Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2010 r., II SA/Sz 1231/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2010 r., II SA/Sz 1231/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku oddala skargę

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia

3 [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia H. S. na postanowienie Starosty K. z dnia [...]r. o przekazaniu na podstawie art. 65 Kpa Wojewodzie wniosku skarżącej

4 o wszczęcie z urzędu stosownego postępowania naprawczego w odniesieniu do ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia [...] r.,nr [...] o pozwoleniu na przebudowę istniejącej obory na cele mieszkalne związane z agroturystyką na działce nr [...] w D., przeniesionej na nią decyzją tego organu z dnia [...]r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

5 Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ wskazał, że skarżąca wystąpiła do Starosty K. z żądaniem wszczęcia z urzędu stosownego postępowania naprawczego w odniesieniu do opisanej ostatecznej decyzji Starosty w części dotyczącej usunięcia z niej obowiązku nałożonego w pkt 5, tj. uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

6 Organ I instancji stwierdził, że nie jest właściwy w tej sprawie, ponieważ weryfikacja ostatecznej decyzji może odbyć się tylko w trybie art. 156 Kpa, czyli stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej pkt 5 i na podstawie art. 65 Kpa przekazał ją Wojewodzie jako organowi wyższego stopnia. Zgodnie z art. 157 § 1 Kpa, to w kompetencji tego organu są sprawy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

7 Powyższe zakwestionowała H. S., której zdaniem Starosta K. bezpodstawnie przesłał sprawę do Wojewody Z.

8 W ocenie Kolegium zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

9 Zgodnie z art. 65 Kpa jeżeli organ do którego wniesiono podanie, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie w drodze postanowienia przekazać ten wniosek do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnioskodawcę.

10 Treścią żądania skarżącej jest weryfikacja ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w części dotyczącej nałożonego w niej obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie, mimo, iż z przepisów określonych w art. 54 i 55 ustawy Prawo budowlane wynika, że dla tego typu przebudowy budynku pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane.

11 Weryfikacja ostatecznych decyzji może odbywać się tylko w postępowaniu nadzwyczajnym, czyli wznowieniowym w oparciu o art. 145 § 1 Kpa, bądź postępowaniu nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 Kpa. W postępowaniu wznowieniowym organem właściwym jest organ, który wydał decyzję , czyli Starosta K. (art. 148 § 1 Kpa), natomiast w postępowaniu nieważnościowym organem właściwym jest organ wyższego stopnia w stosunku do Starosty K., czyli Wojewoda (art. 157 § 1 Kpa).

12 W rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, czyli stwierdzenie nieważności z tytułu rażącego naruszenia prawa (art. 54 i 55 Prawa budowlanego), zatem w ocenie Kolegium Starosta prawidłowo przekazał żądanie H. S. Wojewodzie .

13 Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem H. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , wnosząc o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającego je postanowienia Starosty K.

14 Postanowieniu Kolegium zarzuciła pominięcie celowościowej dyrektywy art. 138 w związku z art. 6, 7 i 8 Kpa, naruszenie przepisów o właściwości art. 20 w związku z art. 65 § 1 Kpa w zestawieniu z art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane, utrwalenie dokonanego przez organ I instancji uchylenia się od ciążącego na nim ustawowego obowiązku o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 kpa, złamanie konstytucyjnej zasady państwa prawa, tj. art. 7 w związku z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

15 Postanowieniu Starosty K. skarżąca zarzuciła pominięcie

16 w czynnościach organu przedmiotu wniesionego żądania, a tym samym uchylenie się od dyspozycji art. 61 § 1 Kpa, uchylenie się od dyspozycji art. 162 § 1 pkt 1 Kpa, niedostosowanie się do dyrektywy normy prawnej wynikającej z art. 6, 7, 8 i art. 12 oraz 35 Kpa, odrzucenie dyspozycji art. 19 Kpa i błędne zastosowanie art. 65 § 1 Kpa.

17 Uzasadniając swoje stanowisko H. S. wskazała, że w piśmie z dnia [...] r. zawarła jedynie pytanie, dotyczące związania organu dyspozycją art. 84b ust. 3 Prawa budowlanego, a nie wniosek o stwierdzenie nieważności. Pismem z dnia [...] r. otrzymała odpowiedź organu, jednakże w jej następstwie zabrakło wszczęcia stosownego postępowania wygaszającego, które – co do zasady – następuje z urzędu. Wobec powyższego wystosowała do Starosty pismo z żądaniem wszczęcia postępowania wygaszającego. W świetle powyższego w ocenie skarżącej Kolegium wydało swoje rozstrzygnięcie bez zapoznania się z jej pismami, bowiem treścią pierwszego pisma jest tylko i wyłącznie pytanie, a drugiego żądanie wszczęcia z urzędu postępowania wygaszającego. W zażaleniu natomiast skarżąca wywodziła brak możliwości wydania nadzwyczajnego orzeczenia kasacyjnego, zatem z jego treści jednoznacznie wynikało, że nie jest ona zainteresowana unieważnieniem. Utrwalenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanu, nierozpatrzenia sprawy wygaszenia, jak również wywołania przed Wojewodą sprawy unieważnienia, które nie pokrywa się z wolą skarżącej, jest działaniem bezprawnym, godzącym w określone w Konstytucji RP zasady zaufania i praworządności.

18 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

19 Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

20 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności jego wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270

21 z późn. zm.).

22 Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga dotyczy postanowienia przekazującego organowi podanie zgodnie z właściwością na podstawie art. 65 § 1 Kpa. Zarzuty podnoszone w skardze dotyczą nieprawidłowości przekazania sprawy przez Starostę K. Wojewodzie jako organowi wyższego stopnia.

23 Po wniesieniu przez osobę fizyczną żądania wszczęcia określonego postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej winien dokonać oceny formalnej i procesowej wniesionego podania. Zgodnie z art. 19 Kpa jednym

24 z podstawowych obowiązków organu administracji publicznej, który ma załatwić określoną sprawę, jest ustalenie zakresu swojej właściwości, w tym właściwości rzeczowej. Jeśli organ administracji, do którego skierowano podanie, nie dysponuje zdolnością prawną do załatwienia sprawy stanowiącej jego przedmiot, nie może skutecznie wszcząć i prowadzić postępowania.

25 Prawidłową formą uznania się przez organ administracji publicznej za niewłaściwy do załatwienia sprawy jest wydanie postanowienia o przekazaniu wniosku organowi właściwemu (art. 65 Kpa).

26 Z akt sprawy wynika, iż skarżąca wystąpiła do Starosty K.

27 z żądaniem wszczęcia z urzędu stosownego postępowania naprawczego w odniesieniu do ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia [...] r.,

28 nr [...] o pozwoleniu na przebudowę istniejącej obory na cele mieszkalne ( pokoje gościnne) związane z agroturystyką na działce nr [...]

29 w D., przeniesionej na nią decyzją tego samego organu z dnia [...] r.

30 Starosta K. stwierdził, że nie jest właściwy w przedmiotowej sprawie, ponieważ weryfikacja ostatecznej decyzji może nastąpić tylko w trybie art. 156 Kpa

31 tj. stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej pkt 5 i stosownie do powyższego na podstawie art. 65 Kpa przekazał ją Wojewodzie, ponieważ zgodnie z art. 157 § 1 Kpa w kompetencji tego organu są sprawy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

32 W ocenie Sądu stanowisko organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, iż właściwy do rozpoznania sprawy skarżącej jest Wojewoda jest w pełni uzasadnione, natomiast zarzuty podnoszone przez H. S. nie zasługują na uwzględnienie.

33 Organy prawidłowo ustaliły, że treścią żądania skarżącej jest weryfikacja ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w części dotyczącej nałożonego w niej obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie, pomimo, że

34 z przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego wynika, że dla tego typu przebudowy budynku pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane.

35 Zatem w tak ustalonym stanie prawnym i faktycznym zastosowanie ma przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tj. stwierdzenie nieważności z tytułu rażącego naruszenia prawa (art. 54 i 55ustawy Prawo budowlane), a co za tym idzie prawidłowo Starosta K. na podstawie art. 65 Kpa przekazał sprawę Wojewodzie . Tym samym za prawidłowe i odpowiadające prawu należy ocenić zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego .

36 W tym stanie rzeczy orzec należało o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.