Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2023 r., II AKa 161/22

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2023 r., II AKa 161/22

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 161/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 31 maja 2023 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia SA Przemysław Filipkowski (spr.)

5 Sędzia SA Anna Nowakowska

6 Sędzia SA Sławomir Machnio

7 Protokolant: sekretarz sądowy Klaudia Kulbicka

8 przy udziale prokuratora Jacka Pergałowskiego

9 po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r.

10 sprawy wnioskodawcy K. O. (1) o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie w dniach 24-25 października 2020 r.

11 na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika wnioskodawcy i pełnomocnika reprezentanta Skarbu Państwa - Komendanta Stołecznego Policji

12 od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie

13 z dnia 28 grudnia 2021 r. sygn. akt V Ko 396/21

14 I. utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części;

15 II. wydatkami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

16 Formularz UK 2

17 Sygnatura akt

18 II AKa 161/22

19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

20 2

21 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

22 Oznaczenie zapadłego wyroku

23 Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 28 grudnia 2021 r. sygn. akt V Ko 396/21.

24 Podmiot wnoszący apelację

25 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

26 ☐ oskarżyciel posiłkowy

27 ☐ oskarżyciel prywatny

28 ☐ obrońca

29 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☒ inny – pełnomocnik wnioskodawcy

31 ☒ inny – pełnomocnik Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji

32 1.3. Granice zaskarżenia

33 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

34 ☒ na korzyść

35 ☒ na niekorzyść

36 ☐ w całości

37 ☒ w części

38 ☐

39 co do winy

40 ☐

41 co do kary

42 ☒

43 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

44 1.3.2. Podniesione zarzuty

45 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

46 ☐

47 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

48 ☒

49 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

50 ☒

51 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

52 ☐

53 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

54 ☐

55 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

56 ☐

57 art. 439 k.p.k.

58 ☐

59 brak zarzutów

60 1.4. Wnioski

61 ☐

62 uchylenie

63 ☒

64 zmiana

65 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

66 2.1. Ustalenie faktów

67 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

68 Lp.

69 Wskazać oskarżonego.

70 Wskazać fakt.

71 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

72 Nie dotyczy

73 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

74 Lp.

75 Wskazać oskarżonego.

76 Wskazać fakt.

77 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

78 Nie dotyczy

79 2.2. Ocena dowodów

80 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

81 Wskazać fakt

82 Dowód

83 Zwięźle o powodach uznania dowodu.

84 Nie dotyczy

85 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

86 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

87 Wskazać fakt

88 Dowód

89 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

90 Nie dotyczy

91 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

92 Lp.

93 Zarzuty

94 I/ Pełnomocnika wnioskodawcy K. O. (1) obrazy prawa materialnego, a mianowicie art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 558 k.p.k. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu przesłanki stanowiącej, że zadośćuczynienie ma być „odpowiednie”.

95 II/ Pełnomocnika reprezentanta Skarbu Państwa - Komendanta Stołecznego Policji:

96 1/ obrazy przepisu prawa materialnego tj. art. 552 § 4 w zw. z art. 554 § 2a w zw. z art. 554 § 2b pkt 3 k.p.k. poprzez nieprawidłową wykładnię, prowadzącą do uznania organu, który dokonał zatrzymania, za organ obowiązany do zapłaty zadośćuczynienia jako statio fisci Skarbu Państwa, podczas gdy z przepisu wynika, że odpowiedzialnym za zapłatę jest wprost Skarb Państwa, a udział organu Policji, który dokonał zatrzymania, ma jedynie charakter udziału reprezentanta procesowego Skarbu Państwa w postępowaniu sądowym, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zasądzenia zadośćuczynienia od Skarbu Państwa - Komendanta Stołecznego Policji;

97 2/ obrazy przepisu prawa materialnego tj. art. 554 § 4 k.p.k. w zw. z art. art. 554 § 2a w zw. z art. 554 § 2b pkt 3 k.p.k. poprzez nieprawidłową wykładnię, prowadzącą do uznania organu, który dokonał zatrzymania, za organ obowiązany do zapłaty kwot z tytułu zwrotu kosztów ustanowienia w sprawie jednego pełnomocnika z wyboru jako statio fisci Skarbu Państwa, podczas gdy z przepisu wynika, że udział organu Policji, który dokonał zatrzymania, ma jedynie charakter udziału reprezentanta procesowego w postępowaniu sądowym, a zwrot uzasadnionych wydatków przysługuje wnioskodawcy jedynie bezpośrednio od Skarbu Państwa, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zasądzenia zwrotu kosztów od Skarbu Państwa - Komendanta Stołecznego Policji;

98 3/ ewentualnie obrazy przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 558 k.p.k. w zw. z art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez przyjęcie, że wnioskodawca wykazał, że w wyniku zatrzymania doznał krzywdy w rozmiarze uzasadniającym przyznanie kwoty w wysokości 3.000 zł, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie uzasadniał przyznania mu zadośćuczynienia w ww. wysokości.

99 ☐ zasadne

100 ☐ częściowo zasadne

101 ☒ niezasadne

102 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

103 a/ Zarzuty skarżących dotyczą częściowo zbliżonych kwestii, a zatem celowe jest ich łączne rozpoznanie.

104 b/ Podstawą rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie było stwierdzenie niewątpliwej niesłuszności zatrzymania K. O. (1), do którego doszło w dniu 24 października 2020 r. w czasie demonstracji osób protestujących przeciwko wprowadzonym przez rząd obostrzeniom i restrykcjom w związku z pandemią koronowirusa w Polsce i które zakończyło się 25 października 2020 r.

105 c/ Na wstępie wskazać należy, że niezrozumiałe i oczywiście błędne okazały się zarzuty z pkt 1 i 2 pełnomocnika Komendanta Stołecznego Policji odnośnie wskazania w zaskarżonym wyroku Komendanta Stołecznego Policji jako statio fisci Skarbu Państwa tj. podmiotu zobowiązanego do wypłaty zasądzonych kwot tytułem zadośćuczynienia i zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika. Treść wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 28.12.2021 r. jest w tej kwestii jasna i odmienna - zasądzono na rzecz K. O. (1) zadośćuczynienie za doznaną krzywdę oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego od Skarbu Państwa nie wskazując, że wypłata tych sum ma nastąpić od Komendanta Stołecznego Policji. Tak więc zarzuty te są bezprzedmiotowe. Zawodowy pełnomocnik reprezentujący Komendanta Stołecznego Policji, jak się wydaje, skopiował w/w zarzuty z apelacji wywiedzionej w innej sprawie, nie zadając sobie trudu ich weryfikacji w odniesieniu do zaskarżonego wyroku wydanego w niniejszej sprawie.

106 d/ Zarzut z pkt 3 pełnomocnika Komendanta Stołecznego Policji nie jest precyzyjny i nie może być skuteczny. W powiązaniu z treścią uzasadnienia apelacji i wnioskiem o oddalenie roszczeń wnioskodawcy zarzut ten należy rozumieć jako kwestionowanie, aby K. O. wykazał jakąkolwiek krzywdę wynikłą wskutek przedmiotowego zatrzymania. W tym zakresie podzielić należy przekonujące stanowisko Sądu Okręgowego, że zatrzymanie w dniach 24-25.10.2020 r. było niewątpliwie niesłuszne, co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z 10.03.2021 r. sygn. II KP 3158/20 uznającego je za niezasadne i nieprawidłowe oraz z oceny zeznań wnioskodawcy i świadków K. O. (3) i R. L.. Skarżący nawet nie próbuje wykazać, aby zachodziło rzeczywiste podejrzenie popełnienia przestępstwa przez K. O., który biorąc udział w demonstracji korzystał z konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich oraz, aby jego zatrzymanie było uzasadnione i konieczne. W tej sytuacji wnioskodawca był uprawniony do dochodzenia roszczenia o zadośćuczynienie za przedmiotowe zatrzymanie i trudno przyjąć, aby już na skutek samego pozbawienia wolności nie doznał żadnej krzywdy. O ile skarżący ma rację, że niniejsza sprawa ma charakter cywilny i stosownie do art. 6 kc w zw. z art. 232 kpc ciężar udowodnienia zasadności i wysokości roszczenia spoczywa na wnioskodawcy, to pełnomocnik pomija zakres postępowania dowodowego przed Sądem I instancji, podczas którego przesłuchano świadków i uznano za materiał dowodowy akta sprawy II Kp 3158/20. Zatem skarżący, aby osiągnąć zamierzony efekt, powinien kwestionować dokonaną przez Sąd ocenę materiału dowodowego lub jego niepełność, czego nie uczynił - a nie brak czy niewłaściwą inicjatywę dowodową ze strony wnioskodawcy. Zauważyć trzeba, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 558 k.p.k. w zw. z art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c., skoro dotyczą działań strony wnioskującej a nie organu procesowego. Skarżący zdaje się nie dostrzegać, że Sąd Apelacyjny dokonuje kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia /w którym przyjęto za udowodnioną krzywdę w określonym rozmiarze/, a nie zachowania wnioskodawcy i jego pełnomocnika w procesie.

107 e/ Odnosząc się natomiast do wysokości zasądzonego zadośćuczynienia, to wskazać należy, że argumenty zawarte zarówno w apelacji pełnomocnika Komendanta Stołecznego Policji jak i apelacji pełnomocnika wnioskodawcy, nie zasługiwały na uwzględnienie.

108 f/ Sąd Okręgowy zasądzając na rzecz K. O. (1) kwotę 3000 zł wziął pod uwagę całokształt istotnych okoliczności - długość trwania zatrzymania /22 godz. 45 minut/, a także uniemożliwienie wnioskodawcy skorzystania z toalety i otrzymania wody pitnej, podanie posiłku dopiero następnego dnia około godz. 12.00, niepewność o dalszy przebieg wydarzeń z jego udziałem, stosowanie kajdanek podczas transportu z O. do G., obawę o żonę, która również została zatrzymana, a także o małoletnie dzieci, które zostały w domu bez opieki. Nie można tu mówić o „znikomości ujemnych następstw”, jak twierdzi pełnomocnik Komendanta Stołecznego Policji. Wnioskodawca domagał się w piśmie inicjującym sprawę przyznania zadośćuczynienia w kwocie 36.000 zł. Kwota zasądzona w zaskarżonym wyroku jest niższa, ale zdaniem Sądu odwoławczego jest odpowiednia w stosunku do stopnia krzywdy, jakiej doznał K. O. w wyniku niewątpliwie niesłusznego zatrzymania. Słusznie Sąd I instancji podał, że względem wnioskodawcy nie stosowano innej przemocy, nie przeprowadzono jego rewizji ani nie odebrano telefonu. Natomiast w chwili zatrzymania znajdował się on pod wpływem alkoholu. Uwzględniono też jego wiek, który nie wpływał na zwiększenie doznanych dolegliwości. Zatrzymanie nie spowodowało innych negatywnych następstw dla wnioskodawcy, który wówczas nie pracował.

109 g/ Zarzut apelacji pełnomocnika wnioskodawcy dotyczący naruszenia art. 445 § 1 k.c. poprzez nieuwzględnienie przesłanki stanowiącej, że zadośćuczynienie ma być „odpowiednie” - uznać trzeba za chybiony. Kryteria oceny wysokości zadośćuczynienia powinny być rozważane w związku z konkretną osobą poszkodowanego, zaś przydatność kierowania się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia sumami zasądzonymi z tego tytułu w innych przypadkach jest ograniczona, ponieważ porównanie takie może stanowić tylko orientacyjną wskazówkę i nie może naruszać zasady indywidualizacji okoliczności wyznaczających rozmiar krzywdy. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko, że pojęcie sumy odpowiedniej dotyczącej zadośćuczynienia ma charakter nieokreślony. Niewątpliwie zadośćuczynienie ma mieć charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać ekonomiczną wartość. Jednocześnie wartość ta nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być stosownie do art. 445 § 1 k.c. „odpowiednia” w tym sensie, że powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom społeczeństwa, nie może prowadzić do nadmiernego bogacenia się. Natomiast kryterium przeciętnej stopy życiowej społeczeństwa ma znaczenie pomocnicze /tak np. postanowienie Sądu Najwyższego z 22.01.2015 r. III KK 252/14, Legalis; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 16.03.2023 r. II AKa 393/21/.

110 h/ W niniejszej sprawie wnioskodawca na skutek przedmiotowego zatrzymania poza pozbawieniem go wolności, dyskomfortem fizycznym i psychicznym, nie był w stanie wykazać innych negatywnych dla niego konsekwencji zatrzymania, które wiązałyby się z doznaniem krzywdy w stopniu umożliwiającym przyznanie mu zadośćuczynienia w kwocie wyższej niż 3000 zł. Natomiast korygowanie przez Sąd odwoławczy wysokości zasądzonego zadośćuczynienia uzasadnione jest tylko wówczas, gdy Sąd I instancji przy ustalaniu tejże sumy nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności, mających wpływ na rozmiar krzywdy, ewentualnie przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności jest ono niewspółmierne jako rażąco wygórowane lub rażąco niskie (por. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 18.07.2019 r. sygn. V ACa 499/18).

111 i/ Podzielić należy stanowisko apelującego, że poziom życia poszkodowanego nie determinuje wysokości zadośćuczynienia, gdyż decyduje o tym rozmiar doznanej krzywdy. Jednakże skarżący pełnomocnik wnioskodawcy w ogóle nie wykazał, aby przyznane zadośćuczynienie było zaniżone – w toku postępowania nie przedłożył dowodów świadczących o doznaniu przez K. O. krzywdy uzasadniającej zasądzenie żądanej kwoty aż 36.000 zł. Przyznana kwota nie może być oparta jedynie na subiektywnych odczuciach wnioskodawcy, bez odniesienia do jakichkolwiek obiektywnych kryteriów. Ponadto ustalenie kwoty należnego zadośćuczynienia pozostaje w dyskrecjonalnej władzy sędziego i nie może być ono przyznane wyłącznie na podstawie innych spraw o podobnej materii, gdyż każda sprawa jest indywidualnie rozpatrywana i cechują ją indywidualne okoliczności. Pisemne uzasadnienie wyroku przekonuje, że Sąd I instancji nie pominął w swych rozważaniach istotnych okoliczności mających wpływ na wysokość zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie jest adekwatne i jednocześnie czyni zadość poczuciu sprawiedliwości społecznej. Kwota zadośćuczynienia powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, stosownych do zasobów majątkowych społeczeństwa, siły nabywczej pieniądza i nie powinna kontrastować z przeciętnymi zdolnościami finansowymi obywatela. Nie powinna być uznawana za niewspółmierną do doznanej krzywdy. Uwzględniając czas i stopień natężenia cierpień psychicznych i fizycznych wynikających z krótkotrwałego pozbawienia wolności wnioskodawcy, brak dalszych negatywnych następstw oraz brak wpływu zatrzymania na sposób jego funkcjonowania w społeczeństwie, za odpowiednie należy uznać zadośćuczynienie w kwocie 3000 zł, które jednocześnie nie będzie stanowić źródła wzbogacenia. Kwota ta jest zbliżona do wysokości minimalnego wynagrodzenia za miesiąc pracy na początku 2023 r. wynoszącego 3490 zł brutto.

112 j/ Nie jest wystarczające odwołanie się przez skarżącego do innej bliżej nieokreślonej sprawy dotyczącej zadośćuczynienia za zatrzymanie w związku z zarzutem dopuszczenia się wykroczenia, skoro w każdej sprawie należy badać indywidualne okoliczności wpływające na rozmiar krzywdy. Przyjąć należy, że w tym wypadku Sąd Okręgowy ubocznie wskazał na wiek i brak zajęcia K. O. jako dodatkowe elementy, które miał na względzie, ale nie jako podstawę określenia wysokości zasądzonej kwoty, tylko jako okoliczności, które nie spowodowały dodatkowych następstw niematerialnych czy materialnych. Zatem nie chodzi tu o różnicowanie wysokości zadośćuczynienia z uwagi na wiek czy zajęcie poszkodowanego, ale o brak dalszych negatywnych skutków dla wnioskodawcy i uznanie, że zasądzona suma stanowi odczuwalną dla niego wartość ekonomiczną. Nie można uznać, aby zaskarżone rozstrzygnięcie było niesprawiedliwe, przy czym w istocie pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył wyrok w części oddalającej tj. pkt II, a nie w części zasądzającej pkt I.

113 Wnioski

114 I/ Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o:

115 1/ zmianę zaskarżonego wyroku w części I i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz K. O. (1) kwoty 36.000 zł,

116 2/ zasądzenie od Skarbu Państwa zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

117 II/ Pełnomocnika Komendanta Stołecznego Policji wniósł o:

118 1/ o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 1 i 3 poprzez oddalenie wniosku także co do zasądzonej kwoty 3.000 zł oraz oddalenie żądania w przedmiocie zasądzenia obowiązku zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika,

119 2/ w razie, gdyby Sąd nie przychylił się do powyższego wniosku lub uwzględnił go jedynie w sposób częściowy - o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 1 i 3 poprzez zasądzenie kwot bezpośrednio od Skarbu Państwa, bez dalszego oznaczania statio fisci w postaci Komendanta Stołecznego Policji.

120 ☐ zasadny

121 ☐ częściowo zasadne

122 ☒ niezasadne

123 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

124 W świetle rozważenia zarzutów podniesionych przez obu pełnomocników brak było jakichkolwiek podstaw do zmiany wyroku poprzez oddalenie żądania wnioskodawcy w całości i co do zasądzenia zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika czy poprzez podwyższenie wysokości przyznanego zadośćuczynienia – co wynika z powyższych rozważań.

125 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

126 Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

127 Nie dotyczy

128 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

129 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

130 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

131 1

132 Przedmiot utrzymania w mocy

133 Punkty I, II, III zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie.

134 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

135 Z przyczyn, jak wyżej.

136 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

137 1.

138 Przedmiot i zakres zmiany

139 Nie dotyczy

140 Zwięźle o powodach zmiany.

141 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

142 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

143 1.

144 Nie dotyczy

145 ☐ art. 439 k.p.k.

146 Zwięźle o powodach uchylenia.

147 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

148 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

149 Zwięźle o powodach uchylenia.

150 Nie dotyczy

151 Konieczność umorzenia postępowania

152 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

153 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

154 Nie dotyczy

155 4.

156 Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

157 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

158 Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

159 Nie dotyczy

160 5.

161 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

162 Zwięźle o powodach uchylenia.

163 Nie dotyczy

164 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

165 Nie dotyczy

166 5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

167 Lp.

168 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

169 Przytoczyć okoliczności.

170 Nie dotyczy

171 6. Koszty Procesu

172 Wskazać oskarżonego.

173 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

174 Przytoczyć okoliczności.

III.

175 Wydatkami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa zgodnie z art. 554 § 4 k.p.k.

176 7. PODPISY

177 Przemysław Filipkowski

178 Anna Nowakowska Sławomir Machnio

179 1.3. Granice zaskarżenia

180 Kolejny numer załącznika

181 1

182 Podmiot wnoszący apelację

183 Pełnomocnik wnioskodawcy

184 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

185 Punkt II wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie

186 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

187 ☒ na korzyść

188 ☐ na niekorzyść

189 ☐ w całości

190 ☒ w części

191 ☐

192 co do winy

193 ☐

194 co do kary

195 ☒

196 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

197 1.3.2. Podniesione zarzuty

198 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

199 ☐

200 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

201 ☒

202 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

203 ☐

204 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

205 ☐

206 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

207 ☐

208 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

209 ☐

210 art. 439 k.p.k.

211 ☐

212 brak zarzutów

213 1.4. Wnioski

214 ☐

215 Uchylenie

216 ☒

217 Zmiana

218 1.3. Granice zaskarżenia

219 Kolejny numer załącznika

220 2

221 Podmiot wnoszący apelację

222 Pełnomocnik Komendanta Stołecznego Policji

223 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

224 Punkty I i III wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie

225 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

226 ☐ na korzyść

227 ☒ na niekorzyść

228 ☐ w całości

229 ☒ w części

230 ☐

231 co do winy

232 ☐

233 co do kary

234 ☒

235 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

236 1.3.2. Podniesione zarzuty

237 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

238 ☐

239 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

240 ☒

241 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

242 ☒

243 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

244 ☐

245 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

246 ☐

247 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

248 ☐

249 art. 439 k.p.k.

250 ☐

251 brak zarzutów

252 1.4. Wnioski

253 ☐

254 Uchylenie

255 ☒

256 Zmiana