Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 27 marca 2025 r., VI Ka 604/24

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 27 marca 2025 r., VI Ka 604/24

Tekst

1 Sygnatura akt VI Ka 604/24

2 Warszawa, dnia 20 lutego 2025 r.

3 1

4 2WYROK

5 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

6 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

7 4 Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda

8 5

9 6protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Gaca, protokolant sądowy Małgorzata Jaworska

10 7przy udziale prokuratora Gabriela Żuławskiego, Agaty Stawiarz

11 8po rozpoznaniu dnia 6 lutego 2025 r.

12 9sprawy

13 10R. N. (1), syna A. i Z., ur. (...) w miejscowości K.

14 11oskarżonego o przestępstwo z art. 239 § 1 kk

15 12S. B., syna S. i G., ur. (...) w W.

16 13oskarżonego o przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 kk, z art. 235 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

17 14na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego S. B. oraz obrońcę oskarżonego R. N. (1)

18 15od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie

19 16z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt II K 1353/22

20 I. zmienia wyrok co do R. N. (1) w ten sposób, że uniewinnia go od popełnienia przypisanego mu czynu z art. 239 § 1 kk i w tej części koszty procesu w sprawie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz R. N. (1) kwotę 1680 złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia obrońcy poniesionych w sprawie.

21 II. utrzymuje w mocy wyrok co do S. B.; zwalnia oskarżonego S. B. od uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

22 Formularz UK 2

23 Sygnatura akt

24 VI Ka 604/24

25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

26 1

27 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

28 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

29 Wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt II K 1353/22

30 1.2 Podmiot wnoszący apelację

31 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☒ obrońca

35 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☐ inny

37 0.11.3. Granice zaskarżenia

38 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☒ na korzyść

40 ☐ na niekorzyść

41 ☒ w całości

42 ☐ w części

43 ☐

44 co do winy

45 ☐

46 co do kary

47 ☐

48 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

49 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

50 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

51 ☐

52 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

53 ☐

54 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

55 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

56 ☒

57 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

58 ☒

59 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

60 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

61 ☐

62 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

63 ☐

64 art. 439 k.p.k.

65 ☐

66 brak zarzutów

67 0.11.4. Wnioski

68 ☐

69 uchylenie

70 ☒

71 zmiana

72 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

73 0.12.1. Ustalenie faktów

74 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

75 Lp.

76 Wskazać oskarżonego.

77 Wskazać fakt.

78 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

79 R. N. (1)

80 Karalność sądowa oskarżonego

81 Sytuacja majątkowa oskarżonego

82 Karta karna k. 390-392

83 Informacja e-PUAP k. 385

84 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

85 Lp.

86 Wskazać oskarżonego.

87 Wskazać fakt.

88 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

89 0.12.2. Ocena dowodów

90 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

91 Wskazać fakt

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach uznania dowodu.

94 Karalność sądowa oskarżonego

95 Sytuacja majątkowa

96 Karta karna

97 Informacja e-PUAP

98 Załączone dokumenty zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności tych dokumentów.

99 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

100 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

101 Wskazać fakt

102 Dowód

103 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

104 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

105 Lp.

106 Zarzut

107 Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 438 pkt oraz art. 427 § 2 k.p.k. obrońca oskarżonego zarzucił mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania to jest:

108 1. art. 170 § 1 i art. 174 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z monitoringu Komisariatu Policji w W. z dnia 15 lutego 2021 roku bez wskazania podstawy prawnej takiej decyzji powołując się wyłącznie na fakt, że monitoring najprawdopodobniej nie jest przechowywany pomimo, że był to kluczowy dowód w sprawie, a jego przeprowadzenie umożliwiłoby wskazanie przebiegu wizyty R. N. (1) na Komisariacie, w tym potwierdzenie, że praktycznie nie znał S. B., na Komisariacie pojawił się wyłącznie po to, aby odebrać samochód zaś policjanci wbrew jego woli narzucili mu spisanie podyktowanego przez A. P. oświadczenia i zabranie G. B.;

109 2. art. 4, 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k. wyrażające w ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy z pominięciem istotnej części materiału dowodowego, to jest z wyłączeniem zeznań A. P. w zakresie w jakim przyznał, że podyktował R. N. (1) treść oświadczenia zawierającego nieprawdziwe dane S. B., co było kluczową okolicznością z punktu widzenia odpowiedzialności R. N. (1), bez umotywowania takiego stanowiska w uzasadnieniu wyroku;

110 3. mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisu art. 4, 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów z pominięciem istotnej jej części, a mianowicie z pominięciem okoliczności, że policjanci nie dysponując zdjęciem z bazy, a w konsekwencji nie mogąc potwierdzić tożsamości oskarżonego S. B. nie mieli prawa wydawać go przypadkowej osobie tylko na podstawie złożonego przez nią oświadczenia, w dodatku dyktowanego przez A. P., co siłą rzezy musiało się przekładać na składane przez nich depozycje odnośnie do sprawstwa R. N. (1) bowiem w ten sposób minimalizowali swoją odpowiedzialność za niewątpliwe naruszenie służbowe;

111 4. mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisu art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie kompletnie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny wyjaśnień oskarżonych R. N. (1) i S. B. i odmówienie im wiary w zakresie w jakim twierdzili, że R. N. (1) nie wiedział, że oskarżony S. B. ma na imię S., a w konsekwencji kogo odbierał z Komisariatu tylko na tej podstawie, że posługiwał się ksywą S. i tak znał go R. N. (1), co w ocenie Sądu było równoznaczne z tym, że musiał mieć na imię S. bowiem ksywa S. jest właśnie skrótem od tego właśnie imienia, co jest zbyt daleko posuniętym wnioskiem bowiem wielokrotnie pseudonimy, którymi posługują się ludzie nierzadko nie mają żadnego związku z ich imieniem;

112 5. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony R. N. (1) nie wiedział, że odbiera G. B., a w konsekwencji, że utrudniał postępowanie karne przeciwko S. B..

113 ☒ zasadny

114 ☐ częściowo zasadny

115 ☐ niezasadny

116 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

117 Apelacja złożona przez obrońcę oskarżonego jako zasadna zasługiwała na uwzględnienie.

118 Zdaniem Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania R. N. (1) sprawstwa zarzucanego mu czynu z art. 239 § 1 k.k., bowiem nie przedstawiono żadnych bezpośrednich i kategorycznych dowodów winy oskarżonego, które miałyby o tym świadczyć.

119 Sąd pragnie przypomnieć, że domniemanie niewinności nie wymaga dowodzenia. To obalenie tego domniemania wymaga dowodów. Taki jest bowiem ciężar dowodzenia w procesie karnym (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 29 grudnia 2006 r., sygn. akt II AKa 234/06, KZS 2007/2/32). Zasada prawdy materialnej sformułowana w art. 2 § 2 k.p.k. wprowadza w procesie karnym wymóg opierania wszelkich rozstrzygnięć na zgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych, przez które rozumie się ustalenia udowodnione, czyli takie, gdy w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzonemu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny. Obowiązek udowodnienia odnosić należy jednak tylko do ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego, jako że on sam korzysta z domniemania niewinności (art. 5 § 1 k.p.k.), a nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na jego korzyść (art. 5 § 2 k.p.k.). Ze względu na te zasady wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne zarówno wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, jak i wtedy, gdy nie udowodniono, że jest on winny popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego. Podkreślić należy, że istota przestępstwa z art. 239 § 1 k.k. polega na utrudnianiu lub udaremnianiu postępowania karnego przez udzielanie sprawcy przestępstwa pomocy w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej. Poplecznictwo wymaga świadomości sprawcy, że udziela pomocy sprawcy przestępstwa i że pomoc ta powoduje lub może spowodować utrudnianie postępowania karnego (zamiar bezpośredni lub ewentualny). Świadomość sprawcy poplecznictwa, że osoba której udziela pomocy, dopuściła się przestępstwa, nie musi mieć charakteru pewności ani dokładnej wiedzy o rodzaju i okolicznościach tego czynu. Wystarczy więc wiedza ogólna, że w grę wchodzi pomoc udzielona sprawcy przestępstwa, (por. wyrok SN z dnia 4 grudnia 2007 r., IV KK 276/07, LEX nr 351211 i wyrok SA w Lublinie z dnia 27 marca 2003 r. II AKa 228/02, Prok i Pr.- wkł. 2003/12/21).

120 W orzecznictwie podkreśla się, iż przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. tylko wtedy, gdy: 1) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), 2) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), 3) jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.) (wyrok SN z 22.02.1996 r., II KRN 199/95, Prok. i Pr.-wkł. 1996 /10, poz. 10; wyrok SN z 9.11.1990 r., WRN 149/90, OSNKW 1991 /7–9, poz. 41; wyrok SN z 16.12.1974 r., Rw 618/74, OSNKW 1975 /3–4, poz. 47; postanowienie SN z 18.12.2012 r., III KK 298/12, LEX nr 1232292; wyrok SA w Łodzi z 27.09.2012 r., II AKa 211/12, LEX nr 1220566; wyrok SA w Krakowie z 20.02.2012 r., II AKa 259/11, KZS 2012 /5, poz. 49; wyrok SA w Krakowie z 13.11.2013 r., II AKa 118/13, KZS 2014/1, poz. 64).

121 Biorąc pod uwagę powyższe i odnosząc się do zarzutów apelacyjnych wskazać należy, że niezasadnym było przede wszystkim uznanie przez Sąd Rejonowy za niewiarygodne wyjaśnień R. N. (1), w których wskazał, że znał oskarżonego S. B. wyłącznie pod pseudonimem (...) i nie wiedział jak on ma na imię. Istotnym uchybieniem było przyjęcie, że fakt, iż pseudonim (...) pochodzi od imienia oskarżonego, automatycznie oznacza, że R. N. musiał znać jego imię. W rzeczywistości pseudonimy, nawet jeśli nawiązują do imienia, nie zawsze pozwalają na jednoznaczną identyfikację danej osoby. W praktyce zdarza się, że przezwiska czy pseudonimy funkcjonują niezależnie od pełnych danych osobowych i nie zawsze pozwalają na ustalenie rzeczywistego imienia danej osoby, szczególnie gdy relacje między osobami nie są bliskie. R. N. (1) konsekwentnie podkreślał, że oskarżonego S. B. znał jedynie z pseudonimu, co znalazło odzwierciedlenie w jego oświadczeniu, w którym wskazał (...). To wskazuje, że nie miał on pewności co do tożsamości oskarżonego i kierował się informacjami, którymi faktycznie dysponował i uzyskał od funkcjonariuszy Policji. Wobec powyższego, uznanie przez Sąd Rejonowy, że R. N. (1) świadomie podał nieprawdę, nie znajduje wystarczającego oparcia w materiale dowodowym, a przede wszystkim wyjaśnieniach S. B., który również wskazał, iż R. N. znał go jako (...) i raczej nie wiedział jak miał na imię. Dodatkowo należy również podkreślić, iż oskarżony R. N. (1) nie znał G. B., którego danymi posłużył się S. B., co zostało potwierdzone przez samego G. B..

122 Jak słusznie zauważył obrońca oskarżonego, Sąd Rejonowy pominął istotną część materiału dowodowego, a mianowicie depozycję funkcjonariusza A. P. w części, w której ten przyznał, iż dyktował R. N. (1) treść oświadczenia zawierającego nieprawdziwe dane S. B., co stanowiło kluczową wartość dowodową w zakresie przypisania oskarżonemu sprawstwa czynu z art. 239 § 1 k.k. Podkreślenia wymaga, że z zeznań funkcjonariuszy policji nie wynika, aby R. N. był informowany o szczegółach ustalania tożsamości osoby, po której odbiór przyjechał czy o wątpliwościach w tym zakresie. Stąd też zdaniem sądu nie dziwi fakt, że pop prostu napisał to, co podyktował mu funkcjonariusz.

123 Biorąc powyższe pod uwagę – w ocenie sądu okręgowego – brak jest wystarczających podstaw do jednoznacznego wnioskowania o zamiarze R. N., w kontekście stawianego mu zarzutu. Zgromadzony materiał dowodowy w żadnym razie nie wyklucza w świetle doświadczenia życiowego, że oskarżony R. N. nie miał świadomości tego, iż w sporządzanym oświadczeniu podaje nieprawdę, ponieważ założył, iż funkcjonariusze prawidłowo ustalili tożsamość zatrzymanej osoby.

124 W odniesieniu natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego oddalenia przez Sąd Rejonowy wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z monitoringu Komisariatu Policji w W. z dnia 15 lutego 2021 rok, wskazać należy, iż zdaniem Sądu Okręgowego prawidłowo oddalono powyższy wniosek obrońcy, ponieważ okoliczności, które miały zostać udowodnione nagraniami z monitoringu nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak jak wskazał Sąd Rejonowy analiza nagrań z monitoringu nie umożliwiłaby ustalenia czy R. N. (1) był świadomy tego, iż odebrał osobę o innych danych niż wskazane w jego oświadczeniu. Jedyną okolicznością jaka mogłoby zostać udowodniona jest okoliczność dyktowania oskarżonemu treści przedmiotowego oświadczenia przez funkcjonariusza A. P., która znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym i została potwierdzona przez świadka, więc powyższa czynność procesowa istotnie była zbędna.

125 W ramach podsumowania wskazać należy, iż przestępstwo poplecznictwa może być popełnione umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, kiedy sprawca chce utrudnić postępowanie karne lub je udaremnić, jak i z zamiarem ewentualnym, kiedy sprawca przewiduje, że dojdzie do udaremnienia lub utrudnienia postępowania karnego, i na to się godzi. Konieczna jest świadomość sprawcy przestępstwa poplecznictwa, że pomaga w uniknięciu odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa. W przedmiotowej sprawie brak jest niepodważalnych dowodów wskazujących na to, iż R. N. (1) miał świadomość, iż pomaga S. B. w uniknięciu odpowiedzialności karnej, a zgodnie z treścią art. 5 § 2 k.p.k. nie dające się rozstrzygnąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.

126 Wniosek

127 Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie R. N. (1) od zarzucanego mu czynu.

128 ☒ zasadny

129 ☐ częściowo zasadny

130 ☐ niezasadny

131 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

132 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu jest zasadny z przyczyn wskazanych powyżej.

133 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

134 Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

135 i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

136 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

137 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

138 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

139 1.3 1

140 Przedmiot utrzymania w mocy

141 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

142 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

143 1.3.1 1.

144 Przedmiot i zakres zmiany

145 0.0.1Zaskarżony wyrok został zmieniony przez Sąd Odwoławczy w ten sposób, że oskarżony R. N. (1) został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu.

146 Zwięźle o powodach zmiany.

147 Konsekwencją podzielenia zrzutów obrońcy oskarżonego było dokonanie zmiany zaskarżonego wyroku. Zakres uwzględnienia apelacji, przyczyny tego stanu rzeczy zostały omówione powyżej.

148 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

149 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

150 ☐ art. 439 k.p.k.

151 Zwięźle o powodach uchylenia.

152 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

153 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

154 Zwięźle o powodach uchylenia.

155 Konieczność umorzenia postępowania

156 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

157 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

158 4.

159 Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

160 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

161 Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

162 5.

163 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

164 Zwięźle o powodach uchylenia.

165 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

166 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

167 Lp.

168 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

169 Przytoczyć okoliczności.

170 6. Koszty Procesu

171 Wskazać oskarżonego.

172 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

173 Przytoczyć okoliczności.

174 R. N. (1)

175 I.

176 O kosztach procesu wobec uniewinnienia oskarżonego sąd orzekł na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.

177 7. PODPIS

178 0.11.3 Granice zaskarżenia

179 Wpisać kolejny numer załącznika 1

180 Podmiot wnoszący apelację

181 Obrońca oskarżonego

182 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

183 Wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt II K 1353/22

184 0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

185 ☒ na korzyść

186 ☐ na niekorzyść

187 ☒ w całości

188 ☐ w części

189 ☐

190 co do winy

191 ☐

192 co do kary

193 ☐

194 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

195 0.11.3.2 Podniesione zarzuty

196 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

197 ☐

198 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

199 ☐

200 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

201 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

202 ☒

203 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

204 ☒

205 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

206 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

207 ☐

208 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

209 ☐

210 art. 439 k.p.k.

211 ☐

212 brak zarzutów

213 0.11.4. Wnioski

214 ☐

215 Uchylenie

216 ☒

217 zmiana