Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 24 lutego 2021 r., VI Ka 536/20

wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 24 lutego 2021 r., VI Ka 536/20

Tekst

1 Sygn. akt VI Ka 536/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 24 lutego 2021 r.

3 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym

4 w składzie:

5 przewodniczący: sędzia Daniel Strzelecki

6 protokolant: Jolanta Kopeć

7 przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w L.: M. W.

8 po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2021r.

9 sprawy B. K. ur. (...) w L.

10 s. K., D. z domu K.

11 oskarżonego z art. 244 k.k. i innych

12 z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora

13 od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu

14 z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt II K 305/20

15 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego B. K.:

16 a) w pkt. IV części dyspozytywnej w ten sposób, że kwalifikuje czyn przypisany tym rozstrzygnięciem według art. 178a§1 k.k. i na podstawie tego przepisu wymierza oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

17 b) w pkt. V części dyspozytywnej w ten sposób, że uchyla to rozstrzygnięcie i na podstawie art. 42§2 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 (pięciu) lat;

18 c) w pkt. VI części dyspozytywnej w ten sposób, że obniża orzeczone wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej do 5.000zł (pięciu tysięcy złotych);

19 d) w pkt. VII części dyspozytywnej w ten sposób, że podwyższa wymierzoną oskarżonemu karę do 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

20 e) w pkt. X części dyspozytywnej w ten sposób, że na podstawie art. 90§2 k.k. orzeka wobec oskarżonego łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 (siedmiu) lat;

21 f) w pkt XI części dyspozytywnej w ten sposób, że orzeka środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej M. K. na odległość mniejszą niż 50 (pięćdziesiąt) metrów w okresie 3 (trzech) lat od daty uprawomocnienia się wyroku;

22 II. stwierdza, że rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności z pkt. VIII części dyspozytywnej straciło moc i na podstawie art. 85§1 k.k. i art. 86§1 k.k. w zw. z art. 91§2 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. – w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020r. – wymierza oskarżonemu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

23 III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

24 IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K. kwotę 516,60zł w tym 96,60zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

25 V. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

26 Formularz UK 2

27 Sygnatura akt

28 VI Ka 536/20

29 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

30 1

31 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

32 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

33 Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 9 września 2020r. w sprawie

34 sygn. akt II K 305/20.

35 1.2. Podmiot wnoszący apelację

36 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

37 ☐ oskarżyciel posiłkowy

38 ☐ oskarżyciel prywatny

39 ☐ obrońca oskarżonego

40 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

41 ☐ inny

42 1.3. Granice zaskarżenia

43 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

44 ☐ na korzyść

45 ☒ na niekorzyść

46 ☐ w całości

47 ☒ w części

48 ☐

49 co do winy

50 ☒

51 co do kary

52 ☐

53 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

54 1.3.2. Podniesione zarzuty

55 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

56 ☐

57 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

58 ☐

59 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

60 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

61 ☐

62 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

63 ☐

64 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

65 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

66 ☒

67 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

68 ☐

69 art. 439 k.p.k.

70 ☐

71 brak zarzutów

72 1.4. Wnioski

73 ☐

74 uchylenie

75 ☒

76 zmiana

77 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

78 2.1. Ustalenie faktów

79 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

80 Lp.

81 Oskarżony

82 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

83 Dowód

84 Numer karty

85 -----------------

86 --------------------------------------------------

87 -------------

88 ------------

89 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

90 Lp.

91 Oskarżony

92 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

93 Dowód

94 Numer karty

95 ------------------

96 --------------------------------------------------

97 -------------

98 ------------

99 2.2. Ocena dowodów

100 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

101 Lp. faktu z pkt 2.1.1

102 Dowód

103 Zwięźle o powodach uznania dowodu

104 ---------------

105 ------------------------------

106 --------------------------------------------------------------

107 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

108 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

109 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

110 Dowód

111 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

112 ---------------

113 ------------------------------

114 --------------------------------------------------------------

115 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

116 Lp.

117 Zarzut

118 Rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego B. K. polegająca na orzeczeniu wobec niego kary jednostkowej pozbawienia wolności za przestępstwo przypisane w pkt. III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w wymiarze 2 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii; kary jednostkowej pozbawienia wolności za przestępstwo przypisane mu w pkt. IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w wymiarze 10 miesięcy za czyn z art. 178a§4 k.k. oraz kary jednostkowej pozbawienia wolności za występki z art. 190§1 k.k. przypisane w pkt. VII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku w wymiarze 6 miesięcy oraz będącej ich pochodną kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na skutek niedocenienia przez Sąd I instancji wysokiego stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynu, na który składa się znaczny stopień natężenia bezprawia i złej woli w działaniu oskarżonego, lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego, naruszenie zasad bezpieczeństwa w komunikacji w związku z używanie narkotyków, brak poszanowania dla ludzkiej wolności, działanie na szkodę najbliższych, a także uprzednia karalność za przestępstwa z art. 190§1 k.k., art. 278§1 k.k., art. 178a§4 k.k., art. 226§1 k.k., art. 222§1 k.k., art. 224§2 k.k., co w konsekwencji prowadzi do konkluzji, iż zarówno wymierzone kary jednostkowe, jak i kara łączna w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie spełniając celów kary na płaszczyźnie dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53§1 i 3 k.k., przy jednoczesnym niesłusznym zastosowaniu dla wyżej wskazanej kary łącznej zasady asperacji zbliżonej do zasady absorpcji, w sytuacji gdy ilość czynów popełnionych przez B. K., a także ich różnorodzajowość, przemawia za uznaniem, iż orzeczenie kary łącznej na zasadzie asperacji w wymiarze zbliżonym do sumy kar jednostkowych odpowiadać będzie ustawowym celom kary w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania kary postrzeganej jako kara sprawiedliwa i słuszna.

119 ☐ zasadny

120 ☒ częściowo zasadny

121 ☐ niezasadny

122 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

123 Podkreślić na wstępie należało, że prokurator wywodząc apelację nie zakwestionował poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych, co do popełnienia przez B. K. przypisanych mu przestępstw. Sąd meriti w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób logiczny i przekonywający zaprezentował rozumowanie, które do poczynienia owych ustaleń go doprowadziło. Dokonaną ocenę dowodów i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy w podzielił w całości. Nie zachodziła zatem potrzeba powielania tej zasługującej na aprobatę argumentacji.

124 Prokurator wskazując, że Sąd Rejonowy publikując zaskarżony wyrok dopuścił się uchybienia, o którym mowa w art. 438 pkt. 4 k.p.k., postulował jednocześnie, aby Sąd Okręgowy orzekając reformatoryjnie wymierzył B. K. za przypisane mu w pkt. III i IV części dyspozytywnej przestępstwa, jak i za ciąg przestępstw przypisany mu w pkt. VII tej części wyroku kary pozbawienia wolności w wyższych wymiarach. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu środka odwoławczego wskazująca na rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar pozbawienia wolności za przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jak i z art. 178a§4 k.k. była nietrafna. Celnie natomiast skarżąca wskazała, że rażąco niewspółmiernie łagodna była kara wymierzona oskarżonemu za ciąg przestępstw z art. 190§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k., jak również, że wymierzona mu kara łączna została oparta na niewłaściwej zasadzie.

125 Gdy chodziło o kary orzeczone wobec B. K. za przestępstwa przypisane mu w pkt. III i IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, to nie można było poczytać ich jako rażąco niewspółmiernie łagodnych. Sąd Rejonowy zwrócił bowiem uwagę na to, że oba te inkryminowane zachowania charakteryzowały się znacznymi społecznymi szkodliwościami, przy czym zauważył, z jednej strony, że oskarżony był już uprzednio karany, a z drugiej, że wyraził skruchę. Z pewnością te spostrzeżenia nie wyczerpywały problematyki wymiaru kar za analizowane przestępstwa. Należało bowiem dodatkowo dostrzec, że B. K. posiadał stosunkowo nieznaczną ilość środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste, a to 2,46g. Co więcej, ten narkotyk powszechnie zalicza się do tzw. miękkich, a więc takich, które nie charakteryzują się wyjątkowo niszczącą siłą oddziaływania na organizm ludzki, jak i nie wykazują takiej siły uzależnienia, jak tzw. narkotyki twarde.

126 Apelująca kwestionując wymiar kary za przestępstwo przypisane B. K. w pkt. IV części dyspozytywnej wyroku nie uwzględniła, że został on wadliwie subsumowany pod normy prawa karnego materialnego. Właściwe natomiast zakwalifikowanie tego zachowania powodowało automatycznie, że jakkolwiek jego społeczna szkodliwość była w dalszym ciągu znaczna, jednak plasowała się na zdecydowanie niższym poziomie. Rzecz bowiem w tym, że Sąd Rejonowy przypisując B. K. popełnienie występku z art. 178a§4 k.k. bezsprzecznie miał podstawy do dokonania tego rodzaju subsumpcji, jako że oskarżony był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, co więcej dopuścił się poddanego osądowi w niniejszym procesie czynu zabronionego w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Wszak wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 16 października 2019r. w sprawie sygn. akt II K 223/19, który uprawomocnił się w dniu 20 listopada 2020r., B. K. został skazany m.in. za przestępstwo z art. 178a§4 k.k. za jazdę samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, w związku z czym orzeczono wobec niego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.

127 Niemniej jednak Sąd Rejonowy tych trafnych ustaleń nie przeniósł do opisu czynu zabronionego przypisanego B. K. w pkt. IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku poprzestając na akceptacji opisu zawartego w akcie oskarżenia i modyfikując jedynie podstawy skazania i wymiaru kary. Tymczasem w skardze zasadniczej prokurator zakwalifikował analizowane zachowanie według art. 178a§1 k.k. i, co oczywiste, opisał to zachowanie bez uwzględnienia dodatkowych znamion ustawowych charakteryzujący typ czynu zabronionego z art. 178a§4 k.k.

128 Prokurator w wywiedzionej apelacji nie zarzucił, że Sąd meriti nie zawarł w opisie przypisanego B. K. w pkt. IV części dyspozytywnej przestępstwa omówionych wcześniej znamion charakteryzujących typ czynu zabronionego z art. 178a§4 k.k. Te wszystkie okoliczności spowodowały, że stosownie do brzmienia art. 434§1 k.p.k., nie można było w postępowaniu odwoławczym uzupełnić opisu analizowanego przestępstwa o te niezbędne dla jego kompletności znamiona ustawowe. Wprawdzie prokurator wywiódł apelację na niekorzyść B. K., niemniej jednak nie sformułował zarzutu wadliwego opisu przypisanego mu w pkt. IV części dyspozytywnej przestępstwa. Skoro zatem środek odwoławczy pochodził od oskarżyciela publicznego, toteż w toku postępowania drugoinstancyjnego nie można było tych znamion ustawowych typu czynu zabronionego z art. 178a§4 k.k. zamieścić w opisie analizowanego przestępstwa, co skutkowało koniecznością dostosowania kwalifikacji prawnej analizowanego występku do jego opisu zawartego w zaskarżonym wyroku – postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2001r., V KKN 110/99, KZS 2002/2/16; z dnia 20 lipca 2005r., I KZP 20/05, OSNKW 2005/9/76; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2010r., IV KK 185/10, LEX nr 688697.

129 W tych okolicznościach należało zatem zmienić zaskarżony wyrok w zakresie jego pkt. IV części dyspozytywnej przez dostosowanie kwalifikacji prawnej do opisu tego zachowania zamieszczonego w części dyspozytywnej orzeczenia i zakwalifikować go według art. 178a§1 k.k.

130 Zważywszy zatem na to, że ostatecznie przypisano B. K. popełnienie przestępstwa charakteryzującego się znacznie niższą społeczną szkodliwością od tej, która znamionowała zachowanie z pkt. IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, to naturalną konsekwencją tej zmiany była konieczność obniżenia wymiaru kary pozbawienia wolności z 10 do 8 miesięcy. Trafne podniesione przez Sąd meriti w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku okoliczności wyznaczające społeczną szkodliwość tego zachowania, które dodatkowo zostało uzupełnione w apelacji o słuszne stwierdzenie, że oskarżony w krótkim czasie od poprzedniego skazania za przestępstwo z art. 178a§1 k.k., ponownie dopuścił się przestępstwa godzącego w bezpieczeństwo w komunikacji, powodowały, że wymierzoną mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności ocenić należało jako adekwatną do wektorów wyznaczających społeczną szkodliwość tego zachowania, a ponadto należycie uwzględniającą cele sankcji zarówno w zakresie jej indywidualno - prewencyjnego oddziaływania na oskarżonego, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczona kara powinna uzmysłowić oskarżonemu nieopłacalność łamania prawa i stanowić dla niego przestrogę na przyszłość. Realizując zadania w zakresie prewencji generalnej, wymierzona mu sankcja powinna natomiast doprowadzić każdego do przeświadczenia, że osoba dopuszczająca się przestępstwa podlega nieuchronnej odpowiedzialności karnej.

131 Zmiana zaskarżonego wyroku w analizowanym zakresie spowodowała konieczność dostosowania do tego reformatoryjnego rozstrzygnięcia związanych z nim orzeczeń opisanych w pkt. V, VI i X części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Zarówno orzeczenie wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruch lądowym na okres 5 lat, jak i obniżenie świadczenia pieniężnego do 5.000zł, a wreszcie orzeczenie wobec niego łącznego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 7 lat, było adekwatne do społecznej szkodliwości tego zachowania.

132 Celnie natomiast prokurator dostrzegła, że kara wymierzona B. K. za przestępstwa z art. 190§1 k.k. była rażąco niewspółmiernie łagodna wobec społecznej szkodliwości zachowań tworzących osnowę faktograficzną przypisanego mu w pkt. VII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku ciągu przestępstw. Wszakże oskarżony groził swojej żonie, a więc osobie dla niego najbliższej. Co więcej, groźby te B. K. formułował wobec M. K. wielokrotnie, przy czyn były one dotkliwe, skoro deklarował, że pozbawi pokrzywdzoną życia i spali dom, w którym zamieszkiwała wraz z małoletnimi dziećmi. Fakt, że oskarżony zachowania te podejmował w miejscu zamieszkania pokrzywdzonej i nie zważając na to, że przebywały tam też jego i pokrzywdzonej małoletnie dzieci, dowodził dobitnie, że zachowania te powinny spotkać się ze stanowczą reakcją karną. Z tych wszystkich przyczyn Sąd doszedł do przekonania, że wymierzona mu za ten ciąg przestępstw kara 6 miesięcy pozbawienia wolności powinna zostać istotnie podwyższona. Sankcja w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności za ten ciąg przestępstw spełni, w ocenie Sądu II instancji, opisane wyżej cele, indywidualnoprewencyjne oraz generalnoprewencyjne.

133 Na skutek modyfikacji kar jednostkowych wymierzonych B. K.zaskarżonym wyrokiem, rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności z pkt. VIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku straciło moc. Trafna była apelacja prokuratora, gdy wskazał, że realnie zbiegające się przestępstwa przypisane oskarżonemu w zaskarżonym wyroku nie wykazywały tak istotnej łączności podmiotowo – przedmiotowej, aby celowe było stosowanie przy łączeniu wymierzonych za nie kar zasady asperacji zbliżonej do absorpcji. Dostrzegać bowiem z jednej strony należało, że wszystkie te przestępstwa oskarżony popełnił wprawdzie działając z zamiarami bezpośrednimi. Nie można było jednak z drugiej strony abstrahować od tego, że części zachowań oskarżonego stanowiących osnowę faktograficzną niniejszego postępowania towarzyszyło dążenie ukierunkowane na uczynienie dolegliwości jego małżonce. Zachowaniami przypisanymi w pkt. I oraz IV, jak również w pkt. III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku dążył on natomiast odpowiednio do oddziaływania na dobra prawnie chronione w postaci bezpieczeństwa w komunikacji i prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, czy reglamentacji państwowej w zakresie dostępności do środków odurzających. Wzgląd na te okoliczności pozwalał zatem na stwierdzenie, że motywacje towarzyszące B. K. przy popełnianiu tych występków zasadniczo się różniły.

134 Analiza okoliczności przedmiotowych tych pozostających w zbiegu realnym czynów zabronionych popełnionych przez B. K., prowadziła natomiast do wniosku, że jakkolwiek zostały one popełnione w stosunkowo krótkich ostępach czasowych i w podobnych miejscach. Zaznaczyć jednak należało, że przypisanymi mu czynami godził on w różnorodne dobra prawnie chronione, a to w prawidłowość funkcjonowania organów wymiaru sprawiedliwości, system państwowej reglamentacji w zakresie dostępności do środków odurzających, bezpieczeństwo w komunikacji, czy wolność.

135 W przedstawionych okolicznościach należało uznać, że przy łączeniu wymierzonych B. K. kar jednostkowych należało posłużyć się zasadą asperacji jednak ukierunkowaną ku kumulacji. Ukształtowana przy zastosowaniu tej zasady kara łączna 2 lat pozbawienia wolności korespondowała bowiem z istotnym zróżnicowaniem podmiotowo – przedmiotowym czynów tworzących zbieg realny.

136 Wniosek

137 O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec B. K.:

138 - za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary 8 miesięcy pozbawienia wolności;

139 - za czyn z art. 178a§4 k.k. kary 1 roku pozbawienia wolności;

140 - za czyny z art. 190§1 k.k. przy zastosowaniu art. 91§1 k.k. kary 1 roku pozbawienia wolności;

141 - wymierzenie kary łącznej 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

142 - w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku bez zmian.

143 ☐ zasadny

144 ☒ częściowo zasadny

145 ☐ niezasadny

146 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

147 Powody, które skutkowały częściowym uwzględnieniem wniosków apelacji przytoczone zostały we wcześniejszej części uzasadnienia.

148 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

149 Na podstawie art. 440 k.p.k. zaskarżony wyrok zmieniono w zakresie czynu przypisanego B. K. w pkt. IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji zmieniono również orzeczenia opisane w pkt. V, VI i X tej części orzeczenia.

150 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

151 Powody, które uwzględniono z urzędu zostały opisane we wcześniejszej części uzasadnienia.

152 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

153 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

154 Przedmiot utrzymania w mocy

155 W zakresie, w jakim zaskarżony wyrok nie został zmieniony, utrzymano go w mocy.

156 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

157 Powody, które doprowadziły do utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy, opisano we wcześniejszej części uzasadnienia.

158 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

159 Przedmiot i zakres zmiany

160 Zaskarżony wyrok został częściowo zmieniony.

161 Zwięźle o powodach zmiany

162 Powody, które doprowadziły do częściowej reformacji zaskarżonego wyroku , opisane we wcześniejszej części uzasadnienia

163 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

164 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

165 1.1.

166 ---------------------------------------------------------------------

167 ☐ art. 439 k.p.k.

168 Zwięźle o powodach uchylenia

169 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

170 2.1.

171 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

172 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

173 Zwięźle o powodach uchylenia

174 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

175 3.1.

176 Konieczność umorzenia postępowania

177 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

178 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

179 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

180 4.1.

181 ---------------------------------------------------------------------

182 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

183 Zwięźle o powodach uchylenia

184 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

185 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

186 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

187 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

188 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

189 Przytoczyć okoliczności

190 --------------------------------------------------------------------------------------------

191 6. Koszty Procesu

192 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

193 Przytoczyć okoliczności

194 IV i V.

195 W związku z faktem, że B. K. był reprezentowany przez obrońcę z urzędu w osobie adw. J. K., toteż stosownie do brzmienia art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze w zw. z §17 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądzono od Skarbu Państwa na adw. J. K. koszty niepłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

196 Na podstawie zaś art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Odwoławczy mając na względzie sytuację materialną B. K. oraz fakt jego izolowania, zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.­­

197 7. PODPIS

198 1.3. Granice zaskarżenia

199 Kolejny numer załącznika

200 1

201 Podmiot wnoszący apelację

202 prokurator

203 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

204 Rażąca niewspółmierność kar.

205 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

206 ☐ na korzyść

207 ☒ na niekorzyść

208 ☐ w całości

209 ☒ w części

210 ☐

211 co do winy

212 ☒

213 co do kary

214 ☐

215 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

216 1.3.2. Podniesione zarzuty

217 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

218 ☐

219 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

220 ☐

221 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

222 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

223 ☐

224 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

225 ☐

226 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

227 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

228 ☒

229 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

230 ☐

231 art. 439 k.p.k.

232 ☐

233 brak zarzutów

234 1.4. Wnioski

235 ☐

236 uchylenie

237 ☒

238 zmiana