Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2015 r., II CZ 76/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2015 r., II CZ 76/14

Tekst

1 Sygn. akt II CZ 76/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 stycznia 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote

5 SSA Jacek Grela

6 w sprawie z wniosku wierzycieli: Banku […]

7 Spółki Akcyjna z siedzibą w P/ obecnie […] - Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w P., S. – C. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W.

8 i Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.

9 przeciwko dłużnikowi R. S.

10 przy udziale A. S., H. S., Przedsiębiorstwa Polsko - Marokańskiego "C." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., Z. S., V. V., Z. Ś.,

11 Gminy D., Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "V." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R., P.P.H.

12 S. T. B. oraz nabywcy licytacyjnego K.

13 Ł. – C.

14 o egzekucję należności pieniężnej z nieruchomości objętej księgą wieczystą KW […], w przedmiocie skargi dłużnika R. S.

15 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

16 postanowienia Sądu Rejonowego w K.

17 z dnia 1 października 2009 r.,

18 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r.,

19 zażalenia R. S.

20 na postanowienie Sądu Rejonowego w Ś.

21 2

22 z dnia 25 października 2013 r.,

23 oddala zażalenie i nie obciąża R. S. kosztami postępowania zażaleniowego.

24 3

Uzasadnienie

25 Postanowieniem z dnia 25 października 2013 r. Sąd Rejonowy w Ś. z siedzibą w K. odrzucił skargę dłużnika R. S. z dnia 12 września 2013 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z dnia 1 października 2009 r. co do udzielenia przybicia na rzecz nabywcy licytacyjnego K. Ł.-C. Jako podstawę odrzucenia skargi, Sąd wskazał w sentencji art. 4246 § 3 k.p.c.

26 w zw. z art. 871

27 § 1 k.p.c.

28 W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 4246

29 § 1 k.p.c. poprzez jego

30 niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, że skarga została wniesiona po terminie.

31 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

32 Zgodnie z art. 7674

33 § 3 k.p.c. w sprawach egzekucyjnych skarga

34 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje. Przepis ten jest efektem zmian wprowadzonych na mocy ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037). Zważywszy, że w niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została wniesiona w dniu 12 września 2013 r., tj. w stanie prawnym obowiązującym po wejściu w życie wspomnianej ustawy z dnia 22 lipca 2010 r., należy ją uznać za niedopuszczalną (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2014 r., II CNP 16/14, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2014 r., nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2012 r., V CNP 44/11, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2010 r., IV CNP 61/10, nie publ.). Nie ulega przy tym wątpliwości, że postanowienie co do przybicia na rzecz licytanta (art. 987 i n. k.p.c.) – usytuowane w części trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego - objęte jest regulacją z art. 7674

35 § 3 k.p.c. Z tego względu skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.

36 Skarga podlegała odrzuceniu także z powodu niezachowania przy jej sporządzeniu przymusu adwokacko - radcowskiego, o którym mowa art. 871 § 1

37 k.p.c. (art. 4246

38 § 3 k.p.c.), wady tej nie może sanować, zawarte w zażaleniu, 4

39 stwierdzenie, że „skarżący nie miał wiedzy, iż w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych”. Już z tych względów skarga podlegała odrzuceniu bez potrzeby badania, czy zachowany został termin do jej wniesienia, o którym mowa w art. 4246 § 1 k.p.c.

40 Z tych przyczyn zażalenie, jako oczywiście bezzasadne, nie zawierające żadnych argumentów, podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art.

41 3941

42 § 3 k.p.c.

43 Ze względu na oczywistą bezzasadność zażalenia, którego wniesienie w istocie narażało R. S. na koszty, Sąd Najwyższy odstąpił od obciążenia skarżącego kosztami, którymi - przy braku tej szczególnej sytuacji - powinien zostać obciążony w związku z wniesieniem przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa odpowiedzi na zażalenie (art. 102 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821

44 i art.

45 391 § 1 k.p.c.).