Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 17 kwietnia 2024 r., IV Ka 211/24

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 17 kwietnia 2024 r., IV Ka 211/24

Tekst

1 Sygnatura akt IV Ka 211/24

2 1.

3 2.WYROK

4 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

5 Dnia 17 kwietnia 2024 r.

6 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

7 1.Przewodnicząca:

8 1.SSO Agnieszka Połyniak (spr.)

9 1.Sędziowie:

10 1.SO Tomasz Uszpulewicz

11 2.SR (del. do SO) Sebastian Kowalski

12 1.Protokolant:

13 1.Magdalena Telesz

14 przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,

15 po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r.

16 6.sprawy A. M.

17 7.syna H. i E. z domu O.

18 8.urodzonego (...) w J.

19 9.oskarżonego z art. 300 § 3 k.k. w zw. z art. 308 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., art. 586 ksh

20 10.na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

21 11.od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu

22 12.z dnia 24 listopada 2023 r. sygnatura akt III K 1098/21

23 14.uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

24 17.SSO Tomasz Uszpulewicz SSO Agnieszka Połyniak SSR (del. do SO) Sebastian Kowalski

Uzasadnienie

25 Formularz UK 2

26 Sygnatura akt

27 IV Ka 211/24

28 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

29 1

30 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

31 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

32 wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 24 listopada 2023r., sygn. akt III K 1098/21

33 1.2. Podmiot wnoszący apelację

34 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☐ oskarżyciel posiłkowy

36 ☐ oskarżyciel prywatny

37 ☐ obrońca

38 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

39 ☐ inny

40 1.3. Granice zaskarżenia

41 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

42 ☐ na korzyść

43 ☐ na niekorzyść

44 ☒ w całości

45 ☐ w części

46 ☐

47 co do winy

48 ☐

49 co do kary

50 ☐

51 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

52 1.1.2. Podniesione zarzuty

53 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

54 ☐

55 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

56 ☐

57 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

58 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

59 ☒

60 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

61 ☐

62 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

63 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

64 ☐

65 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

66 ☒

67 art. 439 k.p.k.

68 ☐

69 brak zarzutów

70 1.4. Wnioski

71 ☒

72 uchylenie

73 ☐

74 zmiana

75 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

76 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

77 1.5. Ustalenie faktów

78 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

79 Lp.

80 Oskarżony

81 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

82 Dowód

83 Numer karty

84 2.1.1.1.

85 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 2.1.2.1.

92 1.6. Ocena dowodów

93 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

94 Lp. faktu z pkt 2.1.1

95 Dowód

96 Zwięźle o powodach uznania dowodu

97 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

98 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

99 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

100 Dowód

101 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

102 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

103 Lp.

104 Zarzut

105 3.1.

106 obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 413§2 pkt 2 k.p.k., polegającą na wskazaniu w wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzych, sygn. III K 1098/21 w pkt V niejasnego zapisu słownego wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności, poprzez określenie słownego wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności „jednego roku miesięcy pozbawienia wolności", co spowodowało wewnętrzną sprzeczność treści orzeczenia wskazanej kary łącznej, uniemożliwiająca jego wykonanie

107 ☒ zasadny

108 ☐ częściowo zasadny

109 ☐ niezasadny

110 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

111 Apelacja okazała się skuteczna.

112 W ramach kontroli instancyjnej, wywołanej wniesieniem apelacji rzecznika oskarżenia na niekorzyść A. M., stwierdził Sąd odwoławczy, że zaskarżony wyrok wydany miał być w trybie tzw. konsensualnym, tj. wskutek złożenia przez oskarżonego A. M. wniosku o wydanie wyroku skazującego na podstawie art. 387 §1 k.p.k. Przekonuje o tym treść protokołu rozprawy z 24 listopada 2023r., kiedy to taki wniosek został złożony (k1939). Co w tej sprawie istotne, oskarżony zaproponował, by orzeczono wobec niego za czyn z art. 300 §3 k.k. w zw. z art. 308 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 586 k.s.h. karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, zaś tytułem kary łącznej rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, orzeczenie obowiązku naprawienia szkody oraz grzywnę w wymiarze 20 stawek dziennych po 500 złotych każda (k. 1939). Ten ostatni element proponowanej kary, tj. kara grzywny, został oprotestowany przez prokuratora obecnego na rozprawie, który swoją zgodę uzależnił od zmiany jej wysokości, tj. zwiększenia ilości stawek dziennych grzywny do 40. Oskarżony wobec takiego stanowiska oskarżyciela publicznego wniósł o wymierzenie mu grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych i tę propozycję prokurator zaakceptował (k. 1939). Tej treści rozstrzygnięciu nie sprzeciwiły się obecne oskarżycielki posiłkowe, zaś Przewodniczący składu orzekającego wskazał, iż w jego ocenie zasadne będzie orzeczenie nawiązek w miejscu obowiązku naprawienia szkody, a to w związku z trudnościami z dokładnym określeniem wysokości szkody i "zaproponował" stosowane kwoty tytułem właśnie nawiązek na rzecz czwórki pokrzywdzonych. Oskarżony ostatecznie takiej treści wniosek złożył ,a Sąd Rejonowy wydał postanowienie w trybie art. 387 §2 k.p.k. (k. 1939v).

113 Zauważyć jednakże wypada i podkreślić, że wydany wyrok nie jest zgodny z tymi zaakceptowanymi ustaleniami, o czym przekonuje, nie tylko brzmienie pkt V jego części rozstrzygającej, dotyczące kary łącznej w brzmieniu cytowanym w apelacji, ale także brak orzeczenia kary grzywny.

114 Tym samym Sąd w sposób rażący naruszył przepisy postępowania, co niewątpliwie miało wpływ na treść wyroku. To z kolei stanowi o skuteczności apelacji prokuratora, tj. w zakresie wniosku o uchylenie wyroku.

115 Nie można pominąć okoliczności poprzedzających wydanie zaskarżonego wyroku.

116 A. M., prócz lakonicznego przyznania się „do popełnienia zarzucanego mu czynu” (k. 1939), żadnych wyjaśnień nie złożył, a dostrzec trzeba, że zarzucono mu popełnienie dwóch występków. Jest oczywiste, że złożenie wniosku w trybie art. 387 § 1 k.p.k. nie obliguje sądu do jego automatycznego uwzględnienia. Złożony w tym trybie wniosek, mimo braku sprzeciwu ze strony prokuratora (jego zgody) i pokrzywdzonego, nie wiąże sądu, który powinien dokonać przede wszystkim jego kontroli w zakresie spełnienia wszystkich warunków dopuszczalności takiego wniosku, w szczególności przeanalizować, czy zaproponowana przez oskarżonego kara i inne środki prawnej reakcji odpowiadają wymaganym przez prawo materialne sankcjom. Konieczna jest zatem kontrola zgodności takiego wniosku z przepisami prawa karnego materialnego, obejmująca m.in. prawnokarną ocenę czynu, jak też wymiar kary bądź środków karnych. W sytuacji, w której treść wniosku tychże regulacji prawnych nie respektuje, niewątpliwym obowiązkiem sądu jest bądź to uzależnienie swojej decyzji o uwzględnieniu tego wniosku od dokonania w nim zmiany konwalidującej dostrzeżoną jego wadliwość (art. 387 § 3 k.p.k.), bądź też rozpoznanie w dalszym ciągu sprawy na zasadach ogólnych (tak, m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z 6 marca 2024 r., sygn. III KK 622/23. LEX nr 3690869). W omawianej sprawie taka kontrola podstaw wniosku była jedynie pozorna, o czym przekonuje treść wyroku oraz jego uzasadnienie.

117 Pisemne motywy to bowiem powtórzenie aktu oskarżenia, gdyż część ustalająca to nic innego, jak przepisane zarzuty z odwołaniem do wykazu dowodów, wnioskowanych aktem oskarżenia, zaś ich analiza dokonana została wyłącznie przez pryzmat art. 387 k.p.k. (k. 1950 – 1955). Natomiast w części dotyczącej wymiaru kary i środków Sąd ograniczył się do wskazania przepisów ustawy Kodeks karny, które zastosował oraz ponownie art. 387 §1 k.p.k. (k. 1956 – 1956v). Innych okoliczności, które miał na uwadze, wydając zaskarżony wyrok, a do których odwołuje się wskazana norma art. 387 §1 i §2 k.p.k., zabrakło.

118 Nie można przecież nie dostrzec, że wyrok wydany w swej treści odbiega od ustaleń poczynionych ze stronami. Przyczyn tej zmiany Sąd meriti nie wskazał, choć przecież sekcja 6 uzasadnienia wręcz obligowałaby ku temu. Nie ma zatem wyjaśnienia to, dlaczego ostatecznie nie orzeczono ustalonej kary grzywny, jak też podstaw (powodów) orzeczenia kar jednostkowych i łącznej oraz warunkowego zawieszenia każdej z nich oraz zasądzenia czterech nawiązek, w skutek zaaprobowania pierwotnego wniosku oskarżonego o naprawienie szkody. Swoje stanowisko w tym zakresie Sąd a quo przedstawił w sposób mniej niż lakoniczny, zwłaszcza zaś w zakresie orzeczonej kary.

119 Prokurator dostrzegł i podniósł uchybienie dotyczące wymierzenia kary łącznej w wysokości innej aniżeli ustalona, a nadto w taki sposób, który uniemożliwia jej wykonanie, co w omawianej sprawie jest najistotniejszym uchybieniem, lecz nie jedynym.

120 Gdyby wskazane uchybienie polegało wyłącznie na takim oznaczeniu wysokości kary łącznej, w realiach przedmiotowej sprawy Sąd ad quem teoretycznie mógłby rozważyć, czy nie jest to omyłka Sądu a quo, który - skoro orzekał zgodnie z ustaleniami na podstawie art. 387 §1 k.p.k. - wymierzył karę roku pozbawienia wolności, zaś zapis "miesięcy" znalazł się w tej części rozstrzygnięcia omyłkowo, co należałoby sprostować w trybie ar.t 105 §1 k.p.k. Tak w tej sprawie jednakże nie jest, jeżeli uwzględni się stan sprawy i treść wydanego wyroku.

121 Rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym wyroku stanowią o tym, że nie jest to wyrok wydany na podstawie art. 387 §1 i § 2 k.p.k., czyli po zaakceptowaniu przez sąd orzekający ostatecznego wniosku oskarżonego. Wniosek oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze stanowi wszak niepodzielną całość, a tym samym sąd nie może go uwzględnić jedynie w części, a tak postąpił.

122 Wątpliwości i poważne zastrzeżenia budzi kwestia obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonego, którą pierwotnie proponował. A. M. zarzucono przecież popełnienie czynu z art. 300 § 3 k.k. (i art. 308 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k.). Przedmiotem ochrony jest w takim przypadku interes majątkowy wierzycieli, gdzie przedmiotem wykonawczym tego jest własne mienie dłużnika zagrożonego niewypłacalnością lub upadłością. Podmiotem tego występku może być zatem tylko osoba ponosząca względem wierzyciela odpowiedzialność osobistą (jak też na zasadzie określonej w art. 308 k.k.), która jest koniecznym korelatem powinności świadczenia obciążającej dłużnika wobec wierzyciela. Zachowanie sprawcy, na którym już uprzednio ciążył obowiązek świadczenia (w tym zapłaty) polega na usunięciu, ukryciu, zbyciu, zniszczeniu, rzeczywistym lub pozornym obciążaniu albo uszkodzeniu jego mienia zajętego lub zagrożonego zajęciem, np. na celu udaremnienie egzekucji. Udaremnienie lub uszczuplenie zaspokojenia wierzyciela, o którym mowa w przepisach art. 300 §1 i 3 k.k. zawsze jest więc wyrządzeniem wierzycielowi szkody, która zaistnieje wtedy, gdy roszczenie wierzyciela w wypadku przymusowej realizacji mogłoby znaleźć zaspokojenie w majątku dłużnika.

123 Kiedy powyższe uwzględni się, to zauważyć wypada, że dacie przedstawienia zarzutów, w tym tego z art. 300 §3 k.k., wierzyciele dysponowali stosowanymi orzeczeniami, potwierdzającymi zasadność ich roszczeń (np. nakazy zapłaty), w oparciu o które podejmowali działania egzekucyjne (np. k. 164 – 165, 166). Natomiast wniosek oskarżonego, zawierający propozycję nałożenia obowiązku naprawienia szkody, zmodyfikowany przez Przewodniczącego, który „zaproponował orzeczenie nawiązki” (k. 1939v), dotyczy tylko 4 wierzycieli spośród wymienionych w zarzucie, z pominięciem pozostałych, co było tego powodem trudno dociec. Zauważa zatem Sąd odwoławczy, że Sąd orzekający winien był mieć tu na uwadze nie tylko brzmienie art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k. (jeżeli pod rozwagę brana była „szkoda” i roszczenie wynikające z przestępstwa), ale czy art. 302 §1 k.k., ale właśnie to, jaką szkodę tym przestępstwem i komu oskarżony wyrządził, jak też jakie zrodziło to roszczenia po stronie pokrzywdzonych. Powodów przyjęcia rozstrzygnięcia opartego na zasadzie art. 46 §2 k.k. Sąd I instancji jednakże nie wyjaśnił. Nie można przy tym pominąć i tego, że w sytuacji, kiedy pokrzywdzony wybrał drogę postępowania cywilnego do dochodzenia roszczenia i drogę tę zakończył uzyskując orzeczenie przyznające mu dochodzoną kwotę (z odsetkami), to bezskuteczność egzekucji nie zmienia zakazu ustanowionego w art. 415 § 1 k.p.k.

124 Reasumując, nagromadzenie wątpliwości dotyczących tego, co zostało w istocie ustalone przez strony z Sądem orzekającym, a co zawarte zostało w zaskarżonym wyroku oraz jego podstaw prawnych i faktycznych, stanowi o tym, że zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. Z tych też przyczyn nie sposób zatem uznać, że zapis z punktu V to wyłącznie "oczywista omyłka pisarska" i tylko to winno być przedmiotem uwagi Sądu ad quem. Choć w uzasadnieniu wskazał, że wymierzył karę roku pozbawienia wolności (k. 1956v), czyli taką, jak ustalono, to w żadnym razie nie odniósł się do rzeczywistego brzmienia wydanego wyroku i rozstrzygnięcia. Zgodzić się zatem należy z apelującym, iż w tym przypadku nie można mówić o „omyłce pisarskiej”, lecz wewnętrznej sprzeczności wyroku w zakresie orzeczonej kary łącznej, jak też poczynionych ustaleń w trybie art. 387 k.p.k.

125 Sąd odwoławczy ma świadomość tego, że kontrolę instancyjną wyroku wydanego w trybie konsensualnym należy przeprowadzić na zasadach ogólnych. Podnosi się bowiem, że wniesienie apelacji zrywa konsensus procesowy, zaś przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do znacznej dysfunkcjonalności postępowania odwoławczego przejawiającej się tym, że sąd odwoławczy zmuszony byłby, co do zasady, do wydania wyroku kasatoryjnego nawet wtedy, gdy naruszenie prawa było oczywiste i możliwe do skorygowania w instancji odwoławczej (np. postanowienie Sądu Najwyższego 27 lipca 2023r. sygn. V KK 176/23, LEX nr 3589225). Niemniej w realiach niniejszej sprawy, kiedy to Sąd meriti nie przeprowadził żadnych czynności, prócz odebrania nader ogólnikowego oświadczenia od A. M., że przyznaje się do czynu, czyli jednego z dwóch mu zarzucanych (uprzednio zaś nie przyznawała się do sprawstwa w ogóle), nie przeprowadził żadnych innych czynności dowodowych, wydanie wyroku reformatoryjnego nie było celowe. Sąd II instancji zobligowany byłby bowiem do przeprowadzenia całego postępowania od początku, co stanowi o ziszczeniu się przesłanki z art. 437 §2 k.p.k.

126 Wniosek

127 uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji

128 ☒ zasadny

129 ☐ częściowo zasadny

130 ☐ niezasadny

131 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

132 Z przyczyn wskazanych powyżej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie, jako jedynie racjonalne rozstrzygnięcie umożliwiające wydanie sprawiedliwego rozstrzygnięcia respektującego zasady prawidłowego procedowania, z poszanowaniem prawa stron tego postępowania, jak też regulacji prawa karnego materialnego.

133 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

134 4.1.

135 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

136 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

137 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

138 5.1.1.

139 Przedmiot utrzymania w mocy

140 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

141 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

142 5.2.1.

143 Przedmiot i zakres zmiany

144 Zwięźle o powodach zmiany

145 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

146 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

147 5.3.1.1.1.

148 ☒ art. 439 k.p.k.

149 Zwięźle o powodach uchylenia

150 Z przyczyn wskazanych w sekcji 3.1 uznał Sąd odwoławczy, że naruszenie przepisów Kodeksu postępowania karnego, wskazanego w apelacji prokuratora, w kontekście uchybień związanych z art. 387 k.p.k., który miał stanowić podstawę wydania wyroku konsensualnego w tej sprawie, obligowało do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyż zawarte w nim rozstrzygnięcia (a także pominięte) stanowią o tym, że wyrok jest wewnętrznie sprzeczny, co uniemożliwia jego wykonanie.

151 5.3.1.2.1.

152 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

153 ☒ art. 437 § 2 k.p.k.

154 Zwięźle o powodach uchylenia

155 Ponieważ nie przeprowadzono żadnych czynności procesowych (nawet wyjaśnienia A. M. złożone przed Sądem a quo budzą zastrzeżenia, co do sposobu ich odebrania oraz treści – k. 1939), konieczne jest przeprowadzenie przewodu na nowo od początku.

156 5.3.1.3.1.

157 Konieczność umorzenia postępowania

158 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

159 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

160 5.3.1.4.1.

161 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

162 Zwięźle o powodach uchylenia

163 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

164 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy dotyczącej oskarżonego A. M. winien Sąd Rejonowy mieć na uwadze treść zarzutów stawianych oskarżonemu, pod kątem ustawowych znamion zarzucanych mu występków, cele postępowania karnego w zakresie m.in. ochrony interesów pokrzywdzonych, respektując jednakże przepisy prawa karnego procesowego oraz prawidłowo stosując normy prawa materialnego. Nadto w razie złożenia wniosku o dobrowolne poddanie się karze winien Sąd mieć na uwadze, że jest on dopuszczalny tylko wtedy, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości. Dopiero po wnikliwej analizie powyższych kwestii, możliwe jest wydanie wyroku, zgodnego z zaaprobowanymi ustaleniami, jak też zgodnego z zasadami Kodeksu karnego.

165 Wskazuje przy tym Sąd odwoławczy, że treść art. 415 § 1 k.p.k. nie wyklucza zobowiązania oskarżonego do wykonania prawomocnego orzeczenia innego sądu, w tym zapadłego w postępowaniu cywilnym. Niemniej zanim jednak podjęta zostanie decyzja w tym zakresie każdorazowo sąd orzekający ma obowiązek przeanalizować zakres i treść tych dochodzonych roszczeń, po to, by potwierdzić ich tożsamość bądź też jej zaprzeczyć. Okoliczności te należy następnie wykazać w sposób umożliwiający kontrolę poprawności tego wnioskowania.

166 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

167 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

168 Przytoczyć okoliczności

169 6. Koszty Procesu

170 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

171 Przytoczyć okoliczności

172 7. PODPIS

173 Tomasz Uszpulewicz Agnieszka Połyniak Sebastian Kowalski

174 1.11. Granice zaskarżenia

175 Kolejny numer załącznika

176 1

177 Podmiot wnoszący apelację

178 prokurator Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu

179 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

180 orzeczenia kary łącznej w wysokości odmiennej od ustalonej w trybie art. 387 §1 k.p.k. i jednocześnie uniemożliwiającej wykonanie wyroku

181 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

182 ☐ na korzyść

183 ☒ na niekorzyść

184 ☒ w całości

185 ☐ w części

186 ☐

187 co do winy

188 ☐

189 co do kary

190 ☐

191 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

192 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

193 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

194 ☐

195 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

196 ☐

197 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

198 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

199 ☒

200 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

201 ☐

202 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

203 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

204 ☐

205 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

206 ☒

207 art. 439 k.p.k.

208 ☐

209 brak zarzutów

210 0.1.1.4. Wnioski

211 ☒

212 uchylenie

213 ☐

214 zmiana