Uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2023 r., II AKa 17/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2023 r., II AKa 17/23

Tekst

1 0.1Sygn. akt II AKa 17/23

2 0.2

3 3WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

4 5Dnia 7 grudnia 2023 r.

5 7Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

6 7.0.0.1Przewodniczący: SSA – Dorota Tyrała (spr.)

7 7.0.0.2 Sędziowie: SA – Ewa Jethon

8 7.0.0.3 SA - Anna Zdziarska

9 7.0.1Protokolant: Wiktoria Siporska

10 przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego

11 po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 202 3 r.

12 sprawy z wniosku K. S. (S.)

13 o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłą z niewątpliwie niesłusznego zatrzymania

14 na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika wnioskodawcy, prokuratora i reprezentanta Skarbu Państwa

15 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

16 z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt XVIII Ko 89/21

17 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

18 1) eliminuje w pkt I wyroku wskazanie Komendanta Stołecznego Policji jako podmiotu zobowiązanego do zapłaty na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie;

19 2) ponad zasądzoną w punkcie I. wyroku kwotę 5.000 (pięć tysięcy) zł, zasądza od Skarbu Państwa na rzecz K. S. tytułem zadośćuczynienia dalszą kwotę 3.000 (trzy tysiące) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

20 II. utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części;

21 III. koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

22 Formularz UK 2

23 Sygnatura akt

24 II AKa 17/23

25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

III

26 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

27 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

28 wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 października 2022r.,

29 sygn. akt XVIII Ko 89/21

30 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

31 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☒ pełnomocnik wnioskodawcy

35 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☒ inny – pełnomocnik reprezentanta Skarbu Państwa

37 0.11.3. Granice zaskarżenia

38 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☒ na korzyść – 1. pełnomocnik wnioskodawcy

40 ☒ na niekorzyść –

41 1. prokurator;

42 2. pełnomocnik reprezentanta Skarbu Państwa

43 ☒ w całości - pełnomocnik reprezentanta Skarbu Państwa

44 ☒ w części –

45 1. pełnomocnik wnioskodawcy

46 2. prokurator

47 ☐

48 co do winy

49 ☐

50 co do kary

51 ☒

52 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

53 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

54 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

55 ☐

56 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

57 ☒

58 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

59 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

60 ☒

61 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

62 ☒

63 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

64 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

65 ☐

66 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

67 ☐

68 art. 439 k.p.k.

69 ☐

70 brak zarzutów

71 0.11.4. Wnioski

72 ☐

73 uchylenie

74 ☒

75 Zmiana

76 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

77 0.1 Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał postępowania dowodowego

78 0.12.1. Ustalenie faktów

79 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

80 Lp.

81 Oskarżony

82 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

83 Dowód

84 Numer karty

85 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 0.12.2. Ocena dowodów

92 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

93 Lp. faktu z pkt 2.1.1

94 Dowód

95 Zwięźle o powodach uznania dowodu

96 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

97 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

98 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

99 Dowód

100 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

101 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

102 1 Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy

103 Lp.

104 Zarzut

105 I

106 obraza art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – poprzez ich niezastosowanie, w szczególności poprzez brak równego traktowania osób znajdujących się w podobnej sytuacji spowodowanej niezgodnym z prawem zachowaniem władzy wykonawczej

107 ☐ zasadny

108 ☐ częściowo zasadny

109 ☒ niezasadny

110 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

111 Zarzut oczywiście bezzasadny.

112 Skarżący odwołując się do konstytucyjnych zasad państwa demokratycznego, państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej, a także równości wobec prawa oraz zakazu dyskryminacji jednostki zadaje się przyjmować, że wydany w sprawie wyrok jest błędny i niesprawiedliwy z tej przyczyny, że w analogicznej sprawie, jak z wniosku K. S. dotyczącej zatrzymania innego pokrzywdzonego tego samego dnia w praktycznie takich samych okolicznościach – ten sam sąd zasądził zadośćuczynienie w wysokości 8.000 zł.

113 Pogląd ten jest nieuprawniony, bowiem konstytucyjnych zasad z art. 2 oraz z art. 32 nie można rozumieć w odniesieniu do zadośćuczynienia orzekanego na postawie art. 552§4 k.p.k. w ten sposób, że wysokość orzekanego zadośćuczynienia winna być określana zawsze na tym samym poziomie. Równość wobec prawa oznacza jednakowe traktowanie osób spełniających takie same warunki (powszechność prawa). Możliwość powstania sytuacji polegających na tym, że w porównywalnych sprawach sądy wydają odmienne rozstrzygnięcia, stanowi wprost konsekwencję zasady niezawisłości sędziowskiej, która jest jedną z podstawowych zasad regulujących ustrój władzy sądowniczej w Polsce (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Sędziowie w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Ustawodawca w art. 8 § 1 Kodeksu postępowania karnego wprowadził zasadę samodzielności jurysdykcyjnej sądów karnych, co oznacza samodzielne rozstrzyganie zagadnień faktycznych i prawnych oraz brak związania sądu karnego rozstrzygnięciem innego sądu lub organu, z zastrzeżeniem, że wiążą go prawomocne orzeczenia sądów kształtujących prawa lub obowiązki (P. Hofmański, Samodzielność..., s. 85; B. Łukowiak, Samodzielność organów..., s. 117 i n.).

114 Zasada samodzielności jurysdykcyjnej sądów karnych dotyczy zarówno sfery faktów, jak i prawa.

115 Podstawy i zakres dochodzonego odszkodowania czy zadośćuczynienia określają przepisy art. 552§1 i § 4 k.p.k., pozostawiając sądowi swobodę orzekania w zakresie ustalenia wysokości kwoty zadośćuczynienia, które rekompensować będzie doznaną krzywdę z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania. Cywilny charakter roszczeń określonych w Rozdziale 58 Kodeksu postępowania karnego skutkuje tym, że w zakresie ustalania wysokości zadośćuczynienia z tego tytułu uprawnionym jest korzystanie z bogatego orzecznictwa sądów powszechnych i Sądu Najwyższego wydanego na tle art. 445 k.c., a także doktryny i literatury prawniczej. Obowiązujące na gruncie prawa cywilnego przepisy nie mają charakteru stanowczego – użyte w art. 445 § 1 k.c. pojęcie "sumy odpowiedniej" w istocie ma charakter nieokreślony. Wysokość zadośćuczynienia wobec niewymierności szkody niemajątkowej nie jest możliwa do precyzyjnego ustalenia i należy do sfery swobodnego uznania sądu. Niemniej jednak judykatura wypracowała kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być "odpowiednia" w tym znaczeniu, że powinna być – przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego – utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa; nie może prowadzić do nadmiernego bogacenia się (por. wyrok SN z dnia 22.04.1985, II CR 94/85, wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 681/98, OSNAP 2000/16/626, wyrok SN z 14.02.2008r, II CSK 536/07, A. Szpunar: Glosa do orzeczenia SN, II CR 201/65, PiP 1967, nr 8 - 9, s. 419, Kodeks cywilny, komentarz, praca zbiorowa, Warszawa 1972, t. II, s. 1103 - 1109).

116 Lp.

117 Zarzut

118 II.

119 obraza przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

120 1) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co więcej sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że:

121 a) kwota zadośćuczynienia w wysokości 5.000 zł jest „kwotą godziwą oraz proporcjonalną do czasu zatrzymania pokrzywdzonego i negatywnych przeżyć i doświadczeń związanych z jego warunkami”,

122 b) kwota zadośćuczynienia w wysokości 5.000 zł jest kwotą równoważącą krzywdę i odpowiednią w stosunku do doznanej krzywdy polegającej na:

123 c) wskutek zatrzymania stan zdrowia pokrzywdzonego się pogorszył,

124 d) wskutek zatrzymania pokrzywdzony miał myśli samobójcze, co skutkowało hospitalizacją w Wojewódzkim Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Ś.,

125 e) wskutek zatrzymania pokrzywdzony nie czynił wystarczających starań do kontynuowania nauki na Wydziale Fizyki (...),

126 2) art. 554§4 k.p.k. w zw. z § 11 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.) poprzez brak zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 zł tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika z wyboru, mimo wniosku pełnomocnika w tym zakresie zawartego w mowie końcowej (nieodnotowanego przez Sąd).

127 ☐ zasadny

128 ☒ częściowo zasadny

129 ☐ niezasadny

130 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

131 Wbrew twierdzeniom skarżącego pełnomocnika Sąd okręgowy oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prawidłowo dostrzegł okoliczności mające wpływ na rozmiar krzywdy doznanej przez wnioskodawcę w związku z niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem – niemniej Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko skarżącego, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy błędna jest ocena, że krzywdę wnioskodawcy w wystarczającym stopniu rekompensuje kwota 5.000 zł. Powyższe nie oznacza jednak, by Sąd Apelacyjny uwzględnił wszystkie argumenty apelacji.

132 Przyznając odpowiednią kwotę z tego tytułu Sąd winien opierać się na rzetelnych i zindywidualizowanych kryteriach mających oparcie w przeprowadzonych dowodach.

133 Zdaniem apelującego pełnomocnika wnioskodawcy błędne jest wskazanie Sądu I instancji, że nie udowodniono, by zatrzymanie K. S. wywołało skutki w postaci hospitalizacji K. S. w Wojewódzkim Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Ś. z uwagi na pogorszenie się jego stanu zdrowia oraz by z tej przyczyny zrezygnował on ze studiowania na Wydziale Fizyki (...).

134 Wskazane w zarzucie okoliczności zostały ocenione przez Sąd I instancji w oparciu o przeprowadzone dowody w postaci zarówno zeznań wnioskodawcy, jak zeznań świadków K. H., M. W. i K. W., ale również zgromadzonych w sprawie dowodów w postaci dokumentów – w tym dokumentacji medycznej dot. K. S. oraz uzyskanej z Wydziału Fizyki Politechniki (...). I choć, w ocenie Sądu Apelacyjnego, generalnie podzielić należy wnioski wyciągnięte przez Sąd I instancji na podstawie analizy tychże dowodów, że brak jest podstaw do wyciągnięcia tak daleko idących wniosków, jak chciały skarżący, że zatrzymanie w dniu 7 sierpnia 2020 r. miało wpływ na pogorszenie się stanu zdrowia K. S. i skutkowało pojawieniem się u niego myśli samobójczych oraz miało wpływ na decyzję o porzuceniu przez niego studiów – to z pewnością nie można zaprzeczyć, że poczucie krzywdy związane z zatrzymaniem u osoby o konstrukcji psychicznej jak u wnioskodawcy (ze stwierdzonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności (symbol 12-C), pozostającej od wielu lat pod opieką psychiatrów i poddawanej leczeniu, z utrwalonymi zaburzeniami interakcji społecznych lub komunikacji werbalnej) było bardziej dotkliwie odczuwane, niż w przypadku osoby, której konstrukcja psychiczna jest niezaburzona i silna.

135 Silnie zaakcentować także należy, że wnioskodawca nie brał czynnego udziału w manifestacji i nie było uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez niego czynu zabronionego z art. 254§1 k.k. sam stał się ofiarą napaści policyjnej – co niewątpliwie potęgowało poczucie krzywdy, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie podejmował on żadnych innych działań jak próba dokumentowania przebiegu manifestacji i działań funkcjonariuszy policji.

136 Częściowo zatem przyznać należy rację autorowi apelacji, że prawidłowe uwzględnienie okoliczności zatrzymania K. S. powinno doprowadzić do zasądzenia kwoty wyższej niż 5.000 zł. W ocenie Sądu Apelacyjnego uwzględniając kryteria o charakterze ogólnym, wypracowane w orzecznictwie na gruncie art. 445§1 k.c., uwzględniane przy ustalaniu kwoty odpowiedniej rekompensaty za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie oraz o charakterze indywidualnym, wynikające z konkretnych okoliczności zatrzymania K. S. odpowiednią z tytułu zadośćuczynienia jest kwota 8000 zł, natomiast wnioskowana kwota 12.000 zł byłaby nadmierna i miałaby charakter wygórowany.

137 Odnośnie zarzutu opartego o treść art. 554§4 k.p.k. w zw. z § 11 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.) poprzez brak zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 zł tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika z wyboru, mimo wniosku pełnomocnika w tym zakresie zawartego w mowie końcowej (nieodnotowanego przez Sąd) – stwierdzić należy, że sam skarżący przyznał, iż wniosek ten był zgłoszony ustnie i nie został odnotowany w treści protokołu rozprawy przed Sądem I instancji – niemniej wskazał także, że „wniósł o zasądzenie kwoty 240 zł tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika z wyboru” oraz, że w mowie końcowej stwierdził, że „ prowadzi sprawę pro bono, a zasądzona kwota zostanie przeznaczona na wybrany przez pokrzywdzonego pełnomocnika cel charytatywny”. Skoro dotychczas nie zostały podjęte przez pełnomocnika wnioskodawcy żadne czynności w trybie art. 152 k.p.k. – to tym samym w aktualnym stanie treść złożonego wniosku może zostać oceniona wyłącznie w oparciu o treść aktualnie złożonego oświadczenia w apelacji. Ustawodawca co do zasady nie ogranicza terminu złożenia wniosku, bo może on zostać złożony do uprawomocnienia się orzeczenia (postanowienie SN z 9.06.2009 r., II KZ 32/09, LEX nr 511565), to złożenie go po przekazaniu sprawy do wyższej instancji powoduje pozostawienie go bez rozpoznania (art. 153 § 5). Wówczas strony mogą kwestionować prawidłowość zapisów protokołu jedynie w środku odwoławczym (Grzegorczyk, Kodeks, t. 1, 2014, s. 528., a także Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I. Art. 1–424, wyd. VII, WKP 2024).

138 Obowiązujące przepisy określają, że w sytuacji, w której choćby częściowo uwzględniono wniosek oparty o art. 552 k.p.k., to przysługuje zwrot uzasadnionych i wyłożonych wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie jednego pełnomocnika, bowiem wydatki te należą do kosztów wolnych w rozumieniu art. 554 § 2 k.p.k., a więc obciążających Skarb Państwa ( por. Wyrok SA w Warszawie z 10.09.2014 r., II AKa 237/14, LEX nr 1509112.).

139 Tymczasem zarówno z treści zarzutu, jak też przede wszystkim z jego uzasadnienia w powiązaniu z wnioskiem końcowym – wynika jedynie okoliczność ustanowienia przez wnioskodawcę pełnomocnika z wyboru. Pełnomocnik nie wykazał w żaden sposób, by jakakolwiek kwota została wyłożona z tego tytułu przez K. S. , a wręcz przeciwnie: jego pełnomocnik sam przyznał, że prowadził sprawę pro bono.

140 Wniosek

141 o zmianę wyroku i zasądzenie od Skarbu Państwa kwoty 12.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty oraz zasądzenia zwrotu uzasadnionych wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika z wyboru, zasądzenie kosztów zastępstwa za postępowanie odwoławcze według norm prawem przypisanych powiększone o podatek od towarów i usług (VAT) w wysokości 23 oraz kosztów opłaty pocztowej w wysokości 6,80 zł za nadanie przesyłki poleconej zawierającej apelację.

142 ☐ zasadny

143 ☒ częściowo zasadny

144 ☐ niezasadny

145 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

146 Wniosek częściowo zasadny – z przyczyn omówionych powyżej.

147 1 Apelacja pełnomocnika Reprezentanta Skarbu Państwa

148 2 – Komendanta Stołecznego Policji

149 Lp.

150 Zarzut

151 I.

152 na podstawie art. 438 pkt 1a k.p.k. obraza przepisu prawa materialnego, tj. art. 552§4 k.p.k. w zw. z art. 554§2a k.p.k. w zw. z art. 554§ 2b pkt 3 k.p.k. poprzez nieprawidłową wykładnię, prowadzącą do uznania, iż organ, który dokonał zatrzymania jest zobowiązany do zapłaty zadośćuczynienia jako statio fisci Skarbu Państwa, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż odpowiedzialnym za zapłatę jest wprost Skarb Państwa, a udział organu Policji, który dokonał zatrzymania ma jedynie charakter udziału reprezentanta procesowego Skarbu Państwa w postępowaniu sądowym, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zasądzenia zadośćuczynienia od Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji.

153 ☒ zasadny

154 ☐ częściowo zasadny

155 ☐ niezasadny

156 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

157 Zarzut sformułowany przez pełnomocnika reprezentanta Skarbu Państwa jest trafny.

158 Rację bowiem przyznać należy skarżącemu, że zasądzenie kwoty zadośćuczynienia od Skarbu Państwa ze wskazaniem w wyroku jednostki Skarbu Państwa ( statio fisci), od której zasądzono zadośćuczynienie, tj. Komendanta Stołecznego Policji jest błędne.

159 Zgodnie z treścią art. 34 Kodeksu cywilnego Skarb Państwa jest w stosunkach cywilnoprawnych podmiotem praw i obowiązków, które dotyczą mienia państwowego nienależącego do innych państwowych osób prawnych. Materialnoprawna konstrukcja zakładająca jednolitość Skarbu Państwa wywiera również w sferze przepisów procesowych ten skutek, że stroną jest zawsze Skarb Państwa (art. 67 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego). Skoro zatem działanie organów państwowych doprowadziło do wyrządzenia szkody, to pokrzywdzony niesłusznym stosowaniem środków przymusu staje się na płaszczyźnie cywilnoprawnej wierzycielem występującym ze swoim roszczeniem właśnie przeciwko Skarbowi Państwa, a nie jednostki, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie – co wynika wprost z normy art. 552§4 k.p.k. stanowiącej, że wnioskodawca może ubiegać się o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia od Skarbu Państwa, który jest stroną postępowania (art. 554§2a k.p.k.). Właściwe oznaczenie zgodnie z art. 554§2b k.p.k. państwowej jednostki organizacyjnej ma na celu jedynie zapewnienie Skarbowi Państwa należytej reprezentacji i skutecznej obrony – bowiem jest oczywiste, że organ tej jednostki, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, posiada najpełniejszą wiedzę o okolicznościach istotnych dla ustalenia zasadności roszczenia i ewentualnie jego wysokości. (por. wyrok SA w Katowicach z 20.10.2016 r., I ACa 381/16, LEX nr 2174769). W rezultacie powstaje obowiązek zawiadomienia o terminie rozprawy obok prokuratora także organ uprawniony do reprezentowania Skarbu Państwa (art. 554 § 3 k.p.k.) – co nie oznacza możliwości dokonania wykładni rozszerzającej i uznania, że z racji tego, że organem reprezentującym Skarb Państwa w niniejszej sprawie jest organ, który dokonał zatrzymania, tj. Komendant Stołeczny Policji - będzie on automatycznie podmiotem zobowiązanym do wypłaty zasądzonego roszczenia. Ustawodawca nie precyzuje również, że prawnie umocowany do dokonywania czynności procesowych „organ reprezentujący Skarb Państwa” jest odpowiedzialny za zapłatę roszczenia. W sprawach o odszkodowanie lub zadośćuczynienie za niesłuszne zatrzymanie zasądzone na podstawie przepisów rozdziału 58 Kodeksu postępowania karnego podlega wypłaceniu z sum budżetowych Skarbu Państwa za pośrednictwem Sądu I instancji jako zobowiązanego do wykonania prawomocnego wyroku. Dysponentem tych środków jest Ministerstwo Sprawiedliwości, z którego budżetu, a nie z budżetu MSWiA, są one przekazywane na wypłaty.

160 Trafnie zatem skarżący na poparcie swojego stanowiska odnośnie celu regulacji (tj. sprecyzowania jedynie jaki organ reprezentuje Skarb Państwa, co nie jest równoznaczne ze wskazaniem zobowiązanego do zapłaty) przywołał uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1964), którą wprowadzono obecne brzmienie art. 554 k.p.k. i w zakresie wprowadzenia §2 tego przepisu, że „projektowane regulacje mają na celu wzmocnienie ochrony interesów majątkowych Skarbu Państwa w tym postępowaniu i jednoznaczne wskazanie, który z organów Państwa odpowiada za ochronę w danym postępowaniu (tak: Druk sejmowy nr 3251 z dnia 21 lutego 2019 r., VIII Kadencja).

161 Lp.

162 Zarzut

163 II

164 na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż zostały spełnione przesłanki do zasądzenia kwoty w wysokości 5.000 zł z tytułu zadośćuczynienia podczas gdy prawidłowa – to jest znajdująca oparcie w kryteriach art. 7 k.p.k. – ocena zgromadzonych dowodów winna prowadzić do wniosku, że zebrany w sprawie materiał wskazuje, iż nie ma przesłanek do zasądzenia zadośćuczynienia, a także że wysokość zasądzonego zadośćuczynienia jest wygórowana.

165 ☐ zasadny

166 ☐ częściowo zasadny

167 ☒ niezasadny

168 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

169 Zarzut ma charakter wyłącznie polemiczny i nie przedstawia w istocie argumentów mogących podważyć trafność dokonanych ocen Sądu I instancji.

170 Podnoszony przez skarżącego błąd w ustaleniach faktycznych o jakim mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k. zdaniem skarżącego ma polegać na błędnym zastosowaniu art. 552§2 k.p.k. poprzez przyjęcie, że stan zatrzymania dał podstawy do zasądzenia zadośćuczynienia za doznaną krzywdę związaną z niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem z uwagi na to, że wnioskodawca nie podołał spoczywającemu na nim ciężarowi dowodu i nie udowodnił rozmiaru krzywdy uzasadniającej przyznanie mu przez Sąd I instancji kwoty zadośćuczynienia. Równocześnie pełnomocnik Reprezentanta Skarbu Państwa nie podważając co do zasady ustaleń faktycznych poczynionych przed Sądem I instancji wskazywał, że przebieg zatrzymania oraz okoliczności z tym związane „stanowią wystarczającą podstawę do uznania, iż kwota 5.000 zł jest kwotą wygórowaną oraz nie spełni wymogu „odpowiedniości” stanowiącej główną regułę zasądzania zadośćuczynienia”.

171 Już na wstępie zauważenia wymaga, że sama konstrukcja tak sformułowanego zarzutu powoduje jego wewnętrzną sprzeczność. Z jednej bowiem strony autor apelacji kwestionuje podstawę faktyczną przyznania zadośćuczynienia wywodząc, że jest nienależne, bowiem zatrzymanie wnioskodawcy nie było oczywiście niesłuszne, a jednocześnie wskazuje, że zasądzona kwota jest wygórowana.

172 Skarżący pełnomocnik reprezentanta Skarbu Państwa nie kwestionuje ustalenia Sądu I instancji, że w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów doszło do zatrzymania wnioskodawcy w dniu 7 sierpnia 2020 r. przez funkcjonariuszy policji, ani też tego, że w sprawie sygn. akt II Kp 2333/20 Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie uznał, że powyższe zatrzymanie K. S. było bezzasadne, a postanowieniem Prokuratury Rejonowej Warszawa – Śródmieście w Warszawie z dnia 7 marca 2022 r. w sprawie sygn. akt PR 4Ds.1067.2020 umorzono dochodzenie przeciwko K. S. na podstawie art. 322§1 k.p.k. wobec stwierdzenia, że postępowanie nie dostarczyło podstaw do wniesienia aktu oskarżenia. Nie neguje także ustalonych przez Sąd I instancji okoliczności zatrzymania wnioskodawcy, tj.: okresu izolacji trwającego w godz. 21:00 dnia 7 sierpnia 2020 r. – 20:15 dnia 8 sierpnia 2020 r., negatywnych przeżyć i stresu związanego z samym zatrzymaniem (nigdy wcześniej nie był ani zatrzymywany, ani karany; o przyczynach zatrzymania został poinformowany dopiero po jakimś czasie; kilkukrotnie był transportowany z jednego komisariatu do drugiego, skuty kajdankami; nie miał dostępu do regularnie przyjmowanych lekarstw; a także: nieuzasadnionego przetrzymywania i długotrwałego oczekiwania na podjęcie czynności z jego udziałem, czy też faktu, że po zwolnieniu doznawał szykan ze strony otoczenia na uczelni).

173 Podniósł natomiast, że w przedmiotowej sprawie w związku z zatrzymaniem wnioskodawcy nie zostały naruszone żadne jego prawa oraz nie doznał on żadnej krzywdy, ani nie ucierpiał fizycznie i psychicznie, a czas zatrzymania nie przekraczał terminu wynikającego z art. 248 k.p.k., a także brak jest szczególnych zdarzeń mogących przyczynić się do doznania cierpienia przez wnioskodawcę.

174 Odnosząc się do tak zarysowanego stanowiska procesowego skarżącego pełnomocnika wskazać należy przede wszystkim, że Skarb Państwa w postępowaniu uregulowanym w rozdziale 58 Kodeksu postępowania karnego ponosi odpowiedzialność, gdy doszło do niewątpliwie niesłusznego zatrzymania i to niezależnie od podstawy dokonanego zatrzymania (art. 244 § 1 k.p.k., art. 247 § 1 k.p.k., art. 74 § 3a k.k., art. 75 § 2 k.k., art. 376 § 1 zdanie drugie i § 2 k.p.k. oraz art. 377 § 3 k.p.k., art. 285 § 2 k.p.k., art. 579 § 2 k.p.k., art. 382 k.p.k.). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem niewątpliwie niesłuszne w rozumieniu art. 552§4 k.p.k. jest takie zatrzymanie, które nastąpiło z obrazą przepisów dotyczących zatrzymania oraz w sytuacji, gdy zatrzymany doznał dolegliwości, których nie powinien ponieść w świetle całokształtu poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, a także w szczególności prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli zapadło w dacie rozstrzygania wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie. (por. uchwała SN z 23.05.2006 r., I KZP 5/06, OSNKW 2006/6, poz. 55). Odpowiedzialność Skarbu Państwa opiera się przy tym na zasadzie ryzyka ( por. m.in.: Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 2, 2015, komentarz do art. 552; Grzegorczyk, Kodeks, 2008, s. 1171; Z. Gostyński, R.A. Stefański [w:] Stefański, Zabłocki, Kodeks, t. 3, 2004, s. 757 i n.; Hofmański, Sadzik, Zgryzek, Kodeks, t. 3, 2012, s. 483; A. Ludwiczek, Niewątpliwa niesłuszność..., s. 56 i n.; S. Stachowiak, Odszkodowanie za niesłuszne..., s. 63 i n.; J. Sobczak, Odszkodowanie za niesłuszne..., s. 43 i n.; L.K. Paprzycki, Przesłanki orzekania..., s. 44 i n.; powoływana już uchwała z 23.05.2006 r., I KZP 5/06; uchwała SN z 15.09.1999 r., I KZP 27/99, OSNKW 1999/11–12, poz. 72)

175 Stwierdzenie zatem nieprawidłowości zatrzymania, w ustalonych przez Sąd I instancji okolicznościach, a także finalne rozstrzygnięcie w sprawie – musi skutkować uznaniem, że zatrzymanie było niewątpliwie niesłuszne. Nie decyduje bowiem świadomość organu, który błędnie przyjmował istnienie podstaw do zatrzymania, bo nie zmienia to faktu, że zatrzymany doznał dolegliwości, których nie powinien ponieść w świetle całokształtu poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Przyjęcie odmiennej interpretacji, tj. ograniczenie uznania zatrzymania za oczywiście niesłuszne jedynie do zatrzymań dokonanych z naruszeniem prawa skutkowałoby uznaniem, że odpowiedzialność Skarbu Państwa oparta jest na zasadzie winy, co nie ma miejsca (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II AKa 373/20).

176 Tym samym fakt zatrzymania K. S. był niewątpliwie niesłuszny w rozumieniu przepisu art. 552§4 k.p.k.

177 Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z niewątpliwie niesłusznego aresztowania uprawnionym jest korzystanie z bogatego orzecznictwa sądów powszechnych i Sądu Najwyższego wydanego na tle art. 552 k.p.k., orzecznictwa sądowego wydanego na tle art. 445 k.c., a także doktryny i literatury prawniczej.

178 Sąd okręgowy oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy generalnie prawidłowo dostrzegł okoliczności mające wpływ na rozmiar krzywdy doznanej przez wnioskodawcę – przy czym z uwagi na częściowe podzielenie przez Sąd Apelacyjny zarzutów apelacji pełnomocnika wnioskodawcy w tej części odesłać należy do zajętego stanowiska w pkt 3.II. niniejszego uzasadnienia dot. tejże apelacji, bowiem ponowne przytaczanie argumentacji jest zbędne.

179 Wniosek

180 o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 1 poprzez oddalenie wniosku także co do zasądzonej kwoty 5000 zł

181 niezależnie od powyższego

182 - o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 1 poprzez zasądzenie kwot bezpośrednio od Skarbu Państwa, bez dalszego oznaczania statio fisci w postaci Komendanta Stołecznego Policji,

183 ewentualnie, gdyby Sąd rozpoznający sprawę uznał zasądzenie zadośćuczynienia za uzasadnione

184 - o zmianę zaskarżonego orzeczenia w pkt 1 poprzez obniżenie kwoty przyznanego zadośćuczynienia.

185 ☐ zasadny

186 ☒ częściowo zasadny

187 ☐ niezasadny

188 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

189 Wniosek zasadny wyłącznie w zakresie zarzutu II tej apelacji omówionego powyżej.

190 Wniosek o oddalenie żądania – niezasadny z powodów jw. przy omówieniu zarzutów apelacji.

191 Wniosek o obniżenie zasądzonej kwoty zadośćuczynienia – niezasadny z powodów jw. przy omówieniu zarzutów apelacji.

192 1 Apelacja pRokuratora

193 Lp.

194 Zarzut

195 I

196 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 k.p.k.), polegający na dowolnym przyjęciu w sentencji wyroku, iż okres pozbawienia K. S. wolności trwał od godziny 21:00 dnia 7 sierpnia do godziny 22:15 dnia 8 sierpnia 2020 r., podczas gdy z pisma KRP Warszawa I z dnia 18.10.2021 r. wynika, iż wnioskodawca został zwolniony w dniu 8 sierpnia 2020 r. o godz. 20:15.

197 ☐ zasadny

198 ☐ częściowo zasadny

199 ☐ niezasadny

200 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

201 Z uwagi na fakt, że nie został wniesiony wniosek o sporządzenie uzasadnienia przez skarżącego prokuratora – zbędne jest odnoszenie się do zarzutu zgłoszonego przez tego skarżącego i argumentacji przytoczonej na jego poparcie.

202 Lp.

203 Zarzut

204 II.

205 obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegająca na nieuwzględnieniu przy wyciąganiu wniosków z przeprowadzonych dowodów całości materiałów zebranych w sprawie i okoliczności z nich wynikających oraz na kształtowaniu przekonań Sądu co do istotnych w sprawie faktów z naruszeniem swobodnej oceny dowodów, czego wyraz stanowiło:

206 - pominięcie dowodu z pisma (faksu) Komendy Rejonowej Policji Warszawa IV nadesłanego w dniu 8 sierpnia 2021 r. o godz. 16:04, a zawierającego ustalenia co do zamieszkania wnioskodawcy w Akademiku Politechniki (...) przy ul. (...), co doprowadziło do błędnego wnioskowania, iż przesłuchanie K. S. w dniu 8 sierpnia 2020 r. mogło się odbyć już w godzinach porannych mimo, iż dane o miejscu jego aktualnego miejsca pobytu miały istotne znaczenie dla decyzji o potrzebie wykonania dalszych czynności z udziałem K. S. bądź o jego zwolnieniu,

207 - nadinterpretowanie zeznań wnioskodawcy co do jego przeżyć związanych z pozbawieniem wolności oraz reakcji znajomych z uczelni na jego zatrzymanie i wyprowadzenie z nich nieuprawnionych wniosków, iż K. S. jako osoba zatrzymana po raz pierwszy odczuwał większy lęk, zaś czynności procesowe prowadzone z jego udziałem odbierał jako przykre i budzące niepokój, a także, iż z powodu zatrzymania poddany został ostracyzmowi ze strony kolegów mimo, iż okoliczności powyższe z jego zeznań nie wynikają,

208 co wraz z nadaniem nadmiernej wagi pozostałym okolicznościom rzutującym na wysokość zasądzonego zadośćuczynienia skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, mającym wpływ na treść wyroku, a polegającym na nietrafnym przyjęciu, iż rozmiar krzywd doznanych przez K. S., spowodowanych jego niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem w dniach 7-8 sierpnia 2020 r. uzasadnia zasądzenie na rzecz wnioskodawcy kwoty 5.000 zł, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów prowadzi do wniosku, iż kwota ustalonego zadośćuczynienia jest rekompensatą wygórowaną.

209 ☐ zasadny

210 ☐ częściowo zasadny

211 ☐ niezasadny

212 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

213 Z uwagi na fakt, że nie został wniesiony wniosek o sporządzenie uzasadnienia przez skarżącego prokuratora – zbędne jest odnoszenie się do zarzutu zgłoszonego przez tego skarżącego i argumentacji przytoczonej na jego poparcie.

214 Wniosek

215 o zmianę pkt 1 zaskarżonego orzeczenia poprzez

216 - ustalenie, iż zatrzymanie K. S. trwało od godz. 21:00 w dniu 7 sierpnia 2020 r. do godz. 20:15 w dniu 8 sierpnia 2020 r.

217 - obniżenie wysokości przyznanego zadośćuczynienia do kwoty 500 zł.

218 ☐ zasadny

219 ☐ częściowo zasadny

220 ☐ niezasadny

221 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

222 Z uwagi na fakt, że nie został wniesiony wniosek o sporządzenie uzasadnienia przez skarżącego prokuratora – zbędne jest odnoszenie się do wniosku zgłoszonego przez tego skarżącego i argumentacji przytoczonej na jego poparcie.

223 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

224 .

225 Brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

226 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

227 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

228 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

229 0.1I.

230 Przedmiot utrzymania w mocy

231 Poza zmianami wskazanymi w pkt I utrzymano w mocy wyrok w pozostałej części.

232 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

233 po dokonaniu zmian omówionych w punkcie 5.2 – wyrok Sądu I instancji prawidłowy.

234 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

235 0.0.1II.

236 Przedmiot i zakres zmiany

237 Zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

238 3) wyeliminowano w pkt I wyroku wskazanie Komendanta Stołecznego Policji jako podmiotu zobowiązanego do zapłaty na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie;

239 2) ponad zasądzoną w punkcie I. wyroku kwotę 5.000 (pięć tysięcy) zł, zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz K. S. tytułem zadośćuczynienia dalszą kwotę 3.000 (trzy tysiące) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

240 Zwięźle o powodach zmiany

241 W odniesieniu do dokonanych zmian w zakresie wyeliminowania z zaskarżonego wyroku wskazania Komendanta Stołecznego Policji – przyczyna omówionej zmiany została wskazana w pkt 3.I uzasadnienia sporządzonego co do apelacji pełnomocnika reprezentanta Skarbu Państwa.

242 W odniesieniu do dokonanych zmian w zakresie podwyższenia kwoty zadośćuczynienia – przyczyna omówionej zmiany została wskazana w pkt 3.II uzasadnienia sporządzonego co do apelacji pełnomocnika wnioskodawcy .

243 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

244 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

245 0.1 Nie dotyczy

246 1.1.

247 ☐ art. 439 k.p.k.

248 Zwięźle o powodach uchylenia

249 2.1.

250 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

251 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

252 Zwięźle o powodach uchylenia

253 3.1.

254 Konieczność umorzenia postępowania

255 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

256 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

257 4.1.

258 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

259 Zwięźle o powodach uchylenia

260 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

261 Nie dotyczy

262 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

263 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

264 Przytoczyć okoliczności

265 Brak

266 6. Koszty Procesu

267 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

268 Przytoczyć okoliczności

III.

269 kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa – mając na względzie treść art. 554 k.p.k.

270 7. PODPIS

271 Anna Zdziarska Dorota Tyrała Ewa Jethon

272 0.11.3. Granice zaskarżenia

273 Kolejny numer załącznika

274 I

275 Podmiot wnoszący apelację

276 Pełnomocnik wnioskodawcy

277 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

278 wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 października 2022r.,

279 sygn. akt XVIII Ko 89/21

280 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

281 ☒ na korzyść

282 ☐ na niekorzyść

283 ☐ w całości

284 ☒ w części

285 ☐

286 co do winy

287 ☐

288 co do kary

289 ☒

290 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

291 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

292 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

293 ☐

294 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

295 ☒

296 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

297 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

298 ☒

299 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

300 ☐

301 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

302 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

303 ☐

304 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

305 ☐

306 art. 439 k.p.k.

307 ☐

308 brak zarzutów

309 0.11.4. Wnioski

310 ☐

311 uchylenie

312 ☒

313 zmiana

314 0.11.3. Granice zaskarżenia

315 Kolejny numer załącznika

316 II

317 Podmiot wnoszący apelację

318 Pełnomocnik reprezentanta Skarbu Państwa Komendanta Stołecznego Policji

319 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

320 wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 października 2022r.,

321 sygn. akt XVIII Ko 89/21

322 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

323 ☒ na korzyść

324 ☐ na niekorzyść

325 ☐ w całości

326 ☒ w części

327 ☐

328 co do winy

329 ☐

330 co do kary

331 ☒

332 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

333 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

334 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

335 ☐

336 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

337 ☒

338 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

339 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

340 ☐

341 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

342 ☒

343 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

344 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

345 ☐

346 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

347 ☐

348 art. 439 k.p.k.

349 ☐

350 brak zarzutów

351 0.11.4. Wnioski

352 ☐

353 uchylenie

354 ☒

355 zmiana

356 0.11.3. Granice zaskarżenia

357 Kolejny numer załącznika

III

358 Podmiot wnoszący apelację

359 Prokurator

360 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

361 wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 października 2022r.,

362 sygn. akt XVIII Ko 89/21

363 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

364 ☐ na korzyść

365 ☒ na niekorzyść

366 ☐ w całości

367 ☒ w części

368 ☐

369 co do winy

370 ☐

371 co do kary

372 ☒

373 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

374 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

375 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

376 ☐

377 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

378 ☐

379 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

380 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

381 ☒

382 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

383 ☒

384 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

385 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

386 ☐

387 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

388 ☐

389 art. 439 k.p.k.

390 ☐

391 brak zarzutów

392 0.11.4. Wnioski

393 ☐

394 uchylenie

395 ☒

396 zmiana