Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 lipca 2019 r., II AKa 82/18

wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 lipca 2019 r., II AKa 82/18

Tekst

1 Sygn. akt: II AKa 82/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 24 lipca 2019 roku

3 Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący

5 sędzia Barbara Suchowska (spr.)

6 Sędziowie

7 Wiesław Kosowski

8 Iwona Hyła

9 Protokolant

10 Agnieszka Przewoźnik

11 przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach delegowanego do Prokuratury Krajowej Romana Pietrzaka

12 po rozpoznaniu w dniach 5 października 2018 roku, 26 czerwca i 24 lipca 2019 roku sprawy:

13 1. S. M. , s. S. i C., ur. (...) w R.,

14 oskarżonego z art. 258 § 3 k.k., art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dn. 29.07.2005r.

15 o przeciwdziałaniu narkomanii i inne;

16 2. A. B., s. J. i M., ur. (...) w B.,

17 oskarżonego z art. 258 § 1 k.k., art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dn. 29.07.2005r.

18 o przeciwdziałaniu narkomanii;

19 3. R. J. , s. S. i Z., ur. (...) w K.,

20 oskarżonego z art. 258 § 1 k.k., art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 3 ustawy

21 z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i inne;

22 4. K. R. (1) , s. E. i Z., ur. (...)

23 w O.,

24 oskarżonego art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dn. 29.07.05r.

25 o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 291 § 1 kk;

26 5. M. K. , c. Z. K., ur. (...) w C.

27 oskarżonej z art. 258 § 1 k.k., art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i inne

28 na skutek apelacji prokuratora i obrońców oskarżonych

29 od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku - Białej z dnia 28 listopada 2017 roku

30 sygn. akt III K 155/11

31 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

32 - w odniesieniu do oskarżonego R. J.:

33 ⚫

34 w pkt XV łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku;

35 ⚫

36 w pkt XVI łagodzi orzeczoną karę pozbawienia wolności do 4 (czterech) lat;

37 ⚫

38 uchyla orzeczenie zawarte w pkt XVIII i w to miejsce, na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2 k.k. według stanu prawnego obowiązującego dnia 7 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k., biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności i kary grzywny wymierzone w pkt XV, XVI i XVII orzeka wobec oskarżonego R. J. karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 350 (trzysta pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 50 (pięćdziesiąt) złotych;

39 - w odniesieniu do oskarżonego K. R. (1):

40 ⚫

41 w pkt XXIII łagodzi orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat;

42 ⚫

43 na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 73 § 1 k.k. według stanu prawnego obowiązującego dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego K. R. (1) kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego;

44 ⚫

45 uchyla orzeczenie zawarte w pkt XXIV i w to miejsce na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny zalicza oskarżonemu okres pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 20 stycznia 2009 r. do dnia 21 stycznia 2009 r., przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada 2 (dwóm) stawkom dziennym grzywny,

46 2. zmienia zaskarżony wyrok w pkt XXXV pkt c w ten sposób, że dodatkowo zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej) na rzecz adwokata A. E. – Kancelaria Adwokacka w B. kwotę 369 (trzysta sześćdziesiąt dziewięć) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu K. R. (1) z urzędu w postępowaniu przygotowawczym;

47 3. zmienia zaskarżony wyrok w pkt XXXVII w odniesieniu do oskarżonej M. K. w ten sposób, że wysokość wydatków należnych Skarbowi Państwa obniża do kwoty 594,78 (pięćset dziewięćdziesiąt cztery 78/100) złotych,

48 4. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

49 5. zwalnia oskarżonych R. J., K. R. (1), A. B. i M. K. od kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym,

50 6. zasądza od oskarżonego S. M. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wydatki w kwocie 2.607,25 (dwa tysiące sześćset siedem 25/100) złotych oraz opłatę za II instancję w kwocie 10.600 (dziesięć tysięcy sześćset) złotych;

51 7. zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej) na rzecz adwokatów M. E., W. K. i A. E. – Kancelarie Adwokackie w B. kwoty po 1033,20 (tysiąc trzydzieści trzy złotych dwadzieścia groszy) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem obrony z urzędu udzielonej odpowiednio oskarżonym R. J., A. B. i K. R. (1) w postępowaniu odwoławczym, a nadto na rzecz adwokata M. E. kwotę 394,24 (trzysta dziewięćdziesiąt cztery złote dwadzieścia cztery grosze) złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów dojazdu.

52 SSA Iwona Hyła SSA Barbara Suchowska SSA Wiesław Kosowski

53 Sygn. akt II AKa 82/18

Uzasadnienie

54 Wyrokiem Sądu Okręgowego w Bielsku - Białej z dnia 28 listopada 2017 r. skazani zostali:

55 1. S. M. za przestępstwa:

56 -

57 z art. 258§3 kk na karę 2 lat pozbawienia wolności;

58 -

59 z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk i art. 65§1 kk na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 250 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 zł., nadto orzeczono nawiązkę w wysokości 5 000 zł. na cele zapobiegania

60 i zwalczania narkomanii;

61 -

62 z art. 53 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 12 kk i art. 65§1 kk na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł., nadto orzeczono nawiązkę w wysokości 5 000 zł. na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;

63 -

64 z art. 61 cyt. ustawy w zw. z art. 12 kk i art. 65§1 kk na karę 3 lat pozbawienia wolności oraz na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł., nadto orzeczono nawiązkę w wysokości 5 000 zł. na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii a także na podstawie art. 45§1 kk orzeczono wobec oskarżonego przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z tego przestępstwa w kwocie 1.883.700 zł.;

65 -

66 z art. 56 ust.3 cyt. ustawy w zw. z art. 65§1 kk na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł., nadto orzeczono nawiązkę

67 w wysokości 3 000 zł. na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;

68 -

69 z art. 53 ust. 2 cyt. ustawy i art. 53 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 12 kk

70 i art. 11§2 kk w zw. z art. 65§1 kk na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł., nadto orzeczono nawiązkę w wysokości 5 000 zł. na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii.

71 Na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 i 2 kk orzekł wobec oskarżonego karę łączną 10 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 500 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł.

72 2. A. B. za przestępstwa:

73 -

74 z art. 258§1 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności;

75 -

76 z art. 53 ust. 2 cyt. ustawy w zw. z art. 12 kk i art. 65§1 kk na karę 3 lat

77 i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości

78 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 50 zł., nadto orzeczono nawiązkę w wysokości 5 000 zł. na cele zapobiegania

79 i zwalczania narkomanii a także orzeczono na podstawie art. 45§1 kk przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z tego przestępstwa w kwocie 117 600 zł.

80 Na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 kk orzekł wobec oskarżonego karę łączną

81 4 lat pozbawienia wolności.

82 3. R. J. za przestępstwa:

83 -

84 z art. 258§1 kk na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

85 -

86 z art. 18§3 kk w zw. z art. 53 ust. 2 cyt. ustawy i art. 61 cyt. ustawy oraz art. 56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 12 kk, 11§2 kk i art. 65§1 kk,

87 w oparciu o przepisy art. 19§1 kk w zw. z art. 53 ust. 2 cyt. ustawy

88 w zw. z art. 11§3 kk w zw. z art. 65§1kk, na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 50 zł., nadto orzeczono nawiązkę w wysokości 10 000 zł. na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;

89 -

90 z art. 56 ust. 3 cyt. ustawy na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 50 zł., nadto orzeczono nawiązkę w kwocie 3 000 zł. na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii.

91 Na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 i 2 kk orzekł wobec oskarżonego karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 500 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 50 zł.

92 4. K. R. (1) za przestępstwa:

93 -

94 z art. 18 §3 kk w zw. z art. 56 ust. 1 cyt. ustawy na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 50 zł., nadto orzeczono nawiązkę w kwocie 2 000 zł. na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;

95 -

96 z art. 291§1kk w zw. z art. 294§1 kk, w oparciu o przepis art. 294§1 kk

97 na karę 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny

98 w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki

99 na 50 zł. a także orzeczono na podstawie art. 44§4 kk przepadek równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa w kwocie 413 353,60 zł.

100 Na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 i 2 kk orzekł wobec oskarżonego karę łączną 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 180 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 50 zł.

101 5. M. K. za przestępstwa:

102 -

103 z art. 18§3 kk w zw. z art.56 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 65§1 kk

104 na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości

105 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 80 zł., nadto orzeczono nawiązkę w wysokości 3 000 zł. na cele zapobiegania

106 i zwalczania narkomanii;

107 -

108 na podstawie art. 17§1 pkt. 6 kpk w zw. z art. 101§1 pkt. 3 i 4 kk

109 w zw. z art. 102 kk w brzmieniu obowiązującym dnia 1 lipca 2015 r.

110 w zw. z art. 4§1 kk umorzono postepowanie o czyn z art. 291§1 kk

111 w zw. z art. 12 kk, w zw. z art. 65§1 kk opisany w pkt. XXVII wyroku,

112 a nadto o czyn opisany w pkt. 16 części wstępnej wyroku;

113 -

114 z art. 61 cyt. ustawy w zw. z art. 12 kk i art. 65§1kk na karę 1 roku

115 i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości

116 100 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 80 zł., nadto orzeczono nawiązkę w wysokości 5 000 zł. na cele zapobiegania

117 i zwalczania narkomanii oraz orzeczono wobec oskarżonej, na podstawie art. 45§1 kk przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z tego przestępstwa w kwocie 40 000 zł.

118 Na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 i 2 kk orzeczono wobec oskarżonej karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 140 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 80 zł.

119 Na podstawie art. 69§1 i 2 kk w zw. z art. 70§2 kk i art. 65§1 kk

120 w zw. z art. 64§2 kk w zw. z art. 73§2 kk wykonanie orzeczonej wobec M. K. kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 5 lat, oddając ją w tym czasie pod dozór kuratora sądowego.

121 Nadto orzeczono o dowodach rzeczowych, zaliczeniu na poczet orzeczonych kar okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie a także o kosztach postępowania.

122 Generalnie, w odniesieniu do wszystkich oskarżonych Sąd Okręgowy zastosował stan prawny obowiązujący dnia 7 czerwca 2010 roku w oparciu o przepis art. 4§1 kk.

123 Wyrok powyższy zaskarżyli obrońcy wszystkich oskarżonych oraz prokurator

124 w odniesieniu do oskarżonej M. K. na jej niekorzyść, co do czynu opisanego w pkt 18 wyroku.

125 Obrońca oskarżonego S. M., adw. J. G. (1), w apelacji skierowanej przeciwko całości rozstrzygnięcia zarzucił:

126 -

127 naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść końcowego rozstrzygnięcia, a to art. 7 kpk w zw. z art. 410§2 kpk w zw. z art. 4 pkt 3 ustawy o świadku koronnym;

128 -

129 naruszenie art. 7 kpk w zw. z art. 5§2 kpk poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, przeprowadzonej

130 na niekorzyść oskarżonego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

131 -

132 błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony S. M. miał w okresie od wiosny 1997 r. do stycznia 2007 r. kierować zorganizowaną grupą przestępczą;

133 -

134 naruszenie art. 258§1 i 3 kk poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

135 -

136 naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 kpk w zw. z art. 5§2 kpk poprzez dokonanie na niekorzyść oskarżonego dowolnej, sprzecznej

137 z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego materiału dowodowego a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że S. M. dopuścił się przypisanych mu czynów, kolejno wyszczególnionych i omówionych ;

138 -

139 obrazę prawa materialnego, a to art. 45§1 kk poprzez orzeczenie w stosunku do tego oskarżonego przepadku kwoty odpowiadającej wartości całości korzyści uzyskanej z czynu objętego zarzutem;

140 Nadto, z ostrożności procesowej obrońca podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 53§1 i 2 kk, naruszenia art. 193 kpk, co połączył z zarzutem nie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lekarza dla uzyskania kompleksowej oceny stanu zdrowia oskarżonego a także zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonych kar jednostkowych i kary łącznej.

141 W oparciu o tak sformułowane zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie

142 o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także

143 o dopuszczenie dowodu z dokumentacji lekarskiej na okoliczność aktualnego stanu zdrowia oskarżonego.

144 Obrońca oskarżonego S. M. adw. B. J. zaskarżając wyrok w całości, zarzucił:

145 -

146 obrazę przepisów postępowania, a to art. 4 kpk i art. 410 kpk mającą wpływ na treść wyroku poprzez pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego i uwzględnienie jedynie okoliczności go obciążających;

147 -

148 obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 kpk i art. 410 kpk mających wpływ na treść wyroku poprzez dowolną, bez uzasadnienia zasadami prawidłowego rozumowania i wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego ocenę wyjaśnień i zeznań S. A. w zakresie szczegółowo w apelacji opisanym, a w konsekwencji poczynienie przez sąd błędnych, wewnętrznie sprzecznych, a także nie popartych dowodami ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na jego treść w zakresie w jakim uznał depozycje świadka koronnego za wiarygodne oraz winę oskarżonego M. w popełnieniu zarzucanych mu przestępstw podczas gdy, zdaniem skarżącego, prawidłowa ocena materiału dowodowego, oparta na rygorach zawartych w treści art. 7 kpk, nie daje ku temu podstaw;

149 -

150 obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 kpk i art. 410 kpk w zakresie szczegółowo opisanym w pkt. 3 – 10 apelacji;

151 -

152 obrazę art. 167 kpk w zw. z art. 193§1 kpk;

153 -

154 obrazę art. 167 kpk w zw. z art. 170§1 pkt 5 kpk.

155 W oparciu o tak sformułowane zarzuty obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku

156 i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

157 Obrońca oskarżonego A. B. zaskarżając wyrok w zakresie orzeczenia

158 o karze zarzucił:

159 -

160 rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego w pkt. XI wyroku jednostkowej kary pozbawienia wolności podnosząc, iż całokształt przesłanek dotyczących czynu przemawia za orzeczeniem tej kary przy zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzeniu jej poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, co w konsekwencji powinno wpłynąć na niższy wymiar kary łącznej pozbawienia wolności.

161 W oparciu o ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary za wyżej wskazany czyn przy zastosowaniu dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary i obniżenie kary łącznej.

162 Obrońca oskarżonego R. J. zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

163 -

164 naruszenie art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w nieprawidłowej, opisanej w apelacji ocenie poszczególnych, wymienionych tam dowodów;

165 -

166 z ostrożności procesowej podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do przypisanej temu oskarżonemu roli w przestępczym procederze

167 a także uczynienia sobie stałego źródła dochodu, w odniesieniu do czynu przypisanego w pkt XVI.

168 W oparciu o te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku

169 i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie

170 o uniewinnienie od czynu wskazanego w pkt. XV i zmianę opisu pkt. XVI poprzez wyeliminowanie art. 65§1 kk i stosowne złagodzenie wymierzonej tam kary.

171 Nadto skarżący wniósł alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku

172 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o złagodzenie orzeczonych względem tego oskarżonego kar jednostkowych i kary łącznej wobec noszenia przez nie znamion rażącej surowości.

173 Obrońca oskarżonego K. R. (1) zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

174 -

175 obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia,

176 a to art. 2§2 kpk, art. 4 kpk, art. 5§2 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez oparcie ustaleń sądu na wysoce wątpliwej części materiału dowodowego, brak wszechstronnej analizy wszystkich zgromadzonych dowodów, nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego oraz nieprawidłową ocenę poszczególnych dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i niesłuszne przypisanie temu oskarżonemu winy;

177 -

178 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść oparty na wyszczególnionych w apelacji wskazaniach;

179 -

180 naruszenie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o adwokaturze poprzez brak zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu przez obrońcę w postępowaniu przygotowawczym.

181 W oparciu o tak sformułowane zarzuty obrońca wniósł o zmianę wyroku

182 i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.

183 W razie braku uznania powyższych zarzutów obrońca podniósł dodatkowo zarzut rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności a także naruszenie art. 44§4 kk wobec zasądzenia kwoty przepadku równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, gdy wartości tych przedmiotów nie ustalono.

184 Złożył w związku z tym wniosek alternatywny o zmianę wyroku w części orzeczenia o karze poprzez jej obniżenie i warunkowe zawieszenie jej wykonania

185 i uchylenie rozstrzygnięcia z pkt. XXII.

186 Prokurator zaskarżając wyrok w odniesieniu do M. K. w pkt 18,

187 na niekorzyść wyżej wymienionej, zarzucił:

188 -

189 obrazę przepisów postępowania, a to art. 192§2 i 4 kpk w zw. z art. 167 kpk

190 i art. 193§1 kpk poprzez zaniechanie przesłuchania świadka L. K.

191 z udziałem biegłego psychologa i zaniechanie poddania go badaniom psychologicznym;

192 -

193 błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że dwukrotny udział oskarżonej w odbiorze na terenie Polski rzeczy, o której wiedziała,

194 że pochodzi z przemytu z Republiki Czeskiej i jednocześnie udział

195 w odbiorze przez L. K. kwoty 4 000 DEM od S. A., nie świadczy o jej świadomości co do dokonanego przemytu heroiny, lecz stanowi jedynie pomoc do zbycia nieustalonej rzeczy pochodzącej z przemytu;

196 -

197 błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż w prawomocnym wyroku skazującym L. K. nie przypisano mu współdziałania

198 z oskarżoną M. K., co miało wpływ na nieprawidłową interpretację zeznań L. K..

199 W oparciu o tak sformułowane zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części obejmującej pkt. XXVII i skierowanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

200 Obrońca oskarżonej M. K. adw. A. J. (1) zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

201 -

202 obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 kpk a w konsekwencji błąd

203 w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wyroku – odnosząc

204 go do rozstrzygnięć zawartych w pkt. 17 i 19 wyroku w zakresie przewidywania i godzenia się na wypełnienie znamion przypisanych tam przestępstw;

205 -

206 obrazę art. 624§1 kpk w części dotyczącej obciążenia oskarżonej wydatkami postępowania.

207 W oparciu o zaprezentowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie M. K. od wszystkich zarzucanych jej aktem oskarżenia czynów, zaś z ostrożności procesowej, o zwolnienie oskarżonej od kosztów postępowania za II instancję.

208 Obrońca oskarżonej M. K. adw. J. G. (1) zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

209 -

210 obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku,

211 a to art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i nie uwzględnienie, przy dokonywanej ocenie zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego,

212 co skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi polegającymi na przyjęciu za udowodnione okoliczności szczegółowo w apelacji wskazanych

213 i opisanych;

214 -

215 z ostrożności procesowej – rażącą niewspółmierność kary, w tym kar jednostkowych jak i kary łącznej pozbawienia wolności oraz grzywny a także nawiązek, jak i niesłusznego zastosowania przepadku korzyści majątkowej.

216 W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonej od czynów opisanych w pkt. 16, 17, 18 i 19 części wstępnej wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

217 Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

218 Złożone w sprawie apelacje, w ich głównym nurcie okazały się niezasadne.

219 W części jedynie, na uwzględnienie zasługiwała apelacja obrońców oskarżonego R. J., K. R. (1) i M. K..

220 Na wstępie podnieść należy, że w ocenie sądu odwoławczego, wbrew podniesionym przez wszystkich skarżących kwestionujących ustalenia faktyczne zarzutom, sąd I instancji przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie prawidłowo, zgromadził kompletny materiał dowodowy, dokonał wnikliwej oceny wszystkich dowodów oraz wyprowadził z nich logicznie poprawne wnioski, a nadto poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które znajdują pełne oparcie w zebranych dowodach, zaś swoje stanowisko przekonująco, starannie i wyczerpująco oraz zgodnie z wymogami art. 424 kpk uzasadnił.

221 Ponieważ w apelacjach zawarto liczne zarzuty odwołujące się do naruszenia

222 art. 7 kpk przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym w tej mierze orzecznictwem, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych, pozostaje pod ochroną tego przepisu, jeśli tylko poprzedzone zostało ujawnieniem

223 w toku rozprawy głównej całokształtu materiału dowodowego, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak

224 i niekorzystnych dla oskarżonego, a nadto jest zgodne ze wskazaniami wiedzy

225 i doświadczenia życiowego oraz zostało logicznie uargumentowane w pisemnym uzasadnieniu wyroku.

226 Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do wniosku, że Sąd Okręgowy uczynił zadość przytoczonym wyżej wymogom. Nie jest rolą sądu odwoławczego, jako sądu kontrolnego, dokonywanie ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, lecz sprawdzenie prawidłowości tej oceny przeprowadzonej przez sąd a quo.

227 Kwestią podstawową w tej sprawie jest odniesienie się do zeznań świadka koronnego S. A., wartości tego dowodu dla czynionych ustaleń

228 a przede wszystkim jego oceny dokonanej przez sąd I instancji, do czego odwołano

229 się w większości apelacji.

230 Analiza akt sprawy, wbrew sformułowanym w tej kwestii zarzutom, pozwala jednak na jednoznaczne stwierdzenie, że dowód ten, o pierwszorzędnym znaczeniu

231 dla rozpoznania postawionych oskarżonym zarzutów, został przez sąd I instancji poddany niezwykle wnikliwej i starannej ocenie, czego dowodzi treść pisemnych motywów skarżonego wyroku.

232 Sąd ten odniósł się w pierwszej kolejności do zgłaszanych od początku postępowania zarzutów, dotyczących przyznania S. A. statusu świadka koronnego a stanowisko jakie w tej kwestii zaprezentował, nie budzi żadnych zastrzeżeń.

233 Jest rzeczą oczywistą, że z uwagi na duże znaczenie tego dowodu dla czynionych ustaleń, uwaga skarżących skupiła się na próbie podważenia jego wartości, prawdziwości jak i rzetelności jego procesowej oceny, co zdaniem sądu odwoławczego, z uwagi na liczne i trafne powiązania tego dowodu przez sąd merytoryczny z innymi dowodami, układającymi się w logiczną całość, powieźć się nie mogło.

234 Sąd Okręgowy miał w polu widzenia bogate orzecznictwo sądów oraz poglądy prezentowane w doktrynie, odnoszące się do instytucji świadka koronnego generalnie, w tym także wskazujące na powinność szczególnie wnikliwej oceny takiego dowodu,

235 do czego zastosował się w badanej sprawie, słusznie jednak także zauważając,

236 że analiza zeznań wyżej wymienionego nie wskazywała na naruszenie z jego strony rygorów jakie świadka koronnego wiążą.

237 Na uwzględnienie nie zasługiwały te zarzuty skarżących, przy pomocy których dążyli do wykazania, że świadek ten poprzez prezentowanie nieprawdziwych wersji, zmierzał do nadania mu takiego statusu, a chcąc wzmocnić swoją przydatność w toku postępowania, fałszywie obciążał swoimi depozycjami jak najszerszy krąg osób, gdyż takie sugestie pozostają w oczywistej sprzeczności z tymi dowodami, które

238 w bezpośredni sposób wspierają podawaną przez niego wersję wydarzeń.

239 Przypomnieć wypada, co trafnie przyjął sąd I instancji, że istnieje w tej sprawie liczna grupa dowodów wspierająca relacje składane przez S. A., zarówno w formie wyjaśnień, w początkowym etapie postępowania jak i późniejszych zeznań.

240 Wiodącymi w tej mierze są wyjaśnienia H. M., w toku których zaprezentował on wiele okoliczności w sposób zbieżny ze świadkiem koronnym,

241 a wyjaśnienia te i późniejsze zeznania, także te złożone na rozprawie, w których dystansował się on od wiedzy na temat udziału S. M. w rozpoznawanych przestępstwach, sąd I instancji także poddał gruntownej i kompleksowej ocenie.

242 Potwierdzenie relacji świadka koronnego dostarczyły także m. in. wyjaśnienia

243 i zeznania L. K., J. Ł., w istotnym zakresie - K. R. (2) – posiadającego bliskie związki z oskarżonym S. M.,

244 czy też zeznania świadków małżonków J. i M. G., oraz M. i D. C., J. S. i szereg innych dowodów szczegółowo opisanych przez sąd

245 I instancji.

246 Nie ma zatem, zdaniem sądu odwoławczego uzasadnionych podstaw,

247 do krytycznej oceny wyżej wskazanego dowodu, dokonanej przez Sąd Okręgowy

248 w sposób prawidłowy, respektujący w pełni rygory określone w art. 7 kpk.

249 Przechodząc do omówienia poszczególnych złożonych w sprawie apelacji należy zaznaczyć, że w niektórych elementach są one tożsame lub w sposób zbliżony odnoszą się do tych samych kwestii a zatem szerzej omówione zostaną w części obejmującej

250 tą spośród nich, w której zarzuty bądź argumentacja jest najszersza.

251 Odnosząc się łącznie do apelacji obrońców oskarżonego S. M. opisanych wyżej, wspartych argumentacją zawartą w 2 obszernych pismach procesowych oskarżonego oraz w piśmie obrońcy adw. T. R. z dnia

252 7 czerwca 2019 r., generalnie stwierdzić należy, że w całości nie zasługiwały one

253 na uwzględnienie.

254 Zaprezentowane tam argumenty, stanowią oderwaną od realiów niniejszej sprawy próbę zdyskredytowania zeznań świadka koronnego, wykazania, że to S. A. w rzeczywistości kierował grupą przestępczą a dla uzyskania a następnie zachowania przyznanego mu statusu, bezprawnie pomówił oskarżonego S. M.. Na poparcie prezentowanej tezy niejednokrotnie obrońca odwołał się do zdarzeń lub okoliczności o niewielkim znaczeniu dla zasadniczych ustaleń w sprawie poczynionych.

255 Ustosunkowując się do zaprezentowanych przez skarżących zarzutów

256 i wspierającej je argumentacji wskazać należy, że sąd I instancji starannie

257 i przekonująco wyjaśnił oraz omówił rolę i pozycję kluczowych osób występujących

258 w postępowaniu, w tym w szczególności S. M. i S. A..

259 W sposób zasługujący na aprobatę odniósł się do prezentowanej przez tego oskarżonego linii obrony, w tym możliwości działania S. A. z chęci zemsty wobec S. M., z uwagi na wpływ tego ostatniego na jego interesy biznesowe, czy też konfliktu jaki rzekomo zaburzał ich wzajemne relacje. Sąd merytoryczny w sposób pełny zweryfikował wersje prezentowane przez oskarżonego, także poprzez przesłuchanie wnioskowanych świadków A. J. (2), P. D., W. F., czy K. C., ocena zeznań których nie budzi zastrzeżeń. Odniósł się nawet do pojawiającej się na pewnym etapie postępowania sugestii o posiadaniu przez oskarżonego sobowtóra, który miał uczestniczyć w jednym ze spotkań.

260 W sposób w pełni uprawniony, gdyż znajdujący oparcie w dowodach innych, wyraźnie wskazanych, dowody zaoferowane dla poparcia obrony tego oskarżonego zdyskwalifikował.

261 W sposób w pełni przekonujący także, oparty na bogatym materiale dowodowym a nie tylko na zeznaniach S. A. przyjął, że rola oskarżonego S. M. w całym badanym przestępczym procederze była wiodąca.

262 To z dowodów, o których była już mowa wyżej wynika w sposób oczywisty,

263 że to oskarżony S. M. podejmował strategiczne decyzje w ramach prowadzonej wraz z innymi osobami działalności przestępczej, polegającej zarówno na przemycie efedryny oraz heroiny ale także na zorganizowaniu produkcji środków odurzających ich dystrybucji, podziału ról, zadań a także korzyści.

264 To do S. M. zwracał się S. A., co stanowczo potwierdzał w toku całego postępowania, w sprawie możliwości zorganizowania przemytu efedryny w oparciu o wcześniej nawiązane kontakty, którą to efedrynę organizował i dostarczał oskarżony. To oskarżony S. M. wypełnił kluczową rolę w przemycie heroiny, dokonanym przy okazji przemytu efedryny.

265 To także S. M. doprowadził do nawiązania znajomości i kontaktów przestępczych S. A. oraz H. M. z J. Ł., J. B. a także on wyznaczył rolę i zadania K. R. (2). Decydował także o organizowaniu kolejnych miejsc produkcji środków odurzających, poprzez wskazywanie osób, które zadanie to mają wykonać, także co do finansowania tych działań.

266 Za istotną też słusznie uznał sąd I instancji rolę tego oskarżonego w sytuacji związanej z zakłóceniem produkcji amfetaminy, w związku z dostarczeniem złej jakości komponentu w postaci płynu (...), a także dalszymi zdarzeniami z tym faktem związanymi.

267 W tych wszystkich aspektach kluczowe dla czynionych ustaleń były oczywiście depozycje świadka koronnego, jednak w każdym z nich występowały dowody wspierające, pozwalające na pozytywną weryfikację tego dowodu.

268 W kontekście tego co podniesiono wyżej, sąd odwoławczy nie miał wątpliwości, że ustalenia sądu I instancji, w zakresie przypisanego oskarżonemu

269 w pkt I zaskarżonego wyroku przestępstwa z art. 258§3 kk są prawidłowe, podobnie jak dokonana ocena prawna.

270 Sąd ten zresztą poparł swoje stanowisko szeroko poglądami prezentowanymi zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie, zaś argumentacja jaką w tym przypadku zaprezentował w pełni zasługuje na aprobatę.

271 W kontekście poczynionych ustaleń nie sposób zgodzić się z taką, prezentowaną alternatywnie oceną, by możliwe było przypisanie temu oskarżonemu co do poszczególnych czynów zwykłego przestępczego współdziałania, nie wyczerpującego znamion grupy przestępczej, lub też jedynie udziału w takiej grupie, bez znamienia kierowania jej strukturami.

272 Stanowisko jakie zaprezentował w tej części sąd I instancji jest prawidłowe i nie budzi żadnych zastrzeżeń. W opozycji do niego nie pozostają takie okoliczności jak choćby częściowa samodzielność H. M., w zakresie produkcji i dystrybucji środków odurzających, do czego także przekonująco odniósł się sąd merytoryczny, czy np. sposób rozliczania się z oskarżonym M. za używanie tabletkarki lub forma innych rozliczeń, gdyż właśnie taką w tej grupie przyjęto. Sposób rozliczania się

273 w ramach zorganizowanej grupy przestępczej jest jednym z elementów wyznaczających reguły jej działania, a te mogą być ustalane dowolnie.

274 Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu S. M.

275 w pkt II, to jest przemytu 4 kg. heroiny, to również w tym zakresie ustalenia sądu nie nasuwają zastrzeżeń, zaś wiedza jaką przekazał S. A., wyraźnie wskazuje na wiodącą rolę oskarżonego S. M.. Także w tym przypadku zeznania w. wym. nie są wyłącznym dowodem gdyż wspierają je wyjaśnienia L. K., a także w części M. K.. Te dwa dowody w sposób pośredni potwierdzają, że w czasie jaki wskazywał świadek koronny przemyt heroiny miał miejsce, choć M. K. wiedzy co do przedmiotu przemytu nie posiadała. Okoliczności dotyczące tego czynu stanowczo potwierdzał świadek koronny w toku całego postępowania, łącząc osobę, która na terenie Czech przekazywała mu narkotyki

276 z osobą powiązaną biznesowo z oskarżonym M. o imieniu F., rozróżniając

277 w ten sposób od innej osoby noszącej to samo imię, współuczestniczącej w innej części przestępczej działalności, do czego także odniósł się w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.

278 Ocena dowodów jakiej w tej części dokonał sąd I instancji, jako mieszcząca się w rygorach określonych w art. 7 kpk także nie budzi zastrzeżeń, podobnie jak wyciągnięte wnioski w zakresie winy oskarżonego wraz z dokonaną oceną prawną.

279 Ustalenia poczynione przez Sąd Okręgowy w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu S. M. w pkt. III wyroku uznać także należało

280 za prawidłowe, poparte rzetelną analizą i trafną oceną prawną. Depozycje S. A. znajdują w tym przypadku jednoznaczne wsparcie w wyjaśnieniach

281 i zeznaniach H. M., który w zdarzeniach tych uczestniczył, bowiem

282 to on właśnie fizycznie w tych dwóch miejscach L. i w O., podejmował pierwsze próby produkcji metaamfetaminy i amfetaminy.

283 Wątpliwości jakie zarysowały się na tle miejsca spotkania S. A., H. M. i S. M., w szczególności czy doszło do niego w S., czy w K., tak mocno akcentowane w apelacjach obrońców, zostały przez sąd I instancji prawidłowo wyjaśnione.

284 Wersja zdarzeń jaką ostatecznie w tej kwestii przyjął sąd I instancji, oparta została na logicznym rozumowaniu i wypływa z chronologii zdarzeń. Omyłka jaką w tej kwestii popełnił świadek koronny, której ranga przez skarżących jest ponad rozsądną miarę szacowana, nie dyskwalifikuje jego zeznań, gdyż niewątpliwe jest i stanowczo potwierdzane przez H. M., że do kilku spotkań z udziałem S. M. doszło, w tym tego, na który w. wym. się poznali.

285 Generalnie ustalenia Sądu Okręgowego co do tego czynu zasługiwały, wbrew zarzutom skarżących, na pozytywną ocenę. Sąd ten w sposób przekonujący odniósł

286 się do wszystkich związanych z nim dowodów, w tym także świadków zeznających

287 na korzyść oskarżonego, a także odniósł się do szczegółowych pytań jakie kierowane były przez obronę do świadków w toku rozprawy.

288 To, że świadkowie zatrudnieni w L., w wytwórni przypraw, a to R. T. (1) i W. S. nie mieli wiedzy o prowadzonej tam nielegalnie w porze nocnej produkcji narkotyków, nie przeczy ustaleniom sądu, z których wynika przecież, iż podejmowano wszelkie środki ostrożności, by wiedza na ten temat nie przeniknęła

289 do pracujących tam legalnie osób.

290 Także argumenty odwołujące się do pilnujących terenu psów, w kontekście akcji zorganizowanej, obejmującej głównego dysponenta tej siedziby, nie mogły wpłynąć na krytyczną ocenę stanowiska zaprezentowanego przez sąd I instancji.

291 Zaznaczyć też należy, że sąd ten ustalił w oparciu o zeznania w. wym. Ilość wyprodukowanych w obu wymienionych miejscach niedozwolonych środków łącznie, sięgających 300 – 400 g. metaamfetaminy i choć nie jest to ustalenie precyzyjne,

292 to jednak potwierdzające, że zarówno metaamfetamina jak amfetamina, choć w ilości niesatysfakcjonującej oskarżonego S. M., została tam wytworzona.

293 Powoływanie na tą okoliczność biegłego nie było celowe, bowiem oczywiste jest, co jasno wynika z zacytowanych dowodów, że były to pierwsze próby produkcji nielegalnych środków podjęte przez H. M., w części mało efektywne,

294 co zresztą skłoniło wymienionego do podniesienia swojej wiedzy i kwalifikacji w tym zakresie.

295 Dokonując oceny w tym przedmiocie Sąd Okręgowy miał w polu widzenia wszystkie dowody, odniósł się do nich w sposób przekonujący prezentując swoje stanowisko, także do występujących w nich rozbieżności, dotyczących czasu trwania produkcji w L., która następnie kontynuowana była w O., powiązał

296 to z ustaleniami dotyczącymi miejsca, które rozpoznali zarówno A.

297 jak i M., choć wskazali tam odmienne pomieszczenia, uprzednio poddane jednak pracom remontowym utrudniającym tą czynność.

298 Przekonująco wskazał na rolę S. M., który udostępnił miejsca produkcji, dostarczył część komponentów a także kontrolował jakość wyprodukowanych środków, którą zasadnie ocenił jako wiodącą.

299 Zaznaczyć w tym miejscu należy wagę tego etapu działalności oskarżonego S. M. dokonaną w porozumieniu z wymienionymi wyżej osobami, która stanowiła wstęp do późniejszej, zakrojonej na szeroką skalę produkcji środków odurzających.

300 Za prawidłowe uznał także sąd odwoławczy zarówno ustalenia faktyczne jak

301 i wyciągnięte wnioski co do winy oskarżonego S. M., jak również dokonaną ocenę prawną jego działania w zakresie czynu przypisanego w pkt. IV zaskarżonego wyroku.

302 Ustalenia te oparte w głównej mierze na konsekwentnych zeznaniach świadka koronnego, znajdują również silne oparcie w szeregu innych dowodach, które pozwoliły na ich pozytywną weryfikację.

303 Także w zakresie tego czynu depozycje świadka koronnego dawały pełną podstawę dla przyjęcia wiodącej roli S. M., który dostarczał efedrynę

304 i ustalał wszelkie warunki jej przemytu, do których szczegółowo odniósł się

305 sąd I instancji, a zaznaczyć należy, że także w tym przedmiocie ustalenia przyjęte przez ten sąd zostały potwierdzone dowodowo. Co istotne z uwagi na podnoszone zarzuty, relacja S. A. znalazła potwierdzenie w zeznaniach M. G.

306 i J. G. (2) będącymi członkami dalszej rodziny S. M., których

307 ten poznał ze świadkiem koronnym i przy pomocy których, w pewnym okresie dostarczał efedrynę przeznaczoną do przemytu. Także ocena zeznań K. R. (2) do tego czynu się odnosząca, dokonana przez sąd I instancji, nie budzi zastrzeżeń. Warto dodać i ten szczegół, mając na względzie zarzuty apelacji, że także

308 z zeznań tego ostatniego wynika fakt pakowania efedryny w opakowania proszku

309 do prania. Słusznie nadto Sąd Okręgowy uznał za potwierdzające winę oskarżonego

310 w tej części, wyjaśnienia L. K. i częściowo M. K. – w zakresie wywozu tego środka poza granice kraju, co także wspiera relację świadka koronnego, oraz zeznania R. T. (2). Sąd miał też w polu widzenia wyjaśnienia Z. G., nie pomijając i tego dowodu w swojej ocenie.

311 Analiza powyższych dowodów pozwala też na akceptację ustaleń sądu I instancji co do przypisanej oskarżonemu ilości efedryny, będącej przedmiotem przestępstwa

312 a także wyliczenia wysokości korzyści jaką z jego popełnienia osiągnął. Słusznie bowiem sąd ten wysokość korzyści podlegającej przepadkowi wyliczył w oparciu

313 o stanowcze zeznania świadka koronnego, zaś argumentację przedstawioną w tym przedmiocie przez obrońcę uznać należało za błędną. Kwota jaka zasądzona została

314 w pkt V zaskarżonego wyroku nie odnosi się bowiem do pełnej korzyści osiągniętej generalnie z tego przestępstwa a jedynie tej części, która dotyczy wyłącznie S. M., co szczegółowo zaprezentował i obliczył sąd merytoryczny (k. 61 uzasadnienia), które to stanowisko sąd odwoławczy w pełni podziela.

315 Przechodząc do czynu przypisanego w pkt. VI skarżonego wyroku przypomnieć należy, że w ramach objętej niniejszym postępowaniem działalności przestępczej, polegającej na wytwarzaniu środków odurzających w miejscowości B., oskarżonemu S. M. przypisane zostało wyłącznie uczestnictwo

316 w obrocie 3 kg. amfetaminy, do którego to czynu, jak i wszystkich pozostałych oskarżony się nie przyznał. Zasadnie jednak także w tej części sąd I instancji uznał,

317 że zebrane dowody potwierdzają jego winę. Podstawy tego rozstrzygnięcia nie stanowi wyłącznie obciążające zeznanie świadka koronnego, które ocenione zostały łącznie

318 z innymi dowodami, ściśle ze sobą korelującymi. Rację przyznać trzeba Sądowi Okręgowemu, że zatrzymanie, do innej sprawy J. L., a następnie potwierdzone dowodowo kontakty telefoniczne tego ostatniego z oskarżonym M., przy wykorzystaniu numeru telefonu pozostającego wówczas w jego dyspozycji, dawały podstawę do pozytywnej oceny zeznań świadka koronnego, także co do pozostałych okoliczności przez niego ujawnionych, ilustrujących udział oskarżonego w tym czynie, w tym przekazanie mu kluczyków do samochodu marki A. wraz z biletem parkingowym, pozostawionym przez kuriera.

319 Podjęta próba podważenia tego dowodu poprzez wskazanie, że kontakt telefoniczny, wobec łączącej wymienionych mężczyzn znajomości niczego nie dowodzi, w kontekście wszystkich dokonanych ustaleń, nie mogła okazać się skuteczna.

320 Także kwestionowane przez skarżących ustalenia w zakresie czynu przypisanego w pkt VII zaskarżonego wyroku uznano za prawidłowe, podobnie jak wyciągnięte

321 z nich wnioski w zakresie winy oskarżonego oraz zastosowanej kwalifikacji prawnej.

322 Wbrew podnoszonym zarzutom stwierdzić należy, że i w tym przypadku

323 sąd I instancji w sposób uprawniony, znajdujący oparcie w należycie ocenionych dowodach, ustalił rolę i działania podjęte przez S. M., poczynając od spotkania inicjującego nowy etap produkcji środków odurzających w P., osoby w niego zaangażowane i przeznaczone środki pieniężne, w tym sposób zabezpieczenia przez niego własnych korzyści płynących z tego procederu, co potwierdzone zostało nie tylko depozycjami świadka koronnego ale także H. M. i w istotnej części K. R. (2) – również w toku przeprowadzonych konfrontacji. Ocena tych dowodów, tak jak w opisanym już zakresie, nie budzi wątpliwości. Dokonana została wnikliwie, starannie a oświadczenia poszczególnych osób zostały ze sobą wzajemnie powiązane. Zaznaczyć należy, że Sąd Okręgowy nie uchylił się od oceny tych depozycji H. M., czy K. R. (2), do których odwołują się skarżący, w których dążyli oni do zminimalizowania roli S. M..

324 Dokonana w tym zakresie m. in. krytyczna ocena zeznań K. R. (2) złożonych na rozprawie, bardzo zresztą niekonsekwentnych w swej ogólnej wymowie, wskazujących na nieżyjącego mężczyznę o imieniu M., na prośbę którego miał udzielić pożyczki S. A., również uznana została za poprawną.

325 Należy także podkreślić, że wyjaśnienia i zeznania S. A. w tym przypadku znalazły potwierdzenie w szerszym kontekście, obejmującym omawiane zdarzenie kompleksowo, w wielu innych dowodach, w tym w wyjaśnieniach

326 i zeznaniach A. B., J. S., D. C., M. C.,

327 czy w udokumentowanych przypadkach zakupu przez M. i A. środków niezbędnych dla zorganizowania produkcji, co ma istotne znaczenie dla całościowej oceny tego dowodu.

328 To wszystko pozwoliło sądowi na precyzyjne wyjaśnienie wszystkich okoliczności czynu, przede wszystkim zaś na wyjaśnienie powiązań wzajemnych istniejących pomiędzy działaniami oskarżonego, K. R. (2), w tym także w zakresie ilości przekazanych mu przez S. A. narkotyków.

329 Na udział oskarżonego w dokonaniu tego czynu, wskazuje także jego aktywność związana z dostarczeniem 50 litrów złej jakości płynu (...) i odbyte w związku z tym spotkanie a także fakt umożliwienia K. R. (2) kontaktu

330 z K. R. (1) w sprawie zwrotu 2 rzeźb, co miało miejsce już po zatrzymaniu A..

331 W tej sytuacji, wobec wzajemnego powiązania wielu dowodów, pozwalających na wyjaśnienie okoliczności czynu, trafnie sąd I instancji uznał wiarygodność tego kluczowego, kwestionowanego w apelacjach dowodu z zeznań świadka koronnego, także i w tym omówionym zakresie.

332 Zaznaczyć należy również, że sąd przyjmując na korzyść oskarżonego brak możliwości precyzyjnego ustalenia, jak w praktyce wyglądała realizacja wcześniej ustalonych warunków partycypowania oskarżonego w zyskach osiągniętych z tego przestępstwa, odstąpił od orzeczenia przepadku korzyści, co w żadnym przypadku nie podważa zasadniczych ustaleń sądu co do tego czynu.

333 Także wobec tego czynu zaznaczyć należy, odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej przez skarżących, że sąd I instancji przypisane oskarżonemu przestępcze działanie ograniczył do tej ilości amfetaminy, którą A., w ramach wcześniejszych ustaleń przekazał K. R. (2) osobiście lub za pośrednictwem wysłanych przez niego kurierów. Wielkość tego nielegalnego obrotu dokładnie wyliczył wskazując na podstawy poczynionych ustaleń.

334 W tym kontekście stwierdzić należy, że argumenty skarżących odnoszące się do samodzielności H. M., czy też zorganizowanych przez niego innych źródeł dostawy prekursora, a także odbiorców wyprodukowanych środków, do czego również wyczerpująco odniósł się sąd I instancji w swoich motywach, nie mogły spowodować krytycznej oceny ustaleń jakie zostały poczynione w zakresie odnoszącym się do S. M..

335 W tym stanie rzeczy, podsumowując niejako główne wątki apelacji odnoszące się do przypisanych oskarżonemu S. M. przestępstw Sąd Apelacyjny uznał, że skarżący nie przedstawili takich argumentów, które wskazywałyby na błędy

336 w procedowaniu, w ocenie dowodów i w poczynionych ustaleniach. Zaznaczyć też należy, że co do zasady skarżący nie odnosili się do dokonanej przez sąd I instancji oceny prawnej, bowiem kwestionowali generalnie ustalenia, stwierdzić jednak należy, że sąd merytoryczny dokonał prawidłowej subsumpcji i przyjęta we wszystkich opisanych wyżej przypadkach kwalifikacja prawna zasługiwała na pełną aprobatę. Została ona również prawidłowo i szeroko, z odwołaniem do utrwalonego orzecznictwa sądów, zaprezentowana w uzasadnieniu.

337 Niezależnie od powyższych uwag zauważyć należy, że w omawianych apelacjach, skarżący odwoływali się do wielu bardzo szczegółowych zagadnień, niejednokrotnie mających drugorzędne znaczenie, które w części zostały już poruszone, te pozostałe wymagają jednak dodatkowego, syntetycznego omówienia i tak:

338 Dowód z zeznań świadka P. H., tak jak i pozostały materiał dowodowy, objęty został analizą, a jego krytyczna ocena w zakresie przydatności

339 w niniejszym postępowaniu, nie budzi zastrzeżeń.

340 Sąd I instancji odniósł się do pewnej ewolucji treści depozycji świadka koronnego na przestrzeni całego postępowania, w sposób przekonujący przyjmując,

341 że złożenie na późniejszym jego etapie zeznań bardziej szczegółowych, w tym przypadku, zważywszy na wielość opisywanych zdarzeń, mających miejsce na przestrzeni wielu lat, nie stanowi podstawy do zdyskwalifikowania tego dowodu ani też nie osłabia jego znaczenia dla czynionych ustaleń, zwłaszcza, że w części miało

342 to związek z metodyką postępowania i techniką realizowanych przesłuchań.

343 Sąd Okręgowy dostrzegał pojawiające się w ramach kolejno składanych przez wyżej wymienionego wyjaśnieniach i zeznaniach nieścisłości i dążył do ich wyjaśnienia a dowód ten poddał kompleksowej analizie i ocenie także w powiązaniu z szeregiem innych dowodów, o czy była już mowa wyżej.

344 Zawarta w obu apelacjach polemika odnosząca się zarówno do tej oceny jak

345 i poczynionych w oparciu o nią ustaleń, nie stworzyła podstaw do dokonania przez sąd odwoławczy, krytycznej oceny zaskarżonego wyroku.

346 Zaznaczyć należy, że w sprawie tej, bardzo starannie przygotowanej także

347 na etapie śledztwa, zabezpieczono bogaty materiał dowodowy, który pozwolił

348 na weryfikację wiedzy przekazanej przez S. A.. Był on też podstawą oskarżenia szeregu innych osób, poza oskarżonymi występującymi w niniejszej sprawie, które zostały prawomocnie skazane, w tym także w wyniku dobrowolnego poddania

349 się karze.

350 Powyższa uwaga odnosi się także do B. S. w zakresie tabletkarki udostępnionej przez S. M. do produkcji tabletek ekstazy.

351 Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i przekonujący odniósł się do tej części zeznań J. Ł., K. R. (2) a także H. M., którym wiary odmówił i ta krytyczna ocena powyższych dowodów została w sposób racjonalny, zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych stanowczo obciążających oskarżonego oświadczeń.

352 Sąd ten dokonał także prawidłowej oceny wyjaśnień oskarżonego S. M., analizując je w szerokim kontekście obejmującym inne zgromadzone dowody

353 i przedstawiając na tą okoliczność swoje rozważania.

354 Sąd I instancji mając wręcz drobiazgową wiedzę na temat objętych postępowaniem czynów, nie tworzył własnej wersji wydarzeń, tak w przypadku okoliczności jak i miejsca odbywania spotkań przez oskarżonego wraz ze świadkiem koronnym i H. M., a wyłącznie w oparciu o prawidłowe rozumowanie, kierując się pewną nieodpartą logiką zdarzeń, wyciągał w tym zakresie w pełni uprawnione wnioski, co odnieść należy także do ustalonych czasokresów trwania przestępczych działań.

355 Także do obecności J. B. na takim spotkaniu, o jakim mowa wyżej, sąd ten również odniósł się w sposób przekonujący, prawidłowo oceniając dostępne dowody

356 w ramach gwarancji jakie stwarza art. 7 kpk;

357 O udziale w przestępczym procederze J. B. stanowczo zeznawał także H. M..

358 Rolę jaką przy realizacji wszystkich przestępstw objętych sprawą wypełnił S. A. sąd I instancji ocenił, mając w polu widzenia, także jego udział

359 w nawiązaniu kontaktu z celnikiem L. K. i jego żoną, następnie z R. T. (2), który przejął ich zadania, także w nawiązaniu kontaktu z odbiorcami efedryny (co dotyczyło 1 fazy przemytu efedryny, w zakresie którego to czynu postępowanie, wobec przedawnienia zostało umorzone) ;

360 Brak szczegółowej wiedzy na temat rozliczeń ze S. M. deklarowany przez H. M. podczas przesłuchania na rozprawie także nie umknął uwadze sądu i podlegał swobodnej ocenie w kontekście całokształtu materiału dowodowego.

361 Wbrew twierdzeniu skarżących, analiza akt sprawy potwierdza stanowisko prezentowane przez sąd merytoryczny, w zakresie przypisanej oskarżonemu roli jaką wypełniał, której żadną miarą nie można uznać za mającą jedynie charakter pomocniczy, co również zasugerowano w apelacji. Nie przemawiają za tym także ustalenia odnoszące się do sposobu wynagradzania S. M., o czym mowa wyżej.

362 Zauważyć też należy, że pozyskanie innego niż ustalono dostawcy prekursora (...) wiązało się z faktem przejściowych trudności w jego dostarczeniu przez J. Ł. oraz w części, z samodzielną działalnością H. M., co również prawidłowo ustalił sąd I instancji.

363 Fakt wyznaczenia K. R. (2) do finansowania prac przygotowujących produkcję narkotyków, polegającego na wyasygnowaniu przez niego kwoty 40 000 zł. w niczym nie umniejsza roli oskarżonego. Sąd Okręgowy przekonująco odniósł się także do podawanej przez wymienionego innej wersji dotyczącej przekazanej kwoty.

364 Sąd Okręgowy nie uchylił się nadto od dokonania oceny wyjaśnień i zeznań przywołanych w apelacjach Ł. S., R. T. (3), Z. G., M. L. i J. B., zaś skarżący nie przedstawili takich argumentów, które dokonaną w tym zakresie ocenę mogłyby podważyć.

365 Podniesiony przez sąd merytoryczny, a znajdujący oparcie w zeznaniach świadka koronnego fakt znajomości oskarżonego S. M. z przedstawicielami środowisk przestępczych i łączące ich relacje, stanowią wyłącznie tło poczynionych ustaleń, nie posiadające większego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

366 W sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, by doszło do naruszenia art. 5§2 kpk, co skarżący wprost wiąże z dokonaną oceną dowodów.

367 W tym kontekście przypomnieć należy, że jednym z elementów wyznaczających granice zasady in dubio pro reo jest inna zasada procesowa, a mianowicie zasada swobodnej oceny dowodów.

368 Z orzecznictwa Sądu Najwyższego można wyprowadzić dwie reguły ograniczające stosowanie art. 5§2 kpk. Pierwsza z nich dotyczy kwestii wiarygodności, czyli przyznania waloru wiarygodności niektórym dowodom z odmienną oceną innych, która nie należy do kryteriów oceny dokonywanej przez pryzmat art. 5§2 kpk, lecz jest częścią analizy dokonanej na podstawie art. 7 kpk. Druga reguła dotyczy ustalenia przez sąd istnienia dwóch wersji zdarzenia, z których nie da się żadnej wyeliminować poprzez swobodną ocenę dowodów i to dopiero wówczas sąd zobowiązany odwołać się do powyższej zasady. Owe wątpliwości muszą być jednak powzięte przez organ orzekający a nie wysuwane przez stronę, zaś samo subiektywne przekonanie strony o istnieniu takich wątpliwości, o naruszeniu powyższej zasady nie przesądza.

369 Dokonując ustaleń w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu S. M. sąd I instancji takich wątpliwości nie powziął a analiza akt sprawy, dokonana w trybie kontroli odwoławczej, nie doprowadziła do wniosków przeciwnych niż zaprezentował to sąd merytoryczny.

370 Sąd odwoławczy nie stwierdził także naruszenia art. 410 kpk, który nakłada

371 na sąd obowiązek, by podstawą wyroku uczynił całokształt okoliczności a więc wszystkie ujawnione na rozprawie dowody, co w istocie miało miejsce. Naruszenie tej normy występuje w sytuacji braku ujawnienia określonego dowodu, a zatem jego pominięcie bądź oparcia się przez sąd na dowodach nieujawnionych i niezaliczonych

372 w poczet materiału dowodowego, co nie miało miejsca. W realiach niniejszej sprawy zarzut ten zmierza w istocie do zakwestionowania prawidłowości oceny materiału dowodowego, o czym była mowa wyżej.

373 Zeznania M. Z. i A. S. sąd merytoryczny także uczynił przedmiotem analizy a ich krytyczna w części ocena nie budzi wątpliwości. Zeznania tych osób, które zostały prawomocnie skazane za udział w obrocie środkami odurzającymi, wyprodukowanymi w ramach omawianej grupy przestępczej, nie mają zasadniczego znaczenia dla wyjaśnienia okoliczności czynów przypisanych S. M..

374 Sąd Okręgowy nie uchylił się od obowiązku zweryfikowania linii obrony wyżej wymienionego oskarżonego i odniósł się zarówno do tych świadków, którzy zeznawali na okoliczność sytuacji konfliktowych pomiędzy nim a S. A.,

375 w tym św. K. C., A. J. (2), P. D.

376 czy W. F. ale także osób, o których była już mowa, a to R. T. (1) czy W. S., a które miały podważyć relacje S. A.

377 i H. M. na temat produkcji uruchomionej w L.. Nie można też podzielić krytycznego stanowiska obrońcy w zakresie oceny zeznań świadka Z. T. zwracając zarazem uwagę na fakt, iż nie był to dowód o kluczowym znaczeniu dla sprawy, zaś ustalenia w przedmiocie udziału oskarżonego w działalności narkotykowej, jak to podniesiono w apelacji, sąd I instancji poczynił w oparciu o wiele dowodów prezentujących konkretną i szeroką wiedzę na ten temat, znacznie przekraczającą ramy rozmowy, jaką wspomniany świadek miał odbyć z synem oskarżonego.

378 Brak również podstaw do przyjęcia naruszenia przez sąd przepisów art. 167 kpk

379 i art. 170§1 pkt 5 kpk bowiem stan sprawy uzasadniał taką decyzję procesową w zakresie wnioskowanych konfrontacji.

380 Stwierdzić także trzeba, że odwołanie się przez sąd w pisemnym uzasadnieniu wyroku do trwających przez długi czas w toku postepowania negocjacji z prokuratorem w zakresie możliwości dobrowolnego poddania się karze, nie miało wpływu na poczynione w sprawie ustalenia i dokonaną ocenę materiału dowodowego oraz nie naruszało praw oskarżonego.

381 Nie można także podzielić stanowiska wyrażonego przez S. M.

382 o braku obiektywizmu sądu I instancji, które wyprowadzone zostało z faktu sporządzenia obszernego uzasadnienia wyroku w terminie ustawowym, co dowodzi należytego przygotowania rozprawy i właściwego planowania czynności służbowych.

383 Potwierdzenia nie doczekała się także wersja prezentowana przez oskarżonego, odnosząca się do motywu zemsty, jaki miał towarzyszyć S. A. przy składaniu obciążających zeznań, w kontekście złożonego rzekomo przez niego doniesienia przeciwko wyżej wymienionemu, na co wskazuje treść pisma Komendy Policji (...) w R. skierowanego do tut. Sądu Apelacyjnego.

384 Na uwzględnienie nie zasługiwały również złożone alternatywnie zarzuty odnoszące się do orzeczenia o karze a także do ustaleń dotyczących stanu zdrowia oskarżonego. Wprawdzie sąd ten nie badał w sposób szczegółowy tej kwestii poprzez zasięganie kompleksowej opinii specjalistycznych, jednak dysponował bogatą dokumentacją lekarską znajdującą się w aktach sprawy. Dodać trzeba, że dokumentacja ta zarówno w postępowaniu międzyinstancyjnym jak i odwoławczym była systematycznie uzupełniana, a ostatecznie Sąd Apelacyjny opinię biegłych w tej materii uzyskał.

385 Niemniej jednak stwierdzić należy, że w procesie miarkowania kary jaką winno się orzec wobec oskarżonego sytuacja osobista i warunki osoby skazywanej

386 za przestępstwo są jedynie jedną z przesłanek podlegających uwzględnieniu. Sąd

387 I instancji, co jednoznacznie wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku miał na uwadze zarówno wiek oskarżonego jak i stan jego zdrowia ale także w sposób prawidłowy ustalił wszystkie inne okoliczności dla wymiaru kary istotne oraz nadał im właściwe znaczenie.

388 Przypomnieć należy, że sąd odwoławczy może ingerować w orzeczoną karę poprzez jej złagodzenie lub podwyższenie wyłącznie wówczas gdy uzna, że orzeczona przez sąd I instancji charakteryzuje się rażącą, nie dającą się zaakceptować niewspółmiernością.

389 W przypadku oskarżonego S. M., wobec którego wyrok zaskarżony został wyłącznie na korzyść, sąd odwoławczy winien zatem zbadać czy wymierzona kara, za poszczególne przypisane mu przestępstwa jak i kara łączna orzeczone zostały

390 w oparciu o prawidłowo zastosowane kodeksowe dyrektywy wymiaru kary oraz czy nie są nadmiernie surowe – w stopniu rażącym.

391 Mając na względzie okoliczności każdego z przypisanych oskarżonemu czynów, stopień winy prawidłowo określony przez sąd I instancji a także, każdorazowo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do uznania by orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności i kary grzywny, charakteryzowały się nadmierną, nieusprawiedliwioną represyjnością.

392 Sąd Okręgowy prawidłowo, wbrew podniesionym zarzutom, uwzględnił niekaralność oskarżonego, bo taki stan w dacie wyrokowania istniał. Przytoczenie okoliczności związanych z toczącą się wówczas inną sprawą karną wobec oskarżonego, było jednym z elementów prezentującym aktualną sytuację oskarżonego i nie może obecnie wpływać dyskwalifikująco na dokonaną ocenę współmierności kary. Nie jest też tak, by sąd brak przyznania się przez oskarżonego poczytał na jego niekorzyść gdyż stwierdził jedynie, że brak było w tym względzie takiej postawy, którą można by było poczytać na jego korzyść.

393 Oskarżonemu przypisano bardzo poważne przestępstwa, zawierające w sobie wysoki poziom społecznej szkodliwości, której sąd I instancji nie przecenił słusznie uznając, że kara wobec tego oskarżonego orzeczona winna być odpowiednio surowa, uwzględniać jego rolę, zakres przestępczej działalności i wszystkie okoliczności czynów.

394 W tej sytuacji sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do dokonania zmiany

395 w części orzeczenia o karze uznając, że powoływane przez skarżących okoliczności zdrowotne mogą mieć przede wszystkim znaczenie dla ustalenia kiedy i w jakich warunkach będzie możliwe odbywanie przez oskarżonego kary.

396 Za niezasadną uznana również została apelacja obrońcy oskarżonego A. B..

397 Skarżący nie kwestionuje wysokości kary orzeczonej w pkt. X, w którym przypisano przestępstwo z art. 258§1 kk uznając ją za umiarkowaną. Podnosi natomiast, odwołując się głównie do celów ogólnoprewencyjnych kary, rażącą surowość kary pozbawienia wolności, orzeczonej za przypisane przestępstwo wytworzenia znacznej ilości środków odurzających.

398 Z argumentacją tam zawartą nie sposób jednak się zgodzić. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku pozwala bowiem na jednoznaczne stwierdzenie, że wymierzając temu oskarżonemu karę, sąd I instancji, tak w przypadku kar jednostowych, jak i kary łącznej, miał w polu widzenia i prawidłowo ocenił wszystkie okoliczności dotyczące zarówno czynu, jak i leżące po stronie oskarżonego okoliczności dla wymiaru kary istotne.

399 Jak słusznie skarżący zauważył, o rażącej niewspółmierności kary można mówić wówczas, gdy dostrzegalna jest wyraźna i oczywista dysproporcja pomiędzy karą wymierzoną a karą, która w danym przypadku jawi się jako sprawiedliwa. Obrońca nie przedstawił jednak żadnych argumentów, które przemawiałyby za tym, by karę orzeczoną wobec tego oskarżonego za taką można było uznać.

400 Sąd I instancji w toku postępowania szczegółowo ustalił rolę jaką

401 w przestępczym procederze, współdziałając z innymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej wypełnił A. B. trafnie przyjmując, że nie była to rola wiodąca.

402 Nie sposób jednak jego aktywności i wkładu w popełnione przestępstwo minimalizować, jak próbuje to czynić skarżący.

403 Oskarżony ten przez wiele lat najbliżej współpracował z głównym chemikiem grupy H. M., uczestniczył w procesie produkcji amfetaminy prowadzonej na bardzo dużą skalę, realizowaną w różnych dostosowanych do tego miejscach.

404 Obrońca zauważa wszak, że kara wymierzona za czyn z art. 53 ust. 2 cyt. ustawy w niewielkim stopniu wykracza poza dolny próg ustawowego zagrożenia, co jeśli zważyć na ustalone okoliczności, w tym rozmiar przestępczej działalności oskarżonego oznacza, zdaniem sądu odwoławczego, bardzo łagodną represję i dla jej dalszego ograniczenia, poprzez wnioskowane w apelacji nadzwyczajne złagodzenie, brak jest podstaw.

405 Niewątpliwie represje finansowe, które również wiążą się ze skazaniem,

406 a zwłaszcza orzeczony w oparciu o przepis art. 45§1 kk przepadek korzyści majątkowej, będą stanowiły dla oskarżonego dodatkową istotną dolegliwość, ale ich wymiar jest

407 w pełni uzasadniony a po części wynika wprost z rozmiaru zrealizowanej nielegalnej produkcji środków odurzających.

408 Sąd I instancji dokonał w tym przedmiocie starannych wyliczeń, które w pełni znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

409 Sąd Okręgowy, co obrońca zauważa w złożonej apelacji, miał na uwadze także wszystkie okoliczności odnoszące się do trybu życia oskarżonego, które świadczą

410 o pozytywnej zmianie jego postawy życiowej, nie są one jednak wystarczające

411 do przyjęcia istnienia podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary.

412 Faktem jest znaczny upływ czasu jaki upłynął od zakończenia przestępczych działań, co jednak również sąd I instancji miał na względzie miarkując karę.

413 Reasumując stwierdzić należy, że wobec niepodzielenia zarzutu i argumentacji

414 w omawianej apelacji podniesionych, brak było podstaw do uwzględnienia sformułowanego w niej wniosku.

415 Podobnie krytycznie odnieść należało się do apelacji obrońcy oskarżonego R. J. w jej głównym nurcie, kwestionującym winę oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów.

416 Odnośnie przypisanego oskarżonemu w pkt. XV wyroku udziału

417 w zorganizowanej grupie przestępczej stwierdzić należy, że wynika on w sposób oczywisty nie tylko z zeznań świadka koronnego ale także z wyjaśnień i zeznań H. M., D. C., z którym łączyła go wcześniejsza znajomość a także J. S., wynajmującego nieruchomość, którą przystosowano do produkcji środków odurzających.

418 Dowody powyższe, ocenione przez sąd I instancji starannie we wzajemnym

419 ze sobą powiązaniu, jak trafnie przyjęto, dawały podstawę do poczynienia stanowczych w tym zakresie ustaleń.

420 Podjęte przez oskarżonego działania, w porozumieniu z innymi osobami, zmierzające do zorganizowania miejsca produkcji narkotyków w miejscowości P., powiązane organizacyjnie z szeregiem innych osób, tak w zakresie adaptacji pomieszczeń, samej produkcji, w tym dostarczenia prekursora i następnie dystrybucji, oraz rola jaka mu przypadła wskazują na świadome współdziałanie o cechach dalej idących niż zwykłe współsprawstwo.

421 Podobnie w odniesieniu do przestępstwa przypisanego w pkt. XVI zaskarżonego wyroku, obejmującego działania opisane w pkt. 10, 11 i 12 części wstępnej, co wiąże się z czynem do którego odwołano się wyżej, bowiem objęty nim udział w grupie przestępczej ściśle powiązany został z działaniem tego oskarżonego w zakresie zorganizowania nielegalnego laboratorium i uruchomioną tam produkcją aminy z płynu (...), dostarczonego przez osoby przez niego wskazane oraz ze sprzedażą aminy z tego prekursora wyprodukowanej.

422 Ustalenia, jakie w tym zakresie poczynił sąd I instancji znajdują potwierdzenie we wszystkich wspomnianych wyżej dowodach.

423 Sąd I instancji w sposób przekonujący odniósł się do prezentowanej w toku postępowania przez oskarżonego linii obrony i miał w polu widzenia fakt, iż oskarżony ten konsekwentnie nie przyznawał się do zarzucanych mu czynów.

424 Zaprezentowane w apelacji stanowisko, mające charakter wyłącznie polemiczny, nie mogło skłonić sądu odwoławczego do krytycznej oceny zaskarżonego orzeczenia

425 w zakresie odnoszącym się do tego oskarżonego, bowiem w tym przypadku materiał dowodowy, układający się w logiczną całość, dostarczył wiedzy bardzo konkretnej, stanowczo potwierdzającej tezy oskarżenia.

426 Sąd Okręgowy nie mógł głębiej weryfikować alibi prezentowanego przez oskarżonego R. J., odwołującego się do pobytu poza granicami kraju

427 i ukrywania się tam, bowiem nie pozwalała na to mała ilość informacji, jaką w tym zakresie prezentował.

428 Niezasadny jest też zarzut dotyczący przypisania oskarżonemu w ramach pkt. XVI znamienia uczynienia sobie z przestępstwa stałego źródła dochodu, skoro przedmiotem wprowadzenia do obrotu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, była znaczna ilość substancji psychotropowej w postaci aminy, a zatem niewątpliwie generująca znaczny zysk. Nadto podnieść należy, że dla takiego uznania nie ma znaczenia brak możliwości precyzyjnego ustalenia, jaka korzyść temu oskarżonemu przypadła.

429 Również zarzut dotyczący przypisanego oskarżonemu w pkt. XVII przestępstwa uznano za niezasadny, gdyż także przy ocenie zeznań A. W. Sąd Okręgowy nie uchybił regułom określonym w art. 7 kpk.

430 Miał sąd merytoryczny w tym zakresie do dyspozycji 2 dowody – wyjaśnienia wyżej wymienionego świadka, który stanowczo i konsekwentnie wskazywał na oskarżonego, podając że od niego właśnie, w okolicznościach szerzej opisanych, nabył 1 kg. amfetaminy, za co zresztą został prawomocnie skazany, oraz wyjaśnienia oskarżonego R. J., który tej wersji przeczył wskazując, że za tymi obciążającymi depozycjami kryje się chęć zemsty ze strony wyżej wymienionego.

431 Sąd I instancji swoje stanowisko w tym zakresie jednak przekonująco umotywował i dlatego też brak było podstaw do uwzględnienia apelacji i w tej części.

432 Podzielił też sąd odwoławczy stanowisko Sądu Okręgowego w przedmiocie nieprzydatności dla czynienia ustaleń w niniejszej sprawie, zaoferowanej przez oskarżonego opinii Instytutu (...) albowiem objęte przedmiotem badania substancje nie zostały zabezpieczone w tym postępowaniu.

433 Jednakże, w wyniku analizy wszystkich ustalonych w sprawie okoliczności, mających związek z przestępstwami przypisanymi temu oskarżonemu w pkt. XV i XVI Sąd Apelacyjny uznał, mając na względzie prawidłowo ustalone przez sąd I instancji okoliczności łagodząco i obciążająco wpływające na wymiar kary, że w tych dwóch przypadkach jest ona surowa w stopniu rażącym, zakłócającym wewnętrzną sprawiedliwość wydanego wyroku.

434 Sąd merytoryczny prawidłowo ustalił, że czasokres działania tego oskarżonego

435 w grupie przestępczej był ograniczony w tym przypadku do kilku miesięcy, podczas gdy pozostałe osoby skazane za to przestępstwo w jej strukturach trwały znacznie dłużej, jak choćby oskarżony A. B..

436 Także jego rola i zakres przestępczej działalności nie były nadmierne.

437 Zatem, zdaniem sadu odwoławczego, pomimo wielokrotnej uprzedniej karalności tego oskarżonego przyjąć należało, że karą adekwatną za przypisane mu w pkt XV przestępstwo będzie kara pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku.

438 Także w przypadku czynu przypisanego w pkt. XVI wyroku, który w zestawieniu ze znacznie szerszą aktywnością innych osób współdziałających w tym przestępczym procederze, miał jednak znacznie ograniczony rozmiar, nawet gdy przyjąć, że jego rola na etapie poszukiwania miejsca na laboratorium i następnie wykonania prac adaptacyjnych była istotna, a także uwzględniając ilość prekursora, który jego staraniem został pozyskany jak i ilość aminy wprowadzonej do obrotu – kara wymierzona przez sąd I instancji jawi się również na tle tej sprawy jako surowa w stopniu rażącym

439 i dlatego jej wymiar został obniżony do lat 4. Wziął przy tym pod uwagę sąd odwoławczy stopień winy oskarżonego, niewątpliwie wysoki stopień społecznej szkodliwości a także właściwości i warunki oskarżonego, w tym jego niepoprawność przejawiającą się w powrotności do przestępstw.

440 W tej sytuacji zaszła konieczność wymierzenia nowej kary łącznej, którą Sąd Apelacyjny ukształtował na poziomie lat 5 uznając, że jest to właściwa dolegliwość uwzględniająca bliski związek podmiotowy i przedmiotowy przypisanych przestępstw.

441 Zaszła również potrzeba orzeczenia zmiany wyroku w zakresie kary łącznej grzywny, wobec rażącego naruszenia przez sąd I instancji przepisu art. 86§1 kk, bowiem kara wymierzona w pkt. XVIII przekracza sumę kar jednostkowych grzywny podlegających łączeniu.

442 Orzekając ją od nowa sąd odwoławczy podzielił stanowisko sądu I instancji, zdaniem którego także kara o charakterze majątkowym winna stanowić istotną dolegliwość, a nadto mając na względzie obecną sytuację materialną oskarżonego, odbywającego obecnie inną karę pozbawienia wolności, kierując się zasadą asperacji, orzekł ją w wysokości 350 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł.

443 Nie znalazł natomiast sąd odwoławczy uzasadnionych podstaw do dalej idącej zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku pożądanym przez skarżącego.

444 Apelacja obrońcy oskarżonego K. R. (1), w swojej zasadniczej części, kwestionującej poczynione przez sąd I instancji ustalenia faktyczne oraz zarzucająca naruszenie wymienionych tam przepisów prawa procesowego, okazała się niezasadna. Jednakże, w wyniku jej rozpoznania sąd odwoławczy uznał, że na uwzględnienie zasługuje zarzut oparty na przepisie art. 438 pkt 4 kpk, odnoszący się do kary.

445 Przechodząc jednak, w pierwszej kolejności do omówienia zarzutów najdalej idących stwierdzić należy, że skarżący nie zaoferował takich argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć stanowisko sądu I instancji.

446 Wbrew podniesionym zarzutom sąd ten, także w zakresie odnoszącym się

447 do K. R. (1), dokonał prawidłowych ustaleń, opartych na wnikliwie

448 i zgodnie z wymogami art. 7 kpk ocenionych dowodach.

449 Trafnie przyjął, że dobra relacja jaka łączyła wyżej wymienionego oskarżonego

450 i świadka koronnego, czemu nie przeczył oskarżony a co potwierdził syn S. A. i jego ówczesna konkubina, nie wskazuje na to, by nieprawdziwie pomawiał on K. R. (1) o działania, które następnie stały się podstawą przypisanych mu przestępstw. Oskarżony negował istnienie jakiegokolwiek konfliktu pomiędzy nimi.

451 Nadto zaznaczyć należy, że obciążające tego oskarżonego wyjaśnienia i zeznania S. A. osadzone są w szerszym kontekście zdarzeń, podlegających weryfikacji także przy pomocy innych dowodów, co dodatkowo wzmacnia przyjęty przez sąd przebieg wydarzeń.

452 W przypadku czynu przypisanego w pkt. XX zaskarżonego wyroku oczywiste jest że K. R. (1) znał Z. J., zaś z przeprowadzonych dowodów w sposób jednoznaczny wynika, że w czasie, w którym w oparciu o logicznie przeprowadzoną analizę czasowo- przestrzenną sąd I instancji lokował te zdarzenia, kontakt z tym ostatnim został nawiązany i zaowocował zadzieżgnięciem dłuższej przestępczej współpracy, w ramach której Z. J. zakupił co najmniej 200 000 sztuk tabletek ekstazy.

453 Także w tym przedmiocie sąd I instancji odniósł się do występujących

454 w dowodach rozbieżności, co do czasu poszczególnych wydarzeń i przekonująco oraz logicznie swoje stanowisko zaprezentował, zaś generalnie ich ocena oraz wyciągnięte na ich podstawie wnioski, nie budzą zastrzeżeń.

455 Niczym nieuzasadnione i nieracjonalne byłoby przyjęcie, że akurat w części odnoszącej się do nawiązania kontaktu ze Z. J., S. A. nieprawdziwie wskazałby na K. R. (1) i taką wersję podtrzymywał

456 w toku całego postępowania.

457 Pytanie zawarte w apelacji, w jakim celu oskarżony miałby pomagać S. A. odnieść należy do poprawnych relacji, jakie między nimi istniały a także, co niewątpliwie z akt tej sprawy wynika, na pewnych powiązaniach towarzyskich jakie go łączyły z niektórymi członkami grupy przestępczej. Poza A. znał on niewątpliwie od szeregu lat Z. J. a także S. M., skoro to ten ostatni umożliwił K. R. (2) kontakt

458 z K. R. (1) w sprawie odbioru rzeźb.

459 Odnośnie czynu przypisanego w pkt. XXI, stanowisko jakie zaprezentował Sąd Okręgowy także w pełni zasługuje na aprobatę. Poza stanowczymi i konsekwentnymi depozycjami świadka koronnego, okoliczności tego czynu znajdują potwierdzenie

460 w wyjaśnieniach K. R. (2) a także, częściowo w wyjaśnieniach samego oskarżonego.

461 Sąd I instancji w sposób uprawniony przyjął, co było powodem przekazania oskarżonemu 2 rzeźb i 2 obrazów a także słusznie dał wiarę świadkowi A., że poinformował on oskarżonego o nielegalnym pochodzeniu tych przedmiotów,

462 co twierdził stanowczo i konsekwentnie.

463 Okoliczności udzielonej przez K. R. (1) pożyczki, związanej

464 z dostarczenie złej jakości płynu (...) do produkcji amfetaminy, dalsze postępowanie

465 z tymi przedmiotami, w tym zasięganie informacji na temat ich wartości, wreszcie zwrot 2 rzeźb już po zatrzymaniu A., w oparciu o kontakt, który umożliwił S. M., a także uznanie przez oskarżonego zaspokojenia swoich roszczeń – wskazują na cały ciąg zdarzeń związanych z prowadzoną nielegalnie produkcją środków odurzających, nie zaś na rozliczenia finansowe, do których odwoływał się w toku postępowania oskarżony.

466 Prawidłowo też sąd I instancji ustalił wartość tych przedmiotów, opierając się zresztą po części na kwotach podawanych przez oskarżonego, za podstawę wyliczeń przyjmując najniższe z nich.

467 Odnośnie tego czynu, to istotnie rację ma skarżący co do tego, że przedmiotowych dzieł sztuki w toku postepowania nie zabezpieczono i nie ustalono też bliższych informacji na ich temat, jednakże cały ustalony kontekst zdarzeń w sposób oczywisty przemawia za tym, że pochodziły one z nielegalnego źródła. Mówił o tym wprost K. R. (2) świadkowi koronnemu a ten z kolei oskarżonemu, zaś fakt iż posiadały one znaczna wartość wynika w części z wyjaśnień K. R. (1), w tym także z faktu iż miały one zrekompensować dług wraz

468 z odsetkami sięgający łącznie równowartości 22 000 $ oraz, że ostatecznie nawet pozostawienie sobie części z nich – 2 obrazów, oskarżony ten uznał

469 za satysfakcjonujące rozwiązanie.

470 W tej sytuacji przyjąć należało, że brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w apelacji, kwestionujących dokonaną ocenę dowodów i poczynione ustalenia faktyczne a także wyprowadzone wnioski w zakresie winy oskarżonego

471 co do obydwu przypisanych mu czynów.

472 Odnośnie zarzutów naruszenia art. 5§2 kpk oraz art. 410 kpk odwołać się należy do uwag poczynionych wyżej, przy omawianiu apelacji obrońców oskarżonego S. M., gdyż także w tym przypadku sąd odwoławczy nie dostrzegł mankamentów w postępowaniu sądu I instancji.

473 Odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary stwierdzić trzeba,

474 że brak jest podstaw w realiach niniejszej sprawy do uznania, by kary jednostkowe orzeczone wobec oskarżonego, tak pozbawienia wolności jak i kary grzywny raziły swą surowością. Sąd Okręgowy prawidłowo zastosował w tym przypadku dyrektywy wynikające z art. 53 kk, właściwie ustalając przy tym okoliczności łagodzące

475 i obciążające.

476 Trafnie też, stosując art. 44§4 kk orzekł przepadek równowartości rzeczy będących przedmiotem przypisanego przestępstwa paserstwa, w sposób logiczny

477 i prawidłowy ustalając wartość przedmiotu tego przestępstwa.

478 Jednakże pochylając się nad zarzutami dotyczącymi wymiaru kary łącznej

479 i zawartego w apelacji postulatu warunkowego zawieszenia jej wykonania, sąd odwoławczy podzielił argumenty skarżącego.

480 Także z uzasadnienia sądu I instancji wynika, że przestępcza działalność oskarżonego K. R. (1), w kontekście wszystkich poczynionych ustaleń odnoszących się do szeroko zakrojonych działań grupy przestępczej, do której on nie należał, miały charakter wpadkowy i epizodyczny.

481 Mając to na względzie sąd odwoławczy uznał zatem za celowe obniżenie wymiaru kary łącznej do 2 lat pozbawienia wolności i zastosowanie wobec wyżej wymienionego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary na okres

482 5 lat próby, poddając w tym czasie oskarżonego pod dozór kuratora sądowego. Miał przy tym na względzie wiek oskarżonego, jego niekaralność, dobrą opinię środowiskową a także długi okres czasu jaki upłynął od popełnionych przestępstw.

483 Te okoliczności ocenione łącznie przekonują, że uzasadnione jest przyjęcie, iż taka reakcja karna, w powiązaniu z dolegliwościami finansowymi z zaskarżonego wyroku płynącymi, ukształtowanymi na prawidłowym poziomie, będzie wystarczająca dla osiągnięcia celów kary i zapobiegnie ewentualnemu powrotowi do przestępstwa.

484 Za słuszny uznano także zarzut odnoszący się do braku zasądzenia przez sąd

485 I instancji na rzecz obrońcy kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na etapie postępowania przygotowawczego, zmieniając zaskarżony wyrok i w tej części.

486 W odniesieniu do oskarżonej M. K., w pierwszej kolejności omówiona zostanie apelacja złożona przez prokuratora, która nie zasługiwała na uwzględnienie.

487 Zarówno zarzuty w niej zawarte jak i wspierająca je argumentacja okazała się nietrafna.

488 Stanowisko sądu I instancji, odnoszące się do czynu opisanego

489 w pkt. XXVII zaskarżonego wyroku znajduje oparcie w poczynionych prawidłowo ustaleniach faktycznych i poprawnej ocenie prawnokarnej.

490 Sąd Okręgowy poddał wnikliwej analizie te dowody, które odnosiły się do przedmiotowego czynu i zarówno zeznania oraz wyjaśnienia L. K. jak

491 i świadka koronnego S. A. ocenił wnikliwie, zgodnie z wymogami

492 z art. 7 kpk.

493 Sąd w szczególności miał na uwadze aktualny w czasie trwania procesu stan zdrowia L. K., do czego odniósł się wyczerpująco.

494 Zaznaczyć przede wszystkim należy, że swoje ustalenia opierał głównie na depozycjach składanych przez niego w toku śledztwa. Zauważyć przy tym także wypada, że dowód z zeznań świadka koronnego, tak jak w przypadku innych badanych zdarzeń, tak i w tym zakresie, poddany został drobiazgowej wręcz analizie a wnioski, jakie z nich zostały wyciągnięte są przekonujące, logicznie poprawne, zaś w części słusznie odwołują się do reguły in dubio pro reo, które to stanowisko należy ocenić pozytywnie i w pełni zaakceptować, skoro wątpliwość jaka się pojawiła na tle depozycji świadka koronnego, odnośnie stanu wiedzy oskarżonej dotyczącej przemycanej heroiny, wynikała ze zbyt ogólnikowego wyjaśnienia już na etapie postępowania przygotowawczego, której nie udało się usunąć przed sądem.

495 Słusznie sąd zdecydował, że użyte przez świadka koronnego stwierdzenie „wiedziała o wszystkim”, w kontekście w jakim zostało wypowiedziane podczas konfrontacji, można z całą pewnością odnieść do przemytu paracetamolu i efedryny,

496 co do których sposób działania był inny. Nie sposób jednak, bez niebezpieczeństwa pomyłki rozciągnąć tego stwierdzenia także na przedmiot omawianego czynu.

497 Sąd Okręgowy wnikliwej ocenie poddał też wyjaśnienia i zeznania L. K., uwzględniając przy tym cały kontekst sytuacyjny związany z jego osobą,

498 a zatem zmieniającą się rolą procesową, osobistą względem M. K. ale także zdrowotną, mając przy tym na uwadze fakt, że składając wyjaśnienia w toku śledztwa nie był dotknięty chorobą.

499 Sąd dokonując oceny tego dowodu miał w polu widzenia treść opinii sądowo lekarskiej ilustrującej stan zdrowia wyżej wymienionego, dane pochodzące z wywiadu środowiskowego i z opinii sądowo – psychiatrycznej oraz psychologicznej. Mając tak bogaty materiał, wsparty wiedzą własną wynikającą z doświadczenia życiowego

500 i zawodowego, sąd I instancji mógł korzystając z bezpośredniego kontaktu ze świadkiem, samodzielnie ocenić składane oświadczenia.

501 Warto podkreślić, że uznał za wiarygodne tylko te fragmenty złożonych

502 na rozprawie zeznań, które nie były sprzeczne ze złożonymi uprzednio w śledztwie

503 a zarazem nie zostały podważone innym materiałem dowodowym, w tym

504 w szczególności zeznaniami świadka koronnego.

505 Dokonał zatem bardzo ostrożnej a zarazem wnikliwej oceny tego dowodu i mógł to zrobić bez potrzeby sięgania po opinię biegłego psychologa, skoro w toku czynności potrzeby takiej nie widział a nie podnosił jej również obecny na rozprawie prokurator, co autor apelacji zauważa.

506 Szczegółowa i logicznie poprawna analiza dostępnych dowodów doprowadziła sąd merytoryczny do prawidłowych i akceptowalnych wniosków, co do innego przebiegu zdarzenia związanego z przemytem heroiny w kontekście pozostałych ustaleń obejmujących postepowanie z paracetamolem i efedryną.

507 Nie można zgodzić się ze skarżącym, że jedyną różnicą był rodzaj narkotyku, bowiem jak słusznie wskazał to sąd I instancji, różnice obejmowały zarazem przekazanie narkotyku L. K. na terenie Czech jak i jego przemieszczenie przez granicę.

508 Wiedzy oskarżonej M. K. i jej świadomego udziału w tym procederze nie można domniemywać na podstawie ustaleń odnoszących się pozostałych czynów.

509 Przytoczony przez skarżącego fragment zeznań świadka koronnego, w którym podaje on, że po przekazaniu L. K. heroiny mogli oni ( wraz z żoną) pojechać razem oraz, że okoliczności tego przemytu nie jest on pewien, nie jest wystarczający dla czynienia stanowczych ustaleń, a jedynie takie mogą stanowić podstawę wyroku skazującego.

510 Zatem posłużenie się w apelacji wybiórczo fragmentem bardzo obszernych zeznań, nie mogło skutecznie podważyć stanowiska sądu I instancji, który dowody przeanalizował w całości, we wzajemnym ze sobą powiązaniu.

511 Sąd nie może, co oczywiste, czynić ustaleń kierując się tym co nie jest wykluczone a jedynie tym, co w sposób pewny i niewątpliwy z przeprowadzonych dowodów wynika.

512 Reasumując stwierdzić zatem należało, że ustalenie jakie w omawianym zakresie poczynił Sąd Okręgowy, podobnie jak dokonana ocena prawnokarna w pełni zasługiwała na akceptację.

513 Oceny tej nie zmienia treść wyroku skazującego L. K. za tożsamy czyn, niezależnie od tego jak jego opis został sformułowany, gdyż sąd I instancji zobowiązany był do dokonania w tym przedmiocie samodzielnie ustaleń, co też uczynił.

514 Mając to na względzie sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zaprezentowanej wyżej apelacji.

515 Nie znalazł zarazem sąd odwoławczy uzasadnionych podstaw do uwzględnienia apelacji obrońców oskarżonej M. K..

516 Ponieważ ich zakres nie jest tożsamy, omówione zostaną oddzielnie,

517 bez powielania jednak tych kwestii, które dla obu złożonych środków zaskarżenia

518 są wspólne.

519 W apelacji obrońcy adw. A. J. (1), pomimo zaskarżenia wyroku

520 w całości, jak to określono w jej petitum, sformułowane zarzuty odnoszą się do czynów przypisanych w pkt. XXVI zaskarżonego wyroku, to jest wywozu przetworzonego paracetamolu oraz w pkt. XXVIII, to jest drugiej fazy przemytu efedryny.

521 W obu tych przypadkach, niezależnie od przytoczonej podstawy prawnej zarzutów, zakwestionowano w istocie ustalenia faktyczne w zakresie odnoszącym

522 się do istnienia po stronie oskarżonej świadomości co do przedmiotu podlegającemu przewiezieniu przez granicę, podczas których to czynności, zdaniem skarżącego, towarzyszyła ona jedynie mężowi, nie posiadającemu prawa jazdy, pełniąc funkcję jego kierowcy.

523 Wbrew takiej, skrótowo rzecz jasna opisanej narracji, powielonej zresztą

524 w apelacji drugiego z obrońców, stanowczo wskazać trzeba, że sąd I instancji także

525 w tym zakresie, dotyczącym rzeczywistego udziału oskarżonej w przestępczym procederze poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które znajdują pełne oparcie

526 w zgromadzonych i starannie ocenionych dowodach.

527 Zarówno w odniesieniu do przemytu zmieszanego z bejcą paracetamolu, jak

528 i przewożonej do Republiki Czeskiej efedryny, świadek koronny stanowczo

529 i konsekwentnie prezentował okoliczności, które obciążały M. K.

530 i przemawiały za jej pełną wiedzą co do wszystkich istotnych z punktu widzenia jej odpowiedzialności karnej okoliczności.

531 Te obciążające zeznania podtrzymał również podczas konfrontacji z oskarżoną, której przebieg, jak wynika z protokołu dokumentującego tę czynność, nie odpowiadał wersji do której w ramach podjętej obrony wymieniona się odwoływała. Wówczas bowiem S. A. jednoznacznie potwierdził istniejącą po jej stronie wiedzę i akceptację przestępczego charakteru podejmowanych czynności.

532 Sąd I instancji prawidłowo także ocenił wyjaśnienia i zeznania L. K., zmienne w swej treści, który wypowiadając się o udziale byłej żony w przestępstwie oświadczył m. in. „ my to robiliśmy dla świętego spokoju”, co absolutnie nie wskazuje na taką rolę oskarżonej, jaką prezentowała ona w toku postępowania.

533 Niezależnie jednak od zmieniających się depozycji L. K. zaznaczyć trzeba, że ustalony przebieg zdarzeń, obejmujący przywożenie przez S. A. paracetamolu a później efedryny do domu małżonków K., ważenie tego towary, przepakowywanie a następnie wyjazdy do Czech, spotkania w umówionym ze świadkiem koronnym miejscu i odbiór pieniędzy, a także wielość i powtarzalność tych zachowań, przemawiają za trafnością oceny jakiej w tym zakresie dokonał Sąd Okręgowy.

534 Prawidłowo także sąd ten ocenił zeznania świadków, członków rodziny oskarżonej – jej matki i córki, wspierających jej linię obrony i to zarówno w zakresie możliwości pogodzenia przestępczej działalności z wykonywaną pracą zawodową, czy braku wagi, jak i nie odnotowania przez wymienione faktu przechowywania niedozwolonych środków w domu. Wszak logiczne jest, że te niedozwolone środki nie były w domu eksponowane w taki sposób, by mogły się z nimi zetknąć osoby postronne.

535 Dowody te bowiem, w zestawieniu ze szczegółowymi wyjaśnieniami

536 i zeznaniami S. A., a także częściowo spójnymi z nimi relacjami L. K., jak słusznie przyjął sąd I instancji, nie zasługiwały na uwzględnienie.

537 W sposób uprawniony i przekonująco umotywowany przyjął sąd, że oskarżona nie pełniła wyłącznie roli nieświadomego celu i okoliczności objętych zarzutami zdarzeń kierowcy, wykonującego wyłącznie czynności związane z przewożeniem męża zwłaszcza, iż z depozycji świadka koronnego, stanowczych i wielokrotnie powtórzonych wynika, że była ona świadomym współuczestnikiem tych zdarzeń, towarzyszącym obu mężczyznom niejednokrotnie podczas czynności przygotowawczych związanych z ważeniem i pakowaniem tych środków.

538 W powyższym zakresie zatem sąd odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, natomiast uznał jego słuszność w przedmiocie zaskarżenia rozstrzygnięcia co do zasądzonych od oskarżonej wydatków, choć i w tym przypadku nie podzielił zaprezentowanej argumentacji.

539 Kontrola instancyjna tej części rozstrzygnięcia doprowadziła jednak do uznania potrzeby jego zmiany na korzyść oskarżonej, bowiem sąd I instancji obciążył ją także

540 tą częścią wydatków, które ściśle związane były z zarzutami obejmującymi produkcję środków odurzających, czego nie powinien był czynić.

541 Zdaniem sądu odwoławczego zasadnym było obciążenie wyżej wymienionej oskarżonej wyłącznie wydatkami obejmującymi:

542 -

543 ryczałt za wywiad środowiskowy – 74, 95 zł;

544 -

545 koszty opinii sądowo – psychiatrycznej – 115 zł;

546 -

547 ryczałt za doręczenia – 4, 83 zł;

548 -

549 opłaty za dane o karalności, łącznie – 400 zł;

550 Co w sumie daję kwotę 594,78 zł, do wysokości której obciążające oskarżoną wydatki zostały ograniczone.

551 Apelacja drugiego z obrońców adw. J. G. (1) także nie zawierała trafnych zarzutów.

552 Zaskarżając wyrok w szerszym zakresie niż to uczynił obrońca w pierwszej

553 z opisanych apelacji, autor tej apelacji zarzuty jakie sformułował oparł na argumentacji zmierzającej do podważenia wiarygodności wyjaśnień i zeznań S. A., która z powodów wcześniej już zaprezentowanym, nie mogła się powieźć, także

554 w zakresie odnoszącym się do czynów objętych pkt. XXV i XXVII wyroku.

555 Wbrew temu co sugeruje obrońca z dowodu tego wynika, że uczestniczenie przez oskarżoną w opisanych wyżej działaniach pozwalało jej na uzyskanie pełnej wiedzy (poza przemytem heroiny), zarówno na temat tego co jest przedmiotem przewozu, wszak były na ten temat prowadzone rozmowy, jaki jest cel tego działania, jaka ilość nielegalnych środków, zaś pieniądze stanowiące wynagrodzenie za jej i męża udział

556 w przestępstwie, przekazywane były w sytuacji, gdy oboje z mężem oczekiwali

557 w umówionym miejscu w hotelu (...) a czasami jedynie pod nieobecność oskarżonej, na prośbę L. K. skarżącego się, że żona wszystkie pieniądze mu zabiera.

558 Obrońca wybiórczo odnosi się do materiału dowodowego, zaś sąd I instancji miał w polu widzenia jego całokształt i tak jak już wielokrotnie to podnoszono, dokonał jego oceny respektując w pełni wymogi z art. 7 kpk

559 Kwestionując dokonaną przez sąd merytoryczny ocenę dowodów, w apelacji tej zaprezentowano jedynie polemiczne stanowisko, które nie jest wystarczające dla podważenia pełnych i przekonujących wniosków, jakie sąd ten wyprowadził w zakresie odnoszącym się do oskarżonej.

560 Odnośnie wynagrodzenia za przemyt, to istotnie, jak wskazuje skarżący, sąd

561 I instancji przyjął, że ustalenia w tym zakresie świadek A. czynił

562 z L. K., nie zmienia to jednak faktu, że oskarżona wraz z mężem podejmowała działania wspólnie z nim i w większości przypadków uczestniczyła

563 w przekazywaniu im pieniędzy za wykonane zadanie.

564 Sąd Okręgowy odniósł się także przekonująco do tych kwestii, do których odwołuje się skarżący a mianowicie do przeznaczenia pieniędzy uzyskanych

565 z przestępstwa i ich spożytkowania m. in. na inwestycję związaną z budową domu oraz na nałóg oskarżonego L. K..

566 Faktem jest, że M. K. w toku całego postępowania kwestionowała swoją winę, tą okoliczność jednak sąd I instancji miał na uwadze oraz przeciwstawił takiej linii obrony spójny i logiczny wywód, oparty na prawidłowej i kompleksowej ocenie wszystkich dowodów w całości a nie jedynie tych, do których odwołuje się obrońca, a w szczególności zeznań L. K. złożonych na rozprawie w dniu

567 21 listopada 2016 r. Drobiazgowa wręcz analiza i ocena wszystkich depozycji tego świadka, dokonana przez sąd merytoryczny, nie budzi żadnych zastrzeżeń.

568 Także zarzut rażącej surowości kary nie mógł być uznany za słuszny, gdyż żadną miarą kary jednostkowe oraz kara łączna, w tym zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, przy takiej skali przestępczego działania jaka została przypisana oskarżonej, za takie być uznane nie mogą.

569 Sąd Okręgowy wziął pod uwagę rolę jaką wypełniła M. K. uznając ją za podrzędną co przyjął w wystarczającym stopniu na jej korzyść.

570 Prawidłowo ustalił okoliczności obciążające i łagodzące, nadając im właściwe znaczenie.

571 Prawidłowo wyważył też wysokość kar o charakterze majątkowym, gdyż zarówno jednostkowo orzeczone grzywny jak i kara łączna grzywny nie stanowią nadmiernej represji zwłaszcza, że to one wraz z orzeczonym również prawidłowo przepadkiem korzyści majątkowej, ograniczonym stosownie do wcześniejszego orzeczenia odnoszącego się do L. K., stanowią główną dolegliwość płynącą

572 ze skazania.

573 Nie podzielając zatem także zarzutów i wspierającej je argumentacji zawartych

574 w powyższej apelacji, sąd odwoławczy nie znalazł i w tym przypadku podstaw

575 do uwzględnienia wniosków przedstawionych przez skarżącego.

576 Mając to wszystko na względzie Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.

577 Kierując się treścią art. 624§1 kpk i uwzględniając sytuację majątkową oskarżonych R. J., K. R. (1), A. B. i M. K. zwolnił ich od kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaś oskarżonego S. M. obciążył ich stosowną częścią.

578 SSA Iwona Hyła SSA Barbara Suchowska SSA Wiesław Kosowski