Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 18 września 2020 r., VI Ka 463/19

wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 18 września 2020 r., VI Ka 463/19

Tekst

1 Sygn. akt VI Ka 463/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 18 września 2020 r.

3 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.)

5 Sędzia Waldemar Masłowski

6 Sędzia Daniel Strzelecki

7 Protokolant: Sylwia Piliszewska

8 przy udziale prokurator Prokuratury Rejonowej w L.: M. W. (1)

9 po rozpoznaniu w dniu 8 września 2020 r.

10 sprawy I. S. ur. (...) w B.

11 s. C., L. z domu G.

12 oskarżonego z art. 231§1 k.k.

13 z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonego

14 od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu

15 z dnia 5 lutego 2019 r. sygn. akt II K 603/17

16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego I. S.;

17 II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 300 złotych.

Uzasadnienie

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 VI Ka 463/19

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 1

23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dn. 5 lutego 2019 r. sygn. akt II K 603/17

26 1.2. Podmiot wnoszący apelację

27 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

28 ☐ oskarżyciel posiłkowy

29 ☐ oskarżyciel prywatny

30 ☒ obrońca

31 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ inny

33 1.3. Granice zaskarżenia

34 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

35 ☒ na korzyść

36 ☐ na niekorzyść

37 ☒ w całości

38 ☐ w części

39 ☐

40 co do winy

41 ☐

42 co do kary

43 ☐

44 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

45 1.3.2. Podniesione zarzuty

46 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

47 ☒

48 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

49 ☒

50 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

51 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

52 ☒

53 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

54 ☒

55 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

56 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

57 ☒

58 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

59 ☐

60 art. 439 k.p.k.

61 ☐

62 brak zarzutów

63 1.4. Wnioski

64 ☒

65 uchylenie

66 ☒

67 zmiana

68 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

69 2.1. Ustalenie faktów

70 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

71 Lp.

72 Oskarżony

73 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

74 Dowód

75 Numer karty

76 2.1.1.1.

77 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

78 Lp.

79 Oskarżony

80 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

81 Dowód

82 Numer karty

83 2.1.2.1.

84 2.2. Ocena dowodów

85 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

86 Lp. faktu z pkt 2.1.1

87 Dowód

88 Zwięźle o powodach uznania dowodu

89 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

90 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

94 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

95 Lp.

96 Zarzut

97 3.1.

98 W apelacji obrońcy oskarżonego adw. W. B.

99 1.obrazy przepisów prawa materialnego a to:

100 a./ art. 231 § 1 k.k. w zw. z art.844 § 2 k.p.c. i art. 855 § 1 k.p.c. polegającej na uznaniu, że wszczęcie przez komornika egzekucji z niektórych ruchomości dłużnika uniemożliwia innemu komornikowi ( w tym z wyboru ) prowadzenie egzekucji z innych ruchomości dłużnika wobec utraty właściwości podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu prowadzi jedynie do uznania, że komornik właściwy miejscowo po zajęciu niektórych ruchomości dłużnika jest właściwy także do przeprowadzenia egzekucji z ruchomości poza miejscem jego właściwości ( okręgiem sądu rejonowego ) i nie statuuje tzw. zbiegu egzekucji, o ile nie jest ona prowadzona do tych samych ruchomości przez dotychczasowego komornika i kolejnego wybranego przez wierzyciela; nie można też podzielić poglądu Sądu że wywiezienie przez oskarżonego zajętych ruchomości było sprzeczne z prawem: to komornik dokonuje oceny w jaki sposób zabezpiecza zajęte mienie a ich wywiezienie i oddanie pod dozór sobie, mieści się w granicach prawa; przepisy oczywiście nie nakazują stosować zabezpieczeń w kolejności w nim zapisanej, ponieważ doprowadzić by to mogło do ich całkowitej nieskuteczności, w szczególności gdy dłużnik manifestacyjnie kwestionuje działania komornika;

101 b/ art. 59a § 1 k.k. polegającej na jego niezastosowaniu i nieumorzeniu postępowania, pomimo zaistnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w jego hipotezie;

102 ☐ zasadny

103 ☐ częściowo zasadny

104 ☒ niezasadny

105 2.obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, mianowicie:

106 a./ art. 424 § 1 k.p.k. polegającej na braku uzasadnienia dlaczego Sąd nie umorzył postępowania na podstawie art.59a § 1 k.k., w szczególności poprzez niewskazanie szczególnych okoliczności powodujących, że umorzenie postępowania byłoby sprzeczne z potrzebą realizacji celów kary;

107 b/ z jakich przyczyn Sąd nie uznał dowodów przeciwnych, świadczących o nieumyślnym działaniu oskarżonego w odniesieniu do obowiązku sporządzania protokołów z czynności i ich wykonywania w obecności licznych świadków – choć nie ujawnionych w protokole – oraz w odniesieniu do zachowań B. K. (1) i R. K. zmierzających do udaremnienia czynności egzekucyjnych;

108 c./ art.5 § 2 k.p.k. i art.7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającej na niewszechstronnej ocenie dowodów, sprzecznej z doświadczeniem życiowym skutkującym ustaleniem, że oskarżony podjął czynności egzekucyjne z bezpośrednim zamiarem niedopełnienia obowiązków wynikających z przepisów prawa podczas gdy taka ocena implikuje absurdalny wniosek że oskarżony działał z zamiarem zawodowej samozagłady;

109 ☐ zasadny

110 ☐ częściowo zasadny

111 ☒ niezasadny

112 3.błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na:

113 a./przyjęciu, że oskarżony działał umyślnie, z góry powziętym zamiarem i pełną świadomością bezprawności podejmowanych działań sprzecznych z procedurą określoną w art. 844 § 2 k.p.c., art.812 k.p.c., art. 809 k.p.c., art. 847 k.p.c., art. 855 § 1 k.p.c. podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy daje podstawę jedynie do przyjęcia, że do naruszenia przepisów art. 809 k.p.c. i art. 847 k.p.c. nastąpiło nieumyślnie na skutek okoliczności towarzyszących czynnościom egzekucyjnym oskarżonego, w szczególności w dniu 21.07.2014 r. tj. zachowaniu przedstawicieli dłużnika i postawie zgromadzonych obserwatorów , nie zaś z zamiaru o oskarżonego złamania obowiązujących procedur egzekucyjnych i wyrządzenia szkody dłużnikowi i interesowi publicznemu;

114 b./przyjęciu, że oskarżony umyślnie działał na szkodę interesu prywatnego dłużnika i interesu publicznego tj. że obejmował swoim zamiarem powstanie szkody.

115 ☐ zasadny

116 ☐ częściowo zasadny

117 ☒ niezasadny

118 W apelacji obrońcy oskarżonego adw. M. Z.

119 4.naruszenia prawa materialnego w postaci art. 59a § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu przed dniem uchylenia przepisu tj. przed dniem 11.04.2016 r. jako przepisu względniejszego dla sprawcy – poprzez niezastosowanie instytucji umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego I. S. mimo złożenia przez obrońcę oskarżonego wniosku o umorzenie postępowania który został ponowiony w dniu 22 stycznia 2019 roku w związku z faktem, iż oskarżony w toku postępowania karnego naprawił szkodę w postaci zapłaty na konto syndyka masy upadłościowej kwoty 200.000 PLN, a Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wniosek ten na posiedzeniu w dniu 22 grudnia 2018 r. uznał jedynie za przedwczesny - wskazując wprost że wniosek ten zostanie rozpoznany w przyszłości, co w praktyce oznaczało obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy o umorzenie postępowania, co w praktyce nie nastąpiło;

120 ☐ zasadny

121 ☐ częściowo zasadny

122 ☒ niezasadny

123 5.naruszenia art.60 § 2 pkt 1 k.k. lub alternatywnie art.66 § 1 k.k. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy sprawca pojednał się z pokrzywdzonym, naprawił szkodę, a najniższa nawet kara wymierzona sprawcy byłaby niewspółmiernie surowa do popełnionego czynu zabronionego, a zatem można było wymierzyć karę z nadzwyczajnym złagodzeniem, alternatywnie istniały merytoryczne przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego na okres 2 lat próby;

124 ☐ zasadny

125 ☐ częściowo zasadny

126 ☒ niezasadny

127 6. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętego za podstawę orzeczenia, polegającego na tym iż komornik I. S. działał w zakresie zmienionego przez Sąd opisu przypisanego mu czynu umyślnie, co byłoby jednoznaczne z ustaleniem, iż chciał od początku prowadzenia w asyście policji egzekucji działać wbrew przepisom prawa, podczas gdy wcale tak nie było, a prawidłowa postawa dłużnika który winien zastosować się do poleceń organu prowadzącego egzekucję ( komornika ) doprowadziłaby do bezkonfliktowego zajęcia mienia, które to ruchomości związany wnioskiem wierzyciela, oskarżony komornik mógł zająć w toku egzekucji w postaci ruchomości znajdujących się na terenie dłużnej spółki, po czym powierzyć nad nimi dozór własnej osobie i dopiero w ten sposób doprowadzić do zbiegu egzekucji z innym komornikiem, o czym dowiedział się dnia następnego tj. 22.07. 2014 r.;

128 ☐ zasadny

129 ☐ częściowo zasadny

130 ☒ niezasadny

131 7. błędu w ustaleniach faktycznych co do okoliczności iż komornik wywiózł zatrzymane rzeczy w nieznane miejsce, podczas gdy znajdujące się na kartach 2277 – 2282 umowa i aneks oraz rozwiązanie wskazywały miejsce zdeponowania ruchomości zajętych w (...) s.a., nadto szczegółowe oględziny , potwierdzone dołączonym do akt filmem na nośniku pendrive potwierdzały stan przedmiotów zajętych przez komornika i miejsce ich przechowania, zaś komornik po ostatecznym postanowieniu sądu cywilnego i zwrocie mu akt zwrócił je w ciągu 10 dni;

132 ☐ zasadny

133 ☐ częściowo zasadny

134 ☒ niezasadny

135 8. rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu w stosunku do stopnia jego zawinienia i zakresu naruszenia obowiązków służbowych, które zdaniem obrony zasadniczo sprowadzały się do tego iż sporządził protokół zajęcia ruchomości po upływie 1,5 miesiąca od wykonania czynności, a żadna udokumentowana szkoda z powodu działania komornika nie zaistniała, bo zajęte przedmioty zwrócił, a jeśli nawet szkoda zaistniała to w pełni zapłata do spółki 200 tys. zł. w pełni ją rekompensowała, co powoduje iż uwzględniając niekaralność oskarżonego, jego dotychczasowe życie, warunki osobiste i także obecną trudną sytuację majątkowo – życiową po stracie zawodu, musi prowadzić do wniosku iż wymierzona kara jest zbyt surowa, grzywna nie odpowiada możliwościom zarobkowym i majątkowym oskarżonego , zaś wobec rezygnacji przez skazanego z wykonywania zawodu komornika zakaz wykonywania tego zawodu na 2 lata byłby wystarczającym środkiem oddziaływania na sprawcę przy jednoczesnym warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec oskarżonego na okres 2 lat próby.

136 ☐ zasadny

137 ☐ częściowo zasadny

138 ☒ niezasadny

139 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

140 Ad.1a

141 Zarzut niezasadny, słusznie bowiem Sąd I instancji przyjął, że oskarżony I. S. jako komornik sądowy przekroczył swoje uprawnienia naruszając m. in. wymienione w zarzucie art. 844 § 2 k.p.c. i art. 855 § 1 k.p.c. Zgodnie z art. 844 § 2 k.p.c. komornik który wszczął egzekucję z niektórych ruchomości dłużnika, jest właściwy do przeprowadzenia egzekucji z pozostałych ruchomości dłużnika, chociażby znajdowały się w okręgu innego sądu. Kluczowe jest tutaj słowo chociażby, nie eksponowane w ogóle w zarzucie apelacji obrońcy, powodujące iż interpretacja przepisu prezentowana przez skarżącego nie jest trafna. Wskazany przepis - w ocenie Sądu Okręgowego w wyżej wymienionym składzie - oznacza, że komornik który wszczął jako pierwszy egzekucję z niektórych ruchomości dłużnika, jest właściwy do przeprowadzenia egzekucji z wszystkich pozostałych ruchomości tego dłużnika, nawet tych ( chociażby…) które znajdują się w okręgu innego sądu. Zasadnie w tej sytuacji Sąd I instancji wywodzi, że komornik – oskarżony I. S. stwierdziwszy swą niewłaściwość powinien wydać postanowienie o przekazaniu wniosku egzekucyjnego do rozpoznania komornikowi właściwemu, tym bardziej że nie tylko dłużniczka B. K. (1) informowała go o wcześniejszym wszczęciu egzekucji przez innych komorników, także komornik M. W. (2) w dniu 22 lipca 2014 r. wysłał oskarżonemu pismo informujące o zaistniałym zbiegu egzekucji i wezwał go do przekazania akt postępowania egzekucyjnego, czego oskarżony niezwłocznie nie zrobił, uczynił to dopiero pod koniec września 2014 r. ( str.25- 26 pisemnego uzasadnienia wyroku, k. 2713 - 2714 akt ).

142 Odnosząc się do drugiej części zarzutu tj. naruszenia art. 855 § 1 k.p.c. podkreślić należy, że skarżący ma oczywiście rację, iż pozostawienie zajętych ruchomości we władaniu dłużnika nie jest jedynym dopuszczalnym przez prawo sposobem ich zabezpieczenia. Zauważyć jednak jednocześnie należy, że z przepisu wynika, iż oddanie ruchomości pod dozór innej osobie ( np. wierzycielowi, czy chociażby samemu komornikowi ) może nastąpić tylko „z ważnych przyczyn”, zasadą jest pozostawienie ich osobie u której nastąpiło zajęcie. W teorii więc wywiezienie przez komornika nieruchomości i oddanie pod dozór sobie mieści się w granicach prawa. W realiach niniejszej sprawy postępowanie I. S. było jednak na gruncie art. 855 § 1 k.p.c. przekroczeniem uprawnień, co precyzyjnie i trafnie argumentował Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu wyroku ( str.21 uzasadnienia, k. 2709 akt ). Powtórzyć należy za Sądem I instancji, że na terenie zakładu B. K. (1) były właściwe warunki do przechowywania rzeczy, pokrzywdzona zawsze prawidłowo sprawowała dozór nad zajętymi rzeczami, nigdy nie usuwała pozostawionych w zabezpieczeniu ruchomości, o czym zeznawali przesłuchani w charakterze świadków inni komornicy: M. W. (2) czy M. R. prowadzący postępowania egzekucyjne wobec firmy (...). Nie było więc żadnych „ważnych przyczyn” uzasadniających przeniesienie w inne miejsce i oddanie sobie pod dozór zabezpieczonych ruchomości przez I. S..

143 Ad.1b i Ad 4

144 W apelacjach obydwu obrońców zostały podniesione zarzuty obrazy art. 59a § 1 k.k. obowiązującego przed dniem 11.04.2016 r., a więc w czasie popełnienia przez oskarżonego przestępstwa w niniejszej sprawie. Zarzuty te będą omówione łącznie. Niewątpliwie wyżej wymieniony przepis jest względniejszy dla oskarżonego w rozumieniu art. 4 § 1 k.k. niż obecny stan prawny, niemniej w ocenie Sądu Okręgowego nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania ze względu na treść art. 59a § 3 k.k. Przyznać należy, że w fazie postępowania przygotowawczego oskarżony I. S. na mocy ugody zawartej z syndykiem masy upadłościowej Fabryki (...) B. K. (1), wpłacił na rzecz wymienionej firmy 200.000 zł., co uznane zostało za naprawienie szkody w całości ( k.1877 – 1878 ,k. 2414 odwrót ) i stanowiło podstawę do wydania przez prokuratora w dniu 14.04.2016 r. postanowienia o umorzeniu śledztwa w oparciu o art. 59a § 1 k.k. ( k. 1879 – 1886 ). Niemniej po rozpoznaniu złożonego zażalenia Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 3.10.2016 r. uchylił powyższe postanowienie prokuratora, nakazując m.in. ustalenie czy nie zachodzą okoliczności z art. 59a § 3 k.k.( k.1917 – 1919 ). Faktem jest także, że wniosek o umorzenie postępowania w oparciu o wyżej wymieniony przepis obrońca oskarżonego adw. M. Z. ponowił po wpłynięciu sprawy z aktem oskarżenia do Sądu I instancji, Sąd ten nie uwzględnił go uznając że jest przedwczesny ( k. 2450 ) i nie wracał już następnie do jego rozpoznania do końca postępowania. Nie jest to jednak uchybienie które miałoby wpływ na treść wyroku. W art. 59a § 3 k.k. mowa jest , że § 1 wymienionego przepisu nie stosuje się jeżeli zachodzi szczególna okoliczność uzasadniająca, że umorzenie postępowania byłoby sprzeczne z potrzebą realizacji celów kary. Taka okoliczność zachodzi w niniejszej sprawie. Komornik sądowy choć wykonuje swoje czynności w ramach prywatnej kancelarii realizuje zadania państwa w zakresie egzekucji roszczeń i każde jego działanie niezgodne z prawem podważa zaufanie obywateli do organów państwa. Dodatkowo w niniejszej sprawie skala przestępczego zachowania się oskarżonego była znaczna, co przejawiało się naruszeniami dużej ilości przepisów procedury cywilnej. W przekonaniu Sądu Okręgowego zaistniały szczególne okoliczności przemawiające za wydaniem wobec oskarżonego wyroku skazującego i wymierzenie mu kary, nie zaś wyroku umarzającego postępowanie.

145 Ad.2 a, b, c

146 Skarżący obrońca obrazy prawa procesowego upatruje w pierwszej kolejności w brakach w uzasadnieniu wyroku, w szczególności niepodaniu powodu niezastosowania art. 59a § 1 k.k., zwłaszcza niewykazaniu „szczególnych okoliczności” o których mowa w tym przepisie. Przyznając rację skarżącemu odnośnie braku odniesienia się w uzasadnieniu do powyższej kwestii, wskazać należy, że nie miało to wpływu na treść zaskarżonego wyroku, bowiem brak było podstaw do umorzenia postępowania wobec oskarżonego na podstawie wyżej wymienionego przepisu, z powodów wskazanych powyżej. Obrońca podnosi także, że Sąd I instancji w niedostatecznym stopniu przeanalizował dowody przeciwne do obciążających oskarżonego, mające świadczyć o jego nieumyślnym działaniu, w szczególności odnośnie obowiązku sporządzenia protokołów z czynności. W ocenie Sądu Okręgowego z tym zarzutem także nie sposób się zgodzić. Sąd Rejonowy szczegółowo analizował dowody przeprowadzone w niniejszej sprawie, w tym zeznania licznych świadków ze szczególnym uwzględnieniem B. K. (1), zeznania pracowników jej firmy , komorników, ochroniarzy towarzyszących oskarżonemu, policjantów obecnych podczas zabezpieczania ruchomości spółki ( str. 9 – 11 uzasadnienia, k.2697 – 2699 akt ). Z dowodów tych wynika, że z przeprowadzanych przez oskarżonego czynności egzekucyjnych w dniach 9, 15, 21 lipca 2014 r. nie zostały w sposób prawidłowy sporządzone protokoły, zgodnie z wymogami art. 809 k.p.c. i art. 847 § 1 k.p.c. Co do czynności przeprowadzanych 9 i 15 lipca 2014 r. B. K. (1) i członkowie jej rodziny w żaden sposób nie utrudniali ich prowadzenia, mimo to oskarżony na miejscu zdarzenia nie sporządził protokołów, co więcej - jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji – zapisy w sporządzonych później protokołach dotyczące przyczyny braku podpisu pod nimi B. K. (1) ( rzekoma odmowa podpisu ) nie były zgodne z prawdą. Odnośnie czynności z 21 lipca 2014 r. także nic nie stało na przeszkodzie stwierdzeniu ich przeprowadzenia na miejscu protokołem, zwłaszcza po zatrzymaniu przez policjantów B. K. (1) i członków jej rodziny, kiedy to atmosfera uspokoiła się i oskarżony kontynuował czynności. W ocenie Sądu Okręgowego żadną miarą nie sposób przyjąć że niewykonanie obowiązków sporządzenia protokołów z czynności na miejscu ich przeprowadzania miało charakter nieumyślny. Odnosząc się do ogólnego zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. przypomnieć należy, że przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów wtedy gdy 1.jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2.stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3.jest wyczerpująco i logicznie, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu ( w.SN z 9.11.1990 r., WRN 149/90, OSNKW 7-9/1991, poz.41 ). Wymogi te spełnił w niniejszej sprawie Sąd I instancji.

147 Ad.3 a, b; Ad.6

148 Powyższe zarzuty zawarte w apelacjach obrońców łączy kwestionowanie umyślności w działaniu oskarżonego, zostaną więc omówione łącznie. Skarżący podnoszą m.in., że nie było tak że oskarżony od początku egzekucji działał z naruszeniem przepisów prawa, lecz postawa przedstawicieli dłużnika - B. K. (1) i jej rodziny, spowodowała konfliktową sytuację i wpłynęła na zachowanie oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego zarzuty te są niezasadne. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku precyzyjnie wskazał które przepisy procedury cywilnej oskarżony naruszył i rozmiar oraz uporczywość tych naruszeń wyklucza nieumyślność działania. Przypomnieć należy że chodzi o wymienione w większości w zarzucie apelacji adw. W. B. przepisy art. 844 § 2 k.p.c., art. 855 § 1 k.p.c. ( co do których naruszenia odniesiono się powyżej ), art. 809 k.p.c., art. 847 § 1 k.p.c. ( dotyczące protokołu zajęcia, co także omówione zostało powyżej ), art.853 § 1 i 2 k.p.c. art. 845 § 1 k.p.c. ( brak oszacowania wartości zajętych ruchomości i zajęcie większej ilości ruchomości niż to potrzebne do zaspokojenia należności ), art. 812 k.p.k. ( brak przywołania świadków do czynności egzekucyjnych ). Działania B. K. i jej rodziny ( choć utrudniały czynności egzekucyjne w dniu 211.07.2014 r. ) nie były co do zasady powodem przekroczenia uprawnień przez I. S.. Sąd Okręgowy nie ma wątpliwości, że oskarżony przekroczył uprawnienia umyślnie, ze z góry podjętym zamiarem i że obejmował swoim zamiarem powstanie szkody, tym bardziej że liczne ruchomości zajęte 21.07.2014 r. stanowiły gotowe wyroby objęte umowami zawartymi przez spółkę (...) z kontrahentami i narzędzia niezbędne w procesie produkcyjnym.

149 Ad.7

150 Zarzut niezasadny, nie było bowiem wiadome pokrzywdzonym w czasie gdy nastąpiło zabranie przez oskarżonego zajętych ruchomości z terenu spółki, dokąd rzeczy te wywieziono. Z faktu iż w aktach sprawy znajduje się umowa zawarta pomiędzy oskarżonym I. S. i jednym z prywatnych przedsiębiorstw dotycząca dzierżawy pomieszczeń użytkowych ( k.2277 - 2280 ), nie oznacza że tam właśnie rzeczy te zawieziono w dniu 21.07.2014 r. ( z treści umowy wynika, że miała ona obowiązywać od 12.08.2014 r. – k.2278 ), a już z pewnością oskarżony nie poinformował dłużnika gdzie wywozi rzeczy. Zajęte ruchomości oskarżony zwrócił ale – jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji – dopiero 2.10. 2014 r. , podczas gdy postanowienie Sądu Rejonowego w Zgorzelcu o uchyleniu oddania ruchomości dłużnika pod dozór osoby trzeciej wydane zostało 25.08.2014 r.

151 Ad.5

152 Podstawa do nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 2 pkt 1 k.k. ma charakter fakultatywny, zdaniem Sądu Okręgowego brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania wobec oskarżonego tej instytucji prawa karnego. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym obrońcą, że w realiach sprawy nawet najniższa kara pozbawienia wolności przewidziana za przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. byłaby niewspółmiernie surowa. Tym bardziej brak jest podstaw do zastosowania wobec I. S. instytucji warunkowego umorzenia postępowania z art. 66 § 1 k.k. Poza wszystkim nie sposób uznać, że wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu w niniejszej sprawie nie są znaczne.

153 Ad.8

154 Wymierzone oskarżonemu kary i środek karny nie są rażąco surowe. Kara pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku została oskarżonemu warunkowo zawieszona na okres próby wynoszący 2 lata, co jest rozstrzygnięciem wyważonym i sprawiedliwym, uwzględniającym tak okoliczności obciążające jak i łagodzące istniejące w niniejszej sprawie. Kara grzywny 100 stawek dziennych po 10 złotych stawka ( czyli 1.000 zł ) jest wręcz symboliczna. Nie razi surowością środek karny zakazu wykonywania zawodu komornika sądowego na okres 3 lat i nie zmienia tego okoliczność, że oskarżony obecnie tego zawodu nie wykonuje.

155 Wniosek

156 W apelacji adw. W. B.:

157 1.o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu;

158 ☐ zasadny

159 ☐ częściowo zasadny

160 ☒ niezasadny

161 2.o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 59a § 1 k.k.

162 ☐ zasadny

163 ☐ częściowo zasadny

164 ☒ niezasadny

165 W apelacji adw. M. Z.:

166 3.o umorzenie postępowania przeciwko oskarżonemu na podstawie art. 59a § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

167 ☐ zasadny

168 ☐ częściowo zasadny

169 ☒ niezasadny

170 4.o zastosowanie art. 60 § 2 pkt 1 k.k. i nadzwyczajne złagodzenie kary do kary grzywny w wymiarze 100 stawek po 10 zł. każda stawka i 2 letni zakaz wykonywania zawodu komornika;

171 ☐ zasadny

172 ☐ częściowo zasadny

173 ☒ niezasadny

174 5. o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego na kres 2 lat próby wraz z zakazem zajmowania zawodu komornika na okres 2 lat.

175 ☐ zasadny

176 ☐ częściowo zasadny

177 ☒ niezasadny

178 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

179 Ad.1

180 Wniosek niezasadny z powodów wskazywanych powyżej.

181 Ad.2 i 3

182 Wnioski niezasadne z powodów wskazywanych powyżej.

183 Ad.4

184 Wniosek niezasadny z powodów wskazywanych powyżej.

185 Ad.5

186 Wniosek niezasadny z powodów wskazywanych powyżej.

187 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

188 4.1.

189 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

190 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

191 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

192 5.1.1.

193 Przedmiot utrzymania w mocy

194 Całość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie winy i kary.

195 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

196 Zarzuty i wnioski zawarte w obydwu apelacjach okazały się niezasadne, o czym mowa była powyżej.

197 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

198 5.2.1.

199 Przedmiot i zakres zmiany

200 Zwięźle o powodach zmiany

201 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

202 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

203 5.3.1.1.1.

204 ☐ art. 439 k.p.k.

205 Zwięźle o powodach uchylenia

206 5.3.1.2.1.

207 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

208 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

209 Zwięźle o powodach uchylenia

210 5.3.1.3.1.

211 Konieczność umorzenia postępowania

212 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

213 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

214 5.3.1.4.1.

215 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

216 Zwięźle o powodach uchylenia

217 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

218 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

219 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

220 Przytoczyć okoliczności

221 6. Koszty Procesu

222 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

223 Przytoczyć okoliczności

224 II

225 Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 300 zł. ( 280 zł. opłata za II instancję + 20 zł. ryczałt za doręczenia ).

226 7. PODPIS

227 1.3. Granice zaskarżenia

228 Kolejny numer załącznika

229 1

230 Podmiot wnoszący apelację

231 Obrońcy oskarżonego.

232 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

233 Całość rozstrzygnięcia co do winy i kary.

234 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

235 ☒ na korzyść

236 ☐ na niekorzyść

237 ☒ w całości

238 ☐ w części

239 ☐

240 co do winy

241 ☒

242 co do kary

243 ☒

244 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

245 1.3.2. Podniesione zarzuty

246 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

247 ☒

248 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

249 ☒

250 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

251 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

252 ☒

253 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

254 ☒

255 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

256 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

257 ☒

258 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

259 ☐

260 art. 439 k.p.k.

261 ☐

262 brak zarzutów

263 1.4. Wnioski

264 ☒

265 uchylenie

266 ☒

267 zmiana