Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 października 2022 r., II AKa 79/22

wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 października 2022 r., II AKa 79/22

Tekst

1 Sygn. akt: II AKa 79/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 13 października 2022 r.

3 Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący

5 SSA Grzegorz Wątroba (spr.)

6 Sędziowie

7 SA Gwidon Jaworski

8 SA Piotr Pośpiech

9 Protokolant

10 Mateusz Dejas

11 przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach Agnieszki Nowrot-Bainczyk

12 po rozpoznaniu w dniu 13 października 2022 r. sprawy

13 wnioskodawcy S. G.

14 o zadośćuczynienie i odszkodowanie

15 na skutek apelacji pełnomocnika

16 od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach

17 z dnia 3 grudnia 2021 roku, sygn. akt XXI Ko 44/20

18 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 1 podwyższa zasądzone na rzecz wnioskodawcy S. G. zadośćuczynienie do kwoty 45.000,- zł (czterdzieści pięć tysięcy złotych);

19 2. w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

20 3. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) na rzecz wnioskodawcy S. G. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym;

21 4. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

22 SSA Piotr Pośpiech SSA Grzegorz WątrobaSSA Gwidon Jaworski

Uzasadnienie

23 Formularz UK 2

24 Sygnatura akt

25 II AKa 79/22

26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

27 1

28 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

29 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

30 Wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 3 grudnia 2021r. sygn. XXI Ko 44/20

31 1.2. Podmiot wnoszący apelację

32 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☐ oskarżyciel posiłkowy

34 ☐ oskarżyciel prywatny

35 ☐ obrońca

36 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

37 ☒ inny

38 1.3. Granice zaskarżenia

39 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

40 ☒ na korzyść

41 ☐ na niekorzyść

42 ☐ w całości

43 ☒ w części

44 ☐

45 co do winy

46 ☐

47 co do kary

48 ☒

49 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

50 1.1.2. Podniesione zarzuty

51 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

52 ☐

53 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

54 ☒

55 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

56 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

57 ☐

58 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

59 ☐

60 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

61 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

62 ☐

63 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

64 ☐

65 art. 439 k.p.k.

66 ☐

67 brak zarzutów

68 1.4. Wnioski

69 ☒

70 uchylenie

71 ☒

72 zmiana

73 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

74 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

75 1.5. Ustalenie faktów

76 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

77 Lp.

78 Oskarżony

79 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

80 Dowód

81 Numer karty

82 2.1.1.1.

83 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

84 Lp.

85 Oskarżony

86 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

87 Dowód

88 Numer karty

89 2.1.2.1.

90 1.6. Ocena dowodów

91 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

92 Lp. faktu z pkt 2.1.1

93 Dowód

94 Zwięźle o powodach uznania dowodu

95 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

96 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

97 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

98 Dowód

99 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

100 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

101 Lp.

102 Zarzut

103 3.1.

104 Zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 445 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 552 § 1 w zw. z art. 552 § 4 k.p.k. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie niewspółmiernie niskiej kwoty zadośćuczynienia w stosunku do rozmiarów wyrządzonej krzywdy w związku z pozbawieniem S. G. wolności w okresie od 13.12.1981r. do 8.03.1982r.

105 ☐ zasadny

106 ☒ częściowo zasadny

107 ☐ niezasadny

108 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

109 Na wstępie stwierdzić należy, że nie był zasadny zarzut obrazy art. 552 § 1 i 4 k.p.k., ponieważ wnioskodawca swoje roszczenie wywodził z treści art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. z 23 kwietnia 1991 r. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.). Wprawdzie w prowadzonym na podstawie ustawy lutowej postępowaniu o odszkodowanie i zadośćuczynienie mają odpowiednie zastosowanie przepisy rozdziału 58 k.p.k. (art. 8 ust. 3 wym. ustawy), ale wskazywanie jako naruszonego także art. 552 § 1 k.p.k., uznać należy jako niewłaściwe, skoro jego treść jasno wskazuje, że odnosi się on do oskarżonego, który w wyniku wznowienia postępowania został uniewinniony lub skazany na łagodniejszą karę.

110 Natomiast zarzut pełnomocnika wnioskodawcy okazał się częściowo zasadny,

111 w tej części, w jakiej dotyczył naruszenia przepisów prawa cywilnego, a to art. 445 § 1 i 2 k.c.

112 Zgodnie bowiem z treścią art. 445 § 1 i 2 k.c. zadośćuczynienie za doznane krzywdy winno być „odpowiednie". Ustalenie, jaka kwota w konkretnych okolicznościach jest odpowiednia, z istoty należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego. Nie oznacza to, że może to być kwota ustalona dowolnie. Zadośćuczynienie powinno odzwierciedlać rzeczywiście doznaną krzywdę i służyć jej skompensowaniu. Nie może mieć symbolicznego charakteru, a jednocześnie nie może być wygórowane.

113 Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie i okoliczności mające wpływ na rozmiar krzywdy jakiej doznał wnioskodawca. Ustalając jednak wysokość zadośćuczynienia w kwocie 30.000 złotych nie nadał odpowiedniej wagi poczynionym ustaleniom i w konsekwencji zasądzone zadośćuczynienie za okres pozbawienia wolności od 13 grudnia 1981r. do 8 marca 1982r. było rażąco niewspółmiernie niskie. Trzeba podkreślić, że Sąd I instancji dysponował ograniczonym materiałem dowodowym i w zakresie dotyczącym rozmiarów krzywdy i cierpienia, jakich doznał S. G. opierał się przede wszystkim na jego depozycji. Dowód ten nie był kwestionowany przez żadną ze stron postępowania. Sąd Apelacyjny oparł się więc na prawidłowych ustaleniach faktycznych Sądu Okręgowego, nadając jednak poszczególnym ustaleniom inne znaczenie. W ocenie Sądu Apelacyjnego w sprawie występowały jednak dodatkowe – oprócz tych zwyczajowo związanych z rozłąką z rodziną itd. okoliczności dotyczące stanu zdrowia internowanego, które zostały dostrzeżone przez Sąd I instancji, ale którym nie nadano właściwej wagi. Przede wszystkim w okresie pozbawienia wnioskodawcy wolności cierpiał on na chorobę układu pokarmowego, co potwierdzili również badający go wówczas lekarze. Ta sytuacja powodowała u wnioskodawcy wyjątkowe cierpienie psychiczne i potęgowała poczucie krzywdy. Cierpienie z powodu niemożności korzystania z właściwej opieki zdrowotnej towarzyszyło S. G. przez cały czas internowania.

114 W ocenie Sądu Apelacyjnego wszystkie te niekwestionowane okoliczności pobytu S. G. w izolacji wskazują, że absolutnie konieczne było podwyższenie zasądzonej kwoty zadośćuczynienia. W ocenie Sądu Apelacyjnego odpowiednią do skali cierpień S. G. jest łączna kwota zadośćuczynienia w wysokości 45.000 złotych. Zadośćuczynienie ma być bowiem "odpowiednie", przy czym ustalenie jaka kwota w konkretnych okolicznościach jest "odpowiednia" należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2010 r., II KK 196/10; z dnia 27 czerwca 2019 r., V KK 276/19; wyrok z dnia 7 czerwca 2018 r., II KK 433/17). W postępowaniu odwoławczym rozważenie zarzutu niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia, tj. kwoty "nieodpowiedniej", sprowadza się do kontroli, czy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza, względnie akceptuje naruszenie przez sąd I instancji zasad ustalania tego zadośćuczynienia, przez co zostało ono określone na poziomie wręcz symbolicznym albo - wręcz przeciwnie - prowadzi do oczywistego bezzasadnego wzbogacenia beneficjenta tego świadczenia. W szczególności chodzi o zbadanie, czy przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną niesłusznym pozbawieniem wolności zostały wzięte pod uwagę wszystkie ustalone w sprawie okoliczności rzutujące na określenie rozmiaru krzywdy wyrządzonej osobie pozbawionej wolności (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2011 r., IV KK 137/11; postanowienie z dnia 5 listopada 2013 r., III KK 200/113).

115 Rację więc częściowo należało przyznać skarżącej, która zarzuciła nieuwzględnienie w należytym stopniu wszystkich istotnych okoliczności, mających wpływ na określenie rozmiaru krzywd doznanych przez S. G., co przełożyło się na zasądzenie zbyt niskiej kwoty tytułem należnego zadośćuczynienia. Niemniej żądana w środku odwoławczym z tego tytułu kwota 70.000 zł jawiła się jako nazbyt wygórowana. Sąd Apelacyjny z tego też powodu zmienił zaskarżony wyrok, podwyższając przyznane zadośćuczynienie o kwotę 15.000 zł - łącznie do kwoty 45.000 zł.

116 Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie wniosek pełnomocnika wnioskodawcy w zakresie zadośćuczynienia w dodatkowej kwocie 70.000 zł, albowiem określenie wysokości zadośćuczynienia za doznaną na skutek internowania krzywdę, musi się opierać na rzetelnych i możliwie w pełni zobiektywizowanych przesłankach., gdyż subiektywne odczucie wnioskodawcy stopnia pokrzywdzenia nie może przełamać kryteriów obiektywnych, które, po korekcie wyroku przez sąd odwoławczy, trafnie zostały w sprawie niniejszej zastosowane. Po zmianie zaskarżonego wyroku przez sąd II instancji zasądzone zadośćuczynienie nie ma z pewnością charakteru symbolicznego.

117 Nie odbiega też od realnie ocenianej dolegliwości pozbawienia wolności wnioskodawcy i wysokości uwzględnianych roszczeń w podobnego typu sprawach.

118 Charakter i nasilenie represji, których ofiarą padł wnioskodawca - jakkolwiek

119 w jego subiektywnej ocenie i odczuciach bardzo wysokie - realnie nie przekracza typowych (oczywiście w umownym tego słowa znaczeniu) okoliczności, występujących w innych tego typu sprawach rozpoznawanych przez Sąd Apelacyjny, a większy stopnień krzywdy doznanej przez S. G. wynika z jego stanu zdrowia

120 w czasie internowania, co w wystarczającym stopniu zostało uwzględnione przez podwyższenie kwoty zadośćuczynienia na etapie postępowania odwoławczego.

121 Wniosek

122 Wniosek o zasądzenie dodatkowo kwoty 70.000,- zł tytułem zadośćuczynienia

123 ☐ zasadny

124 ☒ częściowo zasadny

125 ☐ niezasadny

126 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

127 Sąd Apelacyjny uznał wniosek za częściowo zasadny, podwyższając kwotę zadośćuczynienia z 30.000 złotych do 45.000 złotych, a więc o 15.000 złotych.

128 Powody, dla których uznał wniosek pełnomocnika wnioskodawcy za częściowo zasadny zostały już przedstawione we wcześniejszej części uzasadnienia.

129 Ponadto Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że kwota zadośćuczynienia musi przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną, a jednocześnie nie być nadmierną

130 w stosunku do doznanych krzywd. Przy czym zdaniem Sądu Apelacyjnego przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia należy mieć także na uwadze tzw. przeciętną stopę życiową społeczeństwa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt III KK 252/14, publ. KZS 2015 Nr 6, poz. 56), gdyż wysokość zadośćuczynienia, z jednej strony, powinna służyć złagodzeniu doznanej krzywdy,

131 a z drugiej, nie może być źródłem nieuzasadnionego wzbogacenia.

132 Zdaniem Sądu Apelacyjnego, odpowiednie do długości internowania, skali jego cierpień psychicznych oraz niedogodności i uciążliwości związanych z samym faktem pozbawienia wolności, jest zadośćuczynienie w kwocie łącznej 45.000 złotych. Tak zasądzone zadośćuczynienie oczywiście nie jest w stanie zrównoważyć skali cierpień jakich doznał wnioskodawca, ale stanowi godną, odczuwalną ekonomicznie rekompensatę i jest odpowiednie w rozumieniu art. 445 § 1 k.c.. Przy czym w ocenie Sądu Apelacyjnego nie stanowi wartości, która odbiegałaby w znaczący sposób od aktualnego poziomu życia społeczeństwa.

133 Żądanie zadośćuczynienia przewyższającego zasądzoną kwotę było wygórowane i nie znajdowało podstaw w realiach rozpoznawanej sprawy.

134 3.2.

135 Zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 361 § 1 k.c. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991r. tzw. ustawy lutowej, w zakresie oddalenia wniosku o odszkodowanie

136 ☐ zasadny

137 ☐ częściowo zasadny

138 ☒ niezasadny

139 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

140 Zarzut podniesiony przez pełnomocnika, a dotyczący obrazy prawa materialnego był chybiony, gdyż Sąd I instancji może dopuścić się takiej obrazy, gdy nie zastosował przepisu, co do którego miał taki obowiązek lub zastosował go niewłaściwie. Tymczasem stanowisko Sądu Okręgowego, poparte argumentacją przedstawioną

141 w pisemnych motywach wyroku, miało charakter ocenny i mogłoby wyłącznie podlegać zarzutom z zakresu niewłaściwości takich ocen w wyniku obrazy przepisów procesowych lub błędu w ustaleniach faktycznych, ale takich uchybień Sąd I instancji również się nie dopuścił. Sąd I instancji trafnie bowiem wskazał przesłanki i zasady odpowiedzialności Skarbu Państwa za internowanie wnioskodawcy S. G..

142 Sąd Apelacyjny nie podzielił więc zarzutu apelacyjnego podniesionego przez pełnomocnika wnioskodawcy. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że w toku przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie procesu, nie wykazano, że S. G. poniósł szkodę wynikającą z obniżenia jego dochodów, która miałaby adekwatny, bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy z faktem jego internowania

143 w okresie od 13 grudnia 1981 r. do 8 marca 1982 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego takie stanowisko Sądu Okręgowego było całkowicie uzasadnione.

144 Przedmiotem odszkodowania mogą być jedynie te szkody, które są następstwem wydania lub wykonania wyroku (ewentualnie innego orzeczenia lub decyzji o internowaniu). W orzecznictwie jednocześnie konsekwentnie wskazuje się, że odszkodowanie na podstawie wymienionego wyżej przepisu przysługuje jedynie za te szkody, które pozostają w bezpośrednim i adekwatnym związku przyczynowym z wydaniem lub wykonaniem wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2014 r., VKK 52/14, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r., II AKa 300/2018, czy wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2015 r., II AKa 23/15). Regulacja ta zatem ogranicza możliwość zasądzenia na podstawie art. 8 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyłącznie do skutków wydania lub wykonania orzeczenia albo decyzji. W konsekwencji brak jest podstaw do zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za inne, nawet niewątpliwe, przejawy represji lub inne zdarzenia, ale bezpośrednio niezwiązane z wydaniem lub wykonaniem orzeczenia lub decyzji.

145 Przeprowadzone przez Sąd Okręgowy postępowanie przekonało wnioskodawcę i pełnomocnika o niesłuszności żądania z tytułu istnienia adekwatnego związku przyczynowego, w rozumieniu art. 361 § 1 k.c., między wykonaniem wobec S. G. decyzji o internowaniu, a ewentualnym poniesieniem przez niego szkody wynikającej ze zmniejszenia dochodów w okresie od chwili internowania do czasu operacji, jaką wnioskodawca przebył w 1986r. Słusznie bowiem Sąd Okręgowy wskazał, że przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991r. wiąże odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa wyłącznie z wykonaniem (w tym wypadku) decyzji o internowaniu, nie zaś z innymi przejawami represji za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Natomiast słusznie Sąd meriti ustalił, że wynagrodzenie należne wnioskodawcy za czas internowania zostało wypłacone.

146 Skarżąca pełnomocnik nie zanegowała także ustalenia Sądu meriti, że jeszcze przed internowaniem wnioskodawca leczył się na chorobę wrzodową. Tym samym na pełną aprobatę zasługuje stanowisko Sądu Okręgowego, że sam fakt zachorowania wnioskodawcy nie był następstwem jego internowania, skoro nastąpiło wcześniej, a nadto na skutek własnej decyzji wnioskodawcy, która była jego świadomym wyborem, nie poddał się stosownym zabiegom lub operacji, bezpośrednio po zwolnieniu go w dniu 8 marca 1982r. Miał więc rację Sąd I instancji przyjmując, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, iż przejście Wnioskodawcy na rentę z powodu stanu zdrowia, miało adekwatny, bezpośredni związek przyczynowy z internowaniem, skoro po dniu 8 marca 1982r. jeszcze kilka lat normalnie pracował, w zasadzie na swoim dotychczasowym stanowisku pracy lub na stanowisku podobnym, jak przed internowaniem. Prawidłowo Sąd Okręgowy ocenił też wydaną w tej sprawie opinię sądowo-lekarską, słusznie kwestionując wnioski końcowe biegłego, z uwagi na niekompletność dokumentacji medycznej, na której opierał się biegły.

147 Sąd Apelacyjny w pełni podziela więc stanowisko Sądu I instancji wyrażone w treści zaskarżonego wyroku i nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu wywodów Sądu Okręgowego, odsyłając strony do uwag zawartych w jego pisemnych motywach (na stronach 13-15), które są szczegółowe i trafne, zyskując tym samym pełną aprobatę Sądu ad quem.

148 Wniosek

149 Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie odszkodowania i przekazanie sprawy w tej części sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

150 ☐ zasadny

151 ☐ częściowo zasadny

152 ☒ niezasadny

153 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

154 Z uwagi na niezasadność zarzutu skarżącej, wniosek nie mógł być uwzględniony.

155 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

156 4.1.

157 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

158 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

159 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

160 5.1.1.

161 Przedmiot utrzymania w mocy

162 W części nie objętej zmianą dokonaną przez Sąd II instancji, zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

163 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

164 Zarzut skarżącej w części dotyczącej oddalenia wniosku o odszkodowanie nie był zasadny z przyczyn, które wskazano powyżej,

165 Brak przesłanek z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz brak konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu w całości.

166 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

167 5.2.1.

168 Przedmiot i zakres zmiany

169 Wyrok w zaskarżonej części zmieniono poprzez podwyższenie zasądzonej na rzecz wnioskodawcy kwoty zadośćuczynienia do 45.000,- zł.

170 Zwięźle o powodach zmiany

171 Z przyczyn wskazanych wyżej w sekcji 3.1 należało częściowo zmienić zaskarżony wyrok.

172 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

173 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

174 5.3.1.1.1.

175 ☐ art. 439 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia

177 5.3.1.2.1.

178 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

179 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

180 Zwięźle o powodach uchylenia

181 5.3.1.3.1.

182 Konieczność umorzenia postępowania

183 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

184 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

185 5.3.1.4.1.

186 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

187 Zwięźle o powodach uchylenia

188 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

189 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

190 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

191 Przytoczyć okoliczności

192 6. Koszty Procesu

193 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

194 Przytoczyć okoliczności

195 pkt 3

196 Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy S. G. kwotę 240,- zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Zgodnie z art. 554 § 4 k.p.k. „w razie uwzględnienia roszczeń choćby w części wnioskodawcy przysługuje od Skarbu Państwa zwrot uzasadnionych wydatków, w tym z tytułu ustanowienia jednego pełnomocnika". Przyznanie przez sąd I instancji zadośćuczynienia,

197 a także zmiana wyroku przez sąd II instancji, poprzez podwyższenie zasądzonej kwoty, w wyniku częściowego uwzględnienia apelacji pełnomocnika, nakazywało zasądzić na rzecz S. G. taką należność.

198 pkt 4

199 Kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa, orzekając zgodnie z przepisem art. 13 ustawy z dnia 23 lutego 1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

200 7. PODPIS

201 SSA Piotr Pośpiech SSA Grzegorz Wątroba SSA Gwidon Jaworski

202 1.11. Granice zaskarżenia

203 Kolejny numer załącznika

204 1

205 Podmiot wnoszący apelację

206 Pełnomocnik Wnioskodawcy

207 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

208 Wyrok w części oddalającej roszczenie

209 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

210 ☒ na korzyść

211 ☐ na niekorzyść

212 ☐ w całości

213 ☒ w części

214 ☐

215 co do winy

216 ☐

217 co do kary

218 ☒

219 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

220 1.3.2. Podniesione zarzuty

221 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

222 ☐

223 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

224 ☒

225 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

226 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

227 ☐

228 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

229 ☐

230 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

231 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

232 ☐

233 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

234 ☐

235 art. 439 k.p.k.

236 ☐

237 brak zarzutów

238 1.4. Wnioski

239 ☒

240 uchylenie

241 ☒

242 zmiana