Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 24 kwietnia 2026 r., I C 1001/25

wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 24 kwietnia 2026 r., I C 1001/25

Tekst

1 Sygn. akt: I C 1001/25 upr

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 24 kwietnia 2026 r.

3 Sąd Rejonowy w T. I Wydział Cywilny

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący:

6 asesor sądowy P. K.

7 Protokolant:

8 starszy sekretarz sądowy K. K.

9 po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2026 r. w T.

10 na rozprawie

11 sprawy z powództwa (...) w G.

12 przeciwko P. Ż.

13 o zapłatę

14 I. zasądza od pozwanego P. Ż. na rzecz powoda (...) w G. kwotę 1 298,45 zł (tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt osiem złotych czterdzieści pięć groszy) z odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 17 czerwca 2025 roku do dnia zapłaty;

15 II. w pozostałej części powództwo oddala;

16 III. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1 156,42 zł (tysiąc sto pięćdziesiąt sześć złotych czterdzieści dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Uzasadnienie

17 Powód (...) w G. wniósł przeciwko pozwanemu P. Ż. w dniu 3 czerwca 2025 roku pozew o zapłatę kwoty 9 413,34 zł wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 8 857,53 zł od dnia 11 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 555,81 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

18 W uzasadnieniu pozwu powód podał, że w dniu 11 czerwca 2023 roku pozwany zawarł z (...) S.A. umowę pożyczki (...). Powód wskazał, że pozwany zawarł umowę pożyczki przez Internet. Powód podał, że na mocy zawartej umowy pozwany zobowiązał się do zwrotu pożyczki wraz z należnościami ubocznymi w łącznej wysokości 10 924,80 zł. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 7 100 zł, na całkowity koszt pożyczki składały się ustalone w umowie pozaodsetkowe koszty pożyczki w kwocie 2 136,67 zł oraz odsetki umowne w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za cały okres obowiązywania umowy w kwocie 1 688,13 zł. Umowa miała zostać zawarta na okres 24 miesięcy i miała być spłacana ratalnie. Pożyczkodawca wezwał pozwanego do zapłaty zaległości, po czym pismem z dnia 7 grudnia 2023 roku wypowiedział umowę pożyczki. Powód wskazał też, że pożyczkodawca w dniu 28 marca 2024 roku dokonał przelewu wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki na rzecz powoda. Powód natomiast pismem z dnia 18 kwietnia 2024 roku poinformował pozwanego o dokonanej cesji wierzytelności. Powód wskazał, że pozwany dokonał częściowej spłaty zadłużenia w łącznej wysokości 3 201,55 zł. Powód wskazał też, że na kwotę 9 413,34 zł dochodzoną pozwem składają się:

19 - kwota 8 857,53 zł z tytułu niespłaconej do chwili obecnej pożyczki,

20 - kwota 382,27 zł z tytułu niespłaconych do chwili obecnej odsetek umownych w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych wynikających z zawartej umowy pożyczki naliczonych za faktyczny okres kredytowania,

21 - kwota 173,54 zł z tytułu odsetek za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczonych od poszczególnych niespłaconych rat od dnia ich wymagalności do dnia 8 grudnia 2023 roku oraz od całości pozostałej do spłaty kwoty pożyczki od dnia 9 grudnia 2023 roku do dnia 11 stycznia 2024 roku.

22 Powód podał też, że pożyczkodawca może zaoferować swoim klientom możliwość zawarcia umowy A. S. A.z Pakietem T. oraz A. z Pakietem D.. Powód wskazał, że konsument może wraz z umową pożyczki zawrzeć odrębną umowę sprzedaży pakietu interesujących go usług (np. medycznych). Powód zaznaczył też, że na etapie przedkontraktowym zostały pożyczkobiorcy udzielone wszystkie niezbędne informacje dotyczące zawieranej odrębnej umowy sprzedaży pakietu wybranych przez niego usług, m. in. co składa się na koszty oraz zakres danego pakietu usług, a także o istniejącej możliwości odstąpienia od umowy. Powód twierdził też, że wszystkie informacje, w tym również o wszelkich należnych opłatach zostały przekazane w sposób zrozumiały, jasny i klarowny w czasie umożliwiającym zapoznanie się z ich treścią. Powód twierdził też, że pożyczkodawca doręczył na trwałym nośniku dokumenty dotyczące wybranego przez klienta pakietu usług (k. 4-8).

23 Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2025 roku przewodniczący zwrócił pozew na podstawie art. 130² § 1 k.p.c. i art. 130 ¹a § 1 k.p.c. (k. 74).

24 Powód wywiódł zażalenie na zarządzenie przewodniczącego z dnia 13 lipca 2025 roku domagając się jego uchylenia, nadania sprawie biegu oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (k. 89-90v). Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2026 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VIII Cz 468/25 (k. 101) Sąd Okręgowy w T. uchylił zaskarżone zarządzenie w całości.

25 W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powód wniósł na wypadek uwzględnienia powództwa o rozłożenie świadczenia zasądzonego na rzecz powoda na możliwie największą liczbę miesięcznych rat.

26 Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, że nie został poinformowany o cesji wierzytelności dochodzonych w niniejszej sprawie na rzecz powoda. Pozwany zaznaczył, że powód wysłał pismo informujące o zawarciu umowy cesji wierzytelności pod adres: ul. (...) w T., choć mieszkanie, w którym mieszka pozwany znajduje się w domu wielorodzinnym, a więc pismo nie mogło dotrzeć do niego bez wskazania dokładnego numeru mieszkania. Pozwany zaznaczył, że w otrzymanym przez niego odpisie pozwu i załączników widnieje jedynie nieuzupełniona treść umowy mającej stanowić podstawę roszczeń powoda. Pozwany wskazał, że w umowie nie zostało wskazane jaką kwotę jest rzekomo zobowiązany zwrócić pierwotnemu wierzycielowi i w konsekwencji jaką przejął powód. Pozwany podkreślił, że powód nie podjął próby pozasądowego rozwiązania sporu, przez co w sytuacji, w której pozwany nie miał i nie mógł mieć wiedzy o tym, iż nastąpiła cesja, a umowa pożyczki została wypowiedziana, nie mógł w ogóle dokonać wpłaty jakiejkolwiek kwoty. Zdaniem pozwanego postawa wskazanych w aktach sprawy instytucji finansowych była świadoma i celowa, nastawiona na zwiększenie kosztów związanych ze spłatą należności. Zdaniem pozwanego roszczenia powoda nie zasługują na uwzględnienie, bowiem nie stanowią wykonania prawa jako sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa i zasadami współżycia społecznego.

27 Uzasadniając wniosek o rozłożenie świadczenia na raty w przypadku ewentualnego uwzględnienia powództwa pozwany wskazał, że chciałby spłacić świadczenie na rzecz powoda w ratach, które będzie w stanie spłacić. Pozwany podkreślił, że uwzględnienie jego wniosku uzasadnia także interes powoda jako wierzyciela, bowiem pozwoli na zaspokojenie w znacznie krótszym czasie niż w postepowaniu egzekucyjnym. Pozwany wskazał, że wszczęcie egzekucji z wierzytelności w tej sprawie uniemożliwiłoby mu spłatę innych należności zasądzonych w innych postępowaniach wymienionych w odpowiedzi na pozew. Pozwany podkreślił, że w żadnej z tych spraw nie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, bowiem pozwany ściśle wykonuje zawarte w tych sprawach ugody (k. 115-116v).

28 Zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2026 roku przewodniczący zwrócił pismo przygotowawcze powoda z dnia 7 kwietnia 2026 roku jako złożone bez zarządzenia (k. 124).

29 Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2026 roku pozwany ustanowił pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. F. któremu udzielił pełnomocnictwa do protokołu rozprawy. Pełnomocnik pozwanego tak samo jak pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (k. 126).

30 Do zamknięcia rozprawy stanowiska stron nie uległy zmianie.

31 Sąd ustalił, co następuje:

32 W dniu 11 czerwca 2023 roku P. Ż. zawarł jako pożyczkobiorca z pożyczkodawcą (...) Spółką Akcyjną w W. umowę pożyczki nr (...). Adres pozwanego wskazany w umowie pożyczki będący zarazem jego adresem korespondencyjnym to ul. (...) w T.. Do zawarcia tej umowy pożyczki doszło za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość przy użyciu wzorca umownego przygotowanego przez pożyczkodawcę. Zgodnie z punktem 1.1. umowy, całkowita kwota pożyczki miała wynosić 7 100 zł. Kwota udzielonej pożyczki miała zostać wypłacona na rachunek bankowy wskazany przez klienta (pożyczkobiorcę) w umowie lub na inny rachunek bankowy zgodnie z dyspozycją złożoną przez klienta. Pożyczka była oprocentowana. Roczna stopa oprocentowania wynosiła 20,50 %. Stopa oprocentowania była zmienna (punkt 2.1. umowy). Do oprocentowania pożyczki zastosowanie miała stopa oprocentowania równa dwukrotności stopy procentowej odsetek ustawowych obliczonych zgodnie z art. 359 § 2 kodeksu cywilnego. Zmiana stopy procentowej stosowanej do oprocentowania pożyczki następować miała jednocześnie ze zmianą wysokości stopy referencyjnej NBP lub zmiany odsetek maksymalnych (określonych w art. 359 § 2 ( 1) kodeksu cywilnego) z chwilą dokonania tej zmiany, jeżeli wysokość rocznej stopy oprocentowania pożyczki obliczona zgodnie z punktem 2.2. umowy z zastosowanie zmienionej wysokości stopy referencyjnej lub zmienionej wysokości odsetek maksymalnych była inna niż dotychczasowa wysokość rocznej stopy oprocentowania pożyczki. Pożyczkodawca miał informować klienta o aktualnej wysokości rocznej stopy oprocentowania zadłużenia przeterminowanego niezwłocznie po podjęciu informacji o tej zmianie w formie SMS lub e-mail (punkt 2.2. umowy). Odsetki naliczane miały być od pozostającego do spłaty kapitału pożyczki od dnia następującego po dniu wypłaty pożyczki na rzecz klienta do dnia poprzedzającego spłatę pożyczki według stopy procentowej wskazanej w umowie przy przyjęciu rzeczywistej liczby dni w miesiącu oraz że rok ma 365 dni. Roczna stopa oprocentowania zadłużenia przeterminowanego w przypadku zalegania przez klienta ze spłatą należności wynikających z umowy równa była stopie odsetek maksymalnych za opóźnienie, o których mowa w art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego, tj. dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie. Aktualna na dzień zawarcia umowy pożyczki stopa odsetek maksymalnych za opóźnienie wynosiła 24,50 %. Zmiana stopy procentowej stosowanej do oprocentowania pożyczki w przypadku zadłużenia przeterminowanego następować miała jednocześnie ze zmianą stopy procentowej odsetek ustawowych za opóźnienie. Pożyczkodawca miał informować klienta o aktualnej wysokości rocznej stopy oprocentowania zadłużenia przeterminowanego niezwłocznie po podjęciu informacji o tej zmianie (punkt 2.3. umowy). Pożyczka została udzielona na okres 24 miesięcy liczonych od dnia wypłaty pożyczki (punkt 3.1. umowy). Pożyczka miała być spłacana w dwudziestu czterech miesięcznych ratach (punkt 4 umowy). Wysokość i termin płatności poszczególnych rat określały harmonogramy spłaty pożyczki stanowiące załączniki nr 1 i 2 do umowy. W umowie zastrzeżono, że klient będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz pożyczkodawcy prowizji za przygotowanie i udzielenie pożyczki w kwocie 2 136,67 zł (punkt 6 i 6.1. umowy). Prowizja miała pokrywać koszty pożyczkodawcy poniesione i związane z przygotowaniem umowy, badaniem zdolności kredytowej klienta w bazach wewnętrznych i zewnętrznych, doprowadzeniem do jej podpisania przez obydwie strony oraz jej dostarczeniem klientowi. Prowizja miała być rozdzielona proporcjonalnie do liczby rat pożyczki i uiszczana przez klienta częściowo wraz z każdą ratą w terminach spłaty rat (punkt 6.2. umowy). Pożyczka miała zostać wypłacona na wskazany przez pożyczkobiorcę rachunek bankowy (punkt 7.1. umowy). W punkcie 9 umowy wskazano, że całkowita kwota do zapłaty wynosić miała 10 924,80 zł, ale zgodnie z warunkami umowy pożyczki określonymi w harmonogramie spłat stanowiącym załącznik 2 do umowy pożyczki, całkowita kwota do zapłaty wynosić miała 10 889,30 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wskazana w umowie wynosić miała 52,70 % (punkt 9.1. umowy). Zgodnie z punktem 10.1. umowy, orientacyjny harmonogram spłat przygotowany na dzień zawarcia umowy w zależności od wyboru przez klienta możliwości kontynuowania warunków umowy pożyczki po upływie pierwszego okresu rozliczeniowego został wskazany w umowie pożyczki i stanowi odpowiednio: załącznik nr 1 obowiązujący w przypadku niedokonania spłaty pożyczki wraz z należnymi odsetkami za korzystanie z udzielonego kapitału w pierwszym okresie rozliczeniowym oraz nieskorzystania przez klienta z możliwości zalogowania się do elektronicznej konta klienta i niepotwierdzenia kontynuowania spłaty pożyczki na preferencyjnych warunkach albo załącznik nr 2 w przypadku skorzystania z dobrowolnej możliwości zalogowania się do elektronicznego konta klienta udostępnionego przez pożyczkodawcę i dokonania potwierdzenia kontynuowania przez klienta spłaty pożyczki na preferencyjnych warunkach. Aktualne harmonogramy spłat stanowiące załącznik nr 1 i załącznik nr 2 do umowy pożyczki miały zostać wysłane na wskazany przez klienta adres po wypłacie pożyczki i odpowiednim do daty wypłaty dostosowaniu terminów płatności rat. Harmonogram mógł ulec zmianie w trakcie trwania umowy (punkt 10.2. umowy). W punkcie 10.3. umowy wskazano, że umowa została zawarta w opcji z dobrowolnym Pakietem Usług (...) świadczonym przez (...) Sp. z o.o. oraz Pakietem Usług (...) świadczonych przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Zgodnie z punktem 13.1. wymagalne należności pożyczkodawcy z tytułu umowy zaspokajane są w następującej kolejności: a) koszty sądowe oraz koszty egzekucyjne, b) opłaty i prowizje, c) odsetki naliczane od zadłużenia przeterminowanego, d) odsetki zaległe, e) kwota niespłaconego kapitału, f) odsetki bieżące, g) kwota kapitału bieżącego. Zgodnie z punktem 15.1. umowy, pożyczkodawca i klient ustalają, że za zgodą klienta ofertowanie pożyczek, zawieranie pożyczki lub wprowadzanie zmian do obowiązujących umów pożyczki odbywać się będzie z wykorzystaniem oświadczeń woli składanych za pomocą środków porozumiewania się na odległość, w szczególności w postaci elektronicznej i telefonicznej. Zgodnie z punktem 16.2. umowy pożyczkodawca mógł wypowiedzieć umowę z przyczyn leżących po stronie klienta w przypadku opóźnienia klienta ze spłatą zadłużenia wynikającego z umowy przekraczającego 14 dni po bezskutecznym przeprowadzeniu czynności upominawczo windykacyjnych określonych w punkcie 15.1. Dla skuteczności wypowiedzenia umowy wymagane było doręczenie klientowi na podany przez niego adres oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Zarówno harmonogram spłaty pożyczki określony w załączniku nr 1, jak i załączniku nr 2 do umowy pożyczki przewidywały, że spłata pożyczki nastąpi w 24 ratach, z których termin płatności pierwszej raty przypadać miał na dzień 11 czerwca 2023 roku, zaś termin płatności ostatniej raty przypadał na 16 czerwca 2025 roku. Harmonogram przewidziany załączniku nr 1 do umowy zakładał, że pierwsza rata wynosić będzie 131,59 zł, raty od 2 do 23 wynosić będą po 468,80 zł, zaś ostatnia, 24 rata wynosić będzie 479,61 zł. Harmonogram określony w załączniku nr 2 do umowy przewidywał, że pierwsza rata wynosić będzie 131,59 zł, raty od 2 do 23 wynosić będą po 467,32 zł, zaś ostatnia, 24 rata wynosić będzie 478,13 zł. Zgodnie z każdym z harmonogramów łączna kwota odsetek umownych za korzystanie z kapitału pożyczki wynosić miała 1 688,13 zł.

33 dowód : wydruk umowy nr (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku – k. 22-25v, wydruk załącznika nr 1 do umowy pożyczki – k. 26 wydruk załącznika nr 2 do umowy pożyczki – k. 26v, wydruk załącznika nr 3 do umowy pożyczki – k. 27-28, wydruk załącznika nr 5 do umowy pożyczki – k. 29, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego – k. 30-33, częściowo zeznania pozwanego P. Ż. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2026 r. – k. 126v-127, znacznik czasowy od 00:08:25 do 00:31:07

34 (...) Spółka Akcyjna w W. wygenerował dokument zatytułowany jako dyspozycja przelewu kwoty pożyczki do wypłaty określony jako załącznik nr 4. W dokumencie tym stoi, że klient oświadcza, iż kwota pożyczki udzielonej mu przez (...) S.A. z siedzibą w W. na podstawie umowy pożyczki ma mu zostać przekazana w następujący sposób: 1) kwota 2400 zł ma zostać wypłacona przelewem na rachunek bankowy o numerze (...), tytułem zapłaty za usługi świadczone na podstawie umowy o świadczenie usług medycznych, 2) kwota 200 ma zostać wypłacona przelewem na rachunek bankowy o numerze (...), tytułem zapłaty za świadczone na podstawie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, 3) pozostała kwota pożyczki w wysokości 4500 zł ma zostać wypłacona przelewem na rachunek bankowy podany w treści umowy pożyczki. Zgodnie z oświadczeniem powyższa dyspozycja stanowić miała zlecenie przez klienta jako pożyczkobiorcę rozliczenia części kwoty pożyczki w związku z zapłatą za usługi świadczone na podstawie umowy o świadczenie usług telemedycznych oraz umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. W oświadczeniu wskazano, że oświadczający jest świadomy, iż dokonanie przelewu bankowego przez (...) S.A. na rzecz wskazanego przez oświadczającego podmiotu jest traktowane jako wypłata bezpośrednio na rzecz oświadczającego. Oświadczenie nie zawiera podpisu.

35 dowód : wydruk dyspozycji przelewu kwoty pożyczki do wypłaty – k. 28v

36 W dniu 11 czerwca 2023 roku na rachunek bankowy pozwanego o (...) przelana została kwota 4 500 zł. Przelew został zlecony przez pożyczkodawcę – (...) Spółkę Akcyjną w W. z tytułu umowy nr (...). Tego samego dnia pożyczkodawca zlecił także przelew na kwotę 2 400 zł na rachunek bankowy o numerze (...) z tytułu umowy nr (...) w związku z produktem dodatkowym w postaci pakietu usług medycznych oraz na kwotę 200 zł na rachunek bankowy o numerze (...) z tytułu umowy nr (...) w związku z produktem dodatkowym w postaci pakietu usług telekomunikacyjnych.

37 dowód : wydruk potwierdzenia dyspozycji przelewu na kwotę 200 zł – k. 34, wydruk potwierdzenia dyspozycji przelewu na kwotę 2 400 zł – k. 35, wydruk potwierdzenia dyspozycji przelewu na kwotę 4 500 zł – k. 35, częściowo zeznania pozwanego P. Ż. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2026 r. – k. 126v-127, znacznik czasowy od 00:08:25 do 00:31:07

38 Pozwany dokonał spłat pożyczki udzielonej mu przez powoda w łącznej kwocie 3 201,55 zł.

39 fakt bezsporny, a nadto dowód : wydruk potwierdzenia wpłat – k. 57

40 Pismem z dnia 28 sierpnia 2023 roku (...) Spółka Akcyjna w W. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 469,63 zł w terminie do dnia 2 września 2023 roku w związku z tym, że w dniu 14 sierpnia 2023 roku upłynął termin spłaty raty pożyczki nr (...) wypłaconej w dniu 11 czerwca 2023 roku. Wezwanie do zapłaty skierowane zostało do pozwanego na adres: ul. (...) w T..

41 dowód : wydruk wezwania do zapłaty z dnia 28 sierpnia 2023 roku – k. 37

42 W dniu 16 października 2023 roku (...) Spółka Akcyjna w W. sporządziła kolejne wezwanie do zapłaty skierowane do pozwanego. W wezwaniu wskazano, że kwota do zapłaty na dzień przygotowania pisma wynosiła 928,66 zł. W wezwaniu wskazano, że zaległość należy spłacić nie później niż do 21 października 2023 roku. Wezwanie do zapłaty skierowane było do pozwanego na adres: ul. (...) w T..

43 dowód : wydruk wezwania do zapłaty z dnia 16 października 2023 roku – k. 38

44 W dniu 7 grudnia 2023 roku (...) Spółka Akcyjna w W. sporządziła wypowiedzenie umowy pożyczki nr (...), którym jednocześnie wezwała pozwanego do zapłaty całości wymagalnego zadłużenia wynikającego z umowy, które na dzień 7 grudnia 2023 roku wynosiło 9 265,60 zł. Na kwotę wskazaną w wypowiedzeniu składać się miały kapitał w kwocie 6 847,72 zł, prowizja w kwocie 2 009,81 zł, odsetki w kwocie 382,27 zł oraz odsetki z tytułu zadłużenia przeterminowanego w kwocie 25,80 zł. Wypowiedzenie umowy pożyczki skierowane było do pozwanego na adres: ul. (...) w T..

45 dowód : wydruk wypowiedzenia umowy pożyczki z dnia 7 grudnia 2023 roku – k. 39, wydruk książki nadawczej – k. 40-41v

46 W dniu 28 marca 2024 roku (...) Spółka Akcyjna w W. zawarła (jako cedent) z (...)w G. (cesjonariuszem) umowę przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji. Na mocy tej umowy (...) Spółka Akcyjna w W. przeniosła na rzecz powoda wierzytelności wymienione w załączniku nr 1 do tej umowy za cenę i na warunkach określonych w umowie cesji. Wierzytelności z tytułu umowy pożyczki nr (...) zawartej przez (...) Spółka Akcyjna w W. z P. Ż. zostały przeniesione na rzecz powoda na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 28 marca 2024 roku. Wierzytelności te zostały wymienione w załączniku nr 1 do tej umowy, stanowiącym wykaz wierzytelności objętych umową cesji pod pozycją nr 1323.

47 dowód : wyciąg z umowy przelewu wierzytelności z dnia 28 marca 2024 roku – k. 42-49v, wyciąg z załącznika nr 1 do umowy przelewu wierzytelności – k. 50-50v, oświadczenie o zapłacie ceny do umowy przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji z dnia 28 marca 2024 roku – k. 51

48 Powód skierował do pozwanego pismo z dnia 18 kwietnia 2024 roku zawierające zawiadomienie o przeniesieniu wierzytelności wynikających z umowy pożyczki nr (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku na mocy umowy przelewu z dnia 28 marca 2024 roku podając, że wartość przeniesionej wierzytelności wynosiła 9 413,34 zł i składała się z kapitału w kwocie 6 847,72 zł, odsetek umownych w kwocie 382,27 zł, odsetek za opóźnienie w kwocie 173,54 zł oraz prowizji w kwocie 2 009,81 zł. Powód wskazał w piśmie także, że aktualne zadłużenie wynosi 9 948,42 zł. Pismem tym powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 9 948,42 zł w terminie 14 dni od otrzymania pisma. Pismo zawierające zawiadomienie o przeniesieniu wierzytelności wraz z wezwaniem do zapłaty skierowane było do pozwanego na adres: ul. (...) w T..

49 dowód : kopia zawiadomienia o przeniesieniu wierzytelności z dnia 18 kwietnia 2024 roku – k. 52-54

50 Powód skierował do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 10 września 2024 roku. W wezwaniu tym powód domagał się od pozwanego zapłaty kwoty 10 665,08 zł w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma. W wezwaniu wskazano, że na wierzytelność wynikających z umowy nr (...) składa się kapitał w kwocie 8 857,53 zł oraz odsetki w kwocie 1 807,55 zł. Pismo zawierające ostateczne wezwanie do zapłaty skierowane było do pozwanego na adres: ul. (...) w T..

51 dowód : kopia ostatecznego wezwania do zapłaty z dnia 10 września 2024 roku – k. 55-56

52 Pozwany P. Ż. zawarł umowę pożyczki nr (...) z (...) Spółką Akcyjną w W. w okresie, w którym zmagał się z uzależnieniem od gier hazardowych. Pozwany zawierał w tym czasie różne umowy pożyczek, nie kontrolując tego jakie umowy zostały zawarte. Ma licznych wierzycieli, na rzecz których spłaca stopniowo długi. W stosunku do pozwanego wydawane były w przeszłości także inne wyroki zasądzające na rzecz pożyczkodawców świadczenia pieniężne. Zawierając umowę pożyczki z dnia 11 czerwca 2023 roku pozwany nie chciał zawierać umowy zawierającej pakiet usług medycznych, ani telekomunikacyjnych. Nie chciał także otrzymywać tych usług. Nikt nie kontaktował się z pozwanym w sprawie realizacji usług medycznych wynikających z pakietu, który miał być zapewniony w związku z zawarciem umowy pożyczki nr (...). Pozwany jest ubezpieczony przez swojego pracodawcę. P. Ż. korzysta z usług telekomunikacyjnych zapewnianych w sieci (...) w ramach abonamentu, z którego korzysta wraz ze swoim ojcem. Nie korzystał z żadnych innych usług telekomunikacyjnych, w tym usług, które miały być zapewniane w ramach pakietu wynikającego z umowy pożyczki nr (...). Pozwany zawierając umowę pożyczki chciał jedynie kwoty pieniężnej wypłaconej na jego rachunek bankowy. Ani usługi medyczne, ani usługi telekomunikacyjne przewidziane w pakietach dodatkowych określonych w umowie pożyczki nie były świadczone na rzecz P. Ż.. P. Ż. zarabia aktualnie od 3 900 zł do 4 200 zł miesięcznie na rękę. Pozwany spłaca obecnie raty innych świadczeń zasądzonych od niego w innych sprawach sądowych w kwotach około 1 200 – 1 300 zł miesięcznie. Dodatkowo spłaca także pożyczkę oraz kredyty w bankach w kwocie 1 800 zł miesięcznie. Ponadto pozwany płaci swoim rodzicom kwotę 900 zł miesięcznie z tytułu utrzymania mieszkania. Na wyżywienie P. Ż. wydaje 200 zł miesięcznie. Przyjmuje także lekarstwa w postaci maści na łuszczycę w kwocie 40 zł miesięcznie. Na środki czystości pozwany wydaje 100 zł miesięcznie. Nie dysponuje żadnymi oszczędnościami.

53 dowód : zeznania pozwanego P. Ż. złożone w ramach przesłuchania stron na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2026 r. – k. 126v-127, znacznik czasowy od 00:08:25 do 00:31:07

54 Sąd zważył, co następuje:

55 Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy w postaci: wydruku umowy pożyczki, wydruków załączników do umowy, formularza informacyjnego dotyczącego kredytu konsumenckiego, potwierdzeń dyspozycji przelewów, wezwań do zapłaty, wypowiedzenia umowy, kopii książki nadawczej, umowy przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem, oświadczenia o zapłacie ceny i zawiadomienia o przeniesieniu wierzytelności. Sąd uznał na ich podstawie, że pozwanego i pierwotnego wierzyciela (...) Spółkę Akcyjną w W. faktycznie łączyła umowa pożyczki nr (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku. Pozwany nie kwestionował zresztą faktu zawarcia umowy pożyczki, co jest zrozumiałe i logiczne, biorąc pod uwagę, że w stanie silnego uzależnienia od hazardu zawierał umowy pożyczki bez opamiętania w celu zaspokojenia swojego głodu uzależnienia. Również uzależnienie wyjaśnia dlaczego powód ma tak wiele zobowiązań, o których wspomniał zarówno w odpowiedzi na pozew, jak i w złożonych na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2026 roku zeznaniach. Sąd uznał także, że pożyczka udzielona pozwanemu na mocy umowy nr (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku wynosiła 4 500 zł. Taka bowiem kwota została faktycznie udostępniona pozwanemu i ta okoliczność nie była sporna między stronami. Sąd uznał także, że o ile pierwsze wezwanie do zapłaty skierowane do pozwanego przez (...) spółkę akcyjną w W. faktycznie zostało doręczone pozwanemu jako skierowane na prawidłowy adres pozwanego, o tyle kolejne pisma kierowane do pozwanego na etapie przedprocesowym (kolejne wezwanie do zapłaty z dnia 16 października 2023 roku, wypowiedzenie umowy pożyczki z dnia 7 grudnia 2023 roku, zawiadomienie o przeniesieniu wierzytelności z dnia 18 kwietnia 2024 roku i ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 10 września 2024 roku) nie zostały skutecznie doręczone pozwanemu. Były one kierowane bowiem na adres: ul. (...) w T.. Przy ulicy (...) w T. znajduje się bowiem budynek wielorodzinny (blok), wobec czego aby skutecznie doręczyć cokolwiek pozwanemu konieczne było wskazanie numeru lokalu, w którym mieszka pozwany. Ten numer lokalu został wskazany w pierwszym wezwaniu do zapłaty z dnia 28 sierpnia 2023 roku, lecz w kolejnych pismach wysyłanych przez pożyczkodawcę i powoda do pozwanego nie był. Pozwany zaprzeczył natomiast skutecznemu doręczeniu mu zarówno wypowiedzenia umowy, jak i zawiadomienia o przelewie wierzytelności wynikających z umowy pożyczki nr (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku na rzecz powoda. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na powodzie (art. 6 k.c.). Powód natomiast nie wykazał, że przed doręczeniem pozwanemu odpisu pozwu skutecznie doręczono pozwanemu pisma adresowane do niego, których wydruki i kopie zostały załączone do pozwu. Sąd w zakresie dyspozycji przelewu kwoty pożyczki do wypłaty uznał, że dokument ten wygenerowany przez (...) Spółkę Akcyjną w W. z jego systemów teleinformatycznych faktycznie został przez niego wygenerowany, lecz nie stanowi on dowodu na to, że pozwany faktycznie złożył dyspozycję o treści w niej wskazanej. Oświadczenie to nie jest podpisane, a pozwany zaprzeczył jakoby jego wolą było korzystanie z usług medycznych i telekomunikacyjnych, które miały zostać opłacone z kwoty udzielonej pożyczki na skutek tej dyspozycji. Okoliczność ta zresztą jest zupełnie logiczna – zawierając umowę pożyczki po to, by uzyskać świadczenie pieniężne pozwalające zaspokoić głód nałogu hazardowego pozwany nie mógł być zainteresowany korzystaniem z pakietu usług medycznych bądź pakietu usług telekomunikacyjnych, których wcale nie potrzebował i z których wcale nie korzystał. Co więcej, powód nie przedstawił ani dowodów, ani nawet twierdzeń wskazujących na to, jakie usługi medyczne i telekomunikacyjne, które miały rzekomo zostać opłacone zgodnie z dyspozycją pozwanego z kwoty udzielonej pożyczki miały być świadczone na rzecz pozwanego. Powód nie przedstawił też dowodów, ani twierdzeń wskazujących, że usługi medyczne lub telekomunikacyjne w ogóle były na rzecz pozwanego świadczone. Także doświadczenie życiowe wskazuje, że pozwany nie był zainteresowany wypłatą pożyczki zgodnie z wydrukiem dyspozycji załączonej do pozwu – trudno bowiem przyjąć, że pozwany, będący osobą w trudnej sytuacji materialnej i życiowej, uzależnioną od hazardu, potrzebująca pożyczki w kwocie 7 100 złotych, spłacanej w 24 ratach, których następnie i tak nie regulował - jednocześnie dobrowolnie i bez możliwości rezygnacji, zdecydował się na nieobowiązkowy pakiet usług medycznych i usług telekomunikacyjnych przy jednorazowej opłacie w łącznej wysokości 2 600 złotych, zamiast środki te uzyskać na własne potrzeby.

56 Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie także na podstawie dowodu z zeznań pozwanego P. Ż.. Zważywszy na treść wydruku umowy pożyczki z dnia 11 czerwca 2023 roku, sąd uznał zeznania pozwanego za wiarygodne i zdatne do dokonywania ustaleń faktycznych. Były one logiczne, korespondowały z resztą materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a także wskazywały co popchnęło pozwanego do zawarcia umowy pożyczki oraz co spowodowało, że przestał ją spłacać. Pozwany w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnił także swoją sytuację osobistą, materialną oraz wskazał jakie uzyskuje dochody. Logiczne było także i to, że nie pamiętał dokładnie okoliczności związanych z zawarciem i wykonywaniem umowy pożyczki. Biorąc pod uwagę okoliczność, że w czasie zawierania umowy był osobą uzależnioną od hazardu, zawierał umowy pożyczek bez opamiętania i bez kontroli nad tym jakie zobowiązania zaciągnął i jakie spłacał. Sąd nie znalazł żadnych podstaw, by kwestionować wiarygodność zeznań pozwanego.

57 Zgodnie z art. 509 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. W przedmiotowej sprawie powód wraz z pozwem przedstawił wyciąg z umowy przelewu wierzytelności z dnia 28 marca 2024 roku, wraz z wyciągiem z załącznika nr 1 do umowy, w którym to wyszczególniona została wierzytelność przysługująca wierzycielowi pierwotnemu od pozwanego, ze wskazaniem imienia i nazwiska pozwanego, jego numeru PESEL, numeru umowy pożyczki, kwot składających się na tę wierzytelność oraz daty jej wymagalności. Zarówno umowa przelewu wierzytelności, jak i załącznik do niej, zawarte zostały w formie aktu notarialnego, przez osoby do tego należycie upoważnione – co wprost wynika z załączonych do pozwu dokumentów. W ocenie Sądu przedmiotowa umowa cesji zawierała wszystkie niezbędne elementy, była ważna i skuteczna, przenosząc wierzytelności z wierzyciela pierwotnego na powoda, w tym wierzytelność przysługującą od pozwanej, a wynikającą z umowy pożyczki nr (...). Objęcie cesją również wierzytelności dotyczącej pozwanego i wynikającej z przedmiotowej umowy pożyczki w sposób jednoznaczny możliwe było do ustalenia w oparciu o treść załącznika nr 1 do umowy przelewu. W ocenie Sądu zatem, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż powodowi przysługiwała legitymacja czynna w niniejszej sprawie. Pozwany zarzucił wprawdzie, że nie został poinformowany o cesji wierzytelności i faktycznie, jak już wskazywano wcześniej, powód nie wykazał powiadomienia o zawarciu umowy cesji pozwanego przed doręczeniem odpisu pozwu w niniejszej sprawie, ale okoliczność ta jest irrelewantna dla skuteczności i ważności umowy cesji. Okoliczność ta mogła mieć znaczenie dla wysokości przysługującego powodowi od pozwanego świadczenia w przypadku, gdyby pozwany spełnił świadczenie w jakimkolwiek zakresie po zawarciu umowy cesji, a przed zawiadomieniem go o tej cesji do rąk poprzedniego wierzyciela (art. 512 k.c.), lecz w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek informacji pozwalających na ustalenie, że taka sytuacja miała miejsce. Między stronami bezsporne było, że pozwany spełnił świadczenie w kwocie 3 201,55 zł.

58 Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt spraw I C (...)24 upr, X C (...) upr, I C 838/24 upr i I C 827/24 upr – jego pism w tych postępowaniach (sprzeciwów lub odpowiedzi na pozew) w celu wykazania podejmowania przez niego działań mających na celu obronę jego praw, umożliwienia mu takich zasad płatności, które były dla niego możliwe do spełnienia, wyrażania przez sąd zgody na ratalną spłatę zadłużenia i zwalniania go od konieczności ponoszenia kosztów postępowania i zastępstwa w tym postępowaniu. Okoliczności te były jednak nieistotne dla rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu, gdyż sąd dokonuje w nich ustaleń stanu faktycznego w sposób autonomiczny i samodzielny. Nie ma znaczenia jakie działania w celu obrony swoich praw w innych postępowaniach sądowych podejmował pozwany. Poza tym na okoliczności dotyczące jego sytuacji osobistej i majątkowej oraz ewentualnej zasadności rozłożenia świadczenia na raty sąd przeprowadził dowód z zeznań pozwanego, w których przedstawił on w sposób dokładny swoją aktualną sytuację osobistą, rodzinną, majątkową oraz podał jakie uzyskuje dochody. Niemniej jednak sąd nie pomijał tego dowodu, gdyż uznał, że wniosek o przeprowadzenie tego dowodu został cofnięty przez pozwanego. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2026 roku na pytanie przewodniczącego zadane po przesłuchaniu pozwanego i przedstawieniu informacji o prawdopodobnym wyniku sprawy (art. 156¹ k.p.c.) czy składa dalsze wnioski dowodowe, pełnomocnik pozwanego udzielił odpowiedzi przeczącej. Sąd uznał tę deklarację za odstąpienie od żądania przeprowadzenia dowodu z akt spraw I C (...) upr, X C (...)24 upr, I C 838/24 upr oraz I C 827/24 upr i dlatego nie wydał postanowienia w przedmiocie pominięcia tego dowodu.

59 Biorąc pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny, sąd uznał, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie w niewielkiej części.

60 Zgodnie z art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

61 Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1362, dalej: u.k.k.) w art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 stanowi, iż przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 u.k.k.). Umowa pożyczki z dnia 11 czerwca 2023 roku nr (...) zawarta przez (...) Spółkę Akcyjną w W. z pozwanym podlegała zatem reżimowi ustawy o kredycie konsumenckim.

62 Jeżeli w materiale sprawy znajduje się dokument umowy konsumenckiej, to sąd krajowy ma obowiązek dokonać kontroli abuzywności z urzędu, natomiast gdy sąd nie ma do dyspozycji umowy konsumenckiej zawartej w konkretnej sprawie, to ma on obowiązek dokonania we własnym zakresie ustaleń co do faktów sprawy (wyrok (...) z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie C-419/18, (...) S.A. w B. przeciwko B. W. i in., LEX Nr (...), wyrok (...) z 13 września 2018 r., C-176/17, (...) S.A. w (...) przeciwko M. W., (...) 2018, nr 9, poz. I-711). Sąd może zażądać przedstawienia przez strony dokumentów koniecznych do ustalenia treści umowy konsumenckiej celem zbadania z urzędu stosunku podstawowego w kontekście przepisów ustawy o kredycie konsumenckim oraz przepisów kodeksu cywilnego, przede wszystkim art. 58 k.c., a także art. 385 ( 1) k.c., tj. w kontekście poprawności jednoznacznie sformułowanych postanowień określających główne świadczenia stron oraz tych postanowień, na których treść konsument miał rzeczywisty wpływ, co musi zostać wykazane przez stronę, która się gotowymi formularzami umów posługuje.

63 Stosownie do art. 385¹ § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

64 W myśl art. 58 § 1 k.c. czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Działanie w celu obejścia prawa polega na tym, że strony podejmują czynność prawną, która, choć formalnie nie narusza żadnego ustawowego zakazu, w istocie zmierza do osiągnięcia celu niedozwolonego przez ustawę. Zawierając pozór legalności, pozostaje w sprzeczności z intencją ustawy. Warunkiem uznania, że czynność prawna zmierza do obejścia prawa jest świadomość wszystkich stron czynności takiego stanu rzeczy i świadome (nie przypadkowe) dokonanie czynności w celu obejścia prawa ( A. Janas [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna (art. 1-125), red. M. Fras, M. Habdas, Warszawa 2018, art. 58, s. 495).

65 Należy zauważyć, że choć z treści wydruku umowy pożyczki (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku wynika, że całkowita kwota pożyczki wynosiła 7 100 zł, to w rzeczywistości kwota udzielonej pozwanemu pożyczki wynosiła 4 500 zł. Taką kwotę pozwany otrzymał na swój rachunek bankowy. Wprawdzie w umowie wskazano (w punkcie 10.3.), że umowa została zawarta w opcji z dobrowolnym pakietem usług medycznych świadczonym przez (...) Sp. z o.o. oraz pakietem usług telekomunikacyjnych świadczonych przez (...) Sp. z o.o. w W., lecz jak już wskazywano wcześniej, powód nie udowodnił, że pozwany faktycznie otrzymał kwotę 7 100 zł zgodnie ze swoją wolą w sposób wskazany w wydruku dyspozycji przelewu kwoty pożyczki do wypłaty, ani nie udowodnił, że tego rodzaju usługi w ogóle były na rzecz pozwanego świadczone. Pożyczkodawca wprawdzie dokonał przelewu kwot 2 400 zł tytułem opłaty za pakiet usług medycznych oraz 200 zł tytułem opłaty za pakiet usług telekomunikacyjnych, lecz brak jest podstaw, by uznać, że uczynił to zgodnie z dyspozycją pozwanego i zgodnie z jego wolą na podstawie zawartej umowy pożyczki.

66 Co więcej, należy zauważyć, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postawił (...) Spółce Akcyjnej w W. zarzuty dotyczące oferowania konsumentom usług dodatkowych. Z komunikatu udostępnionego na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wynika, że zarzuty skierowane do pożyczkodawcy dotyczą prezentowania konsumentom m.in. w formularzach na stronie internetowej oraz umowach całkowitą kwotę kredytu powiększoną o koszt usług dodatkowych. Z większości sygnałów otrzymanych w tej sprawie wynika, że konsumenci skarżą się na uzależnianie przez A. przyznania pożyczki od skorzystania z usług dodatkowych. W jednej ze skarg, jakie trafiły do UOKiK konsument napisał: firma stosuje praktyki wciskania kredytu tylko z kursem języka angielskiego, dodając, że jak nie zaakceptuje się nie udzielą pożyczki, moja żona się na to złapała miała pożyczkę wziętą 5000 zł i premium 7600 zł do spłaty. Firma co prawda oferuje na swojej stronie także pożyczkę bez usług dodatkowych, jednak sposób jej prezentacji może wprowadzać konsumentów w błąd. Wersja bez (...)ów (jest to skrót od (...) – usługi wartości dodanej, albo prościej: usługi dodatkowe) pokazuje niższą kwotę pożyczki i wyższą ratę, przez co oferta z usługami dodatkowymi może wydawać się korzystniejsza. Jednocześnie firma zastrzega w umowach, że aby skutecznie odstąpić od usługi dodatkowej powiązanej z pożyczką, konsument musi złożyć osobne oświadczenie o odstąpieniu od tej usługi. Może to wprowadzać w błąd co do tego, czy odstąpienie od umowy pożyczki automatycznie obejmuje również umowę na usługę dodatkową (por. informacja dostępna na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów pod linkiem: https://(...)/, dostęp na dzień 18 maja 2026 roku). Informacja ta sugeruje, że propozycja zawarcia umowy pożyczki zaprezentowana przez pożyczkodawcę pozwanemu także mogła wprowadzać go w błąd. Powód co prawda wskazywał w pozwie, że wszelkie informacje dotyczące kosztów pożyczki i produktów dodatkowych zostały przekazane pozwanemu w sposób zrozumiały, jasny i klarowny, lecz zeznania pozwanego, który wskazywał, że nie chciał żadnych pakietów dodatkowych temu przeczą. Twierdzenia powoda w tym zakresie okazały się zresztą gołosłowne, nie przedstawił żadnych dokumentów lub innych dowodów wskazujących na to jak przebiegał proces zawierania umowy pożyczki, w jaki sposób umowa zawierająca pakiety usług medycznych i telekomunikacyjnych zostały zaprezentowane pozwanemu, ani nie przedstawił żadnych dowodów na to, że pożyczkodawca doręczył pozwanemu na trwałym nośniku dokumenty dotyczące wybranego przez niego pakietu usług. Pozwany zaś nie pamiętał okoliczności zawarcia umowy pożyczki i przebiegu czynności przedkontraktowych. Wskazał jednak, że nie chciał żadnych pakietów dodatkowych, nie świadczono mu żadnych usług, które miały być świadczone w związku z opłatami, które miał zlecić i na które miała zostać zaciągnięta pożyczka oraz że ich nie potrzebował. Jedyną intencją przyświecającą pozwanemu przy zawarciu umowy pożyczki było uzyskanie środków pieniężnych na zaspokojenie głodu uzależnienia hazardowego. Żadną miarą nie sposób stwierdzić, że chciał także otrzymać jakiekolwiek usługi medyczne lub telekomunikacyjne, które zresztą uzyskuje w inny sposób. Poza tym w praktyce z reguły tego rodzaju usługi, abstrahując już od tego, że nie wiadomo jakie konkretnie usługi miały być świadczone na rzecz pozwanego w związku z pakietami usług medycznych i telekomunikacyjnych, pozyskuje się w inny sposób niż przez zaciągnięcie pożyczki. Doświadczenie życiowe podpowiada, że jeśli ktoś potrzebuje usług medycznych, kontaktuje się z placówką medyczną, zaś jeśli potrzebuje usług telekomunikacyjnych, zawiera umowę z dostawcą takich usług, a nie pozyskuje te usługi przez zawarcie na odległość umowy pożyczki. Dzięki temu usługobiorca, płacąc bezpośrednio za tego rodzaju usługi, nie musi uiszczać dodatkowo opłat związanych z kosztami pożyczki. Powyższe okoliczności wyraźnie sugerują, że pozwany chciał zawrzeć umowę pożyczki, ale obejmującą wyłącznie kwotę udostępnionych mu środków pieniężnych bez środków wypłaconych na pakiety usług dodatkowych, których pozwany nie chciał i nie potrzebował. Okoliczności te sugerują także wyraźnie, że pożyczkodawca wprowadził w błąd pozwanego oferując mu pakiet dodatkowych usług, których ten nie chciał i nie potrzebował po to tylko, by pozornie i sztucznie zwiększyć kwotę pożyczki, a co za tym idzie także wysokość kosztów pożyczki w postaci prowizji i wynagrodzenia za korzystanie z tak zwiększonego kapitału pożyczki w postaci odsetek umownych. Nie ma także, jak już wskazywano wcześniej, żadnych dowodów na to, że jakiekolwiek usługi dodatkowe, na które pozwany miał zaciągnąć pożyczkę w łącznej kwocie 2 600 zł, były w ogóle świadczone czy zaoferowane pozwanemu.

67 Tym samym całkowita kwota pożyczki udostępniona przez (...) Spółkę Akcyjną w W. P. Ż. na mocy (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku wynosiła 4 500 zł. Suma ta stanowiła kwotę środków faktycznie przelaną przez pożyczkodawcę pozwanemu na jego rachunek bankowy. Tym samym kwota rzekomo wypłacona pozwanemu na pokrycie kosztów pakietów dodatkowych w postaci usług telekomunikacyjnych w wysokości 200 zł oraz usług medycznych w wysokości 2 400 zł nie stanowią kwot wypłaconych na rzecz pozwanego. Pożyczkodawca, jak i powód będący jego następcą prawnym nie mają zatem prawa domagać się zwrotu tych kwot, ani naliczać od nich odsetek, czy to kapitałowych czy to za opóźnienie. Kwota 2 600 zł nie może także być uwzględniana jako element podstawy do obliczania maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu. Zgodnie z art. 36a ust. 2 u.k.k., pozaodsetkowe koszty kredytu nie mogą być wyższe od 45% całkowitej kwoty kredytu. W tej sytuacji niewątpliwie zastrzeżona w umowie pożyczki prowizja w kwocie 2 136,67 zł przekracza próg maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu (w niniejszej sprawie pożyczki), bowiem kwota 2 136,67 zł stanowi 47,48 % całkowitej kwoty pożyczki w wysokości 4 500 zł. Postanowienia umowne zastrzegające prowizję są zatem nieważne jako sprzeczne z przepisami ustawy o kredycie konsumenckim (art. 58 § 1 k.c.). Jednocześnie jednak ta nieważność nie powoduje nieważności całej umowy. Zgodnie bowiem z art. 58 § 3 k.c., jeżeli nieważnością jest dotknięta tylko część czynności prawnej, czynność pozostaje w mocy co do pozostałych części, chyba że z okoliczności wynika, iż bez postanowień dotkniętych nieważnością czynność nie zostałaby dokonana. W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw, by uznać, że bez dotkniętych nieważnością postanowień umowy dotyczących prowizji umowa nie zostałaby zawarta.

68 Zastrzeżenie w umowie pożyczki nr (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku prowizji w kwocie 2 136,67 zł w okolicznościach niniejszej sprawy jest w istocie rzeczy próbą obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych. Instytucja odsetek maksymalnych uregulowana w art. art. 359 § 2¹ k.c. ma przeciwdziałać ocenianemu negatywnie w świetle zasad współżycia społecznego zjawisku lichwy oraz chronić interesy słabszych uczestników obrotu gospodarczego, jakimi zazwyczaj są konsumenci. Dokonując analizy treści umowy, Sąd ustalił, że pożyczkodawca zastosował zabieg podwyższenia prowizji przy jednoczesnym naliczaniu odsetek umownych za czas korzystania z kapitału. Pożyczkodawca podjął próbę obejścia przepisu art. 359 § 2¹ k.c. poprzez zastosowanie wynagrodzenia w postaci prowizji, znacznie przekraczającej odsetki maksymalne. Mając na względzie, że w niniejszym przypadku chodzi o obrót konsumencki, taki zabieg prowadzi do istotnego naruszenia interesów konsumenta. Wynagrodzenie prowizyjne (prowizja), stanowiące wynagrodzenie z tytułu udzielenia pożyczki, przewidziane w umowie pożyczki, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim nie jest natomiast świadczeniem głównym w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c. (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 2021 r., III CZP 43/20, LEX nr 3246823), a tym samym tego rodzaju postanowienia mogą nie wiązać konsumenta jeżeli mają charakter niedozwolonych postanowień umownych. W ocenie sądu ustalenie opłaty prowizyjnej w wysokości ponad 1/4 kwoty kapitału przekazanego pożyczkobiorcy, przy jednoczesnym oprocentowaniu umowy pożyczki w maksymalnej wysokości, ma charakter klauzuli abuzywnej. Zdaniem sądu powyższe postanowienie umowne pod postacią opłaty pobieranej formalnie na poczet pokrycia kosztów udzielenia pożyczki, w rzeczywistości stanowi dla pożyczkodawcy źródło (zamiast odsetek) zysku, ukryte przed konsumentem i pozwalające mu omijać przepisy dotyczące wysokości odsetek maksymalnych. Nie można bowiem uznać, że czynności związane z zawarciem i obsługą pożyczki generują koszty w takiej wysokości. Całość czynności związanych z zawarciem umowy pożyczki odbyło się za pośrednictwem sieci Internet, a umowa została zawarta przy użyciu wzorca umownego. Powód w uzasadnieniu pozwu wskazywał, że pożyczkodawca udziela pożyczek gotówkowych klientom indywidualnym z pozyskanego kapitału przeprowadzając weryfikację ich zdolności kredytowej i ponosi koszty administracji i infrastruktury oraz koszty sprzedażowe. W uzasadnieniu pozwu próżno szukać jednak jakiegokolwiek twierdzenia, że koszty te są pokrywane z zastrzeganych w umowach pożyczek prowizji, a ponadto w wydruku umowy nr (...) wskazano, że klient zapłaci na rzecz pożyczkodawcy prowizję w kwocie 2 136,67 zł za przygotowanie i udzielenie pożyczki (punkt 6.1. umowy). Powód nie udowodnił zresztą, że koszty związane z przygotowaniem i udzieleniem pożyczki, a także z jakimikolwiek innymi czynnościami pożyczkodawcy są adekwatne do kwoty zastrzeżonej w punkcie 6 umowy prowizji. Kwota zastrzeżonej prowizji oprócz tego, że przekracza maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu określone w art. 36a ust. 2 u.k.k., to jest w warunkach niniejszej sprawy rażąco wygórowana i wiąże się z uzyskaniem dodatkowego wynagrodzenia za świadczone usługi od konsumenta. Taki zapis wzorca umowy kształtuje zatem prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i jednocześnie narusza rażąco jego interesy (tak Sąd Rejonowy w K. w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., I C (...), LEX nr 2514699).

69 Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że abstrahując od tego, że klauzula umowna zastrzegająca w umowie pożyczki nr (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku prowizję w wysokości 2 136,67 zł jest sprzeczna z przepisem art. 36a ust. 2 u.k.k., to wspomniane postanowienie umowne w zakresie ustalenia prowizji ma charakter klauzuli abuzywnej, narusza zasadę ekwiwalentności świadczeń i godzi w równowagę kontraktową stron umowy. Strona powodowa w żaden sposób nie wykazała, że prowizja służy pokryciu kosztów świadczeń związanych z zawarciem bądź obsługą pożyczki. W przedmiotowym stosunku obligacyjnym zachodzi istotna i nieusprawiedliwiona dysproporcja praw i obowiązków na niekorzyść konsumenta.

70 Powód wskazał, że na kwotę dochodzonego przez niego roszczenia składa się m. in. kwota 8 857,53 zł z tytułu niespłaconej pożyczki. Nie wiadomo jednak w jaki sposób kwota ta została obliczona i co składa się na kwotę rzekomo niespłaconego przez pozwanego kapitału. Powód w lakonicznym uzasadnieniu pozwu nie przedstawił w tym zakresie żadnych twierdzeń. Z całą pewnością w skład kapitału musiały jednak wchodzić zarówno kwoty prowizji, jak i sumy wypłacone na poczet pakietów usług dodatkowych, które sąd uznał za nieuzasadnione i nienależne powodowi roszczenia.

71 Należy także zaznaczyć, że powód nie wykazał również roszczenia w zakresie skapitalizowanych odsetek wchodzących w skład dochodzonej pozwem kwoty. Powód w pozwie wskazał, że na dochodzoną pozwem kwotę składają się m.in. kwota 382,27 zł tytułem niespłaconych odsetek umownych oraz 173,54 zł tytułem odsetek za opóźnienie. Podstawą dochodzenia przez powoda odsetek skapitalizowanych, które określił jako odsetki za opóźnienie jest art. 481 § 1 k.c. Zgodnie z jego treścią, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Zgodnie natomiast z art. 481 § 2¹ k.c., maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). Z kolei podstawą prawną dochodzenia przez powoda odsetek umownych jest art. 359 § 1 k.c., zgodnie z którym odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu. Zgodnie z art. 359 § 2¹ k.c., maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych (odsetki maksymalne). Pozew nie zawiera jednak żadnych twierdzeń wskazujących w jaki sposób zostały wyliczone te sumy – od jakiej kwoty bądź kwot były naliczane, a w przypadku odsetek umownych również w jakim okresie. Nie ma możliwości, by ustalić prawidłowość wyliczenia tych kwot, bowiem powód nie przedstawił w tym zakresie ani twierdzeń, wyliczeń arytmetycznych, ani dowodów, a jak już wskazywano część kwot zastrzeżonych w umowie była nienależna pożyczkodawcy, a także powodowi jako jego następcy prawnemu. W umowie zastrzeżono oprocentowanie kwoty pożyczki w wysokości 7 100 zł, od tej też kwoty naliczane były odsetki umowne zgodnie z obydwoma harmonogramami spłaty pożyczki. W rzeczywistości jednak całkowita kwota udzielonej pozwanemu pożyczki wynosiła natomiast 4 500 zł, a nie 7 100 zł. Biorąc pod uwagę treść uzasadnienia pozwu uzasadniony jest wniosek, że powód dochodził w niniejszej sprawie skapitalizowanych odsetek od kwoty pożyczki obejmującej sumy, które nie były mu należne i od których tym samym nie miał prawa naliczania odsetek. Pozwany natomiast zakwestionował roszczenie co do wysokości. Dodatkowo, jak już wcześniej wskazano, powód nie wykazał, że doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki. Korespondencja zawierająca pismo informujące o wypowiedzeniu umowy kierowana do pozwanego była wysyłana na nieprawidłowy, niepełny adres (ul. (...) w T. zamiast ul. (...) w T.), natomiast pozwany zaprzeczył, że doręczono mu oświadczenie o wypowiedzeniu i zawiadomienie o zmianie wierzyciela. Niezależnie od tego, że powód nie wykazał, że pożyczkodawca skutecznie doręczył pozwanemu oświadczenie o wypowiedzeniu umowy (a to był warunkiem skuteczności wypowiedzenia zgodnie z punktem 16.2. umowy pożyczki), to nie wykazał również, że wypowiedzenie to było poprzedzone czynnościami upominawczo-windykacyjnymi określonymi w punkcie 15.1. umowy. Wypowiedzenie poprzedzały wezwania do zapłaty (z których tylko jedno było skierowane na adres zamieszkania pozwanego), lecz w punkcie 15.1. umowy pożyczki nie wymieniono wezwania do zapłaty jako czynności upominawczo-windykacyjnej. Zresztą w tym postanowieniu umownym w ogóle nie wymieniono takich czynności, bowiem klauzula ta odnosi się do formy kontaktu pożyczkodawcy z klientem, a zatem nie wiadomo jakie właściwie czynności upominawczym-windykacyjne poprzedzające wypowiedzenie umowy mógł na podstawie tego przepisu podjąć pożyczkodawca. W efekcie jednak wypowiedzenie umowy było bezskuteczne, a zatem naliczanie odsetek maksymalnych od całości pozostałej do spłaty kwoty kapitały pożyczki od dnia 9 grudnia 2023 roku nie było dopuszczalne, bowiem cały kapitał pożyczki nie został postawiony skutecznie w stan wymagalności. Pozwany miał prawo spłacać pożyczkę w dalszym ciągu w systemie ratalnym aż do ostatniej raty, której termin płatności upływał z dniem 16 czerwca 2025 roku. Tym samym w tym zakresie roszczenie powoda także okazało się bezzasadne.

72 Nie było możliwe w świetle twierdzeń pozwu i dołączonych do niego dowodów ustalenie również i tego jaka byłaby należna powodowi kwota skapitalizowanych po usunięciu z niej nienależnej powodowi prowizji z tytułu wypłaty pożyczki oraz niewypłaconych pozwanemu kwot pożyczki w wysokości 200 zł i 2 400 zł, przeznaczonych na pokrycie kosztów usług dodatkowych. Biorąc pod uwagę postanowienia umowy, treść formularza informacyjnego dotyczącego pożyczki, jak i wysokość odsetek umownych (1 688,13 zł) w kontekście okresu spłaty (24 miesiące) wydaje się wysoce prawdopodobne, że (...) Spółka Akcyjna w W. naliczała odsetki od kwoty 4 500 zł stanowiącej udostępniony pozwanemu kapitał pożyczki, ale także od nienależnej pożyczkodawcy kwoty 2 600 zł na przeznaczonych na pokrycie kosztów usług dodatkowych, której to kwoty nie wypłaciła pozwanemu, wobec czego każda rata zawierała także odsetki naliczone od kwot nienależnych powodowi. Powód nie przedstawił jednak w tym zakresie żadnych twierdzeń w uzasadnieniu pozwu.

73 To na powodzie spoczywał obowiązek wykazania twierdzeń, na których opierał swoje powództwo zgodnie z treścią art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. W przedmiotowej sprawie natomiast zabrakło nie tylko dowodów, ale nawet twierdzeń – wszak powód wskazał w pozwie, że pierwotny wierzyciel udzielił pozwanemu pożyczki, wskazując kwotę udzielonej pożyczki, wysokość zastrzeżonej prowizji i odsetek umownych. Nie przedstawił jednak jakichkolwiek twierdzeń dotyczących tego w jaki sposób została obliczona kwota niespłaconej pożyczki oraz skapitalizowanych w pozwie odsetek. Powód nie wskazał jaka część dochodzonego roszczenia w zakresie niespłaconej pożyczki stanowi zastrzeżona, a nienależna mu prowizja, ani jaką część dochodzonego z tego tytułu kwoty stanowi kwota pożyczki przeznaczona na usługi dodatkowe, która także nie jest należna powodowi. Powód nie wskazał również od jakiej kwoty lub kwot naliczone zostały skapitalizowane w pozwie odsetki za opóźnienie w kwocie 173,54 zł, ani od jakiej kwoty lub kwot oraz w jakim okresie naliczone zostały odsetki umowne w kwocie 382,27 zł. Powód wskazał wszak, że odsetki te były naliczane przez faktyczny okres kredytowania, ale najprawdopodobniej, biorąc pod uwagę ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny oraz bezskuteczność wypowiedzenia umowy pożyczki, ów faktyczny okres kredytowania opisany w pozwie jest inny niż rzeczywisty okres obowiązywania umowy pożyczki. Okres, w którym naliczone zostały skapitalizowane w pozwie odsetki jest jednak nieznany sądowi, podobnie zresztą jak kwota, od której były one naliczane.

74 Dodatkowo należy zaznaczyć, że postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było w trybie art. 458¹⁴ -458¹⁶ k.p.c., czyli w trybie postępowania z udziałem konsumentów. Zgodnie z treścią art. 458¹⁵ § 1 k.p.c., przedsiębiorca będący powodem jest obowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie, a będący pozwanym - w odpowiedzi na pozew. Zgodnie z kolei z art. 458¹⁵ § 4 k.p.c., twierdzenia i dowody powołane z naruszeniem § 1 i 3 podlegają pominięciu, chyba że strona będąca przedsiębiorcą uprawdopodobni, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. W takim przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być powołane w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym ich powołanie stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania. Powód już w pozwie powinien zatem powołać wszystkie twierdzenia i dowody, bowiem ich przytoczenie powinno wystarczyć do tego, by przedstawić stan faktyczny w sposób niebudzący wątpliwości. Powód tego nie uczynił biorąc pod uwagę powołane powyżej okoliczności.

75 Należy jednak zauważyć, że w świetle bezspornych faktów co do spłaty przez pozwanego kwoty 3 201,55 zł, roszczenie powoda nie jest całkowicie bezzasadne. Skoro bowiem pożyczkodawca udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 4 500 zł, to przynajmniej tę kwotę pozwany miał obowiązek zwrócić pożyczkodawcy, a następnie, w związku z zawarciem umowy przelewu wierzytelności z dnia 28 marca 2024 roku, powodowi. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że w dacie zawarcia umowy przelewu wierzytelności (28 marca 2024 roku) z tytułu umowy pożyczki (...) wierzytelności objęte tą umową nie były jeszcze w całości wymagalne. Na mocy umowy przelewu uprawnienie do dochodzenia roszczeń przysługujących pożyczkodawcy od powoda na mocy umowy pożyczki z dnia 11 czerwca 2023 roku przeszło na powoda, natomiast sąd wydaje wyrok biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy (art. 316 § 1 k.p.c.). Umowa pożyczki z dnia 11 czerwca 2023 roku miała być w całości wykonana wraz z upływem terminu płatności ostatniej jej raty, a zatem najpóźniej z dniem 16 czerwca 2025 roku. Nawet zatem jeżeli w dacie zawarcia przez powoda z (...) Spółką Akcyjną w W. umowy przelewu wierzytelności roszczenia wobec pozwanego nie były jeszcze wymagalne, to w dniu zamknięcia rozprawy z pewnością już były. Zgodnie z treścią art. 505 ( 6) § 3 k.p.c., jeżeli sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Właśnie ten przypadek ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W ocenie sądu zasądzenie kwoty pozostałej z całkowitej kwoty pożyczki, którą pozwany faktycznie otrzymał od (...) Spółki Akcyjnej w W. po pomniejszeniu jej o sumy spłacone przez niego (3 201,55 zł) jest najbardziej odpowiednim i sprawiedliwym rozwiązaniem. Powodowi nie należą się bowiem kwoty, które posłużyły pokryciu kosztów usług dodatkowych (2 600 zł), a także kwota zastrzeżonej w umowie prowizji (2 136,67 zł), jak również naliczonych od tych kwot odsetek, natomiast według wszelkiego prawdopodobieństwa, pomimo tego, że uzasadnienie pozwu nie zawiera w tym zakresie twierdzeń, powód dochodził tych kwot w ramach roszczenia głównego wyrażonego w pozwie. Ponadto, jak wskazywano wcześniej, powód dochodził skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od całości pożyczki za okres, w którym nie miał prawa ich naliczyć ze względu na bezskuteczność wypowiedzenia umowy pożyczki. Tym samym w ocenie sądu należną powodowi od pozwanego w niniejszej sprawie kwotę tytułem roszczenia głównego jest kwota 1 298,45 zł, która stanowi różnicę między całkowitą kwotą pożyczki udzieloną pozwanemu na mocy umowy pożyczki nr (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku (4 500 zł) a sumą dokonanych przez pozwanego spłat (3 201,55 zł). Tę właśnie kwotę sąd zasądził od pozwanego P. Ż. na rzecz powoda (...) w G. w punkcie I wyroku. O odsetkach sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1, 2 i 2 ( 1) k.c. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Zgodnie natomiast z art. 481 § 2 ( 1) k.c., maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). W umowie pożyczki nr (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku strony zastrzegły odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, o których mowa w art. 481 § 2 ( 1) k.c. (punkt 2.3. części II umowy). Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że upłynął termin na spełnienie świadczenia przez pozwanego. Umowa nie została wykonana w całości przez pozwanego, a ponadto nie została skutecznie wypowiedziana przez pożyczkodawcę. W związku z tym postanowienia umowne obejmujące zastrzeżone odsetki za opóźnienie nadal obowiązują. Ustalając datę, od której powodowi należały się odsetki za opóźnienie od kwoty 1 298,45 zł sąd miał na względzie bezskuteczność wypowiedzenia umowy pożyczki. Z uwagi na to, że wypowiedzenie umowy pożyczki dokonane przez pożyczkodawcę było bezskuteczne, termin na wykonanie ostatniego ze świadczeń na rzecz pożyczkodawcy (a następnie powoda) przez pozwanego upływał z dniem 16 czerwca 2025 roku. Oczywiście ostatnia z rat pożyczki, którą pozwany miał obowiązek spłacić wynosiła 379,70 zł, a nie 1 298,45 zł, a zatem z całą pewnością część zasądzonego na rzecz powoda świadczenia stała się wymagalna wcześniej niż w dniu 16 czerwca 2025 roku. Niemniej jednak powód nie przedstawił żadnych dowodów, ani nawet twierdzeń wskazujących na to, które z rat pożyczki obejmowały podlegającą zwrotowi sumę 4 500 zł z tytułu faktycznie udzielonej pozwanemu całkowitej kwoty pożyczki, której część została zasądzona w punkcie I wyroku. Nie wiadomo zatem w jakich datach kwoty składające się na tę sumę stały się wymagalne. Wiadomo jednak, że najpóźniejszą datą, w której nastąpiła wymagalność sum należnych powodowi z tytułu zwrotu całkowitej kwoty pożyczki udzielonej pozwanemu na mocy umowy nr (...) z dnia 11 czerwca 2023 roku jest dzień 16 czerwca 2025 roku, z którym upływał termin uiszczenia ostatniej raty pożyczki. Od dnia następnego natomiast pozwany bez wątpienia znajduje się w opóźnieniu w spełnieniu tego świadczenia. Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że pozwany o zawarciu przez pożyczkodawcę z powodem umowy przelewu wierzytelności wynikających z umowy pożyczki nr (...) dowiedział się dopiero w wyniku doręczenia mu odpisu pozwu w niniejszej sprawie w dniu 23 lutego 2026 roku. Powód nabył wraz z wierzytelnością prawo naliczania odsetek od tej wierzytelności, a pozwany nie dowiódł, że dokonał przed doręczeniem odpisu pozwu a po zawarciu umowy przelewu wierzytelności jakiejkolwiek spłaty bezpośrednio do rąk pożyczkodawcy. Sąd zasądził zatem w punkcie I wyroku od pozwanego P. Ż. na rzecz powoda N. (...) w G. kwotę 1 298,45 zł z odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 17 czerwca 2025 roku do dnia zapłaty.

76 Pozwany P. Ż. wniósł o rozłożenie świadczenia należnego powodowi na podstawie art. 320 k.p.c. na możliwie największą liczbę rat. Zgodnie z art. 320 k.p.c., w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie, a w sprawach o wydanie nieruchomości lub o opróżnienie pomieszczenia - wyznaczyć odpowiedni termin do spełnienia tego świadczenia. Przesłanką zastosowania art. 320 k.p.c. jest ustalenie, że w danej sprawie zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony, o czym decydują o tym okoliczności konkretnej sprawy. Chodzi tu przede wszystkim o okoliczności dotyczące dłużnika: jego sytuację osobistą, majątkową, finansową, rodzinną. Celem rozłożenia świadczenia na raty jest umożliwienie pozwanemu, pozostającemu w trudnej sytuacji finansowej, wywiązania się z zobowiązania. W ocenie sądu w niniejszej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanego o rozłożenie świadczenia na raty. Po pierwsze należy zauważyć, że zgodnie z zeznaniami pozwanego jego aktualne wydatki przekraczają miesięczne zarobki, a ponadto nie dysponuje żadnymi oszczędnościami. Rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty na podstawie art. 320 k.p.c. jest natomiast celowe wyłącznie wtedy, gdy istnieją podstawy do uznania, że dłużnik będzie w stanie spełnić swoje zmodyfikowane w ten sposób zobowiązanie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt I ACa 368/23, LEX nr (...) i wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI ACa 85/22, LEX nr 3425649). Pozwany nie wykazał natomiast, że będzie w stanie spełnić świadczenie w systemie ratalnym, a to na nim spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 5 maja 2022 r., sygn. akt V ACa 661/21, LEX nr (...)). Poza tym pozwany nie dokonał żadnej spłaty na rzecz powoda w toku postępowania, choć od momentu doręczenia po odpisu pozwu do dnia zamknięcia rozprawy minęły dwa miesiące. Oczywiście można wytłumaczyć tę okoliczność faktem, że pozwany nie dokonał żadnych wpłat, gdyż sądził, że nie będzie musiał tego czynić bądź dlatego, że nie wiedział jaka będzie ostateczna wysokość świadczenia, które będzie musiał spełnić na rzecz powoda. Niemniej jednak od dnia upływu terminu na spłatę pożyczki do dnia zamknięcia rozprawy upłynęło ponad 10 miesięcy, w czasie których pozwany nie dokonywał spłaty pożyczki. Oczywiście ta okoliczność daje się wytłumaczyć tym, że pozwany nie pamiętał o zaciągniętej pożyczce z powodu licznych innych zobowiązań i okoliczności, w których je zaciągał. Niemniej jednak ten właśnie fakt prowadzi do wniosku, że pozwany może mieć znacznie więcej nieujawnionych jeszcze zobowiązań niż te, o których zeznał, co sprawia, że może nie być on w stanie dokonywać płatności ratalnych w przypadku ewentualnego rozłożenia świadczenia na raty na podstawie art. 320 k.p.c. Poza tym natomiast w ocenie sądu, biorąc pod uwagę wynik procesu oraz odwrócone w niniejszej sprawie koszty procesu, rozłożenie zasądzonej w punkcie I wyroku kwoty jest bezcelowe. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 298,45 zł z umownymi odsetkami w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 17 czerwca 2025 roku do dnia zapłaty, ale tytułem kosztów procesu zasądził też od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1 156,42 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Każda ze stron będzie zatem dłużnikiem drugiej i będzie mogła domagać się spełnienia na jej rzecz zasądzonego świadczenia, a ponadto potrącić je gdy obie wierzytelności będą wymagalne (art. 498 § 1 k.c.). Po potrąceniu kwot należności głównych do zapłaty przez pozwanego na rzecz powoda zostanie kwota 142,03 zł, która nawet po doliczeniu zasądzonych odsetek za opóźnienie nie będzie sumą, której zaspokojenie nie będzie wymagało rozłożenia na raty.

77 Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, sąd nie znalazł podstaw do rozłożenia zasądzonego na rzecz powoda w punkcie I wyroku świadczenia na raty.

78 W pozostałym powództwo podlegało oddaleniu jako bezzasadne, o czym sąd orzekł w punkcie II wyroku.

79 O kosztach procesu sąd, w punkcie III wyroku, orzekł na podstawie art. 98 § 1, § 1¹, § 3 k.p.c. i art. 100 k.p.c., mając na uwadze zasadę odpowiedzialności strony za wynik procesu i zasądzając od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1 156,42 zł. Zgodnie z art. 100 k.p.c., w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powód wygrał sprawę w 13,79 % Na koszty procesu poniesione przez powoda składały się: 500 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu, 1 800 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego (obliczone zgodnie z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 116), 100 złotych tytułem opłaty sądowej od zażalenia, koszty zastępstwa procesowego przez radcy prawnego w postępowaniu zażaleniowym (przed Sądem Okręgowym w T. w sprawie VIII Cz 468/25) w kwocie 450 złotych (obliczone zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej za pełnomocnictwo. Łącznie powód poniósł koszty procesu w wysokości 2 867 złotych. Refundacji przez pozwanego podlegało 13,79 % tej kwoty tj. 395,36 złotych. Pozwany wygrał sprawę w 86,21 %. Koszty procesu poniesione przez pozwanego wynosiły 1800 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego reprezentującego pozwanego radcy prawnego. Należał mu się zwrot 86,21 % tej kwoty tj. 1 551,78 złotych. Po dokonaniu potrącenia powyższych kwot, sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1 156,42 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Kwota ta została zasądzona wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z treścią brzmieniem art. 98 § 1¹ k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.