Wyrok z dnia 18 czerwca 2026 r., III Ka 314/26

wyrok z dnia 18 czerwca 2026 r., III Ka 314/26

Tekst

1 Wyrok

2 Sygn. akt III Ka 314/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 18 czerwca 2026 r.

4 Sąd Okręgowy w Rzeszowie III Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Grażyna Artymiak (spr.)

5 Sędziowie: Waldemar Nycz

6 del. Dorota Rutkowska

7 Protokolant: st.sekr.sądowy Joanna Mikulska

8 przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla miasta Rzeszów – Magdaleny Solarewicz-Kraus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 r.

9 sprawy [xAnon] oskarżonego o czyny z art. 202 § 4 a kk i z art. 200 § 3 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie

10 z dnia 31 grudnia 2025 r., sygnatura akt II K 789/22 I.

11 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

12 a.

13 podstawy prawne przypisanych oskarżonemu występków oraz podstawy wymiaru kar, środków karnych i przepadku uzupełnia o art. 4 § 1 kk, b.

14 wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego [xAnon] kary łącznej 1 (jednego) roku pozbawienia wolności na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk oraz art. 70 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat, a na podstawie art. 73 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, II.

15 w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III.

16 zwalnia oskarżonego [xAnon] od uiszczania kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a poniesionymi w tym zakresie wydatkami obciąża Skarb Państwa. SSO Waldemar Nycz SSO Grażyna Artymiak SSR del. Dorota Rutkowska UZASADNIENIE

17 Formularz UK 2

18 Sygnatura akt

19 III Ka 314/26

20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

21 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA

22 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 31 grudnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 789/22 przeciwko [xAnon] oskarżonemu o czyny z art. 202 § 4a kk i z art. 200 § 3 kk 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

23 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy

24 ☐ oskarżyciel prywatny

25 ☒ obrońca

26 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny

27 0.11.3. Granice zaskarżenia

28 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

29 ☒ na korzyść

30 ☐ na niekorzyść

31 ☒ w całości

32 ☐ w części

33 ☐co do winy

34 ☐co do kary

35 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

36 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k.

37 ☐brak zarzutów

38 0.11.4. Wnioski

39 ☒uchylenie

40 ☒Zmiana

41 2.

42 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów

43 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

44 Lp.

45 Oskarżony

46 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

47 Dowód

48 Numer karty

49 1.

50 [xAnon]

51 Uprzednia niekaralność

52 Informacja z [xAnon]

53 k. 1105

54 2.

55 [xAnon]

56 Kontynuacja terapii

57 zaświadczenie

58 k. 1106

59 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

60 Lp.

61 Oskarżony

62 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

63 Dowód

64 Numer karty

65 0.12.2. Ocena dowodów

66 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1

67 Dowód

68 Zwięźle o powodach uznania dowodu

69 Dotychczasowa niekaralność oskarżonego

70 Informacja z [xAnon]

71 Dowód w postaci informacji z [xAnon] w odniesieniu do oskarżonego [xAnon] nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności. Pozostawanie w terapii

72 Zaświadczenie o rozpoczęciu indywidualnej terapii w [xAnon][xAnon] Dowód w postaci zaświadczenia w odniesieniu do oskarżonego [xAnon] nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Zostało sporządzone przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności. 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

73 Dowód

74 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

75 .

76 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

77 Zarzut

78 1)

79 a)

80 b)

81 c)

82 Ad 1)

83 b)

84 c)

85 a)

86 2)

87 a)

88 b)

89 c)

90 Ad 2)

91 a)

92 b)

93 c)

94 Obrazy prawa materialnego:

95 art. 53 kk polegające na tego błędnym zastosowaniu w zw. z art. 69 kk polegające na jego niezastosowaniu, w sytuacji gdy są spełnione wszystkie warunki do wydania wyroku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary, a cele postępowania przygotowawczego i sądowego zostały w stosunku do oskarżonego osiągnięte w całości, art. 202 § 4a kk poprzez wymierzenie kary rażąco surowej i tym samym jego błędnym zastosowaniu, gdyż m.in. ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika wprost, że oskarżony popełnił przestępstwo umyślne z zamiarem bezpośrednim, lecz forma winy i sama wina oskarżonego budzą wątpliwości, gdyż przestępstwo przypisane oskarżonemu stypizowane w art. 202 § 4a kk, tj. „posiadanie zdjęć przedstawiających treści pornograficzne z udziałem małoletnich” można popełnić tylko umyślnie, lecz m.in. z wyjaśnień oskarżonego wynika, że nie posiadał on świadomości tego, że zdjęcia przedstawiające treści pornograficzne mają w sobie zdjęcia z udziałem osób małoletnich, a nie wskazano również w uzasadnieniu, z jakich dowodów wynika taka konstatacja Sądu; art. 200 § 3 kk w zakresie kwalifikacji prawnej poprzez przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej i tym samym jego błędnym zastosowaniu w stosunki do oskarżonego, gdyż z zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie nie wynika, że oskarżony zdawał czy mógł sobie zdawać sprawę, że osoby które obserwują jego na [xAnon] są osobami małoletnimi, gdyż z regulaminu użytkowania [xAnon] wynika, że osoby poniżej 13 roku życia nie mogą skorzystać z usług przedmiotowego komunikatora, a osoby poniżej 18 roku życia powinni uzyskać zgodę rodziców na korzystnie z ww. komunikatora. A zatem, oskarżony nie był świadomy tego, że osoby są małoletnimi tj. poniżej 15 roku życia. Sąd nie ustalił, że oskarżony popełnił przestępstwo umyślne z zamiarem bezpośrednim, w szczególności na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, lecz forma winy i sama wina oskarżonego budzą poważne wątpliwości. Powyższe naruszenie doprowadziło do obrazy prawa materialnego polegającego na błędnym przyjęciu że oskarżony działał umyślnie, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że oskarżony nie był świadomy, że odbiorcami jego zdjęć są osoby małoletnie;

96 ☐ zasadny

97 ☒ częściowo zasadny

98 ☐ niezasadny

99 ☐ zasadny

100 ☐ częściowo zasadny

101 ☒ niezasadny

102 ☐ zasadny

103 ☐ częściowo zasadny

104 ☒ niezasadny

105 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zdaniem Skarżącego naruszenie art. 202 § 4a kk miało polegać na przyjęciu, że oskarżony popełnił przestępstwo umyślne z zamiarem bezpośrednim, lecz forma winy i sama wina oskarżonego budzą wątpliwości, podczas gdy umyślność łączona przez Skarżącego z zamiarem bezpośrednim nie świadczy o winie, a umożliwia tylko przypisanie oskarżonemu stypizowanego w art. 202 § 4a kk typu czynu zabronionego, wobec realizacji znamion strony podmiotowej. Sama czynność czasownikowa. „posiadanie zdjęć przedstawiających treści pornograficzne z udziałem małoletnich”, należąca do strony przedmiotowej typu czynu zabronionego łączy się ze stroną podmiotową i dopiero wówczas można przypisać sprawstwo i karygodność, co łącznie świadczy o bezprawności i karygodności zachowania oskarżonego, a dopiero wraz z zawinieniem decydują o przestępności zachowania oskarżonego. Wina leży w innej płaszczyźnie definicji przestępstwa niż łączone z nią przez Skarżącego elementy strony podmiotowej. Nie doszło zatem do naruszenia art. 202 § 4a kk. Wymierzenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisany oskarżonemu występek z art. 202 § 4a kk w sytuacji gdy ustawowe zagrożenie wynosi od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności, nie może być uznane za wymierzenie kary rażąco surowej i tym samym jego błędnym zastosowaniu art. 53 kk, skoro jest to wymierzenie kary oscylującej w pobliżu dolnej granicy ustawowego zagrożenia karą. Wymierzona w tym rozmiarze kara nie narusza limitującej funkcji winy. Przywołane w zarzucie twierdzenia na okoliczność braku świadomości oskarżonego, że osoby które obserwują go na [xAnon] mogą być osobami małoletnimi, same dostarczają argumentów na pełną świadomość tej okoliczności ze strony oskarżonego. Fakt bowiem, że z regulaminu użytkowania [xAnon] wynika, że osoby poniżej 13 roku życia nie mogą skorzystać z usług przedmiotowego komunikatora, a osoby poniżej 18 roku życia powinny uzyskać zgodę rodziców na korzystnie z ww. komunikatora, dowodzi że osobami obserwującymi mogły być osoby poniżej 18 roku życia, w tym także poniżej 15 roku życia. Posiadając taką wiedzę i korzystając z komunikatora, jak czynił oskarżony, świadczy dobitnie o realizacji nie tylko znamion strony przedmiotowej, ale także podmiotowej zarzucanego mu czynu z art. 200 § 3 kk. Skarżący wskazując na swoje poważne wątpliwości odnośnie do formy winy i samej winy, nie wskazuje na żadne okoliczności, które mogłyby w tej mierze ograniczać bądź wyłączyć winę oskarżonego. Znamiona strony podmiotowej potwierdzają bezprawność zarzucanego, a następnie przypisanego oskarżonemu czynu oraz ma wpływ na stopień karygodności, decydując o przypisaniu oskarżonemu realizacji znamion typu czynu zabronionego z art. 200 § 3 kk, a brak okoliczności wyłączających czy też umniejszających winę pozwala na przypisanie zawinienia, a tym samym uznania, że oskarżony popełnił przestępstwo z art. 200 § 3 kk. Zarzut naruszenia tego przepisu jest całkowicie chybiony.

106 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 53 kk, to należy zauważyć, że Sąd Rejonowy dokonał przypisania zarzucanych oskarżonemu czynów oraz z uwzględnieniem dyspozycji art. 53 kk orzekł kary za przypisane przestępstwa, uwzględniając zarówno stopień społecznej ich szkodliwości i stopień zawinienia, jak również miał na względzie właściwości i warunki osobiste oskarżonego. Przy wymiarze kary uwzględniono też względy oddziaływania wychowawczego i prewencyjnego tak indywidualnego, jak i społecznego odbioru jako poczucia sprawiedliwości i kształtowania prawnej świadomości. Orzeczona w miejsce kar jednostkowych kara łączna uwzględnia dyrektywy jej wymiaru zgodnie z dyspozycją art. 85 kk i 86 § 1 kk, a także w dbałości by cele w zapobiegawcze i wychowawcze kara osiągnęła w stosunku do oskarżonego, a także uwzględniając potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 85a kk w zw. z art. 4 § 1 kk). Wymiar orzeczonej kary łącznej pozwala, gdy chodzi o granicę orzeczonej kary pozbawienia wolności (jeden rok pozbawienia wolności) na zastosowanie wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności. W czasie popełnienia przypisanych przestępstw oskarżony nie był karany na karę pozbawienia wolności. Nie zachodzą zatem przeszkody z art. 69 § 1 kk. Jednocześnie postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki, jak i dotychczasowy sposób życia, a zwłaszcza zachowanie po popełnieniu przestępstw, w tym wykazywane przedkładanymi w toku postępowania regularne prowadzenie terapii indywidualnej, przede wszystkim zaś dotychczasowa niekaralność oskarżonego są istotnymi elementami potwierdzającymi, że mimo niewykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zadania procesu karnego zostaną wykonane, a przede wszystkim potwierdzają istnienie pozytywnej prognozy, że zastosowana sankcja i środek probacyjny będzie wystarczający dla osiągnięcia wobec [xAnon] celów kary, w szczególności zaś w przyszłości oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, nie popełni przestępstwa, zwłaszcza podobnego. W ocenie Sądu zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zapobiegać będzie powrotowi do przestępstwa.

107 Mając na względzie długotrwałość postępowania (upływ blisko 10 lat od daty popełnienia jednego z przypisanych występków a datą orzekania), w czasie którego oskarżony przestrzegał porządku prawnego, nie popełnił przestępstwa, podejmował leczenie i terapię, także stosował się do rygorów prowadzonego postępowania, stawiając się na wezwania i biorąc czynny udział w rozprawach są to wystarczające dowody istnienia po stronie [xAnon] pozytywnej prognozy. Tą postawą oskarżony dowodzi, że zrozumiał naganność swojego zachowania. Skorzystał także z uzyskanych w toku postępowania wiadomości odnośnie do występujących u niego zaburzeń preferencji seksualnych w postaci pedofili, fetyszyzmu i innych także związanych z nieprawidłowością osobowości, nie mających jednak wpływu na dyspozycje jego poczytalności, ale przyczyniające się do popełnienia przypisanych mu występków, podejmował i kontynuował dobrowolnie w toku postępowania terapie zgodną ze stwierdzonymi zaburzeniami, dążąc do zapewnienia poprawności funkcjonowania i w dbałości, by nie popełnić w przyszłości podobnych czynów zabronionych. Tym samym wystarczającą reakcją poza wymiarem kar jednostkowych i łącznej pozbawienia wolności, winno być zastosowanie wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia jej wykonania połączone z dozorem w okresie próby oraz z uwzględnieniem orzeczonych środków karnych z art. 41 § 1a kk i art. 41a § 2 kk, a także przepadku. Postawiony w apelacji zarzut obrazy przepisów prawa materialnego – art. 53 kk i art. 69 kk – nie jest trafny, można bowiem zarzut obrazy tej sfery prawa skutecznie podnieść tylko wtedy, gdy sąd narusza przepis prawa materialnego nakazujący mu określone rozstrzygnięcie, które jednak nie nastąpiło lub zakazujący określonego rozstrzygnięcia, które wbrew temu miało miejsce. Sąd wymierzając karę kieruje się dyrektywami określonymi w art. 53 kk, który ma charakter przepisu ogólnego, który nie zawiera nakazów, bądź zakazów konkretnego zachowania się Sądu. Sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla sadu I instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z treści art. 53 kk. Należy jednak podkreślić, że przepis ten nie zawiera unormowania stanowczego, a ujęte w nim dyrektywy i przesłanki podlegają ocenie w ramach swobodnego uznania sędziowskiego. Powołany w apelacji przepis art. 69 kk jedynie upoważnia sąd do warunkowego zawieszenia wykonania kary, ale go do tego nie obliguje, skoro użyto w nim określenia „sąd może”, a nie np. „sąd stosuje”. Niezastosowanie tego przepisu przez sąd meriti mogło być rozważane jedynie w ramach zarzutu niewspółmierności kary. Tym niemniej Sąd Rejonowy wymierzył kary jednostkowe i karę łączną kierując się dyrektywami określonymi w art. 53 kk. Tylko uwzględniając sferę sędziowskiego wymiaru kary możliwa jest kontrola instancyjna wyroku Sądu Rejonowego w zakresie wymiaru kary. W ocenie Sądu Odwoławczego wymierzona kara pozbawienia wolności – nieprzekraczająca jednego roku – pozwala na rozważenie, jak słusznie podnosi Skarżący, czy kara w takiej wysokości ma być orzeczona w postaci bezwzględnej (jak w zaskarżonym wyroku Sądu Rejonowego), czy też z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (postulat apelującego). Uznając, że wymierzone kary, w tym kara łączna pozbawienia wolności, zostały ustalone na skutek prawidłowej oceny i zastosowania wszystkich dyrektyw ich sądowego wymiaru, to o zastosowaniu środka probacyjnego z art. 69 kk decyduje ocena, w jakiej postaci kara ta osiągnie cele wobec sprawcy. Rozstrzygnięcie to musi znajdować uzasadnienie w pozytywnej prognozie kryminologicznej (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2012 r., II AKa 182/02). Analizując dyspozycje art. 69 § 1 i § 2 kk należy ocenić postawę oskarżonego, jego dotychczasowy sposób życia, a w szczególności zachowanie po popełnieniu przestępstwa. To zaś pozwala na przyjęcie wobec oskarżonego [xAnon] pozytywnej prognozy kryminologicznej i uznanie, że możliwe jest warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary łącznej jednego roku pozbawienia wolności, albowiem wskazane w apelacji i powyżej okoliczności dostarczają argumentów dla powzięcia uzasadnionego przekonania, że oskarżony nie powróci do przestępstwa i wykonanie wymierzonej kary łącznej nie będzie konieczne dla wdrożenia go do przestrzegania porządku prawnego. Tego rodzaju przekonanie bazować musi na ocenie postawy oskarżonego, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia oraz zachowania po popełnieniu przestępstwa (wyrok SA w Katowicach z dnia 20 listopada 2003 r., II AKa 391/03). Tych ocen zaniechał Sąd Rejonowy, dlatego też orzeczenie kary łącznej w bezwzględnym jej wymiarze sprawia, że kara tak orzeczona jest niewspółmiernie surowa, a wymierzana za czyny popełnione w 2016 r. (z art. 200 § 3 kk) i do 2018 r. (z art. 202 § 4a kk) mimo dotychczasowej niekaralności oskarżonego i podjęcia w toku postępowania karnego dobrowolnej terapii jest postrzegana jako oczywiście niesprawiedliwa. W tym zakresie przez pryzmat dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk przy uwzględnieniu dyspozycji art. 69 kk wskazywany w zarzucie apelacji brak jego zastosowania przez Sąd I instancji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności ujęty jako naruszenie wymienionych przepisów prawa materialnego – jest zasadny, albowiem tylko kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w realiach sprawy w odniesieniu do oskarżonego [xAnon] będzie stanowiła trafną reakcję karną na przypisane mu przestępstwa.

108 Zarzut

109 obrazy prawa procesowego, które miały wpływ na treść orzeczenia: art. 7, art. 193, art. 201, art. 410 kpk, polegającej na tym, że Sąd dokonał dowolnej oceny dowodów w postaci oceniania dysku przenośnego o nazwie [xAnon] model [xAnon] [xAnon] ([xAnon]) a nie swobodne oceny, co skutkowało błędnym przyjęciu, że treści znajdujące na przedmiotowym dysku zawierają, po pierwsze, treści pornograficzne z udziałem małoletnich, a po drugie, dokładną ilość [xAnon] zdjęć, gdyż Sąd I instancji błędnie przychylił się za opinią biegłego z zakresu antropologii, gdyż z samej przedmiotowej opinii biegłego wynika, że pomyłka w badaniach może zaistnieć, ze względu na akceleracje, tj. przyspieszony rozwój fizyczny dzieci i młodzieży występujący z pokolenia na pokolenia coraz szybsze. A zatem, w postępowaniu odwoławczym występuje konieczność przeprowadzenia badań po raz kolejny przez innych biegłych. A ponadto, opinia biegłego wygląda na nie logiczną i bezprzedmiotową, gdyż na początku opinii w rozdziale I. - Zakres Opinii, (s. 3) biegłemu było zadane pytanie o treści: „Stwierdzenia na zabezpieczonym materiale dowodowym utrwalonym na dysku przenośnym [xAnon] [xAnon] [xAnon], poj. [xAnon], znajdują się treści pornograficzne z udziałem małoletnich, o których mowa w 202 § 4a kk?” Według następnego rozdziału (s. 4) biegły bada już zupełnie inne urządzenia, a mianowicie, dysk o nazwie [xAnon]-[xAnon] [xAnon] o pojem. [xAnon], na którym w konsekwencji biegły znalazł [xAnon] zdjęć o treści pornograficznej z udziałem małoletnich, po pierwsze zgromadzony materiał dowody nie zna ww. urządzeń, czyli należy postawić zasadnicze pytanie skąd one pochodzą, a po drugie, w wyrokiem Sąd skazuje za czyn ,,w okresie od bliżej nieustalonego dnia do dnia 9 października 2018 r. w [xAnon] na dysku przenośnym [xAnon] model [xAnon] SN: [xAnon] ([xAnon] danych posiadał [xAnon] zdjęć przedstawiających treści pornograficzne z udziałem małoletnich”, a zatem niezbędne jest wyjaśnienie na podstawie czego oskarżony został skazany, gdyż biegły przeprowadzał oględziny zupełnie innego urządzenia, niż dysk, o którym mowa w czynie I wyroku;

110 art. 200, art. 201 oraz art. 202 kpk polegającej na wydaniu przez biegłych opinii oddzielnej, w szczególności opinia z zakresu seksuologii została wydana oddzielnie, a tym samym opinii niejasnej, niepełnej, gdzie pomiędzy opiniami zachodzą sprzeczności, które miały wpływ na ustalenia prawdy materialnej i w konsekwencji na wydany wyrok; ponadto opinii nie dają odpowiedzi na zakres przedmiotowy przytoczony w postanowieniu prokuratora o powołaniu biegłych z dnia 18 maja 2020 r., a w szczególności na te pytania w zakresie przedmiotowym nie znajdziemy odpowiedzi w opinii psychologicznej z dnia 25 maja 2020 r. oraz w opinii sądowo-psychologicznej uzupełniającej z dnia 18 czerwca 2021 r..; a zatem przedmiotowe opinie objęte są wadami, które miały wpływ na treść wydanego orzeczenia; ponadto, przy wydaniu przedmiotowych opinii biegli lekarze nie posiadali pełnej dokumentacji medycznej związanej z leczeniem oskarżonego na przestrzeni czasu od dzieciństwa w tym pełnej dokumentacji w zakresie leczenia neurologicznego, art. 2 § 2, art. 5, art. 7, art. 410 kpk, polegającej na tym że Sąd skazał oskarżonego za czyn przypisany o dosł. brzmi: ,,w bliżej nieustalonym czasie nie później niż do końca 2016 r. w bliżej nieustalonym miejscu za pośrednictwem komunikatora [xAnon] z konta [xAnon]” rozpowszechniał filmy zawierające treści pornograficzne w sposób umożliwiający małoletnim osobom poniżej 15 roku życia, w tym [xAnon], zapoznania się z nimi”. Jednak ze zgromadzonego materiału dowodowego, a mianowicie z protokołu zeznań pokrzywdzonej [xAnon] wynika rozbieżność, polegająca na tym, iż pierwsze zdjęcie pokrzywdzona otrzymała w 2017 r. a nie w 2016 r. (Tom II s. 287-289), oznacza to, że Sąd skazał oskarżonego za czyn, którego nie popełnił, co naruszyło podstawowe zasady prawa karnego procesowego, a mianowicie zasadę prawdy materialnej, zasadę domniemania niewinności, zasadę swobodnej oceny dowodów oraz zasady mówiącej o podstawie wyroku, tj. podstawą wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej ☐ zasadny

111 ☐ częściowo zasadny

112 ☒ niezasadny

113 ☐ zasadny

114 ☐ częściowo zasadny

115 ☒ niezasadny

116 ☐ zasadny

117 ☐ częściowo zasadny

118 ☒ niezasadny

119 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Lektura uzasadnienia wskazuje, iż sąd orzekający miał w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w toku postępowania (art. 410 kpk), zarówno te dla oskarżonego niekorzystne, jak i te, przemawiające na jego korzyść (art. 4 kpk). Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, sąd meriti zapoznał się ze wszystkimi dowodami, jakie strony mu przedstawiły, rozważył je oraz dokonał wyboru, którym z nich daje wiarę, a którym tej wiary odmawia i z jakiego powodu (art. 7 kpk). W tych okolicznościach nie sposób więc skutecznie wywodzić, jak czyni to apelujący, że doszło do naruszenia wskazanych w apelacji przepisów prawa procesowego (art. 7 kpk, art. 410 kpk) poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd poddał ocenie także opinie biegłych wydawane w toku postępowania przygotowawczego i postępowaniach sądowych. W sposób prawidłowy Sąd I instancji ocenił opinie biegłych. To do Sądu orzekającego należy bowiem ocena opinii biegłych, podobnie jak innych dowodów. Istotę opinii biegłych stanowi udzielenie pomocy w zrozumieniu zjawisk i zagadnień specjalistycznych występujących w konkretnej sprawie i mających znaczenie dla oceny zagadnień będących przedmiotem procesu. Opinia biegłych ma dostarczyć zatem wiedzy i argumentów potrzebnych do dokonania oceny oraz wydania rozstrzygnięcia. Z tego punktu widzenia to Sąd jest organem władnym uznać moment, w którym niejasności opinii zostały usunięte. Opinia jest „niepełna”, jeżeli nie udziela odpowiedzi na wszystkie postawione biegłemu pytania, na które zgodnie z zakresem wiadomości specjalistycznych i udostępnionych mu materiałów dowodowych może oraz powinien udzielić odpowiedzi, lub jeżeli nie uwzględnia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia konkretnej kwestii okoliczności albo też nie zawiera uzasadnienia wyrażonych w niej ocen i poglądów. Natomiast opinia „niejasna” to taka, której sformułowanie nie pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich, lub też zawierająca wewnętrzne sprzeczności, posługująca się nielogicznymi argumentami (wyrok SN z dnia 3 lipca 2007 r., II KK 321/06). Opinia biegłego jest niejasna wtedy, gdy jej wnioski końcowe są nielogiczne, nieścisłe lub obwarowane takimi zastrzeżeniami, iż nie można ustalić, jaki ostatecznie pogląd przyjmuje biegły, a także wówczas, gdy sformułowana jest tak zawile, że jest niezrozumiała, względnie, gdy jej wnioski końcowe nie znajdują oparcia w badaniach opisanych przez biegłego. Za opinię niepełną uznać należy taką opinię, która nie uwzględnia, względnie pomija niezbędne czynności badawcze, co ma wpływ na jej końcowe wnioski (wyrok SN z dnia 9 października 1980 r., II KR 317/80). Sąd I instancji przedstawił analizę opinii i ich ocenę. W kwestii uznania opinii za jasne i pełne, w rozumieniu art. 201 kpk, decydujące znaczenie ma ocena sądu a nie stron. Podniesione przez Skarżącego zastrzeżenia do opinii i postulaty przeprowadzenia opiniowania przez innych biegłych nie dyskwalifikują aktualnie wydanych opinii w sprawie. Niedopuszczalnym jest bowiem mnożenie opinii bez dokładnego i konkretnego wykazania wad opinii dotychczasowych i ich wpływu na treść orzeczenia, tylko po to, by uczynić zadość subiektywnej nadziei na uzyskanie takiej, która byłaby po myśli strony. Wskazać nadto trzeba, że z samej istoty rzeczy – odpowiednio usankcjonowanej w art. 193 kpk – wynika, że ocena i wartościowanie opinii biegłych może przebiegać wyłącznie w płaszczyźnie analizy logicznej, a nie z pozycji wyboru metodologii bada, czy trafności poglądów reprezentowanych w danej dziedzinie wiedzy. Również przekazywanie zabezpieczonych danych na różnych nośnikach nie ma wpływu na treść opinii antropologicznej, przy braku wątpliwości co do tożsamości danych na różnych nośnikach. Zarzut błędnego przychylenia się za opinią biegłego z zakresu antropologii i ustalenie posiadania [xAnon] zdjęć przedstawiających treści pornograficzne z udziałem małoletnich, nie ma większego znaczenia z punktu widzenia zarzucalności bezprawności zachowania oskarżonego wyczerpującego znamiona czynu z art. 202 § 4a kk. Fakt, że dowód z opinii biegłego odnośnie do zawartości zabezpieczonych nośników nie jest przekonujący dla strony nie może stworzyć sam przez się podstawy do stosowania art. 201 kpk. Nie może stać się podstawą do powołania innego biegłego zwłaszcza okoliczność wskazana w zarzucie apelacji, gdy skarżący wdaje się w samodzielne rozważania natury specjalistycznej, dochodząc w rezultacie do przekonania, że wyprowadzone w wydanej sprawie opinii są błędne. Opinie biegłego ocenia sąd i to ten organ procesowy decyduje czy jest ona dla niego zrozumiała i przekonująca w treści, czy odpowiada na pytania zakreślająca jej przedmiot i granice, czy jest wewnętrznie spójna i niesprzeczna oraz czy nie rodzi wątpliwości co do merytorycznej (logicznej) poprawności. Nie aktualizuje obowiązku określonego w art. 201 kpk niezadowolenie strony z przedstawionych w sporządzonej opinii wniosków, lecz wyłącznie obiektywna konkluzja, że dotychczasowa opinia jest niepełna, niejasna albo wewnętrznie sprzeczna (wyrok SN z dnia 15 stycznia 2021 r., III KK 410/19; postanowienie SN z dnia 14 stycznia 2021 r., IV KK 515/20). Strona dążąca do dopuszczenia kolejnej opinii jest zobowiązana wskazać, na jakie okoliczności, ze względu na wymieniane mankamenty opinii określone w art. 201 kpk zachodzi potrzeba dodatkowego opiniowania. Rzeczywiście z samej opinii biegłego wynika, że pomyłka w badaniach może zaistnieć, ze względu na akceleracje, tj. przyspieszony rozwój fizyczny dzieci i młodzieży występujący z pokolenia na pokolenia coraz szybsze. Jednak to zastrzeżenie biegłego nie otwiera szerszego zakresu odpowiedzialności oskarżonego. Skoro przyspieszony rozwój fizyczny dzieci i młodzieży może spowodować pomyłkę w badaniach ze względu na akcelerację, to oznacza że biegły mógł zdjęcia przedstawiające treści pornograficzne z udziałem dzieci, potraktować jako zdjęcia przedstawiające treści pornograficzne z udziałem osób dorosłych, właśnie z uwagi na przyspieszony ich rozwój fizyczny. Zatem sygnalizowana przez biegłego pomyłka nie „obciążała” oskarżonego. W tej mierze argumentacja i zarzut naruszenia przepisów postępowania jest chybiony. Z tych też względów nie sposób uznać wydanych w sprawie opinii biegłych za niewystarczające, niejasne, nielogiczne i sprzeczne wewnętrznie. Nie można także uznać, by w jakikolwiek sposób zamanifestowały się w realiach sprawy powody osłabiające zaufanie do wiedzy lub bezstronności biegłych. Nie wynika to z treści złożonych ekspertyz. To zaś, że określona opinia nie odpowiada stronie postępowania nie może być powodem do powoływania kolejnego biegłego czy zespołu biegłych pasującego stronie. W pierwszym rzędzie opinię biegłego ocenia sąd i to ten organ decyduje, czy dotychczasowa opinia jest dla niego zrozumiała, przekonująca w treści, odpowiada na pytania zakreślające jej przedmiot i granice, czy jest wewnętrznie spójna i niesprzeczna, czy nie rodzi wątpliwości co do jej merytorycznej trafności. Wszystkie opinie dopuszczone w sprawie zostały przez Sąd Rejonowy rozważone, o zasadności uczynienia ich podstawą ustaleń faktycznych w kwestiach występujących wiadomości specjalnych decydowały takie ich walory jak jasność sformułowań, siła argumentacji, wyczerpanie problematyki postawionej przez organ procesowy przed powołanym biegłym przy jednoczesnym skorzystaniu z materiałów dowodowych mogących mieć znaczenie dla wyjaśnienia tej problematyki (pełność), wzajemna koherentność prezentowanych poglądów (niesprzeczność) uwzględnienie aktualnych zapatrywań nauki. Biegli wyczerpująco odpowiedzieli na zadane im zagadnienia. Odpowiadali także na zadawane pytania. Zarówno pisemna postać opinii biegłych, jak i ich dopuszczona uzupełniająca treść ustna, nie dają podstaw do uznania za zasadne zarzutów niepełności i niejasności opinii. Obrońca oskarżonego uczestnicząc w przesłuchaniu biegłych miał możliwość zadawania pytań w związku z podniesionymi w apelacji zarzutami. Dodatkowo zauważyć trzeba, że stwierdzony stopień niepełnosprawności oskarżonego wywołany podnoszonymi w zarzucie schorzeniami neurologicznymi, był znany biegłym. Nie rzutował na poddawane przez nich ocenie dyspozycje poczytalności oskarżonego, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, biegli nie widzieli potrzeby uzupełnienia dokumentacji z leczenia. Nie sposób zgodzić się też z zarzutem apelacji, gdyż opinia miała charakter kompleksowy z udziałem specjalistów różnych dziedzin i została wydana w oparciu o akta sprawy, zawierające dokumenty z leczenia oskarżonego, jak i jego badania (także oskarżony wzywany na badanie mógł przedstawić biegłym wskazywaną przez skarżącego dokumentację medyczną z dotychczasowego leczenia także neurologicznego). Aktualne pozostaje zapatrywanie, iż art. 201 kpk nie może służyć dowolnemu mnożeniu opinii biegłych, tylko w oparciu o zapatrywania strony, której wyniki opinii biegłych nie odpowiadają. Zarówno opinia w zakresie psychiatryczno-psychologicznym, jak i seksuologicznym, tak pisemna, jak i uzupełniająca prowadziły do wniosków, które nie były wewnętrznie sprzeczne. Faktem jest, że uzupełniająca opinia biegłych została przeprowadzona w dwóch terminach rozprawy. Biegli psychiatrzy i psycholog opiniowali w dniu 4 września 2025 r., zaś seksuolog w kolejnym terminie rozprawy w dniu 18 grudnia 2025 r. Zgodnie z art. 202 § 3 kpk do udziału w wydaniu opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego w zakresie zaburzeń preferencji seksualnych powołuje się biegłego lekarza seksuologa. Treść tego przepisu w zestawieniu z art. 202 § 1 i § 2 kpk wskazuje, że dwaj biegli psychiatrzy (ewentualnie wspólnie z psychologiem, jeżeli o to wniosą biegli psychiatrzy) oraz seksuolog winni sporządzić wspólną opinię. Niewątpliwie taką sytuację należałoby uznać za pożądaną z formalnego punktu widzenia, gdyż taka opinia czyniłaby zadość tej normie. Jednakże nie jest uchybieniem sporządzenie dwóch odrębnych opinii pod warunkiem, że zarówno psychiatrzy (z psychologiem), jak i seksuolog wspólnie uczestniczyli w badaniu i diagnozowaniu oskarżonego, a następnie swoje wnioski uzgodnili. Co do zasady decydującą rolę w ustaleniu stanu zdrowia psychicznego osoby oskarżonej mają biegli lekarze psychiatrzy i ewentualnie psycholog, jednak o wpływie preferencji seksualnych na poczytalność takiej osoby ma obowiązek wypowiedzieć się właśnie powoływany odrębnie biegły seksuolog, a jego wnioski nie mogą być przy sporządzaniu opinii zespołowej pomijane (postanowienie SN z dnia 20 stycznia 2015 r., III KK 181/14). W realiach niniejszej sprawy biegli wspólnie przeprowadzili badania oskarżonego i wydali wspólną opinię pisemną. Dopiero w odpowiedziach na pytania w ustnej opinii uzupełniającej, doszło do rozdzielenia biegłych, jednak biegli psychiatrzy i psycholog wyraźnie wskazali, że na niektóre z zadawanych pytań winien wypowiedzieć się seksuolog. Na inne pytania udzielali odpowiedzi. W odrębnym terminie seksuolog uzupełnił opinię udzielając odpowiedzi na zadane mu pytania. Biegła seksuolog nie wypowiadała się na temat stanu zdrowia psychicznego oskarżonego, a jedynie na temat jego preferencji seksualnych oraz prowadzonych terapii i ich efektów, czasu trwania. W sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek wątpliwości co do stanowiska biegłych wyrażonych w ich kompleksowej wspólnej opinii biegłych sporządzonej na piśmie, zgodnie z którą [xAnon] w czasie popełnienia zarzucanych czynów miał w pełni zachowaną zdolność do rozumienia ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Biegli stwierdzili brak u oskarżonego objawów choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innych zakłóceń funkcji psychicznych. Występujące u oskarżonego złożone zaburzenia preferencji seksualnych w postaci pedofilii, fetyszyzmu, asfiksjofilii, wprawdzie przyczyniły się do popełnienia zarzucanych mu czynów, jednak biegli zgodnie stwierdzili brak wpływu wymienionych dewiacji seksualnych na stan poczytalności oskarżonego. To w opinii kompleksowej biegli zgodnie stwierdzili, że nie miał oskarżony wyłączonych bądź w znacznym stopniu ograniczonych dyspozycji poczytalności (rozumienia znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem), wykluczyli też zgodnie wpływ zaburzeń preferencji seksualnych na stan poczytalności oskarżonego. Opinia biegłych była spójna z opinią uprzednio opiniujących biegłych, z których opiniowana z nieco niezrozumiałych powodów Sąd Rejonowy „zrezygnował”, wskazując iż z uwagi na zawieszenie działalności przez biegłą seksuolog (z zapisu protokołu rozprawy nie wynika, by było to przeszkodą do uzupełniającego opiniowania przez dotychczas opiniującą biegłą, nie podważano jej kompetencji, ani bezstronności) powołuje inny zespół biegłych. Powyższe okoliczności pozwalają na przyjęcie, że wprawdzie biegli uzupełniająco nie byli przesłuchani łącznie, to jednak nie występują merytoryczne powody do podważenia poszczególnych wypowiedzi biegłych, zwłaszcza że nie doszło w czasie uzupełniającego opiniowania do podważenia wniosków końcowych kompleksowej wspólnej opinii pisemnej. W szczególności brak podstaw domagania się pozyskania nowych dowodów w części dotyczącej oceny seksuologicznej oskarżonego. Podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii neurologicznej po uzupełnieniu o dokumentację medyczną, z uwagi na wykluczenie wpływu wcześniejszych zaburzeń neurologicznych u oskarżonego na jego dyspozycje poczytalności. Stąd też brak jest podstaw do szerszego – wnioskowanego w apelacji – gromadzenia dokumentacji i opiniowania przez innych jeszcze biegłych (inne specjalności) albowiem nie miałoby to znaczenia na treść rozstrzygnięcia. W sytuacji gdy opinia biegłych jest pełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt iż opinia taka nie spełnia oczekiwał uczestników postępowania, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii (postanowienie SN z dnia 22 września 2016 r., V KK 217/16). Tym samym przy uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ocenionego przez Sąd Rejonowy jako wiarygodny, mogący stanowić podstawę dowodową czynionych ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa oskarżonego co do zarzucanych mu zachowań nie wzbudzają wątpliwości, na jakie powołuje się Skarżący. Prerogatywą bowiem Sądu jest dokonanie oceny przeprowadzonych dowodów i na podstawie tych dowodów, które uznał za wiarygodne, poczynienie ustaleń faktycznych. W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów opierając się na swoim wewnętrznym przekonaniu, mającym potwierdzenie także we wskazaniach wiedzy, doświadczenia życiowego, przedstawiając dokonaną ocenę w sposób logiczny i przekonujący w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, którym z dowodów pochodzących od osobowych źródeł dowodowych daje wiarę, a którym atrybutu wiarygodności odmawia i z jakich powodów. Skarżący w tym względzie przedstawia własną ocenę dowodów, odmienną od dokonanej przez Sąd Rejonowy, którą ocenia jako wadliwą. Tymczasem nie sposób dokonanej przez Sąd oceny zeznań zakwestionować, zwłaszcza gdy chodzi o zeznania pokrzywdzonej [xAnon], która w sposób stanowczy wskazała na swój wiek, gdy zapoznała się z udostępnianymi przez oskarżonego materiałami o charakterze pornograficznym, który wskazywał w sposób bezsprzeczny na przyjęty czas popełnienia przez oskarżonego czynu z art. 200 § 3 kk, kwestionowany przez skarżącego. Przywoływany w zarzucie rok 2017 był przez świadka rzeczywiście także wskazany, ale poprzedzony zwrotem „chyba”, co w uwzględnieniu pozostałych wypowiedzianych przez tego świadka treści, zostało przez Sąd uwzględnione w ocenie wiarygodności zeznań [xAnon] oraz pewności podstawy dowodowej czynionych ustaleń faktycznych i wyciąganych wniosków co do istotnych okoliczności z punktu widzenia elementów typu czynu zabronionego z art. 200 § 3 kk przypisanego oskarżonemu. Zarzut przy tym obrazy art. 7 kpk i w związku z tym dokonanie błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy Skarżący wykaże, że Sąd orzekający – oceniając dowody – naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ich ocenie wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Elementami, które decydują o nienaruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów są, m.in. ujawnienie w toku rozprawy głównej całokształty okoliczności sprawy (art. 410 kpk), zgodnie z regułami wskazanymi w art. 2 § 2 kpk, rozważenie wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk), argumentacja wyczerpująca o logiczna, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 kpk) zawarta w uzasadnieniu orzeczenia. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochroną art. 7 kpk, gdy nadto sąd nie orzeknie z obrazą art. 410 kpk i art. 424 kpk oraz nie uchybi dyrektywom art. 5 kpk. Tymczasem Skarżący podniesione zarzuty motywuje dokonaną przez siebie oceną materiału dowodowego, którą przeciwstawia ocenie dokonanej przez Sąd Rejonowy, a kwestionowanej w apelacji. Taki sposób argumentacji stanowi swoistą polemikę z pisemnymi motywami zaskarżonego orzeczenia, nie stanowi natomiast przekonującego wykazania naruszenia przez Sąd Rejonowy wskazywanych w zarzucie przepisów postępowania, a tym bardziej wpływu takiego naruszenia na treść zaskarżonego wyroku. To że Skarżący przedstawia własne odmienne od wyprowadzonych przez Sąd I instancji wnioski ocenne materiału dowodowego nie oznacza, że tenże Sąd naruszył reguły poprawnego wnioskowania, przez co obraził normę wynikającą z dyspozycji art. 7 kpk, a w konsekwencji ustalił sprzeczny z rzeczywistym stan faktyczny. Obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów nie może ograniczyć się do prostego jej zanegowania i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone jedynie dowody korzystne dla oskarżonego. Ta metoda kwestionowania analizy trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za skuteczną. Obowiązkiem Skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Za oczywiście niewystarczające należy tu także uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się Sąd orzekający występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie te dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń Sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione. Tymczasem Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, a wyciągając z nich wnioski opierał się na całokształcie materiału dowodowego. Ocena ta była też obiektywna, nie jak twierdzi Skarżący jednostronna. Sąd uwzględniał okoliczności korzystne dla oskarżonego i nie przeceniał okoliczności dla niego niekorzystnych. Tak dokonane oceny mieszczą się w granicach zakreślonych art. 7 kpk. Istotą zaś art. 410 kpk jest to, że Sąd wydając wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc bez pominięcia tych, które je podważają. Naruszenie art. 410 kpk może polegać na oparciu wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, albo pominięciu przy wyrokowaniu okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów (postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt III KK 372/06). Sąd rozpoznający sprawę winien bowiem opierać swoje ustalenia na dowodach przeprowadzonych na rozprawie głównej. Oznacza to, że ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione, jak również i to, że wyroku nie wolno wydać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc tych, które tezę oskarżenia potwierdzają i tych, które ją podważają. Nie sposób natomiast uznać zasadności takiego zarzutu w sytuacji, gdy Sąd prawidłowo ujawni wszystkie dowody, a jedynie części z nich nie uczyni podstawą ustaleń faktycznych ze względu na odmówienie im waloru wiarygodności. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną procesową, a mianowicie art. 7 kpk wtedy, gdy stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (wyrok SN z dnia 15 grudnia 2011 r., II KK 183/11). Nie stanowi naruszenia art. 410 kpk dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Dokonując zaś oceny dowodów Sąd Rejonowy swoje stanowisko umotywował w uzasadnieniu wyroku zgodnie z wymogami określonymi w art. 424 § 1 kpk, zaś argumentację tą jako logiczną i przekonującą podziela Sąd Okręgowy. Godzi się także przypomnieć, że zasada wynikająca z art. 410 kpk obowiązuje także przy wyciąganiu wniosków przez strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą go opierać na fragmentarycznej ocenie dowodów, z pominięciem tego wszystkiego co może prowadzić do innych wniosków. Nie ma mowy o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 5 § 2 kpk, co zarzuca Skarżący. Naruszenie zasady in dubio pro reo, statuowanej w tym przepisie, jest możliwe tylko w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Zatem gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary lub jej odmówienia ocenianym środkom dowodowym, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie w płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikających z art. 7 kpk (wyrok SN z dnia 11 października 2002 r., V KKN 221/01). Jakichkolwiek wątpliwości co do ustalonych okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów nie miał Sąd I instancji, takich wątpliwości zasadniczo także nie przedstawił Skarżący. Wprost przeciwnie wszystkie zgłoszone w zarzutach okoliczności Sąd rozstrzygnął na gruncie art. 7 kpk, logicznie i zasadnie argumentując swoje stanowisko. Sformułowana w art. 2 § 2 kpk zasada prawdy materialnej wprowadza wprawdzie w procesie karnym wymóg opierania wszelkich rozstrzygnięć na zgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych, to jednak rozumie się przez nie ustalenia udowodnione, a więc takie gdy w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzonemu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny (art. 5 § 1 kpk). Z zasady prawdy materialnej, statuowanej w art. 2 § 2 kpk, wynika wiążąca organy procesowe, niezależnie od woli stron, dyrektywa zobowiązująca do podjęcia maksymalnych starań i wyczerpania wszelkich środków – z wyłączeniem tylko takich, które byłyby sprzeczne z humanizmem i gwarancjami procesowymi – służących dotarciu do prawdy, uzyskaniu wiedzy, jak w rzeczywistości wyglądają fakty dotyczące zdarzenia objętego osądem (ujęte w skardze oskarżyciela publicznego inicjującej proces zarzuty), które następnie podlegają prawnokarnej ocenie, co nie oznacza, że w polu zainteresowania sądu niejako z urzędu mają się znaleźć wszystkie, nawet najmniej prawdopodobne ewentualne wersje. Zasada ta należy do naczelnych reguł postępowania karnego i jest skierowana do organów procesowych, zatem obowiązek dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych ciąży na wszystkich organach postępowania, który wiązany jest z obowiązkiem przeprowadzania dowodów z urzędu. Natomiast nie jest obowiązkiem sądu działać za stronę, gdy ma ona wykwalifikowanego obrońcę, a nie zachodzi obawa postąpienia sądu wbrew zasadzie prawdy materialnej. Zarzut naruszenia art. 2 § 2 kpk nie może być samoistnym zarzutem apelacyjnym. Przestrzeganie naczelnych zasad procesu karnego jest bowiem gwarantowane w przepisach szczególnych i dopiero wskazanie naruszenia tych szczególnych przepisów, zawierających konkretny nakaz lub zakaz, który został np. zignorowane, opacznie zrozumiany lub nie doszło do jego zastosowania, może uzasadniać zarzut odwoławczy. Taki zarzut musi wskazywać na uchybienia regulacjom szczegółowym, a na takie nie wskazuje Skarżący. Podniesione w apelacji zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne.

120 Wniosek

121 o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez wydanie wyroku w związku z art. 69 kk, ewentualnie

122 o odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania, ☐ zasadny

123 ☒ częściowo zasadny

124 ☐ niezasadny

125 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 0.1Sformułowane przez Skarżącego wnioski, zważywszy na poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne, po uprzednio przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i prawidłowej z zachowaniem art. 7 kpk oceny dowodów i wyciągnięciu logicznych wniosków odnośnie do prawnokarnej oceny zachowań zarzuconych oskarżonemu, z uwagi na kompletność przeprowadzonych dowodów brak jest podstaw do uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Brak też powodów uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania. Na przyczyny takiego postąpienie Skarżący nie wskazuje. Jednocześnie w uwzględnieniu całokształtu zgromadzonych dowodów i ich oceny brak jest powodów do odmiennego orzeczenia co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów. Sformułowane przez Skarżącego wnioski nie są zasadne. Natomiast postulat zmiany zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności zasługiwał na uwzględnienie. Instytucja zawieszenia wykonania kary jest środkiem polityki karnej, umożliwiającym osiągnięcie określonych celów, w szczególności zapobieżenie ponownemu popełnieniu przestępstwa przez oskarżonego. Cel ten można osiągnąć często nie tylko przez karanie za popełnienie przestępstwa a więc zadawanie dolegliwości, ale też poprzez dawanie sprawcy szansy, polegającej na tym że wyrządzone przez niego zło może mu być darowane w całości lub w części pod warunkiem przestrzegania porządku prawnego i wykonania nałożonych na niego zobowiązań. Ocena możliwości zastosowania wobec sprawcy dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary powinna wynikać nie tylko ze stwierdzenia wystąpienia samych przesłanek tej instytucji, ale winna również uwzględniać konsekwencje tak ukształtowanej kary w kontekście ogólnych dyrektyw jej wymiaru (wyrok SN z dnia 19 marca 2020 r., I KA 8/19). Z art. 69 § 1 kk wynika, że sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli oskarżony w czasie popełnienia przestępstw nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Dotychczasowa postawa i sposób życia oskarżonego wskazują, że mimo niewykonania kary zostaną osiągnięte cele kary, a w szczególności nie powróci ponownie na drogę przestępstwa. Stąd przy częściowej zasadności zarzutu naruszenia tego przepisu poprzez jego niezastosowanie, wniosek o zmianę orzeczenia w postulowanym kierunku jest zasadny.

126 4.

127 OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.

128 Wpływ intertemporalnych zmian przepisów prawa na kwalifikacje prawne i stosowaną ustawę Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

129 Zważywszy na czas popełnienia przypisanych oskarżonemu czynów oraz czas orzekania przez Sąd Rejonowy zauważyć należy, iż przepisy obowiązujące w czasie popełnienia zarzucanych oskarżonemu czynów były względniejsze dla oskarżonego, zwłaszcza wobec zaostrzających reguły wymiaru kar dyrektywy art. 53 kk ustawą z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2022 r., poz. 2600 ze zm.) obowiązującą od 1 października 2023 r. nakazywały zastosowanie przepisów obowiązujących w czasie popełnienia czynów jako względniejszą, a wyrazem uzewnętrzniającym tą okoliczność winno być przywołanie art. 4 § 1 kk w kwalifikacjach prawnych skazania, podstawach wymiaru kar jednostkowych i kary łącznej, środków karnych oraz przepadku. 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

130 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11.

131 Przedmiot utrzymania w mocy

132 Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 31 grudnia 2025 r. (sygn. akt II K 789/22), którym Sąd ten uznał oskarżonego [xAnon] za winnego popełnienia: 

133 występku z art. 202 § 4a kk polegającego na tym, że oskarżony w okresie od bliżej nieustalonego dnia do dnia 9 października 2018r. w [xAnon] na dysku przenośnym [xAnon] model [xAnon] SN:[xAnon] ([xAnon]) danych posiadał [xAnon] zdjęć przedstawiających treści pornograficzne z udziałem małoletnich. Za tak przypisany czyn Sąd na podstawie art. 202 § 4a kk orzekł karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; występku z art. 200 § 3 kk polegającego na tym, że oskarżony w bliżej nieustalonym czasie nie później niż do końca 2016r. w bliżej nieustalonym miejscu za pośrednictwem komunikatora [xAnon] z konta [xAnon] rozpowszechniał filmy zawierające treści pornograficzne w sposób umożliwiający małoletnim poniżej lat 15 w tym [xAnon] zapoznanie się z nimi. Za tak przypisany czyn Sąd na podstawie art. 200 § 3 kk orzekł karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczone kary jednostkowe Sąd połączył i w ich miejsce orzekł na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk karę łączną 1 roku pozbawienia wolności. Jednocześnie tym samym wyrokiem na podstawie art. 41 § 1a kk Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonego zakaz zajmowania wszelkich stanowisk i wykonywania wszelkich zawodów i działalności związanych z wychowaniem, edukacją i opieką nad małoletnimi na okres 5 lat, jak również na ten sam okres 5 lat, na podstawie art. 41a § 2 kk Sąd orzekł zakaz przebywania w miejscach, gdzie sprawowana jest opieka nad małoletnimi. Tym samym wyrokiem na podstawie art. 44 § 2 kk Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/32/20/P pozycja 3 (k. 779). Sąd Odwoławczy zaaprobował rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w przedmiocie kosztów sądowych, które na zasadzie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego [xAnon] na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 11 518,85 zł. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

134 Nie było żadnych merytorycznych czy formalnych racji, które przemawiałyby za koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w całości jak postulował Skarżący. Sąd Rejonowy wykorzystał w toku rozprawy istniejące możliwości weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy oparł orzeczenie na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym w toku poprawnie przeprowadzonego postępowania sądowego, bez zarzucanej wadliwości w zakresie przeprowadzania dowodów z opinii biegłych, która miałaby mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. W tym zakresie podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, jak również wskazywanych przepisów prawa materialnego nie był zasadny. Dokonana zaś ocena dowodów mieści się w granicach zakreślonych dyspozycją art. 7 kpk. W uzasadnieniu, Sąd meriti poddał analizie zebrane dowody, w sposób w przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawił, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które włączył do podstawy faktycznej wyroku. Kontrola instancyjna nie potwierdziła zasadności podniesionych w środku odwoławczym uchybień, w szczególności zaś ich wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych opierając się na całokształcie materiału dowodowego, a wyciągając trafne wnioski poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, z których wyciągnął słuszne wnioski co do występujących podstaw przypisania oskarżonemu zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Przy braku podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji w tym zakresie, w jakim doszło do przypisania sprawstwa, karygodności i zawinienia oraz wymiaru kar jednostkowych i kary łącznej oraz środków karnych i przepadku brak jest merytorycznych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Oparcie zaś orzeczenia na kompletnym materiale dowodowym, przy braku wystąpienia przyczyn z art. 439 kpk i art. 440 kpk sprawia, że nie ma podstaw do przekazania sprawy do ponownego jej rozpoznania po uprzednim uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości. Sąd Odwoławczy mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 437 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego ze zmianą wskazaną poniżej.

135 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11.

136 Przedmiot i zakres zmiany

137 Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: podstawy prawne przypisanych oskarżonemu występków oraz podstawy wymiaru kar, środków karnych i przepadku uzupełnił o art. 4 § 1 kk (pkt I a sentencji). Sąd Odwoławczy zmieniając zaskarżony wyrok wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego [xAnon] kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk oraz art. 70 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk, warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat, a na podstawie art. 73 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego (pkt Ib sentencji). Zwięźle o powodach zmiany

138 Z przyczyn wskazanych w pkt 4 uzasadnienia konieczność zastosowania reguł prawa intertemporalnego nakazywała uzupełnienie podstaw prawnych o art. 4 § 1 kk. Uwzględnienie zarzutu i wniosku apelacji w części odnoszącej się do postulatu warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej legło u podstaw dokonanej zmiany (pkt 3 ppkt 1a uzasadnienia). Warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego [xAnon], przy spełnieniu warunków z art. 69 § 1 kk, w szczególności zaś wymierzenie kary (łącznej) nieprzekraczającej jednego roku pozbawienia wolności, gdy oskarżony w czasie popełnienia przypisanych mu przestępstw nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, a w szczególności zapobieżeniu powrotowi do przestępstwa. Warunkowe zawieszenie wykonania kary na okres próby 2 lat, z dozorem kuratora sądowego w tym okresie, jest wystarczające dla uzyskania wobec oskarżonego celów kary. Tak wymierzona oskarżonemu kara jest odpowiednio wyważona i stanowi trafną reakcję karną, współmierną do stopnia winy oskarżonego, jak i do stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów. Jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności może być zastosowane tylko wobec sprawców, co do których istnieje pozytywna prognoza resocjalizacyjna na przyszłość. Ich dotychczasowa postawa i sposób życia muszą zatem wskazywać na to, że mimo niewykonania kary, zostaną osiągnięte jej cele, a w szczególności, iż sprawca nie powróci ponownie na drogę przestępstwa. W ocenie Sądu Odwoławczego taka sytuacja zachodzi w stosunku do oskarżonego [xAnon]. Jego dotychczasowy sposób życia pozwala wyciągnąć wniosek, iż zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby dwóch lat pozwoli na osiągnięcie wymaganych celów kary. Zważyć też należy, że oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną. Jego postawa prezentowana w ciągu długo trwającego postępowania zasadnie dowodzi, że przestrzega on porządku prawnego, podejmuje niezbędne dla zapewnienia niepowrotności do podobnych przestępstw dobrowolnie i z dużym zaangażowaniem działania związane z zabieganiem o prowadzenie terapii. Zakreślony okres próby, oddanie pod dozór kuratora w połączeniu ze środkami orzeczonymi przez Sąd Rejonowy (utrzymanymi w mocy zakazami zajmowania określonych stanowisk i wykonywania zawodów oraz prowadzenia działalności związanych z wychowanie, edukacją i opieką nad małoletnimi, jak i zakaz przebywania w miejsca, gdzie sprawowana jest opieka nad małoletnimi, jak również orzeczonym przepadkiem), tym bardziej zobliguje oskarżonego tak do wykonania ciążących na nim obowiązków, jak i do przestrzegania porządku prawnego. O możliwości zastosowania tej instytucji prawa karnego materialnego decydują nie tylko przesłanki wymienione wprost w art. 69 § 1 i § 2 kk, ale także względy słuszności i celowości karania. Sąd jest zobowiązany uwzględniać dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk, w tym wziąć także pod uwagę kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Te względy nie sprzeciwiały się zastosowaniu wobec oskarżonego, przy spełnieniu determinant odnoszących się do prewencji indywidualnej, resocjalizacyjnego i wychowawczego oddziaływania) instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności. Nie każda z dyrektyw ogólnych (wina stopień społecznej szkodliwości czynów, prewencji szczególnej i ogólnej) musi być uwzględniona w każdym przypadku w jednakowym stopniu (wyrok SA w Poznaniu z dnia 12 lipca 2022 r., II AKa 44/22). Kara powinna realizować zarówno cel społecznego oddziaływania, jak i cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonego. Karą współmierną i sprawiedliwą jest tylko kara wymierzona z uwzględnieniem wszystkich dyrektyw wymiaru kary i wszystkich okoliczności obciążających i łagodzących. Orzeczona kara tylko wówczas osiągnie stawiane przed nią cele, gdy zostanie ukształtowana zgodnie z tzw. dyrektywą sprawiedliwościową, która nakazuje w ramach sędziowskiego uznania wymierzyć karę proporcjonalną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynów. Nie pozwala ona sędziemu na wymierzanie kary powyżej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów. Nie pozwala również na wymierzenie kary powyżej tych kryteriów (wyrok SA w Gdańsku z dnia 31 maja 2022 r., II AKa 98/22). Orzeczona wobec oskarżonego kara łączna jednego roku pozbawienia wolności, której wykonanie jest warunkowo zawieszone na 2-letni okres próby, z dozorem kuratora sądowego, wskazane kryteria spełnia. Jednocześnie dyspozycje art. 74 kk i art. 75 kk przewidując możliwości dokonywania stosownych zmian w zakresie warunków stosowanego środka probacyjnego, po zarządzenie wykonania warunkowo zawieszonej kary, stanowią gwarancję realizację celów kary i jednocześnie brak poczucia bezkarności, pozostającego w okresie próby oskarżonego i jego zachowania pod kontrolą kuratora sądowego.

139 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1.

140 ☐ art. 439 k.p.k.

141 Zwięźle o powodach uchylenia

142 2.1.

143 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

144 Zwięźle o powodach uchylenia

145 3.1.

146 Konieczność umorzenia postępowania

147 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

148 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1.

149 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

150 Zwięźle o powodach uchylenia

151 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

152 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

153 Przytoczyć okoliczności

154 6.

155 Koszty Procesu

156 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

157 Przytoczyć okoliczności

III

158 Wobec nieuwzględnienia w znacznej mierze zarzutów i wniosków apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku skazującego [xAnon] za zarzucane mu czyny, stosownie do dyspozycji art. 636 § 1 kpk, koszty procesu za postępowanie odwoławcze obciążają oskarżonego. Mając jednak na względzie dyspozycję art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych, Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego [xAnon] od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a poniesionymi w tym zakresie wydatkami obciążył Skarb Państwa. 7.

PODPIS

159 SSO Waldemar Nycz SSO Grażyna Artymiak SSR del. Dorota Rutkowska 0.11.3. Granice zaskarżenia

160 Kolejny numer załącznika

161 1

162 Podmiot wnoszący apelację

163 Obrońca oskarżonego [xAnon]

164 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 31 grudnia 2025 r. (sygn. akt II K 789/22) 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

165 ☒ na korzyść

166 ☐ na niekorzyść

167 ☒ w całości

168 ☐ w części

169 ☐co do winy

170 ☐co do kary

171 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

172 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k.

173 ☐brak zarzutów

174 0.11.4. Wnioski

175 ☒uchylenie

176 ☒zmiana