Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 marca 2026 r., X Ka 1273/25

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 marca 2026 r., X Ka 1273/25

Tekst

1 Sygn. akt X Ka 1273/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 20 marca 2026 r.

3 Sąd Okręgowy w Warszawie – Wydział X Karny Odwoławczy w składzie:

4 przewodniczący: sędzia Przemysław Dziwański

5 sędziowie: Leszek Parzyszek

6 Aleksandra Rusin-Batko

7 protokolant: Filip Frymark

8 w obecności prokuratora Joanny Bogdan oraz przedstawiciela oskarżyciela publicznego M. K.

9 po rozpoznaniu 20.03.2026 r.

10 sprawy T. D.

11 oskarżonej o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. oraz w zw. z art. 9 § 3 k.k.s.

12 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę

13 od wyroku Sądu Rejonowego w Piasecznie z 22.07.2025 r., sygn. II K 675/21

14 orzeka:

15 I. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. postępowanie umarza, przyjmując, że zastosowanie mają przepisy k.k.s. obowiązujące do 31.12.2016 r. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s.;

16 II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. W. 840 (osiemset czterdzieści) zł powiększone o podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej urzędu w postępowaniu odwoławczym;

17 III. kosztami sądowymi za obie instancje obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 X Ka 1273/25

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 1

23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 Sądu Rejonowego w Piasecznie z 22.07.2025 r., sygn. II K 675/21

26 Podmiot wnoszący apelację

27 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

28 ☐ oskarżyciel posiłkowy

29 ☐ oskarżyciel prywatny

30 ☒ obrońca

31 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ inny

33 Granice zaskarżenia

34 Kierunek i zakres zaskarżenia

35 ☒ na korzyść

36 ☐ na niekorzyść

37 ☒ w całości

38 ☐ w części

39 ☐co do winy

40 ☐co do kary

41 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

42 Podniesione zarzuty

43 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

44 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

45 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

46 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

47 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

48 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

49 ☐art. 439 k.p.k.

50 ☐brak zarzutów

51 Wnioski

52 ☐uchylenie

53 ☒zmiana

54 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

55 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczY

56 Ustalenie faktów

57 Fakty uznane za udowodnione

58 Lp.

59 Oskarżony

60 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

61 Dowód

62 Numer karty

63 2.1.1.1.

64 T. D.

65 niekaralność

66 karta karna

67 2549

68 Fakty uznane za nieudowodnione

69 Lp.

70 Oskarżony

71 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

72 Dowód

73 Numer karty

74 2.1.2.1.

75 Ocena dowodów

76 Dowody będące podstawą ustalenia faktów

77 Lp. faktu z pkt 2.1.1

78 Dowód

79 Zwięźle o powodach uznania dowodu

80 2.1.1.1

81 karta karna

82 Treść nie była kwestionowana.

83 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

84 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

85 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

86 Dowód

87 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

88 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

89 Lp.

90 Zarzut

91 3.1.

92 1) obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a w szczególności:

93 - art. 7 k.p.k. polegający m.in. na tym, że Sąd Rejonowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób dowolny i jednostronny, z naruszeniem zasad logicznego i prawidłowego rozumowania bez koniecznej, wnikliwej i wszechstronnej analizy każdego z dowodów oddzielnie i we wzajemnym powiązaniu, a więc w kierunku niekorzystnym dla oskarżonej, nie mając ku temu żadnych podstaw w materiale dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania nieuprawnionych ustaleń faktycznych, które nie mogą stanowić podstawy przypisania oskarżonej czynu zarzucanego aktem oskarżenia,

94 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie:

95 - za podstawę ustaleń okoliczności, w tym zdarzeń gospodarczych dokumentowanych fakturami VAT, wynikających z Decyzji nr (...) Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 30 września 2016r. (k. 2 i nast.), wydanej w oparciu o Protokół badania ksiąg podatkowych z dnia 21.06.2016r. (k. 1202 i nast.), w sytuacji gdy wymienione dokumenty nie zostały skutecznie doręczone - na ostatni wskazany przez oskarżoną urzędowi adres tj. W., ul. (...) (k. 1166- 1169) - wydanych z naruszeniem art. 193 § 7 i 8 ordynacji podatkowej, a zatem w oparciu o Decyzję dotkniętej wadą, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 i art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej;

96 - że spółki (...), (...), (...), (...) wystawiły na rzecz spółki (...) w 2014 i 2015 r. faktury VAT na łączną kwotę netto 5.493.539 zł podczas gdy wskazana kwota nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a nadto w zakresie wskazanych podmiotów jest sprzeczna z opisem czynu przypisanym oskarżonej zaskarżonym orzeczeniem;

97 - że D. N. co do przypisanego jej czynu działała umyślnie w zamiarze bezpośrednim,

98 a w konsekwencji swym zachowaniem wyczerpała ustawowe znamiona czynu z art. . 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, rozważony w sposób wnikliwy i wszechstronny, we wzajemnym powiązaniu, przy uwzględnieniu zasad logicznego i prawidłowego rozumowania, nie daje podstawy do czynienia takich ustaleń.

99 ☐ zasadny

100 ☐ częściowo zasadny

101 ☒ niezasadny

102 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

103 Ad. 1

104 Zarzut nie jest zasadny. Przekonanie o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeśli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść osoby oskarżonej, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (tak np.: postanowienie Sądu Najwyższego z 12 lipca 2006 r., sygn. II KK 12/06; wyrok Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2004 r., sygn. WK 26/03). Jeżeli strona podejmuje próby wykazania naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, to nie wystarczy, że odwoła się do rozbieżności, przemilczeń, czy będzie afirmować korzystne dla oskarżonego okoliczności. Strona musi wskazać na konkretne błędy faktyczne lub logiczne w rozumowaniu sądu, niezgodności oceny z wiedzą oraz doświadczeniem życiowym (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 15.4.2014 r., sygn. II AKa 60/14).

105 Jeżeli skarżący kwestionuje dokonaną przez sąd ocenę dowodów to zarzut obrazy art. 7 k.p.k. powinien sformułować w taki sposób, aby z jego treści wynikała istota obrazy tego przepisu w danej sprawie, tj. w treści zarzutu należy wskazać jaki konkretnie dowód (czy dowody) został przez sąd oceniony dowolnie oraz - co istotne - w czym ta dowolność się przejawiała. (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 1 marca 2023 roku w sprawie II AKa 487/21, LEX nr 3519530).

106 W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał konkretnych dowodów, których ocenę kwestionuje. Innymi słowy nie określił, który dowód został oceniony przez sąd rejonowy jako wiarygodny, choć powinien być uznany za niewiarygodny, bądź też który dowód został uznany za niewiarygodny, choć powinno być odwrotnie. W konsekwencji skarżący nie wskazał konkretnych błędów w ocenie poszczególnych dowodów.

107 W uzasadnieniu apelacji skarżący zdaje się również zarzucać obrazę art. 424 § 1 k.p.k. Zdaniem sądu okręgowego sąd rejonowy sprostał wymaganiom określonym w tym przepisie. Z kolei skarżący nie wskazał którego konkretnie elementu uzasadnienia określonego w art. 424 § 1 k.p.k. sąd rejonowy nie umieścił.

108 Pamiętać należy ponadto, że nawet poważne wady pisemnego uzasadnienia wyroku nie mogą być utożsamiane z samym wyrokiem i same w sobie nie oznaczają, że wadliwe jest również objęte nim rozstrzygnięcie (wyrok Sądu Najwyższego z 7.4.2004 r., sygn. V KK 239/03, OSNwSK 2003, Nr 1, poz. 1797)

109 Ad. 2

110 Zarzut nie jest zasadny. O błędzie w ustaleniach faktycznych można mówić, kiedy wynika on bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd „braku”), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd „dowolności”). Przyjmuje się, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku powinien zmierzać do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd, oceniając zebrany materiał dowodowy. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach aniżeli te, na których oparł się tenże sąd nie może prowadzić do wniosku, że rzeczywiście sąd ten dopuścił się przy wydaniu wyroku omawianego uchybienia (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 30.12.2019 r., sygn. II AKa 55/19). Ten zarzut mógłby zostać skutecznie podniesiony tylko wtedy, gdyby w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenia faktyczne nie mające jakiegokolwiek oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo gdyby określonych ustaleń nie poczyniono pomimo, że z przeprowadzonych i uznanych za wiarygodne dowodów określone fakty jednoznacznie wynikały (tak wyrok Sądu Najwyższego z 8.7.2020 r., sygn. I KA 5/20; A. Sakowicz (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Wyd. 10, Warszawa 2023).

111 Ocena dowodów dokonana przez sąd rejonowy co do zasady nie wykazuje ani błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu), ani logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania). Nie jest też sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Wbrew stanowisku obrońcy doręczenie oskarżonej określonych w zarzucie dokumentów nie stanowiło przesłanki do uznania bezprawności czynu. Oskarżona posługiwała się fakturami VAT nie odzwierciedlającymi faktycznych transakcji. Doręczenie wskazanych dokumentów było wtórne w stosunku do działań oskarżonej.

112 Obrońca kwestionuje również umyślność działania oskarżonej. Nie wskazał jednakże żadnych argumentów na to, że ustalenie sądu rejonowego w tym zakresie jest błędne.

113 Trzeba podkreślić, że sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu, który jest uzasadniony odpowiednio dobranym materiałem dowodowym, nie świadczy jeszcze, że sąd, dokonując tych ustaleń, popełnił błąd (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 6.8.2004 r., sygn. II AKa 112/04, KZS 2004, Nr 7–8, poz. 60).

114 Jako niezasadny należało uznać zarzut w części dotyczącej spółek (...) (...), (...)&(...), (...). Uzasadnienie sądu rejonowego rzeczywiście zawiera zdanie „Firmy te wystawiły na rzecz Spółki (...) w 2014 i 2015r. faktury VAT na łączną kwotę netto 5.493.539 złotych”. Zdanie to istotnie nie koreluje z treścią wyroku tego sądu z którego wynika, że poniższe spółki wystawiły dla (...) Sp. z o.o. nierzetelne faktury na kwoty:

115 (...) Sp. z o.o. w III kwartale 2014 roku na kwotę netto 4.424.265,93 zł oraz w IV kwartale 2014 roku na kwotę netto 1.555.035,49 zł,

116 (...) Sp. z o.o. w I kwartale 2015 roku na kwotę netto 252.517,20 zł,

117 (...) Sp. z o.o. w III, IV kwartale 2014 roku oraz w I kwartale 2015 roku na kwoty netto odpowiednio: 2.721.351,23 zł, 6.507.397,40 zł, 1.293.780,22 zł,

118 (...) Sp. z o.o. w I kwartale 2015 roku na kwotę netto 914.239,06 zł.

119 Tak więc wartość nierzetelnych faktur wystawionych przez powołane spółki dla (...) Sp. z o.o. jest wyższa niż zsumowana w uzasadnieniu wyroku.

120 Pamiętać jednak należy, że w orzecznictwie słusznie wskazano, iż „ustalenia faktyczne” będące podstawą dokonywanej subsumcji pod normy prawa karnego znajdują się w wyroku, nie zaś w pisemnym jego uzasadnieniu (wyrok Sądu Najwyższego z 31.01.2013 r., II KK 70/12, LEX nr 1294448, wyrok Sądu Najwyższego z 18.06.2003 r. sygn. IV KKN 101/00). Uzasadnienie jest bowiem wtórne do wyroku i błędy w nim poczynione nie mogą mieć żadnego wpływu na tenże wyrok. Z kolei kwoty narażenia określonej w wyroku sądu rejonowego - 1.257.411,56 zł, sąd okręgowy nie może podwyższyć, choćby wynikało to z materiału dowodowego. Nie może bowiem, przy braku apelacji na niekorzyść oskarżonej, czynić ustaleń faktycznych na jej niekorzyść.

121 W niniejszym zarzucie obrońca zdaje się zarzucać również obrazę przepisu prawa materialnego – poprzez użycie zwrotu „w konsekwencji swym zachowaniem wyczerpała ustawowe znamiona czynu z art. . 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 76 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.”. Zarzut taki nie jest zasadny. Obraza prawa materialnego polega na wadliwym jego zastosowaniu lub niezastosowaniu w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Nie ma więc obrazy prawa materialnego, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Najwyższego z 14 maja 2024 r., sygn. I KK 438/23). Innymi słowy obraza prawa materialnego ma charakter samoistny w tym sensie, że zarzut ten może być podnoszony tylko wówczas, gdy skarżący akceptuje poczynione przez sąd ustalenia faktyczne. Dziwi więc podnoszenie zarzutów obrazy przepisów postępowania, błędów w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa materialnego.

122 W niniejszej sprawie sąd rejonowy co do zasady dokonał prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod przepisy ustawy karnej skarbowej. Popełnił jedynie błąd w zakresie niezastosowania art. 2 § 2 k.k.s., co sąd okręgowy dostrzegł z urzędu. Kwestia ta została zważona w pkt 4.1 uzasadnienia.

123 Uwadze sądu okręgowego nie umknął również fakt, że sąd rejonowy przyjął, iż oskarżona wypełniła swym zachowaniem przestępstwo którego elementem kwalifikacji prawnej jest art. 76 § 2 k.k.s., a więc przyjął, że kwota narażona na nienależny zwrot podatku jest małej wartości. Wynika to zarówno z treści wyroku (kwalifikacja prawna), jak i z treści uzasadnienia do niego (gdzie sąd rejonowy umieścił treści odnoszące się do małej wartości kwoty narażonej). Co więcej, analogiczne ustalenie miało miejsce w poprzednim, uchylonym wyroku sądu rejonowego z 6 listopada 2020 r. sygn. akt II K 582/19. Wobec braku apelacji na niekorzyść oskarżonej (zarówno od wyroku będącego przedmiotem niniejszego postępowania, jak i poprzedniego z 6 listopada 2020 r. sygn. akt II K 582/19), wykluczone jest dokonanie przez sąd okręgowy ustaleń co do kwoty narażonej na uszczuplenie poprzez jej powiększenie, czy też zmiana kwalifikacji prawnej czynu m. in. na art. 76 § 1 k.k.s.

124 Wniosek

125 zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie D. N. od popełnienia czynu przypisanego jej zaskarżonym wyrokiem;

126 ☐ zasadny

127 ☐ częściowo zasadny

128 ☒ niezasadny

129 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

130 Zarzuty nie były zasadne.

131 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

132 4.1.

133 Sąd okręgowy z urzędu zbadał kwestię przedawnienia przypisanego oskarżonej czynu. Zważył co następuje.

134 Przestępstwo opisane w art. 76 § 2 w zw. z § 1 k.k.s. (tak należy rozumieć zastosowaną przez sąd rejonowy kwalifikację prawną) zagrożone jest jedynie karą grzywny.

135 Z kolei przestępstwo z art. 62 § 2 k.k.s. jedynie taką karą zagrożone było do 31.12.2016 r.

136 Stosując zatem przepisy względniejsze, a więc te obowiązujące do 31.12.2016 r. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. należało uznać, że czyn przypisany oskarżonej w myśl art. 44 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 w zw. z § 5 k.k.s. przedawnił się (przy uwzględnieniu wszczęcia postępowania karnego w dniu 19.09.2018 r.) w dniu 31.12.2025 r.

137 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

138 Okoliczność powinna zostać wzięta pod uwagę z urzędu.

139 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

140 Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

141 5.1.1

142 Przedmiot utrzymania w mocy

143 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

144 Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

145 5.2.1

146 Przedmiot i zakres zmiany

147 Zwięźle o powodach zmiany

148 Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

149 Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

150 5.3.1.1.1.

151 ☐ art. 439 k.p.k.

152 Zwięźle o powodach uchylenia

153 5.3.1.2.1.

154 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

155 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

156 Zwięźle o powodach uchylenia

157 5.3.1.3.1.

158 Konieczność umorzenia postępowania

159 ☒ art. 437 § 2 k.p.k.

160 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

161 Wobec ustalenia, że zastosowanie powinny mieć przepisy k.k.s. obowiązujące do 31.12.2016 r. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. jako względniejsze dla oskarżonej, przypisane przestępstwo uległo przedawnieniu. Postępowanie należało zatem umorzyć.

162 5.3.1.4.1.

163 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

164 Zwięźle o powodach uchylenia

165 Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

166 Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

167 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

168 Przytoczyć okoliczności

169 6. Koszty Procesu

170 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

171 Przytoczyć okoliczności

172 II

173 Wobec nieuiszczenia przez oskarżoną kosztów pomocy prawnej udzielonej jej z urzędu w postępowaniu odwoławczym i złożeniu przez obrońcę stosownego wniosku, sąd okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. W. 840 zł powiększone o podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej urzędu w postępowaniu odwoławczym. Kwotę obliczono według stawki minimalnej.

III

174 Wobec uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania kosztami sądowymi za obie instancje obciążono Skarb Państwa.

PODPIS

175 Granice zaskarżenia

176 Kolejny numer załącznika

177 1

178 Podmiot wnoszący apelację

179 obrońca

180 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

181 wyrok Sądu Rejonowego w Piasecznie z 22.07.2025 r., sygn. II K 675/21

182 Kierunek i zakres zaskarżenia

183 ☒ na korzyść

184 ☐ na niekorzyść

185 ☒ w całości

186 ☐ w części

187 ☐co do winy

188 ☐co do kary

189 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

190 Podniesione zarzuty

191 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

192 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

193 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

194 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

195 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

196 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

197 ☐art. 439 k.p.k.

198 ☐brak zarzutów

199 Wnioski

200 ☐uchylenie

201 ☒zmiana