Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2015 r., II SA/Wr 526/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2015 r., II SA/Wr 526/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2015r. sprawy ze skargi Spółdzielni A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 18726 zł (słownie: osiemnaście tysięcy siedemset dwadzieścia sześć zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni A. (dalej jako: "Spółdzielnia"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą orzeczono o przekształceniu w prawo własności prawo użytkowania wieczystego, przysługującego Spółdzielni, w odniesieniu do nieruchomości gruntowej położonej we W. "przy ul. P. i ul. P.", oznaczonej geodezyjnie jako działki gruntu o numerach [...] i [...], AM-33, w obrębie S., o powierzchni 1925 m2, dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy dla W.-K. IV Wydział Ksiąg Wieczystych księga wieczysta o numerze [...]. W podstawie prawnej decyzji Kolegium podano art 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2, ust. 3 i ust. 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r. poz. 83).

3 W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazano, że organ pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni orzekł o przekształceniu w prawo własności, przysługującego Spółdzielni prawa użytkowania wieczystego opisanej na wstępie nieruchomości gruntowej (pkt 1 rozstrzygnięcia). Organ pierwszej instancji ponadto, w punkcie drugim rozstrzygnięcia, ustalił opłatę z tytułu przekształcenia praw rzeczowych w kwocie 1.150.820,00 zł i określił warunki jej zapłaty, a w punkcie trzecim odmówił udzielenia 50% bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia.

4 W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy, po zreferowaniu przebiegu postępowania przed organem pierwszej instancji, podał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (zwanej dalej "ustawą"). Stosownie do art 1 ust. 1 ustawy, osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. W rozpatrywanej sprawie - jak wynika z zebranego materiału dowodowego - prawo użytkowania wieczystego opisanej na wstępie nieruchomości gruntowej ustanowione zostało na podstawie umowy z dnia 24 kwietnia 1997 r. (repertorium [...]), zawartej między Gminą W. a Spółdzielnią. Spełnione zostały zatem przesłanki do wydania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości określone w powołanym przepisie ustawy.

5 Następnie Kolegium omówiło treść art. 4 ustawy oraz art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz. U. z 2014. poz. 518, ze zm.) i zasady dokonywania wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Podano, że w toku postępowania odwoławczego - na podstawie art 136 Kpa - zlecono przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie sporządzonej wyceny nieruchomości z dnia 18 marca 2013 r., poprzez sporządzenie operatu szacunkowego z dnia 30 maja 2014 r. Kolegium oceniło, że opinia biegłego sporządzona w dniu 30 maja 2014 r. stanowi swoistą aktualizację wartości rynkowej prawa własności nieruchomości gruntowej i prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, spowodowanej upływem czasu od daty dokonania pierwszej wyceny gruntu. Wobec tego przyjęto, że wartość jednostkowa 1m2 gruntu wyniosła 1739,21 zł (1708,57 zł - wg operatu z 18 marca 2013 r), zaś wartość prawa własności nieruchomości gruntowej 3347980 zł (3289000 zł - wg operatu z 18 marca 2013 r.). Wartość prawa użytkowania wieczystego obciążającego nieruchomość gruntową obliczono i określono w kwocie 2160450 zł (2138180 zł -wg operatu z 18 marca 2013 r.). Różnica wartości prawa własności nieruchomości gruntowej i prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, stanowiąca podstawę do ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia, to kwota 1187530 zł (1150820 zł - wg operatu z 18 marca 2013 r.). Podsumowując tę część rozważań Kolegium stwierdziło, że sporządzone w sprawie operaty szacunkowe z dnia 30 maja 2014 r. i z dnia 18 marca 2013 r. nie budzą zastrzeżeń co do wymogów stawianych przez obowiązujące przepisy prawa.

6 Kolegium stwierdziło za to, że zastrzeżenia strony odwołującej się, czyli Spółdzielni, dotyczyły rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji zawartego w pkt 3 decyzji, czyli odmowy udzielenia bonifikaty w wysokości 50% od opłaty z tytułu przekształcenia, przewidzianej w art 4 ust. 10 ustawy. Stosownie do art. 4 ust. 10 ustawy, w odniesieniu do nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków, opłatę, o której mowa w ust. 1, obniża się o 50%. Wskazano przy tym, że z tytułu przekształcenia praw rzeczowych na podstawie ustawy stronie nie przysługują inne bonifikaty przewidziane, czy to w ustawie czy uchwale Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie udzielania bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2011 r. Nr 248, poz. 4449).

7 Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, według którego bonifikata przysługuje w razie, gdy nieruchomość gruntowa lub jej część została wpisana do rejestru zabytków, a także zapatrywanie, że opisana na wstępie nieruchomość gruntowa nie jest wpisana do rejestru zabytków. Jak bowiem wynika z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] r. w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków, orzeczono: "wpisać do rejestru zabytków województwa wrocławskiego pod numerem rejestru [...] następujące dobro kultury: dwa domy handlowe przy ul. Ś. nr [...] i przy ul. P.nr [...] we W. w granicach działki geodezyjnej nr 61 przy ul. Ś. - róg P., obręb S.". Analiza treści zarówno rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia ww. decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] r., prowadzi do oceny, że przedmiotem wpisu dobra kultury (aktualnie zabytku) do rejestru były dwa domy handlowe usytuowane przy ul. Ś. nr [...] i przy ul. P.nr [...] we W.. Wpisowi do rejestru nie podlegał natomiast grunt w granicach działki ewidencyjnej nr 61, na którym te domy zostały wzniesione. Sama decyzja o wpisie nie wypowiada się na temat cech zabytkowych gruntu.

8 Kolegium stwierdziło, że grunt, o ile nie został poddany przeobrażeniom związanym z działalnością człowieka nadającym mu cechy warte ochrony prawnej, z założenia nie stanowi zabytku. Przedmiotem przekształcenia jest natomiast nieruchomość gruntowa i to z przekształceniem prawa do tej właśnie nieruchomości związana jest konieczność poniesienia opłaty. Możliwość przyznania (na zasadach związania) bonifikaty z tytułu wpisania nieruchomości do rejestru zabytków może mieć miejsce w razie wpisania nieruchomości gruntowej do rejestru zabytków. Warunku tego nie spełnia nieruchomość gruntowa (jej część) będąca dotychczas w użytkowaniu wieczystym strony odwołującej się. Nie było zatem podstaw do uwzględnienia odwołania.

9 W końcowej części uzasadnienia decyzji Kolegium wskazano, że zauważając zmianę wartości prawa własności nieruchomości gruntowej i prawa użytkowania wieczystego nie zmieniło treści decyzji organu pierwszej instancji w zakresie ustalenia wysokości opłaty. Zmiana taka bowiem, wobec zwiększenia się różnicy między wartościami obu praw, oznaczałaby podniesienie opłaty z tytułu przekształcenia z kwoty 1150820 zł do kwoty 1187530 zł. W ocenie Kolegium, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podwyższenie opłaty oznaczałoby naruszenie zakazu reformationis in peius, o którym mowa w art. 139 Kpa.

10 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniosła Spółdzielnia A..

11 Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 4 ust. 10 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i w konsekwencji dokonanie bezzasadnej odmowy udzielenia skarżącej 50% bonifikaty od opłaty należnej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności; 2) art. 9 ust 4 ustawy o ochronie zabytków przez przyjęcie, że zabytkowa część składowa nieruchomości nie uzasadnia wpisu gruntu do KW w granicach ustalonych w decyzji 3) art. 2 i 5 pkt 1 i 11; art. 8 ust. 1 pkt 3 i art. 14 ust 1 pkt 1 ustawy o ochronie dóbr kultury przez ustalenie, że wpis do rejestru zabytków dwóch domów handlowych w granicach działki nr 61 ma znaczenie wyłącznie ewidencyjne i nie dotyczy zabytków nieruchomych; 4) art. 47 i 48 k.c. przez ustalenie, że zabytkowa część składowa gruntu nie ma wpływu na charakter zabytkowy gruntu; 5) art. 15 k.p.a. przez naruszenie zasady dwuinstancyjności i rozpatrzenie sprawy w części w której nie była zaskarżona; 6) art. 16 k.p.a. przez naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych; 7) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez działanie z urzędu i ponowne orzeczenie w zakresie, w którym część decyzji organu I instancji uzyskała już przymiot ostateczności; 8) art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie; 9) art. 75, 76 i 77 KPA przez niewłaściwe podejście do zebranego materiału oraz nieuwzględnienie wskazanych przez stronę dowodów.

12 Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

13 W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Spółdzielnia w odwołaniu od decyzji Prezydenta W. zaskarżyła wyłącznie punkt 3 decyzji pierwszoinstancyjnej, to jest część decyzji o odmowie udzielenia 50-procentowej bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wobec tego Kolegium nie było umocowane do rozstrzygania w przedmiocie niezaskarżonej części decyzji pierwszoinstancyjnej, bo w zakresie pkt 1 i pkt 2 decyzja Prezydenta W. uzyskała przymiot ostateczności.

14 Nadto Spółdzielnia podniosła, że organy wadliwie odmówiły jej udzielenia ww. bonifikaty, gdyż błędnie Kolegium oceniło charakter i skutki wpisu dobra kultury do rejestru zabytków, co pozbawiło Spółdzielnię należnej jej bonifikaty. Zdaniem skarżącej, przedmiotem wpisu do rejestru zabytków są budynki wraz z gruntem w granicach murów obwodowych.

15 Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. Jednocześnie poinformowano, że Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. wstrzymało wykonanie zaskarżonej decyzji.

16 Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 15 października 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i wnioski w niej zawarte oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

18 Zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić, jednak nie z powodów wskazanych w skardze. Zgodnie bowiem z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

19 Sąd zważył, że podstawą materialnoprawną decyzji organów obu instancji były przepisy art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 2-3 i ust. 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r. poz. 83). Przepis art. 1 ust. 1 ustawy stanowi, że osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Prawidłowo przy tym organy obu instancji ustaliły, że Spółdzielnia była podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem z dnia 4 lutego 2013 r. o przekształcenie użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności. Stan prawny sprawy uległ jednak zmianie po wydaniu zaskarżonej decyzji Kolegium.

20 Sąd wziął bowiem z urzędu pod uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. K 29/13, którego sentencję opublikowano w Dz.U. z 2015 r. poz. 373, a sprostowano postanowieniem TK z dnia 25 marca 2015 r., sygn. K 29/13 (zob. ZU OTK z 2015 r. Nr 3A, poz. 28 i 41) orzekł, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83) w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto: a) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji, b) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, nie jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji.

21 W uzasadnieniu wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzono, że "Skutkiem stwierdzenia przez Trybunał zakresowej niezgodności art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu z 2005 r. z art. 2 Konstytucji oraz – w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego – z art. 165 ust. 1 Konstytucji jest brak podstawy prawnej dla przekształcenia, w trybie administracyjnym, prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Skutek ten jest ograniczony tylko do tych sytuacji, w których – do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2011 r., czyli na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów – użytkownikowi wieczystemu nie przysługiwało uprawnienie do żądania przekształcenia. Wyłączenie ustawowej podstawy uwłaszczenia obejmuje przede wszystkim osoby prawne, z wyjątkiem: 1) spółdzielni mieszkaniowych będących właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży położonych na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste i 2) tych osób prawnych, którym – jako właścicielom lokali – służył związany z prawem własności udział w użytkowaniu wieczystym gruntu. Tylko te dwie kategorie osób prawnych znalazły się bowiem w kręgu beneficjentów uwłaszczenia w ustawie o przekształceniu z 2005 r., w jej pierwotnym kształcie (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2). Pozostałe osoby prawne uzyskały ten przywilej bez żadnego konstytucyjnego uzasadnienia, na mocy przepisu uznanego przez Trybunał za niezgodny z Konstytucją.". Można więc powiedzieć, że od ogłoszenia tego wyroku skarżąca Spółdzielnia przestała być podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nieruchomości opisanej na wstępie.

22 Oceniając skutek wydania przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego po wydaniu zaskarżonej decyzji SKO we W., ale przed dokonaniem kontroli sądowoadministracyjnej tejże decyzji Sąd w składzie rozpoznającym skargę przyjął, że zgodnie z art. 190 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w toku postępowania sądy (w tym sądy administracyjne) związane są powszechną mocą obowiązującą orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, które są elementem kształtującym stan prawny oceniany przez sąd. Zatem w sytuacji, w której po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja, sąd administracyjny powinien zastosować bezpośrednio przepisy art. 190 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP i uwzględnić wyrok Trybunału nie będąc związanym treścią zarzutów podniesionych w skardze. Podzielić w tym zakresie w całości wypada argumentację przedstawioną w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OPS 9/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r. nr 2, poz. 16) w zakresie mocy obowiązującej wyroku TK w toku postępowania sądowoadministracyjnego.

23 Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba powiedzieć, że oddziaływanie cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego na sytuację procesową skarżącej Spółdzielni, która zainicjowała sądową kontrolę zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie następuje przede wszystkim poprzez normę zawartą w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uchylenie przez sąd decyzji możliwe jest w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W razie stwierdzenia takowego naruszenia prawa możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. W art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., chodzi więc o jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa, a jedynym ograniczeniem zastosowania tego przepisu jest to czy naruszenie określonej normy daje, czy nie daje podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Przy czym jedną z podstaw wznowienia postępowania administracyjnego jest orzeczenie przez TK o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego wydano decyzję, z Konstytucją (zob. art. 145a § 1 k.p.a.).

24 Trzeba przy tym pamiętać, że kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w rozumieniu art. 184 Konstytucji RP i art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych obejmuje ocenę zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego co do zgodności z przepisami, które mają zastosowanie w danej sprawie administracyjnej. Nie można jednak pojęcia "naruszenia prawa", o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Tak więc w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się przy tym, że nie ma podstaw do twierdzenia, iż zakres zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. jest zawężony do tych przyczyn wznowienia postępowania, które są skutkiem naruszenia prawa tkwiącego w samym kontrolowanym postępowaniu administracyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 10 października 2013 r., I OSK 1573/13; z dnia 5 października 2011 r., II OSK 1281/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

25 Reasumując, Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie przyjął, że zasada, wedle której sądy administracyjne dokonują kontroli zaskarżonego aktu na podstawie przepisów obowiązujących w dniu jego wydania nie ma zastosowania w przypadku derogacji przepisu dokonanej przez orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, co wynika to z dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Jeżeli więc w toku postępowania sądowoadministracyjnego zapadnie wyrok stwierdzający niekonstytucyjność normy, na której oparto decyzję administracyjną, istnieje konieczność uchylenia takiej decyzji (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1002/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

26 W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że już sam fakt uznania przez Trybunał Konstytucyjny przepisu, który był podstawą prawną rozstrzygnięć organów obu instancji za niezgodny z Konstytucją, zwalnia z oceny zasadności pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze. Deliberowanie o podniesionych zarzutach wykraczałoby bowiem w tej sytuacji poza granice sprawy, która na skutek cytowanego wyroku TK stała się sprawą rozpoznania wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości złożonego przez podmiot – aktualnie – nieuprawniony na gruncie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., w rozumieniu ustalonym przez TK w cytowanym już wyroku. Nie jest zatem rolą Sądu w niniejszej sprawie wyrażanie poglądów prawnych, które w niniejszej sprawie nie będą mogły być zastosowane przez organy administracji publicznej rozpoznające ponownie (na skutek niniejszego wyroku) wniosek Spółdzielni o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

27 Kończąc należy wskazać, że akt normatywny uchylony (w całości lub w części) na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego traci cechę domniemania konstytucyjności. Wzruszenie tego domniemania następuje już z momentem ogłoszenia wyroku Trybunału i nie ma już żadnych wątpliwości, że taki akt nie spełnia standardów konstytucyjnych. Zatem na skutek orzeczenia o niekonstytucyjności aktu normatywnego następuje zmiana stanu prawnego w danej konkretnej sprawie administracyjnej czy sądowoadministracyjnej. Obalenie domniemania konstytucyjności przepisu będącego podstawą prawną rozstrzygnięć organów obu instancji wyklucza więc kontynuowanie postępowania administracyjnego w dotychczasowym kształcie.

28 Rolą organów obu instancji będzie zatem uwzględnienie argumentacji prawnej wyrażonej przez Sąd i zakończenie postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem Spółdzielni z dnia 4 lutego 2013 r. w taki sposób, by odzwierciedlić brak możliwości dokonania przekształcenia, o które wystąpiła Spółdzielnia.

29 Wobec powyższego Sąd orzekł jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. lit. b w związku z art. 135 p.p.s.a. W pkt II wyroku orzeczono stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a., a na zasądzony zwrot kosztów postępowania składają się kwoty: 11.509 zł z tytułu wpisu sądowego od skargi oraz kwota 7.217 zł stanowiąca wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym, wraz ze zwrotem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.