Wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 27 lutego 2025 r., I C 362/20

wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 27 lutego 2025 r., I C 362/20

Tekst

1 Sygn. akt: I C 362/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 27 lutego 2025 r.

3 Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący: sędzia Joanna Jank

6 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lutego 2025 r. w T.

7 sprawy z powództwa (...) (nieruchomości przy ul(...) i (...)) w T.

8 przeciwko U. L.

9 o zapłatę

10 1.oddala powództwo,

11 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 4728 zł (cztery tysiące siedemset dwadzieścia osiem złotych) z tytułu zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty,

12 3.nakazuje ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 2704,47 zł (dwa tysiące siedemset cztery złote i czterdzieści siedem groszy) z tytułu zwrotu wydatków tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa.

13 Sygnatura akt I C 362/20

14 Uzasadnienie wyroku z dnia 27 lutego 2025 roku

15 Powódka (...) w T. przy ul. (...), ul. (...) wniosła pozew przeciwko U. L. domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 21.076 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty.

16 W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że w dniu 18 lutego 2018 roku kierując samochodem marki B. (...) o nr rej. (...) pozwany doprowadził do uszkodzenia bramy garażowej, stanowiącej element infrastruktury garażowej powódki. Zdarzenie zostało nagrane na kamerze monitoringu obejmującego wyjazd z hali garażowej. Na nagraniu zarówno twarz kierującego jak i tablica rejestracyjna samochodu są wyraźnie widoczne. W konfrontacji z przedstawicielami wspólnoty pozwany zaprzeczył swojemu sprawstwu, bezprawnie uchylając się od odpowiedzialności. Naprawa uszkodzonego mienia spowodowała uszczerbek w majątku powódki w kwocie 26.076 zł. Ubezpieczyciel wypłacił powódce jedynie kwotę 5.000 zł. Administrator wspólnoty dokonał zgłoszenia organom ścigania podejrzenia popełnienia przez pozwanego wykroczenia, zaś pełnomocnik powódki wystosował do pozwanego wezwanie do zapłaty, które okazało się bezskuteczne. Roszczenie stało się wymagalne z dniem 23 lipca 2018 roku, tj. z upływem wyznaczonego pozwanemu terminu do zapłaty. Jako podstawę prawną odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego wskazano przepisy art. 436 § 1 zd. pierwsze k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c.

17 (pozew, k. 3-8)

18 W związku z częściowym cofnięciem pozwu, postanowieniem z dnia 5 września 2018 roku Sąd umorzył postępowanie co do kwoty 8.038 zł.

19 (postanowienie, k. 39)

20 Pozwany wniósł o odrzucenie pozwu, ewentualnie o oddalenie powództwa w całości. W pierwszej kolejności pozwany wskazał, że zgodnie ze statutem powoda, jego zarząd składa się z 2-4 osób, a mandat członka zarządu wygasa m.in. w wypadku jego rezygnacji. Pozwany podkreślił, że w 2015 roku wybrano dwóch członków zarządu – K. F. oraz R. J., który złożył rezygnację z pełnienia wspomnianej funkcji w dniu 29 kwietnia 2016 r. (oznaczając datę zaprzestania pełnienia obowiązków na dzień 1 maja 2016r.) Oświadczenie o jego rezygnacji odebrał K. F. (prezes zarządu), co też potwierdził własnoręcznym podpisem. W dalszej kolejności R. J. poinformował o swojej decyzji pozostałych członków wspólnoty – wręczając im kopie swojego oświadczenia. Pozwany podkreślił, że zważywszy na powyższe okoliczności uznać należało, że R. J. przestał pełnić funkcję członka zarządu z dniem 1 maja 2016 r., a co za tym idzie z uwagi na fakt nieprzeprowadzenia od tego czasu skutecznych wyborów do zarządu, powódka nie posiada organu zdolnego do występowania w jej imieniu, co uzasadnia odrzucenie pozwu.

21 Natomiast, uzasadniając swoje stanowisko procesowe pozwany podniósł, że w dniu i godzinie zdarzenia nie przebywał w miejscu zdarzenia i tym samym nie doprowadził do uszkodzenia bramy garażowej. W tym czasie przebywał wraz z rodziną w Galerii Handlowej (...) w T.. Nadto, wskazał, że już z samego nagrania wynika, że kierującym pojazdem była inna osoba niż pozwany. Pozwany podniósł także, że nigdy nie był właścicielem pojazdu wskazanego w pozwie. Niezależnie od powyższego pozwany zakwestionował również wysokość szkody, wskazując, że z nagrania monitoringu wynika, że uszkodzenie było niewielkie, wręcz niezauważalne, stąd wycena powoda jest nieracjonalna. Odnośnie wezwania do zapłaty wskazał, że nie dołączono do niego pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie adw. U. Ł. do reprezentowania powoda. Dalej, wskazał, że zdarzeniem powodującym szkodę było osunięcie się samochodu, lecz powód nie wykazał z jakiej przyczyny nastąpiło to osunięcie. Zdaniem pozwanego analizując nagranie można uznać, że do zdarzenia doszło z winy powoda z uwagi na brak zabezpieczenia wjazdu przed warunkami atmosferycznymi (gołoledzią).

22 (odpowiedź na pozew, k. 42-48)

23 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

24 W dniu 18 lutego 2018 roku o godz. 12:04 kierujący pojazdem B. (...) o numerze rejestracyjnym (...) zatrzymał pojazd przed bramą wyjazdową z hali garażowej budynku przy ul. (...) w T., a następnie wysiadł z samochodu, aby ręcznie otworzyć bramę. W tym czasie pojazd stoczył się z pochyłego zjazdu i uderzył wprost w kratowaną bramę garażową. Kierujący próbujący nieudolnie zatrzymać osuwający się pojazd, po uderzeniu w bramę wsiadł do pojazdu i pośpiesznie wycofywał pojazd z powrotem do hali garażowej.

25 (dowód: zapis z monitoringu, płyta CD k. 30a, zeznania świadka U. T., płyta CD k. 381)

26 Pozwany U. L. jest właścicielem dwóch lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. (...) w T.. Jeden z tych lokali stanowił w 2018 roku jego centrum życiowe. W dacie szkody był właścicielem samochodu marki U. (...) o kolorze srebrnym.

27 (dowód: zeznania świadka Ł. L., płyta CD k. 372, przesłuchanie pozwanego U. L., płyta CD k. 381 w zw. z k. 372)

28 Możliwe do porównania cechy morfologiczne sprawcy szkody wykazują znaczne podobieństwo do cech morfologicznych pozwanego, jednak ze względu na jakość nagrania z monitoringu nie można ustalić, czy porównywalne cechy są jedynie podobne czy identyczne. Nie można kategorycznie wykluczyć, że mężczyzną utrwalonym na nagraniu jest pozwany z uwagi na brak cech morfologicznych, które u porównywanych mężczyzn charakteryzowałyby się odmienną budową.

29 (dowód: pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu antropologii sądowej R. Z., k. 467-476, opinia biegłego sądowego z zakresu kryminalistyki D. Z., k. 437-449)

30 Samochód marki B. (...) o numerze rejestracyjnym (...) nie był własnością pozwanego U. L..

31 (dowód: zeznania świadka Ł. L., płyta CD k. 372, przesłuchanie pozwanego U. L., płyta CD k. 381)

32 W dniu 18 lutego 2018 roku osoba posługująca się kartą debetową pozwanego dokonała zakupów w sklepach znajdujących się w Centrum Handlowym (...) w T..

33 (dowód: potwierdzenia wykonania operacji, k. 63-66, zeznania świadka Ł. L., płyta CD k. 372)

34 Powódka zgłosiła szkodę swojemu ubezpieczycielowi (...) Towarzystwu (...) S.A. (...) z siedzibą w L.. Decyzją z dnia 20 marca 2018 roku ubezpieczyciel przyznał powódce odszkodowanie w kwocie 5.000 zł, a decyzją z dnia 31 lipca 2018 roku dodatkowo w kwocie 8.038 zł.

35 (dowód: potwierdzenie zgłoszenia szkody, k. 19, protokół szkody, k. 20, decyzja (...) S.A. z dnia 20 marca 2018r., k. 22, decyzja z dnia 31 lipca 2018r., k. 36-37, przesłuchanie członka zarządu powodowej wspólnoty mieszkaniowej K. F., płyta CD k. 381)

36 Następnie, (...) S.A. (...) z siedzibą w L. wystąpiło przeciwko pozwanemu U. L. z powództwem o zapłatę kwoty 13.038 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 czerwca 2018 roku do dnia zapłaty, wypłaconej powodowi w toku postępowania likwidacyjnego na podstawie regresu ubezpieczeniowego (art. 828 § 1 k.c.).

37 Wyrokiem z dnia 8 lipca 2021 roku wydanym w sprawie o sygnaturze (...)20 Sąd Rejonowy w Gdyni oddalił powództwo, uznając, że ubezpieczyciel nie wykazał, by pozwany był sprawcą bądź posiadaczem pojazdu B. (...) o numerze rejestracyjnym (...).

38 (dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 8 lipca 2021r. wraz z uzasadnieniem, k. 360-363)

39 Ponadto, powódka złożyła zawiadomienie o popełnieniu przez pozwanego wykroczenia. Policja wniosła do Sądu o ukaranie pozwanego. Wyrokiem nakazowym z dnia 28 listopada 2018 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt (...) Sąd Rejonowy w Gdyni uznał U. L. winnym popełnienia tego, że w dniu 18 lutego 2018 roku około godz. 12.00 w T. przy ul. (...) w parkingu podziemnym poziom B jako kierujący pojazdem marki B. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wbrew obowiązkowi w czasie postoju pojazdu nie zachował środków ostrożności niezbędnych do uniknięcia wypadku, w wyniku czego doszło do uszkodzenia bramy wjazdowej tj. wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 46 ust. ustawy Prawo o ruchu drogowym i wymierzył mu karę grzywny.

40 (dowód: zawiadomienie o popełnieniu przez pozwanego wykroczenia, k. 388-389, protokół przesłuchania świadka, k. 390-392, wniosek o ukaranie, k. 396, wyrok nakazowy, k. 403)

41 Pismem z dnia 17 lipca 2018 roku powódka – reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 21.076 zł tytułem naprawienia szkody powstałej na skutek uszkodzenia bramy wjazdowej do hali garażowej w nieprzekraczalnym terminie 10 dni, licząc od dnia otrzymania wezwania. Przedmiotowe wezwanie zostało pozwanemu doręczone w dniu 23 lipca 2018 roku. W wyznaczonym terminie świadczenie nie zostało spełnione.

42 (dowód: wezwanie do zapłaty, k. 27-28 wraz z dowodem nadania, k. 29, wydrukiem z portalu śledzenia przesyłek Poczty (...) S.A., k. 30)

43 Zgodnie z § 3 ust. 1 Statutu powodowej (...) zarząd Wspólnoty składa się z dwóch do czterech członków (osób fizycznych). Członków powołuje się na okres wspólnej trzyletniej kadencji. Z kolei, w myśl § 3 ust. 3 tegoż Statutu mandat członka Zarządu wygasa – po upływie kadencji Zarządu – z dniem odbycia najbliższego, dorocznego lub nadzwyczajnego zebrania właścicieli lokali. Ponadto mandat członka Zarządu wygasa również wskutek śmierci, rezygnacji, albo odwołania go ze składu Zarządu.

44 (dowód: Statut (...), k. 12-16, 49-54)

45 Na mocy uchwały właścicieli lokali nr (...) do zarządu powodowej wspólnoty mieszkaniowej zostali wybrani K. F. i R. J.. Za wyborem pierwszego głosowało 54,3114 % udziałów, a drugiego 50,5780 % udziałów. Uchwała weszła w życie z dniem 13 lutego 2015 roku.

46 (dowód: uchwała nr (...), k. 17-18)

47 Pismem z dnia 29 kwietnia 2016 roku R. J. złożył rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu z dniem 1 maja 2016 roku. Oświadczenie o rezygnacji odebrał K. F. (prezes zarządu), co też potwierdził własnoręcznym podpisem.

48 (dowód: oświadczenie z dnia 29 kwietnia 2016r., k. 55, zeznania świadka R. J., płyta CD k. 252)

49 R. J. złożył ww. oświadczenie, albowiem uważał, że pełnienie za wynagrodzeniem funkcji członka zarządu powodowej wspólnoty mieszkaniowej jest sprzeczne z obowiązującym go zakazem prowadzenia działalności gospodarczej. Ostatecznie jednak prawnicy w zakładzie pracy orzekli, że pełnienie ww. funkcji nie koliduje z pracą zawodową.

50 (dowód: zeznania świadka R. J., płyta CD k. 252)

51 R. J. nie zawiadamiał nikogo o swojej rezygnacji, poza K. F. i V. D..

52 (dowód: zeznania świadka V. D., płyta CD k. 207, zeznania świadka R. J., płyta CD k. 252)

53 Skonfliktowani z ówczesnym zarządem wspólnoty właściciele lokali kopię pisma R. J. z dnia 29 kwietnia 2016 roku wrzucali do skrzynek pocztowych przynależnych do poszczególnych lokali.

54 (dowód: zeznania świadka R. J., płyta CD k. 252)

55 Pismem z dnia 30 maja 2016 roku kilku właścicieli lokali zwróciło się do zarządu wspólnoty o natychmiastowe rozpisanie nadzwyczajnego zabrania właścicieli w związku z brakiem zarządu od dnia 1 maja 2016 roku w związku z rezygnacją R. J..

56 (dowód: pismo z dnia 30 maja 2016r., k. 57)

57 W dniu 20 czerwca 2016 roku K. F. i R. J. zwołali zebranie właścicieli lokali na dzień 14 lipca 2016 roku. W podpisanym przez nich obu zawiadomieniu wskazano, że do czasu zakończenia głosowania w wyborach uzupełniających zarząd swoje obowiązki wykonywał będzie w dotychczasowym składzie.

58 (dowód: zawiadomienie z dnia 20 czerwca 2016r., k. 56)

59 W piśmie z dnia 12 lipca 2016 roku R. J. wyraził wolę rezygnacji z funkcji z chwilą wyboru nowego członka zarządu.

60 (dowód: pismo R. J. z dnia 12 lipca 2016r., k. 81)

61 Na zebraniu właścicieli lokali w dniu 14 lipca 2016 roku zgłoszono kandydaturę J. X., która – wobec braku quorum – nie uzyskała wymaganej większości głosów.

62 (dowód: protokół z zebrania z dnia 14 lipca 2016r., k. 58-62, zeznania świadka N. C., płyta CD k. 207, zeznania świadka V. D., płyta CD k. 207)

63 W dniu 26 maja 2017 roku zostało zwołane kolejne zebranie właścicieli lokali m.in. w celu wyboru nowych członków zarządu. Na zebraniu zgłoszono kandydatury 11 osób na członka zarządu. Swoje kandydatury zgłosili także K. F., R. J. i F. L.. W trakcie zebrania zaproponowano, aby spośród zgłoszonych kandydatów wyłonić trzech, którzy otrzymali największą liczbę głosów, co do których następnie będzie kontynuowane zbieranie głosów. Część właścicieli lokali, w tym członkowie dotychczasowego zarządu, sprzeciwili się tej propozycji. W głosowaniu najwięcej głosów uzyskali: N. C. (65), V. D. (49), S. X. (41) i ich kandydatury miały zostać poddane pod dalsze głosowanie na zebraniu, a następnie w formie indywidulanego zbierania głosów.

64 (dowód: protokół z zebrania, k. 237-243 wraz z załącznikami, k. 244, notatka służbowa, k. 245, zeznania świadka N. C., płyta CD k. 207, zeznania świadka V. D., płyta CD k. 207, zeznania świadka R. J., płyta CD k. 252)

65 Po zakończeniu zebrania N. C. pobrał od zarządu wspólnoty dokumenty w postaci pełnomocnictw do głosowania na zebraniu, złożonych oświadczeń woli, kart do głosowania na poszczególne uchwały, raportu z głosowania, a także protokołu z zebrania.

66 (dowód: oświadczenie, k. 222, wezwania do zwrotu dokumentów z dnia 3 lipca 2017r., k. 223-224 i 9 stycznia 2020r., k. 227-228, odpowiedź z dnia 26 lipca 2017r., k. 225-226)

67 Zarząd wspólnoty mieszkaniowej poddał pod głosowanie w formie indywidulanego zbierania głosów 11 kandydatur zgłoszonych na zebraniu w dniu 26 maja 2017 roku, w tym m.in. kandydatury K. F., R. J. i F. L.. Zbieranie głosów pod kandydaturami wyłonionymi na zebraniu w dniu 26 maja 2017 roku kontynuowali również N. C. i V. D., lecz wobec braku szans uzyskania większości udziałów, zaprzestali tego.

68 (dowód: zeznania świadka R. J., płyta CD k. 252, zeznania świadka N. C., płyta CD k. 207, zeznania świadka V. D., płyta CD k. 207)

69 Ostatecznie, właściciele lokali podjęli uchwały o wyborze następujących członków zarządu: K. F. (uchwała nr (...), większością 51,52 % udziałów), R. J. (uchwała nr (...), większością 50,20 % udziałów) i F. L. (uchwała nr (...), większością 50,28 % udziałów).

70 (dowód: uchwała nr (...), k. 173, uchwała nr(...), k. 174, uchwała nr(...), k. 175, informacja dla właścicieli lokali z dnia 12 grudnia 2019r., k. 176-177)

71 N. C. wytoczył przed Sądem Okręgowym w Gdańsku powództwo o uchylenie uchwał nr 06/2017, 07/2017 i 08/2017.

72 (dowód: zeznania świadka N. C., płyta CD k. 207)

73 Wyrokiem z dnia 6 maja 2022 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt XV C 71/20 Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił powództwo N. C.. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Okręgowy stwierdził, że złożenie oświadczenia woli przez R. J. wobec innego członka zarządu, który samodzielnie nie może reprezentować wspólnoty, nie mogło wywołać oczekiwanych skutków prawnych. Adresatem tego oświadczenia mógł być jedynie organ wspólnoty, który powołał R. J. do pełnionej funkcji, czyli wszyscy właściciele lokali. Dalej, dokonując wykładni § 3 Statutu Sąd Okręgowy uznał, że wygaśnięcie mandatu członka zarządu dochodzi do skutku wskutek odbycia zebrania oraz podjęcia uchwały o wyborze nowego składu zarządu. Ponadto, Sąd stwierdził, że uchwały nr (...), (...) i (...) zostały podjęte w sposób ważny, właściciele, którzy oddali swoje głosy na zebraniu nie głosowali ponownie, w głosowaniu nie brały udziału osoby niebędące właścicielami lokali, a karty do głosowania zostały prawidłowo wypełnione. W konsekwencji Sąd doszedł do konkluzji, że wybrany przez właścicieli lokali nowy zarząd osiągnął w trybie mieszanym, wymaganą większość.

74 Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2023 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt I ACa (...) Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację N. C..

75 (dowód: wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 6 maja 2022r. wraz z uzasadnieniem, k. 331-338, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2023r., k. 339)

76 W dniu 10 lutego 2020 roku nowy zarząd wspólnoty mieszkaniowej udzielił adw. U. Ł. pełnomocnictwa do reprezentowania w niniejszej sprawie i zatwierdził wszystkie czynności wykonane przez tego pełnomocnika w toku niniejszej sprawy od chwili złożenia pozwu.

77 (dowód: pełnomocnictwo, k. 171)

78 Sąd zważył, co następuje:

79 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, dowodu z zeznań świadków N. C., V. D., R. J., Ł. L. i U. T., dowodu z przesłuchania stron, a także dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu antropologii.

80 Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów powołanych w ustaleniach stanu faktycznego. Zważyć należy, iż część spośród dokumentów, z których Sąd przeprowadził dowód w niniejszej sprawie, w szczególności orzeczenia sądów powszechnych wydane w sprawie o uchylenie uchwał o wyborze członków zarządu powodowej wspólnoty mieszkaniowej czy też wyrok nakazowy, miała charakter dokumentów urzędowych, zaś w toku niniejszej sprawy żadna ze stron nie próbowała podważać przysługujących tym dokumentom domniemań autentyczności i zgodności z prawdą wyrażonych w nich oświadczeń. Podobnie, Sąd nie doszukał się żadnych okoliczności mogących wzbudzić wątpliwości co do autentyczności i wiarygodności pozostałych dokumentów mających formę dokumentów prywatnych. Po pierwsze, powołane w ustaleniach stanu faktycznego dokumenty zostały podpisane, co w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości umożliwia ustalenie osoby ich wystawcy. Po wtóre, zostały one poświadczone za zgodność z oryginałem przez fachowego pełnomocnika, co oznacza, że odpisy przedstawionych dokumentów są zgodne z oryginałami, a samo poświadczenie jest prawdziwe (art. 244 k.p.c.). Prawidłowość poświadczeń nie była kwestionowana przez stronę pozwaną.

81 Nie było również żadnych podstaw do odmowy przyznania wiary dowodowi w postaci zapisu z monitoringu przedstawiającego zdarzenie z dnia 18 lutego 2018 roku. W toku niniejszego postępowania strona pozwana nie twierdziła, aby zapis wideo został w jakikolwiek sposób zmanipulowany (np. zmontowany z fragmentów różnych nagrań) i stworzony jedynie na potrzeby niniejszego postępowania.

82 Natomiast, jedynie w części Sąd dał wiarę zeznaniom świadków N. C. i V. D. odnośnie okoliczności złożenia rezygnacji przez R. J. z funkcji członka zarządu powodowej wspólnoty mieszkaniowej. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że obaj wspomniani świadkowie pozostają w konflikcie z obecnym zarządem wspólnoty, co niewątpliwie przekładało się na treść ich zeznań. Podkreślić przy tym należy, iż zeznania zarówno N. C. jak i V. D. pozostają częściowo w sprzeczności z zeznaniami samego zainteresowanego, tj. R. J.. Zauważyć należy, iż obaj świadkowie twierdzili, że przyczyną rezygnacji tegoż z funkcji członka zarządu wspólnoty miało być uzyskanie wiedzy o rzekomych oszustwach popełnianych przez drugiego z członków zarządu. R. J. podał zupełnie inne powody swojej rezygnacji. Dalej, należy zauważyć, że N. C. i V. D. wywodzili również, że to R. J. miał ich upoważnić do udostępnienia informacji o rezygnacji pozostałym członkom wspólnoty, czemu sam zainteresowany zaprzeczył. Natomiast, w znacznej części na wiarę zasługują zeznania ocenianych w tym miejscu świadków odnośnie przebiegu zebrań właścicieli lokali z 14 lipca 2016 roku i 26 maja 2017 roku, gdyż w tym względzie co do zasady korelują one z treścią złożonych dokumentów oraz zeznaniami R. J.. Nie sposób za wiarygodne uznać zeznań N. C. i V. D. odnośnie licznych nieprawidłowości przy wyborze członków zarządu w 2017 roku. Podkreślić należy, iż zarzuty podnoszone przez obu niedoszłych członków zarządu były przedmiotem powództwa wytoczonego przez N. C. i nie zostały podzielone przez sąd, który oddalił powództwo N. C..

83 Natomiast Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zeznań R. J.. W ocenie Sądu zeznania tego świadka były szczere, wewnętrznie spójne, konsekwentne z jego zeznaniami złożonymi w toku sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w Gdańsku pod sygnaturą XV C 71/20.

84 Jeśli chodzi natomiast o ocenę zeznań świadka U. T., to o ile nie budzą one wątpliwości co do przebiegu samego zdarzenia z dnia 18 lutego 2018 roku (gdyż w tym względzie są one zgodne z zapisem z monitoringu), o tyle nie sposób dać im wiary w zakresie identyfikacji sprawcy zdarzenia. Mimo upływu ponad pięciu lat od zdarzenia świadek nie miał wątpliwości, że sprawcą zdarzenia był pozwany, choć takiej pewności nie miał relacjonując inne szczegóły zdarzenia, np. pomylił markę samochodu, który uderzył w bramę (zdaniem świadka w bramę uderzyła biała X.), jak również nie był w stanie podać szczegółów dotyczących ubioru sprawcy. Zastanawiające jest przy tym, że świadek bez żadnych wątpliwości rozpoznał sprawcę w osobie pozwanego, choć wcześniej nie widywał go często ani go nie znał osobiście. U. T. zeznał, że widział tego mężczyznę tylko kilka razy jak wchodził i wychodził z klatki. Należy przy tym mieć na względzie, że powodowa wspólnota mieszkaniowa składa się z kilkuset członków, więc nawet jeśli wcześniej świadek okazjonalnie widywał pozwanego – to kierując się doświadczeniem życiowym – trudno uznać, aby na podstawie takich incydentalnych spotkań był w stanie utrwalić sobie jego wizerunek, na tyle, by móc jednoznacznie stwierdzić, że rzeczywiście jest on sprawcą szkody, tym bardziej, że wygląd pozwanego nie jest charakterystyczny. Nie sposób także pominąć tego, że świadek pozostaje z powodem w relacjach zawodowych i mógł mieć obawy przed składaniem zeznań na niekorzyść swojego pracodawcy.

85 Z kolei, świadek Ł. L. miała niewątpliwy i oczywisty interes w składaniu zeznań na korzyść pozwanego, czyli swojego męża, niemniej nie przedstawiono w toku niniejszego postępowania jakichkolwiek dowodów, które pozwalałyby podważyć wiarygodność tych zeznań.

86 Natomiast większych wątpliwości Sądu nie budziły zeznania stron. Członek zarządu powodowej wspólnoty mieszkaniowej K. F. nie był świadkiem zdarzenia, a o jego przebiegu dowiedział się od pracowników ochrony, nadto nie brał udziału w czynnościach zmierzających do uzyskania odszkodowania od pozwanego. Przedstawiciel powoda opisał jedynie sposób naprawienia szkody i w tym względzie jego zeznania nie budzą żadnych zastrzeżeń. Jeśli chodzi o zeznania pozwanego, to zaprzeczył on, aby był sprawcą szkody i kiedykolwiek prowadził pojazd widoczny na nagraniu. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe nie dostarczyło jednoznacznych dowodów, które pozwałaby zakwestionować wiarygodność zeznań pozwanego. Biegły antropolog nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić, że mężczyzna utrwalony na nagraniu z monitoringu to pozwany. Ponadto, strona powodowa nie przedstawiła żadnych dowodów, które świadczyłyby o tym, że pozwany kiedykolwiek korzystał z auta widocznego na nagraniu.

87 W przedmiotowej sprawie Sąd dopuścił również dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu antropologii. W ocenie Sądu brak było podstaw do kwestionowania tego dowodu. Przedmiotowa opinia została sporządzona przez biegłego w sposób rzetelny i fachowy. Zgodnie z tezą dowodową biegły porównał cechy morfologiczne sprawcy szkody wyodrębnione z zapisu monitoringu z cechami pozwanego widocznymi na zdjęciach wykonanych przez biegłego z zakresu kryminalistyki. Niestety, mimo zastosowania zaawansowanych komputerowych narzędzi korekty obrazu widoczność cech morfologicznych twarzy sprawcy była bardzo słaba. Dysponując tak niewyraźnym zapisem wideo, mimo podobieństwa pewnych cech morfologicznych obu porównywanych mężczyzn i braku wyraźnych różnic, biegły antropolog nie był w stanie nie tylko w sposób jednoznaczny stwierdzić, że mężczyzną widocznym na nagraniu jest pozwany, ale również nie był w stanie tego potwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem. Wobec powyższych wątpliwości, uniemożliwiających jednoznaczną identyfikację sprawcy w osobie pozwanego podnoszone przez stronę pozwaną zarzuty do opinii kwestionujące podobieństwo pozwanego do osoby uwidocznionej na nagraniu, były nieistotne dla rozstrzygnięcia, co skutkowało pominięciem na podstawie art. 235² § 1 pkt 2 k.p.c. wniosku pozwanego o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej biegłego.

88 Zanim Sąd przejdzie do merytorycznej oceny niniejszego powództwa w pierwszej kolejności należało odnieść się do podniesionego przez pozwanego zarzutu braku właściwego umocowania zarządu wspólnoty do jej reprezentowania w niniejszej sprawie. Jak podnosił pozwany jeden z członków dwuosobowego zarządu wspólnoty R. J. złożył rezygnację z pełnienia zajmowanej funkcji w dniu 29 kwietnia 2016 roku, a następnie poinformował o swojej decyzji pozostałych członków wspólnoty wręczając im kopie swojego oświadczenia. W związku z powyższym – zdaniem pozwanego – R. J. przestał pełnić funkcję członka zarządu z dniem 1 maja 2016 roku, a wobec nieprzeprowadzenia od tego czasu skutecznych wyborów do zarządu, (...) nie posiada organu zdolnego do występowania w jej imieniu. Postanowieniem z dnia 21 marca 2019 roku Sąd odrzucił pozew uznając, iż powodowa wspólnota nie uzupełniła w zakreślonym terminie braków w składzie swojego zarządu. Postanowienie to zostało jednak uchylone przez Sąd Okręgowy w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt XVI Cz 798/19. Z treści uzasadnienia postanowienia wynikało, iż w niniejszej sprawie należy zbadać skuteczność oświadczenia R. J. o rezygnacji z członkostwa w zarządzie wspólnoty i w tym celu ustalić, czy oświadczenie to zostało złożone pozostałym członkom wspólnoty w taki sposób, że mogli się z nim zapoznać. Nadto, należy zbadać skuteczność późniejszego oświadczenia R. J., iż funkcję członka zarządu będzie sprawował do czasu wyłonienia nowego członka zarządu. Sąd Okręgowy w Gdańsku w wytycznych dla Sądu I instancji nakazał również przesłuchanie zawnioskowanych w odpowiedzi na pozew świadków, a także nakazał – z urzędu – dopuścić dowód z zeznań członków zarządu wspólnoty mieszkaniowej i dopiero po przeprowadzeniu powyższych dowodów ocenić kwestię właściwej reprezentacji powodowej wspólnoty w procesie. Zgodnie z powyższym orzeczeniem Sąd przeprowadził dowody wskazane w uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku i doszedł do podobnych konkluzji, co Sąd Okręgowy w Gdańsku w sprawie XV C 71/20. Niezależnie jednak od powyższego należy zauważyć, iż już w toku postępowania zażaleniowego strona powodowa złożyła uchwały nr (...), (...) i (...) z 26 maja 2017 roku w przedmiocie wyboru do składu zarządu R. J., K. F. oraz F. L. wraz z nowym pełnomocnictwem udzielonym przez wskazanych członków zarządu oraz oświadczeniem nowego zarządu o potwierdzeniu dotychczasowych czynności dokonanych w toku niniejszego postępowania w imieniu powodowej wspólnoty mieszkaniowej. Przedmiotowe uchwały zostały zakwestionowane przez jednego z członków powodowej wspólnoty mieszkaniowej N. C., który przed Sądem Okręgowym w Gdańsku wytoczył powództwo o uchylenie przedmiotowych uchwał. Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 maja 2022 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt XV C 71/20 Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił jednak powództwo N. C., nie podzielając zarzutów skarżącego i uznając, że przedmiotowe uchwały zostały podjęte w sposób ważny i skuteczny. Z zacytowanego w ustaleniach stanu faktycznego uzasadnienia orzeczenia wynika, że Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w sposobie podjęcia uchwał, w szczególności nie stwierdził, aby właściciele, którzy oddali swoje głosy na zebraniu głosowali ponownie, bądź aby w głosowaniu brały udziału osoby niebędące właścicielami lokali, bądź też karty do głosowania zostały nieprawidłowo wypełnione. W ocenie Sądu prawomocne oddalenie powództwa o uchylenie ww. uchwał, oznacza, że nadal pozostają one w obrocie prawnym jako ważne i wiążące. Zważyć bowiem należy, iż przepis art. 25 ust. 1a o własności lokali poprzez zakreślenie terminu do zaskarżania uchwały, stwarza jednocześnie prekluzję do powoływania podstaw zaskarżenia, a zatem po upływie wskazanego w nim terminu wykluczone jest powoływanie dalszych podstaw uzasadniających uchylenie uchwały stosownie do art. 25 ust. 1 o własności lokali. Ponadto, SN stoi na stanowisku, że uchwała wspólnoty mieszkaniowej podjęta z naruszeniem przepisów staje się wiążąca, jeśli w ciągu sześciu tygodni nie zaskarżono jej do sądu. Potem może być zdyskwalifikowane tylko z powodu bardzo drastycznych uchybień (np. naruszenie zasady, że uchwały podejmuje się większością udziałów); zob. wyr. SN z 23 lutego 2006 r. (I CK 336/06, niepubl.) (zob. A. Doliwa, Własność lokali [w:] Prawo mieszkaniowe. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa 2021). Wyrok uchylający uchwałę właścicieli ma charakter konstytutywny i wywiera skutki ex tunc. Uchwała – która może być przedmiotem powództwa z art. 25 ustawy o własności lokali – jest zatem wiążąca (ważna) do czasu jej uchylenia (zob. B. Lackoroński (red.), Ustawa o własności lokali. Komentarz. Wyd. 13, Warszawa 2024).

89 Zgodnie z art. 6 zdanie drugie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.) wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Oznacza to, że wspólnota ma zdolność sądową (art. 64 § 1¹ k.p.c.) tj. zdolność do występowania w postępowaniu cywilnym jako strona lub uczestnik postępowania. Jak stanowi art. 21 ust. 1 ww. ustawy zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz, a także w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Tym samym to właśnie zarząd jest organem uprawnionym do składania oświadczeń woli w imieniu wspólnoty, do zaciągania zobowiązań, czy też do występowania w jej imieniu przed sądem. Właściciele lokali są natomiast obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu (art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali). W myśl art. 70 § 1 i 2 k.p.c. jeżeli braki w zakresie zdolności sądowej lub procesowej albo w składzie właściwych organów dają się uzupełnić, sąd wyznaczy w tym celu odpowiedni termin. W wypadkach, w których ustanowienie przedstawiciela ustawowego powinno nastąpić z urzędu, sąd zwraca się o to do właściwego sądu opiekuńczego. Sąd może dopuścić tymczasowo do czynności stronę niemającą zdolności sądowej lub procesowej albo osobę niemającą należytego ustawowego umocowania, z zastrzeżeniem, że przed upływem wyznaczonego terminu braki będą uzupełnione, a czynności zatwierdzone przez powołaną do tego osobę. Jak wskazuje się w doktrynie braki w składzie właściwych organów są w każdym przypadku usuwalne. Uzupełnienie braków w składzie właściwych organów może polegać na uzupełnieniu jego składu, tak aby odpowiadał ustawie (zob. T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Komentarz. Art. 1–458¹⁶. Tom I. Wyd. 2, Warszawa 2023). Bez wątpienia, w świetle uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt XV C 71/20 należało uznać, że braki w składzie organu wspólnoty mieszkaniowej zostały prawidłowo uzupełnione. Jednocześnie, nowy zarząd zatwierdził wszystkie czynności w niniejszej sprawie podjęte przez pełnomocnika (vide: oświadczenie z dnia 10 lutego 2020r., k. 171). W literaturze dominuje jednak stanowisko, zgodnie z którym zatwierdzenie czynności zgodnie w art. 70 § 2 może być nie tylko wyraźne, ale i dorozumiane. Dla zaistnienia skutku procesowego zatwierdzenia czynności nie jest potrzebna zgoda strony przeciwnej. Co do zasady wykrycie braków określonych w art. 70 § 1, a w konsekwencji zatwierdzenie czynności zgodnie z art. 70 § 2, powinno nastąpić na możliwie najwcześniejszym etapie postępowania. Uznaje się jednak, że zatwierdzenie czynności, zgodnie z art. 70 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., może nastąpić także przed sądem II instancji (zob. P. Rylski, A. Olaś (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2024). W świetle przedstawionych poglądów doktryny należało stwierdzić, że zatwierdzenie dotychczasowych czynności procesowych zostało dokonane w sposób prawidłowy, a tym samym nie zachodzą podstawy do odrzucenia pozwu.

90 Przechodząc do merytorycznej oceny powództwa należy wskazać, że powodowa wspólnota mieszkaniowa swoje roszczenie wywodziła z przepisów art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c., zgodnie z którymi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek ponosi również samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Odpowiedzialność określoną w art. 436 k.c. ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jeśli oddał on środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Dla ustalenia przesłanki posiadania samoistnego i posiadania zależnego zastosowanie znajdzie art. 336 k.c., zgodnie z którym posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadaczem samoistnym mechanicznego środka komunikacji jest jego właściciel, jak również osoba, która wykonuje faktyczne władztwo nad środkiem komunikacji w zakresie odpowiadającym prawu własności. Do podmiotu faktycznie władającego środkiem komunikacji znajduje zastosowanie domniemanie posiadania samoistnego (art. 339 k.c.). Za posiadacza samoistnego może zostać więc uznana także nieznana osoba, która dokonała zaboru mechanicznego środka komunikacji. Jednocześnie osoba taka nie będzie uznana za osobę trzecią w rozumieniu art. 435 § 1 w zw. z art. 436 § 1 k.c. (zob. W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 33, Warszawa 2024). Ciężar wykazania przesłanek odpowiedzialności samoistnego posiadacza mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody – zgodnie z ogólną zasadą ciężaru dowodu (art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c.) – spoczywała na poszkodowanym.

91 W toku niniejszego postępowania powód nie zdołał – mimo spoczywającego nań ciężaru dowodu – udowodnić, że pozwany U. L. jako posiadacz samoistny bądź zależny samochodu marki B. (...) o numerze rejestracyjnym (...) spowodował szkodę w mieniu powódki w postaci uszkodzenia bramy wjazdowej do hali garażowej. Podstawowym dowodem mającym świadczyć o tym, że pozwany jest sprawcą szkody był zapis z monitoringu. W odpowiedzi na pozew pozwany zakwestionował jednak, aby to on był osobą widoczną na ww. nagraniu, twierdząc, że w tym samym czasie wraz z rodziną przebywał na zakupach w Centrum Handlowym (...) w T.. Zważyć należy, iż na podstawie samego zapisu wideo nie sposób stwierdzić, że mężczyzna kierujący B. (...) – który to pojazd osunął się na bramę garażową, powodując jej uszkodzenie – to faktycznie pozwany. Nagranie jest bowiem dość niewyraźne, wykonane z pewnej odległości. W celu odparcia zarzutu pozwanego strona powodowa wniosła o dopuszczenie dowodu z zeznań jednego z ochroniarzy, który po zdarzeniu miał rozmawiać ze sprawcą tj. U. T. oraz dowodu z opinii biegłego antropologa. Powyższe dowody jednak nie rozwiały w żaden sposób wątpliwości co do tożsamości sprawcy zdarzenia i pozwanego. Z przyczyn wskazanych przy okazji oceny dowodów, za wiarygodny dowód nie mogą posłużyć zeznania świadka U. T.. Rozstrzygającym dowodem w sprawie nie była również opinia biegłego antropologa. Mimo stwierdzenia pewnych podobieństw cech grupowych sprawcy i pozwanego oraz braku wyraźnych różnic w tym względzie biegły R. Z. nie był bowiem w stanie stanowczo stwierdzić tożsamości pozwanego ze sprawcą ani nawet wskazać miary prawdopodobieństwa. Jak wyjaśnił, było to skutkiem braku możliwości ustalenia unikalnych cech indywidualnych kierującego i porównania ich z cechami pozwanego. Słaba jakość nagrania uniemożliwiała określenie budowy charakterystycznych części ciała jak np. małżowin usznych, bruzd czerwieni wargowych, rozmieszczenia powierzchniowych naczyń krwionośnych, linii zgięciowych skóry, ewentualnych cech o charakterze nabytym (blizn, znamion, tatuaży, odbarwień etc.). Samo stwierdzenie, że pewne cechy grupowe czy też zespoły takowych cech są u obu porównywanych mężczyzn podobne, nie pozwalało na jednoznaczne potwierdzenie bądź zaprzeczenie, że pozwany i sprawca to ta sama osoba. Fakt, że biegły nie wykluczył pozwanego z kręgu możliwych sprawców, a także wskazał na istnienie pewnego, niemożliwego do oszacowania prawdopodobieństwa, że jest on mężczyzną widocznym na nagraniu, było niewystarczające do przyjęcia odpowiedzialności deliktowej pozwanego. W świetle przepisów K.C. o czynach niedozwolonych konieczne bowiem było udowodnienie, że to pozwany jest sprawcą szkody, co wymagało jednoznacznego ustalenia jego tożsamości z osobą widoczną na nagraniu.

92 Poza tym strona powodowa nie wykazała, aby pozwany kiedykolwiek korzystał z samochodu marki B. (...), który osunął się na bramę garażową. Pozwany zaprzeczył, aby był właścicielem takiego auta, bądź też, aby się nim poruszał. Jak wskazywał, w dacie szkody był właścicielem samochodu marki U. (...). Okoliczność tę potwierdziła również małżonka pozwanego. Powódka nie przedłożyła żadnych dowodów, które pozwalałyby zakwestionować wiarygodność zeznań pozwanego i jego małżonki w powyższym zakresie (np. zdjęcia przedstawiające pozwanego korzystającego z ww. auta). Natomiast, nie sposób zweryfikować pozytywnie bądź negatywnie twierdzeń pozwanego odnośnie tego, że w momencie powstania szkody przebywał na zakupach w Centrum Handlowym (...) w T.. Na tę okoliczność pozwany przedstawił potwierdzenia dokonania transakcji płatniczych za pomocą karty, niemniej przedstawione wydruki nie przedstawiają godziny dokonania poszczególnych transakcji. Zatem równie dobrze transakcje te mogły być przeprowadzone w porze wcześniejszej bądź późniejszej niż sporne zdarzenie.

93 Dalej, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt uznania pozwanego winnym popełnienia wykroczenia na podstawie wyroku nakazowego. Zgodnie z treścią art. 11 k.p.c. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Jednakże osoba, która nie była oskarżona, może powoływać się w postępowaniu cywilnym na wszelkie okoliczności wyłączające lub ograniczające jej odpowiedzialność cywilną. W świetle powołanego przepisu nie ulega wątpliwości, że orzeczenia wydane w postępowaniu karno-administracyjnym, a zatem w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, nie są wiążące dla sądu w postępowaniu cywilnym, choćby miały charakter skazujący (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2015 r., III APa 23/14, A.).

94 Mając zatem na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności należało uznać, że powód nie wykazał, że pozwany jest sprawcą szkody, co skutkowało oddaleniem powództwa na podstawie art. art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c. a contrario.

95 O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającego niniejszy spór powoda na rzecz pozwanego kwotę 4.728 zł, na co składały się: opłata za czynności fachowego pełnomocnika w postępowaniu przed Sądem I instancji stawce minimalnej zgodnie z § 2 pkt 5 i § 10 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (3.600 zł) i postępowaniu zażaleniowym (900 zł), opłata od zażalenia (211 zł), a także opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Na podstawie art. 98 § 1¹ k.p.c. od zasądzonej kwoty tytułem kosztów procesu należały się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

96 Natomiast, na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. art. 5 ust. 3, art. 8 ust.1 i art. 83 i 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał ściągnąć od powoda jako strony przegrywającej spór na rzecz Sądu Rejonowego – Skarbu Państwa w Gdyni nieuiszczone koszty wynagrodzenia biegłych w łącznej kwocie 2.704,47 zł, które zostały tymczasowo wypłacone ze Skarbu Państwa. Na powyższą należność składają się: kwota 738 zł przyznana biegłemu D. Z. postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2024 roku oraz kwota 1.966,47 zł przyznana biegłemu R. Z. postanowieniem z dnia 16 stycznia 2025 roku.