Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 maja 2025 r., IV Ka 317/25

wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 maja 2025 r., IV Ka 317/25

Tekst

1 1

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 29 maja 2025 r.

3 Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny–Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia SO Hanna Bartkowiak

5 2Protokolant: prot. sąd. Katarzyna Szymczak

6 4przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Michała Moczyńskiego

7 po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 r.

8 sprawy P. G. (1) i D. P.

9 oskarżonych o przestępstwa z art. 279 § 1 kk

10 na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

11 od wyroku Sądu Rejonowego we Wrześni

12 z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt II K 270/24

13 1. Zmienia zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym oskarżonego P. G. (1) w ten sposób, że podwyższa wymierzoną mu w pkt I karę za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk do 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności.

14 2. Zmienia zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym oskarżonego D. P. w ten sposób, że podwyższa wymierzoną mu w pkt II karę za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk do 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, uznając jednocześnie, że do tej kary odnoszą się środki probacyjne orzeczone w pkt III, IV i V.

15 3. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

16 4. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. B. kwotę 1033,20 zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. G. z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

17 5. Zwalnia oskarżonego P. G. (1) z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa należnej od niego części kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym nie wymierza mu opłaty za obie instancje, zaś oskarżonego D. P. zwalnia z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa należnej od niego części wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze, a wymierza mu opłatę za obie instancje w wysokości 180 zł.

18 Hanna Bartkowiak

Uzasadnienie

19 Formularz UK 2

20 Sygnatura akt

21 IV Ka 317/25

22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

23 1

24 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

25 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

26 Wyrok Sądu Rejonowego we Wrześni z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt II K 270/24

27 W związku z tym, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożył wyłącznie obrońca oskarżonego P. G. (1), Sąd odwoławczy ograniczył zakres uzasadnienia do omówienia zarzutów z apelacji prokuratora dotyczących tego oskarżonego. Podstawę prawną takiego ograniczenia stanowi art. 423 § 1a kpk w zw. z art. 457 § 2 kpk ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II AKa 122/19, LEX nr 27490409).

28 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

29 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ oskarżyciel posiłkowy

31 ☐ oskarżyciel prywatny

32 ☐ obrońca

33 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☐ inny

35 0.11.3. Granice zaskarżenia

36 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

37 ☐ na korzyść

38 ☒ na niekorzyść

39 ☐ w całości

40 ☒ w części

41 ☐

42 co do winy

43 ☒

44 co do kary

45 ☐

46 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

47 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

48 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

49 ☐

50 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

51 ☒

52 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

53 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

54 ☐

55 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

56 ☐

57 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

58 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

59 ☒

60 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

61 ☐

62 art. 439 k.p.k.

63 ☐

64 brak zarzutów

65 0.11.4. Wnioski

66 ☐

67 uchylenie

68 ☒

69 zmiana

70 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

71 0.12.1. Ustalenie faktów

72 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

73 Lp.

74 Oskarżony

75 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

76 Dowód

77 Numer karty

78 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

79 Lp.

80 Oskarżony

81 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

82 Dowód

83 Numer karty

84 0.12.2. Ocena dowodów

85 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

86 Lp. faktu z pkt 2.1.1

87 Dowód

88 Zwięźle o powodach uznania dowodu

89 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

90 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

94 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

95 Lp.

96 Zarzut

97 3.1.

98 Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 279 § 1 kk polegająca na wymierzeniu oskarżonemu P. G. (1) za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk – kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, a więc poniżej dolnego ustawowego zagrożenia, które wynosi rok.

99 ☒ zasadny

100 ☐ częściowo zasadny

101 ☐ niezasadny

102 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

103 Rację miał prokurator wskazując na naruszenie przepisu prawa materialnego w zaskarżonym wyroku, tj. art. 279 § 1 kk. Sąd Rejonowy wymierzył bowiem karę za ciąg dwóch przestępstw z art. 279 § 1 kk poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, która, jak słusznie zaznaczył apelujący, w przypadku występku kradzieży z włamaniem wynosi 1 rok pozbawienia wolności. Jeżeli Sąd I instancji rzeczywiście w zamyśle miał zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec oskarżonego P. G. (1), to winien, zgodnie z art. 413 § 1 pkt 6 kpk, który określa wymóg podania w wyroku zastosowanych przepisów ustawy karnej, wskazać w części rozstrzygającej wyroku, że wymiar kary 10 miesięcy pozbawienia wolności wynika z zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary i przywołać przepis - art. 60 § 1 kk. Niedopuszczalnym jest aby dopiero z uzasadnienia wyroku skazującego, które sporządza się na wniosek strony, wynikały przyczyny wymierzenia kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia za przypisane przestępstwa. Kierując się zaś motywami pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, mającymi wykazać zasadność nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec oskarżonego P. G. (1), Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw aby przychylić się do tego stanowiska. Nie powtarzając przywołanych w apelacji prokuratorskiej dyrektyw sądowego wymiaru kary, o których mowa w art. 53 § 1 i 2 kk. Przepis art. 60 § 1 kk daje sądowi możliwość zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w stosunku do młodocianego, jeżeli przemawiają za tym względy określone w art. 54 § kk. Sąd Okręgowy skupił się zatem na okolicznościach mających uzasadniać sięgnięcie po nadzwyczajne złagodzenie kary, jaką przede wszystkim stanowi młody wiek sprawcy. Na szczególnie zaakcentowanie zasługuje zaś to, że do zastosowania tej instytucji z art. 60 § 1 kk nie wystarcza, że sprawcą jest młodociany lub że pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, albo że ten naprawił szkodę wyrządzoną przestępstwem. Może to bowiem nastąpić dopiero, gdy przemawia za nadzwyczajnym złagodzeniem kary ocena całokształtu okoliczności przedmiotowo-podmiotowych ustalonych w sprawie, w powiązaniu z pozostałymi okolicznościami wskazanymi w wymienionych przepisach art. 60 kk (por. wyrok Sądu Najwyższego z 29 lipca 2008 r., WA 27/08, OSNKW 2008, nr 11, poz. 93). Sąd Okręgowy podzielił stanowisko apelującego, że wziąwszy pod uwagę wszystkie te aspekty, a nie tylko te wybrane, korzystne dla sprawcy, niezasadnym było wyjątkowo łagodne potraktowanie oskarżonego P. G. (1) (podobnie zresztą jak współsprawcę D. P., do którego miałby znaleźć zastosowanie art. 60 § 2 kk). W związku z tym, że podane powyżej czynniki rzutujące na wymiar kary należą do kategorii ocennych, z punktu widzenia współmierności kary, dalsze rozważania w tej materii zostaną przedstawione przy zarzucie odwoławczym w postaci rażącej niewspółmierności kary.

104 Wniosek

105 Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie w pkt I wobec oskarżonego P. G. (1) kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

106 ☐ zasadny

107 ☒ częściowo zasadny

108 ☐ niezasadny

109 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

110 Przedmiotowy wniosek zasługiwał na uwzględnienie co do zasady, tj. aby wymierzyć oskarżonemu karę w granicach ustawowego zagrożenia za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk. Dlatego też zapadł wyrok reformatoryjny. Należyta ocena wszelkich okoliczności łagodzących i obciążających zachodzących po stronie oskarżonego P. G. (1) prowadziła jednak do wniosku, że karą współmierną i uwzględniającą status podsądnego jako młodocianego będzie już kara 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i do tej wysokości podwyższono mu wymiar kary. W pozostałym zatem zakresie wniosek końcowy apelacji oskarżyciela publicznego nie zasługiwał na aprobatę.

111 Lp.

112 Zarzut

113 3.2.

114 Rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu polegająca na wymierzeniu mu kary z zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary podczas gdy charakter i okoliczności popełnienia zarzucanych przestępstw, w tym postawa sprawcy przemawiają za wymierzeniem kary surowszej, tj. kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, nadto wymierzona kara w granicach ustalonych przez Sąd I instancji nie spełnia funkcji w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej oraz nie zaspokaja społecznego poczucia sprawiedliwości.

115 ☒ zasadny

116 ☐ częściowo zasadny

117 ☐ niezasadny

118 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

119 Kontrola apelacyjna potwierdziła słuszność wskazań prokuratora o niewspółmiernej łagodności kary wymierzonej P. G. (1). Sąd odwoławczy w pierwszym rzędzie zbadał zasadność zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary w sytuacji przypisanego oskarżonemu ciągu dwóch przestępstw z art. 279 § 1 kk. W efekcie czego uznał, że nadzwyczajne złagodzenie wymiaru kary za ten ciąg dwóch takich przestępstw, popełnionych w dniach 25 marca i 27 marca 2024 r., przy przyjęciu za jego podstawę tego, że sprawcą jest młodociany, było nieprawidłowe. Sąd Rejonowy eksponując młody wiek oskarżonego P. G. (1), co jest bezsporne, pominął, iż jest on osobą zdemoralizowaną. Jak słusznie zauważa apelujący prokurator, oskarżony przed datą przedmiotowych występków był wielokrotnie skazywany za umyślne przestępstwa. Miał już na swoim „koncie” cztery prawomocne skazania za różnego rodzaju występki przeciwko mieniu, w tym z art. 279 § 1kk, za które otrzymał kary o charakterze wolnościowym (kary ograniczenia wolności, kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania). Następnie, w kolejnych miesiącach 2024 r. (od lutego do lipca) zapadło pięć kolejnych wyroków skazujących tego młodego człowieka, a w sprawie Sądu Rejonowego we Wrześni o sygn. II K 412/23 postanowieniem z dnia 14 listopada 2024 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary 4 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto, krótko przed popełnieniem przedmiotowych czynów, wyrokiem Sądu Rejonowego we Wrześni z dnia 7 marca 2024 r., sygn. II K 5/24, oskarżony otrzymał karę 1 roku ograniczenia wolności za przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 283 kk, co także nie zatrzymało go przed kolejnym łamaniem porządku prawnego. W związku z powyższym 19-sto letni w dacie czynów sprawca nie powinien być traktowany w sposób tak uprzywilejowany skoro już wcześniej popełnił szereg czynów zabronionych i lekceważył orzekane kary wolnościowe. Był całkowicie niepoprawny, co doprowadziło do tego, że aktualnie od dnia 24 maja 2024 r. przebywa w warunkach więziennych, odbywając kary. W związku z powyższym, mimo jego niedojrzałej osobowości, ale już z pełnym zawinieniem, powinien przewidzieć, że kolejne naruszenia prawa będą powodować surowsze konsekwencje karne. Ponadto te dwie kradzieże z włamaniem do tego samego magazynu sklepu (...) w K. nie dają się wytłumaczyć impulsywnością czy brakiem umiejętności panowania nad emocjami, jak nieskutecznie próbował przekonywać Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Były to czyny popełnione rozmyślnie, w celu wzbogacenia się, bez żadnych wyjątkowych okoliczności w sferze motywacyjnej. W tym też miejscu warto wskazać, że oskarżony P. G. odpowiada za ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk, który stanowi nawet podstawę do fakultatywnego zaostrzenia kary, z której w tym wypadku nie skorzystano i nie było apelacji na niekorzyść w tym kierunku, tym bardziej jednak, nie dawało to pola do orzeczenia wobec tego sprawcy kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Taka kara mogłaby zostać mylnie uznana przez oskarżonego za ulgowe jego traktowanie za kolejne złe postępki i to byłoby niewychowawcze oraz społecznie niesprawiedliwe.

120 Włączając w tym miejscu ustosunkowanie się do podniesionego zarzutu rażącej niewspółmierności kary, Sąd odwoławczy w dużej części podzielił stanowisko apelującego. Zakwestionować bowiem należało akcentowanie przez Sąd Rejonowy ponad miarę okoliczności łagodzących, a niedoszacowanie tych przemawiających na jego niekorzyść. Oczywiście przyznanie się do winy i wyrażony żal stanowiły okoliczności łagodzące dla wymiaru kary. Jednocześnie stwierdzić należało, że choć szkoda w mieniu pokrzywdzonego podmiotu nie była wysoka (łączna wartość skradzionych towarów wynosiła 4.300,39 zł), to nie została ona dotąd wyrównana, oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z inną, nieco tylko starszą osobą, a łupem padły towary jakie sprawcy wybrali, w tym słodycze, alkohole w postaci piwa, napoje, środki higieniczne. Stopień społecznej szkodliwości tych czynów należało więc określić na średnim poziomie. Biorąc pod uwagę wszystko powyższe Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że kara nieco powyżej dolnej granicy zagrożenia, tj. 1 rok i 2 miesiące pozbawienia wolności będzie wystarczająca aby należycie oddziaływać na młodocianego sprawcę, nie wydłużając ponad miarę jego pobytu w warunkach więziennych, a nadto, będzie właściwie wpływać na świadomość prawną społeczeństwa. Niezbędne jest zaznaczenie, iż cele kary powinny być ustalane na czas wyrokowania. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji gdy między datą popełnienia czynu a czasem wyrokowania w II instancji upłynął ponad rok czasu. Sprawca przez ten czas się nie poprawił, nie żył uczciwie, dlatego oczekiwane było odpowiednie ukaranie go.

121 Konkludując, apelującemu udało się skutecznie wykazać, że kara w wymiarze orzeczonym przez Sąd Rejonowy z zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego złagodzenia była niewspółmierna do wagi przypisanych oskarżonemu przestępstw oraz danych osobopoznawczych, a karą spełniająca cele kary w aspekcie indywidualnym i ogólnoprewencyjnym będzie kara 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.

122 Sąd Okręgowy orzekając w tej sprawie miał przy tym na uwadze aby zachować wewnętrzną sprawiedliwość wyroku. Dlatego zaostrzając karę wobec współsprawcy - oskarżonego D. P. podwyższył ją w takich samych proporcjach jak w przypadku P. G. (1), tj. o 4 miesiące pozbawienia wolności.

123 Wniosek

124 Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie w pkt I wobec oskarżonego P. G. (1) kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

125 ☐ zasadny

126 ☒ częściowo zasadny

127 ☐ niezasadny

128 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

129 Wobec zasadności zarzutu niespełnienia warunków do nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 1 kk, koniecznym było wymierzenie tejże kary oskarżonemu P. G. w granicach ustawowego zagrożenia za ciąg występków z art. 279 § 1 kk. Zaostrzono ją do 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, uznając to za adekwatne do całokształtu okoliczności sprawy oraz osoby sprawcy, który jest osobą młodocianą. Argumentacja prokuratora mająca uzasadniać podwyższenie kary aż o 8 miesięcy w stosunku do kary orzeczonej w zaskarżonym wyroku nie była przekonująca i nie odniosła oczekiwanego skutku.

130 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

131 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

132 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

133 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

134 0.11.

135 Przedmiot utrzymania w mocy

136 Poza zmianą opisaną w pkt 5.2. wyrok Sądu I instancji w zakresie dotyczącym oskarżonego P. G. (1), utrzymano w mocy.

137 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

138 Powodem utrzymania wyroku w mocy (poza zmianą wskazaną w pkt 5.2.) była niezasadność pozostałej części apelacji prokuratora co do silniejszego zaostrzenia wymiaru kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego P. G. (1), jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.

139 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

140 0.0.11.

141 Przedmiot i zakres zmiany

142 Zaskarżony wyrok został zmieniony w pkt 1 w ten sposób, że podwyższono karę wymierzoną oskarżonemu P. G. za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk do 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.

143 Zwięźle o powodach zmiany

144 Nieprawidłowość wyroku Sądu Rejonowego w zakresie wymiaru kary zasadniczej za ciąg dwóch przestępstw z art. 279 § 1 kk oraz zasadnie podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności kary wymagały ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia poprzez podwyższenie kary pozbawienia wolności do 1 roku i 2 miesięcy. Szerzej argumentację dotyczącą zmiany wyroku przedstawiono powyżej w rubrykach 3.1 i 3.2. przy omawianiu zarzutów odwoławczych.

145 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

146 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

147 1.1.

148 ☐ art. 439 k.p.k.

149 Zwięźle o powodach uchylenia

150 2.1.

151 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

152 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

153 Zwięźle o powodach uchylenia

154 3.1.

155 Konieczność umorzenia postępowania

156 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

157 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

158 4.1.

159 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

160 Zwięźle o powodach uchylenia

161 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

162 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

163 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

164 Przytoczyć okoliczności

165 6. Koszty Procesu

166 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

167 Przytoczyć okoliczności

168 4.

169 Zgodnie z art. 616 § 1 pkt 1 kpk do kosztów procesu należą koszty sądowe, którymi są m.in. wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania (art. 616 § 2 pkt 2 kpk). Jednym z wydatków Skarbu Państwa, na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk są wypłaty dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych.

170 Obrońca oskarżonego z urzędu, przyznany mu w postępowaniu apelacyjnym na wniosek podsądnego (zarządzenie Sędziego z dnia 17 kwietnia 2025 r., k.165), a konkretnie uczestnicząca w rozprawie apelacyjnej w dniu 29 maja 2025 r. aplikantka adwokacka występująca za adw. K. B., wniosła o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz ww. adwokata zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Przytoczone wyżej przepisy stanowią podstawę prawną orzeczenia uwzględniającego to żądanie. Wysokość kosztów adwokata została zaś ustalona w oparciu o § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 763). Mając powyższe na względzie, Sąd II instancji zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. B. kwotę 1033,20 zł (w tym VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

171 5.

172 Zgodnie z art. 634 kpk jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji.

173 Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 633 kpk zwolnił oskarżonego P. G. (1) z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. W związku z tym, że na skutek apelacji prokuratora doszło do zaostrzenia wymiaru kary zasadniczej wobec oskarżonego P. G., co do zasady ciążyłby na nim zwrot kosztów za postępowanie odwoławcze jakie wygenerowała sprawa dotycząca jego osoby. Byłaby to ½ wydatków z tytułu doręczeń, opłata za uzyskanie danych o karalności w systemie teleinformatycznym oraz całość wynagrodzenia dla obrońcy z urzędu. Sąd II instancji uznał jednocześnie, że oskarżony nie byłby w stanie uiścić tych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze albowiem od ponad roku jest pozbawiony wolności, nie jest zatrudniony odpłatnie i nie ma majątku, który pozwoliłby mu na uregulowanie tych należności.

174 7. PODPIS

175 Hanna Bartkowiak