Uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9 września 2024 r., II AKa 272/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9 września 2024 r., II AKa 272/23

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 II AKa 272/23

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia (...)( (...) )

9 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☐ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☒ inny

16 0.11.3. Granice zaskarżenia

17 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☐

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 0.11.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 0.12.1. Ustalenie faktów

53 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

60 Lp.

61 Oskarżony

62 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

63 Dowód

64 Numer karty

65 0.12.2. Ocena dowodów

66 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

67 Lp. faktu z pkt 2.1.1

68 Dowód

69 Zwięźle o powodach uznania dowodu

70 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

71 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

72 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

73 Dowód

74 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

75 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

76 Lp.

77 Zarzut

78 I. Rażące naruszenie przepisów postępowania, która miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:

79 1. art.410 kpk w zw. z art.7 kpk poprzez pominięcia, iż wnioskodawca wyraźnie wskazał, że:

80 a) nie miał wiedzy o rocznym terminie do złożenia wniosku o zadośćuczynienie,

81 b) w powyższym zakresie nie otrzymał żadnego pouczenia ani ze strony organów wydających postanowienie kończące sprawę, ani ze strony reprezentującego go wówczas prawnika,

82 2. art.31 ust. 1 Konstytucji R. w zw. z art.41 ust. 5 Konstytucji R. oraz art.5 ust. 5 EKPC, zgodnie z którym „każdy, kto został pokrzywdzony przez niezgodne z treścią tego artykułu zatrzymanie lub aresztowanie, ma prawo do odszkodowania”, zgodnie z którym wolność człowieka podlega ochronie prawnej zaś każdy bezprawnie pozbawiony wolności ma prawo do odszkodowania, które nie powinno zawierać ograniczenia czasowego w przypadku braku wiedzy zainteresowanego i stosownych pouczeń ze strony Państwa, które winno stać na straży ochrony obywateli R.,

83 3. art.322 a contrario kpk w zw. z art.410 kpk w zw. z art.555 kpk poprzez pominięcie, iż postanowienie o umorzeniu postępowania karnego doręczonego S. N. nie zawierało żadnego pouczenia o terminach do skorzystania z uprawnienia do dochodzenia zadośćuczynienia za krzywdę związaną z oczywiście niesłusznym tymczasowym aresztowanie, zaś sam wnioskodawca nie może ponosić negatywnych konsekwencji tego, że jego obrońca w postępowaniu (...) Prokuratury Okręgowej w P. nie pouczył go o przedmiotowym fakcie.

84 II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku a sprowadzający się do mylnego uznania, że:

85 1. skutecznie podniesiono zarzut przedstawienia ( tak w oryginale – dop (...) ), choć prokurator nie jest do tego uprawnionym,

86 2. podniesienie zarzutu przedawnienia, w postępowaniu karnym nie narusza art.5 kc, w sytuacji gdy wnioskodawca nigdy nie by pouczony o terminie do złożenia wniosku, a zatem wykorzystanie tego faktu i podniesienie tegoż zarzutu przez prokuratora, który nie może być traktowany jako statio fisci Skarbu Państwa uznać należy za jawne naruszenie wspomnianego przepisu.

87 ☐ zasadny

88 ☐ częściowo zasadny

89 ☒ niezasadny

90 ☐ zasadny

91 ☐ częściowo zasadny

92 ☒ niezasadny

93 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

94 Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy z dnia (...) okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.

95 Mając na uwadze treść apelacji wypada przypomnieć, że w myśl art.555 kpk roszczenia przewidziane w rozdziale 58 przedawniają się po upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia dającego podstawę do odszkodowania i zadośćuczynienia, w wypadku tymczasowego aresztowania - od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, w razie zaś zatrzymania - od daty zwolnienia. Nie budziło wątpliwości, że sąd meriti prawidłowo ustalił, że istotne dla sprawy postanowienie Prokuratora o umorzeniu postępowania z dnia (...) uprawomocniło się(...)Od tego też dnia sąd ten liczył termin przedawnienia wskazany powyżej, trafnie przyjmując, że upłynął on w dniu (...) Niesporne było też i to, że wniosek o zadośćuczynienie datowany (...) (vide: k.4). Oznacza to, że czynność ta miała miejsce 5 miesięcy i 29 dni (180 dni) po terminie wskazanym w art.555 kpk.

96 W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że fakt, iż wnioskodawca nie miał dostatecznej wiedzy lub błędne wyobrażenia co do rzeczywistego terminu przedawnienia jego roszczenia nie mają jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy. Uwaga ta odnosi się także do zastrzeżeń skarżącego

97 o braku pouczenia ww. w tym zakresie. Oczywistym jest zatem, że zarzut rzekomego naruszenia przepisów postępowania ( pkt I.1-3 apelacji ) nie mógł znaleźć akceptacji sądu odwoławczego. Sąd Apelacyjny bynajmniej nie kwestionuje prawa do odszkodowania (analogicznie zadośćuczynienia) określonego zarówno w Konstytucji R., czy też w EKPC, jednakże nie ma ono charakteru bezwzględnego i podlega ograniczeniom. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika żaden przepis prawa nie nakłada na organ prowadzący postępowanie karne obowiązku informowania podejrzanego o terminach przedawnienia roszczeń odszkodowawczych. Także wskazany w apelacji art.322 kpk. Przepis ten jednoznacznie stanowi, że jeżeli postępowanie nie dostarczyło podstaw do wniesienia aktu oskarżenia, a nie zachodzą warunki określone w art.324 kpk, umarza się śledztwo bez konieczności uprzedniego zaznajomienia z materiałami postępowania i jego zamknięcia ( § 1 ). Ustawodawca wskazał kategorycznie, że postanowienie o umorzeniu śledztwa powinno zawierać, oprócz danych wymienionych w art.94 kpk, dokładne określenie czynu i jego kwalifikacji prawnej oraz wskazanie przyczyn umorzenia ( § 2 ). Jeżeli umorzenie następuje po wydaniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów albo przesłuchaniu osoby w charakterze podejrzanego, postanowienie o umorzeniu powinno zawierać także imię

98 i nazwisko podejrzanego oraz w razie potrzeby inne dane o jego osobie ( § 3 ). W tej sytuacji czynienie zarzutu braku pouczenia oczekiwanego przez pełnomocnika nie znajduje akceptacji, zwłaszcza że wnioskodawca posiadał w tym czasie obrońcę zapewniającego fachową pomoc prawną. Jak już wspomniano powyżej prawo do odszkodowania i zadośćuczynienia jest ograniczone m.in. przez terminy przedawnienia. Odmienny pogląd skarżącego wyrażony w pkt I.2 apelacji nie jest więc słuszny. Wynika to m.in. z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego

99 z dnia 11.10.2012r. (SK 18/10), który wskazywał, że przewidziane w art.555 kpk terminy zgłoszenia roszczeń odszkodowawczych są cywilnoprawnymi terminami przedawnienia i mają do nich zastosowanie rozwiązania przewidziane w art.117 kc […] Roszczenia przewidziane

100 w art.552 kpk mają charakter cywilnoprawny. Wynika z tego, że termin przedawnienia nie może być skracany ani przedłużany przez jakąkolwiek czynność prawną (art.119 kc) […] Konstytucyjny charakter prawa do odszkodowania za bezprawne pozbawienie wolności (art.41 ust.5 Konstytucji) nie zwalnia uprawnionych z powinności respektowania przepisów regulujących sposób realizacji tego prawa, począwszy od terminowego dochodzenia roszczenia, które ulega przedawnieniu, ciężaru dowodzenia itd. Dochodząc tych roszczeń, uprawniony powinien stosować się do całości regulacji prawnych, a nie może poprzestać na twierdzeniu,

101 że odszkodowanie mu się należy, zatem powinien je otrzymać, zaś rzeczą organów państwa jest znaleźć sposób, by to wykonać ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 16.06.2003r., sygn. akt II AKa 137/03 ). Prawo do odszkodowania za niesłuszne aresztowanie nie ma charakteru absolutnego, a zatem po spełnieniu wymogów wynikających z zasady proporcjonalności (art.31 ust. 3 Konstytucji) istnieje możliwość, by ustawodawca uregulował sposób korzystania z tego prawa i ograniczył korzystanie z niego. Ograniczenie takie musi spełnić test określoności i nie może naruszać istoty prawa do odszkodowania. Trybunał Konstytucyjny, oceniając termin przedawnienia uregulowany w art.555 kpk, stwierdził, że ustawodawca spełnił wymóg formalny zasady proporcjonalności przez wprowadzenie terminu przedawnienia roszczenia w formie ustawy. Rozwiązanie takie realizuje konstytucyjny cel, jakim jest stabilność systemu. Wprowadzony termin przedawnienia nie jest nadmiernie uciążliwy. […] Wykładnia taka, aprobowana przez Sąd Najwyższy i sądy powszechne, jest w zgodzie

102 z Konstytucją”. Stanowisko to Sąd Apelacyjny w P. w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela i akceptuje. Uwaga ta odnosi się także do utrwalonych w orzecznictwie okoliczności uzasadniających przekroczenie terminu przedawnienia z art.555 kpk. Rację ma niewątpliwie Sąd Apelacyjny w G., który w uzasadnieniu wyroku z dnia (...)( (...) ) przekonywująco przedstawił, że do tego typu okoliczności można przykładowo zaliczyć: długotrwałą obłożną chorobę, całkowity upadek sił powodujący konieczność zapewnienia opieki osoby trzeciej w sprawach codziennej egzystencji, chorobę psychiczną, ubezwłasnowolnienie, długotrwały pobyt za granicą, połączony z niemożnością nawiązania kontaktu z krajem, a zatem okoliczności całkowicie niezależne od woli wnioskodawcy (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22.10.2014r., sygn. V KK 194/14), natomiast sam fakt podniesienia zarzutu przedawnienia może być uznany za nadużycie prawa zupełnie wyjątkowo, w szczególnie uzasadnionych przypadkach (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27.06.2001r., sygn. II CKN 604/00). Do takich okoliczności natomiast nie można zaliczyć np. przekroczenia terminu do wystąpienia z roszczeniem z powodu braku wiedzy o nim, braku informacji w tym zakresie ze strony sądu (za wyjątkiem sytuacji, w których doszło do błędnego pouczenia ze strony organu procesowego), braku wykształcenia prawniczego, czy inaczej - nieznajomości prawa. Nawet

103 z treści uzasadnienia apelacji pełnomocnika nie wynika by, którakolwiek z ww. sytuacji miała miejsce w realiach niniejszej sprawy. Przeczą im także zeznania samego wnioskodawcy na k.31-33, który przyznał, że miał w tym zakresie błędne wyobrażenia: „… ja byłem przekonany, że mam 3 lata na złożenie wniosku […] dostałem taką książkę do przeczytania i nawet tego nie przeczytałem […] ja myślałem, że w związku z tym, że w tym samym czasie odbywałem karę to mi nic nie przysługuje. Potem w zakładzie karnym dowiedziałem się, że kolega dostał takie odszkodowanie i też wystąpiłem”. Pełnomocnik pozostaje też w błędzie dowodząc, że w realiach niniejszej sprawy nie doszło do skutecznego podniesienia zarzutu przedawnienia. Pogląd ten jest błędny z dwóch powodów. Swoje stanowisko skarżący oparł na negacji uprawnień procesowych prokuratora, wywodząc, że prawo takie przysługuje wyłącznie Skarbowi Państwa. Z treści art.554 § 2a kpk wynika, że stronami postępowania w przedmiocie odszkodowania lub zadośćuczynienia są wnioskodawca, prokurator oraz Skarb Państwa. Fakt, że prokurator nie jest przedstawicielem Skarbu Państwa (vide: art.554 § 2b kpk) nie świadczy jeszcze, że nie ma możliwości podniesienia istotnego dla sprawy zarzutu. Jest on rzecznikiem interesu społecznego, którego zadaniem jest m.in. „reprezentowanie interesu społecznego

104 w kształtowaniu sprawiedliwego i trafnego rozstrzygnięcia” ( vide: uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej art.554 kpk). Jego uprawnienia procesowe wynikają także z art.2 i 5 ustawy

105 o prokuraturze. Ten ostatni przepis wprost określa, że prokurator może uczestniczyć na prawach strony w każdym postępowaniu prowadzonym przez organy władzy i administracji publicznej, sądy i trybunały, chyba że ustawy stanowią inaczej. Także w doktrynie dominuje stanowisko,

106 że „ zważywszy na fakt, że obecnie prokurator jest stroną procesową, to także może podnieść zarzut przedawnienia, niezależnie od tego, czy uczyni to również podmiot reprezentujący Skarb Państwa” ( vide: Dudka Katarzyna (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, Opublikowano: WKP 2023, analogicznie także Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2024 ). Sąd Apelacyjny nie miał więc żadnych wątpliwości, że prokurator mógł w dniu 26.06.2023r. ( vide: k.32 ) tego rodzaju zarzut podnieść. W trakcie postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny dostrzegł nadto, że sąd I instancji zawiadamiając Skarb Państwa naruszył dyspozycję art.554 § 2b pkt 1 kpk. W myśl cyt. przepisu organem reprezentującym Skarb Państwa jest prezes sądu, w którym wydano ostatnie orzeczenie kończące postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności karnej, stosowania środka zapobiegawczego, środka zabezpieczającego lub zatrzymania. W realiach niniejszej sprawy ostatnim orzeczeniem dot. stosowania środka zapobiegawczego było jednak niewątpliwie postanowienie Sądu Apelacyjnego w P. z dnia (...)( (...)), którym utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) W pełni zgodzić się należy z poglądami doktryny,

107 że „ ostatnim orzeczeniem wydanym w przedmiocie środka zapobiegawczego , o którym mowa w art.554 § 2b pkt 1 kpk, jest niesłuszne tymczasowe aresztowanie (art.552 § 4 kpk), gdy ten środek zapobiegawczy nie został zaliczony na poczet kary w związku z wydaniem prawomocnego wyroku uniewinniającego lub umarzającego, lub warunkowo umarzającego postępowanie albo gdy umorzono postępowanie przygotowawcze. W takim układzie procesowym o „właściwości” prezesa sądu nie decyduje orzeczenie kończące postępowanie, bo nie stanowi ono podstawy dochodzenia odszkodowania, ale ostatnie prawomocne postanowienie o zastosowaniu albo przedłużeniu tymczasowego aresztowania; gdy wydał je sąd pierwszej instancji i nie zostało poddane kontroli odwoławczej – wówczas organem reprezentującym jest prezes tego sądu, a gdy orzekał sąd drugiej instancji i tymczasowe aresztowanie nie zostało uchylone, wówczas organem reprezentującym jest prezes tego sądu” (vide: Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany. Opublikowano: LEX/el. 2024). Oznacza to, że organem, o którym mowa w cyt. przepisie powinien być w rozpoznawanej sprawie Prezes Sądu Apelacyjnego w P. a nie Prezes Sądu Okręgowego w P.. Mając powyższe na uwadze sąd odwoławczy – zgodnie z treścią art.554 § 3 kpk – zawiadomił właściwego przedstawiciela Skarbu Państwa. Na rozprawie w dniu (...) podniósł on (w ślad za analogicznym wnioskiem prokuratora) zarzut przedawnienia roszczenia wnioskodawcy (vide: k.225v). Ustawodawca nie ograniczył bynajmniej możliwości podniesienia tego rodzaju zarzutu wyłącznie do postępowania przed sądem I instancji. Oznacza to, że mógł on skutecznie zostać podniesiony także przed sądem odwoławczym. Jest to więc drugi powód, dla którego zarzut zawarty w pkt II.1 apelacji pełnomocnika jest chybiony.

108 Nie można podzielić także dywagacji apelującego wyrażonych w pkt II.2 co do naruszenia art.5 kc poprzez uwzględnienie zarzutu przedawnienia. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika żadnych przekonywujących okoliczności uzasadniających zastosowanie art.5 kc wnioskodawca nie przedstawił. Uwaga ta odnosi się także do samego skarżącego. Próżno ich także szukać

109 w uzasadnieniu apelacji z dnia (...) W tym zakresie należy odwołać się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia (...) że ewentualne zastosowanie art.5 kc w razie zgłoszenia przez prokuratora lub organ reprezentujący Skarb Państwa zarzutu przedawnienia ma dopiero otworzyć drogę do merytorycznego zbadania wniosku, nie przesądzając o wyniku sprawy, a nie ją kończyć. Sygnalizowana przez stronę niewątpliwa niesłuszność tymczasowego aresztowania, poczucie krzywdy czy niesprawiedliwości nie stanowią wystarczających przesłanek do uznania,

110 że podniesiony przez prokuratora zarzut przedawnienia roszczenia o odszkodowanie za niewątpliwe niesłuszne tymczasowe aresztowanie jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego (...). W przeciwnym wypadku, jak podkreślał to już Sąd Najwyższy, sama zasadność wniosku o odszkodowanie lub zadośćuczynienie musiałaby zawsze skutkować uznaniem zgłoszonego przez prokuratora zarzutu przedawnienia jako naruszającego zasady współżycia społecznego ( vide: np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8.11.2007r., IV KK 406/07 ). Ku temu brak jest natomiast podstaw w obowiązujących przepisach prawa.

111 W orzecznictwie sądowym od lat już wskazuje się, że do okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminowi wskazanemu w art.555 kpk zalicza się takie, które są całkowicie niezależne od woli wnioskodawcy : długotrwałą obłożną chorobę, całkowity upadek sił powodujący konieczność zapewnienia opieki osoby trzeciej w sprawach codziennej egzystencji, chorobę psychiczną, ubezwłasnowolnienie, długotrwały pobyt za granicą połączony z niemożnością nawiązania kontaktu z krajem. Sąd Apelacyjny w P.

112 w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela też pogląd wyrażony m.in.

113 w uzasadnieniu cyt. powyżej postanowienia, że podniesienie zarzutu przedawnienia jest korzystaniem przez prokuratora (lub reprezentanta Skarbu Państwa) z przysługującego mu prawa. Twierdzenie wnioskodawcy, iż skorzystanie z tego prawa jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, wymaga wskazania, jakie konkretne zasady współżycia społecznego zostały przez to naruszone oraz udowodnienia faktów uzasadniających ten zarzut. Nie wystarczy, zatem ogólne i lakoniczne powołanie się na naruszenie powyższej normy i odesłanie do ogólnych zasad słuszności. W realiach niniejszej sprawy zarówno S. N., jak i jego pełnomocnik takich ekstraordynaryjnych okoliczności nie wskazali. Autor apelacji nie podołał

114 ( vide: s.4 ) obowiązkowi wykazania jakie zasady współżycie społecznego w niniejszej sprawie miałyby zostać naruszone i na czym miałoby to polegać. S. N. swoje roszczenie zgłosił dopiero w dniu (...)a więc po upływie aż 5 miesięcy i 29 dni od dnia,

115 w którym upłynął już istotny dla sprawy termin ustawowy. Swoje roszczenie winien zgłosić maksymalnie do (...) W takich okolicznościach, jak prawidłowo wskazał Sąd Okręgowy, aby móc uznać, że zgłoszenie przez prokuratora zarzutu przedawnienia nastąpiło w warunkach określonych w art.5 kc, muszą zachodzić szczególne okoliczności po stronie wnioskodawcy, których wystąpienie powoduje, że podniesienie zarzutu przedawnienia nie może korzystać

116 z ochrony prawnej. Nie można ich sprowadzać do tego, czego zdaje się oczekiwać autor apelacji i osoba przezeń reprezentowana, że wystarczy, iż samo roszczenie wnioskodawcy jest subiektywnie zasadne, a oddalenie wniosku spowoduje, że ewentualna szkoda lub krzywda związana ze stosowanym wobec wnioskodawcy środkiem zapobiegawczym nie zostaną naprawione. Powyższej oceny nie zmienia także to, że organy rozpoznające sprawę karną wnioskodawcy nie informowały go o terminie przedawnienia, zwłaszcza, że jak uprzednio już wskazano miał zapewnioną pomoc prawną. Brak udzielenia takiej informacji na zakończenie postępowania karnego nie stanowi przeszkody w złożeniu wniosku o odszkodowanie lub zadośćuczynienie ( vide: np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.07.2002r., IV KK 172/02; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 3.08.2016r., II AKa 134/16 ). Z powyższych powodów podniesiony przez prokuratora a następnie przez organ reprezentujący Skarb Państwa zarzut przedawnienia nie mógł być uznany za naruszający zasady współżycia społecznego.

117 Wniosek

118 O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz S. N. kwoty 100.000 zł; z tytułu oczywiście niesłusznego tymczasowego aresztowania.

119 ☐ zasadny

120 ☐ częściowo zasadny

121 ☒ niezasadny

122 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

123 Brak skutecznych zarzutów apelacji i okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

124 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

125 1.

126 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

127 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

128 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

129 0.11.

130 Przedmiot utrzymania w mocy

131 0.1Wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) ((...))

132 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

133 Brak skutecznych zarzutów apelacji i okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

134 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

135 0.0.11.

136 Przedmiot i zakres zmiany

137 Zwięźle o powodach zmiany

138 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

139 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

140 1.1.

141 ☐ art. 439 k.p.k.

142 Zwięźle o powodach uchylenia

143 2.1.

144 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

145 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

146 Zwięźle o powodach uchylenia

147 3.1.

148 Konieczność umorzenia postępowania

149 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

150 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

151 4.1.

152 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

153 Zwięźle o powodach uchylenia

154 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

155 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

156 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

157 Przytoczyć okoliczności

158 6. Koszty Procesu

159 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

160 Przytoczyć okoliczności

161 2.

162 O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.554 § 4 kpk, obciążając nimi Skarb Państwa.

163 7. PODPIS

164 P. G. M. Ś. P. M.