Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 17 listopada 2023 r., IX Ka 448/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 17 listopada 2023 r., IX Ka 448/23

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IX Ka 448/23

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

6 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

7 Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt (...)

8 1.2. Podmiot wnoszący apelację

9 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

10 ☐ oskarżyciel posiłkowy

11 ☐ oskarżyciel prywatny

12 ☒ obrońca M. K.

13 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

14 ☐ inny

15 1.3. Granice zaskarżenia

16 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

17 ☒ na korzyść

18 ☐ na niekorzyść

19 ☒ w całości

20 ☐ w części

21 ☐

22 co do winy

23 ☐

24 co do kary

25 ☐

26 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

27 1.1.2. Podniesione zarzuty

28 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

29 ☐

30 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

31 ☐

32 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

33 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

34 ☒

35 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

36 ☐

37 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

38 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

39 ☐

40 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

41 ☐

42 art. 439 k.p.k.

43 ☐

44 brak zarzutów

45 1.4. Wnioski

46 ☒

47 uchylenie

48 ☐

49 zmiana

50 Ustalenie faktów w związku z dowodami

51 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 1.5. Ustalenie faktów

53 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 2.1.1.1.

60 A. M.

61 karalność oskarżonej

62 karta karna

63 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

64 Lp.

65 Oskarżony

66 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

67 Dowód

68 Numer karty

69 2.1.2.1.

70 1.6. Ocena dowodów

71 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

72 Lp. faktu z pkt 2.1.1

73 Dowód

74 Zwięźle o powodach uznania dowodu

75 2.1.1.1

76 Karta karna

77 Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot.

78 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

79 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

80 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

81 Dowód

82 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

83 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

84 Lp.

85 Zarzut

86 3.1.

87 Apelacja obrońcy oskarżonej M. K.

88 Apelacja obrońcy oskarżonej J. P.

89 Zarzuty obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych zmierzające do wykazania, iż oskarżona A. M. niesłusznie została uznana winną popełnienia zarzuconego mu czynu zabronionego.

90 ☐ zasadny

91 ☐ częściowo zasadny

92 ☒ niezasadny

93 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

94 Apelacje obu obrońców oskarżonej okazały się niezasadne.

95 W ocenie sądu odwoławczego, sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 kpk ocenił wszystkie zebrane dowody, a na ich podstawie poczynił właściwe ustalenia faktyczne i trafnie orzekł o odpowiedzialności oskarżonego. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone dokładnie, rzetelnie i w sposób staranny. Ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti jest rozsądna, a Sąd odwoławczy nie doszukał się w niej błędów, zaniechań i uchybień. Jest ona zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów logicznych ani faktycznych.

96 Obrona nietrafnie kwestionowała oparcie ustaleń stanu faktycznego w zakresie sprawstwa oskarżonej A. M. na podstawie dowodów w postaci zeznań V. G. (1), Z. P. oraz A. Ł.. W ocenie Sądu Okręgowego dowody te zasługiwały na przyznanie im przymiotu wiarygodności albowiem wbrew wywodom apelacji co do zachowania oskarżonej będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie były one konsekwentne, logiczne i spójne. Podkreślenia wymaga to, że były to jedne z dowodów sprawstwa oskarżonej. Skarżący w środkach odwoławczych stracili z pola widzenia treść zeznań bezstronnego świadka – B. P., o których szerzej mowa w dalszej części uzasadnienia. Przywołane w apelacji zastrzeżenia w kierunku relacji V. G. (1), Z. P. oraz A. Ł. stanowiły w istocie polemikę z oczywistymi wnioskami płynącymi z ich lektury.

97 To, że V. G. (1) w swych relacjach umniejszała swoją rolę w popełnieniu przestępstwa nie niweczy wiarygodności jej depozycji w odniesieniu do zachowań, które przedsiębrała A. M.. Tak samo nie deprecjonują tego zeznania M. G.. Podejmowanie określonych czynności przez V. G. (1) nie wyklucza podejmowania karygodnych działań przez A. M.. Obrońcy podjęli w środkach odwoławczych strategię skoncentrowania się na czynnościach podejmowanych przez inne podmioty aniżeli oskarżona, ale ich wywody nie były w stanie obalić oczywistych wyników informacji zawartych w zgromadzonych w sprawie dowodach o charakterze osobowym.

98 W tym miejscu warto przedstawić relacje księgowej B. P., które wprost potwierdzają to, co w swych depozycjach podawali V. G. (1), Z. P. oraz A. Ł.. B. P. (k. 331 – 332 akt) zeznała: „Nie pamiętam już dokładnej daty, ale przyszły do nas dwie kobiety – przedstawicielki firmy (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. aby zawrzeć umowę o prowadzenie księgowości w/w podmiotów. Jedna to była V. G. (1) a druga to M. G.. (…) Z tymi w/w paniami była też A. M., która według mnie miała najwięcej do powiedzenia i to ona ustalała obieg dokumentów, cenę za prowadzenie księgowości; panie G. (3) i G. (1) siedziały i słuchały ”. Kolejno (k. 334 – 335 akt) świadek zeznała: „Całość dokumentacji księgowej Spółki (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. zabrały A. M. i V. G. (1). One przyjechały razem oświadczyły, że rezygnują z usług naszej firmy księgowej (…). Zeznam, że faktury VAT w 2015 r. i 2016 r. przynosiła A. M. i przeważnie zawsze była z nią V. G. (1) ”. Na rozprawie dnia 23 stycznia 2023 r. B. P. (k. 594 – 595 akt) podtrzymała zeznania złożone w toku postępowania przygotowawczego i wskazała konsekwentnie, iż A. M. była aktywną postacią jeżeli chodzi o współdziałanie z księgowością oraz wykazywała się dużą znajomością w aspektach prowadzenia działalności. Warto odnotować, że świadek podała, iż wyraziła zgodę na to, by A. M. wskazała jej adres jako swój dla doręczeń, wobec czego obecnie przychodzą do niej listy, korespondencja, wizyty Policji.

99 W tej sytuacji nie mogły został uznane za wiarygodne obrane w ramach linii obrony twierdzenia oskarżonej, że w spółce sprawowała ona wyłącznie rolę przedstawiciela handlowego i pozostawała poza obiegiem faktur. Obrońca M. K. w apelacji prezentował wybiórcze podejście do treści zawartych w relacjach Z. P. oraz A. Ł.. Podnoszone przez niego nieścisłości nie dezawuują wymowy tychże dowodów w połączeniu z relacjami księgowej, które ukazują jaką rolę w spółce pełniła faktycznie A. M.. Nie niweczy powyższego okoliczność, że to podpisy V. G. (1) widnieją na dokumentach zebranych w aktach sprawy. Wobec zeznań B. P. nie ma cienia wątpliwości, iż w przestępczym procederze brała czynny udział oskarżona. Warto także zwrócić uwagę na ten sam modus operandi realizowany wobec i wspólnie z prezesami kolejnych spółek, w których A. M. odgrywała taką samą faktyczną rolę w zakresie obrotu fakturami.

100 W kontekście przywołanej przez obrońcę M. K. notatki urzędowej znajdującej się na k. 148 akt mającej przyczynić się do podważenia wiarygodności V. G. (1) odnotować trzeba, iż wynika z niej, że jeżeli chodzi o prowadzone względem V. G. (1) postępowania karne to o czyny z art. 238 kk oraz art. 239 § 1 kk zostały jej przedstawione zarzuty, a zatem wobec domniemania niewinności wywodzenie z tejże okoliczności jakichkolwiek wniosków jest niedopuszczalne.

101 Niezasadny był podniesiony przez obrońcę zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie przesłuchania na rozprawie świadka Z. P. oraz A. Ł. i odczytanie ich zeznań bez podjęcia czynności zmierzających do miejsca pobytu. Procedowanie w tym zakresie Sądu I instancji nie budziło żadnych zastrzeżeń. Na rozprawę dnia 19 grudnia 2022 r. (k. 590) Z. P. oraz A. Ł. nie stawili się wezwanie zostało im doręczone w drodze awizo, tak samo rozprawa 23 stycznia 2023 r. (k.594 akt) oraz 29 marca 2023 r. (k. 598 akt). W załączniku adresowym do akt sprawy widniały następujące informacje. Pismem oznaczonym datą 4 stycznia 2022 r. Naczelnik Wydziału Prewencji skierował do Sądu Rejonowego odpowiedź, iż informuje, że A. Ł. nie przebywa w B., a pod w/w adresem znajduje się kancelaria adwokacka. Nie ustalono aktualnego miejsca pobytu A. Ł. i w związku z powyższym nie doręczono korespondencji. Pismem oznaczonym datą 2 stycznia 2023 r. Kierownik Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji (...) skierował do Sądu Rejonowego informację, że korespondencja do Z. P. nie została doręczona z uwagi na to, iż nie zamieszkuje pod wskazanym adresem od 2021 r. W toku wykonywanych czynności nie ustalono aktualnego adresu zamieszkania mężczyzny. Tak więc zostały przez Sąd meriti podjęte czynności zmierzające do ustalenia miejsca pobytu świadków. W tej sytuacji Sąd I instancji słusznie na rozprawie w dniu 29 marca 2023 r. na podstawie art. 391 § 1 kpk odczytał zeznania Z. P. oraz A. Ł. złożone w postępowaniu przygotowawczym. Podkreślenia wymaga, iż obecny na rozprawie obrońca oskarżonej J. P. nie sprzeciwił się temu i nie złożył kolejnych wniosków dowodowych. Obrońca podniósł także, że odczytano zeznania pomimo braku pouczenia świadka Z. P. oraz A. Ł. o prawie odmowy składania zeznań. Nie był to jednak zarzut słuszny, albowiem to pouczenie służy wyłącznie świadkowi i kwestionowanie jego braku przez obrońcę oskarżonej nie znajduje racji bytu.

102 Niekwestionowane jest to, iż V. G. (1) kupiła spółkę, zaś A. M. formalnie była w niej zatrudniona jako przedstawiciel handlowy. Niemniej wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ma cienia wątpliwości, iż oskarżona podejmowała czynności wykraczające poza ramy kompetencji przedstawiciela handlowego i dopuściła się zachowań określonych w tezach oskarżenia. Kwestia racjonalności przedsiębiorczych działań V. G. (1) pozostaje poza obszarem zainteresowania niniejszego postępowania. Obrońca M. K. niezasadnie formułuje tezy, iż osoby, które dopuszczały się oszustw podatkowych wykorzystały pobyt A. M. za granicą i obciążyły ją. Tu ponownie trzeba odnotować treść zeznań księgowej, w której interesie nie leżało bezpodstawne obarczanie oskarżonej winą. Jej natomiast relacje pozytywnie zweryfikowały relacje osób, których wiarygodność kwestionuje obrona. Dowody te wskazały, w jakich okolicznościach oskarżona brała udział w obiegu nierzetelnych faktur. Oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona zarzucanych jej czynów i celem stwierdzenia tego nie było – jak sugerował obrońca – konieczności ustalenia przy jakich dokładnie poszczególnych fakturach miała ona swój udział w kontekście działania wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami.

103 Prawidłowe w takim układzie były ustalenia Sądu Rejonowego, że to za namową A. M. V. G. (1) założyła spółkę (...) oraz, że to A. M. faktycznie zajmowała się w szeroko pojęty sposób, fakturami spółki.

104 W kontekście omyłki zawartej w akcie oskarżenia, to jest zamiast V. G. (1) została wskazana V. G. (2) wskazać należy iż jej charakter był taki, że uzasadniał skorygowanie jej w drodze sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Sam skarżący dostrzegł, iż już w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd meriti konsekwentnie wskazywał na osobę V. G. (1), co więcej tak samo operują w obu apelacjach skarżący. Przeoczenie polegające na powieleniu błędu z aktu oskarżenia w wyroku wpisywało się bez wątpienia w oczywistą omyłkę pisarską, która została sprostowana na etapie postępowania odwoławczego.

105 Niezasadne było kwestionowanie przez obronę przypisanie A. M. przestępstwa z art. 271 § 1 kk. Skarżący błędnie wywodził, by w sprawie nie zostało wykazane, iż oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona tegoż czynu zabronionego.

106 Tymczasem wskazać należy na regulację zawartą w art. 21§2 kk. „Przepis art. 21 § 2 k.k. rozciąga warunki odpowiedzialności karnej za typy przestępstw indywidualnych co do sprawcy na pozostałych współdziałających (współsprawców, sprawców kierowniczych, sprawców polecających, podżegaczy i pomocników – por. wyrok SA w Warszawie z 24.01.2014 r., II AKa 264/13, LEX nr 1419143) w dwóch grupach przypadków. Po pierwsze, wtedy, gdy cecha indywidualna sprawcy leży u podstaw kryminalizacji danego typu zachowania, a więc w przypadkach pociągania do odpowiedzialności za tzw. przestępstwa indywidualne właściwe, a po drugie, wtedy, gdy cecha indywidualna sprawcy wpływa na wyższą karalność danego typu czynu zabronionego, a więc uzasadnia surowszą odpowiedzialność w przypadkach pociągania do odpowiedzialności za tzw. przestępstwa indywidualne niewłaściwe (tak też SA w Łodzi w wyroku z 9.03.2021 r., II AKa 287/20, LEX nr 3342137). Warunkiem odpowiedzialności ekstraneusa za typy przestępstw indywidualnych statuujących odpowiedzialność karną za określony rodzaj zachowania lub zaostrzających odpowiedzialność jest wiedza współdziałającego o tej szczególnej okoliczności indywidualizującej sprawcę, która należy do ustawowych znamion czynu zabronionego. Wiedza ta uzasadnia, a zarazem daje tytuł do tego, aby pociągnąć współdziałającego do odpowiedzialności karnej na podstawie tej samej kwalifikacji prawnej czynu co sprawcę wykonawczego, mimo że sam nie ma cechy indywidualnej wymaganej przez przepis szczególny.” V. Konarska-Wrzosek [w:] A. Lach, J. Lachowski, T. Oczkowski, I. Zgoliński, A. Ziółkowska, V. Konarska-Wrzosek, Kodeks karny. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 21.

107 Oskarżona uczestniczyła w procederze wystawiania i posługiwania się nierzetelnymi fakturami w ramach 3 spółek kooperujących ze sobą, a które łączyła osoba oskarżonej. Nawet jeżeli oskarżona sama osobiście owych faktur nie wystawiała choćby z uwagi na brak do tego uprawnień, to miała pełną świadomość, że muszą one pochodzić od osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu będącego podstawą rozliczeń podatkowych; stąd pojawiały się kolejne spółki i kolejni prezesi by nadać pozory legalności przestępczym działaniom. Oskarżona jako osoba dobrze zorientowana co do sposobu funkcjonowania obrotu gospodarczego (o czym zeznawała księgowa B. P.) miała pełna świadomość, że faktury w spółce prawa handlowego wystawiane są przez osoby do tego uprawnione (posiadające ową cechę indywidualną o jakiej stanowi art. 271kk). Działała wspólnie i w porozumieniu z prezesami spółek opisanymi w wyroku, znała ich role w spółkach, a więc miała świadomość tych ich cech indywidualnych – a jej działania wpisane były w ramy przyjętego podziału czynności (współsprawstwo). „Fundamentem współsprawstwa jest porozumienie przestępcze. Treścią porozumienia jest wspólne popełnienie konkretnego przestępstwa. Zawarte między współsprawcami porozumienie pozwala przyjąć, że dane przestępstwo jest ich wspólnym dziełem, i pociągnąć do odpowiedzialności karnej każdego ze współsprawców za całość przestępstwa zarówno wtedy, gdy każdy z nich zrealizował wszystkie ustawowe znamiona danego czynu, jak i wtedy, gdy osobiście zrealizował tylko pewną ich część, a nawet wówczas (co jest w doktrynie prawa karnego niekiedy kwestionowane – zob. szeroko na ten temat P. Kardas [w:] Kodeks karny..., t. 1, red. A. Zoll, 2012, s. 317–319), gdy nie wyczerpał żadnego z ustawowych znamion, ale przyczynił się znacznie (istotnie) do jego popełnienia (tak też SN w postanowieniu z 13.03.2019 r., II KK 217/18, LEX nr 2633631; w wyroku z 14.01.2020 r., II KK 8/19, LEX nr 3220846, oraz w postanowieniu z 15.10.2020 r., IV KK 406/20, LEX nr 3277270; SA w Poznaniu w wyroku z 8.07.2021 r., II AKa 60/20, LEX nr 3257060).”

108 Wobec wskazanych przez Sąd meriti dowodów nie ma cienia wątpliwości co do tego, ze oskarżona była osobą faktycznie zaangażowaną w sprawy spółki w jej sprawy finansowe (art. 9§3 kks). Wynikało to z dowodów osobowych. Wykazane zostało faktyczne działanie oskarżonej i nie ma tu konieczności formalnego umocowania przykładowo na podstawie określonego dokumentu.

109 Obrońca J. P. podniósł, że nie została udowodniona przesłanka osiągnięcia korzyści majątkowej, którą A. M. miałaby uzyskać. Tu warto zwrócić uwagę na treść art. 115 § 4 kk, iż korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.

110 Reasumując, obrońcy w wywiedzionych środkach odwoławczych koncentrowali się na mankamentach materiału dowodowego, których jednak zakres w ocenie Sądu Okręgowego nie dezawuował wartości dowodowych zeznań V. G. (1), A. Ł. i Z. P. świadczących o zachowaniach, które podejmowała A. M. opisanych w tezach oskarżenia. Skarżący totalnie stracili z pola widzenia zeznania księgowej B. P., które pozytywnie zweryfikowały twierdzenia V. G. (1), A. Ł. oraz Z. P. w zakresie winy i sprawstwa oskarżonej. Lektura akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia cienia wątpliwości co do tego, iż rozstrzygnięcie zapadłe w niniejszej sprawie jest prawidłowe.

111 Wniosek

112 ☐ zasadny

113 ☐ częściowo zasadny

114 ☐ niezasadny

115 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

116 4.1.

117 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

118 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

119 5.1.1.

120 Przedmiot utrzymania w mocy

121 Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt (...)

122 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

123 Racje wskazane w punkcie 3.1. zadecydowały o uznaniu wywiedzionych w sprawie apelacji za bezzasadne.

124 Sąd Okręgowy zaaprobował rozstrzygnięcie o karze. Wymierzona oskarżonej kara była adekwatna do stopnia jej winy oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez nią czynu zabronionego. Sąd prawidłowo uwzględnił okoliczności popełnionego przestępstwa. Jej dotychczasowa stabilna linia życia przemawiała za warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności. Kara grzywny uwzględniała natomiast także jej możliwości zarobkowe.

125 Sąd Odwoławczy – jako słuszny - utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, nie dopatrując się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu.

126 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

127 5.2.1.

128 Przedmiot i zakres zmiany

129 Zwięźle o powodach zmiany

130 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

131 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

132 5.3.1.1.1.

133 ☐ art. 439 k.p.k.

134 Zwięźle o powodach uchylenia

135 5.3.1.2.1.

136 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

137 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

138 Zwięźle o powodach uchylenia

139 5.3.1.3.1.

140 Konieczność umorzenia postępowania

141 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

142 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

143 5.3.1.4.1.

144 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

145 Zwięźle o powodach uchylenia

146 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

147 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

148 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

149 Przytoczyć okoliczności

150 I.

151 Sąd Okręgowy na mocy art. 105§ 1 i § 2 kpk sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce cyfry II wpisuje cyfrę 2., zaś w miejsce cyfry III wpisuje cyfrę II, a także w miejsce nazwiska G. (2) wpisuje nazwisko G. (1).

152 Do wskazanych omyłek bezsprzecznie doszło na skutek błędów pisarskich, uzasadniających sprostowanie w trybie art. 105 k.p.k. Zakwalifikować je należało do omyłek oczywistych. Z okoliczności sprawy, w tym dowodów zebranych w toku dotychczasowego postępowania, jednoznacznie i bez wysiłku podejmowania jakichkolwiek działań interpretacyjnych stwierdzić można było, że doszło do omyłki, a nie celowego działania. Nie ma wątpliwości co do tego, czy wskazane treści zawarte w orzeczeniu są wynikiem błędu, a nie zamierzonym zabiegiem.

153 Koszty Procesu

154 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

155 Przytoczyć okoliczności

III.

156 Sąd Okręgowy, na podstawie 627 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk oraz art. 8 i art. 3 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j.Dz.U.1983.49.223 ze zm.), zasądził od oskarżonej A. M. na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w T.) kwotę 1.880 złotych tytułem opłaty za II instancję, a także obciążył ją wydatkami postępowania odwoławczego.

PODPIS

157 1.11. Granice zaskarżenia

158 Kolejny numer załącznika

159 1

160 Podmiot wnoszący apelację

161 obrońca oskarżonej J. P.

162 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

163 Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt (...)

164 1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

165 ☒ na korzyść

166 ☐ na niekorzyść

167 ☒ w całości

168 ☐ w części

169 ☐

170 co do winy

171 ☐

172 co do kary

173 ☐

174 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

175 1.1.3.2. Podniesione zarzuty

176 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

177 ☒

178 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

179 ☐

180 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

181 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

182 ☒

183 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

184 ☒

185 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

186 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

187 ☐

188 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

189 ☐

190 art. 439 k.p.k.

191 ☐

192 brak zarzutów

193 1.1.4. Wnioski

194 ☒

195 uchylenie

196 ☒

197 zmiana