Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 31 stycznia 2022 r., II AKa 221/21

wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 31 stycznia 2022 r., II AKa 221/21

Tekst

1 Sygn. akt: II AKa 221/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 31 stycznia 2022 r.

3 Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący

5 SSA Grzegorz Wątroba (spr.)

6 Sędziowie

7 SA Marcin Ciepiela

8 SA Rafał Doros

9 Protokolant

10 Agnieszka Bargieł

11 przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku Katarzyny Pacek-Pielki

12 po rozpoznaniu w dniach 11 sierpnia 2021 r., 8 września 2021 r., 8 listopada 2021 r., 20 grudnia 2021 r. oraz 31 stycznia 2022 r. sprawy

13 1. M. M. (1) , s. P. i I., ur. (...) w R. oskarżonego czyn z art. 280 § 2 k.k. i inne

14 2. M. K. , s. B. i Ł., ur. (...) w W. oskarżonego o czyn z art. 280 § 2 k.k. i inne

15 3. K. K. (1) , s. H. i K., ur. (...) w R. oskarżonego o czyn z art. 280 § 2 k.k. i inne

16 na skutek apelacji obrońców oskarżonych

17 od wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku

18 z dnia 2 grudnia 2020 roku, sygn. akt III K 37/20

19 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

20 a) w punkcie 1 obniża karę wymierzoną oskarżonemu K. K. (1) do 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności,

21 b) w punkcie 3 uniewinnia oskarżonych M. M. (1), M. K. i K. K. (1) od popełnienia czynu zarzucanego im odpowiednio w punktach III, VI i X części wstępnej wyroku, a kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa,

22 c) uchyla punkty 4 i 5,

23 d) na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 23 czerwca 2020 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy kary wymierzone oskarżonym w punktach 1 i 2 zaskarżonego wyroku i orzeka kary łączne:

24 - wobec oskarżonego M. M. (1) w wymiarze 8 (osiem) lat pozbawienia wolności,

25 - wobec oskarżonego K. K. (1) w wymiarze 8 (osiem) lat i 2 (dwa) miesiące pozbawienia wolności,

26 - wobec oskarżonego M. K. w wymiarze 5 (pięć) lat pozbawienia wolności,

27 e) na mocy art. 63 § 1 i 5 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu 23 czerwca 2020 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k. zalicza oskarżonym na poczet orzeczonych wyżej kar łącznych okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj.:

28 - oskarżonemu M. M. (1) okres od dnia 20 września 2016r. godz. 19.40 do dnia 20 sierpnia 2018r. godz. 19.40 oraz od dnia 24 sierpnia 2018r. godz. 19.40 do dnia 31 stycznia 2022r.,

29 - oskarżonemu M. K. od dnia 7 października 2020r. godz. 17.20 do dnia 31 stycznia 2022r.,

30 - oskarżonemu K. K. (1) od dnia 28 marca 2021r. godz. 10.40 do dnia 31 stycznia 2022r.,

31 2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

32 3. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Rybniku) na rzecz adw. A. B., adw. T. K. i adw. M. M. (2) kwoty po 1.328,40 zł (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia osiem złotych czterdzieści groszy), w tym 23% VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu odpowiednio oskarżonych M. M. (1), M. K. i K. K. (1) w postępowaniu odwoławczym,

33 4. zwalnia oskarżonych M. M. (1), M. K. i K. K. (1) z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

34 SSA Marcin Ciepiela SSA Grzegorz Wątroba SSA Rafał Doros

Uzasadnienie

35 Formularz UK 2

36 Sygnatura akt

37 II AKa 221/21

38 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

39 3

40 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

41 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

42 Wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 2 grudnia 2020r. sygn. akt III K 37/20

43 1.2. Podmiot wnoszący apelację

44 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

45 ☐ oskarżyciel posiłkowy

46 ☐ oskarżyciel prywatny

47 ☒ obrońca

48 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

49 ☐ inny

50 1.3. Granice zaskarżenia

51 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

52 ☒ na korzyść

53 ☐ na niekorzyść

54 ☒ w całości

55 ☐ w części

56 ☐

57 co do winy

58 ☐

59 co do kary

60 ☐

61 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

62 1.1.2. Podniesione zarzuty

63 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

64 ☒

65 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

66 ☒

67 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

68 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

69 ☒

70 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

71 ☒

72 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

73 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

74 ☒

75 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

76 ☐

77 art. 439 k.p.k.

78 ☐

79 brak zarzutów

80 1.4. Wnioski

81 ☒

82 uchylenie

83 ☒

84 zmiana

85 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

86 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

87 1.5. Ustalenie faktów

88 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

89 Lp.

90 Oskarżony

91 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

92 Dowód

93 Numer karty

94 2.1.1.1.

95 M. M. (1)

96 M. K.

97 K. K. (1)

98 Zatrudnienie M. M. (3) w WSS Nr (...) w R. w okresie od 1.01.2017r. do 12.04.2021r., na stanowisku sprzątającej w dziale Higieny Szpitalnej (Oddział Neonatologiczny).

99 Dot. czynu pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku).

100 Pismo

101 z WSS

102 Nr 3.

103 4223

104 2.1.1.2.

105 M. M. (1)

106 M. K.

107 K. K. (1)

108 Doznanie obrażeń przez L. M., a w tym złamanie części dalszej przedramienia prawego i wykonanie w dniu 26 maja 2016r. zdjęć RTG podczas badania pokrzywdzonego.

109 Dot. czynu z pkt 2 zaskarżonego wyroku

110 Pismo z dnia 20.08. 2021r. wraz z płytą CD.

111 4217 - 4218

112 Obraz radiologiczny.

113 4218

114 Uzupełniająca opinia sądowo-lekarska z dnia 15.09. 2021r.

115 4241-4245

116 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

117 Lp.

118 Oskarżony

119 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

120 Dowód

121 Numer karty

122 2.1.2.1.

123 M. M. (1)

124 M. K.

125 K. K. (1)

126 Możliwość wpływu M. M. (3) na treść dokumentacji medycznej, z uwagi na fakt zatrudnienia w szpitalu, w którym udzielono pomocy medycznej pokrzywdzonemu L. M..

127 Dot. czynu z pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku.

128 Pismo

129 z WSS nr (...) w R.

130 4223

131 2.1.2.2.

132 M. M. (1)

133 M. K.

134 K. K. (1)

135 Spowodowanie obrażeń ciała stwierdzonych u K. S. w związku ze zdarzeniem z 25/26 maja 2016r. nie przez oskarżonych, a przez D. W..

136 Pismo KMP w R.

137 4267

138 Pismo KP w P.

139 4268, 4275

140 Pismo PR w W.

141 4279

142 akta PR 3 Ds 353.2016

143 4292

144 1.6. Ocena dowodów

145 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

146 Lp. faktu z pkt 2.1.1

147 Dowód

148 Zwięźle o powodach uznania dowodu

149 2.1.1.1

150 Pismo WSS Nr (...) w R. z dnia 27 sierpnia 2021r. dot. zatrudnienia M. M. (3)

151 Sąd uznał dowód za wiarygodny, albowiem ma on charakter obiektywny i brak jest podstaw do jego kwestionowania. Nie był też kwestionowany przez strony postępowania.

152 2.1.1.2

153 Pismo z dnia 20.08. 2021r. wraz z płytą CD.

154 Obraz radiologiczny z badania RTG

155 Uzupełniająca opinia sądowo-lekarska z dnia 15.09. 2021r.

156 Dowody te są wiarygodne, gdyż mają charakter obiektywny i potwierdzają fakt, iż w dniu 26 maja 2016r. stwierdzono u pokrzywdzonego L. M. m.in. złamanie części dalszej przedramienia prawego, a nadto, że dokumentację medyczną dotyczącą obrażeń ciała pokrzywdzonego sporządzono m.in. na podstawie badania RTG, które wykonano w czasie badania pokrzywdzonego w WSS Nr (...) w R.. Ponadto korespondują one z zeznaniami pokrzywdzonego L. M..

157 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

158 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

159 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

160 Dowód

161 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

162 2.1.2.1

163 Pismo WSS Nr (...) w R.

164 Dowód nie potwierdził sugerowanej przez oskarżonego M. M. (1) okoliczności, albowiem samo zatrudnienie M. M. (3) w szpitalu, nie daje żadnych racjonalnych podstaw do uznania, iż miała ona wpływ na rzetelność sporządzonej dokumentacji medycznej związanej z badaniem pokrzywdzonego L. M. w dniu 26 maja 2016r. i stanowi jedynie gołosłowną tezę oskarżonego.

165 2.1.2.2

166 Pismo KMP w R. z dnia 13.11.2021r., Pismo KP w P. z dnia 17.11.2021r. i z dnia 24.11.2021r. oraz pismo Prokuratury Rejonowej w Wodzisławiu Śląskim wraz z aktami sygn. 3 Ds 353.2016

167 Z treści tych dowodów nie wynikają żadne okoliczności, które podważałyby prawidłowość ustaleń Sądu I instancji, który nie kwestionował, iż relacja partnerska K. S. i D. W. miała burzliwy charakter i doszło do uszkodzenia ciała K. S. ze strony D. W. w dniu 24.04.2016r., a także dochodziło do samookaleczeń pokrzywdzonej. Nie podważają one również prawdziwości zeznań K. S. co do przebiegu zdarzenia w nocy 25/26 maja 2016r. zwłaszcza, że w sprawie sygn. 3 Ds 353.2016 nie była ona przesłuchiwana na okoliczność doznania obrażeń ciała stwierdzonych u niej w dniu 26 maja 2016r.

168 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

169 Lp.

170 Zarzut

171 3.1.

172 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych

173 (pkt 1-8 apelacji obrońcy osk. M.M. (1), pkt 4 i 6 apelacji obrońcy osk. M. K. oraz pkt 1a i b apelacji osk. K.K. (1))

174 ☐ zasadny

175 ☐ częściowo zasadny

176 ☒ niezasadny

177 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

178 Niezasadne były podniesione przez wszystkich obrońców zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, skoro ocena dowodów ujawnionych na rozprawie, a dokonana przez Sąd Okręgowy, nie wykazuje zdaniem Sądu odwoławczego dowolności i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej przepisem art. 7 k.p.k. Przypomnieć należy, że apelacja zarzucająca błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest skuteczną tylko wówczas, gdy jej autor wykaże, że ustalenia dokonane przez sąd orzekający są wbrew wskazaniom wiedzy, zasadom doświadczenia życiowego bądź wyciągnięte z nich wnioski sprzeczne są z prawidłami logicznego rozumowania, względnie wskaże, jakie fragmenty poczynionych ustaleń nie znajdują odzwierciedlenia w ujawnionych dowodach albo jakie istotne dowody zostały pominięte przy dokonywaniu oceny materiału dowodowego. A tego żaden ze skarżących nie zdołał uczynić skutecznie, przedstawiając jedynie swoją wersję oceny zebranych w sprawie dowodów.

179 Nie można przy tym zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i odrzucił na płaszczyźnie art. 7 k.p.k., jako niewiarygodne. Trzeba przy tym wyraźnie podkreślić, że odrzucenie przez sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi uprawnienie sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Swoje stanowisko i podjęte rozstrzygnięcia Sąd meriti bowiem dokładnie przedstawił oraz przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach wyroku zgodnie z wymogami art. 424 k.p.k., albowiem sporządzone przez Sąd Okręgowy uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób należyty wyjaśnia podstawy faktyczne orzeczenia wskazując, na fakty i okoliczności, które zostały udowodnione oraz określa dowody, na których oparto przedmiotowe ustalenia, a także wymienia powody, które legły u podstaw częściowego zakwestionowania wyjaśnień oskarżonych, co do okoliczności i przebiegu inkryminowanych zdarzeń oraz roli, jaką odegrał każdy z oskarżonych w przedmiotowym zdarzeniu.

180 W zasadniczej części obrońcy oskarżonych M. M. (1), K. K. (1) i M. K. podniesione zarzuty w zakresie błędnych ustaleń faktycznych, zbudowali na bazie krytyki przyjęcia przez Sąd meriti jako wiarygodnych, dowodów obciążających oskarżonych, a wśród nich przede wszystkim zeznań pokrzywdzonych K. S. i L. M., a także świadków wskazanych przez sąd, a w szczególności D. W., S. Z. i K. M.. Stanowisko skarżących nie zasługiwało jednak na aprobatę Sądu Apelacyjnego, gdyż Sąd meriti - uwzględniając całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego - był w pełni uprawniony do wyrażonej w pisemnych motywach oceny dowodów, którym dał wiarę, a argumentacja zawarta w apelacjach wszystkich trzech obrońców, stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu. Zrozumiała jest przy tym rola obrońców, którzy opierając się na wybiórczym powoływaniu dowodów lub ich fragmentów, próbują nadać niektórym szczegółom zbyt doniosłe znaczenie, jednak próby te nie wytrzymują konfrontacji z całokształtem materiału dowodowego, który trafnie został oceniony przez Sąd Okręgowy.

181 Wszyscy obrońcy oskarżonych odwołując się w sposób bardzo selektywny do poszczególnych dowodów oraz ich części (np. fragmenty wyjaśnień czy zeznań) i formułując oceny związane z rzekomymi niedostatkami materiału dowodowego, utracili z pola widzenia całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz płynące z niego wnioski. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku, odnosząc się kompleksowo do wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz dokonanych na ich podstawie ustaleń, nie pozostawia wątpliwości, iż każdy z oskarżonych tj. M. M. (1), M. K. i K. K. (1), zachowaniem swym zrealizowali znamiona ustawowe czynów przypisanych każdemu z nich w pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku.

182 Formułując powyższe uwagi podkreślić należy, iż wszystkich przywołanych przez Sąd I instancji ustaleń i powołanych na ich poparcie dowodów, skarżący zdają się nie zauważać, opierając swe rozbudowane i całkowicie chybione zarzuty wyłącznie na tej części wyjaśnień oskarżonych M. M. (1), K. K. (1) i M. K., które przez Sąd a quo zostały całkowicie zdezawuowane, względnie na fragmentach zeznań świadków, w sytuacji gdy całościowa ich wymowa prowadzi do wniosków odmiennych. Przypomnieć należy skarżącym, iż sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu meriti innej, odmiennej oceny dowodów czy też alternatywnego do ustalonego przez Sąd I instancji poglądu, nie może automatycznie prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych (tak: Sąd Najwyższy I KR 197/74, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58). Skarżący powinni w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody skutecznie wykazać, jakie błędy natury faktycznej lub logicznej, czy też jaka sprzeczność z zasadami doświadczenia życiowego powodowały, iż ustalenia Sądu I instancji były w okolicznościach rozpoznawanej sprawy błędne. Zadaniu temu żaden z obrońców oskarżonych nie sprostał, formułując zarzuty, stanowiące wyłącznie gołosłowną polemikę z opartymi na prawidłowo ocenionych dowodach ustaleniami sądu.

183 Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu meriti, co do zaistnienia i przebiegu zdarzeń z 25/26 maja 2016r. przypisanych M. M. (1), K. K. (1) i M. K. w pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku oraz roli każdego z oskarżonych. Należy też zwrócić uwagę, iż Sąd I instancji nie przyjął bezkrytycznie zaproponowanej w akcie oskarżenia oceny przedmiotowych zdarzeń, ale w oparciu o rzetelnie zebrane w sprawie dowody, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Słusznie też Sąd Okręgowy nie przyjął na prawdziwą, forsowanej przez oskarżonego M. M. (1) wersji, sprowadzającej się w istocie do sugestii o rzekomym pomówieniu oskarżonych o dokonanie przedmiotowych przestępstw w odwecie za postępowanie karne prowadzone o przestępstwo popełnione na jego szkodę w dniu 26 maja 2016r. przez D. W., K. M. i in. Przypomnieć bowiem jedynie należy, że pomocy medycznej udzielono pokrzywdzonej K. S. w dniu 26 maja 2016r. już o godz. 5.30, a więc w momencie, gdy nie doszło do popełnienia przestępstwa na szkodę M. M. (1), ani też D. W. nie mógł wiedzieć czy uda mu się odnaleźć M.M. (1) i jaki będzie miało przebieg i skutki planowane zdarzenie. Przez co sugestia o rzekomym intencjonalnym zabezpieczeniu się przez D. W. i pomówieniu oskarżonych o przestępstwa na szkodę L. M. i K. S., jest jedynie gołosłownym twierdzeniem, które stanowi przyjęta linię obrony.

184 Ponadto fakt zaistnienia i ustalony przez sąd przebieg przedmiotowych zdarzeń w C. logicznie wskazuje na powód zdarzenia objętego prawomocnym już wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2018r. w sprawie sygn. V K 2/17, w której postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021r. sygn. IV KK 380/19 Sąd Najwyższy oddalił kasacje wniesione przez obrońców.

185 Prawidłowe ustalenia Sądu I instancji korespondują również z godzinami logowania się telefonów oskarżonych w C., a także z częściowymi wyjaśnieniami samych oskarżonych, którzy potwierdzili swoją obecność w miejscu przestępstwa i niektóre istotne okoliczności z jego przebiegu. Przy czym nie bez znaczenia jest również fakt, iż oskarżony M. M. (1) swoje pierwsze wyjaśnienia w niniejszej sprawie składał po upływie kilku miesięcy od zdarzenia, a więc dysponował wystarczającym czasem na ich przemyślenie, a mimo to zmieniał w późniejszym czasie podawane wersje przebiegu zdarzenia w sposób sugerujący chęć ich dostosowania do ujawnionych w toku śledztwa dowodów.

186 W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom skarżących wyrok obrońców, Sąd I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący wykazał powody dla których przyjął sprawstwo i winę oskarżonych M. M. (1), K. K. (1) i M. K. w zakresie przypisanych każdemu z nich w pkt 1 i 2 przestępstw, prezentując zarówno mechanizm działania oskarżonych oraz ich świadomość co do faktycznych okoliczności i charakteru popełnionych czynów, prawidłowo ustalając okoliczności wszystkich przedmiotowych czynów i dokonując następnie prawidłowej ich oceny oraz wyciągając na ich podstawie słuszne wnioski. Wbrew twierdzeniom obrońców Sąd meriti prawidłowo i przekonująco uzasadnił, w jaki sposób oskarżeni zrealizowali znamiona ustawowe przypisanych każdemu z nich przestępstw, a zachowania w tym zakresie oskarżonych, świadczą o umyślnym działaniu oskarżonych. Trafność zaskarżonego wyroku wynika przy tym z prawidłowych ustaleń faktycznych, przez co chybione były wszystkie zarzuty kwestionujące przyjęte ustalenia.

187 Zbędne jest też szczegółowe odnoszenie się do każdego z zarzutów sformułowanych przez obrońców, skoro Sąd Apelacyjny w całości zaaprobował zarówno poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia, jak i kompleksową ocenę dowodów prowadzącą do tych ustaleń, jak również motywy, którymi kierował się Sąd meriti, a argumentację skarżących ocenił jedynie w kategorii subiektywnej polemiki z tym ustaleniami, opartej na wybiórczej ocenie dowodów. Szczegółowa ocena wszystkich zarzutów obrońców spowodowałaby bowiem konieczność powielania motywów Sądu I instancji.

188 Sąd zresztą nie czynił swych ustaleń bezkrytycznie przyjmując dowody zaoferowane przez oskarżyciela publicznego, czego przykładem była modyfikacja opisu i kwalifikacji czynów.

189 Sąd Apelacyjny nie uznał więc żadnego z zarzutów apelujących wyrok obrońców, kwestionujących prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, w całości aprobując te ustalenia i zaprezentowaną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku ocenę dowodów, które stanowiły podstawę tych ustaleń, przez co odnoszenie się do każdego z tych zarzutów odrębnie, byłoby jedynie zbędnym powieleniem ustaleń i argumentacji przedstawionej przez Sąd meriti .

190 Wniosek

191 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

192 ☐ zasadny

193 ☐ częściowo zasadny

194 ☒ niezasadny

195 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

196 Prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych oraz dokonanych na ich podstawie ocen, nie dała podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia żadnego z oskarżonych. Nie zachodzą również żadne podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Brak konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości.

197 3.2.

198 Zarzut obrazy prawa procesowego tj. art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. dot. wniosków dowodowych - nieprawidłowo wskazanych w apelacji jako naruszenie art. 171 k.p.k.

199 (pkt 13 i 14 apelacji obrońcy osk. M.M. (1))

200 ☐ zasadny

201 ☐ częściowo zasadny

202 ☒ niezasadny

203 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

204 Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez Sąd Okręgowy w sposób skrupulatny i prawidłowy, a zebrany materiał dowodowy uznać należy za pełny i wyczerpujący. W ocenie Sądu Apelacyjnego, rzetelnie zebrany w sprawie przez Sąd I instancji materiał dowodowy jest kompletny i uprawniał do wydania decyzji merytorycznej, albowiem w sposób wystarczający Sąd ten wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, co przeczy sugestii obrońcy oskarżonego M. M. (1) o naruszeniu przepisu 170 § 1 pkt 2 k.p.k. Stąd też nie było konieczności uzupełnienia zebranego materiału dowodowego o wskazane przez skarżącego, a wnioskowane wcześniej przez oskarżonego czynności, które mają charakter jedynie poboczny. Całokształt argumentacji przywołanej w uzasadnieniu wyroku przez Sąd meriti, a także treść postanowienia o oddaleniu poszczególnych wniosków dowodowych była trafna.

205 Nie miał też racji obrońca oskarżonego, zarzucając Sądowi I instancji obrazę przepisu postępowania tj. art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., z uwagi na oddalenie wniosku dowodowego o prześwietlenie ręki pokrzywdzonego L. M., który to wniosek wynikał z sugestii oskarżonego M. M. (1), że pokrzywdzony wcale nie doznał złamania przedramienia prawego, a dokumentacja medyczna była nierzetelna, na co wpływ mogła mieć M. M. (3), zatrudniona zdaniem oskarżonego w tym czasie w szpitalu w R., gdzie udzielano pomocy medycznej pokrzywdzonemu. Pomijając jednak już fakt nieuprawnionego i zupełnie gołosłownego kwestionowania rzetelności dokumentacji medycznej sporządzonej w dniu 26 maja 2016r. w związku z obrażeniami ciała stwierdzonymi u L. M., w toku postępowania zarówno przed sądem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym, w sposób wiarygodny ustalono, iż w czasie badania L. M. w dniu 26 maja 2016r. wykonano m.in. badanie RTG kończyny górnej pokrzywdzonego i w oparciu o uzyskany obraz radiologiczny stwierdzono u niego złamanie części dalszej przedramienia prawego, co czyniło zbytecznym powtórne przeprowadzanie takiego samego badania na etapie postępowania sądowego, a sam wniosek zmierzał do przedłużenia postępowania.

206 Wniosek

207 Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

208 ☐ zasadny

209 ☐ częściowo zasadny

210 ☒ niezasadny

211 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

212 Prawidłowość procedowania nie budzi żadnych zastrzeżeń. Nie zachodzą również żadne podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Brak konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

213 3.3.

214 Zarzut obrazy prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 201 k.p.k. (dot. opinii biegłych)

215 (pkt 1 apelacji obrońcy osk. M. K. oraz pkt 10 - 12 apelacji obrońcy osk. M.M. (1))

216 ☐ zasadny

217 ☐ częściowo zasadny

218 ☒ niezasadny

219 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

220 Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut obrońcy oskarżonego co do rzekomego naruszenia przepisu art. 7 k.p.k. przy ocenie opinii biegłych.

221 Wbrew bowiem twierdzeniom skarżących wszystkie opinie, zwłaszcza po ich uzupełnieniu, były trafne, a poszczególni biegli w sposób rzetelny i jasny wykazali powody, dla których doszli do zaakceptowanych przez Sąd I instancji wniosków.

222 Natomiast analiza całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w tym poszczególnych wyjaśnień oskarżonych M. M. (1) i M. K. – wbrew twierdzeniom obrońców oskarżonych – nie podważa wniosków wyrażonych w kwestionowanych przez skarżących opiniach biegłych. Ponadto każdą opinię biegłych ocenia sąd i to sąd decyduje, czy jest ona dla niego zrozumiała i przekonywująca, czy odpowiada na pytania zakreślające jej przedmiot i granice, czy jest wewnętrznie spójna i niesprzeczna, czy nie rodzi wątpliwości co do jej merytorycznej trafności. Jeśli w którejś z powyższych kwestii sąd poweźmie uzasadnione wątpliwości (w szczególności pod wpływem argumentacji stron postępowania) to wówczas sąd decyduje - zgodnie z dyrektywą art. 201 k.p.k. - o wezwaniu tych samych biegłych, skonfrontowaniu biegłych lub o powołaniu innych biegłych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. II AKa 13/16). Szczególnie, że powołanie nowych biegłych powinno nastąpić jedynie wówczas, gdyby Sąd sam nie był w stanie rozstrzygnąć wątpliwości związanych z niejasną czy niepełną opinią biegłych (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2014r., sygn. akt WA 1/14). A takich wątpliwości, co do rzetelności i wartości dowodowej kwestionowanej przez skarżących opinii sądowo – lekarskich ani sądowo - psychologicznych, Sąd I instancji nie miał, co zasługuje również na aprobatę Sądu Apelacyjnego. Szczególnie, iż kompleksowa ocena zebranych w sprawie dowodów nie pozwala na racjonalne przyjęcie, iż zeznania pokrzywdzonej K. S., co do przebiegu zdarzenia w nocy z 25/26 maja 2016r. są niewiarygodne lub aby obrażenia ciała stwierdzone u pokrzywdzonych L. M. i K. S. w przedmiotowej sprawie, powstały w okolicznościach innych niż ustalił do Sąd I instancji.

223 Prawidłowo więc Sąd meriti ocenił opinię biegłego lekarza wraz z opiniami uzupełniającymi, a także opinie sądowo – psychologiczne oraz opinię genetyczną, słusznie nie znajdując racjonalnych powodów do ich zakwestionowania oraz dopuszczania dowodu z kolejnej opinii uzupełniającej lub opinii innych biegłych, co czyni w tej części chybionymi twierdzenia obu obrońców.

224 Wniosek

225 Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

226 ☐ zasadny

227 ☐ częściowo zasadny

228 ☒ niezasadny

229 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

230 Prawidłowość procedowania nie budzi żadnych zastrzeżeń. Nie zachodzą również żadne podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Brak konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

231 3.4.

232 Zarzut obrazy prawa procesowego (dot. oceny pozostałych dowodów) tj. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k.

233 (pkt 3 i 5 apelacji obrońcy osk. M. K. oraz pkt 2a i b apelacji obrońcy osk. K.K. (1)).

234 ☐ zasadny

235 ☐ częściowo zasadny

236 ☒ niezasadny

237 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

238 Niezasadne były zarzuty obrońców oskarżonych M. K. i K. K. (1) powiązane z obrazą przepisów proceduralnych, które w istocie zmierzały do zakwestionowania winy i sprawstwa każdego z tych oskarżonych. Wprawdzie obrońcy w swych apelacjach zarzucili zarówno obrazę przepisów postępowania, która miała mieć wpływ na treść wyroku, jak i błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, to w gruncie rzeczy skarżący ci kwestionują prawidłowość poczynionych ustaleń, gdyż ich zdaniem naruszenie wskazanych wyżej przepisów miało doprowadzić do błędności ustaleń faktycznych.

239 Nie zasługiwały więc na aprobatę zarzuty apelacji obrońców, sugerujące naruszenie przepisów art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. poprzez błędną oraz sprzeczną z zasadą obiektywizmu ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom każdego z obrońców, Sąd I instancji prawidłowo ustalił istotne okoliczności popełnienia czynów przypisanych poszczególnym oskarżonym, a w pisemnych motywach drobiazgowo i wyczerpująco przeanalizował zebrany w sprawie materiał dowodowy, dokonując trafnej jego oceny, która całkowicie mieści się w rygorach wynikających z art. 7 k.p.k. i jest oceną wszechstronną oraz bezstronną, nie narusza granic swobodnej oceny, jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych. Sąd meriti w uzasadnieniu swym szczegółowo wskazał przy tym, na jakich dowodach oparł w tej części swe ustalenia, a także, które dowody i z jakich przyczyn zakwestionował, a wywody przedstawione w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, znajdują pełną aprobatę Sądu ad quem. Zasada wyrażona w art. 410 k.p.k., nakłada bowiem na Sąd obowiązek uwzględnienia przy wyrokowaniu całokształtu tych okoliczności. Sąd ferując wyrok nie może wydać go na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc tych, które tezę oskarżenia potwierdzają, jak i tych, które ją podważają. Dopiero bowiem wszechstronna ocena wszystkich dowodów i wynikających z nich okoliczności może doprowadzić do wykrycia prawdy i poczynienia prawidłowych w tym zakresie ustaleń.

240 Tak właśnie uczynił w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy, co nie tylko umożliwia kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku, ale też upoważnia do stwierdzenia, iż został on wydany w oparciu o całokształt materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, a przedstawiona w uzasadnieniu orzeczenia ocena dowodów, ma wszechstronny charakter, prowadząc do wykrycia prawdy i poczynienia prawidłowych w tym zakresie ustaleń. Wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił każdy z dowodów i wcale nie dał bezkrytycznie wiary dowodom wspierającym tezy oskarżenia ( czego skutkiem była częściowa zmiana opisu i kwalifikacji, czy częściowe zakwestionowanie zeznań niektórych świadków jak np. S. Z. czy D. W., a i samej pokrzywdzonej K. S. ), a swoją decyzję przekonująco przedstawił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.

241 W tej sytuacji obszerne i uszczegółowione w zarzutach apelacji argumenty skarżących nie zasługiwały na aprobatę w toku kontroli instancyjnej i stanowiły raczej wyraz polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji wraz z próbą przekonania do własnej, korzystnej dla oskarżonych interpretacji faktów.

242 Niezasadny był również wskazany przez obrońcę oskarżonego K. K. (1) zarzut naruszenia przepisu art. 5 § 2 k.p.k., albowiem nie przyznanie się oskarżonego do winy - podobnie jak sytuacja odwrotna - stanowi fakt procesowy równoprawny z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. Podlega zatem jako taki konfrontacji z pozostałymi, a skoro zgromadzone w sprawie dowody przeciwne wskazywały na konieczność uznania wyjaśnień oskarżonych za niewiarygodne, sąd orzekający swoje ustalenia oparł właśnie o dowody pozostające w stosunku do relacji poszczególnych oskarżonych w opozycji. Nie uchybił Sąd Okręgowy tym samym regule wynikającej z treści art. 5 § 1 i 2 k.p.k., albowiem zasady domniemania niewinności oraz rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego znajdują zastosowanie w procesie jedynie dopóty, dopóki poddane kompleksowej ocenie dowody nie pozwalają na sformułowanie ostatecznego wniosku o nie budzącej wątpliwości winie i sprawstwie.

243 Wniosek

244 Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych albo o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

245 ☐ zasadny

246 ☐ częściowo zasadny

247 ☒ niezasadny

248 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

249 Postępowanie dowodowe zostało bowiem przeprowadzone przez Sąd Okręgowy w sposób skrupulatny i prawidłowy, a zebrany materiał dowodowy uznać należy za pełny i wyczerpujący. W ocenie Sądu Apelacyjnego, rzetelnie zebrany w sprawie przez Sąd I instancji materiał dowodowy jest kompletny i uprawniał do wydania decyzji merytorycznej, albowiem w sposób wystarczający Sąd ten wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, co przeczy sugestii obrońcy oskarżonych o naruszeniu przepisów proceduralnych. Stąd też nie było konieczności uzupełnienia zebranego materiału dowodowego o wnioskowane przez strony czynności np. w postaci odczytania protokołu przesłuchania świadka z innego postępowania, które miałyby charakter jedynie poboczny.

250 Chybiony jest również zarzut wszystkich obrońców, że Sąd I instancji ustalił winę i sprawstwo każdego z oskarżonych na podstawie domniemania, a nie wnioskowania w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowody, albowiem Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy, wystarczający, a przede wszystkim przekonujący wykazał powody, dla których był uprawniony do wydania wyroku skazującego wobec wszystkich tych oskarżonych.

251 Nie zachodzą również żadne podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Brak konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości.

252 3.5.

253 Zarzut obrazy prawa materialnego

254 tj. art. 280 § 1 k.k.

255 (pkt 4 apelacji obrońcy osk. K.K. (1))

256 ☐ zasadny

257 ☐ częściowo zasadny

258 ☒ niezasadny

259 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

260 Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut obrońcy oskarżonego K. K. (1) sugerujący rzekomą obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 280 § 1 k.k. podniesiony w apelacji. Odnosząc się do tego zarzutu apelacyjnego wskazać należy, iż obraza przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt 1 k.p.k.) polega na błędnym zastosowaniu lub niezastosowaniu przepisu prawa materialnego, gdy są to przepisy o charakterze stanowczym, tzn. nakazujące lub zakazujące stosowania przepisów prawa materialnego. Natomiast z treści uzasadnienia apelacji (str. 16) wynika, że obrońca kwestionuje w istocie prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych, ale te w całości zasługują na aprobatę sądu odwoławczego.

261 Wniosek

262 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego K.K. (1) od czynu popełnionego na szkodę L. M..

263 ☐ zasadny

264 ☐ częściowo zasadny

265 ☒ niezasadny

266 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

267 Sąd I instancji prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Prawidłowo zakwalifikował też czyny przypisane oskarżonym, a swoją decyzję wystarczająco uzasadnił. Nie doszło więc do obrazy prawa materialnego w zakresie czynów przypisanych każdemu z tych oskarżonych. Dotyczy to zarówno podstawy prawnej skazania oraz podstawy prawnej wymiaru kary.

268 Nie miał racji obrońca zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną skazania poszczególnych sprawców za czyny przypisane w odpowiednich punktach wyroku Sądu I instancji, gdyż Sąd odwoławczy w całości aprobuje w tej części stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku.

269 3.6.

270 Zarzut rażącej niewspółmierności kary poprzez nieuwzględnienie faktu wyeliminowania art. 275 § 1 k.k. wobec oskarżonego M. K.

271 (pkt 2 apelacji obrońcy osk. M. K.)

272 ☐ zasadny

273 ☐ częściowo zasadny

274 ☒ niezasadny

275 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

276 Chybiony był zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego M. K. o rzekomej rażącej surowości orzeczonej kary jednostkowej pozbawienia wolności za czyn przypisany mu w pkt 1 zaskarżonego wyroku poprzez nieuwzględnienie, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy czyn ten nie został zakwalifikowany z uwzględnieniem przepisu art. 275 § 1 k.k., tak jak wynikało to z poprzedniego wyroku, który został uchylony przez sąd II instancji. W realiach niniejszej sprawy, uwzględniając prawidłowe ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, fakt, że w podstawie prawnej skazania nie przyjęto kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu z uwzględnieniem przepisu art. 275 § 1 k.k., nie miał istotnego wpływu na wymiar kary, która została orzeczona na podstawie art. 280 § 2 k.k., tak samo zresztą jak w poprzednim, uchylonym wyroku Sądu I instancji. Należało bowiem mieć w polu widzenia proporcjonalność pomiędzy wyeliminowanym z opisu czynu przypisanego oskarżonemu M. K. faktem związanym z kradzieżą dowodu osobistego pokrzywdzonej, a istotą i okolicznościami przypisanego mu w pkt 1 przestępstwa.

277 Wniosek

278 Wniosek o zmianę wyroku poprzez złagodzenie kary za czyn przypisany osk. M. K. w pkt 1.

279 ☐ zasadny

280 ☐ częściowo zasadny

281 ☒ niezasadny

282 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

283 Sąd Okręgowy wymierzając oskarżonemu M. K. karę za czyn przypisany w pkt 1, prawidłowo uwzględnił wszystkie okoliczności mające wpływ na jej wymiar zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 53 k.k., czemu dał wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, co również znalazło pełną aprobatę Sądu Apelacyjnego.

284 3.7.

285 Zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 85a k.k. i 86 § 1 k.k. w zw. z art. 6 k.p.k. co do kary łącznej

286 (pkt 9 apelacji obrońcy osk. M. K.)

287 ☐ zasadny

288 ☐ częściowo zasadny

289 ☒ niezasadny

290 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

291 Z uwagi na reformatoryjny charakter orzeczenia Sądu odwoławczego, związany z częściowym uniewinnieniem oskarżonych od jednego z zarzucanych im czynów, a także orzeczenia wobec oskarżonych nowych kar łącznych w niższym rozmiarze niż wynikało to z treści zaskarżonego wyroku, zarzut ten stał się nieaktualny.

292 Ponadto wobec M. K. zachodzi obecnie podstawa do wydania wyroku łącznego, w którym na nowo zostanie ukształtowana kara łączna z uwzględnieniem kary za czyn, który był objęty poprzednim wyrokiem w części, która uprzednio została utrzymana w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 października 2018r. sygn. II AKa 276/18.

293 Wniosek

294 Wniosek o złagodzenie kary łącznej.

295 ☐ zasadny

296 ☐ częściowo zasadny

297 ☒ niezasadny

298 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

299 Pomimo, że wniosek o złagodzenie kary okazał się skuteczny, to jednak nastąpiło to nie z tych powodów, które zostały wskazane w apelacji skarżącego,

300 3.8.

301 Zarzut obrazy prawa procesowego tj. art. 443 k.p.k.

302 (pkt 5 apelacji obrońcy osk. K.K. (1))

303 ☐ zasadny

304 ☐ częściowo zasadny

305 ☒ niezasadny

306 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

307 Z uwagi na reformatoryjny charakter orzeczenia Sądu odwoławczego, związany z częściowym uniewinnieniem oskarżonych od jednego z zarzucanych im czynów, a także orzeczenia wobec oskarżonych nowych kar łącznych w niższym rozmiarze niż wynikało to z treści zaskarżonego wyroku, zarzut ten stał się nieaktualny.

308 Ponadto wobec K. K. (1) zachodzi obecnie podstawa do wydania wyroku łącznego, w którym na nowo zostanie ukształtowana kara łączna z uwzględnieniem kary za czyn, który był objęty poprzednim wyrokiem w części, która uprzednio została utrzymana w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 października 2018r. sygn. II AKa 276/18.

309 Wniosek

310 Wniosek o złagodzenie kary łącznej wobec K. K. (1).

311 ☐ zasadny

312 ☐ częściowo zasadny

313 ☒ niezasadny

314 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

315 Pomimo, że wniosek o złagodzenie kary okazał się skuteczny, to jednak nastąpiło to nie z tych powodów, które zostały wskazane w apelacji skarżącego .

316 3.9.

317 Zarzuty dotyczące czynu przypisanego w pkt 3 zaskarżonego wyroku (art. 288 § 1 k.k.)

318 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych

319 (pkt 9 obrońcy osk. M.M. (1) i pkt 1c obrońcy osk. K.K. (1))

320 Zarzut obrazy prawa procesowego tj. art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k.

321 (pkt 7 apelacji obrońcy osk. M. K. oraz pkt 2c apelacji obrońcy osk. K.K. (1))

322 Zarzut rażącej niewspółmierności kary

323 (pkt 8 apelacji obrońcy osk. M. K.)

324 ☐ zasadny

325 ☒ częściowo zasadny

326 ☐ niezasadny

327 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

328 Pomimo odmiennie sformułowanych i opartych o różne podstawy odwoławcze zarzutów, rację mieli obrońcy wszystkich trzech oskarżonych w zakresie czynu przypisanego oskarżonym w pkt 3 zaskarżonego wyroku.

329 Wprawdzie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez Sąd I instancji rzetelnie i zgromadzono wszystkie dostępne sądowi dowody, to w ocenie Sądu Apelacyjnego, mimo prawidłowych ustaleń, że wszyscy oskarżeni przebywali w pobliżu miejsca uszkodzenia samochodu pokrzywdzonego i to w czasie, gdy do tego uszkodzenia doszło, to jednak brak jest wystarczających podstaw do przypisania sprawstwa wszystkim trzem oskarżonym, a to z powodu uzasadnionych i niedających się usunąć wątpliwości co do sprawstwa każdego z nich. Wprawdzie Sąd I instancji nie naprowadził na te wątpliwości, ale też przemilczał w pisemnych motywach uzasadnienia, dlaczego przyjął, że to wszyscy trzej sprawcy dokonali tego czynu, albo że wszyscy trzej zdarzenie to obejmowali swoją świadomością i zamiarem. Szczególnie, że już co do czynności polegających na doprowadzeniu pokrzywdzonej do obcowania płciowego, Sąd Okręgowy przyjął przecież eksces jednego ze sprawców, a więc i w tym drugim przypadku nie był on niemożliwy. Natomiast, o ile udział i rola każdego z oskarżonych w czynach popełnionych na szkodę K. S. i L. M. mogła być ustalona już chociażby na podstawie zeznań samych pokrzywdzonych, które to dowody Sąd I instancji ocenił w konfrontacji z całością zgromadzonego materiału dowodowego, o tyle samego momentu uszkodzenia samochodu nie widział ani pokrzywdzony D. W., ani też pozostali świadkowie. A sama zbieżność czasowa obecności oskarżonych w pobliżu miejsca, gdzie doszło do uszkodzenia pojazdu, nie jest wystarczająca do przyjęcia współsprawstwa wobec wszystkich oskarżonych, a nie zdołano także ustalić, który z nich, albo którzy, dokonali uszkodzeń. Nie można też wykluczyć sytuacji, że uszkodzenia pojazdu dokonał np. ostatni ze sprawców wychodzących z dou L. M. (bez względu na to, kto nim był), a idący wcześniej tego nawet nie zauważyli. O ile bowiem do zdarzeń w domu L. M., na różnych etapach postępowania oskarżeni częściowo się przyznali, o tyle o uszkodzeniu samochodu żaden z nich na żadnym etapie procesu nigdy nie wspominał.

330 Wprawdzie współsprawca działający w ramach animus auctoris nie musi bezpośrednio realizować czynności czasownikowej danego typu czynu, nie mniej jednak musi sam wykonać określoną czynność, która stanowi istotny wkład w realizację tego czynu, a więc taką, która pozwala hipotetycznie przyjąć, że przez odstąpienie współdziałającego, czyn w ogóle nie byłby popełniony lub popełniony w inny sposób. Tym samym przy ocenie współsprawstwa, nacisk położyć należy na charakterze przestępczego porozumienia, jego związku z planem i podziałem ról oraz istotności działania z punktu widzenia skutecznej realizacji wspólnego zamiaru.

331 Podstawowymi elementami współsprawstwa są wspólne wykonanie znamion czynu zabronionego oraz zachodzące między współsprawcami porozumienie. Termin „wspólnie” ma charakter przedmiotowy i opisuje sytuacje, gdy do realizacji znamion czynu zabronionego dochodzi przez dopełniające się zachowania poszczególnych osób. Drugim z elementów konstruujących współsprawstwo jest porozumienie, które charakteryzuje się akceptacją wspólnej realizacji znamion typu czynu zabronionego. Może mieć ono charakter sformalizowany bądź jedynie dorozumiany, wymagający jedynie świadomości wspólnego działania występującej u współsprawców. Porozumienie może poprzedzać popełnienie czynu zabronionego, ale także może występować już w trakcie realizacji znamion typu, gdy do realizującego znamiona typu czynu zabronionego sprawcy dołącza inna osoba. Dopiero z momentem przystąpienia do porozumienia lub zawarcia porozumienia zachowania osób w nim uczestniczących można potraktować jako współsprawstwo. Nie ma więc możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnej za zachowania pozostałych współsprawców podjęte przed przystąpieniem do porozumienia i rozpoczęciem wspólnej realizacji znamion typu czynu zabronionego. Poza porozumieniem dodatkowym warunkiem współsprawstwa, pozwalającym w szczególności na odróżnienie go od pomocnictwa, jest tzw. animus auctoris, a więc postrzeganie czynu popełnianego wspólnie z innymi osobami jako własnego - współsprawca musi odczytywać całość działań objętych porozumieniem jako własne, a nie cudze przedsięwzięcie”.

332 Natomiast w niniejszej sprawie, skoro brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia, iż pomiędzy wszystkimi oskarżonymi istniało porozumienie, co do uszkodzenia samochodu należącego do D. W. i K. K. (2), a także, że zachowanie każdego z nich stanowiło istotny element wspólnego działania i dopełniło działanie pozostałych osób oraz, że każdy z nich miał w ogóle wiedzę na temat uszkodzenia samochodu, należało uniewinnić wszystkich oskarżonych od popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k., z uwagi na niedające się usunąć wątpliwości, co do sprawstwa wszystkich oskarżonych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje też wystarczających podstaw do przypisania tego czynu jednemu lub dwóm sprawcom, albowiem nie ma możliwości ustalenia, który lub którzy z nich przestępstwa tego się dopuścili. Zresztą Sąd I instancji tej okoliczności również nie ustalił, ograniczając się w istocie rzeczy do bardzo rzetelnego ustalenia rodzaju uszkodzeń powstałych w tym pojeździe oraz wyliczenia wysokości szkody. Nie zmienia to jednak faktu, iż Sąd I instancji nie odniósł się w żaden sposób do przyczyn przypisania tego przestępstwa wszystkim trzem oskarżonym. Natomiast niewątpliwa obecność wszystkich trzech oskarżonych w pobliżu miejsca, gdzie doszło do uszkodzenia samochodu marki (...) i to w czasie, gdy do tego uszkodzenia doszło, nie jest jeszcze równoznaczna z możliwością przypisania sprawstwa za ten czyn wszystkim trzem oskarżonym, w sytuacji gdy nie można wykluczyć, iż czyn ten stanowił eksces jednego lub dwóch sprawców, a nadto nie można wykluczyć, iż pomiędzy oskarżonymi brak było porozumienia w tym zakresie, a jeden lub dwóch z nich mogło nawet samego uszkodzenia nie widzieć, lub też nie godzić się na nie.

333 Wniosek

334 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie wszystkich oskarżonych od popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k.

335 ☒ zasadny

336 ☐ częściowo zasadny

337 ☐ niezasadny

338 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

339 Ze wskazanych powyżej względów, zgodnie z regułą wynikającą z art. 5 § 2 k.p.k. należało uniewinnić wszystkich oskarżonych od popełnienia czynu przypisanego im w pkt 3 zaskarżonego wyroku, a zarzuty podniesione w tym zakresie przez skarżących okazały się skuteczne.

340 3.10.

341 Zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 29 ustawy Prawo adwokaturze co do wysokości zasądzonych kosztów obrony z urzędu

342 (pkt 10 apelacji obrońcy osk. M. K., pkt 3 apelacji obrońcy osk. K.K. (1)oraz pkt 15 apelacji obrońcy osk. M.M. (1))

343 ☐ zasadny

344 ☐ częściowo zasadny

345 ☒ niezasadny

346 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

347 Nie były zasadne zarzuty obrońców oskarżonych, w zakresie, w jakim kwestionowali oni kwotę przyznanego wynagrodzenia za obronę z urzędu w wysokości stawki minimalnej, albowiem przedmiot niniejszego postępowania sądowego, obejmujący tak naprawdę tylko jedno historycznie zdarzenie, mające miejsce w nocy 25/26.05.2016r. w C., w którym brało udział 3 oskarżonych, nie dało podstaw do uznania, iż sprawa była szczególne zawiła. Obszerność zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikała natomiast z dwukrotnego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji i aktywności procesowej stron, co nie wpływało w istotny sposób na trudność lub czasochłonność czynności obrończych. Natomiast wielość terminów została uwzględniona w łącznej kwocie zasądzonego wynagrodzenia.

348 Wniosek

349 Wniosek o zmianę wyroku i zasądzenie wyższego wynagrodzenia z tytułu udzielonej obrony z urzędu, przy uwzględnieniu 150% stawki minimalnej.

350 ☐ zasadny

351 ☐ częściowo zasadny

352 ☒ niezasadny

353 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

354 Niezasadność zarzutów obrońców, bez względu na rodzaj podniesionego zarzutu, spowodowała, iż brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w postulowanym przez skarżących kierunku.

355 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

356 4.1.

357 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

358 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

359 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

360 5.1.1.

361 Przedmiot utrzymania w mocy

362 W zakresie nie objętym zmianami wyszczególnionymi w pkt 1 wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonych w całości został utrzymany w mocy.

363 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

364 Zdecydowana większość zarzutów skarżących okazała się niezasadna z przyczyn wskazanych w części 3 uzasadnienia i z tego powodu nie mogły być one uwzględnione. Prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego, właściwa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zasadność doboru rodzaju i wysokość orzeczonych kar jednostkowych, przemawiała za utrzymaniem ( z wyjątkiem ustalenia wysokości kary wymierzonej K. K. (1) w pkt 1 zaskarżonego wyroku) w mocy zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynów przypisanych oskarżonym w pkt 1 i 2.

365 Sąd Okręgowy wymierzając kary jednostkowe poszczególnym oskarżonym ( z wyjątkiem kary wymierzonej K. K. (1) za czyn przypisany w pkt 1), prawidłowo uwzględnił wobec każdego z nich odrębnie wszystkie okoliczności mające wpływ na jej wymiar, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 53 k.k., czemu dał wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, co również znalazło pełną aprobatę Sądu Apelacyjnego i zbędne jest powielanie tych argumentów.

366 Wymierzając karę łączną wobec oskarżonych, Sąd Okręgowy również prawidłowo rozważył okoliczności przemawiające za korzystnym ukształtowaniem kary łącznej przy zastosowaniu zasady asperacji.

367 Sąd Apelacyjny uznał więc, iż tak określone przez Sąd I instancji wobec oskarżonych kary za poszczególne przestępstwa ( z wyjątkiem kary wymierzonej K. K. (1) za czyn przypisany w pkt 1), są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów, a także winy oraz roli w przestępstwie każdego z oskarżonych i spełnią cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do tych oskarżonych, a także w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Żadna z kar wymierzonych M. M. (1), K. K. (1) i M. K. nie jest nadmiernie surowa.

368 W tej sytuacji, prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych oraz dokonanych na ich podstawie ocen, a także orzeczenie w zakresie okoliczności mających wpływ na rodzaj i wysokość orzeczonych kar, nie dała podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku przez Sąd odwoławczy. Nie zachodzą również żadne podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

369 Przy tej okazji, należy w tym miejscu przypomnieć, iż stopień szczegółowości rozważań Sądu odwoławczego uzależniony jest od jakości oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Jeżeli ta ocena jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego, a więc odpowiada w pełni wymogom nałożonym przez reguły z art. 7 k.p.k., to wówczas Sąd odwoławczy zwolniony jest od drobiazgowego odnoszenia się do zarzutów apelacji, kwestionujących w rzeczywistości taką ocenę. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny uznał za wystarczające wskazanie głównych powodów niepodzielenia zarzutów apelacji obrońców oskarżonych, odsyłając do szczegółów uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. Jakkolwiek jest rzeczą oczywistą, iż na Sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, nie oznacza to jednak bezwzględnego wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu, albowiem w niniejszej sprawie Sąd odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez Sąd meriti ocenę dowodów, w związku z czym szczegółowe odnoszenie się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, byłoby jedynie zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2014r. sygn. II KK 180/14, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. III KK 381/08 oraz postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 października 2007 r., sygn. III KK 120/07 z dnia 2 sierpnia 2006 r., sygn. II KK 238/05). Skoro w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji sporządził uzasadnienie swego wyroku w taki sposób, iż w pełni odpowiada wymogom z art. 424 § 1 k.p.k., nadto zawiera ono pełną i rzetelną ocenę całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, to Sąd Apelacyjny nie ma potrzeby jeszcze bardziej szczegółowego, niż to uczynił, odnoszenia się do poszczególnych zarzutów apelacji.

370 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

371 5.2.1.

372 Przedmiot i zakres zmiany

373 Zaskarżony wyrok należało zmienić w zakresie wskazanym w pkt 1 wyroku Sądu Apelacyjnego tj.:

374 1. punkcie 1 obniżono karę wymierzoną oskarżonemu K. K. (1)

375 z 8 do 6 lat pozbawienia wolności;

376 2. w punkcie 3 uniewinniono wszystkich oskarżonych od popełnienia czynu

377 z art. 288 § 1 k.k.;

378 3. uchylono punkty 4 i 5 o karach łącznych i zaliczeniu na ich poczet okresów rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonych;

379 4. orzeczono wobec każdego z oskarżonych nowe kary łączne w wymiarze:

380 -

381 8 lat pozbawienia wolności wobec oskarżonego M. M. (1),

382 -

383 8 lat i 2 miesiące pozbawienia wolności wobec oskarżonego K. K. (1),

384 -

385 5 lat pozbawienia wolności wobec oskarżonego M. K.;

386 5. na poczet nowych kar łącznych zaliczono każdemu z oskarżonych odpowiednie okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie i tak:

387 -

388 osk. M. M. (1) okres od 20.09.2016r. godz. 19.40 do 20.08.2018r. godz. 19.40 oraz od 24.08.2018r. godz. 19.40 do 31.01.2022r.;

389 -

390 osk. M. K. okres od 7.10.2020r. godz. 17.20 do 31.01.2022r.;

391 -

392 osk. K. K. (1) okres od 28.03.2021r. godz. 10.40 do 31.01.2022r.

393 Zwięźle o powodach zmiany

394 Ad. 1

395 Konieczność obniżenia kary wymierzonej przez Sąd I instancji K. K. (1) za czyn przypisany w pkt 1, była spowodowana omyłkowym - jak wynikałoby to z analizy pisemnych motywów zaskarżonego wyroku - pominięciem przez Sąd I instancji przepisu art. 197 § 1 k.k. w przyjętej wobec tego oskarżonego kwalifikacji prawnej czynu przypisanego mu w pkt 1 zaskarżonego wyroku. Pomimo bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych i treści pisemnego uzasadnienia (str. 23 - 24), w którym Sąd wykazywał, w jaki sposób K. K. (1), bez udziału pozostałych oskarżonych, zrealizował znamiona przewidziane w przepisie art. 197 § 1 k.k., nie odzwierciedlił tych ustaleń w przyjętej podstawie prawnej skazania tego oskarżonego.

396 W tej sytuacji, prawidłowo przyjęty w opisie czynu eksces K. K. (1), ale nie znajdujący swego odzwierciedlenia w podstawie prawnej skazania, skutkował jedynie możliwością uwzględnienia tej okoliczności, jako wpływającej na wyższy stopień społecznej szkodliwości czynu niż w przypadku pozostałych oskarżonych, ale nie uprawniało to do wymierzenia K. K. (1) istotnie surowszej od pozostałych współsprawców kary, skoro nie przyjęto kumulatywnej kwalifikacji z art. 197 § 1 k.k., a brak było w tym zakresie apelacji prokuratora na niekorzyść tego oskarżonego.

397 Ad. 2

398 Konieczność uniewinnienia wszystkich oskarżonych od popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k. przypisanego im pierwotnie nieprawomocnym wyrokiem, wynikała z zastosowania zasady wynikającej z przepisu art. 5 § 2 k.p.k., z powodów wskazanych wyżej w sekcji 3.9.

399 Ad. 3

400 Częściowe uniewinnienie wszystkich oskarżonych oraz złagodzenie kary jednostkowej K. K. (1) skutkowało uchyleniem orzeczenia o karach łącznych, a także o zaliczeniu na ich poczet okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.

401 Ad. 4

402 Biorąc pod uwagę i aprobując wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary łącznej wskazane przez Sąd I instancji, a nadto uwzględniając złagodzenie kary wymierzonej oskarżonemu K. K. (1), Sąd Apelacyjny stosując zasadę asperacji, orzekł wobec każdego z oskarżonych nowe kary łączne tj.

403 - 8 lat pozbawienia wolności wobec oskarżonego M. M. (1),

404 - 8 lat i 2 miesiące pozbawienia wolności wobec oskarżonego K. K. (1),

405 - 5 lat pozbawienia wolności wobec oskarżonego M. K..

406 Kierując się przy tym zasadami orzekania kary łącznej obowiązującymi do dnia 23 czerwca 2020r., Sąd odwoławczy wziął pod uwagę cele w zakresie indywidualnej prewencji, jakie kara łączna winna osiągnąć względem każdego z oskarżonych z osobna, jak również wzgląd na potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, które mają pierwszorzędne znaczenie przy wymiarze kary łącznej. Sąd Apelacyjny uznał więc, iż wymierzone M. M. (1), K. K. (1) i M. K. w postępowaniu odwoławczym kary łączne, ukształtowane na zasadzie asperacji, odpowiadają realiom niniejszej sprawy i mieszczą się w kryteriach wymiaru kary łącznej. Sąd II instancji rozważył przy tym zarówno związek przedmiotowy jak i czasowy, jaki zaistniał w odniesieniu do poszczególnych czynów, których sprawstwo i winę przypisano każdemu z tych oskarżonych wymierzając kary jednostkowe. Uwzględniono również, że obu przypisanych przestępstw wszyscy trzej oskarżeni dopuścili się na szkodę dwojga różnych pokrzywdzonych, sposób działania oskarżonych i rodzaj naruszonego przez nich dobra prawnego. Jednocześnie Sąd odwoławczy uznał, iż kary łączne w tej wysokości są sprawiedliwe i z pewnością nie są rażąco surowe co do któregokolwiek z oskarżonych.

407 Ad. 5

408 Jednocześnie na poczet nowych kar łącznych zaliczono poszczególnym oskarżonym okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie, w oparciu o aktualne informacje wynikające z systemu NOE-SAD.

409 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

410 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

411 5.3.1.1.1.

412 ☐ art. 439 k.p.k.

413 Zwięźle o powodach uchylenia

414 5.3.1.2.1.

415 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

416 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

417 Zwięźle o powodach uchylenia

418 5.3.1.3.1.

419 Konieczność umorzenia postępowania

420 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

421 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

422 5.3.1.4.1.

423 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

424 Zwięźle o powodach uchylenia

425 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

426 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

427 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

428 Przytoczyć okoliczności

429 6. Koszty Procesu

430 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

431 Przytoczyć okoliczności

432 pkt 3

433 Orzekając w przedmiocie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, Sąd Apelacyjny zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońców tj. adw. A. B., adw. T. K. i adw. M. M. (2) kwoty po 1.328,40 zł, na którą składają się kwoty po 1.080,- złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej odpowiednio oskarżonym M. M. (1), M. K. i K. K. (1) w postępowaniu odwoławczym oraz kwoty po 248,40 zł tytułem zwrotu podatku VAT. Podstawą przyznania obrońcom wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną w postępowaniu odwoławczym, która nie została opłacona, był przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615 j.t. z późn. zm.). Wysokość wynagrodzenia adwokackiego, w tym co do zwrotu podatku VAT, ustalono w oparciu o § 17 ust. 2 pkt 5 oraz § 4 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18 j.t.).

434 Jednocześnie z tych samych przyczyn, które wskazano wyżej w sekcji 3 niniejszego uzasadnienia, brak było podstaw do zasądzenia na rzecz któregokolwiek z tych obrońców wynagrodzenia za postępowanie odwoławcze w wysokości wyższej niż w stawce minimalnej.

435 pkt 4

436 Natomiast na mocy art. 624 § 1 k.p.k. wszystkich oskarżonych z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na uwadze sytuację materialną każdego z nich, a także rozmiar orzeczonych wobec poszczególnych oskarżonych kar pozbawienia wolności.

437 7. PODPIS

438 SSA Rafał Doros SSA Grzegorz Wątroba SSA Marcin Ciepiela

439 1.11. Granice zaskarżenia

440 Kolejny numer załącznika

441 1

442 Podmiot wnoszący apelację

443 obrońca oskarżonego

444 M. M. (1)

445 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

446 wyrok skazujący w całości

447 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

448 ☒ na korzyść

449 ☐ na niekorzyść

450 ☒ w całości

451 ☐ w części

452 ☐

453 co do winy

454 ☐

455 co do kary

456 ☐

457 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

458 1.3.2. Podniesione zarzuty

459 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

460 ☐

461 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

462 ☒

463 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

464 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

465 ☒

466 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

467 ☒

468 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

469 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

470 ☐

471 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

472 ☐

473 art. 439 k.p.k.

474 ☐

475 brak zarzutów

476 1.4. Wnioski

477 ☒

478 uchylenie

479 ☒

480 Zmiana

481 1.12. Granice zaskarżenia

482 Kolejny numer załącznika

483 2

484 Podmiot wnoszący apelację

485 obrońca oskarżonego

486 M. K.

487 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

488 wyrok skazujący w całości

489 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

490 ☒ na korzyść

491 ☐ na niekorzyść

492 ☒ w całości

493 ☐ w części

494 ☐

495 co do winy

496 ☐

497 co do kary

498 ☐

499 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

500 1.3.2. Podniesione zarzuty

501 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

502 ☐

503 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

504 ☒

505 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

506 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

507 ☒

508 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

509 ☒

510 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

511 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

512 ☒

513 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

514 ☐

515 art. 439 k.p.k.

516 ☐

517 brak zarzutów

518 1.4. Wnioski

519 ☐

520 uchylenie

521 ☐

522 zmiana

523 1.13. Granice zaskarżenia

524 Kolejny numer załącznika

525 3

526 Podmiot wnoszący apelację

527 obrońca oskarżonego

528 K. K. (1)

529 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

530 wyrok skazujący w całości

531 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

532 ☒ na korzyść

533 ☐ na niekorzyść

534 ☒ w całości

535 ☐ w części

536 ☐

537 co do winy

538 ☐

539 co do kary

540 ☐

541 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

542 1.3.2. Podniesione zarzuty

543 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

544 ☒

545 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

546 ☒

547 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

548 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

549 ☒

550 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

551 ☒

552 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

553 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

554 ☐

555 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

556 ☐

557 art. 439 k.p.k.

558 ☐

559 brak zarzutów

560 1.4. Wnioski

561 ☐

562 uchylenie

563 ☐

564 zmiana