego (...) w L.,

16 J. M. (1) syna J. i K. z domu M., urodzonego (...) w R.

17 oskarżonych z art. 65 § 3 kks i in.

18 na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego i obrońców

19 od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie z dnia 31 maja 2019 roku sygn. akt II K 958/17

20 I Uchyla zaskarżony wyrok co do czynów zarzuconych: W. K. (2) w pkt. II, Z. W. (1), K. M. (1), W. G. (1), a także – na zasadzie art. 435 K.p.k. – W. K. (2) w pkt. I, K. K. (3) w pkt. XIV oraz J. M. (1) i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

21 II W odniesieniu do M. J. (1) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na zasadzie art. 63 § 1 K.k. w zw. z art. 20 § 2 K.k.s. na poczet łącznej kary grzywny zalicza okres zatrzymania w dniach 27 i 28 czerwca 2017 r., przyjmując dzień za równoważny dwóm stawkom grzywny.

22 III W pozostałej części wyrok ten utrzymuje w mocy.

23 IV Zasądza od M. J. (1) na rzecz Skarbu Państwa (...) (sześć tysięcy pięćset osiemdziesiąt trzy) złote kosztów sądowych postępowania odwoławczego.

24 Artur Achrymowicz Dorota Dobrzańska Elżbieta Wierzchowska

Uzasadnienie

25 Formularz UK 2

26 Sygnatura akt

27 XI Ka 875/19

28 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

29 7

30 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

31 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

32 Wyrok Sądu Rejonowego w sygn. II K 958/17 z dn. 31.5.019 r.

33 1.2. Podmiot wnoszący apelację

34 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☐ oskarżyciel posiłkowy

36 ☐ oskarżyciel prywatny

37 ☒ obrońca

38 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

39 ☐ inny

40 1.3. Granice zaskarżenia

41 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

42 ☒ na korzyść

43 ☒ na niekorzyść

44 ☒ w całości

45 ☒ w części

46 ☒

47 co do winy

48 ☒

49 co do kary

50 ☐

51 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

52 1.3.2. Podniesione zarzuty

53 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

54 ☐

55 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

56 ☒

57 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

58 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

59 ☒

60 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

61 ☒

62 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

63 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

64 ☒

65 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

66 ☐

67 art. 439 k.p.k.

68 ☐

69 brak zarzutów

70 1.4. Wnioski

71 ☒

72 uchylenie

73 ☒

74 zmiana

75 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

76 2.1. Ustalenie faktów

77 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

78 Lp.

79 Oskarżony

80 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

81 Dowód

82 Numer karty

83 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

84 Lp.

85 Oskarżony

86 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

87 Dowód

88 Numer karty

89 2.2. Ocena dowodów

90 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach uznania dowodu

94 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

95 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

96 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

97 Dowód

98 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

99 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

100 Lp.

101 Zarzut

102 I Apelacja prokuratora:

103 1. Co do W. K.:

104 a) czyn z pkt. I - obraza art. 38 § 2 pkt 1 K.k.s. --- art. 436 K.p.k.

105 b) czyn z pkt. II – błąd w ustaleniach ----------------- ☒ zasadny

106 2. Co do M. J.:

107 a) obraza art. 49 §2 K.k.s. ----------------------------- ☒ niezasadny

108 b) obraza art. 63 § 1 K.k. ------------------------------ ☒ zasadny

109 3. Co do K. K.:

110 a) obraza art. 49 § 2 K.k.s. ---------------------------- ☒ niezasadny

111 b) obraza art. 48 § 5 K.k.s. ---------------------------- ☒ niezasadny

112 4. Co do Z. W., K. M., W. G., J. M.:

113 obraza art. 65 § 1 K.k.s. ---------------------------------- ☒ niezasadny

114 II Apelacja obrońcy W. K.:

115 rażąca niewspółmierność kary -------------------------------------- art. 436 K.p.k.

116 III Apelacja obrońcy M. J.

117 rażąca niewspółmierność kary -------------------------------------- ☒ niezasadny

118 IV Apelacja obrońcy Z. W.:

119 1. obraza art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji ------ art. 436 K.p.k.

120 2. obraza art. 410 K.p.k. -------------------------------------- ☒ zasadny

121 3. błąd w ustaleniach ------------------------------------------- art. 436 K.p.k.

122 V Apelacja obrońcy W. G.:

123 1. obraza art. 410 K.p.k. -------------------------------------- ☒ zasadny

124 2. błąd w ustaleniach ------------------------------------------ art. 436 K.p.k.

125 VI Apelacja obrońcy K. M.:

126 1. obraza art. 5 § 2 K.p.k. /w istocie art. 410 K.p.k./ --- ☒ zasadny

127 2. błąd w ustaleniach --------------------------------------------- art. 436 K.p.k.

128 VII Apelacja obrońcy K. K.:

129 1. obraza art. 193 § 1 K.p.k. ----------------------------------- art. 436 K.p.k.

130 2. obraza art. 7 K.p.k. --------------------------------------------- art. 436 K.p.k.

131 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

132 Ad I 1 b)

133 Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zdaje się wskazywać (brak mu w tym zakresie nieco precyzji - k. 4391v), iż Sąd I instancji błędnie ocenił treść zeznań M. G. z rozprawy, przyjmując, iż wynika z nich, że oskarżony po ruszeniu i uderzeniu w auto J. B. przejechał jeszcze kilkadziesiąt metrów zanim dojechał w miejsce, z którego uskoczył przed nim K. K.. Wersja taka miałaby zaś potwierdzać, że J. B. nie mogła widzieć K. K., skoro znajdował się kilkadziesiąt metrów dalej.

134 W rzeczywistości jednak M. G. zeznał inaczej (k. 4233v), a z jego wypowiedzi wynika raczej, że zarówno uderzenie w auto J. B., jak i minięcie K. K. nastąpiło kilkadziesiąt metrów po ruszeniu przez oskarżonego, a zatem, że K. K. był jednak gdzieś obok samochodu J. B. (nie wyklucza to jednak, że zaskoczona uderzeniem i na nim skoncentrowana J. B. mogła go nie zauważyć).

135 Wreszcie M. G. wyraźnie zastrzegał na rozprawie, że szczegółów już nie pamięta, a po odczytaniu zeznań z k. 194 w pełni jej potwierdził, co w zasadzie wyklucza możliwość przyjęcia za wiarygodną jego późniejszej wersji o kilkudziesięciu przejechanych przez oskarżonego metrach.

136 Na tym tle ustalenie Sądu Rejonowego, iż oskarżony uderzył w poprzedzający go pojazd, gdyż „nie sprawdził czy wykonywany manewr spowoduje zagrożenie” (k. 4361v), byłoby trafne jedynie przy osobliwym założeniu, że oskarżony co prawda zamierzał uciec, lecz tylko pod warunkiem, że nie spowoduje to żadnego zagrożenia i wyłącznie na skutek niedołożenia należytej staranności nie upewnił się w tym zakresie.

137 Ustalenie takie, w sytuacji, gdy chodzi o dynamiczną ze swej istoty ucieczkę z tzw. blokady, nie wydaje się realistyczne.

138 Wręcz groteskowo brzmi dalsze ustalenie: „nie upewnił się czy przed pojazdem nie ma przeszkody, pieszego lub innego pojazdu”. Oczywistym jest wszak, że zatrzymał się właśnie dlatego, że przed nim zatrzymał się ów „inny pojazd”, tj. samochód J. B.. Widział go, więc – wbrew ustaleniu Sądu Rejonowego – nie mógł nie mieć pewności, że przed nim stoi.

139 Ad I 2 b)

140 Choć zarzut dotyczy uchybienia możliwego do konwalidacji w trybie art. 420 § 1 K.p.k., to – skoro nie był on, jak stanowi art. 447 § 6 K.p.k., „wyłącznym zarzutem apelacji”:

141 1) był dopuszczalny,

142 2) był oczywiście wręcz słuszny w stopniu niewymagającym komentarza wykraczającego poza stwierdzenie, że powinnością Sądu I instancji było zaliczenie na poczet efektywnie wykonywanej kary okresu zatrzymania.

143 Ad III

144 Jakkolwiek Sąd I instancji nie wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do M. J. całego spektrum drobiazgowo przytoczonych w apelacji okoliczności dotyczących właściwości i sytuacji życiowej oskarżonego, to z drugiej strony niewątpliwie w rażącym wręcz stopniu nie docenił szkodliwości poszczególnych czynów, skoro przy uszczupleniu 471.371 zł grzywna odpowiada kwocie 28.000 zl, a przy uszczupleniu 20.216 zł – kwocie 4.000 zł.

145 Zatem, podczas gdy uszczuplenia podatkowe zamykają się łączną kwotą 491.793 zł, łączna dolegliwość finansowa dla oskarżonego określona została na poziomie 32.400 zł (suma kary łącznej w wymiarze odpowiadającym 32.000 zł i jednostkowej kary 400 zł grzywny), co stanowi zaledwie 6,58% szkody.

146 Przy tym wymierzając łączną karę grzywny Sąd Rejonowy poruszał się w przedziale od 350 do 400 stawek, zaś w opisanych wyżej warunkach nie sposób uznać, że 50 stawek dziennych stanowić miałoby o niewspółmierności kary.

147 Przy tak skromnej dolegliwości finansowej niepodobna też uznać za niewspółmiernie surowe –wobec ustawowych zagrożeń, sytuacji i postawy procesowej oskarżonego, a także wymogów ogólnoprewencyjnych – kary pozbawienia wolności; tak jednostkowe, jak i łączną, zwłaszcza, że nie będzie ona podlegać wykonaniu, więc jedyną realną dolegliwością pozostaną obiektywnie niskie grzywny. W tej sytuacji właśnie perspektywa ewentualnego zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności stanowić będzie czynnik powstrzymujący oskarżonego przed powrotem do przestępstwa.

148 Ad IV 2, V 1 i VI 1

149 Sąd Rejonowy co prawda co do zasady – stosownie do art. 394 § 2 K.p.k. (w brzmieniu wówczas obowiązującym) – uznał za ujawnioną dokumentację nagranych rozmów, lecz nie dotyczy to np. zawierającego liczne foldery i pliki nośnika zamieszczonego w kopercie na k. 777 (powodów pominięcia tej płyty można się jedynie domyślać, gdyż w sytuacji, gdy akt oskarżenia zawierał wniosek o ujawnienie tego dowodu, Sąd – wbrew dyspozycji art. 368 § 1 K.p.k. – zaniechał wydania w tym przedmiocie stosownej decyzji na podstawie art. 170 § 1 K.p.k.).

150 Mimo nieujawnienia zawartości ww. nośnika, Sąd I instancji powołał się jednak na nią, jako podstawę ustaleń faktycznych (k. 4390).

151 Sporządzone przez funkcjonariuszy operacyjnych organu postępowania przygotowawczego zapisy owych rozmów (a na nich oparte zostało rozstrzygnięcie) nie są samodzielnymi, źródłowymi dowodami. Mają charakter wtórny wobec nagrań, na podstawie których powinny być spisane. Oznacza to, iż w sytuacji, gdy nie doszło do ujawnienia lub – na zasadzie ustawowej fikcji – uznania za ujawnione nagrań zamieszczonych na jednym z nośników, korzystanie z pisemnych zapisów treści rozmów, które winny stanowić jedynie załącznik do protokołu, było nieuprawnione.

152 Nie wiadomo jaka była zawartość płyty na k. 777 czyli jakie konkretnie nagrania nie zostały wprowadzone do procesu (protokół rozprawy odwoławczej na k. 4531v). Innymi słowy nie wiadomo w efekcie co do których okoliczności, zwłaszcza spośród kwestionowanych w apelacjach, brak jest w sprawie dowodów.

153 W tej sytuacji obraza art. 410 K.p.k. jawi się jako wręcz oczywista, a przy tym mająca wpływ na treść wyroku.

154 Stosownie zaś do dyspozycji art. 435 K.p.k., który nie pozostawia swobody decyzyjnej co do zakresu podmiotowego działania z urzędu, przesłanka ta musiała zostać uwzględniona także co do pozostałych oskarżonych, zarówno skarżących jedynie rozstrzygnięcia o karze, jak i w ogóle niekwestionujących wyroku.

155 Jednak, spośród oskarżonych kwestionujących wyłącznie wymiar kary, tylko w odniesieniu do W. K. i przestępstwa z pkt. I omówione uchybienie miało wpływ na treść orzeczenia, gdyż dotyczyło ono istotnych dowodów jego winy, a nie przyznał się on do jego popełnienia.

156 Natomiast M. J. przyznał się do popełnienia przestępstwa, a jego spójne z tym oświadczeniem wyjaśnienia znalazły potwierdzenie nie tylko materiałach z kontroli operacyjnej, których obraza art. 410 K.p.k. dotyczy, ale i w protokołach przeszukań. Podobnie rzecz przedstawia się co do E. U., który wyroku w ogóle nie zaskarżył. (...) kontroli operacyjnej i kwestia wprowadzenia ich do procesu nie miały też znaczenia dla rozstrzygnięcia co do wykroczenia zarzuconego K. K. w pkt. XV (protokoły przeszukania na k. 1871-1878).

157 Uzasadnienie Sądu I instancji zostało tak skonstruowane, że nie wynika z niego, by dowody uznane za ujawnione były w rzeczywistości Sądowi znane, a w każdym razie, aby zostały poddane analizie wymaganej przez art. 4, 7 i 410 K.p.k. w zw. z art. 113 § 1 K.k.s. Zbiorcze powoływanie tych samych 1.097 kart w charakterze dowodów co do różnych sprawców i na zupełnie różne zdarzenia (uzasadnienie na k. 4380v, 4381v, 4382v, 43834383v, 4384, 4384v) zdaje się temu raczej przeczyć. Notabene spośród „wskazywanych” w ten sposób dowodów np. wszystkie bez wyjątku z t. II dotyczą trywialnych okoliczności z życia osobistego rozmówców, zupełnie niezwiązanych z przedmiotem sprawy, co sprawia wrażenie, iż treść tych materiałów po prostu nie była Sądowi znana, a zostały one przytoczone w ślad za aktem oskarżenia (ten nie wskazuje jednak zupełnie jakich konkretnie faktów dotyczyć mają poszczególne nagrania i tzw. komunikaty). Podobne zresztą rzecz ma się z twierdzeniem Sądu Rejonowego (k. 4384v), iż stan faktyczny został ustalony m.in. na podstawie zeznań H. L., A. U., P. G., K. Z., czy M. M., podczas gdy w rzeczywistości:

158 1) H. L., A. U., M. M. odmówiły składania zeznań;

159 2) P. G., K. Z. (uprzednio B.)

160 a) nie składali żadnych zeznań na wskazanej w motywach wyroku k. 4246v ani w ogóle nie byli słuchani w postępowaniu sądowym;

161 b) nie podali nawet w postępowaniu przygotowawczym żadnych okoliczności, które mogłyby mieć jakieś znaczenie dla rozstrzygnięcia.

162 Natomiast ustalenia Sądu Rejonowego, że:

163 1) to oskarżony Z. W. (1) był rozmówcą W. K. (co wprost prowadziło do wniosku, że to on nabywał od W. K. papierosy, a w konsekwencji – do przypisania mu przestępstwa z pkt. XVI) na tej podstawie, że W. K. miał wśród telefonicznych kontaktów pozycję (...);

164 2) przypisany do (...) nr (...) należał do Z. W., bo miał on kilka aparatów telefonicznych, w których „brakowało kart sim co jednoznacznie wskazuje, że oskarżony pozbył się ich celem uniknięcia odpowiedzialności” (brak interpunkcji zgodny z oryginałem);

165 są efektem tak oczywistych i rażących błędów logicznych, że wadliwość takiego rozumowania zdaje się one nie wymagać komentarza, a domysły tego rodzaju nie mają wiele wspólnego z racjonalnym wymierzaniem sprawiedliwości. Notabene zalecenia z pkt. 1 i 4 (k. 1592) końcowego raportu z analizy kryminalnej materiałów zgromadzonych już w postępowaniu przygotowawczym (nagrań połączeń telefonicznych, a także protokołów oględzin aparatów telefonicznych, obejmujących m.in. dane z ich pamięci oraz kart SIM - k. 1563v), uznanego przez Sąd Rejonowy – choć jest to w istocie jedynie spis przemyśleń strażnika granicznego (np. że W. K. „dopuścił się czynnej napaści /…/ co wyczerpuje znamiona /…/ z art. 223 § 1 k.k.”) – za dowód (k. 4390v), wskazują, iż nawet ów funkcjonariusz zdawał sobie sprawę, że jego wnioski co do przyporządkowania poszczególnym podejrzewanym osobom numerów, z którymi łączył się W. K., oparte na pewnych przypuszczeniach i hipotezach, wymagają – jak to ujął – „personalizacji” na podstawie innych źródeł dowodowych, zwłaszcza osobowych.

166 Ad I 2 a) oraz I 3 i 4

167 Skarżący nie kwestionuje, iż – mimo obrazy prawa materialnego w zakresie podstaw prawnych poszczególnych rozstrzygnięć – odpowiadają one prawu.

168 Ad I 1 a), II, IV 1 i 3, V 2, VI 2 i VII

169 Wobec uchybień wskazanych wyżej ad I 1 b) oraz IV 2, V 1 i VI 1 a determinujących rozstrzygnięcie zawarte w pkt. I wyroku odwoławczego, rozpoznanie tych zarzutów byłoby bezprzedmiotowe.

170 Wniosek

171 I Prokuratora:

172 1. o uchylenie wyroku w pkt. II ------------------------------------------------- ☒ zasadny

173 2. o zmianę podstaw prawnych rozstrzygnięć ----------------------------- ☒ niezasadny

174 3. o zaliczenie okresu zatrzymania M. J. ------------------------- ☒ zasadny

175 II Obrońcy oskarżonego W. K.

176 o złagodzenie kary ----------------------------------------------------------------------- art. 436 K.p.k.

177 III Obrońcy oskarżonego M. J.

178 o złagodzenie kary ----------------------------------------------------------------------- ☒ niezasadny

179 IV Obrońcy oskarżonego Z. W.:

180 1. o zmianę wyroku przez uniewinnienie ------------------------------------ art. 436 K.p.k.

181 2. o uchylenie wyroku ------------------------------------------------------------ ☒ zasadny

182 V Obrońcy oskarżonego W. G.

183 1. o zmianę wyroku przez uniewinnienie ------------------------------------ art. 436 K.p.k.

184 2. o uchylenie wyroku ------------------------------------------------------------ ☒ zasadny

185 VI Obrońcy oskarżonego K. M.

186 o zmianę wyroku przez uniewinnienie ----------------------------------------------- art. 436 K.p.k.

187 VII Obrońcy oskarżonego K. K.

188 o zmianę wyroku przez uniewinnienie ----------------------------------------------- art. 436 K.p.k.

189 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

190 Ad I 1 – art. 454 § 1 K.p.k. wyklucza skazanie w II instancji.

191 Ad I 2 – art. 438 pkt 1a K.p.k. wyklucza jako podstawę odwoławczą obrazę prawa materialnego w innym zakresie niż dotycząca kwalifikacji czynu, jeśli rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

192 Ad I 3 – art. 63 § 1 K.k. wymaga zaliczenia okresu zatrzymania.

193 Ad II, IV 1, V 1, VI i VII – bezprzedmiotowość zarzutów w zakresie zmierzającym do uniewinnienia w połączeniu z koniecznością uchylenia wyroku czynią wnioski przedwczesnymi.

194 Ad III – niezasadność zarzutów wyklucza uwzględnienie wniosku.

195 Ad IV 2 i V 2 – zasadność zarzutów ww. w sekcji 3 pod poz. IV 2, V 1 i VI 1 oraz względy wskazane w sekcji 5. 3. 1. 2. 1. pkt I przemawiają za uchyleniem wyroku i skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

196 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

197 1.

198 Względy wskazane w sekcji 3 pod poz. IV 2, V 1 i VI 1 oraz w sekcji 5. 3. 1. 2. 1. pkt I – stosownie do dyspozycji art. 435 K.p.k. – przemawiały za uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania także w odniesieniu do W. K. co do czynu z pkt. I, K. K. co do czynu z pkt. XIV oraz J. M..

199 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

200 (...), co do których zaistniało uchybienie dyspozycji art. 410 K.p.k. omówione w sekcji 3 ad IV 2, V 1 i VI stanowiły wyłączną podstawę skazania J. M. oraz K. K. za czyn z pkt. XIV a także były istotnym dowodem co do W. K. w zakresie zarzutu z pkt. I przy czym co do części czynów wchodzących w skład objętego nim przestępstwa – jedynym.

201 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

202 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

203 1.

204 Przedmiot utrzymania w mocy

205 1. Skazanie K. K. za czyn z pkt. XV

206 2. Wymiar kar jednostkowych i łącznych co do M. J..

207 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

208 Niezasadność zarzutów apelacji i brak uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

209 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

210 1.

211 Przedmiot i zakres zmiany

212 Zaliczenie okresu zatrzymania na poczet grzywny wymierzonej M. J..

213 Zwięźle o powodach zmiany

214 Zasadność zarzutu z pkt. 2 b) apelacji prokuratora.

215 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

216 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

217 1.1.

218 ☐ art. 439 k.p.k.

219 Zwięźle o powodach uchylenia

220 2.1.

221 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

222 ☒ art. 437 § 2 k.p.k.

223 Zwięźle o powodach uchylenia

224 W odniesieniu do czynów zarzuconych W. K. (2) w pkt. I, K. K. (3) w pkt. XIV, Z. W. (1), K. M. (1), W. G. (1) oraz J. M. (1):

225 Przewód w Sądzie I instancji sprowadzał się do przesłuchania:

226 1) oskarżonych, które z kolei ograniczyło się do odczytania im i zdawkowego potwierdzenia przez nich złożonych uprzednio wyjaśnień (M. J., K. K., J. M.) oraz – pozbawionego w istocie podstaw prawnych – odczytania złożonych uprzednio nie wyjaśnień, lecz jedynie oświadczeń w kwestii przyznania się do popełnienia zarzuconych przestępstw (art. 386 § 1 in fine K.p.k.);

227 2) 5 świadków wyłącznie na okoliczności czynu z pkt. II oraz mającego miejsce bezpośrednio po nim zatrzymanie oskarżonego W. K.;

228 3) 2 świadków – funkcjonariuszy SG – na okoliczności przeszukań, tj. tożsame z treścią odpowiednich protokołów;

229 4) 3 współsprawców;

230 5) żony i syna W. K. na okoliczności jego relacji o przebiegu zatrzymania (okoliczności bezprzedmiotowe z punktu widzenia przedmiotu sprawy).

231 Z kolei spośród czynności z udziałem oskarżonych, z uwagi na ich postawę procesową, walor dowodowy miały jedynie: 1) wyjaśnienia M. J., który się przyznawał, a w postępowaniu przygotowawczym opisał zdarzenia z jego udziałem oraz dostarczył informacji o środowiskowej gwarze leksykalnej osób trudniących się nielegalnym handlem tzw. wyrobami akcyzowymi, 2) odpowiedzi W. Krycia na pytania obrońcy co do czynu zarzuconego w pkt. II; 3) twierdzenia W. G. o pobycie za granicą wsparte kopią karty paszportu.

232 W stosunku do ilości zarzutów i skali objętej nimi działalności, a także objętości dostarczonego przez oskarżyciela materiału, trudno uznać ww. czynności za obszerne.

233 Natomiast w świetle wywodów zamieszczonych w sekcji 3. ad IV 2, V 1 i VI 1 weryfikacji wymaga zasadnicza dla rozstrzygnięcia kwestia czy faktycznie ww. nr należał do oskarżonego Z. W.. Podobnie zresztą rzecz ma się z numerami (...) i (...) co do K. M.. Przy tym zarówno w odniesieniu do Z. W. (czyn z pkt. XVI), jak K. M. (czyn z pkt. XVII), a także pozostałych oskarżonych, tj. K. K. (czyn z pkt. XIV), W. G. (czyn z pkt. XVIII) i J. M. (czyn z pkt. XIX) oraz co do części spośród poszczególnych czynów w ramach przestępstwa zarzuconego W. K. w pkt. I wyłącznymi dowodami winy miały być właśnie materiały z niejawnych podsłuchów, których dotyczy obraza art. 410 K.p.k. (nie sposób za dowody uznawać powoływane też ubocznie jako podstawa ustaleń wyliczenia należnych podatków, sprowadzające się do prozaicznych działań z zakresu elementarnej algebry, dotyczących normatywnych stawek oraz liczby jednostek podlegającego opodatkowaniu towaru).

234 W tym stanie rzeczy postępowanie dowodowe w omówionym wyżej zakresie wymaga ponownego przeprowadzenia w całości (nawet w odniesieniu do W. K. w przypadku przestępstwa z pkt. I nie da się przecież poprzestać na prawidłowo ujawnionych materiałach kontroli operacyjnej, a uniknąć przesłuchania w kontekście zawartych na nich zapisów E. U. i O. G.).

235 Sąd Okręgowy stoi przy tym na stanowisku, iż sformułowanie zawarte w art. 437 § 2 zd. 2 in fine K.p.k. nie może być rozumiane absolutnie dosłownie, gdyż prowadziłoby to do zgoła niemożliwych do zaakceptowania wniosków. Wszak ustawodawca nader często bywa nieprecyzyjny lub posługuje się zwrotami nie w pełni adekwatnymi do jego intencji (choćby, gdy w art. 38 § 1 K.p.k. mówi o sądzie, który „pierwszy wszczął spór”, co rozumiane dosłownie oznacza, iż zdaniem ustawodawcy, a sprzecznie ze znaczeniem słowa „wszcząć”, także drugi spierający się podmiot może wszcząć spór). Niewątpliwie zaś przewód sądowy obejmuje także postępowanie dowodowe co do kwestii wręcz marginalnych, acz mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, jeśli nie co do winy (np. w zakresie precyzyjnego wyliczenia rozmiaru szkody, gdy służy to jedynie realizacji dyspozycji art. 413 § 2 pkt 1 K.p.k. a nie ma znaczenia dla bytu przestępstwa, czy jego kwalifikacji), to w odniesieniu do kary, środków karnych lub kompensacyjnych, a nawet kosztów, jak np. dane o karalności, opinia środowiskowa, czy stan rodzinny i majątkowy, kondycja zdrowotna oraz możliwości zarobkowe oskarżonego. Niełatwo zaś sobie wyobrazić proces, w którym, jak wymagałoby tego dosłowne rozumienie brzmienia wskazanego przepisu, rzeczywiście wręcz koniecznym byłoby „przeprowadzenie na nowo” także tego rodzaju dowodów. Jeśli nawet ostrożnie założyć, że sytuacje takie mogą rzeczywiście wystąpić, to niewątpliwie byłyby to przypadki zupełnie wyjątkowe i odosobnione, a statystycznie zapewne pomijalne. Zatem dosłowne traktowanie sformułowania „w całości” prowadziłoby do stanu, w którym instytucja uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na wadliwość przewodu w I instancji byłaby w praktyce martwa, a z pewnością nie takie było ratio legis obecnej regulacji.

236 Z drugiej strony, prowadzenie w II instancji postępowania dowodowego niemal w całości (z pominięciem jedynie wymienionych wyżej tytułem przykładu drugo, czy wręcz trzeciorzędnych dla rozstrzygnięcia dowodów), a niewątpliwie w całości, jeśli idzie o dowody dotyczące – będącego przedmiotem sporu stron – sprawstwa (zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak w sprawie niniejszej – postępowanie to w I instancji nie tylko zostało przeprowadzone wadliwie, ale wręcz w istocie pominięte – zastąpione ustawową fikcją z art. 394 § 2 K.p.k.), następnie zaś wydanie prawomocnego rozstrzygnięcia co do meritum, prowadziłoby de facto do obejścia, czy też czyniłoby wręcz iluzoryczną konwencyjną (art. 13 EKPCz) i konstytucyjną (art. 78) zasadę dwuinstancyjności drogi sądowej.

237 3.1.

238 Konieczność umorzenia postępowania

239 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

240 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

241 4.1.

242 W odniesieniu do czynu zarzuconego W. K. (2) w pkt. II

243 ☒ art. 454 § 1 k.p.k.

244 Zwięźle o powodach uchylenia

245 Art. 454 § 1 K.p.k. wyklucza skazanie przez sąd odwoławczy oskarżonego, co do którego Sąd I instancji umorzył postępowanie.

246 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

247 I Co do czynów zarzuconych w pkt: I, XIV, XVI, XVII, XVIII i XIX:

248 1. Dowody przedstawione w akcie oskarżenia, w tym materiały z podsłuchu winny zostać:

249 a) poddane racjonalnej ocenie na płaszczyźnie przesłanek art. 170 § 1 K.p.k. tak, by postępowanie nie było poświęcone okolicznościom bezprzedmiotowym dla rozstrzygnięcia (jak przykładowo wskazane w sekcji 3 na str. 5);

250 b) wprowadzone do procesu nie tylko formalnie poprawnie, ale i w sposób gwarantujący Sądowi I instancji realną wiedzę o ich treści, pozwalającą na rzeczową weryfikację tez oskarżenia (w tym okoliczności wskazanych w sekcji 5. 3. 1. na str. 8-9.

251 2. Zapoznawszy się z materiałami kontroli operacyjnej, rozważyć należy charakter żargonu utrwalonego na nagraniach – czy jest to kwestia wymagająca tzw. wiadomości specjalnych, a jeśli tak, to czy są w tym zakresie specjaliści (publikacji naukowych doczekała się np. gwara więzienna), czy też w grę wchodzi jedynie system porozumiewania się stworzony ad hoc przez stosunkowo wąską grupę, a do ustalenia znaczenia poszczególnych słów wystarczające będą np. zeznania współsprawców (M. J. na większość pytań o terminologię odpowiadał „nie wiem”, a co do innych zwykle nie miał pewności - k. 2096-2097), czy innych osób, które z działalnością taką miały do czynienia.

252 3. Z uwagi na fakt, iż autor apelacji nazywający siebie „profesjonalnym obrońcą” (k. 4434) najwyraźniej nie zdaje sobie sprawy, że nie ma w procesie karnym żadnych uprawnień do poświadczania za zgodność jakichkolwiek kopii, należy:

253 a) na podstawie art. 167 K.p.k. w zw. z art. 113 § 1 K.k.s. dopuścić dowód z oględzin paszportu (...). G. na okoliczność zgodności zawartych w nim zapisów (okrągłe pieczęcie na str. 9) z kopią na k. 4345, tj. pobytu oskarżonego w Turcji w dn. 19-25.5.2016 r.

254 b) ewentualnie na zasadzie art. 396 § 1 K.p.k. w zw. z art. 458 K.p.k. i art. 113 § 1 K.k.s. o przeprowadzenie oględzin zwrócić się do Sądu Rejonowego w Pleszewie, udostępniając Mu odpis k. 4345;

255 c) w oparciu o art. 217 § 1 K.p.k. w zw. z art. 113 § 1 K.k.s. zobowiązać W. G. do przedstawienia właściwemu Sądowi paszportu.

256 4. W razie ustalenia, iż oskarżony rzeczywiście przebywał w Turcji, należy rozważyć czy transakcja określona w zarzucie na dn. 21.5.2016 r. była możliwa, choćby w innej dacie, a jeśli nie, to czy i ewentualnie jaki wpływ na zasadność zarzutu w zakresie pozostałych zdarzeń ma wadliwość przesłanek oskarżenia dotyczących zdarzenia z dn. 21.5.2016 r.?

257 5. Ustalić czy do pomieszczenia z k. 2281 dostać się można jedynie przez widoczny na zdjęciu otwór, a jeśli tak, to czy rzeczywiście możliwym byłoby umieszczenie tam rowerów (rowery widoczne na k. 4340, 4341 znajdują się w innym pomieszczeniu).

258 6. Mieć na względzie należy, iż będący kontrahentem W. G. W. K. faktycznie sprzedawać miał wraz z żoną rowery (k. 4258v).

259 II W odniesieniu do czynu z pkt. II:

260 1. Rozważyć należy czy uderzenie przez oskarżonego podczas ucieczki przed funkcjonariuszami w auto J. B. nastąpiło (jak przyjął Sąd I instancji) przez zwykłą nieuwagę, czy też oskarżony akceptował taką ewentualność, jako konieczny koszt powodzenia swej akcji.

261 2. W razie ustalenia, że oskarżony minął K. K. dopiero kilkadziesiąt metrów po odjechaniu z miejsca, gdzie się wcześniej zatrzymał, wziąć należy pod uwagę oczywisty fakt, że skoro funkcjonariusz, by uniknąć uderzenia, zmuszony był wykonać unik, to znaczy, że znajdował się na torze ruchu pojazdu oskarżonego (notabene świadek używał wówczas „latarki ze światłem czerwonym” - wersy 2-3 i wers 5 przedostatniego akapitu na k. 4233v). W. K. nie odbywał zaś w tym czasie normalnej podróży (do czego adekwatne byłoby stwierdzenie „przypadkowo jechał w kierunku miejsca, gdzie stał K. K. (7)” - uzasadnienie zaskarżonego wyroku na k. 4381), co pozwalałoby na przyjęcie, że w razie choćby chwilowej dekoncentracji, czy odwrócenia uwagi od jezdni, był zaskoczony nagłym pojawieniem się pieszego, lecz uciekał wtedy z miejsca blokady. Oczywistym jest zatem, że liczył się z działaniami zmierzającymi do uniemożliwienia mu tej ucieczki i zatrzymania go. Obecność funkcjonariusza nie mogła zatem być dla niego żadnym zaskoczeniem.

262 3. Po przeprowadzeniu racjonalnej i rzeczowo motywowanej oceny dowodów (w razie uznania którejś z kolejnych chronologicznie wersji zeznań za wiarygodną wskazać należy z jakich konkretnie powodów ta właśnie, a nie wcześniejsza, czy późniejsza, zasługuje na wiarę) i poczynieniu ustaleń co do faktów dotyczących przebiegu zdarzeń, rozważyć należy czy nie było przeciwnie, niż przyjął to w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji, tj. czy oskarżony po prostu nie godził się na „staranowanie” stojących mu na drodze ucieczki przeszkód.

263 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

264 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

265 Przytoczyć okoliczności

266 6. Koszty Procesu

267 P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

268 Przytoczyć okoliczności

269 W myśl art. 636 § 1 K.p.k., wobec nieuwzględnienia apelacji, oskarżonego obciążają koszty postępowania odwoławczego: opłaty od kar (180 i 6400 zł) określone w art. 2 ust. 1 pkt 5 i z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych oraz wydatki z tytułu przypadającej na niego – stosownie do art. 633 K.p.k. – części ryczałtu za doręczenia pism (3 zł) przewidzianego w § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

270 7. PODPIS

271 Artur Achrymowicz Dorota Dobrzańska Elżbieta Wierzchowska

272 1.3. Granice zaskarżenia

273 Kolejny numer załącznika

274 1

275 Podmiot wnoszący apelację

276 Prokurator

277 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

278 1. Wskazanie w podstawie wymiaru kary za czyn z pkt. I art. 38 § 2 pkt 1 K.k.s.

279 2. Umorzenie postępowania co do czynu z pkt. II.

280 3. Wskazanie w pkt. VII w podstawie orzeczenia przepadku art. 49 § 2 K.k.s.

281 4. Niezaliczenie M. J. na poczet grzywny okresu zatrzymania.

282 5. Wskazanie w pkt. XV w podstawie orzeczenia przepadku art. 49 § 2 K.k.s. a w podstawie zaliczenia art. 48 § 5 K.k.s.

283 6. Wskazanie w podstawie wymiaru grzywny za czyny z pkt. XVI, XVII, XVIII i XIX art. 38 § 2 pkt 1 K.k.s.

284 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

285 ☐ na korzyść

286 ☒ na niekorzyść

287 ☒ w całości

288 ☒ w części

289 ☐

290 co do winy

291 ☒

292 co do kary

293 ☐

294 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

295 1.3.2. Podniesione zarzuty

296 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

297 ☐

298 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

299 ☒

300 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

301 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

302 ☐

303 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

304 ☒

305 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

306 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

307 ☐

308 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

309 ☐

310 art. 439 k.p.k.

311 ☐

312 brak zarzutów

313 1.4. Wnioski

314 ☒

315 uchylenie

316 ☒

317 zmiana

318 1.3. Granice zaskarżenia

319 Kolejny numer załącznika

320 2

321 Podmiot wnoszący apelację

322 Obrońca oskarżonego W. K.

323 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

324 Wymiar grzywny za czyn z pkt. I.

325 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

326 ☒ na korzyść

327 ☐ na niekorzyść

328 ☐ w całości

329 ☒ w części

330 ☐

331 co do winy

332 ☒

333 co do kary

334 ☐

335 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

336 1.3.2. Podniesione zarzuty

337 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

338 ☐

339 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

340 ☐

341 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

342 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

343 ☐

344 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

345 ☐

346 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

347 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

348 ☒

349 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

350 ☐

351 art. 439 k.p.k.

352 ☐

353 brak zarzutów

354 1.4. Wnioski

355 ☐

356 uchylenie

357 ☒

358 zmiana

359 1.3. Granice zaskarżenia

360 Kolejny numer załącznika

361 3

362 Podmiot wnoszący apelację

363 Obrońca oskarżonego M. J.

364 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

365 Wymiar kar.

366 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

367 ☒ na korzyść

368 ☐ na niekorzyść

369 ☐ w całości

370 ☒ w części

371 ☐

372 co do winy

373 ☒

374 co do kary

375 ☐

376 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

377 1.3.2. Podniesione zarzuty

378 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

379 ☐

380 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

381 ☐

382 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

383 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

384 ☐

385 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

386 ☐

387 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

388 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

389 ☒

390 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

391 ☐

392 art. 439 k.p.k.

393 ☐

394 brak zarzutów

395 1.4. Wnioski

396 ☐

397 uchylenie

398 ☒

399 zmiana

400 1.3. Granice zaskarżenia

401 Kolejny numer załącznika

402 4

403 Podmiot wnoszący apelację

404 Obrońca oskarżonego Z. W.

405 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

406 Skazanie za czyn z pkt. XVI

407 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

408 ☒ na korzyść

409 ☐ na niekorzyść

410 ☐ w całości

411 ☒ w części

412 ☒

413 co do winy

414 ☐

415 co do kary

416 ☐

417 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

418 1.3.2. Podniesione zarzuty

419 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

420 ☐

421 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

422 ☐

423 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

424 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

425 ☒

426 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

427 ☒

428 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

429 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

430 ☐

431 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

432 ☐

433 art. 439 k.p.k.

434 ☐

435 brak zarzutów

436 1.4. Wnioski

437 ☒

438 uchylenie

439 ☒

440 zmiana

441 1.3. Granice zaskarżenia

442 Kolejny numer załącznika

443 5

444 Podmiot wnoszący apelację

445 Obrońca oskarżonego W. G.

446 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

447 Skazanie za czyn z pkt. XVIII

448 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

449 ☒ na korzyść

450 ☐ na niekorzyść

451 ☐ w całości

452 ☒ w części

453 ☒

454 co do winy

455 ☐

456 co do kary

457 ☐

458 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

459 1.3.2. Podniesione zarzuty

460 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

461 ☐

462 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

463 ☐

464 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

465 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

466 ☒

467 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

468 ☒

469 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

470 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

471 ☐

472 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

473 ☐

474 art. 439 k.p.k.

475 ☐

476 brak zarzutów

477 1.4. Wnioski

478 ☒

479 uchylenie

480 ☒

481 zmiana

482 1.3. Granice zaskarżenia

483 Kolejny numer załącznika

484 6

485 Podmiot wnoszący apelację

486 Obrońca oskarżonego K. M.

487 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

488 Skazanie za czyn z pkt. XVII

489 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

490 ☒ na korzyść

491 ☐ na niekorzyść

492 ☐ w całości

493 ☒ w części

494 ☒

495 co do winy

496 ☐

497 co do kary

498 ☐

499 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

500 1.3.2. Podniesione zarzuty

501 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

502 ☐

503 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

504 ☐

505 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

506 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

507 ☒

508 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

509 ☒

510 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

511 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

512 ☐

513 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

514 ☐

515 art. 439 k.p.k.

516 ☐

517 brak zarzutów

518 1.4. Wnioski

519 ☐

520 uchylenie

521 ☒

522 zmiana

523 1.3. Granice zaskarżenia

524 Kolejny numer załącznika

525 7

526 Podmiot wnoszący apelację

527 Obrońca oskarżonego K. K.

528 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

529 Skazanie za czyn z pkt. XIV, XV

530 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

531 ☒ na korzyść

532 ☐ na niekorzyść

533 ☐ w całości

534 ☒ w części

535 ☒

536 co do winy

537 ☐

538 co do kary

539 ☐

540 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

541 1.3.2. Podniesione zarzuty

542 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

543 ☐

544 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

545 ☐

546 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

547 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

548 ☒

549 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

550 ☐

551 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

552 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

553 ☐

554 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

555 ☐

556 art. 439 k.p.k.

557 ☐

558 brak zarzutów

559 1.4. Wnioski

560 ☐

561 uchylenie

562 ☒

563 zmiana