Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2012 r., I SA/Gd 761/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2012 r., I SA/Gd 761/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt [...] w przedmiocie określenia A S.A. z siedzibą w W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 rok oddala skargę.

Uzasadnienie

2 W dniu 21 stycznia 2005 r. A S.A. z siedzibą w G. złożyła deklarację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2005.

3 Decyzją z dnia 9 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta określił Spółce inną niż deklarowana wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005.

4 Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r. uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że opodatkowanie spornych budowli infrastruktury portowej wymaga w pierwszej kolejności ustalenia ich właściciela. Zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy, a zwłaszcza umowa dzierżawy gruntu na terenie portu w G. zawarta w dniu 29 marca 1995 r. przez Spółkę A a B, nie pozwala na tym etapie postępowania czynić jednoznacznych ustaleń faktycznych w zakresie statusu podatkowego Spółki w przedmiotowej sprawie. Ustalenie właściciela spornych budowli wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego w znacznym zakresie, gdyż organ podatkowy I instancji przedmiotowej kwestii w ogóle nie badał. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji powinien poddać analizie te postanowienia umowy dzierżawy, które odnoszą się do aspektu własnościowego spornych budowli. Przy czym, zdaniem Kolegium, za przedwczesną należy uznać kwestię zastosowania zwolnienia, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.) – dalej określanej jako u.p.o.l., gdyż wyjaśnienia wymaga ustalenie właściciela spornych budowli. Nie jest zatem możliwe uwzględnienie wniosku podatnika o wyłączenie z materiału dowodowego sprawy "Opinii prawnej w zakresie zwolnienia z podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej, budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów położonych na terenie portu morskiego w G.".

5 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka A S.A. zarzuciła decyzji naruszenie art. 59 § 1 w zw. z art. 70 § 1 i art. 208 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie częściowego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005 w części dobrowolnie zapłaconej należności oraz w części należności przedawnionej. Strona wskazała, że nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia w stosunku części zobowiązania. W ocenie strony zastosowanie środka egzekucyjnego i ściągnięcie całej kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami

6 za zwłokę nie mogło skutkować przerwaniem biegu terminu przedawnienia

7 w stosunku do tych kwot zobowiązania podatkowego, których uprzednia dobrowolna zapłata doprowadziła do jego częściowego wygaśnięcia.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r., wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Gd 872/11, oddalił skargę. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że między stronami sporna jest kwestia częściowego wygaśnięcia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. na skutek zapłaty dokonanej dobrowolnie przez skarżącą i w efekcie również na skutek braku przerwania biegu terminu przedawnienia w stosunku do tej części zobowiązania. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, który stwierdził, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa i rzeczywista jego wielkość nie została w przedmiotowej sprawie określona. Jeżeli nie wiadomo, które budowle stanowią własność skarżącej spółki, to nie jest jeszcze możliwe określenie rzeczywistej wysokości zobowiązania podatkowego. W związku z tym nie wiadomo, czy zobowiązanie podatkowe wygasło w całości lub w części, a zatem czy istnieje zobowiązanie podatkowe w pewnym zakresie. Dlatego też organ podatkowy

9 jest uprawniony do weryfikacji samoobliczenia podatnika. Sąd wskazał nadto,

10 że decyzja Prezydenta Miasta zapadła w dniu 9 grudnia 2010 r.,

11 a więc przed upływem 22 grudnia 2010 r. tj. przed dniem częściowej zapłaty podatku. Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, w związku z czym brak jest podstaw do uznania, by decyzja

12 ta określała wysokość zobowiązania podatkowego.

13 Decyzją z dnia 28 września 2011 r. Prezydent Miasta określił Spółce A S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie 3.536.253,30 zł.

14 W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka A S.A. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji

15 i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Spółki, bezpodstawne było przyjęcie przez organ I instancji, że A S.A.

16 jest posiadaczem budowli i urządzeń bez tytułu prawnego, których właścicielem

17 jest Skarb Państwa i w związku z tym podlega opodatkowaniu na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Prawa do spornych obiektów przysługują wyłącznie B S.A., przy czym nie jest jasne, czy jako właścicielowi (zgodnie z art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego), czy jako użytkownikowi wieczystemu budowli i urządzeń będących -jako części składowe nieruchomości — przedmiotem przysługującego temu podmiotowi użytkowania wieczystego. Zdaniem Spółki, to B S.A. jest podatnikiem podatku od nieruchomości od spornych budowli, przy czym po wszczęciu wobec niego stosownego postępowania organ podatkowy powinien przesądzić, czy obowiązek podatkowy powstał wobec B S.A. na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., czy na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie A S.A. obowiązek taki nie powstał wobec Spółki na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l.

18 Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 stycznia 2012 r. uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie

19 w sprawie. W ocenie Kolegium, Prezydent Miasta błędnie przyjął,

20 że budowle i inne urządzenia wzniesione przez A S.A. na podstawie umowy dzierżawy z dnia 29 marca 1995 r. na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste B S.A., stanowią własność właściciela gruntu, nie zaś użytkownika wieczystego gruntu.

21 W doktrynie i judykaturze pojawiają się rozbieżności w kwestii praw

22 do budynków i urządzeń wzniesionych przez osobę trzecią (dzierżawcę) na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste, jednakże Kolegium podzielało pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. III CZP 60/11,

23 że budynek oraz inne urządzenia wzniesione przez dzierżawcę na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste stanowią własność wieczystego użytkownika. Budynki

24 i inne urządzenia położone na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste nie mogą być własnością innej osoby niż użytkownik wieczysty gruntu.

25 W ocenie SKO przyjęcie takiego poglądu skutkuje uznaniem, że A S.A. nie jest właścicielem ani posiadaczem samoistnym określonych w zakwestionowanej decyzji spornych obiektów. Właścicielem spornych obiektów wzniesionych przez dzierżawcę jest użytkownik wieczysty a nie Spółka A.

26 Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Prokurator Okręgowy, wnosząc

27 o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), względnie o jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i b) p.p.s.a.

28 Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy

29 o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że na A S.A. nie ciążył obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości i umorzenie w tym zakresie postępowania podatkowego. Podmiot ten był posiadaczem samoistnym pirsu oraz połączeń drogowych i kolejowych,

30 a w odniesieniu do pozostałych wzniesionych obiektów ich właścicielem, zatem

31 w tym zakresie był podatnikiem podatku od nieruchomości. Zarzucono nadto naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej wyrażającego zasadę praworządności

32 i nakazującą organom podatkowym działanie na podstawie przepisów prawa, poprzez przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia orzeczenia SN z dnia 25 listopada 2011 r. (III CZP 60/11), które nie stanowi źródła prawa. W ocenie Prokuratora zaskarżona decyzja narusza art. 120 w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta nie naruszała przepisów prawa. Skarżący wskazał konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w znacznym zakresie. Prokurator podniósł nadto zarzut naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w następstwie naruszenia zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów poprzez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na treści umowy dzierżawy z dnia 29 marca 1995 r. zawartej pomiędzy A S.A. a B S.A., podczas gdy w sprawie znaczenie miały także inne dowody, w szczególności dokonane przez A S.A. zestawienie spornych budowli, z którego wynika, iż przynajmniej część z nich nie może być uznana za części składowe gruntu w rozumieniu art. 48 k.c, a zatem mogły one stanowić odrębny przedmiot własności wskazanego podmiotu, w zakresie którego ciążył na nim obowiązek podatkowy

33 w podatku od nieruchomości. Końcowo zarzucono naruszenie przepisów art. 124

34 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, statuujących zasadę przekonywania, która realizowana jest w szczególności w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji i która została rażąco naruszona w następstwie ogólnikowego i niepełnego uzasadnienia skarżonej decyzji.

35 W uzasadnieniu skargi wskazano, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano żadnego przepisu prawa, który uzasadniałby przyjęcie poglądu, wedle którego A S.A. nie posiada tytułu prawnego do władania przedmiotem opodatkowania. Obszernie uzasadniony został zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6

36 i § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wskazano, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przypisania dzierżawcy działania na rzecz wieczystego użytkownika, skoro zgodnie z wolą stron obiekty zostały wzniesione

37 w celu prowadzenia działalności przez A S.A., a po zakończeniu umowy dzierżawca ma obowiązek je zdemontować i usunąć (poza elementami, które są trwale związane z gruntem i których usunięcie jest utrudnione).

38 Czas trwania umowy potwierdza tymczasowość połączenia rzeczy ruchomych

39 z gruntem, zatem nie mogą być traktowane jako części składowe gruntu. Wskazując przepis art. 49 k.c. dodatkowo wywiedziono, że urządzenia służące

40 do odprowadzania gazu nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Odnosząc się do kwestii tytułu prawnego

41 do władania przez A S.A. pirsem i połączeniami drogowymi i kolejowymi wskazano, że obiekty te stanowią środki trwałe podlegające amortyzacji i składniki przedsiębiorstwa, w oparciu o które dzierżawca prowadzi działalność gospodarczą. Dzierżawca podejmuje działania we własnym imieniu, dla siebie, w celu osiągnięcia określonych korzyści podatkowych w postaci odpisów amortyzacyjnych, jest zatem samodzielnym posiadaczem. Skoro właścicielem pirsu, połączeń drogowych

42 i połączeń kolejowych jest Skarb Państwa, to A jako posiadacz samoistny winien opłacać podatek od nieruchomości. Deklaracja podatkowa stanowi oświadczenie wiedzy i woli podatnika. A S.A. uwzględnił, że umowa dzierżawy dotyczyła wyłącznie gruntów. W uzasadnieniu stwierdzono ponadto, że nawet przyjmując zasadność uchwały Sądu Najwyższego z 25 listopada 2011 r. należało w sprawie rozważyć przynajmniej posiadanie samoistne części przedmiotowych obiektów przez A S.A.

43 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

44 Uczestnik postępowania - Spółka A S. A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie skargi.

45 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

46 Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

47 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r. (sygn. akt I SA/Gd 872/11) oddalił skargę A S.A. z siedzibą w W. na decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 rok, wyrażając w uzasadnieniu pogląd, że istotne w sprawie jest ustalenie, które budowle stanowią własność skarżącej spółki. Wskazano, że w tym zakresie warunkuje rozpoznanie zarzutu częściowego wygaśnięcia zobowiązania. Ocena Sądu została dokonana w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, zatem ocena prawna i wskazania w tym zakresie wiążą Sąd oraz organ zgodnie

48 z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Chronologia czynności podjętych przez organy w sprawie nie wpływa na zakres związania prawomocnym wyrokiem zgodnie z powołanym art. 153.

49 Wskazać należy, że organ I instancji ponownie rozpoznał sprawę decyzją z dnia 28 września 2011 r., zatem przed datą wydania wyżej powołanego wyroku. Powyższe nie stanowi uchybienia proceduralnego, gdyż nie był uzasadniony zarzut wywodzony z przekonania strony o podstawie zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z wniesieniem przez stronę skargi. Wyrok został ogłoszony w dniu 29 listopada 2011 r., zaskarżoną decyzję wydano w dniu 11 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta przyjęto, że obiekty, których budowę przewidziano w umowie zawartej przez B S.A. z siedzibą w G. z A spółką z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w W. w dniu 29 marca 1995 r., zmienianej kolejnymi aneksami, zostały wybudowane. W aktach administracyjnych (k. 2) znajduje się deklaracja w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2005. Z treści tego dokumentu nie można wyprowadzić wniosków co do charakteru budowli i urządzeń. W piśmie z dnia 6 kwietnia 2011 r. zatytułowanym "uzupełnienie odwołania" (k. 26-29 akt administracyjnych) strona również zarzuciła, że każdej z osobna budowli nie poddano badaniu z punku widzenia przynależności do katalogu obiektów infrastruktury portowej. W piśmie strona zawarła zestawienie obiektów: pirs z dalbami, bocznica kolejowa, drogi, place, chodniki, kable zasilania, oświetlenie terenu, rurociągi kanalizacyjne, instalacja wody pitnej, uziemienie i ochrona odgromowa, instalacja telefoniczna, oznakowanie nawigacyjne, opaska brzegowa. Zestawienie zabudowy dokonane przez A S.A. nie zostało zakwestionowane przez organ podatkowy. Podkreślić należy, że nie zostały wyszczególnione urządzenia do doprowadzania gazu, co czyni bezpodstawnym zawarte w skardze rozważania na gruncie art. 49 k.c. Marginalnie można wskazać, że zasadne jest stanowisko uczestnika postępowania podzielające możliwość odniesienia tej regulacji do przedsiębiorstw sieciowych, tj. np. wodno – kanalizacyjnych, energetycznych, itp.

50 Z zestawienia wynika, że obiekty nie stanowią jednorodnej kategorii prawnej.

51 W ocenie Sądu w sytuacji poczynienia nakładów na grunt ocena skutków winna być dokonana z uwzględnieniem uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. III CZP 60/11, zgodnie z którą budynek wzniesiony przez dzierżawcę

52 na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste stanowi własność wieczystego użytkownika. W uzasadnieniu wskazano, że własnością użytkownika wieczystego stają się wszystkie budynki i urządzenia znajdujące się na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste niezależnie od tego, przez kogo zostały – po ustanowieniu użytkowania wieczystego – wzniesione. Z punktu widzenia relacji pomiędzy właścicielem gruntu a użytkownikiem wieczystym, posiadacz zależny, który swoje prawo do władania gruntem wywodzi od użytkownika wieczystego, podejmuje działania na jego rachunek. W konsekwencji wzniesienie, zgodnie z umową dzierżawy, budynków lub urządzeń przez posiadacza zależnego stanowi w świetle ustawy działanie użytkownika wieczystego (art. 235 § 1 k.c.). Podkreślono, że w stosunku do właściciela użytkownik wieczysty odpowiada za wszelkie działania podejmowane na gruncie oddanym mu w użytkowanie wieczyste, na które wyraził zgodę. Dodatkowo wskazano, że unormowanie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 661

53 ze zm.) wyklucza sytuację, w której na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste znajdowałyby się budynki lub inne urządzenia niestanowiące własności użytkownika wieczystego, lecz część składową gruntu. Przyjęto rozwiązanie zapobiegające komplikacjom związanym z tym, że użytkownikom wieczystym nie przysługiwałaby pełnia uprawnień do budynków (innych urządzeń), ponieważ musiałby się on liczyć z własnością właściciela gruntu. W ocenie Sądu nie jest uzasadnione twierdzenie, że przedmiotem samoistnego posiadania przez A S.A. są pirs, połączenia kolejowe i drogowe. W odniesieniu do tych obiektów nie jest kwestionowane ich trwałe związanie z gruntem. Obiekty te stanowią część składową gruntu (art. 48 k.c.) W sprzeczności z tym twierdzeniem pozostaje zatem wniosek dotyczący samoistnego posiadania w odniesieniu do zasady wynikającej z art. 47 § 1 k.c.

54 Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyżej powołanej uchwale. W stanie faktycznym niniejszej sprawy okolicznością bezsporną są wynikające z umów cywilnoprawnych zawartych przez skarżącą z użytkownikiem wieczystym gruntów ustalenia w zakresie dozwolenia na wybudowanie określonych obiektów i urządzeń. Działania strony będącej dzierżawcą doprowadziły do zmiany przedmiotu opodatkowania w zakresie podatku od nieruchomości ze skutkiem w odniesieniu do podatnika – użytkownika wieczystego. W sytuacji przyjęcia za uzasadniony poglądu jak w powołanej uchwale Sądu Najwyższego, ustalenia w zakresie trwałości połączenia z gruntem poszczególnych obiektów, budowli lub urządzeń mogą być istotne w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec podmiotu zobowiązanego w świetle obowiązujących przepisów prawa. Należy stwierdzić, że wynikający z umów czas ich obowiązywania (30 lat) oraz zastrzeżona możliwość przedłużenia okresu dzierżawy nie odpowiadają potocznemu definiowaniu "tymczasowości" dowodzonej w skardze. Zabudowa trwała stanowiła część składową gruntu.

55 Zarzut wywodzony z faktu, że strona wznosi na gruncie wydzierżawionym obiekty dla siebie i w celu prowadzonej działalności obiekty, które po zakończeniu umowy ma obowiązek usunąć lub zdemontować, nie stanowi przedmiotu oceny w niniejszej sprawie wobec przyjęcia zgodnej z Konstytucją, art. 235 § 1 k.c. zasady własności przysługującej użytkownikowi wieczystemu. Uzgodnienie usunięcia obiektów stanowi porozumienie w granicach władztwa użytkownika wieczystego będącego właścicielem obiektów wzniesionych przez dzierżawcę. W niniejszej sprawie brak podstaw do uznania, że podmiot wywodzący swoje prawa z umowy dzierżawy może mieć status posiadacza samoistnego obiektów wybudowanych zgodnie z umową dzierżawy położonych na dzierżawionej nieruchomości (art. 336 k.c.).

56 Rozważania organów były prowadzone z uwzględnieniem stanowiska strony skarżącej dotyczącego zwolnienia wywodzonego z unormowania art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Brak omówienia w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie stanowi uchybienia, albowiem w ocenie Sądu trafnie wskazano, że strona – A S.A. nie jest podatnikiem tego podatku.

57 W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że precyzyjnie wskazano uchwałę Sądu Najwyższego oraz przedmiot rozstrzygnięcia. Zaniechanie przytoczenia treści uzasadnienia oraz treści przepisów prawa będących przedmiotem interpretacji nie stanowi naruszenia powołanego przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Podkreślić należy, że spór w sprawie był prowadzony przez podmioty reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników, a argumentacja cywilnoprawna była szczegółowo prezentowana przez stronę A S.A. w odwołaniu skutkującym rozpoznaniem sprawy przez organ II instancji. Po rozpoznaniu odwołania, odnosząc się do jego argumentów, organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości w sposób uniemożliwiający stronie, uczestnikowi postępowania lub Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej zgłaszania zarzutów w odniesieniu do prawnego poglądu będącego podstawą zaskarżonej decyzji. Marginalnie należy podkreślić, że gwarancje uprawnień strony, która złożyła wnioski o uzupełnienie decyzji oraz o wyjaśnienie wątpliwości co do jej treści zostały zrealizowane postanowieniami wydanymi przez SKO w dniu 1 czerwca 2012 r. (sygn. 1482/12 i 1484/12) – A S.A. nie zgłaszała dalszych zastrzeżeń, co podkreślono w piśmie procesowym uczestnika postępowania.

58 Dowody zostały ocenione w granicach swobody prawem dozwolonej (art. 191 Ordynacji podatkowej). Postępowanie w sprawie przeprowadzono zgodnie z zasadami art. 120, 122 i 124 Ordynacji podatkowej, realizując zasadę legalności działania, prawdy obiektywnej oraz wyjaśniania.

59 Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. pełnomocnik uczestnika postępowania złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem powszechnym sprawy cywilnej z powództwa Prezydenta Miasta przeciwko A S.A. o ustalenie prawa własności infrastruktury portowej (w związku z toczącym się postępowaniem w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r.). Dodatkowo złożył również wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy sygn. akt TS 351/11 i TS 352/11 ze skargi konstytucyjnej złożonej przez C Sp. z o.o. dotyczącej zgodności z ustawą zasadniczą art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

60 W uzasadnieniu złożonych wniosków skazano, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku wskazanych postępowań: postępowania sądowego i postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo

61 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może zawiesić postępowanie

62 z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten stanowił podstawę rozstrzygnięcia, albowiem Prokurator Prokuratury Okręgowej prawidłowo reprezentowany w sprawie wniósł o oddalenie wniosku. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 powołanej ustawy jest fakultatywne. Sąd rozważając zasadność wniosku wziął pod uwagę, że istotna w sprawie cywilnej kwestia interpretacji przepisów prawa została przesądzona uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. III CZP 60/11.

63 Sąd zauważył, że będący przedmiotem skargi kasacyjnej przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

64 Z tych przyczyn wnioski o zawieszenie postępowania nie zostały uwzględnione.

65 Sąd nie przychylił się do złożonego na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania A S.A. o uzyskanie dokumentów i informacji mających na celu weryfikację legitymacji Prokuratura Okręgowego do złożenia skargi. Wykazywana przez uczestnika okoliczność dotycząca działania w interesie Prezydenta Miasta w ocenie Sądu nie wpływa na legitymację Prokuratora Okręgowego, albowiem uprawniony jest do podejmowania czynności w celu ochrony praworządności.

66 Z tych względów skarga wniesiona przez Prokuratura Okręgowego na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została oddalona.