Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2013 r., II SA/Kr 1374/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2013 r., II SA/Kr 1374/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Waldemar Michaldo Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego W. F. kwotę 200 zł ( słownie: dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia 14 grudnia 2007 r. ([...] ) na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1, 3, 4, 6 i 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) uchwały [...] Rady Miasta K. z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] " (Dz. Urz. Woj. [...] ), art. 104 kpa Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu w stosunku do W.F. - zbywcy udziału wynoszącego 1/6 części nieruchomości gruntowej położonej w K. , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,0881 ha obr. [...] jedn. ewid. P. , objętej w dniu sprzedaży KW nr [...] jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości 8 473,45 zł.

3 Decyzją z dnia 28 kwietnia 2008 r. [...] ) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 37 ust. 1, 3, 4 oraz 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.), § 4 ust. 4, § 50 ust. 103 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., nr 207, poz. 2109 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

4 Decyzją z dnia 27 czerwca 2008 r. ([...] ) na podstawie art. 149 § 3 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wznowienia postępowania w spawie zakończonej decyzją z dnia 28 kwietnia 2008 r.

5 Decyzją z dnia 9 czerwca 2009 r. ([...] ) na podstawie art. 127 § 3, art. 149 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27 czerwca 2008 r. i wznowiło postępowanie zakończone decyzją z dnia 28 kwietnia 2008 r. ([...] ).

6 Decyzją z dnia 16 stycznia 2013 r. ([...] ) na podstawie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 98 § 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. umorzyło postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 28 kwietnia 2008 r.

7 Pismem z dnia 12 marca 2013 r. W.F. wniósł na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2008 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 14 grudnia 2007 r. wydanej "na podstawie nieważnego art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w świetle art. 2 i art. 32 Konstytucji RP".

8 Dodał, że zastosowanie zasady wyceny nieruchomości na potrzeby określenia i naliczenia wysokości tzw. renty planistycznej w skarżonej decyzji są niezgodne z Konstytucją RP. W sprawie o sygn. akt P 58/08 z dnia 9 lutego 2010 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem, że art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 ustawy jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji.

9 Decyzją z dnia 11 czerwca 2013 r. [...] ) na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 158 § 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 28 kwietnia 2008 r. znak [...] .

10 Wskazał organ, że jakkolwiek W.F. domaga się stwierdzenia nieważności decyzji, to żądanie swe opiera na przesłance właściwej dla wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 a § 1 kpa. Podnosi bowiem, że decyzja została wydana w oparciu o przepis aktu normatywnego, co do którego Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją. Argumentacja przedstawiona we wniosku nie stanowi podstawy do żądania stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przesłanki wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. SKO dodało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie prawa administracyjnego dominuje pogląd wykluczający stosowanie instytucji nieważności decyzji w przypadku zakwestionowania przez Trybunał Konstytucyjny aktu normatywnego, na którego podstawie została ona wydana (por. II SA 1035/00). Organ orzekający nie dopatrzył się natomiast innej wadliwości decyzji stanowiącej rażące naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

11 W dniu 8 lipca 2013 r. W. F. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy "z powodu ujawnionych nowych okoliczności" tj. decyzji Prezydenta Miasta K. [...] ) z dnia 31 grudnia 2012 r. orzekającej o umorzeniu postępowania wszczętego z urzędu w stosunku do E.Ł. w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty, tzw. renty planistycznej. W uzasadnieniu tej decyzji (dotyczącej udziału w tej samej nieruchomości, której dotyczy niniejsze postępowanie) stwierdzono, że wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie spowodowało wzrostu wartości działki nr [...] położonej w K. obr [...]

12 Decyzją z dnia 26 sierpnia 2013 r. ([...] ) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , w wyniku ponownego rozpoznania sprawy odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 czerwca 2013 r. [...] .

13 Organ odwoławczy podał, że przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji jest zbadanie, czy podlegająca kontroli decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wynikającej z art. 16 § 1 kpa może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający (por. II SA 581/83, IV SA 1889/97, IV SA 1380/97).

14 Dodał, że badając przedmiotową decyzję nie dostrzeżono by miała do niej zastosowanie któraś z przesłanek wymienionych w art. 156 kpa. Wedle organu odwoławczego potwierdza to także oparcie żądania stwierdzenia nieważności na przesłance właściwej dla wznowienia postępowania. Wniosek strony wskazywał bowiem podstawę stwierdzenia nieważności wynikającą z art. 145 a § 1 kpa. Fakt, iż w roku 2010 Trybunał Konstytucyjny uznał niezgodność z Konstytucją art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być traktowany jako okoliczność stanowiącą przesłankę do stwierdzenia nieważności. Również nie może mieć zastosowania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przesłanka wskazana przez stronę we wniosku z dnia 8 lipca 2013 r. – czyli wydanie przez Prezydenta Miasta K. decyzji z dnia 31 grudnia 2012 r. o umorzeniu w stosunku do E.Ł. postępowania w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przesłanka ta umożliwia bowiem wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa

15 Na powyższą decyzję W.F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Strona skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania i podała co następuje:

16 Zastosowanie zasady wyceny nieruchomości na potrzeby określenia i naliczenia wysokości tzw. renty planistycznej w skarżonych decyzjach są niezgodne z Konstytucją RP. Sytuacja właścicieli nieruchomości położonych na obszarach, gdzie na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nowe plany uchwalono po wygaśnięciu starych różni się od sytuacji innych właścicieli nieruchomości położonych na obszarach, w których nowe plany zastąpiły stare w trakcie ich obowiązywania. Brak aktywności gminy w uchwalaniu lub zmianie miejscowego planu przy jednoczesnym pobraniu opłaty w sytuacji, gdy nowo uchwalony plan nie zmienił w istocie przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowywania prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania, podmiotów.

17 Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt P 58/08 z dnia 9 lutego 2010 r. orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji. Kwestionowany przepis jest niezgodny z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa. Ponadto pogorszenie położenia prawnego właścicieli, użytkowników wieczystych - zbywców determinowane przyczynami całkowicie od nich niezależnymi jest sprzeczne z zasadami sprawiedliwości społecznej (por. II SA/Kr 413/10).

18 W decyzji z dnia 31 grudnia 2012 r. ([...] ) orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia tzw. renty planistycznej w stosunku do zbywcy udziału wynoszącego ¼ cz. w działce nr [...] obr. [...] o pow. 0,0881 ha (czyli w tej samej nieruchomości co skarżący) nie stwierdzono wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości, co przesądziło o bezprzedmiotowości naliczania tzw. renty planistycznej. Wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (P 58/08), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 listopada 2010 r. (II SA/Kr 413/10) oraz decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 2012 r. ( [...] ) wnieśli o stwierdzenie nieważności Decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 grudnia 2007 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

19 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

20 Dodał, że do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny w/w wyroku przy ustalaniu rent planistycznych obowiązywały nieco inne przepisy. Istniał bowiem funkcjonujący obecnie w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 87 ust. 3a, zaś w rozporządzeniu Rady Ministrów dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatów szacunkowych, istniał jego § 50. Przepisy te determinowały sposób wyceny nieruchomości i wskazywały w jakich sytuacjach należy nieruchomość szacować. W nakazywały odnosić się do wartości gruntu, jaką posiadał on zgodnie z przeznaczeniem wg. wygasłego z dniem 31.12.2003r. planu. Sytuacja istotnie zmieniła się po wyroku Trybunał Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., który stwierdził niekonstytucyjność art. 37 upzp. Konsekwencją tego było dodanie do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 87 ust. 3a, który nakazywał w sytuacji zaistnienia tzw. luki planistycznej, czyli istnienia po wygaśnięciu w dniu 31 grudnia 2003 r. planu zagospodarowania przestrzennego okresu gdy nie obowiązywał na danym terenie żaden plan i gdy dopiero po pewnej przerwie zapadła uchwała o nowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dokonania szacowania gruntu w trzech stanach, tj. według przeznaczenia starym, wygasłym planie, wg przeznaczenia gdy żaden plan nie obowiązywał, według przeznaczenia w nowym planie. Koniecznym było więc stwierdzenie, które z ustalonych trzech wartości nieruchomości należy porównać, by stwierdzić ile wynosi wzrost wartości nieruchomości. Jeśli istotnie przeznaczenie nieruchomości w wygasłym planie takie samo jak to przewiduje nowo uchwalony plan, wówczas nie można twierdzić, że w związku z wejściem w życie nowego planu wartość nieruchomości wzrosła.

21 Podał organ, że art. 145 a § 1 i § 2 kpa otwiera drogę do wznowienia postępowania jeśli Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umowa międzynarodową lub ustawą na podstawie którego została decyzja. W takiej sytuacji można wnieść wniosek w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału. Skarżąca w przewidzianym terminie nie skorzystała z rej możliwości. Oparcie zaś żądania stwierdzenia nieważności decyzji na ww. przesłance z art. 145 a kpa nie że być skuteczne. Również kolejna przyczyna podawana przez skarżącą może skutkować tylko wznowieniem postępowania.

22 Jedynie na marginesie wyjaśnił organ, że decyzja dotycząca opłaty planistycznej skierowana do E.Ł. zapadła w odmiennym stanie faktycznym już po wydaniu ww. wyroku przez Trybunał Konstytucyjny.

23 W piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2013 r. skarżący ponownie zarzucił zarzucenie "zaniechania wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5, 8 kpa pomimo ujawnienia nowych okoliczności w postaci nowego dowodu tj. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 2012 r. ([...] )" orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty tzw. renty planistycznej , a skierowanej do E.Ł. .

24 Podniósł, że nie jest prawdą, iż ww. decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 2012 r. zapadła w odmiennym stanie faktycznym. Decyzja ta dotyczyła bowiem decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 grudnia 2007 r. uchylonej następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 listopada 2010 r. (II Sa/Kr 413/10). Dodali, że wskazane okoliczności stanowią podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 i 8 kpa.

25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

26 Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną ich podstawą prawną w skardze. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

27 Zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, albowiem została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

28 W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że: decyzją z dnia 26 sierpnia 2013 r. znak. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , w wyniku ponownego rozpoznania sprawy odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 czerwca 2013 r. [...] , którą to decyzją przedmiotowe Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności wydanej przez siebie decyzji z dnia 28 kwietnia 2008 r. znak [...]

29 Jak wynika z treści komparycji decyzji z dnia 26 sierpnia 2013 r. znak.[...] członkiem składu Kolegium, który wydał przedmiotowe rozstrzygnięcie była m.in. W. K.-B., .

30 Równocześnie analiza akt sprawy wskazuje , iż W.K.-B. była także członkiem składu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , który wydał kontrolowaną w ramach postępowania nadzwyczajnego decyzję z dnia 28 kwietnia 2008 r. znak [...] . Rozstrzygnięcie sprawy sprowadza się zatem do odpowiedzi czy ww. członek składu SKO powinien w takiej sytuacji procesowej podlegać wyłączeniu. W tym celu należy podkreślić, iż instytucja wyłączenia ma podstawowe znaczenie dla gwarancji prawnych prawidłowości decyzji administracyjnych oraz jest elementem sprawiedliwości społecznej. Elementem standardu sprawiedliwej procedury w postępowaniu przed organami władzy publicznej, w szczególności przed organami powołanymi w celu rozstrzygania o sytuacji prawnej jednostki, jest konieczność zapewnienia szeroko rozumianej niezależności tych organów.

31 Jedną z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika i członka organu kolegialnego od udziału w postępowaniu jest okoliczność, że brał on udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.). Ratio legis tego przepisu było uniknięcie sytuacji, w której pracownik raz już uczestniczący w czynnościach postępowania administracyjnego i mający przez to ugruntowany pogląd na stan faktyczny sprawy (jeżeli brał udział wyłącznie w postępowaniu dowodowym), czy też na sposób rozstrzygnięcia sprawy (gdy wydawał decyzję z upoważnienia organu), byłby niejako determinowany przez swoje wcześniejsze doświadczenia związane z udziałem w postępowaniu (W. Chróścielewski: glosa do uchwały NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 2/06, ZNSA 2007, nr 3, s. 137).

32 Osobiste zainteresowanie pracownika określonym sposobem załatwienia sprawy stwarza niebezpieczeństwo stronniczego, sprzecznego z celem postępowania rozstrzygnięcia, nieopartego na obiektywnej ocenie sprawy (por. wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r. II OPS 2/09, ONSAiWSA 2009/4/60).

33 Znajdujący w niniejszej sprawie zastosowanie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, iż pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

34 Istnienie podstaw wyłączenia członków organu kolegialnego od orzekania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, jeżeli członkowie ci orzekali w trybie zwykłym w tej sprawie nie wywołuje rozbieżności w orzecznictwie oraz doktrynie.

35 Zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych wykładnia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dokonana w zgodzie z art. 7 i art. 8 k.p.a. wymaga, aby pod pojęciem "sprawy w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" rozumieć również sytuację, w której członek organu kolegialnego kontroluje w trybie rozpoznawania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, prawidłowość wydanej z jego udziałem decyzji w postępowaniu zwyczajnym. Kontrola decyzji w trybach nadzwyczajnych ograniczona jest do określonych przesłanek, jednak zasada praworządności wymaga, aby tej oceny dokonał bezstronny organ. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12.01.2012 sygn. akt I SA/Rz 758/11 publ. LEX nr 1107549., wyrok WSA w Warszawie z dnia 4.11.2011r. sygn. akt IV SA/Wa 1489/11, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 469/11- wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są również w bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl)

36 Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, iż biorąca udział w wydaniu decyzji z dnia 26 sierpnia 2013 r. znak. [...] członek SKO w K. W.K.-B. była z mocy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wyłączona od orzekania w sprawie, albowiem wydając przedmiotową decyzję dokonywała ona kontroli w trybie art. 156 §1 w zw. z art.157 §1 k.p.a. decyzji wydanej także ze swoim udziałem tj. decyzji z dnia 28 kwietnia 2008 r. znak [...] .

37 W myśl art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a.

38 Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w sytuacji wystąpienia jednej z przesłanek wznowieniowych, określonych w przepisach ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie.

39 W sprawie niniejszej wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, co skutkowało wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Na obecnym etapie Sąd nie mógł rozpatrzyć merytorycznych zarzutów skargi, bowiem rozstrzygnięcie zostało podyktowane wyłącznie względami procesowymi.

40 Rozpoznając sprawę ponownie organ winien mieć na uwadze, iż w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie mogą brać udziału osoby, które wydały decyzję będącą przedmiotem tego postępowania.

41 Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

42 O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.