Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2024 r., II AKa 44/22

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2024 r., II AKa 44/22

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 44/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 12 lutego 2024 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSA – Dorota Tyrała (spr.)

5 Sędziowie: SA – Ewa Leszczyńska – Furtak

6 SA – Ewa Jethon

7 Protokolant: Patrycja Zgardzińska

8 przy udziale Prokuratora Krzysztofa Kalinowskiego

9 oraz reprezentanta Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji

10 po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2024 r.

11 sprawy z wniosku J. K.

12 o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłą z niewątpliwie niesłusznego zatrzymania

13 na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika Reprezentanta Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji oraz przez prokuratora

14 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

15 z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt VIII Ko 101/21

16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

17 II. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 II AKa 44/22

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 II

23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 listopada 2021 roku,

26 sygn. akt VIII Ko 101/21

27 1.2. Podmiot wnoszący apelację

28 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ oskarżyciel posiłkowy

30 ☐ oskarżyciel prywatny

31 ☐ obrońca

32 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☒ inny

34 1.3. Granice zaskarżenia

35 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

36 ☐ na korzyść

37 ☒ na niekorzyść

38 ☒ w całości - reprezentant Skarbu Państwa

39 ☒ w części - Prokurator

40 ☐

41 co do winy

42 ☐

43 co do kary

44 ☒

45 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

46 1.3.2. Podniesione zarzuty

47 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

48 ☐

49 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

50 ☐

51 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

52 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

53 ☐

54 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

55 ☒

56 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

57 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

58 ☐

59 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

60 ☐

61 art. 439 k.p.k.

62 ☐

63 brak zarzutów

64 1.4. Wnioski

65 ☐

66 uchylenie

67 ☒

68 Zmiana

69 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

70 Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał postępowania dowodowego

71 2.1. Ustalenie faktów

72 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

73 Lp.

74 Oskarżony

75 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

76 Dowód

77 Numer karty

78 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

79 Lp.

80 Oskarżony

81 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

82 Dowód

83 Numer karty

84 2.2. Ocena dowodów

85 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

86 Lp. faktu z pkt 2.1.1

87 Dowód

88 Zwięźle o powodach uznania dowodu

89 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

90 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

94 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

95 Apelacja Reprezentanta Skarbu Państwa

96 - Komendanta Stołecznego policji

97 Lp.

98 Zarzut

99 I

100 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że zasądzona tytułem zadośćuczynienia z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania kwota 10 000 zł jest odpowiednia podczas gdy prawidłowa – to jest znajdująca oparcie w kryteriach art. 7 k.p.k. – ocena zgromadzonych dowodów winna prowadzić do wniosku, iż zebrany w sprawie materiał wskazuje, że okoliczności zatrzymania oraz jego czas nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie, które miało miejsce w dniu 7 sierpnia 2020 r. oraz przyznania powyższej kwoty tytułem zadośćuczynienia z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania.

101 ☐ zasadny

102 ☐ częściowo zasadny

103 ☒ niezasadny

104 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

105 Zarzut skarżącego nie jest trafny.

106 Sąd I instancji zgromadził w sprawie pełny materiał dowodowy nie wymagający poszerzenia ani uzupełnienia. Zresztą apelujący nie kwestionował tej okoliczności.

107 Podnoszony przez skarżącego błąd w ustaleniach faktycznych o jakim mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k. zdaniem skarżącego ma wynikać z nieprzestrzegania przez Sąd I instancji dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (błąd dowolności). Stawiając tego rodzaju zarzut skarżący nie może ograniczyć się do wyrażenia subiektywnego przekonania o naruszeniu standardu swobodnej oceny dowodów wynikającego z normy art. 7 k.p.k., ale konieczne jest wykazanie, że w sprawie poczyniono ustalenia nieoparte na przeprowadzonym dowodzie, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów fakt taki jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, że tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny z zasadami wiedzy, logiki czy wskazaniami doświadczenia życiowego.

108 Tymczasem wymogom tym nie sprostał skarżący ograniczając się de facto tylko do zaprezentowania własnej oceny tego materiału.

109 W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu wskazać przede wszystkim należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeśli tylko:

110 - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy,

111 - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego,

112 - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 r., II KK 12/06, LEX nr 193084; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2004 r., sygn. WK 26/03, OSNwSK 2004/1/53; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2004 r., sygn. V KK 60/03, LEX nr 104378; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2003 r., sygn. V KK 375/02, LEX nr 80278).

113 Skarżący pełnomocnik reprezentanta Skarbu Państwa nie kwestionuje ustalenia Sądu I instancji, że w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów doszło do zatrzymania wnioskodawcy J. K. w dniu 7 sierpnia 2020 r. o godzinie 21:00 przy ul. (...) w W., które zostało uznane za nielegalne, niezasadne i nieprawidłowe postanowieniem z dnia 29 grudnia 2020 r. Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie w sprawie sygn. akt II Kp 2220/20. Nie neguje także ustalonych przez Sąd I instancji okoliczności związanych z 22–godzinnym trwaniem tego środka przymusu, zastosowaniem wobec zatrzymanego środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek założonych na ręce, bez przedstawienia zarzutów stanowiących podstawę zatrzymania, trzykrotnego przewożenia zatrzymanego do kolejnych jednostek policji, brakiem możliwości kontaktu z osobami najbliższymi i adwokatem, brakiem pouczenia o uprawnieniach zatrzymanego. Podnosi natomiast, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy „czynność zatrzymania nie miała dramatycznego przebiegu, a same procedury podjęte wobec wnioskodawcy stanowiły normalne procedury stosowane w podobnych przypadkach” prezentując w ten sposób swoją własną ocenę, którą nie można traktować inaczej niż polemikę z tymi ocenami, których dokonał Sąd I instancji. W efekcie, zdaniem skarżącego, samo stwierdzenie niezasadności czy nielegalności zatrzymania nie powoduje automatycznie stwierdzenia, iż zatrzymanie było niewątpliwie niesłuszne.

114 Odnosząc się do tak zarysowanego stanowiska procesowego skarżącego pełnomocnika wskazać należy przede wszystkim, że Skarb Państwa w postępowaniu uregulowanym w rozdziale 58 Kodeksu postępowania karnego ponosi odpowiedzialność, gdy doszło do niewątpliwie niesłuszne zatrzymania i to niezależnie od podstawy dokonanego zatrzymania (art. 244 § 1 k.p.k., art. 247 § 1 k.p.k., art. 74 § 3a k.k., art. 75 § 2 k.k., art. 376 § 1 zdanie drugie i § 2 k.p.k. oraz art. 377 § 3 k.p.k., art. 285 § 2 k.p.k., art. 579 § 2 k.p.k., art. 382 k.p.k.). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem niewątpliwie niesłuszne w rozumieniu art. 552§4 k.p.k. jest takie zatrzymanie, które nastąpiło z obrazą przepisów dotyczących zatrzymania oraz w sytuacji, gdy zatrzymany doznał dolegliwości, których nie powinien ponieść w świetle całokształtu poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, a także w szczególności prawomocnego jej rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli zapadło w dacie rozstrzygania wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie. (por. uchwała SN z 23.05.2006 r., I KZP 5/06, OSNKW 2006/6, poz. 55). Odpowiedzialność Skarbu Państwa opiera się przy tym na zasadzie ryzyka ( por. m.in.: Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 2, 2015, komentarz do art. 552; Grzegorczyk, Kodeks, 2008, s. 1171; Z. Gostyński, R.A. Stefański [w:] Stefański, Zabłocki, Kodeks, t. 3, 2004, s. 757 i n.; Hofmański, Sadzik, Zgryzek, Kodeks, t. 3, 2012, s. 483; A. Ludwiczek, Niewątpliwa niesłuszność..., s. 56 i n.; S. Stachowiak, Odszkodowanie za niesłuszne..., s. 63 i n.; J. Sobczak, Odszkodowanie za niesłuszne..., s. 43 i n.; L.K. Paprzycki, Przesłanki orzekania..., s. 44 i n.; powoływana już uchwała z 23.05.2006 r., I KZP 5/06; uchwała SN z 15.09.1999 r., I KZP 27/99, OSNKW 1999/11–12, poz. 72)

115 Ustalenie zatem, że nie było żadnych podstaw prawnych do zatrzymania a organ stosujący ten środek przymusu błędnie przyjmował ich istnienie skutkuje uznaniem, że zatrzymanie było niewątpliwie niesłuszne. Nie decyduje bowiem świadomość organu, a całokształt okoliczności z momentu rozstrzygania w przedmiocie wniosku o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia. Przyjęcie odmiennej interpretacji, tj. ograniczenie uznania zatrzymania za oczywiście niesłuszne jedynie do zatrzymań dokonanych z naruszeniem prawa skutkowałoby uznaniem, że odpowiedzialność Skarbu Państwa oparta jest na zasadzie winy, co nie ma miejsca (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II AKa 373/20).

116 Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie w sprawie sygn. akt II Kp 2220/20 rozpoznając zażalenie na zatrzymanie w dniu 7 sierpnia 2020 r. J. K. uznał, że zatrzymanie wnioskodawcy było nielegalne, niezasadne i nieprawidłowe, przez co sięgnięcie po ten środek przymusu w okolicznościach przedmiotowej sprawy spowodowało dolegliwość, której wnioskodawca nie powinien był ponieść. Na kanwie niniejszej sprawy nie budzi także wątpliwości, że ustalone przez Sąd I instancji okoliczności bezpośrednio związane z zatrzymaniem wnioskodawcy w miejscu publicznym, w obecności osób postronnych, z zastosowaniem wobec zatrzymanego środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek założonych na ręce, bez przedstawienia zarzutów stanowiących podstawę zatrzymania, trzykrotnego przewożenia zatrzymanego do kolejnych jednostek policji, brakiem możliwości kontaktu z osobami najbliższymi i adwokatem, brakiem pouczenia o uprawnieniach zatrzymanego, czas trwania tego środka przymusu – potęgowały stres, niepokój i poczucie bezradności oraz miało negatywny wpływ na psychikę zatrzymanego. Tym samym fakt zatrzymania K. K. był niewątpliwie niesłuszny w rozumieniu przepisu art. 552§4 k.p.k.

117 Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z niewątpliwie niesłusznego aresztowania uprawnionym jest korzystanie z bogatego orzecznictwa sądów powszechnych i Sądu Najwyższego wydanego na tle art. 552 k.p.k., orzecznictwa sądowego wydanego na tle art. 445 k.c., a także doktryny i literatury prawniczej.

118 Pojęcie "sumy odpowiedniej" użyte w art. 445 § 1 k.c. w istocie ma charakter nieokreślony; niemniej jednak w judykaturze wskazane są kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być "odpowiednia" w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego, utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa; nie może prowadzić do nadmiernego bogacenia się (por. wyrok SN z dnia 22.04.1985, II CR 94/85, wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 681/98, OSNAP 2000/16/626, wyrok SN z 14.02.2008r, II CSK 536/07, A. Szpunar: Glosa do orzeczenia SN, II CR 201/65, PiP 1967, nr 8 - 9, s. 419, Kodeks cywilny, komentarz, praca zbiorowa, Warszawa 1972, t. II, s. 1103 - 1109).

119 Wysokość zadośćuczynienia wobec niewymierności szkody niemajątkowej nie jest możliwa do precyzyjnego ustalenia i należy do sfery swobodnego uznania sądu Przyznając odpowiednią kwotę z tego tytułu Sąd winien opierać się na rzetelnych i zindywidualizowanych kryteriach mających oparcie w przeprowadzonych dowodach.

120 Sąd meriti nie pominął żadnego z kryteriów koniecznych do oszacowania należnej kwoty z tytułu zadośćuczynienia, a całościowa ich ocena prowadzi do wniosku, że wbrew twierdzeniom skarżącego zasądzona kwota jest adekwatna do okoliczności mających wpływ na to zadośćuczynienie.

121 Reasumując z całą stanowczością stwierdzić należy, że Sąd I instancji zgromadził w sprawie pełny materiał dowodowy nie wymagający poszerzenia ani uzupełnienia. Zresztą apelujący nie kwestionował tej okoliczności. Wbrew twierdzeniom skarżącego zgromadzone dowody Sąd ten prawidłowo poddał ocenie swobodnej zgodnie z dyspozycjami art. 7 k.p.k., nie naruszając zasady obiektywizmu wyrażonej w art. 4 k.p.k., przyjmując za podstawę orzeczenia całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej odpowiadających treści zebranych dowodów (art. 410 k.p.k.), a uzasadnienie wyroku sporządził zgodnie z wymogami art. 424 k.p.k.

122 Tym samym ponieważ kontrola instancyjna polegająca de facto na sprawdzeniu czy Sąd meriti wypełnił powyższe reguły nie wykazała naruszeń wymienionych powyżej norm - nie ma podstaw do zdyskwalifikowania zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1987 r., VI KR 263/87, OSNKW 1988, z.3-4, poz. 28). Tok rozumowania Sądu Okręgowego przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest czytelny i poprawny logicznie, zaś wywiedzione ostatecznie wnioski oparte zostały w całości na prawidłowo zweryfikowanym materiale dowodowym.

123 Wniosek

124 o zmianę wyroku w pkt I i II poprzez oddalenie w całości zasądzonego zadośćuczynienia na rzecz wnioskodawcy oraz oddalenie żądania w przedmiocie zasądzenia obowiązku zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika,

125 ewentualnie

126 - o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I poprzez zasądzenie zadośćuczynienia na rzecz wnioskodawcy kwoty niższej niż została zasądzona i oddalenie żądania w pozostałej części.

127 ☐ zasadny

128 ☐ częściowo zasadny

129 ☒ niezasadny

130 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

131 Brak podstaw do uwzględnienia wniosku o zamianę wyroku – w kierunku postulowanym przez pełnomocnika Reprezentanta Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji – z przyczyn omówionych przy odniesieniu się do sformułowanych zarzutów.

132 Apelacja Prokuratora

133 Lp.

134 Zarzut

135 I

136 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu, iż kwota w wysokości 10.000 zł zasądzona z tytułu zadośćuczynienia będzie stanowiła realną i adekwatną rekompensatę za krzywdy doznane przez wnioskodawcę z powodu nielegalnego, bezzasadnego a więc niewątpliwie niesłusznego zatrzymania, podczas gdy prawidłowe ustalenia w niniejszej sprawie winny prowadzić do wniosku, że wysokość zasądzonej kwoty jest wygórowana.

137 ☐ zasadny

138 ☐ częściowo zasadny

139 ☒ niezasadny

140 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

141 Z uwagi na brak wniosku skarżącego o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego – szczegółowe odnoszenie się do argumentacji skarżącego prokuratora jest zbędne. Pełną aktualność zachowują natomiast uwagi przedstawione przez Sąd odwoławczy przy dokonanej ocenie zarzutu sformułowanego przez pełnomocnika Reprezentanta Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji. Zarzut ma charakter wyłącznie polemiczny i nie przedstawia w istocie argumentów mogących podważyć trafność dokonanych ocen Sądu I instancji

142 Wniosek

143 o zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej wysokości zasądzonego zadośćuczynienia poprzez obniżenie do kwoty wnioskowanej przez prokuratora.

144 ☐ zasadny

145 ☐ częściowo zasadny

146 ☒ niezasadny

147 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

148 Brak podstaw do uwzględnienia wniosku o zamianę wyroku – w kierunku postulowanym przez prokuratora – z przyczyn omówionych przy odniesieniu się do sformułowanych zarzutów pełnomocnika Reprezentanta Skarbu Państwa– Komendanta Stołecznego Policji.

149 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

150 .

151 Brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

152 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

153 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

154 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

155 1.

156 Przedmiot utrzymania w mocy

157 utrzymano w mocy zaskarżony wyrok

158 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

159 Orzeczenie Sądu I instancji jest prawidłowe.

160 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

161 Nie dotyczy

162 1.

163 Przedmiot i zakres zmiany

164 Zwięźle o powodach zmiany

165 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

166 Nie dotyczy

167 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

168 1.1.

169 ☐ art. 439 k.p.k.

170 Zwięźle o powodach uchylenia

171 2.1.

172 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

173 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

174 Zwięźle o powodach uchylenia

175 3.1.

176 Konieczność umorzenia postępowania

177 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

178 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

179 4.1.

180 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

181 Zwięźle o powodach uchylenia

182 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

183 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

184 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

185 Przytoczyć okoliczności

186 Brak

187 6. Koszty Procesu

188 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

189 Przytoczyć okoliczności

190 II.

191 kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa.

192 7. PODPIS

193 Ewa Leszczyńska – Furtak Dorota Tyrała Ewa Jethon

194 1.3. Granice zaskarżenia

195 Kolejny numer załącznika

196 I.

197 Podmiot wnoszący apelację

198 Prokurator

199 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

200 wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 listopada 2021 roku,

201 sygn. akt VIII Ko 101/21

202 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

203 ☐ na korzyść

204 ☒ na niekorzyść

205 ☐ w całości

206 ☒ w części

207 ☐

208 co do winy

209 ☐

210 co do kary

211 ☒

212 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

213 1.3.2. Podniesione zarzuty

214 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

215 ☐

216 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

217 ☐

218 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

219 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

220 ☐

221 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

222 ☒

223 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

224 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

225 ☐

226 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

227 ☐

228 art. 439 k.p.k.

229 ☐

230 brak zarzutów

231 1.4. Wnioski

232 ☐

233 Uchylenie

234 ☒

235 zmiana

236 1.3. Granice zaskarżenia

237 Kolejny numer załącznika

238 II.

239 Podmiot wnoszący apelację

240 Pełnomocnik Reprezentanta Skarbu Państwa – Komendanta KSP

241 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

242 wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 listopada 2021 roku,

243 sygn. akt VIII Ko 101/21

244 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

245 ☐ na korzyść

246 ☒ na niekorzyść

247 ☒ w całości

248 ☐ w części

249 ☐

250 co do winy

251 ☐

252 co do kary

253 ☒

254 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

255 1.3.2. Podniesione zarzuty

256 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

257 ☐

258 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

259 ☐

260 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

261 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

262 ☐

263 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

264 ☒

265 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

266 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

267 ☐

268 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

269 ☐

270 art. 439 k.p.k.

271 ☐

272 brak zarzutów

273 1.4. Wnioski

274 ☐

275 uchylenie

276 ☒

277 Zmiana