Zarządzenie Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 12 października 2026 r., I C 591/25

zarządzenie Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 12 października 2026 r., I C 591/25

Tekst

1 Sygn. akt I C 591/25

Uzasadnienie

2 w postępowaniu uproszczonym

3 Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wniósł przeciwko (...) w W. powództwo o zapłatę kwoty 2.301,12 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 02 maja 2025 do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4 W uzasadnieniu pozwu wyjaśnił, iż w dniu 15 lutego 2025 roku miało miejsce zdarzenie drogowe, w którym na skutek kolizji z pojazdem objętym polisą obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wykupioną u pozwanego, poszkodowana została M. B. kierująca pojazdem marki (...)o numerze rejestracyjnym (...), który to pojazd uległ zniszczeniu. W związku z tym zdarzeniem drogowym, pozwany przeprowadził postępowanie likwidacyjne zarejestrowane pod numerem (...) uznając swoją odpowiedzialność za zgłoszoną szkodę i wypłacając na rzecz warsztatu naprawczego odszkodowanie, które obejmowało jedynie część należnej kwoty. W toku postępowania likwidacyjnego poszkodowana zleciła warsztatowi naprawczemu (...) S.A. naprawę uszkodzonego pojazdu o numerze rejestracyjnym (...), a pozwany pierwotnie oszacował jej koszt na kwotę odpowiadającą zaledwie ułamkowej części należnego odszkodowania. Uznając wycenę kosztów naprawy za zaniżoną, warsztat naprawczy sporządził własną kalkulację naprawy wykonaną w programie eksperckim, na skutek czego po zweryfikowaniu tej kalkulacji pozwany uwzględnił w całości ujęty w niej zakres niezbędnych prac. Przyjęcie zaniżonej stawki za roboczogodzinę pracy warsztatu naprawczego oraz nieuwzględnienie kosztów warsztatu naprawczego związanych z przygotowaniem pojazdu do naprawy oraz czynności wykonanych po naprawie, tj. między innymi przygotowanie pojazdu do naprawy poprzez umycie jego karoserii, która to operacja pozwala na ocenę obszaru uszkodzenia oraz prace związane z likwidacją szkody wynikające z tego, że przeniesienie procesu przyjęcia i likwidacji szkód komunikacyjnych z towarzystw ubezpieczeniowych do serwisów samochodowych powoduje konieczność realizacji procedur przez pracowników serwisu, stanowi przejaw bezpodstawnego zaniżenia należnego odszkodowania. Choć warsztat naprawczy dokonał naprawy pojazdu, po czym wystawił fakturę VAT na kwotę 12.173,36 zł, pozwany wypłacił na rzecz warsztatu jedynie kwotę 9.872,24 zł. Stanowisko to pozostaje nieuzasadnione wobec tego, że koszt naprawy pojazdu poszkodowanego wynikający z faktury jest realnym kosztem naprawy, ustalonym przy uwzględnieniu rynkowej ceny pracy warsztatu na danym terytorium kraju i rzeczywiście poniesionym. Celem zwolnienia się z obowiązku uiszczenia kosztów naprawy swojego pojazdu, poszkodowany dokonał przelewu przysługującej mu wierzytelności na warsztat naprawczy w ramach tak zwanej naprawy bezgotówkowej. Następnie na mocy umowy powierniczego przelewu wierzytelności, warsztat naprawczy przeniósł wierzytelność na powoda, który dochodzi brakującej części odszkodowania obejmującej wyłącznie koszty naprawy uszkodzonego pojazdu w zakresie naprawy niekwestionowanym przez pozwanego. Powód wyjaśnił, iż podstawę odpowiedzialności pozwanego za skutki zdarzenia z dnia 15 lutego 2025 roku stanowi przepis art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Z przepisu art. 822 § 1 kc wynika zaś wprost, iż co do zasady zakład ubezpieczeń ponosi odpowiedzialność w takim samym zakresie jak sprawca szkody, a po myśli art. 361 § 1 kc zobowiązany do naprawienia szkody ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikała. Stosownie zaś do regulacji art. 361 § 2 kc naprawienie szkody ma zapewnić całkowitą kompensatę doznanego przez poszkodowanego uszczerbku, co oznacza, że odpowiedzialność zobowiązanego nie jest ograniczona jedynie do bezpośrednich następstw działania sprawcy kolizji, ale musi mieścić się w granicach normalnego związku przyczynowego. Roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie powód oparł na treści art. 481 § 1 kc w związku z art. 455 kc i z art. 14 § 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, domagając się ich zapłaty od dnia następującego po dniu wymagalności roszczenia, tj. od dnia 02 maja 2025 roku.

5 Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 13 października 2025 roku, sygn. akt I Nc 746/25, Sąd Rejonowy w Świnoujściu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

6 Pozwany (...) w W. w sprzeciwie od nakazu zapłaty (k. 33-37) wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

7 W uzasadnieniu swojego stanowiska przyznał, że przyjął zgłoszenie szkody dotyczące uszkodzeń w pojeździe marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w dniu 15 lutego 2025 roku po kolizji z pojazdem ubezpieczonym w zakresie odpowiedzialności cywilnej. W ramach rekompensaty szkody pozwany wypłacił łącznie kwotę 9.872,24 zł tytułem zwrotu kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu i w ocenie pozwanego poza wypłaconymi kwotami dalsze roszczenie powodowi z tego tytułu nie przysługuje. Pozwany zakwestionował roszczenie co do wysokości podkreślając, że koszty naprawy wynikające z faktury VAT zostały zawyżone, a nadto faktura pochodzi od poprzednika prawnego powoda, wobec czego moc dowodowa tego dokumentu jest znikoma, w konsekwencji czego ciężar dowodu, że koszt naprawy jest rynkowy spoczywa na powodzie, który dochodzi wynagrodzenia za wykonane przez jego poprzednika prawnego usługi. Zwrócił uwagę, że w orzecznictwie stopniowo odchodzi się od zasady, iż bez względu na zachowanie poszkodowanego wysokość szkody wylicza się teoretycznie na chwilę jej wyrządzenia i bez uwzględnienia tego, w jaki sposób została zlikwidowana, podkreślając przy tym, że naprawa pojazdu przez poszkodowanego nie może być źródłem wzbogacenia. Z tego też względu, w przypadku powoda zasadne jest zastosowanie do naprawy pojazdu części nowych tzw. alternatywnych producentów, których ceny są znacznie niższe, przy jednoczesnym zachowaniu identycznych norm technologicznych i jakościowych. Zakwestionował wartość szkody wyliczoną na zlecenie powoda co do zakresu naprawy, przyjętych cen części, jak i stawek robocizny. Zwrócił uwagę, że użycie do naprawy pojazdu części nowych oryginalnych sygnowanych logo producenta pojazdu byłoby w istocie bezpodstawnym wzbogaceniem powoda, skoro istotą świadczenia odszkodowawczego jest umożliwienie przywrócenia uszkodzonej rzeczy do stanu sprzed szkody, a elementy pojazdu, które uległy uszkodzeniu w wyniku przedmiotowej kolizji były już uprzednio uszkodzone i z całą pewnością nie były elementami oryginalnymi (fabrycznymi), o czym świadczy przede wszystkim grubość powłoki lakierniczej wskazująca na uprzednią naprawę przeprowadzoną w sposób nie technologiczny. Zauważył nadto, iż nie uwzględniono współczynnika NZS, którego zastosowane jest tym bardziej zasadne, że w miejsce uprzednio uszkodzonych i nietechnologicznie naprawianych części miano zamontować w pojeździe części nowe oryginalne. Dodatkowo zakwestionował - nie wypłacił odszkodowania z tego tytułu - roszczenia dotyczące kosztów obsługi szkody oraz mycia pojazdu przed i po naprawie, stając na stanowisku, że powodowi nie przysługuje jakiekolwiek odszkodowanie z tego tytułu. W ocenie pozwanego koszt obsługi administracyjnej szkody nie pozostaje w normalnym, adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodowym, sprzeciwiając się generalnej zasadzie minimalizacji szkody. Żądanie zwrotu kosztów mycia pojazdu pozwany ocenił w kategoriach absurdalnego wskazując, że bezzasadnym jest obciążanie pozwanego kosztami mycia pojazdu w sytuacji, gdy właściciel pojazdu dostarczył go do warsztatu w stanie zabrudzonym, w szczególności, że warsztat naprawczy nie ma żadnego wiążącego obowiązku umycia pojazdu przed, jak i po naprawie, i nie powinien kosztami wynikłymi z tego obciążać wierzyciela.

8 W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2025 roku (k. 345-346) powód podtrzymując żądanie pozwu wskazał, iż reprezentuje poszkodowany warsztat na podstawie umowy powierniczego przelewu wierzytelności, a koszty naprawy przedstawione w fakturze VAT mieszczą się w granicach rynkowych dla usług o analogicznym standardzie i są niezbędne oraz ekonomicznie uzasadnione, a pomniejszenie przez pozwanego świadczenia w oparciu o hipotetyczną możliwość naprawy w warsztacie sieciowym jest całkowicie bezpodstawne. Podkreślił, iż wykazał wysokość szkody przedstawiając kosztorys oraz dokumentację dotyczącą zarówno szkody, jak i kosztów naprawy, a ubezpieczyciel nie może narzucać poszkodowanemu niższego standardu naprawy, zaś prawo do żądania naprawy pojazdu przy użyciu części oryginalnych jest uznane w orzecznictwie, zwłaszcza jeśli pojazd był uprzednio naprawiany z użyciem takich części i/lub jest stosunkowo nowy. Powód wykazał, że stawka w wysokości 260 zł za roboczogodzinę odpowiada lokalnym realiom i jest stosowana w autoryzowanych warsztatach, do korzystania z których ma prawo, a ustalanie „ujemnej” wartości roboczogodziny bez precyzyjnego wykazania, jakie warsztaty gotowe są dokonać naprawy po takiej stawce i czy oferują odpowiednią jakość usług nie spełnia wymogu dowodowego. Podkreślił, że koszty naprawy poniesione w warsztacie wybranym przez poszkodowanego są co do zasady uzasadnione, nawet jeśli odbiegają od przeciętnych cen rynkowych, o ile nie mają charakteru rażąco wygórowanego, a działania pozwanego zmierzające do arbitralnego obniżenia stawki roboczogodziny i powiązanego z tym wynagrodzenia za naprawę są sprzeczne z przyjętymi standardami likwidacji szkód komunikacyjnych. Dodatkowo zważył, że skoro poszkodowany warsztat udowodnił fakt poniesienia szkody i jej wysokość - na przykład poprzez złożenie faktury za naprawę pojazdu - to na pozwanym ciąży obowiązek wykazania istnienia okoliczności, które wyłączają jego odpowiedzialność lub pozwalają na zmniejszenie odszkodowania. Wskazał również, że mycie pojazdu przed przystąpieniem do naprawy jest czynnością niezbędną mającą na celu rzetelne ustalenie zakresu szkód oraz ich udokumentowanie, w szczególności, że pozwany zlecając warsztatowi przesłanie fotografii pojazdu oczekiwał pełnej przejrzystości wizualnej uszkodzeń, co bez odpowiedniego mycia nie byłoby możliwe. Zgodnie zaś z zaleceniami zawartymi w wytycznych Komisji Nadzoru Finansowego oraz dyrektywach AZT operacje związane z myciem pojazdu nie są wliczane w standardowy czas obsługi szkody, lecz stanowią czynności dodatkowe, konieczne do przeprowadzenia naprawy zgodnie z technologią producenta. Pojazd musi zostać umyty również przed przygotowaniem do strefy przygotowawczej oraz komory lakierniczej dla zachowania odpowiednich standardów jakościowych, bowiem niedopełnienie tego wymogu mogłoby skutkować zanieczyszczeniem innych pojazdów oraz ryzykiem defektów lakierniczych, takich jak skazy czy odbarwienia. Prace porządkowe uzasadnione są również po zakończeniu naprawy, gdyż zabrudzenia powstałe przy czynnościach blacharskich, lakierniczych czy spawalniczych mogą negatywnie wpłynąć na stan pojazdu. Pozwany w kosztorysie naprawy obniżył wartość poszczególnych prac oraz cen części zamiennych, co ograniczyło możliwość przeprowadzenia naprawy zgodnie z wymogami technologicznymi i jakościowymi producenta pojazdu i dopiero przedstawienie przez warsztat właściwego kosztorysu skłoniło pozwanego do zmiany stanowiska i uznania rzeczywistych kosztów. Weryfikacja kosztorysu przez warsztat wiązała się jednak z dodatkowymi nakładami czasu pracy pracownika oraz kosztami licencyjnymi wymaganymi do sporządzenia pełnej wyceny, które również należy uznać za uzasadnione i konieczne. Dodatkowo przerzucenie obowiązku przeprowadzenia oględzin na warsztat naprawczy generuje koszty po jego stronie, podczas gdy towarzystwo ubezpieczeniowe unika tych wydatków i jednocześnie wykazuje zysk z tytułu oszczędności w procesie likwidacji szkody. Brak umowy między warsztatem a pozwanym nie zwalnia pozwanego z obowiązku refundacji wydatków skoro działania podjęte przez warsztat były niezbędne do prawidłowego ustalenia wysokości szkody oraz przywrócenia pełnej sprawności pojazdu, w szczególności jeśli pod uwagę wziąć przepis art. 28 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, zgodnie z którym ubezpieczyciel jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania w oparciu o rzetelną i adekwatną wycenę szkody. Uznanie usługi za nieodpłatną byłoby sprzeczne z przepisami prawa i powodowałoby konsekwencje podatkowe zarówno dla usługodawcy, jak i zleceniodawcy, bowiem nieodpłatne świadczenie usług wiązałoby się z obowiązkiem podatkowym dla obu stron i mogłoby zostać uznane za nieuczciwą konkurencję. Z kolei przeniesienie obowiązków związanych z procesem likwidacji szkody na warsztat naprawy przy jednoczesnym odmówieniu zwrotu poniesionych przez niego kosztów stanowi naruszenie obowiązujących norm, a z tego względu czynności przygotowawcze, diagnostyczne i czyszczenie pojazdu przed i po naprawie należy traktować jako uzasadnione, a ich koszty winny być uwzględnione w rozliczeniu z warsztatem.

9 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

10 W dniu 15 lutego 2025 roku użytkownik stanowiącego własność M. B. samochodu marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) mył go w automatycznej myjni szczotkowej znajdującej się na stacji paliw (...) przy ul. (...) w M.. Podczas mycia pojazdu szczotki myjące uległy zablokowaniu, a po ponownym ich uruchomieniu przez pracownika stacji, górna belka wraz ze szczotkami spadła na przednią szybę pojazdu powodując jej pęknięcie. W związku z tym, że pojazd nie nadawał się do dalszej jazdy, kierujący nim wezwał lawetę.

11 ( dowód: kserokopia dowodu rejestracyjnego - k. 16-17,

12 akta szkody - k. 39 (płyta CD),

13 notatka urzędowa z 15.02.2025r. - k. 111 )

14 Stacja paliw (...). przy ul. (...) w M. w czasie gdy doszło do zdarzenia szkodowego była ubezpieczona w (...) w W. w ramach umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu szkód wynikłych z użytkowania myjni.

15 ( dowód: akta szkody - k. 39 (płyta CD),

16 zgłoszenie szkody - k. 107,

17 polisa nr (...)- k. 112 )

18 Poszkodowana skorzystała z możliwości bezgotówkowej likwidacji szkody, a naprawa pojazdu zrealizowana została przez autoryzowany serwis (...) S.A. w S. (U.) na podstawie sporządzonego przez rzeczony serwis kosztorysu. Całkowity koszt likwidacji szkody skalkulowany został na kwotę 12.173,36 zł brutto, w tym: koszt naprawy wedłuyg systemu (...)- 2.941,75 zł, obsługa szkody (wg (...)) - 861 zł, mycie pojazdu po naprawie (wg (...)) - 179,37 zł, normalia - 160,23 zł, szyba przednia - 2.064,33 zł, zestaw kleju szyby - 475,94 zł, clenner(...) - 78,70 zł, odbojnik - 77,56 zł, wykładzina tłumiąca - 347,87 zł, klamra - 6,74 zł, osłona przedniej szyby góra - 118,55 zł, listwa odprowadzająca wodę lewa - 230,03 zł, listwa odprowadzająca wodę prawa - 230,03 zł, komplet pokryw podstawy lusterka - 138,72 zł oraz podsufitka - 4.262,53 zł.

19 Wierzytelność przysługującą z tytułu odszkodowania w związku ze szkodą z dnia 15 lutego 2025 roku poszkodowana zbyła na rzecz (...) S.A. wS.

20 Ostatecznie wierzytelność przysługująca (...) S.A. w S. dotycząca szkody z dnia 15 lutego 2025 roku stanowiła przedmiot umowy powierniczego przelewu wierzytelności z dnia 24 lipca 2025 roku, na mocy której powód zobowiązał się do podjęcia czynności prawnych zmierzających do odzyskania istniejącej i wymagalnej wierzytelności wobec (...) w W.

21 ( dowód: umowa powierniczego przelewu wierzytelności z 24.07.2025 r. – k. 11,

22 umowa przelewu wierzytelności z 24.02.2025r. - k. 12,

23 pełnomocnictwa - k. 13-14,

24 faktura nr (...) z 31.03.2025r. - k. 15,

25 akta szkody - k. 39 (płyta CD) i k. 56-341 )

26 Mimo, iż koszt naprawy pojazdu (...)wskazany w fakturze VAT nr (...) opiewał na kwotę 12.173,36 zł brutto, pozwany w postępowaniu likwidacyjnym przyznał i wypłacił tytułem odszkodowania kwotę 9.872,24 zł.

27 Wystosowane przez powoda do pozwanego pismem z dnia 24 lipca 2025 roku wezwanie do zapłaty w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma kwot: 2.301,12 zł wraz z odsetkami licząc od dnia wymagalności do dnia zapłaty jako różnicy między wypłaconym, a faktycznie należnym odszkodowaniem oraz 40 euro (liczonych po kursie NBP na dzień zapłaty) na podstawie art. 10 ust.1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, pozostało bezskuteczne.

28 ( dowód: decyzja ubezpieczeniowa z 23.06.2025r. z kalkulacją - k. 18-22,

29 komunikat i rekomendacja (...) k. 23,

30 wezwanie do zapłaty z 24.07.2025r. - k. 24,

31 potwierdzenie nadania - k. 25,

32 odpowiedź pozwanego z 26.08.2025r. na wezwanie do zapłaty - k. 26,

33 akta szkody - k. 39 (płyta CD) )

34 Koszt naprawy pojazdu marki (...)o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie zaistniałej w dniu 15 lutego 2025 roku obejmującej: naprawę szyby czołowej pojazdu, wymianę listwy górnej i bocznej tej szyby, wymianę osłony lusterka wewnętrznego i czujników, wymianę wykładziny dachu, sprawdzenie instalacji elektrycznej oraz usunięcie odłamków szyby z wnętrza pojazdu, w (...) S.A. w S., w zakresie niezbędnym dla przywrócenia go do stanu sprzed zdarzenia szkodowego, w sposób zgodny z technologią producenta pojazdu i z użyciem do naprawy wyłącznie oryginalnych części zamiennych i materiałów sygnowanych przez producenta pojazdu i przez niego dystrybuowanych wynosi 11.061,64 zł brutto.

35 ( dowód: opinia biegłego sądowego W. K. z 04.01.2026r.

36 - k. 355-372,

37 opinia uzupełniająca biegłego sądowego W. K. z

38 15.03.2026r. - k. 392-393,

39 opinia uzupełniająca biegłego sądowego W. K. z

40 10.05.2026r. - k. 405-406 )

41 Sąd zważył, co następuje:

42 Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.

43 Powód domagał się od pozwanego kwoty 2.301,12 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 02 maja 2025 roku do dnia zapłaty wyjaśniając, iż dochodzona kwota stanowi różnicę między wypłaconym a należnym odszkodowaniem, bowiem z faktury VAT nr (...) z dnia 31 marca 2025 roku wynika, że koszt przywrócenia pojazdu uszkodzonego w zdarzeniu szkodowym z dnia 15 lutego 2025 roku opiewa na kwotę 12.173,36 zł brutto, podczas gdy w toku postępowania likwidacyjnego wypłacona została jedynie kwota 9.872,24 zł brutto, a pozwany bezzasadnie zaniżył stawkę za roboczogodzinę oraz zakwestionował należności za obsługę szkody oraz mycie pojazdu po naprawie.

44 Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości, podnosząc zawyżenie przez powoda wysokości należnego odszkodowania. Zakwestionował koszt robocizny (wysokość stawki za roboczogodzinę), jak i zasadność obciążania ubezpieczyciela kosztami mycia pojazdu przed i po naprawie oraz kosztami obsługi szkody, stając na stanowisku, iż są to koszty niejako „sztucznie generowane” na potrzeby uzyskania odszkodowania w jak najwyższej kwocie.

45 Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawała odpowiedzialność pozwanego wynikająca z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikłe z użytkowania myjni samochodowej na stacji benzynowej (...) w M. przy ul. (...). Bezsporne pozostawało także i to, że w toku postępowania likwidacyjnego pozwany ubezpieczyciel wypłacił tytułem odszkodowania na pokrycie kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, stosownie do treści złożonej przez poszkodowaną dyspozycji wypłaty odszkodowania, na rzecz (...) S.A. w S. kwotę 9.872,24 zł brutto. Spór dotyczył natomiast wysokości poniesionej szkody, która zdaniem powoda przekracza przyznane i wypłacone w toku postępowania likwidacyjnego odszkodowanie, a w konsekwencji powyższego także zakresu odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela.

46 Zgodnie z treścią art. 805 § 1 kc, przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Jak wynika z § 2 pkt 1 analizowanego przepisu - świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie, przy ubezpieczeniu majątkowym, określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Stosownie do treści art. 822 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Istota ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprowadza się zatem do tego, że w sytuacji zaistnienia szkód wskazanych w § 2 powołanego przepisu, zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia odszkodowania osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za te szkody ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, że w ubezpieczeniu OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 kc, a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej ubezpieczonego. Suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art. 824¹§ 1 kc). Zważyć warto również na treść art. 363 § 1 kc, zgodnie z którym naprawienie szkody winno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Z powyższego wynika zatem, iż w przypadku uszkodzenia pojazdu naprawienie szkody winno przybrać postać naprawy auta, bądź wypłaty odszkodowania odpowiadającego kosztom tej naprawy, albo też gdy naprawa jest niemożliwa bądź nieopłacalna poszkodowany może domagać się zapłaty odszkodowania odpowiadającego wartości samochodu przed szkodą, pomniejszonego o wartość pozostałości. Wybór co do sposobu naprawienia szkody należy co do zasady do poszkodowanego, przy czym przywrócenie stanu poprzedniego polega w zasadzie na doprowadzeniu dóbr i interesów poszkodowanego dotkniętych uszczerbkiem do stanu, w jakim znajdowały się przed wyrządzeniem szkody. Nie zawsze musi chodzić o stan identyczny, ale przykładowo rzecz powinna odzyskać swoje walory użytkowe i estetyczne, aby była zdolna - jak przed wyrządzeniem szkody - zaspokoić potrzeby poszkodowanego vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2003 roku, sygn. akt V CKN 1690/00).

47 Godzi się w tym miejscu wyjaśnić, że podstawy odpowiedzialności pozwanego należy w analizowanej sprawie dopatrywać się - w zależności od opowiedzenia się za prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem - w art. 415 kc, przyjmując, że zawinionym zachowanie podmiotu ubezpieczonego jest dopuszczenie do użytkowania sprzętu, który zamiast normalnej pracy powoduje uszkodzenie pojazdu poddanego procesowi mycia w myjni automatycznej albo w art. 435 kc przyjmując, że warunkiem działania automatycznej myjni samochodowej jest wykorzystywanie sił przyrody, w szczególności energii elektrycznej, a nie jak wskazywał powód w regulacjach ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na ocenę merytoryczną powództwa, bowiem Sąd nie jest związany wskazaną przez stronę podstawą prawną dochodzonego roszczenia i dokonuje samodzielnej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do właściwych przepisów prawa materialnego.

48 W myśl art. 509 § 2 kpc w przypadku zawarcia umowy przelewu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę (cesjonariusza) ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi (cedentowi), który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem. Wierzytelność, jak i prawo do jej dochodzenia przechodzi na nabywcę w takim kształcie, w jakim przysługiwała cedentowi w chwili zawarcia umowy przelewu. W konsekwencji powyższego na uwadze należy mieć w szczególności to, iż szkoda jest zjawiskiem dynamicznym, a wielkość roszczenia odszkodowawczego może ulegać zmianom w czasie, bowiem jest zależna od okoliczności, które nastąpiły po zdarzeniu szkodzącym. Roszczenie odszkodowawcze nie ulega petryfikacji i nie staje się utrwalonym i niezmiennym składnikiem majątku poszkodowanego. Naprawienie szkody następujące zaś w postępowaniu sądowym obejmuje pokrycie tego uszczerbku, który nadal istnieje w dacie zamknięcia rozprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2021 roku, sygn. akt IV CNPP 1/21) .

49 Przekładając powyższe na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy zważyć należy, iż wierzytelność przysługująca pierwotnie poszkodowanej właścicielce uszkodzonego pojazdu stanowiła przedmiot umowy cesji zawartej w dniu 24 lutego 2025 roku między nią a (...) S.A. w S. (k. 12), a kolejno umowy powierniczego przelewu wierzytelności zawartej w dniu 24 lipca 2025 roku pomiędzy (...) S.A. wS. a powodem.

50 Niewątpliwym przy tym było, że w dniu 15 lutego 2025 roku uszkodzeniu uległ pojazd marki (...), a które to uszkodzenie obejmujące przednią szybę pojazdu i elementy sąsiadujące powstało na skutek nieprawidłowego działania myjni samochodowej polegającego na tym, że podczas mycia górna szczotka myjni nie podniosła się po zbliżeniu do przedniej szyby i zniszczyła ją.

51 Pozwany przyjmując odpowiedzialność za szkodę zakwestionował wysokość stawki za roboczogodzinę oraz zasadność obciążenia go obowiązkiem pokrycia kosztów mycia pojazdu po naprawie oraz kosztów obsługi szkody.

52 W związku z tym, iż ocena istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności: ustalenie zakresu uszkodzeń pojazdu marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałych wskutek zdarzenia szkodowego z dnia 15 lutego 2025 roku oraz ustalenie uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu, w tym także w wariancie z użyciem nowych części, ale tak zwanych alternatywnych producentów, a w braku takich części z zastosowaniem współczynnika NZS uwzględniającego stan i stopień zużycia podlegających wymianie części wymagała wiadomości specjalnych, Sąd przy ich badaniu skorzystał z dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej.

53 Biegły sądowy wskazał, iż uzasadniony koszt naprawy pojazdu marki (...) w (...) S.A. w S. w zakresie niezbędnym do przywrócenia go do stanu sprzed zdarzenia z dnia 15 lutego 2025 roku w sposób zgodny z technologią producenta pojazdu i z użyciem do naprawy wyłącznie oryginalnych części zamiennych i materiałów sygnowanych przez producenta pojazdu i przez niego dystrybułowanych wynosi 11.061,64 zł brutto. Wyjaśnił, iż należności za mycie pojazdu po naprawie oraz za techniczną likwidację szkody są akceptowalne, jednak nie w maksymalnej uwzględnionej przez powoda wysokości, lecz dla mycia pojazdu w wysokości 105 zł netto, a dla technicznej likwidacji szkody w wysokości 350 zł, tj. łącznie 559,65 zł brutto, wobec czego po uwzględnieniu tych należności, których zasadność poniesienia winna podlegać ocenie Sądu, uzasadniony koszt naprawy pojazdu opiewałby na kwotę 11.621,29 zł brutto. Wyliczony z kolei na żądanie pozwanego hipotetyczny koszt naprawy pojazdu z użyciem do naprawy także szyby czołowej, jej poduszki oraz osłony jakości „Q” oraz alternatywnego kleju i oczyszczacza wynosiłby 10.044,32 zł brutto z tym jednak zastrzeżeniem, że wobec faktycznego przeprowadzenia naprawy pojazdu w ASO i udokumentowanego użycia do naprawy części oryginalnych jakości „O” wyliczanie hipotetycznego kosztu naprawy jest bezpodstawne. Biegły sądowy stanął przy tym na stanowisku, zgodnie z którym zastosowana przez warsztat naprawczy stawka za roboczogodzinę w wysokości 350 zł netto jest uzasadniona, bowiem inne są wymagania producentów pojazdów, a tym samym koszty działalności i w konsekwencji stosowane stawki za robociznę, dla serwisów posiadających autoryzację producentów pojazdów popularnych, jak na przykład V., S. czy O., a inne w przypadku serwisów posiadających autoryzację marek prestiżowych i kojarzonych z luksusem, jak na przykład B., której autoryzację posiada serwis (...) S.A. w S.. W tych ostatnich stawki za roboczogodzinę sięgają 700 zł netto i więcej, wobec czego przyjęta w fakturze za zrealizowaną naprawę pojazdu stawka winna być uznana za zasadną. W odniesieniu do zasadności mycia pojazdu po naprawie biegły wskazał, że czynności te wprawdzie można uznać za uzasadnione, lecz w analizowanym wypadku uwzględnieniu mogłoby podlegać - z uwagi na uszkodzenie szyby czołowej pojazdu - jedynie samo mycie zewnętrzne samochodu po naprawie w czasie 0,3 roboczogodziny netto, odpowiadające kwocie 105 zł netto. Z kolei w kwestii kosztów obsługi szkody biegły wskazał, że choć pierwsze oględziny uszkodzonego samochodu zostały zrealizowane przez rzeczoznawcę działającego na zlecenie ubezpieczyciela w dniu 19 lutego 2025 roku, co potwierdza protokół oceny technicznej, to ASO także zrealizował własne oględziny pojazdu i współpracował z ubezpieczycielem przy ustalaniu zasadnego zakresu naprawy, wobec czego zasadne byłoby ewentualnie uwzględnienie tych kosztów w wysokości należności odpowiadającej 1 roboczogodzinie, tj. 350 zł netto, choć większość serwisów takimi kosztami nie obciąża swoich klientów.

54 Zastrzeżenia do opinii biegłego sądowego zgłosił wyłącznie powód podnosząc, że opinia jest niejednoznaczna i wewnętrznie niespójna w zakresie ustalenia pełnego, ekonomicznie uzasadnionego kosztu naprawy pojazdu, bowiem biegły jako uzasadniony koszt naprawy pojazdu wskazuje kwotę 11.061,64 zł brutto, tj. bez uwzględnienia należności za mycie pojazdu i kosztów obsługi szkody podczas, gdy w innym fragmencie opinii wyraźnie podkreśla, że po doliczeniu tych kosztów uzasadniony koszt naprawy wynosiłby 11.621,29 zł brutto, a nadto opinia w sposób wyczerpujący nie odnosi się do rzeczywistego zakresu czynności organizacyjno - technicznych wykonanych przez serwis naprawczy w toku likwidacji szkody.

55 Wyartykułowane przez powoda zarzuty nie zmieniły jednak wniosków opinii głównej biegłego sądowego, który w opiniach uzupełniających wyjaśnił, że opinia sporządzona na zlecenie Sadu ma być pomocną dla oceny okoliczności sprawy i w związku z tym przedstawił on uzasadniony koszt naprawy pojazdu w dwóch wariantach: bez uwzględnienia kosztów mycia pojazdu i kosztów technicznej likwidacji szkody oraz z uwzględnieniem tych kosztów podkreślając, iż choć koszty te można uznać za normalne czynności wchodzące w zakres kosztów prowadzenia działalności przez warsztat naprawy i w wielu przypadkach, szczególnie przy naprawach dla klientów indywidualnych, kosztami tymi warsztaty nie obciążają zleceniodawców, to ocena zasadności ich uwzględnienia jest kwestią prawną i podlega pod wyłączną ocenę Sądu.

56 Opinie uzupełniające nie zostały zakwestionowane przez żadną ze stron.

57 Ocena dopuszczonych w sprawie opinii - tak głównej, jak i uzupełniających - biegłego z zakresu techniki samochodowej dokonana została przez Sąd z zastosowaniem art. 233 § 1 kpc, na podstawie właściwych dla ich przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w nich wniosków, a Sąd uznał je za przydatne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.

58 W ocenie Sądu zastosowana przez warsztat naprawczy stawka za roboczogodzinę w wysokości 350 zł netto nie może zostać uznana za stawkę zawyżoną wyłącznie z tego względu, że przekracza stawki stosowane przez inne zakłady naprawcze. Sąd w pełni aprobuje funkcjonujące w orzecznictwie stanowisko, iż poszkodowany ma prawo dokonać naprawy pojazdu w wybranym przez siebie warsztacie naprawczym, którego ceny nie odbiegają znacząco od średniej obowiązującej na lokalnym rynku (por. wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 04 lipca 2013 roku, sygn. akt VIII Ga 221/13). Nie można przy tym tracić z pola widzenia, co w treści opinii podkreślał biegły sądow, że wysokość stawki za roboczogodzinę pozostaje w związku z charakterem i standardem danego zakładu, posiadanymi przez niego autoryzacjami, wymaganiami producenta pojazdu, kwalifikacjami personelu oraz kosztami prowadzonej działalności. Inne są bowiem wymagania producentów pojazdów popularnych, takich jak V., S.czy O., a inne wymagania dotyczące serwisowania pojazdów marek o charakterze prestiżowym i luksusowym, jak B.. Nie sposób zatem dokonywać prostego porównania stawek stosowanych przez autoryzowane serwisy różnych marek, bez uwzględnienia specyfiki prowadzonej przez nie działalności. W realiach niniejszej sprawy naprawa została powierzona serwisowi (...) S.A. w S., posiadającemu autoryzację marki B., co niewątpliwie ma znaczenie dla oceny zasadności zastosowanej stawki. Jednocześnie, skoro pozwany kwestionował wysokość przyjętej przez warsztat stawki i wywodził, że jest ona zawyżona, to na nim spoczywał ciężar wykazania okoliczności uzasadniających takie stanowisko, w szczególności wykazania, że stawka w wysokości 350 zł netto odbiega od stawek rynkowych stosowanych przez zakłady o porównywalnym profilu działalności, standardzie oraz zakresie posiadanych autoryzacji. Samo powołanie się na istnienie zakładów stosujących niższe stawki nie jest wystarczające do zakwestionowania celowości i ekonomicznego uzasadnienia kosztów naprawy poniesionych przez poszkodowanego. Pozwany nie wykazał zaś, aby stawka zastosowana przez serwis (...) S.A. była stawką nierynkową bądź rażąco odbiegającą od stawek właściwych dla autoryzowanych serwisów marki B.. W konsekwencji brak było podstaw do przyjęcia, że poszkodowana, dokonując wyboru zakładu naprawczego, przekroczyła granice racjonalnego i ekonomicznie uzasadnionego sposobu likwidacji szkody.

59 Mając na uwadze powyższe, Sąd przyjął, że brak było podstaw do korekty stawki roboczogodziny zastosowanej przez warsztat wykonujący naprawę, a tym samym należało uwzględnić ją w pełnej wysokości przy ustalaniu należnego odszkodowania.

60 Jednocześnie w ocenie Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia w kosztach naprawy wydatku związanego z myciem pojazdu po wykonaniu naprawy. W niniejszej sprawie zakres uszkodzeń pojazdu ograniczał się wyłącznie do przedniej szyby, której wymiana nie wiązała się z koniecznością wykonywania jakichkolwiek prac blacharskich, lakierniczych czy innych czynności mogących powodować zabrudzenie nadwozia pojazdu. Niewątpliwie w określonych przypadkach mycie pojazdu może stanowić element procesu naprawczego, w szczególności w sytuacji, gdy zakres prac obejmuje naprawy blacharsko-lakiernicze, a oczyszczenie pojazdu jest niezbędne zarówno dla prawidłowego ustalenia zakresu uszkodzeń, jak i dla dokonania kontroli jakości wykonanych prac. Okoliczności takie nie zachodziły jednak w niniejszej sprawie. Wymiana przedniej szyby nie wymaga ingerencji w powłokę lakierniczą pojazdu ani wykonywania prac, których następstwem byłoby zabrudzenie karoserii w stopniu uzasadniającym konieczność jej umycia po zakończeniu naprawy. Samo zaś przyjęcie przez zakład naprawczy określonych standardów obsługi klienta, obejmujących umycie pojazdu po wykonaniu usługi, nie jest wystarczające do uznania kosztu takiej czynności za pozostający w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. Odpowiedzialność odszkodowawcza obejmuje wyłącznie wydatki pozostające w związku z koniecznością przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia, a w realiach niniejszej sprawy brak podstaw do przyjęcia, że umycie pojazdu po wymianie przedniej szyby było czynnością niezbędną do prawidłowego wykonania naprawy lub weryfikacji jej rezultatu. W konsekwencji koszt mycia pojazdu po naprawie należało uznać za wydatek pozostający poza zakresem celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów usunięcia skutków szkody, a tym samym niepodlegający uwzględnieniu w należnym powodowi odszkodowaniu.

61 W ocenie Sądu nie zasługiwało na uwzględnienie również żądanie obejmujące zwrot kosztów „obsługi szkody”. Choć nie ulega wątpliwości, że zakłady ubezpieczeń coraz częściej przenoszą na warsztaty naprawcze część czynności związanych z procesem likwidacji szkody, w tym czynności dotyczące ustalenia zakresu uszkodzeń i kosztów ich usunięcia, to jednak okoliczność ta sama w sobie nie oznacza, że każdy koszt poniesiony przez warsztat w związku z obsługą procesu likwidacji szkody stanowi szkodę podlegającą naprawieniu przez ubezpieczyciela. W tym kontekście wskazać warto, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego dopuszczono możliwość uwzględnienia w określonych okolicznościach kosztów sporządzenia kalkulacji naprawy jako elementu kosztów likwidacji szkody, co znalazło wyraz między innymi w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 roku, sygn. akt III CZP 68/18, jednak nie oznacza to, że sam fakt poniesienia przez poszkodowanego lub warsztat określonego wydatku przesądza o jego zasadności i obowiązku zwrotu przez zakład ubezpieczeń. Każdorazowo konieczne jest bowiem ustalenie, czy wydatek ten pozostawał w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodzącym oraz czy był celowy i ekonomicznie uzasadniony dla przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. W realiach niniejszej sprawy kwota 861 zł brutto obejmowała czynności polegające na dokonaniu oględzin pojazdu, sporządzeniu kosztorysu oraz współdziałaniu z ubezpieczycielem przy ustalaniu zakresu naprawy. W ocenie Sądu czynności te nie stanowiły odrębnego uszczerbku majątkowego pozostającego w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą, lecz mieściły się w ramach zwykłej działalności gospodarczej prowadzonej przez poprzednika prawnego powoda - profesjonalny warsztat naprawczy. Warsztat, w szczególności o randze autoryzowanego serwisu, podejmując się naprawy pojazdu i obsługi klienta w ramach procesu likwidacji szkody, wykonuje szereg czynności organizacyjnych i administracyjnych związanych z realizacją swojej usługi, w tym dokonuje oględzin pojazdu, ustala zakres niezbędnych prac oraz sporządza kalkulację ich kosztów. Czynności te stanowią element prowadzonej działalności gospodarczej i są związane z jej organizacją oraz ryzykiem gospodarczym. Sam fakt, że w konkretnym przypadku warsztat zdecydował się wyodrębnić ich koszt i obciążyć nim poszkodowanego nie prowadzi jeszcze do powstania po stronie zakładu ubezpieczeń obowiązku jego refundacji. Przeciwne stanowisko prowadziłoby w istocie do przerzucenia na ubezpieczyciela, a w konsekwencji na ogół ubezpieczających, kosztów prowadzenia działalności gospodarczej przez warsztaty naprawcze, w tym kosztów związanych z obsługą własnych klientów i prowadzeniem negocjacji z ubezpieczycielami, które to rozszerzenie zakresu odpowiedzialności odszkodowawczej nie znajduje uzasadnienia w zasadzie pełnego odszkodowania, która nie może być utożsamiana z obowiązkiem pokrywania wszelkich kosztów ponoszonych przez przedsiębiorcę w związku z realizacją prowadzonej przez niego działalności.

62 Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, których autentyczność nie była kwestionowana przez strony postępowania oraz w szczególności na podstawie opinii sporządzonych przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej.

63 Mając na uwadze całokształt poczynionych powyżej rozważań, przy uwzględnieniu wypłaconego przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego odszkodowania w kwocie 9.872,24 zł na rzecz powoda - jako nabywcy wierzytelności - należało zasądzić kwotę 1.189,40 zł stanowiącą różnicę między odszkodowaniem wypłaconym, a odszkodowaniem należnym, w zakresie w jakim obejmowało ono koszt robocizny (11.061,64 zł - 9.872,24 zł = 1.189,40 zł).

64 Uwzględniając powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.189,40 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 02 maja 2025 roku do dnia zapłaty. Jako datę wymagalności odsetek od kwoty brakującego odszkodowania Sąd ustalił wskazaną przez powoda w pozwie datę, uwzględniając przy tym treść przepisów art. 481 § 1 i 2 kc w związku z art. 817 § 1 kc. Wymagalność roszczenia w stosunku do zakładu ubezpieczeń powstaje w terminie 30 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia o wypadku chyba, że w powyższym terminie wyjaśnienie okoliczności koniecznych do ustalenia jego odpowiedzialności lub wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe. Z akt sprawy wynika, iż szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 17 lutego 2025 roku, w związku z czym zasadnym było przyznanie odsetek na rzecz powoda zgodnie z jego żądaniem.

65 W punkcie II. sentencji wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałej części, kierując się motywami omówionymi w toku rozważań prawnych.

66 O kosztach procesu w punkcie III. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1¹ i 3 kpc w związku z art. 99 kpc i art. 109 § 2 kpc zgodnie z ogólną zasadą, że strona która proces przegrała jest zobowiązana do zwrotu przeciwnikowi poniesionych przez niego kosztów procesu. Stosownie zaś do treści art. 100 kpc w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty należy wzajemnie znieść lub stosunkowo rozdzielić. Powództwo w niniejszej sprawie zostało uwzględnione częściowo, co do kwoty 1.189,40 zł i w takiej części powód wygrał proces, zaś pozwany przegrał. Powód wygrał proces w około 51%, a na koszty procesu poniesione przez niego w łącznej kwocie 1.117 zł składa się: wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 900 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026r., poz. 215), kwota 200 zł opłaty sądowej od pozwu oraz kwota 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Powód powinien otrzymać zatem od pozwanego zwrot kwoty 569,67 zł (1.117 zł x 51%). Z kolei na koszty poniesione przez pozwanego w łącznej kwocie 2.100 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 900 zł oraz kwota 1.200 zł zaliczki na wynagrodzenie biegłego sądowego. Pozwany powinien zatem otrzymać od powoda zwrot kwoty 1.029 zł odpowiadającej 49%, w jakich proces wygrał (2.100 zł x 49%). Po wzajemnej kompensacie, to powód zobowiązany jest zwrócić pozwanemu koszty procesu w kwocie 459,33 zł (1.029 zł na rzecz pozwanego - 569,67 zł na rzecz powoda). Koszty procesu zasądzone zostały na rzecz pozwanego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 § 1¹ kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

67 W punkcie IV.sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 83 ust. 2 w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2025r., poz. 1228). Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy, w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113. Przepis art. 113 ust. 1 stanowi zaś, że kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Nieuiszczonymi kosztami sądowymi w niniejszej sprawie w wysokości 296 zł był koszt wynagrodzenia biegłego sądowego ((1.188 zł + 308 zł) - 1.200 zł zaliczki) w zakresie przewyższającym uiszczoną przez pozwanego zaliczkę. Wobec powyższego, mając na uwadze wynik sprawy oraz wysokość uiszczonej przez pozwanego zaliczki, rzeczoną kwotę 296 zł należało pobrać na rzecz Skarbu Państwa w zakresie kwoty 145,04 zł od powoda (296 zł x 49% = 145,04) oraz w zakresie kwoty 150,96 zł od pozwanego (296 zł x 51% = 150,96 zł).

68 SSR Agnieszka Trytek - Błaszak

ZARZĄDZENIE

69 1. (...)

70 2. (...)

71 3. (...)

72 4. (...)

73 Dnia 12 października 2026 roku

74 SSR Agnieszka Trytek - Błaszak