Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r., VI Ka 753/22

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r., VI Ka 753/22

Tekst

1 Sygnatura akt VI Ka 753/22

2 Warszawa, dnia 3 lutego 2023 r.

3 1

4 2WYROK

5 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

6 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

7 Przewodniczący:SSO Tomasz Morycz

8 protokolant:protokolant sądowy Natalia Wierzbicka

9 4przy udziale Prokuratora: Prokuratura Rejonowa Warszawa Praga-Południe

10 5po rozpoznaniu dnia 26 stycznia 2023 r. w Warszawie

11 6sprawy W. Ł., syna (...), urodzonego (...) w O.

12 7oskarżonego o czyn z art. 158 § 1 kk w zb. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

13 8M. W., syna Z. i I., urodzonego (...) w O.

14 9oskarżonego o czyn z art. 158 § 1 kk w zb. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 k

15 10na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonych

16 11od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie

17 12z dnia 25 stycznia 2022 r. sygn. akt IV K 227/19

18 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 1 uznaje oskarżonych za winnych tego, że w dniu 20 lutego 2010 r. przy ul. (...) w W., działając wspólnie i w porozumieniu, wzięli udział w pobiciu R. O., w czasie którego zadawano mu ciosy w głowę i kopano po całym ciele, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 kk lub w art. 157 § 1 kk, w wyniku czego doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy, nosa, kręgosłupa szyjnego i zębów 21 i 12 skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, za co na podstawie art. 158 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. skazuje ich, a na podstawie art. 158 §1 kk w zw. z art. 58 § 3 kk każdemu z nich wymierza karę grzywny w wysokości 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda;

19 II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

20 III. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych w instancji odwoławczej, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

21 Formularz UK 2

22 Sygnatura akt

23 VI Ka 753/22

24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

25 2

26 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

27 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

28 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 25 stycznia 2022 r. w sprawie o sygn. akt IV K 227/19.

29 1.2 Podmiot wnoszący apelację

30 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐ oskarżyciel posiłkowy

32 ☐ oskarżyciel prywatny

33 ☒ obrońca

34 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☐ inny

36 0.11.3. Granice zaskarżenia

37 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

38 ☒ na korzyść

39 ☒ na niekorzyść

40 ☒ w całości

41 ☐ w części

42 ☐

43 co do winy

44 ☐

45 co do kary

46 ☐

47 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

48 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

49 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

50 ☐

51 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

52 ☐

53 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

54 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

55 ☒

56 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

57 ☒

58 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

59 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

60 ☐

61 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

62 ☐

63 art. 439 k.p.k.

64 ☐

65 brak zarzutów

66 0.11.4. Wnioski

67 ☒

68 uchylenie

69 ☒

70 zmiana

71 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

72 0.12.1. Ustalenie faktów

73 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

74 Lp.

75 Wskazać oskarżonego.

76 Wskazać fakt.

77 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

78 1.

79 2.

80 W. Ł.

81 M. W.

82 Sytuacja majątkowa

83 Dotychczasowa niekaralność

84 Sytuacja majątkowa

85 Dotychczasowa niekaralność

86 Informacja e - (...) k.962

87 Karta karna - k.964

88 Informacja e - (...) k.961

89 Karta karna - k.963

90 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

91 Lp.

92 Wskazać oskarżonego.

93 Wskazać fakt.

94 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

95 0.12.2. Ocena dowodów

96 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

97 Wskazać fakt

98 Dowód

99 Zwięźle o powodach uznania dowodu.

100 Informacja e - (...)

101 Karta karna

102 Dokumenty zostały sporządzone przez uprawnione osoby i organy, nie będąc kwestionowane i nie budząc żadnych wątpliwości.

103 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

104 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

105 Wskazać fakt

106 Dowód

107 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

108 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

109 Lp.

110 Zarzut

111 Prokurator zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że oskarżeni W. Ł. i M. W., działając wspólnie i w porozumieniu spowodowali u pokrzywdzonego R. O. skutek określony przepisem art. 157 § 1 k.k., a w konsekwencji bezzasadne przypisanie im popełnienia czynu z art. 157 § 1 k.k., podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwe ustalenie, który z oskarżonych doprowadził do powstania skutku z art. 157 § 1 k.k. co uzasadniało uznanie oskarżonych za winnych popełnienia czynu z art. 158 § 1 k.k.

112 ☒ zasadny

113 ☐ częściowo zasadny

114 ☐ niezasadny

115 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

116 Apelacja prokuratora była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

117 O ile Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu dopuścili się przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego, w trakcie którego stosowano wobec niego przemoc, a które spowodowało powstanie u niego obrażeń ciała, o tyle błędnie uznał, że wyczerpali swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 157 § 1 kk. W sytuacji, kiedy nie wiadomo, który z nich zachowywał się w dany sposób, w szczególności zadał określone ciosy i kopnięcia, a co za tym idzie spowodował określone obrażenia, należało zastosować art. 158 § 1 kk. Powyższe potwierdził Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 4 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 52/13 stwierdzając, że przestępstwo stypizowane w art. 157 § 1 kk można przypisać wyłącznie takiemu sprawcy, którego działanie spowodowało konkretne urazy, a te z kolei wywołały konsekwencje określone w tym przepisie. Tymczasem czyn z art. 158 § 1 kk wymaga jedynie narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwu utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 kk lub 157 § 1 kk. Taki skutek nie musi zatem nastąpić. Ważne, żeby zachowanie napastników powodowało takie zagrożenie. Jak słusznie stwierdził Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 października 2020 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 349/19, przepis art. 158 KK stanowi namiastkę odpowiedzialności zbiorowej. Quasi odpowiedzialność zbiorowa przejawia się tym, ze sprawca odpowiada na podstawie tego przepisu niezależnie od tego, czy to właśnie jego zachowanie stanowi o niebezpieczeństwie dla życia i zdrowia oraz czy można mu przypisać zadanie uderzenia powodującego uszczerbek na zdrowiu, lub utratę życia. Przyjmuje się, że nie jest nawet konieczne udowodnienie, że w trakcie pobicia sprawca zadał cios, uderzenie, a wystarczające jest świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem innego człowieka, lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi, lub grupie osób. Wprawdzie w przypadku ustalenia, że konkretny sprawca zadał konkretne uderzenia czy kopnięcia, powodując konkretne obrażenia ciała, powinno to znaleźć odzwierciedlenie w kumulatywnej kwalifikacji prawnej poprzez przyjęcie przykładowo art. 158 § 1 kk w zb. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, jednak w niniejszej sprawie byłoby to bezzasadne.

118 Zgromadzony materiał dowodowy, w tym zeznania pokrzywdzonego i wyjaśnienia oskarżonych, nie pozwalał na przyjęcie spowodowania urazu głowy, nosa, kręgosłupa szyjnego i zębów 21 i 12 przez konkretnego oskarżonego lub oskarżonych, ale działających w tym zakresie osobno, a nie wspólnie i w porozumieniu. Zważywszy na ilość, rodzaj i rozległość obrażeń ciała uderzeń i kopnięć musiało być co najmniej kilka. Chociaż oskarżony M. W. przyznał się do uderzenia pokrzywdzonego w twarz, jednak z uwagi na późniejszy przebieg wydarzeń, gdzie przemoc była kontynuowana, nie wiadomo czy to konkretne zachowanie spowodowało konkretne obrażenia. Tym bardziej, że wątpliwym jest, żeby uraz głowy, nosa, kręgosłupa szyjnego i zębów 21 i 12 powstał jednocześnie. Wielce wątpliwym jest także, żeby oskarżony W. Ł. nie stosował wówczas żadnej przemocy. Tym bardziej, że poszedł do pokrzywdzonego nie dlatego, żeby z nim porozmawiać, ale policzyć się za to, że ten spowodował interwencje Policji i przedwczesne zakończenie imprezy urodzinowej, jak również w sposób obraźliwy wypowiadał się o nim, jego dziewczynie i jej gościach. W tym miejscu wskazać należy, że dla przypisania sprawcy udziału w pobiciu wystarczające jest, że znajdował się na miejscu zdarzenia i współdziałał z innym lub innymi, utożsamiając się z popełnianym przestępstwem. Potwierdził to Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 lipca 2020 r. w sprawie o sygn. akt IV K 268/20, stwierdzając że przepis art. 158 § 1 kk nie określa sposobu udziału w pobiciu, co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 kk lub w art. 157 § 1 kk.

119 W momencie pojawiania się oskarżonego M. W., który na wstępie bezspornie uderzył pokrzywdzonego w twarz, a ten po chwili znalazł się na podłodze w przedpokoju swojego mieszkania, oskarżony W. Ł. nie powstrzymał swojego kolegi i nie oddalił się stamtąd, tylko pozostał na miejscu. Skoro tak, to świadomie i dobrowolnie uczestniczył w tym zdarzeniu, które bez wątpienia zagrażało zdrowiu pokrzywdzonego. Tymczasem dla przypisania sprawstwa za czyn z art. 158 § 1 kk nie jest konieczne, żeby sprawcy zachowywali się w ten sam sposób. Nie jest nawet konieczne, żeby wszyscy zadawali ciosy czy kopali. Wystarczające jest już przytrzymywanie, zagradzanie drogi czy sama obecność stwarzająca przewagę. W tym miejscu przypomnieć należy, że mieliśmy tu do czynienia z dwójką młodych oskarżonych i jednym pokrzywdzonym w sile wieku, który już na początku tego zdarzenia został uderzony w twarz i wraz z napastnikami znalazł się w przedpokoju swojego mieszkania, gdzie został przewrócony na podłogę i dalej bity. Ponadto jedynie on doznał obrażeń ciała. Obrażeń, które co należy ponownie i wyraźnie podkreślić, pochodziły od co najmniej kilku uderzeń czy kopnięć, dotycząc różnych części ciała.

120 Skoro w trakcie przedmiotowego zdarzenia zadawano pokrzywdzonemu ciosy w głowę i kopano po całym ciele, bez wątpienia narażono go co najmniej na nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 kk lub 157 § 1 kk. Przy czym to, czy w danej sytuacji doszło do narażenia życia i zdrowia na konkretne niebezpieczeństwo stanowi przedmiot decyzji sądu, a nie biegłego. Oczywiście, w niektórych przypadkach, w szczególności dotyczących błędów medycznych, możliwe przebiegi przyczynowo skutkowe mogą pozostać nierozpoznawalne dla osób nieposiadających wiedzy specjalnej. Nie dotyczy to jednak realiów niniejszej sprawy. Oskarżeni wzięli udział w pobiciu pokrzywdzonego, w czasie którego zadawano mu ciosy w głowę i kopano po całym ciele. Nie potrzeba żadnych wiadomości specjalnych, żeby ocenić, że zachowanie takie może - choć nie musi - spowodować uszczerbek na zdrowiu. Właśnie owa możliwość wystąpienia uszczerbku stanowi znamię typu, o którym mowa w art. 158 § 1 kpk, a nie samo jego wystąpienie. Powyższe potwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 czerwca 2021 r. w sprawie o sygn. akt IV KK 223/21. Zważywszy na to, że w wyniku tego zdarzenia pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy, nosa, kręgosłupa szyjnego i zębów 21 i 12 skutkujących w dodatku rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, to wymagane tu narażenie nie budziło żadnych wątpliwości. Przy czym, co oczywiste, nastąpienie takiego skutku nie dekompletuje znamion czynu z art. 158 1 kk, a jedynie dodatkowo potwierdza owo narażenie. Powyższe potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. akt IV KK 133/18.

121 Wniosek

122 Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonych W. Ł. i M. W. za winnych popełnienia czynu z art. 158 § 1 k.k. i wymierzenie im kar grzywny w wymiarze po 60 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.

123 ☒ zasadny

124 ☐ częściowo zasadny

125 ☐ niezasadny

126 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

127 Z opisanych wyżej względów wniosek był zasadny i zasługiwał na uwzględnienie. W związku z tym Sąd Okręgowy sporządził nowy, odpowiedni do ostatecznie przyjętej kwalifikacji prawnej, opis czynu, wymierzając każdemu z oskarżonych karę, których rodzaj i wysokość niczym nie różniły się od uprzednio orzeczonych.

128 Lp.

129 Zarzut

130 Obrońca oskarżonych zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

131 1. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności przejawiających się w:

132 - niezasadnym odmówieniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych W. Ł. i M. W. w zakresie przebiegu starcia z pokrzywdzonym w tym, iż to oskarżyciel subsydiarny pierwszy zaatakował oskarżonego W. Ł., który nie zadawał mu żadnych ciosów a drugi oskarżony w obronie kolegi uderzył pokrzywdzonego, w sytuacji gdy te wyjaśnienia były spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniały, a nadto znajdowały one potwierdzenie w zeznaniach świadka M. Z..

133 - niezasadnym odmówieniu wiarygodności zeznań świadka M. Z., która w szczegółowy sposób opisała przebieg zdarzenia a jej zeznania były konsekwentne, logiczne, spójne i potwierdzały wyjaśnienia oskarżonych, że to W. Ł. został pierwszy zaatakowany przez pokrzywdzonego, który go szarpał a oskarżony ten nie był napastnikiem ani uczestnikiem pobicia.

134 - obdarzeniu wiarygodnością zeznań oskarżyciela subsydiarnego R. O., w sytuacji, gdy zeznania te były niespójne, niekonsekwentne i wzajemne sprzeczne.

135 2. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, tj. art. 170 § 1 pkt. 5) k.p.k. a contrario poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonych o powołanie biegłego z zakresu ortopedii na okoliczność czy obrażenia ciała jakie doznał pokrzywdzony R. O. skutkowały rozstrojem zdrowia na okres poniżej czy powyżej 7 dni biorąc pod uwagę dokumentację medyczną zawartą w aktach oraz opinie pisemne i ustne wydane w sprawie

136 co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż obrażenia ciała doznane przez oskarżyciela trwały powyżej 7 dni, podczas gdy dwie opinie wydane przez biegłych lekarzy były zasadniczo sprzeczne i nie jednoznaczne, wobec. czego nie można było uznać za Sądem, iż wniosek ten zmierzał wyłącznie do przewlekłości postępowania jak również, iż materiał dowodowy był tym zakresie wystarczający i należy dokonać jego logicznej analizy, zaś kolejne opinie biegłych niczego nie wyjaśnią, a jedynie zaciemnią sprawę.

137 3. mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez zasadne przyjęcie, że dowody zgromadzone w sprawie pozwalają uznać, iż oskarżony W. Ł. i M. W. działając wspólnie i w porozumieniu poprzez uderzania R. O. rękami po głowie, pięściami w twarz oraz kopiąc po ciele spowodowali u niego obrażenia ciała skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, to jest popełnienia czynu art. 157 § 1 k.k, podczas gdy prawidłowo oceniany materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonych, zeznania świadków jak również dowód z opinii biegłych sądowych nie pozwała na przyjęcie sprawstwa oskarżonych w takim zakresie, a działanie oskarżonego M. W. polegające na uderzeniu pokrzywdzonego i przewróceniu się z nim, zostało podjęte celu obrony i ukierunkowane było na odparciu ataku stanowiącego bezpośrednie zagrożenie ha i zdrowia W. Ł., co powinno skutkować uznaniem, iż oskarżony W. działał w warunkach obrony koniecznej tj. art. 25 § 1 k.k.

138 ☐ zasadny

139 ☐ częściowo zasadny

140 ☒ niezasadny

141 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

142 Apelacja obrońcy oskarżonych była bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.

143 Nie powtarzając obszernej argumentacji przytoczonej przy ocenie zarzutu zawartego w apelacji prokuratora, która zachowała tu swoją aktualność, wskazać należy, że w zakresie przyczyn zdarzenia, w trakcie którego oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu dopuścili się przestępstwa na szkodę pokrzywdzonego, w trakcie którego stosowano wobec niego przemoc, a które spowodowało powstanie u niego obrażeń ciała, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i trafnych ustaleń faktycznych. Wprawdzie to pokrzywdzony wzywał Policję i doprowadził do przedwczesnego zakończenia imprezy urodzinowej, jak również obraźliwie wypowiadał się o oskarżonym W. Ł., jego dziewczynie i jej gościach, co znalazło odzwierciedlenie przy wymiarze kary, jednak to on udał się do niego i będąc wzburzony chciał się z nim policzyć. I choć nie można wykluczyć, że doszło wówczas pomiędzy nimi do szarpaniny, jest to nawet bardzo prawdopodobne, to bezdyskusyjnym jest, że wraz z oskarżonym M. W., który dołączył do oskarżonego W. Ł., wzięli udział w pobiciu pokrzywdzonego. Zaistniała sytuacja z pewnością nie może być rozpatrywana pod kątem obrony koniecznej z art. 25 § 1 kk. Żaden z oskarżonych nie stwierdził, żeby pokrzywdzony któregoś z nich uderzył czy kopnął, a nawet usiłował to zrobić. Tyczy się to zwłaszcza oskarżonego W. Ł., który według niego, oskarżonego M. W. i świadka M. Z. miał się znaleźć w niebezpieczeństwie. Mogło to być co najwyżej wzajemne szarpanie się, które z pewnością nie stanowiło realnego i poważnego zagrożenia, a co za tym idzie nie wymagało natychmiastowego przeciwdziałania. W dodatku środkami, jakie zastosowano, a jakie spowodowały obrażenia ciała pokrzywdzonego w postaci urazu głowy, nosa, kręgosłupa szyjnego i zębów 21 i 12. Co znamienne, a o czym już wskazano wyżej, żaden z oskarżonych nie doznał obrażeń ciała, a co za tym idzie nie posiadał związanej z tym dokumentacji medycznej, w tym obdukcji. Żaden nie złożył też zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez pokrzywdzonego.

144 Sąd Okręgowy dostrzegł, że im dłużej trwało postępowanie tym bardziej zmieniały się zeznania pokrzywdzonego, co należy tłumaczyć przede wszystkim upływem czasu i naturalnym procesem zapominania, ale też negatywnymi emocjami związanymi z osobami oskarżonych i przedłużającym się procesem. W związku z tym dochodziło do sytuacji, w których pokrzywdzony zniekształcał pewne okoliczności, a inne wyolbrzymiał. Niemniej, kluczowe były tu jego relacje złożone w postępowaniu przygotowawczym i pierwszym postępowaniu sądowym. Ponadto kluczowe okoliczności zaistniałego zdarzenia były de facto niezmienne. Wyjaśnienia oskarżonych w przeważającej mierze pozostawały w sprzeczności z tymi depozycjami, będąc też nielogiczne. Tyczyło się to zwłaszcza twierdzeń, że po uderzeniu pokrzywdzonego przez oskarżonego M. W. obaj oskarżeni oddalili się, nie atakując go w żaden sposób. Gdyby tak było, to pokrzywdzony nie doznałby tak rozległych obrażeń ciała. Świadek M. Z., na którą powołał się obrońca oskarżonych zarejestrowała jedynie początkowy fragment tego zdarzenia, kiedy nie było jeszcze oskarżonego M. W.. Ponadto raz, że miała oczywisty interes w zeznawaniu na korzyść oskarżonych i zarazem niekorzyść pokrzywdzonego. Dwa, że nie widziała wszystkiego, a przede wszystkim kluczowego momentu, kiedy do oskarżonego W. Ł. dołączył oskarżony M. W., uderzając pokrzywdzonego w twarz. Jak już wyżej była mowa, nie można wykluczyć, że pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym W. Ł. do szarpaniny. Była to jednak sytuacja poprzedzająca pobicie, o którym mogła być mowa dopiero po pojawieniu się drugiego sprawcy. Co zaś się tyczy oceny obrażeń ciała, których doznał pokrzywdzony, to z uwagi na przyjęcie art. 158 § 1 kk, gdzie skutkiem jest samo narażenie, a nie konkretny uszczerbek nie miało to żadnego znaczenia. Tym bardziej, że żadnemu z oskarżonych nie przypisano dodatkowo czynu art. 157 § 1 kk.

145 Wniosek

146 Zmiana zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonych od przypisanego im czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

147 ☐ zasadny

148 ☐ częściowo zasadny

149 ☒ niezasadny

150 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

151 Z opisanych wyżej względów niosek był niezasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie.

152 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

153 Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

154 i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

155 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

156 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

157 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

158 1.3 1

159 Przedmiot utrzymania w mocy

160 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

161 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

162 1.3.1 1.

163 Przedmiot i zakres zmiany

164 Opis czynu i kwalifikacja prawna.

165 Zwięźle o powodach zmiany.

166 Z uwagi na przedstawioną wyżej argumentację Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 1 uznał oskarżonych za winnych tego, że w dniu 20 lutego 2010 r. przy ul. (...) w W., działając wspólnie i w porozumieniu, wzięli udział w pobiciu R. O., w czasie którego zadawano mu ciosy w głowę i kopano po całym ciele, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 kk lub w art. 157 § 1 kk, w wyniku czego doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy, nosa, kręgosłupa szyjnego i zębów 21 i 12 skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, za co na podstawie art. 158 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. skazał ich, a na podstawie art. 158 § 1 kk w zw. z art. 58 § 3 kk każdemu z nich wymierzył karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 20 złotych każda. Pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

167 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

168 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

169 ☐ art. 439 k.p.k.

170 Zwięźle o powodach uchylenia.

171 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

172 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

173 Zwięźle o powodach uchylenia.

174 Konieczność umorzenia postępowania

175 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

177 4.

178 Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

179 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

180 Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

181 5.

182 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

183 Zwięźle o powodach uchylenia.

184 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

185 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

186 Lp.

187 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

188 Przytoczyć okoliczności.

189 6. Koszty Procesu

190 Wskazać oskarżonego.

191 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

192 Przytoczyć okoliczności.

193 W. Ł.

194 M. W.

III

195 Mając na uwadze orzeczenie wobec oskarżonych nawiązek na rzecz pokrzywdzonego i zwolnienie ich od kosztów w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, zwolniono ich od kosztów sądowych w instancji odwoławczej, przejmując wydatki na rzecz Skarbu Państwa.

196 7. PODPIS

197 0.11.3 Granice zaskarżenia

198 Wpisać kolejny numer załącznika 1

199 Podmiot wnoszący apelację

200 Prokurator

201 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

202 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 25 stycznia 2022 r. w sprawie o sygn. akt IV K 227/19.

203 0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

204 ☐ na korzyść

205 ☒ na niekorzyść

206 ☒ w całości

207 ☐ w części

208 ☐

209 co do winy

210 ☐

211 co do kary

212 ☐

213 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

214 0.11.3.2 Podniesione zarzuty

215 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

216 ☐

217 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

218 ☐

219 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

220 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

221 ☐

222 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

223 ☒

224 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

225 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

226 ☐

227 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

228 ☐

229 art. 439 k.p.k.

230 ☐

231 brak zarzutów

232 0.11.4. Wnioski

233 ☐

234 Uchylenie

235 ☒

236 Zmiana

237 0.11.3 Granice zaskarżenia

238 Wpisać kolejny numer załącznika 2

239 Podmiot wnoszący apelację

240 Obrońca oskarżonych

241 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

242 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 25 stycznia 2022 r. w sprawie o sygn. akt IV K 227/19.

243 0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

244 ☒ na korzyść

245 ☐ na niekorzyść

246 ☒ w całości

247 ☐ w części

248 ☐

249 co do winy

250 ☐

251 co do kary

252 ☐

253 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

254 0.11.3.2 Podniesione zarzuty

255 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

256 ☐

257 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

258 ☐

259 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

260 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

261 ☒

262 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

263 ☒

264 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

265 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

266 ☐

267 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

268 ☐

269 art. 439 k.p.k.

270 ☐

271 brak zarzutów

272 0.11.4. Wnioski

273 ☒

274 Uchylenie

275 ☒

276 Zmiana