Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2010 r., IV CNP 61/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2010 r., IV CNP 61/10

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 61/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 października 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Katarzyna Tyczka-Rote

5 w sprawie skargi dłużnika

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt III Cz (…), w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycieli Gminy Miasta W., Banku SA w W., (…) Banku Regionalnego SA w W., Skarbu Państwa - Urzędu Skarbowego w W. i Urzędu Skarbowego w Ś.

7 przeciwko dłużnikowi M. T.

8 przy udziale H. B.

9 o egzekucję świadczenia pieniężnego,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2010 r., odrzuca skargę i nie obciąża skarżącego kosztami postępowania wywołanego tą skargą.

Uzasadnienie

11 Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2005 r., wydanym na podstawie art. 933 k.p.c. Sąd Rejonowy w S. w sprawie egzekucyjnej prowadzonej przeciwko dłużnikowi M. T. postanowił wprowadzić zarządcę w zarząd nieruchomości lokalowych, z których prowadzona była egzekucja. W części wstępnej postanowienia wymieniony został wierzyciel – (…) Bank Regionalny S.A. w W. i dłużnik M. T. Następnie, postanowieniem 2

12 z dnia 15 marca 2007 r. Sąd Rejonowy dokonał sprostowania powyższego postanowienia zakresie oznaczenia stron postępowania poprzez wymienienie dalszych podmiotów po stronie wierzycieli oraz poprzez wskazanie jako uczestniczki postępowania H. B.

13 Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniami przez dłużnika i uczestniczkę H. B. Na skutek obydwu zażaleń Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 19 marca 2008 r. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego. Zmiana polegała na ograniczeniu liczby wierzycieli uwzględnionych w sprostowaniu, jako tych którzy winni widnieć w części wstępnej postanowienia z 6 kwietnia 2005 r. obok (…) Banku Regionalnego S.A. w W. do Gminy Miasta W., Banku S.A. w W., Skarbu Państwa - Urzędu Skarbowego w W. oraz Urzędu Skarbowego w Ś. W pozostałym zakresie zażalenie zostało oddalone. Od postanowienia Sądu Okręgowego dłużnik wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego orzeczenia, wskazując jako przepisy, z którymi jest ono niezgodne art. 927 k.p.c., art. 350 § 1 k.p.c. i art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

14 W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która m.in. dodała w art. 7674

15 k.p.c. paragraf 3 wyłączający możliwość złożenia skargi

16 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawach egzekucyjnych. Ustawa nie zawiera przepisów przejściowych, co oznacza, że do wprowadzonych przez nią zmian w przepisach proceduralnych stosować należy ogólna regułę, zgodnie z którą przepisy nowe stosuje się od chwili ich wejścia w życie także do zaskarżania orzeczeń wydanych wcześniej oraz do wszczętych już postępowań, o ile inne zasady nie wynikają z przepisów szczególnych. Niewątpliwie bezpośrednie włączenie zmienionych przepisów w tok postępowań należał do założeń nowelizacji, ponieważ w uzasadnieniu projektu ustawy (druk nr 2525, Sejmu VI kadencji) znalazło się stwierdzenie: „W związku z faktem, że uregulowania projektu zaprowadzają sytuację korzystniejszą dla osób poszkodowanych, w projekcie nie zamieszczono przepisów intertemporalnych. Przepisy projektowanej ustawy będą zatem miały zastosowanie także do orzeczeń sądowych wydanych przed jej wejściem w życie.” Korzystniejsze uregulowania, o których mowa w uzasadnieniu projektu polegają na ograniczeniu wypadków – w których do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 4171

17 § 2 k.c. konieczne jest uzyskanie przez stronę prejudykatu w postępowaniu 3

18 o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem - do prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie, oraz postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241

19 , art. 5192

20 , art. 11481

21 § 3, art. 11511

22 § 3 i nowy

23 art. 1215 § 3 k.p.c.). Od innych prawomocnych orzeczeń, w tym w szczególności wydanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie przysługuje (art. 7674

24 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231

25 ustawy - Prawo

26 upadłościowe i naprawcze). Jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu przewidzianym w art. 4241 k.p.c. i nast., przed

27 sądem powszechnym, bezpośrednio od Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241a

28 § 3 k.p.c.).

29 W rezultacie od dnia 25 września 2010 r. niedopuszczalne są skargi od orzeczeń wydanych w sprawach egzekucyjnych. Dotyczy to nie tylko sytuacji, kiedy orzeczenia nie zostały jeszcze zaskarżone taką skargą, ale również wypadków, kiedy skarga została już wniesiona, ale nie została prawomocnie rozstrzygnięta do dnia wejścia w życie omawianej nowelizacji przepisów. Ustawa nowelizująca nie wprowadza bowiem szczególnych zasad odnoszących się do będących już w toku postępowań ze skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem.

30 Z tych przyczyn skarga złożona przez dłużnika podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248

31 § 1 k.p.c.

32 Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparte zostało na treści art. 102 k.p.c. w zw. z art. 42412

33 k.p.c., art. 39821

34 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. i uzasadnione jest

35 trudna sytuacją majątkową i zdrowotną dłużnika, a także istotną dla losów wniesionej przez niego skargi zmianą stanu prawnego w toku postępowania.