Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 26 stycznia 2026 r., VI Ka 618/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 26 stycznia 2026 r., VI Ka 618/25

Tekst

1 Sygnatura akt VI Ka 618/25

2 Warszawa, dnia 26 stycznia 2026 r.

3 1

4 2WYROK

5 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

6 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w W. VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

7 4 Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz

8 5protokolant: protokolant sądowy Jakub Stuleblak

9 6po rozpoznaniu dnia 26 stycznia 2026 r. w W.

10 7sprawy

11 (...) J. Z., córki N. i 8. urodzonej (...) w Z.

12 9oskarżonej o przestępstwo z art. 157 § 2 kk

13 A. Z. (1), córki N. i J., urodzonej (...) w W.

14 11oskarżonej o przestępstwa z art. 216 § 1 kk i art. 217 § 1 kk

15 12na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę, pełnomocnika oskarżonej, oskarżycielki prywatnej A. Z. (1)

16 13od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie

17 14z dnia 10 lutego 2025 r. sygn. akt IV K 484/23

18 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od A. Z. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadnienie

19 Formularz UK 2

20 Sygnatura akt

21 VI Ka 618/25

22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

23 1

24 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

25 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

26 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 10 lutego 2025 r. sygn. akt IV K 484/23

27 1.2 Podmiot wnoszący apelację

28 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ oskarżyciel posiłkowy

30 ☒ oskarżyciel prywatny

31 ☒ obrońca

32 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☐ inny

34 0.11.3. Granice zaskarżenia

35 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

36 ☒ na korzyść

37 ☒ na niekorzyść

38 ☒ w całości

39 ☐ w części

40 ☐co do winy

41 ☐co do kary

42 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

43 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

44 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

45 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

46 ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

47 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

48 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

49 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

50 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

51 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

52 ☐art. 439 k.p.k.

53 ☐brak zarzutów

54 0.11.4. Wnioski

55 ☐uchylenie

56 ☒zmiana

57 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

58 0.12.1. Ustalenie faktów

59 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

60 Lp.

61 Wskazać oskarżonego.

62 Wskazać fakt.

63 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

64 A. Z. (1)

65 Stan majątkowy

66 Niekarana

67 Informacja e-puap

68 k. 322

69 Dane o karalności z systemu KRK k.325

70 J. Z.

71 Stan majątkowy

72 Niekarana

73 Informacja e-puap

74 k. 323

75 Dane o karalności z systemu KRK k.324

76 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

77 Lp.

78 Wskazać oskarżonego.

79 Wskazać fakt.

80 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

81 0.12.2. Ocena dowodów

82 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

83 Wskazać fakt

84 Dowód

85 Zwięźle o powodach uznania dowodu.

86 Stan majątkowy

87 Niekarne

88 Informacja EPUAP

89 Karta karna

90 Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

91 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

92 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

93 Wskazać fakt

94 Dowód

95 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

96 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

97 Apelacja

98 Lp.

99 Zarzut

100 Obrońca/Pełnomocnik A. Z. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 4 kpk, 5 § 2 kpk, art. 366, art. 410 kpk,

101 - rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 25 § 1 i 3 kk

102 - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia

103 ☐ zasadny

104 ☐ częściowo zasadny

105 ☒ niezasadny

106 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

107 Apelacja wniesiona przez pełnomocnika/obrońcę A. Z. (1) okazała się niezasadna i nie mogła zostać uwzględniona, zawarte w niej zarzuty stanowią bowiem tylko nieskuteczną próbę polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Z uwagi na zakres zaskarżenia wyrok Sądu Rejonowego został w całości utrzymany w mocy.

108 Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami art. 424 k.p.k. przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją art. 410 k.p.k. ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w art. 5 k.p.k. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16). Na tej podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne a następnie wysnuł prawidłowy wniosek o uznaniu oskarżonej A. Z. (1) za winną zarzucanych jej przestępstw z art. 216 § 1 k.k. oraz art. 217 § 1 kk oraz uniewinnieniu J. Z. od czynu z art. 157 § 2 kk. Wywiedzione zarzuty apelacji nie są tym samym trafne.

109 Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że doszło do zatargu miedzy stronami, które pozostają w długoletnim konflikcie i na skutek zdarzenia z dnia 10 stycznia 2023 r. J. Z. doznała naruszenia nietykalności spowodowanego szarpaniną z A. Z. (1) oraz została znieważona przez oskarżoną A. Z. (1).

110 Zgromadzony materiał dowodowy przemawia za tym twierdzeniem, a w szczególności wyjaśnienia J. Z. oraz bezstronnego, obcego dla stron świadka J. W., albowiem są one logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełnią, Sąd Rejonowy zasadnie dał im walor wiarygodności. Z zeznań J. W. wynika jednoznacznie, że oskarżona J. Z. kiedy trzymała swoją córkę to była uderzana przez drugą oskarżoną, która nadto próbowała jej wyrywać trzymaną przez nią córkę. Świadek ten potwierdził także opisane przez oskarżoną Z. i jej ojca- A. C. zachowania małoletniego syna oskarżonej Ł. – Z., który kopał A. C.. Odnosząc się do zeznań A. C., brak jest podstaw do ich kwestionowania, choć należy mieć na uwadze, że jest on ojcem oskarżonej J. Z. a więc ocena w tym przedmiocie musi być ostrożna . Niemniej jednak z jego depozycji wynika wprost, iż A. Z. (1) używała wobec jego córki słów wulgarnych, a także naruszała jej nietykalność cielesną. Okoliczności te jak wyżej wspomniano zostały również potwierdzone przez bezstronnego świadka J. W., który dłuższy czas obserwował z bliskiej odległości zajście i słyszał wypowiadane treści .

111 Natomiast co do wyjaśnień A. Z. (1) sąd zasadnie nie podzielił jej twierdzeń zgodnie z którymi druga z oskarżonych popełniła na jej szkodę zarzucany jej czyn, z uwagi na brak potwierdzenia w innych dowodach. Jej wersja o fizycznym nagłym ataku J. Z. na jej osobę, który miał umożliwić zabranie dziecka jest zupełnie niewiarygodna. W światle zasad logiki, racjonalnego rozumowania nie sposób przyjąć wersji , że matka dziecka zamiast chwytać dziecko z zamiarem odzyskania pieczy rzuca się na osobę pod czyją opieka akurat dziecko się znajduje, kocentrując się na wyrządzeniu jej dolegliwości . Odnosząc się do zeznań pozostałych świadków tj. P. I., T. F. oraz T. P., należy wskazać , że osoby te wprawdzie opisały zaobserwowana sytuację, jednak nie były bezpośrednimi obserwatorami całego zdarzenia. Świadkowie ci widzieli jedynie jego fragmenty, a tym samym nie znali rzeczywistego i pełnego przebiegu zajścia, które trwało około 20 minut. Niewątpliwie w jego całokształcie raz jedna raz druga strona przetrzymywała większy obszar ciała dziecka , co mogło sugerować wnioski co do osoby atakującej. W konsekwencji ich relacje nie mogą stanowić miarodajnej podstawy do ustalenia stanu faktycznego sprawy.

112 Odnosząc się do kwestii uniewinnienia oskarżonej J. Z., w świetle wyżej poczynionych rozważań brak jest podstaw do przypisania jej naruszęnia nietykalności cielesnej czy uszkodzenia ciała. Działanie oskarżonej zmierzało wyłącznie do odebrania własnego dziecka, gdzie do sprawowania pieczy nad nim była w pełni uprawnioną a faktycznie pozbawioną . Aktualna żona ojca dziecka jako osoba trzecia nie miała prawa pozbawiać matki tego uprawnienia ani przeciwdziałać wykonywaniu przez nią władzy rodzicielskiej. Owszem, A. Z. (1) sprawując chwilową opiekę nad dzieckiem, które zostało jej powierzone przez ojca dziecka D. Z. mogła podejmować działania mające na celu zapewnienia bezpieczeństwa małoletniej J. Z. (1) przed zagrożeniami zewnętrznymi, jednak uprawnienie to nie znajdowało zastosowania w sytuacji, w której matka biologiczna chciała osobiście zająć się dzieckiem. Ojciec dziecka nie mógł też skutecznie przenieść na nią uprawnień do wykonywania władzy rodzicielskiej ani swoja wolą zapewnić jej możliwości przeciwstawienia się zamiarom matki co realizacji analogicznego uprawnienia. Tym bardziej, że J. Z. posiadała zabezpieczenie potwierdzające uprawnienie jej do wykonywania skonkretyzowanego elementu władzy rodzicielskiej a czego dowodem jest postanowienie z dnia 24 lipca 2023 r., w którym Sąd Rejonowy w Wołominie w sprawie III Nsm 940/22 orzekł w trybie zabezpieczenia, że na czas trwania postepowania w przedmiocie ustalenia miejsca pobytu małoletniej J. Z. (1) miejscem jej pobytu będzie każdorazowe miejsce zamieszkania J. Z.. Ponadto z akt sprawy wynika, iż ojciec dziecka uniemożliwiał jej realizację tego prawa. Konkludując J. Z. nie działała w celu zaatakowania A. Z. (1) ani naruszenia jej nietykalności cielesnej. Ewentualne zadrapania czy inne drobne ślady mogły powstać wyłącznie w wyniku szarpaniny wywołanej bezprawnym zachowaniem A. Z. (1) w postaci utrudniania wykonywania władzy rodzicielskiej i wyszarpywania czy przytrzymywania dziecka a co wyklucza możliwość przypisania oskarżonej znamion strony podmiotowej czynu z art. 157 § 2 kk.

113 Zgodnie z depozycją art. 25 § 1 k.k. „ nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem”, natomiast w niniejszej sytuacji okoliczności przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazują na to, iż oskarżony nie działał w obronie koniecznej.

114 Obrona konieczna obejmuje nie tylko odpieranie zamachu w fazie jego realizacji, ale nawet stadium obiektywnie zaistniałego bezpośredniego zagrożenia zamachem, jak również w wypadku jego nieuchronności, o ile nie zostanie podjęta natychmiastowa akcja obronna. Zamach wtedy jest już bezpośredni, kiedy z zachowania napastnika jednoznacznie można wywnioskować, iż przystępuje on do ataku na określone dobro zindywidualizowane oraz że istnieje wysoki stopień prawdopodobieństwa natychmiastowego ataku na dobro. Wyrok SN z 26.10.2023 r., I KK 79/23, LEX nr 3719243.

115 W ocenie Sadu Okręgowego, Sąd Rejonowy dokonał zasadnej oceny zachowania oskarżonej A. Z. (1) przyjmując iż zarzucany jej czyn dopuściła się ona z winy umyślnej, działając w zamiarze bezpośrednim. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w sposób jednoznaczny wynika, iż między stronami doszło do konfliktowej sytuacji w której to A. Z. (1) zastosowało przemoc wobec J. Z.. Niewiarygodne jest twierdzenie, jakoby to J. Z. zamierzała zaatakować A. Z. (1) i naruszyła jej dobro prawnie chronione. Działania J. Z. zmierzało wyłącznie do odebrania własnego dziecka, do którego sprawowania pieczy była w pełni uprawniona. Wprawdzie postawa matki biologicznej dziecka nie była właściwa z punktu widzenia jego dobra, gdyż mogła z uwagi na element zaskoczenia wywołać u córki poczucie strachu, niepokoju czy też zagrożenia, jednak okoliczność ta nie zmienia faktu, że żona ojca dziecka nie miała prawa przeciwdziałać wykonywaniu władzy rodzicielskiej przez osobę do tego uprawnioną, które w żadnej mierze nie miało postaci bezprawnego zamachu. Z zeznań świadka J. W., wynika wprost, że to J. Z., trzymając na rękach swoja córkę, była uderzana przez A. Z. (1), która bezpodstawnie stosowała wobec niej przemoc fizyczną. W tej sytuacji nie doszło do naruszenia dobra oskarżonej A. Z. (1), a tym samym nie istniała żadna konieczność do użycia przemocy wobec J. Z.. Ponadto obrona A. Z. (1) powołuje się na działanie w warunkach obrony koniecznej, jednak nie potrafi wskazać, z jakiego konkretnego uprawnienia miałaby ona skorzystać, w imię ochrony jakiego dobra prawnie chronionego miał prawo zastosować przemoc i odpierać przywoływany zamach . Należy podkreślić, że oskarżona J. Z., jako matka biologiczna posiadając pełne prawa rodzicielskie, nie mogłaby odpowiadać za uprowadzenie własnego dziecka, a tym samym jej działanie nie stanowiło bezprawnego zamachu, który mógłby uzasadnić zastosowanie obrony koniecznej przez macochę dziecka. W zaistniałej sytuacji bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że dziecko nie chciało wrócić do matki i pozostawało przy oskarżonej A. Z. (1), albowiem wola małoletniego nie może stanowić podstawy do ograniczenia wykonywania władzy rodzicielskiej przez osobę do tego uprawnioną ani usprawiedliwiać stosowania przemocy wobec matki biologicznej.

116 Dopóki rodzicowi małoletniego przysługuje pełnia władzy rodzicielskiej, nie może być on podmiotem przestępstwa z art. 211 k.k. Może się nim stać dopiero wtedy, gdy został on pozbawiony władzy rodzicielskiej, została mu ona ograniczona albo zawieszona. Postanowienie SN z 28.06.2021 r., IV KK 260/21, LEX nr 3296171.

117 Przepis art. 211 k.k. chroni prawidłowe, niezakłócone wykonywanie prawa do opieki nad konkretną osobą. Uregulowanie zawarte w art. 211 k.k. ma przeciwdziałać również negatywnym skutkom międzynarodowego, bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania i stanowi przejaw realizacji zobowiązań wynikających z Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzonej w Hadze 25.10.1980 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 108, poz. 528). (…) Przepis art. 211 k.k. chroni w szczególności prawo rodzica do kontaktów ze swoim dzieckiem oraz prawo dziecka do kontaktów ze swoim rodzicem. J. Lachowski [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 211.

118 Mając na uwadze powyższe, to w zaistniałej sytuacji to właśnie oskarżonej J. Z. przysługuje prawo do ochrony kontaktów z dzieckiem, sprawowania opieki nad nim i wychowywania go wynikające też z art. 211 kk. i to jej prawo potencjalnie mogło zostać naruszone.

119 W zaistniałej sytuacji oskarżona A. Z. (1) powinna opanować negatywne emocje i dążyć do porozumienia z matką biologiczną dziecka, ewentualnie zwrócić się o pomoc w pokojowym , zgodnym z dobrem dziecka rozwiązaniu sytuacji do ojca małoletniego, zamiast za wszelką cenę podejmować próbę odebrania dziecka matce przy użyciu przemocy i wzmacniać ja kierowaniem słów znieważających.

120 Z związku z powyższym, apelacja złożona przez obrońcę/ pełnomocnika oskarżonej A. Z. (1) nie może skutecznie podważyć prawidłowości rozstrzygnięcia.

121 Wniosek

122 Obrońca oskarżonej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie J. Z. winną zarzucanego jej czynu oraz uniewinnienie A. Z. (1) o od popełnienia zarzucanego jej czynu

123 ☐ zasadny

124 ☐ częściowo zasadny

125 ☒ niezasadny

126 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

127 Wobec uznania przez Sąd odwoławczy zarzutów apelacji za niezasadne z przedstawionych wyżej powodów, koniecznym stało się stwierdzenie, iż skorelowane z nim wnioski także nie zasługują na uwzględnienie, pomijając już niemożność wydania orzeczenia reformatoryjnego w przypadku uniewinnienia.

128 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

129 Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

130 i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

131 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

132 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

133 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

134 1.3 1

135 Przedmiot utrzymania w mocy

136 Wyrok utrzymany w mocy w całości

137 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

138 Zarzuty zawarte w apelacji z przyczyn wskazanych w sekcji 3.1 nie mogły wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w powyższym zakresie. Brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych w art. 439 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.

139 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

140 1.3.1 1.

141 Przedmiot i zakres zmiany

142 Zwięźle o powodach zmiany.

143 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

144 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

145 ☐ art. 439 k.p.k.

146 Zwięźle o powodach uchylenia.

147 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

148 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

149 Zwięźle o powodach uchylenia.

150 Konieczność umorzenia postępowania

151 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

152 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

153 4.

154 Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

155 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

156 Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

157 5.

158 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

159 Zwięźle o powodach uchylenia.

160 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

161 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

162 Lp.

163 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

164 Przytoczyć okoliczności.

165 6. Koszty Procesu

166 Wskazać oskarżonego.

167 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

168 Przytoczyć okoliczności.

169 A. Z. (1)

170 J. Z.

171 Kosztami sądowymi w sprawie obciążono A. Z. (1) poprzez zapłatę na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłat na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 i 3 kpk w zw. z art. 13 § 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych

172 7. PODPIS

173 0.11.3 Granice zaskarżenia

174 Wpisać kolejny numer załącznika 1

175 Podmiot wnoszący apelację

176 Obrońca/ pełnomocnik oskarżycielki prywatnej

177 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

178 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 10 lutego 2025 r. sygn. akt IV K 484/23

179 0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

180 ☒ na korzyść

181 ☒ na niekorzyść

182 ☒ w całości

183 ☐ w części

184 ☐co do winy

185 ☐co do kary

186 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

187 0.11.3.2 Podniesione zarzuty

188 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

189 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

190 ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

191 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

192 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

193 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

194 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

195 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

196 ☐art. 439 k.p.k.

197 ☐brak zarzutów

198 0.11.4. Wnioski

199 ☐Uchylenie

200 ☒zmiana