Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2016 r., IV KK 72/16

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2016 r., IV KK 72/16

Tekst

1 Sygn. akt IV KK 72/16

POSTANOWIENIE

2 Dnia 23 marca 2016 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Jacek Sobczak

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu

6 w dniu 23 marca 2016 r.,

7 sprawy B. B.

8 skazanego z art. 204 § 2 k.k. w zw. 12 k.k. i inne

9 z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

10 od wyroku Sądu Okręgowego w G.

11 z dnia 13 października 2015 r.,

12 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.

13 z dnia 1 grudnia 2014 r.,

14 p o s t a n o w i ł:

15 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

16 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć

17 skazanego.

Uzasadnienie

18 B. B. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 1 grudnia 2014 r., został skazany za to, że: w okresie od 4 czerwca 2012 r. do 29 czerwca 2012 r. w G. w klubie […], działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czerpał, korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez K. G. pobierając od niej kwotę nie mniejszą niż 4.500 zł, i w okresie od 18 maja 2012 r. do 29 czerwca 2012 r. w G. w klubie […], działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez Z. G. pobierając od niej kwotę nie mniejszą niż 20.000 zł, przy czym przyjęto, iż każdy z ww. czynów wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 204 2

19 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i jednocześnie przyjęto, iż czynów tych oskarżony dopuścił się w podobny sposób w krótkich odstępach czasu działając w warunkach ciągu przestępstw i za to na podstawie art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazano go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na równoważną kwocie 150 (sto pięćdziesiąt) zł (pkt 1 wyroku); także tego, że: w bliżej nieustalonym dniu pomiędzy 29 a 30 czerwca 2012 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą, z mieszkania przy ulicy K. zabrał w celu przywłaszczenia mienie w postaci: komputera marki Asus o wartości 1.000 zł, telefonu komórkowego marki Motorola o wartości 499 zł, kosmetyków o wartości 500 zł, ubrań i bielizny osobistej o wartości 500 zł, kołdry o wartości 50 zł, prześcieradła o wartości 20 zł, kubków, garnków, talerzy i talerzyków marki lkea wartości 700 zł, modemu do Internetu wartości 50 zł o łącznej wartości 3. 269 zł na szkodę K. P. (dawniej G.) oraz dokonał ukrycia należących do niej dokumentów w postaci świadectw ukończenia klas szkoły podstawowej, gimnazjum i zasadniczej szkoły zawodowej, książeczki zdrowia, potwierdzenia złożenia zeznania podatkowego w Urzędzie Skarbowym w P., umowy wynajmu mieszkania w W. i umowy internet z siecią Play, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazano go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na równoważna kwocie 150 (stu pięćdziesięciu) złotych (pkt 2 wyroku).

20 Na podstawie art. 86 § 1 i 2 k.k. i art. 91 § 2 k.k. połączono wymierzone oskarżonemu B. B. w punktach 1 i 2 wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i jednostkowe kary grzywny i wymierzono mu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na równoważną kwocie 150 (sto pięćdziesiąt) złotych. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 4 (czterech) lat. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści 3

21 majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstw mu przypisanych w punkcie 1 wyroku w kwocie 24.500 (dwadzieścia cztery tysiące pięćset) złotych; na podstawie art. 72 § 2 k.k. zobowiązano oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem mu przypisanym w punkcie 2 wyroku poprzez zapłatę kwoty 3.319 (trzy tysiące trzysta dziewiętnaście) złotych na rzecz K.P. (dawniej G.) w terminie 6 (sześciu) miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku; rozstrzygnięto także w przedmiocie kosztów sądowych.

22 Na skutek apelacji wywiedzionych od tego orzeczenia, Sąd Okręgowy w G.

23 wyrokiem z dnia 13 października 2015 r., utrzymano zaskarżone orzeczenie w mocy.

24 Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł obrońca skazanego zarzucając naruszenie art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k., poprzez orzeczenie, nieznanej obecnemu systemowi polskiego prawa karnego, kary pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby lat 4.

25 W związku z powyższym – jak określił skarżący - zarzucono uzupełniająco naruszenie art 4 § 1 k.k. w zw. z art 70 § 1 k.k., poprzez nienależyte zastosowanie przez Sąd Okręgowy ustawy nowej a wyniku tego orzeczenie kary nieznanej w obecnym systemie prawnym.

26 Obrońca podniósł nadto szereg zarzutów dotyczących obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 410 k.p.k., art. 424 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 438 k.p.k., art. 447 k.p.k., art. 457 k.p.k., oraz prawa materialnego, tj. art. 91 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 204 § 2 k.k. i art. 278 k.k., art. 276 k.k. W konkluzji wniósł o uniewinnienie skazanego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi.

27 Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.

28 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

29 Kasacja obrońcy skazanego B. B. okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, co nakazywało jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

30 Już na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż zgodnie z art. 523 § § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego 4

31 za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na krę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. W przypadku skazania na inną karę, niż kara bezwzględnego pozbawienia wolności, kasacja wniesiona przez strony może być oparta wyłącznie na zarzucie opartym o jedną z przesłanek określonych w art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).

32 Jak wynika z analizy skazania B. B., wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 1 grudnia 2014 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 października 2015 r., został on skazany za szereg czynów z art. 204 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne, na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 4 lata.

33 W tej sytuacji kasacja wywiedziona przez obrońcę tego skazanego mogła doczekać się rozpoznania li tylko w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k. - stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą, pomimo zgłoszenia także innych zarzutów odnoszących się w szczególności do naruszenia rozmaitych przepisów prawa procesowego i materialnego.

34 Odnosząc się, zatem do zgłoszonego w kasacji zarzutu podniesionego, jako obraza art. 439 § 1 pkt 5 k.p.k., sprowadzającego się do twierdzenia, iż B. B. wymierzono przywołanym wyżej wyrokiem karę nieznaną ustawie, stwierdzić należy, iż oskarżenie tej treści jest oczywiście bezzasadne.

35 B. B. został skazany przez Sąd Rejonowy 1 grudnia 2014 r., za czyny popełnione w 2012 r., za które wymierzono mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 4 lat. Sąd II instancji podzielił w pełnym zakresie orzeczenie Sądu Rejonowego, w tym zarówno kary jednostkowe wymierzone za poszczególne przestępstwa, jak i ostatecznie karę łączną wymierzoną temu skazanemu.

36 Oczywistym było, zatem wbrew wszelkim twierdzeniom skarżącego, że w toku procedowania wobec ww. skazanego, zastosowanie znajdowały przepisy w brzmieniu dotychczasowym.

37 Zgodnie z brzmieniem art. 69 § 1 k.k., do 30 czerwca 2015 r., można było zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat. Zawieszenie wykonania kary następowało na okres próby, który biegł od 5

38 uprawomocnienia się orzeczenia i wynosił od 2 do 5 lat w wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności (art. 70 § 1 pkt 1 k.k.). Prawidłowym było zarówno wymierzenie skazanemu kary w orzeczonym wymiarze jak i określenie okresu jej zawieszenia.

39 Obrońca nie ma racji dowodząc, iż w odniesieniu do oceny sytuacji prawnej tego skazanego nalazło posłużyć się we wskazany przez niego sposób regułą intertemporalną art. 4 k.k., wobec zmiany przepisu art. 69 i 70 k.k. na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396).

40 Po pierwsze nie zachodziły w odniesieniu do sytuacji prawnej B. B.

41 okoliczności nakazujące stosowanie znowelizowanych przepisów, po drugie - czego nie dostrzega obrońca - wspomniana nowela eliminowałaby w ogóle zawieszenie wobec skazanego orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Wprawdzie zawieszenie wykonania kary następuje obecnie na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat i biegnie od uprawomocnienia się wyroku (art. 70 § 1 k.k.). Jednakże zgodnie z art. 69 § 1 k.k. sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nie przekraczającym roku.

42 Mając na uwadze powyższe, i nie znajdując podstaw z art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy, orzekł, jak w sentencji postanowienia.

43 kc