Wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2021 r., XI Ka 850/21

wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2021 r., XI Ka 850/21

Tekst

1 Sygn. akt XI Ka 850/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 30 grudnia 2021 roku

3 Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący Sędzia Dorota Dobrzańska

5 Protokolant Marta Kańska

6 przy udziale Prokuratora Katarzyny Deryło-Burek

7 po rozpoznaniu dnia 30 grudnia 2021 roku

8 sprawy K. P. (1), syna S. i G. zd. W., ur. (...) w K.,

9 M. S. (1), syna M. i S. zd. W., ur. (...) w R.

10 oskarżonych z art. 220 § 1 kk w zb. z art. 156 § 2 w zw. z art. 11 § 2 kk

11 na skutek apelacji wniesionych przez obrońców

12 od wyroku Sądu Rejonowego w Kraśniku z dnia 5 lipca 2021 roku sygn. akt II K 154/19

13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że M. S. (1) uniewinnia od dokonania zarzuconego mu czynu, a wydatkami w tym zakresie obciąża Skarb Państwa;

14 II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy;

15 III. zasądza od oskarżonego K. P. (1) na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków.

Uzasadnienie

16 Formularz UK 2

17 Sygnatura akt

18 XI Ka 850/21

19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

20 2

21 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

22 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

23 Wyrok Sądu Rejonowego w Kraśniku z 5. 07. 2021 r. w sprawie II K 154/19

24 1.2. Podmiot wnoszący apelację

25 ☐ prokurator

26 ☐ pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

27 ☐ oskarżyciel prywatny

28 ☒ obrońcy obu oskarżonych

29 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ inny: pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego

31 1.3. Granice zaskarżenia

32 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

33 ☒ na korzyść

34 ☐ na niekorzyść

35 ☒ w całości

36 ☐ w części

37 ☐

38 co do winy

39 ☐

40 co do kary

41 ☐

42 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

43 1.3.2. Podniesione zarzuty

44 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

45 ☐

46 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

47 ☐

48 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

49 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

50 ☒

51 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

52 ☒

53 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

54 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

55 ☐

56 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

57 ☐

58 art. 439 k.p.k.

59 ☐

60 brak zarzutów

61 1.4. Wnioski

62 ☐

63 uchylenie

64 ☒

65 zmiana

66 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

67 2.1. Ustalenie faktów

68 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

69 Lp.

70 Oskarżony

71 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

72 Dowód

73 Numer karty

74 Sąd odwoławczy nie przeprowadzał własnych dowodów.

75 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

76 Lp.

77 Oskarżony

78 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

79 Dowód

80 Numer karty

81 2.2. Ocena dowodów

82 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

83 Lp. faktu z pkt 2.1.1

84 Dowód

85 Zwięźle o powodach uznania dowodu

86 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

87 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

88 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

89 Dowód

90 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

91 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

92 Lp.

93 Zarzut

94 Apelacja obrońcy oskarżonego K. P. (1)

95 1. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia poprzez:

96 a) dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego (art. 4, 7, 410, 424§1 pkt 1 w zw. z art. 2§2 kpk),

97 b) niedokładne opisanie czynu przypisanego, co powoduje, że z tego opisu nie wynika, by oskarżony dopuścił się jakiegokolwiek przestępstwa (art. 413§2 pkt 1 kpk),

98 c) oparcie się na niepełnej i wewnętrznie sprzecznej opinii biegłego K. I. (art. 201 oraz 7 i 389§1 kpk).

99 2. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, iż:

100 a) niedopełnienie obowiązków przez K. P. (1) polegało na wysłaniu nieprzeszkolonego pracownika przy włączonym urządzeniu do niezamkniętego pomieszczenia węzła, podczas gdy prośba do pokrzywdzonego ograniczała się do wejścia na podest i zaobserwowania, czy taśma chodzi i nie obejmowała zejścia w bezpośredni rejon węzła,

101 b) K. P. (1) zwrócił się do R. M. (1), aby ten sprawdził taśmę przenośnika, podczas gdy oskarżony chciał się jedynie upewnić, czy taśma chodzi.

102 ☐ zasadny

103 ☐ częściowo zasadne

104 ☒ niezasadny

105 Apelacja obrońcy oskarżonego M. S. (1)

106 Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia poprzez:

107 1. niedokładny opis czynu, co powoduje, że nie zostały wyczerpane znamiona przestępstwa przypisanego oskarżonemu (art. 413§2 pkt 1 kpk),

108 2. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 7, 366§1, 410 w zw. z art. 2§2 kpk),

109 3. dokonanie pobieżnej oceny materiału dowodowego (art. 4, 7, 424§1 pkt 1 w zw. z art. 2§2 kpk),

110 4. zaniechanie oceny zeznań świadka J. L. (art. 7, 410, 424§1 pkt 1 kpk),

111 5. sporządzenie uzasadnienia niepoddającego się kontroli instancyjnej (art. 7, 424§1 pkt 1 i 2 kpk),

112 6. nienależyte rozważenie wyjaśnień oskarżonych (art. 7, 410, 424§1 pkt 1 kpk),

113 7. nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku (424§1 pkt 2 kpk),

114 8. niezasadne oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu BHP i oparcie się na niepełnej i niejasnej opinii biegłego K. I. (art. 170§3 i 5 w zw. z art. 201 kpk).

115 ☐ zasadny

116 ☒ częściowo zasadne

117 ☐ niezasadny

118 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

119 Apelacja obrońcy oskarżonego K. P. (1)

120 Postawione zarzuty i przedstawiona w uzasadnieniu argumentacja na ich poparcie są nieprzekonujące. Przypomnieć należy, że prawem sądu jest ustalenie określonego stanu faktycznego z wybiórczym potraktowaniem dowodów w sensie dania wiary jednej grupie, a odmówienia jej innej grupie. Dopóki jednak ocena sądu opiera się na zasadach logicznego rozumowania i respektuje zasady doświadczenia życiowego, dopóty podważenie jej jest zadaniem bardzo trudnym. Wniesiony środek odwoławczy na korzyć nie był w stanie sprostać temu wyzwaniu, dlatego nie doprowadził do uniewinnienia K. P. (1).

121 Przechodząc do szczegółowego omówienia zarzutów, Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

122 Ad 1a

123 Eksponowanie świadomości pokrzywdzonego R. M. (1) co do zakazu wchodzenia w bezpośredni rejon węzła betoniarskiego i odbycie przez niego szkolenia bhp w istocie nie mogłoby prowadzić do skutku oczekiwanego przez skarżącą tj. uniewinnienia K. P., a to z tej przyczyny, że ewentualne przyczynienie się pokrzywdzonego ma wpływ jedynie na wymiar kary, a w najlepszym razie stopień społecznej szkodliwości. W przedmiotowej sprawie zachowanie oskarżonego P. zainicjowało ciąg przyczynowo-skutkowy prowadzący do tragicznego skutku, zatem nie ma mowy o braku jego winy. Odnosząc się krótko do argumentów środka odwoławczego w omawianym zakresie, przypomnieć wypada, że bezsporne jest, iż R. M. (1) został zatrudniony jako kierowca. Zatem szkolenie bhp z istoty rzeczy musiał mieć dostosowane do swojego stanowiska pracy, natomiast mógł uzyskać ogólne informacje o zagrożeniach wynikających ze specyfiki działania wytwórni betonu. Fakt, że pracował przy oczyszczaniu taśmociągu (zeznania S. K. k. 421) nie oznacza, że przeszedł szkolenie w zakresie obsługi węzła betoniarskiego i był do takiej pracy odpowiednio przygotowany. K. wypowiadał się o szkoleniu M. bez żadnych podstaw ku temu – przecież nie był kierowcą i nie przechodził tego samego szkolenia jednocześnie z pokrzywdzonym, w przeciwieństwie do D. W.. Nie wynika ono z dokumentów osobowych, co prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy w oparciu o odpowiednią dokumentację i zeznania innego kierowcy, D. W.. Spośród grona świadków związanych nadal z (...), W. jako nie pracujący aktualnie w firmie, nie miał oporów, by mówić prawdę. D. L., prezes firmy zeznał, że M. był szkolony z obsługi węzła (k. 427v), co przecież w świetle dokumentów nie może oznaczać pełnego szkolenia jak dla operatora węzła. Nawet jeśli pokrzywdzony był kierowany do innych prac na polecenie przełożonych i wykonywał również naprawy w rejonie węzła betoniarskiego, miał ogólne rozeznanie co do zagrożeń w miejscu pracy, to nie uchyla to podstaw odpowiedzialności K. P. (1). Opiera się ona bowiem na ustaleniu, czy nie dopełnił obowiązku wynikającego z zasad bhp będąc odpowiedzialnym z tego tytułu i czy przez to naraził pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

124 Zarzut kierowany wobec Sądu Rejonowego, oparty na mało wnikliwej ocenie zeznań R. M. (1) i D. W., mógłby mieć istotne znaczenie, gdyby ich depozycje miały kapitalne znaczenie dla podstaw odpowiedzialności K. P.. Tymczasem świadek W. mówił o szkoleniu, jakie przechodził razem z M. (obaj byli kierowcami), co wobec uwag wyżej przedstawionych, nie ma wpływu na tę odpowiedzialność. Co do R. M. (1), autorka apelacji koncentruje się na jego zeznaniach dotyczących prośby od P. i zrozumienia jej znaczenia przez pokrzywdzonego. Kwestia ta zostanie omówiona w dalszej części.

125 Ad. 1 b

126 Zarzut wobec rozstrzygnięcia Sądu I instancji został sformułowany jako brak ustawowych znamion w opisie czynu. Obrońca oczekuje, że to w sentencji wyroku miało znaleźć się określenie konkretnych obowiązków z zakresu bhp, których nie dopełnił K. P.. Tymczasem nie przywołanie ich (co zresztą byłoby trudnym do sprecyzowania zadaniem) nie pozbawia czynu znamion występku przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową. Opis czyni zadość znamionom ar. 220§1 kk. Pisemne motywy wyroku wyjaśniają w sposób ogólny, że Sąd dostrzegał naruszenie obowiązków wynikających z bhp i uznał, że K. P. (1) był osobą odpowiedzialną za ich przestrzeganie. Odnosząc się do argumentów autorki apelacji (str. 7 i 8) wypada uściślić pewne kwestie.

127 1. Oskarżony pracował na stanowisku operatora węzła betoniarskiego, dodatkowo był koordynatorem (k. 36, 44, 69)

128 2. Przeszedł odpowiednie szkolenie bhp (k.48)

129 3. 3. Oprócz pracodawcy odpowiedzialność z art. 220 kk ponoszą osoby zobowiązane do stania na straży bezpieczeństwa i higieny pracy z racji wykonywanej funkcji kierowniczej. Przywołać wypada wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie IV KK 216/12 (LEX nr 1288762), gdzie w uzasadnieniu znalazły się następujące tezy:

130 - Sam fakt pełnienia wobec pracowników funkcji kierowniczych czyni te osoby, jako osoby kierujące pracownikami, podmiotami obowiązków wymienionych w art. 212 k.p. Stąd też pracownik, któremu powierzono kierowanie pracą innych, z samej istoty sprawowanej funkcji jest zobowiązany do stałego czuwania nad tym, aby praca podległych mu pracowników przebiegała zgodnie z przepisami lub zasadami bhp.

131 - Podmiotem przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. jest jedynie osoba odpowiedzialna za przestrzeganie bezpieczeństwa i higieny pracy, a więc może być nim nie tylko kierownik zakładu pracy, ale również każda inna osoba kierująca pracownikami (art. 212 k.p.), a nawet osoby pełniące funkcje kontrolne i nadzorcze z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, nawet jeżeli nie pozostają w strukturze organizacyjnej zakładu pracy.

132 - Dla objęcia kierownika, majstra, brygadzisty czy innej osoby kierującej pracownikami obowiązkami w sferze bhp, w rozumieniu art. 212 k.p., nie jest konieczna żadna wyjątkowa forma, w szczególności obowiązki te nie muszą stanowić treści umowy o pracę lub innego źródła stosunku pracy, na podstawie którego osoba kierująca pracownikami jest zatrudniona, nie muszą także być włączone do zakresu czynności. Sam fakt pełnienia wobec pracowników funkcji kierowniczych czyni te osoby, jako osoby kierujące pracownikami, podmiotami obowiązków wymienionych w art. 212 k.p.

133 4. Z zeznań R. M. (1), niekwestionowanych w środku odwoławczym (vide str. 14) wynikało, że pomimo zatrudnienia jako kierowca, wykonywał wcześniej prace konserwatorskie przy węźle betoniarskim. Potwierdzają to zeznania J. S. na k. 419v i S. K. (k.420). Wytworzony faktyczny układ w pracy, a wynikający ze znaczącej roli oskarżonego P. na węźle betoniarskim, powodował, że już wcześniej R. M. (1) wykonywał jego polecenia. Skoro tak, to również w dniu 13.12.2017 r. prośbę, by sprawdził taśmę przenośnika, bo się zatrzymała, odebrał jako polecenie. Ponadto zwrócić należy uwagę, że z dokumentu na k.157 v wynika, iż oskarżony P. w zakresie swoich czynności miał kierowanie pracą na węźle betoniarskim, co wprost umiejscawia go na pozycji zwierzchniej wobec innych osób znajdujących się na terenie węzła.

134 Ad 1c

135 Zastrzeżenie co do oparcia się przez biegłego K. I. m.in. na zeznaniach przesłuchanego jako świadka K. P. (1) traci rację bytu wobec opinii uzupełniającej sporządzonej na polecenie Sądu z dnia 14.12. 2020 r., którym wyłączono ten materiał. Biegły przesłuchany na rozprawie w dniu 10.05.2021. potwierdził, że nie opierał się na zeznaniach. Na str. 17 apelacji obrońca czyni uwagi wynikające ze stanowiska biegłego, który nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonego w konkluzjach swojej opinii. Wydaje się, że są one czcze, albowiem ewidentnie intencją biegłego było wyjaśnienie, że linia obrony oskarżonego nie miała wpływu na treść jego opinii, sprowadzającej się wszak do analizy przepisów bhp na określonym stanowisku pracy. Przecież przedmiotem opiniowania przez biegłego nie było ustalanie, jakie słowa wypowiedział P. i jak je odebrał M. i od tych słów nie zależała odpowiedzialność oskarżonego. Istotą sprawy pozostaje kwestia, dlaczego pokrzywdzony znalazł się w pomieszczeniu węzła betoniarskiego, do którego nie miał prawa wstępu i dlaczego K. P. (1) nie wyłączył zasilania na ten czas. Biegły I. przedstawił w swojej opinii kompilację regulacji prawnych, analizował instrukcje bhp, zatem jego opinia de facto miała znaczenie marginalne dla określenia postaci zawinienia oskarżonego P.. Pozwoliła Sądowi I instancji zgrupować owe regulacje, których brzmienia wszak skarżąca nie podważa.

136 Ad 2

137 Błąd w ustaleniach faktycznych, wyeksponowany w apelacji, miałby odnosić się do newralgicznego momentu odezwania się przez oskarżonego P. – pracującego jako operator węzła betoniarskiego, do przechodzącego obok kierowcy – R. M. (1), w następstwie czego ten znalazł się w pomieszczeniu węzła betoniarskiego. Skarżąca stawia tezę, że oskarżony poprosił pokrzywdzonego jedynie o wejście na podest i zaobserwowanie, czy taśma (umieszczona niżej) chodzi, chciał się jedynie upewnić. (...) do zejścia po schodach, w bezpośrednie sąsiedztwo taśmociągu, powstała wyłącznie u R. M.. Argumentacja na poparcie prezentowanego stanowiska nie znalazła akceptacji Sądu odwoławczego. Obrońca przedstawia własną interpretację tej części zeznań pokrzywdzonego, która odnosi się do wypowiedzi K. P. (1), ale – co ważne – nie kwestionuje brzmienia owej wypowiedzi. Mamy zatem sytuację, kiedy kierowca zatrudniony w (...) i uczestniczący wcześniej w pracach natury technicznej przy węźle betoniarskim (vide str. 14 apelacji) zostaje poproszony przez operatora węzła – którego polecenia rożnej natury dotychczas wykonywał traktując go jako wyższego rangą, aby „zobaczył do węzła, bo tam się coś dzieje”. Zadawane przez obrońcę pytania, dlaczego nie kwestionował takiej prośby, pozostają z jedną odpowiedzią – bo takie były dotychczasowe zwyczaje w miejscu pracy. Nie ma sprzeczności w zeznaniach pokrzywdzonego, której doszukuje się skarżąca, bowiem kiedy mówi, że nigdy wcześniej nie wchodził do tego pomieszczenia, aby sprawdzić taśmę, oznacza to sytuację podobną do opisywanej, a nie prace konserwatorskie przy wyłączonym węźle. Doświadczenie życiowe podpowiada, że jeśli operator zauważa, że taśmociąg nie działa i wysyła do węzła kierowcę, aby sprawdził, co się dzieje, to on w pierwszej kolejności będzie próbował bliżej obejrzeć element, który nie działa jak powinien. Nie jest prawdą, że oskarżony wiedział, iż pokrzywdzony nie ma pojęcia o funkcjonowaniu taśmociągu, albowiem przeczą temu wykonywane wcześniej przez niego prace przy konserwacji węzła. Przerzucanie odpowiedzialności na pokrzywdzonego jest zabiegiem skazanym na niepowodzenie. K. P. (1) nie miał prawa wysłać pod żadnym pozorem nieuprawnionego pracownika do wejścia w rejon węzła betoniarskiego, a już w szczególności, kiedy nie wyłączył jego zasilania. Ten obowiązek jest podstawowy i wynika z zasad obsługi urządzeń pod napięciem.

138 Apelacja obrońcy oskarżonego M. S. (1).

139 Na uwzględnienie zasługiwała apelacja w zakresie zarzutu sformułowanego w punkcie b, co stanowi dostateczny powód do uniewinnienia M. S. (1). W takiej sytuacji Sąd odwoławczy jest zwolniony od odniesienia się do pozostałych zarzutów (art. 436 kpk). W rzeczy samej są one zbieżne z zarzutami apelacji obrońcy drugiego oskarżonego i rozważania co do ich zasadności znalazły się we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia.

140 Słusznie zauważa skarżący, że przypisanie występku z art. 220 kk winno poprzedzić ustalenie, jakich obowiązków w zakresie bhp nie dopełnił M. S. w tym konkretnym przypadku. Rację ma również, kiedy twierdzi, że na próżno szukać w materiale dowodowym okoliczności wskazujących na stan świadomości oskarżonego o nieprzestrzeganiu zasad bezpieczeństwa przez pracowników, wykorzystywania do prac niezgodnych z kwalifikacjami, nieograniczonego dostępu do węzła. Nie przywołał ich Sąd Rejonowy, bo po prostu nie istnieją. Rozważania co do podstaw odpowiedzialności M. S. (1) zasadzają się na zupełnie dowolnym założeniu, że tolerował nieprzestrzeganie zasad bhp w zakładzie, miał wiedzę, że pracownicy byli wykorzystywani do prac niezgodnych z kwalifikacjami, mieli nieograniczony dostęp do węzła betoniarskiego. Przypisanie powinności stania na straży zamkniętego wejścia do węzła jest kuriozalne – wszak wymagałoby to nieustannej obecności prokurenta przy węźle. Przecież to operator był osobą bezpośrednio odpowiedzialną za bhp na obiekcie i co więcej, miał ciągły wgląd na to, co się dzieje w jego obrębie. Protokół kontroli zewnętrznej przeprowadzony przez firmę (...) w dniu 8.05. 2017 r., a więc kilka miesięcy przed wypadkiem, stwierdza, że drzwi betoniarni były zamykane na klucz, węzeł pracuje w systemie automatycznego dozowania, bez udziału człowieka, więc zabezpieczenie to jest wystarczające (k. 288-289). Z przywołanego protokołu kontroli wynika, że ze strony pracodawcy zapewniono obudowę pracującej maszyny i zamknięcie przed dostępem osób nieuprawnionych (potwierdza to drugi operator), a nad bieżącym procesem czuwał odpowiednio przeszkolony operator, mający klucz w swojej dyspozycji jak i podgląd przez system monitorów. Zatem pracodawca zapewnił zachowanie bhp i nie może odpowiadać za zaniedbania operatora, chyba że dowiedziono by, iż miał sygnały o tym i nie podjął żadnych środków zaradczych. Tylko wówczas można by postawić mu zarzut nieegzekwowania przepisów bhp. Równie błędne jest stanowisko Sądu Rejonowego, że M. S. dopuścił do wejścia na teren węzła osoby nieprzeszkolonej. W jaki sposób miał mieć wpływ na to, pozostaje zagadką. Przecież M. był kierowcą w (...) i nie był przewidziany do pracy przy węźle betoniarskim. Eksces operatora i zarazem koordynatora węzła, obserwującego wszak na bieżąco, co się dzieje w procesie produkcji, wysyłającego kierowcę do sprawdzenia usterki bez odłączenia maszyny ze źródła zasilania, nie pozostaje w żadnej łączności z obowiązkami prokurenta odpowiedzialnego za bhp w tym zakładzie pracy. Regulacja Rozporządzenia Min. Gospodarki z 30.10.2002 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bhp w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy w §10 stanowi, że operator maszyny powinien mieć możliwość sprawdzenia, z miejsca głównego pulpitu sterowniczego, czy nikt nie znajduje się w strefie niebezpiecznej. Potwierdza to rozumowanie Sądu Okręgowego, iż bezpośrednią odpowiedzialność za bhp w trakcie pracy maszyny ponosi jej odpowiednio wyszkolony operator.

141 Z uzasadnienie Sądu I instancji nie wynika, co ustalił w zakresie praktyki zamykania drzwi do wejścia w czasie pracy węzła. Część świadków mówiła, że były one zamknięte, a część, że odwrotnie. Jest to wprawdzie okoliczność marginalna w zestawieniu z faktem, że R. M. (1) znalazł się tam na prośbę operatora (czyli dopuszczalne jest założenie, że zostałby wpuszczony także po otworzeniu mu drzwi), ale uwidacznia powierzchowność w analizowaniu materiału dowodowego.

142 Tym bardziej więc przypisywanie M. S. (1) tolerowania naruszania zasad bhp nie ma podstaw. Doszukiwanie się powiązania obaw K. P. (1) z postawą pracodawcy, a przez to możliwości zapobiegnięcia skutkowi, który nastąpił w dniu 13. 12.2017 r., nie mieści się w kategorii prawnej zawinienia oskarżonego S.. Zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko o wykonywaniu obowiązków przez niego „na papierze” w razie przyjęcia przeciwnego poglądu, niż prezentuje Sąd Rejonowy. Prawidłowość w tym zakresie pozostaje niezachwiana, doki nie wykaże się, że osoba odpowiedzialna za bhp nie dopełni swoich obowiązków. Czyn przypisany został skonstruowany jako „nieegzekwowanie przepisów i zasad bhp w zakładzie”, zaś Sąd I instancji nie ujawnił, jak widzi prawidłowe ich egzekwowanie i czy zdarzenie z 13.12.2017 r. mogło być przewidywalnym dla M. S..

143 Jedyna możliwość rozważania odpowiedzialności prokurenta, osoby odpowiedzialnej za bhp w zakładzie (...), rysowała się na bazie powinności zabezpieczenia taśmy dodatkowymi osłonami, co zresztą uczyniono po wypadku. Podnosił to biegły I. w związku z §55 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Z uwagi na opis czynu przypisanego, a także kierunek i zakres wniesionej apelacji, pozostało to poza polem kontroli Sądu II instancji.

144 Wniosek

145 O zmianę wyroku przez uniewinnienie K. P. (1).

146 ☐ zasadny

147 ☐ częściowo zasadny

148 ☒ niezasadny

149 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

150 Niepodzielenie zarzutów środka odwoławczego czyniło wniosek niezasadnym.

151 Wniosek

152 O zmianę wyroku przez uniewinnienie M. S. (1).

153 ☒ zasadny

154 ☐ częściowo zasadny

155 ☐ niezasadny

156 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

157 Zostały przedstawione wyżej.

158 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

159 Brak.

160 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

161 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

162 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

163 Przedmiot utrzymania w mocy

164 Skazanie i wymiar kary wobec K. P. (1).

165 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

166 Wyrok prawidłowo określił winę oskarżonego, kara jest adekwatna i odpowiada dyrektywom art. 53 kk.

167 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

168 Przedmiot i zakres zmiany

169 Uznanie winy M. S. (1).

170 Zwięźle o powodach zmiany

171 Wynikała ze skutecznego zaskarżenia na korzyść przez obrońcę.

172 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

173 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

174 1.1.

175 ☐ art. 439 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia

177 2.1.

178 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

179 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

180 Zwięźle o powodach uchylenia

181 3.1.

182 Konieczność umorzenia postępowania

183 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

184 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

185 4.1.

186 Art. 437§2 kpk w zw. z art. 454 § 1 k.p.k.

187 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

188 Zwięźle o powodach uchylenia

189 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

190 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

191 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

192 Przytoczyć okoliczności

193 6. Koszty Procesu

194 P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

195 Przytoczyć okoliczności

196 I

III

197 W części uniewinniającej wydatki poniósł Skarb Państwa zgodnie z art. 632 pkt 2 i 634 kpk.

198 Obciążenie oskarżonego K. P. kosztami postępowania odwoławczego wynika z art. 636§1 kpk.

199 7. PODPIS

200 1.3. Granice zaskarżenia

201 Kolejny numer załącznika

202 1

203 Podmiot wnoszący apelację

204 Obrońca oskarżonego K. P. (1)

205 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

206 Uznanie winy.

207 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

208 ☒ na korzyść

209 ☐ na niekorzyść

210 ☒ w całości

211 ☐ w części

212 ☐

213 co do winy

214 ☐

215 co do kary

216 ☐

217 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

218 1.3.2. Podniesione zarzuty

219 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

220 ☐

221 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

222 ☐

223 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

224 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

225 ☒

226 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

227 ☒

228 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

229 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

230 ☐

231 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

232 ☐

233 art. 439 k.p.k.

234 ☐

235 brak zarzutów

236 1.4. Wnioski

237 ☐

238 uchylenie

239 ☒

240 zmiana

241 1.3. Granice zaskarżenia

242 Kolejny numer załącznika

243 2

244 Podmiot wnoszący apelację

245 Obrońca oskarżonego M. S. (1).

246 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

247 Uznanie winy.

248 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

249 ☒ na korzyść

250 ☐ na niekorzyść

251 ☒ w całości

252 ☐ w części

253 ☐

254 co do winy

255 ☐

256 co do kary

257 ☐

258 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

259 1.3.2. Podniesione zarzuty

260 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

261 ☐

262 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

263 ☐

264 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

265 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

266 ☒

267 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

268 ☐

269 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

270 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

271 ☐

272 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

273 ☐

274 art. 439 k.p.k.

275 ☐

276 brak zarzutów

277 1.4. Wnioski

278 ☐

279 uchylenie

280 ☒

281 zmiana