Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 22 grudnia 2025 r., II Ka 604/25

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 22 grudnia 2025 r., II Ka 604/25

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 604/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 22 grudnia 2025r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 Sędzia SO Sylwia Olimpia Uszyńska

6 Protokolant:

7 p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

8 przy udziale prokuratora Jolanty Świerczewskiej-Zarzyckiej i Mariusza Semeniuka

9 po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r.

10 sprawy: P. F. (1), P. W., M. S. (2), K. B. (1)

11 oskarżonych z art. 158 § 1 kk

12 na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych i obrońcę oskarżonych

13 od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie

14 z dnia 20 maja 2025 r. sygn. akt II K 710/23

15 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

16 II. zasądza od oskarżonych P. F. (1), P. W., M. S. (2), K. B. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego K. B. (2) kwoty po 210 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;

17 III. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 125 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 II Ka 604/25

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 4

23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 . 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt II K 710/23

26 . 1.2. Podmiot wnoszący apelację

27 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

28 ☐ oskarżyciel posiłkowy

29 ☐ oskarżyciel prywatny

30 ☒ obrońca

31 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ inny

33 . 1.3. Granice zaskarżenia

34 . 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

35 ☒ na korzyść

36 ☐ na niekorzyść

37 ☒ w całości

38 ☐ w części

39 ☐

40 co do winy

41 ☐

42 co do kary

43 ☐

44 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

45 . 1.3.2. Podniesione zarzuty

46 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

47 ☐

48 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

49 ☐

50 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

51 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

52 ☒

53 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

54 ☐

55 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

56 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

57 ☐

58 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

59 ☐

60 art. 439 k.p.k.

61 ☒

62 brak zarzutów

63 . 1.4. Wnioski

64 ☐

65 uchylenie

66 ☒

67 zmiana

68 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

69 . 2.1. Ustalenie faktów

70 . 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

71 Lp.

72 Oskarżony

73 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

74 Dowód

75 Numer karty

76 ----

77 ----------------------

78 --------------------------------------------------------------

79 --------------

80 --------------

81 . 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

82 Lp.

83 Oskarżony

84 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

85 Dowód

86 Numer karty

87 ---------

88 ----------------------

89 --------------------------------------------------------------

90 --------------

91 --------------

92 . 2.2. Ocena dowodów

93 . 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

94 Lp. faktu z pkt 2.1.1

95 Dowód

96 Zwięźle o powodach uznania dowodu

97 -----------------

98 ------------------------------------

99 --------------------------------------------------------------------------

100 . 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

101 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

102 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

103 Dowód

104 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

105 Wydruk z G.

106 k. 403

107 Jak wynika z wydruku dołączonego do akt sprawy (k. 403), dom pokrzywdzonego i świadków mieści się niemalże w linii prostej od łąki, na której miało miejsce przedmiotowe zdarzenie. Na wydruku uwidoczniono, że dojście do łąki możliwe jest nieutwardzoną drogą polną. Wydruk ten nie potwierdził tezy dowodowej obrońcy oskarżonych i nie był podstawą nowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.

108 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

109 Lp.

110 Zarzut

111 Z apelacji osobistych oskarżonych M. S. (2) i P. W.:

112 ☐ zasadny

113 ☐ częściowo zasadny

114 ☒ niezasadny

115 Oskarżeni wnosząc tożsame apelację we własnym imieniu, zgodnie z art. 427 §2 k.p.k, nie mieli obowiązku formułowania zarzutów stawianych skarżonemu rozstrzygnięciu. Natomiast w treści apelacji (k. 422, k. 424) skarżący wskazali, iż ich zdaniem wyrok jest niesprawiedliwy, a Sąd I instancji pobieżnie przeanalizował sprawę.

116 Z apelacji osobistej oskarżonego K. B. (1):

117 Oskarżony wnosząc apelację we własnym imieniu, zgodnie z art. 427 §2 k.p.k, nie miał obowiązku formułowania zarzutów stawianych skarżonemu rozstrzygnięciu. Natomiast w treści apelacji (k. 438-438v) skarżący wskazał, iż:

118 - uważa, że wyrok jest niesprawiedliwy, a Sąd i instancji pobieżnie przenalizował sprawę.

119 - według jego wiedzy w sprawie zachodzi przyczyna bezwzględna odwoławcza - Sędzia sądzący sprawę powinien być wyłączony ponieważ pełnomocnik pokrzywdzonego jest patronem syna Sędziego, zatem ma to wpływ na wydanie orzeczenia.

120 - argumentacja sądu odnośnie tego, że oskarżeni przyjęli linię obrony, bo obawiali się stracić licencje na transport jest chybiona ponieważ to przestępstwo nie powoduje utraty licencji.

121 - zasądzenie zwrotu kwoty większej aniżeli chciał sam pokrzywdzony tez nie jest prawidłowe jak też zakaz zbliżania.

122 - twierdzenia Sądu, że eksperyment procesowy jest niemożliwy bo naraziłby pokrzywdzonego na utratę zdrowia jest niedorzeczny, a taki dowód mógł zobrazować, że wersja pokrzywdzonego jest nierealna.

123 - opinia biegłego odnośnie obrażeń też wyklucza wersję pokrzywdzonego.

124 - pominięcie dowodów w postaci materiału dowodowego ze zdjęć uniemożliwiło oskarżonym obronę, a materiał ten pokazywał, że wersja pokrzywdzonego jest wyssana z palca.

125 - pokrzywdzeni znani są w środowisku miejscowym z takich zaczepek to też powinien Sąd zweryfikować.

126 Z apelacji obrońcy oskarżonych:

127 1) obrazy przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.pk. poprzez dokonanie dowolnej a nie wszechstronnej oceny zgromadzonego i ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającej się w postaci:

128 a) obdarzenia walorem wiarygodności sprzecznych ze sobą zeznań pokrzywdzonego oraz świadków M. B. i W. B., w sytuacji gdy świadkowie nie potrafili wskazać, który z oskarżonych zadawał obrażenia pokrzywdzonemu,

129 b) obdarzenia walorem wiarygodności zeznań świadków M. B. i W. B., którzy zataili przed Sądem, iż dom z którego pobiegli na miejsce zdarzenia znajdował się pod adresem ul. (...) w m. J. i żeby dobiec na miejsce zdarzenia świadkowie musieli przebiec przez ul. (...) w m. J. Jednak i nie mogli widzieć miejsca zdarzenia bo, zasłaniałby im to budynki przy ul. (...) w m. J.,

130 c) odmowę przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych w sytuacji gdy ich wyjaśnienia były logiczne, spójne i konsekwentne, a ponadto ich wyjaśnienia w zakresie nieobecności na miejscu zdarzenia oskarżanego F. również zostały potwierdzone wnioskami opinii z analizy kryminalnej,

131 d) odmowę przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych poprzez Sąd I instancji, z powodu obawy oskarżony o utratę licencji transporotowej w przypadku skazania za popełnienie przestępstwa na szkodę K. B. (2), w sytuacji gdy skazanie za popełnienie przestępstwa z art. 158 k.k. nie jest przeszkodą do uzyskania licencji transportowej.

132 e) pobieżną ocenę opinii z analizy kryminalnej (K. 329-360) i pominięcie wniosku (k. 337), tej opinii, iż wersja zdarzenia wskazywana przez oskarżonego F., iż odłączył się od znajomych i wrócił do miejsca zamieszkania bez brania udziału w zajściu jest prawdziwa, w sytuacji gdy również pozostali oskarżeni wskazywali, że oskarżony F. nie przebywał z nimi w czasie zdarzenia z udziałem pokrzywdzonego.

133 f) pobieżną ocenę opinii biegłego sądowego z dnia 17 sierpnia 2023 roku, i wysnucie wniosku, iż oskarżeni spowodowali obrażenia ciała u pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni w sytuacji gdyż z treści tej opinii wynika, iż obrażenia ciała pokrzywdzonego wyczerpały dyspozycję art. 157 § 2 k.k. i uznanie tej opinii za miarodajna w sytuacji gdy z zeznań pokrzywdzonego wynika, że dociskaniem jego ciała do drzewa spowodowało oberwanie kory drzewnej przez jego plecy, w sytuacji gdy nie odnotowano obrażeń pleców pokrzywdzonego.

134 2) obrazy przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia a to art. 170 § 1 pkt 1,3,5 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia 6 maja 2025 o przeprowadzenie dowodu z eksperymentu procesowego oraz dowodu z załączonych fotografii w sytuacji gdy w toku procesu nie przeprowadzono oględzin miejsca zdarzenia a Sąd oparł się w zasadzie na zeznaniach pokrzywdzonego i świadkach — członkach jego rodziny co uniemożliwiło oskarżonym realizacji ich prawa do obrony poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia przebiegu zdarzenia oraz zaniechanie w ogóle rozważenia przez Sąd wersji zdarzenia przedstawionej przez oskarżonych,

135 3) art. 399 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie uprzedzenia przez Sąd, stron o zmianie kwalifikacji prawnej czynu co uniemożliwiło złożenie obronie dodatkowych wniosków dowodowych.

136 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

137 Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w osobistych apelacjach oskarżonych oraz apelacji obrońcy oskarżonych wskazać należy, że są one tożsame w swoim kierunku, dlatego aby nie powielać wywodów Sądu odwoławczego w kolejnych rubrykach tabelarycznego uzasadnienia, zostaną one omówione łącznie.

138 Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami sprawy doszedł do przekonania, że ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy jest prawidłowa, gdyż poprzedzona jest ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, jest logicznie i przekonjąco uzasadniona, przy czym uwzględnia zasady wiedzy i doświadczenia życiowego. Warto zwrócić uwagę na to, że Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał wszystkie dowody, którym nadał przymiot wiarygodności, a także wyodrębnił te, które na przypisanie takiej cechy nie zasługiwały. Nie zabrakło też wskazania powodów, które wpłynęły na takie, a nie inne ukształtowanie oceny zgromadzonych w sprawie dowodów.

139 Bez wątpienia, na kanwie przedmiotowej sprawy wyłoniły się dwie przeciwstawne konwencje zdarzeń, z których jedna pochodziła od pokrzywdzonego i wspierających jego wersję świadków w osobie ojca i brata, zaś druga od oskarżonych, którzy zdecydowali się na składanie wyjaśnień. W ocenie Sądu, w zaistniałej sytuacji Sąd Rejonowy, wbrew twierdzeniu skarżących podszedł do każdej z przesłuchiwanych osób w sposób równy, a zatem nie dyskredytując ani też nie faworyzując płynących od niej treści i to tylko ze względu na zajmowane stanowisko procesowe. Kontrola instancyjna pozwoliła na wyprowadzenie stwierdzenia, iż Sąd pierwszej instancji uczynił zadość swej powinności i sprostał tak nakreślonym wytycznym, pozostając bezstronnym i neutralnym - czego z oczywistych względów nie można powiedzieć o apelujących. Ci ostatni bowiem stawiając różnorodne tezy w środkach odwoławczych, a przy tym nie popierając ich żadnymi racjonalnymi argumentami, dążyli do zdyskredytowania wartości dowodowej zeznań pokrzywdzonego K. B. (2), świadków W. B. i M. B. oraz opinii z analizy kryminalnej i opinii biegłego sądowego, eksponując przy tym przedstawiony przezeń przebieg zdarzeń, choć tak naprawdę żaden inny dowód (poza wyjaśnieniami współoskarżonych) absolutnie z nim nie współgrał. Przedstawiony na łamach apelacji rzekomy tok zajścia uznać zatem należało za nic innego jak realizację przyjętej przez zainteresowanych linii obrony, mającej na celu początkowo negowanie całego zdarzenia, a następnie obarczenie odpowiedzialnością za nie samego pokrzywdzonego, który miał bez powodu zatrzymać oskarżonych jeżdżących na quadach i jako pierwszy uderzyć K. B. (1), co wynika z wyjaśnień oskarżonego P. W. – k. 199. Ponadto, oskarżony w tych wyjaśnieniach twierdził, że jest w posiadaniu nagrania z zajścia, jednak nie ujawnił go organom postępowania ani w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, ani odwoławczego.

140 W tym miejscu wyraźnie zatem podkreślić należy, że Instancja Odwoławcza nie powzięła żadnych wątpliwości, iż Sąd Rejonowy słusznie zawierzył pierwszej ze wskazanych w akapicie poprzedzającym grup świadków - czyli pokrzywdzonemu oraz W. B. i M. B., bowiem to właśnie relacje tych osób były logiczne, konsekwentne i wzajemnie się uzupełniały. Rzecz jasna, W. B. i M. B. nie byli w stanie podać pewnych detali dotyczących inkryminowanego zajścia z udziałem stron, jednakże biorąc pod uwagę jego dynamikę, charakter i towarzyszące wszystkim uczestnikom silne emocje, nie powinno to dziwić. Co jednak determinujące to fakt, iż rodzina pokrzywdzonego pozostawała zgodna co do istoty zdarzenia, mężczyźni jednoznacznie i konsekwentnie wskazywali, kto był stroną czynną, a kto bierną, a wydźwięk ich depozycji był jasny i wymowny. Wynikało z nich bowiem, że pokrzywdzony K. B. (2) pobiegł w kierunku należącej do rodziny łąki, na której nieznane mu osoby jeździły po niej quadami, których głośne, charakterystyczne dźwięki słyszalne były z domu państwa B.. Niedługo za nim, w stronę łąki wybiegli świadkowie. Kiedy W. B. wyszedł za posesję, usłyszał krzyki dochodzące z odległości około 50 metrów. Gdy spojrzał w tamtą stronę, zobaczył mężczyzn bijących jego syna. Pomimo późnej pory, świadek był w stanie zauważyć, co dzieje się na łące, ponieważ dwa quady były ustawione w ten sposób, że oświetlały całe zdarzenie. Tożsamą relację przedstawił świadek M. B., który wskazał, że widział jak jego brat jest dociśnięty do drzewa przez jednego z kierujących quadem, a pozostali mężczyźni kopali go po ciele. Gdy świadkowie zaczęli krzyczeć w kierunku mężczyzn, ci zostawili pokrzywdzonego i zaczęli oddalać się na quadach.

141 Tak opisany przez świadków schemat zdarzeń przy tym w całości pokrył się z jednokierunkowymi zeznaniami pokrzywdzonego, wzmacniając ich wartość procesową. W tej sytuacji, wywody apelacji w tym zakresie winno się raczej poczytywać w kategoriach polemiki z prawidłową oceną zeznań i ustaleniami faktycznymi, aniżeli rzeczywistych zastrzeżeń. W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu 1) b. apelacji obrońcy oskarżonych. Jak wynika z załącznika adresowego do akt sprawy, pokrzywdzeni oraz świadkowie – członkowie jego rodziny od początku wskazywali prawidłowy adres swojego zamieszkania, a także świadek W. B. w pierwszym zdaniu depozycji w postępowaniu przygotowawczym wskazał, że w dniu zdarzenia przebywał w swoim domu. Wobec powyższego, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie doszło do zatajenia jakiejkolwiek okoliczności. Jak wynika z wydruku dołączonego do akt sprawy (k. 403) i zaliczonego w poczet materiału dowodowego przez Sąd Okręgowy, dom pokrzywdzonego i świadków mieści się niemalże w linii prostej od łąki, na której miało miejsce przedmiotowe zdarzenie. Zdaniem skarżącego, świadek W. B. nie mógł zauważyć mężczyzn bijących jego syna, ponieważ zasłaniałby mu widok budynek mieszczący się pod numerem 66. Obrońca oskarżonych zdaje się nie dostrzegać, że tuż obok działki z domem nr 66 biegnie nieutwardzona, polna droga prowadząca wprost do miejsca zdarzenia. Wobec powyższego, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że świadek W. B. wybierając tę drogę jako najszybszą, idącą w linii prostej do łąki mógł usłyszeć, a następnie po przebiegnięciu kilkudziesięciu metrów – zaobserwować zdarzenie.

142 Sąd Odwoławczy nie powziął również wątpliwości co do rzetelności rozpoznania oskarżonych jako sprawców przedmiotowego zdarzenia. Podczas konfrontacji pokrzywdzonego z oskarżonymi, rozpoznawał on każdego z nich wskazując na charakterystyczne cechy wyglądu osobistego bądź ubioru, jakie zauważył w dacie zdarzenia. Również wcześniej, w pierwszych depozycjach zarówno pokrzywdzony, jak i świadek W. B. spójnie opisali późniejsze zachowanie mężczyzn zaobserwowanych na monitoringu stacji paliw wskazując na charakterystyczne cechy ubioru i wyglądu. Nie budzi również rozpoznanie oskarżonego P. F. (1) jako sprawcy zdarzenia. Podczas czynności konfrontacji, pokrzywdzony wskazał, że w dniu zdarzenia P. F. (1) ubrany był w ciemny bezrękawnik oraz szarą bluzę i zadawał mu ciosy na łące. Relację tę potwierdził jego ojciec, świadek W. B.. Świadkowie zdarzenia rozpoznali również oskarżonego P. W. wskazując, że nosił on okulary i miał charakterystyczny biały kask. Opis ten jest tożsamy z wizerunkiem tego oskarżonego widocznym także na zdjęciu dołączonym do akt – k. 76. W toku czynności postępowania przygotowawczego, świadkowie rozpoznali również K. B. (1) opisując go jako mężczyznę grubszej postury z kaskiem typu orzeszek, który przyparł pokrzywdzonego quadem do drzewa. Wobec rozpoznania przez pokrzywdzonego oskarżonego P. F. (2), bezzasadne są twierdzenia, jakoby nie był on obecny w dniu 04 sierpnia 2023 r. na miejscu zdarzenia. Podnosząc powyższe twierdzenia, skarżący kwestionują ocenę opinii biegłego (k. 329-360) w zakresie, w którym specjalista wskazał, iż w chwili odbierania połączenia od oskarżonego P. W. o godzinie 23:33 w dniu zdarzenia, urządzenie P. F. (1) znajdowało się w zasięgu stacji bazowej obejmującej jego miejsce zamieszkania. Według biegłego, fakt ten może potwierdzać depozycje oskarżonego, że jego quad uległ uszkodzeniu, co spowodowało, że odłączył się od znajomych i wrócił do miejsca zamieszkania. Niemniej jednak, ocena wiarygodności relacji oskarżonych należy do dyspozycji Sądu. Biegły w przedmiotowej sprawie został poproszony o dokonanie cyfrowej analizy danych oraz umiejscowienia położenia numerów abonenckich należących do oskarżonych na mapie, a nie o ocenę wiarygodności ich depozycji. Jak wynika z relacji świadków, zdarzenie miało przebieg dynamiczny i odbywało się od około 23:00 do 23:30, kiedy świadek W. B. będąc już w domu, co wynika z notatki k. 1, wykonał zgłoszenie o pobiciu. Zgodnie z danymi zebranymi w toku postępowania i przeanalizowanymi przez biegłego, oskarżony P. F. (1) do 23:06 logował się w pobliżu adresu zamieszkania pokrzywdzonego, a następnie w domu od 23:31. Oś czasu wynikająca z danych przeanalizowanych w opinii prowadzi do wniosku, że oskarżony P. F. (1) był obecny na miejscu zdarzenia w czasie jego trwania, a jak wynika z relacji świadka W. B., jako jeden z pierwszych opuścił miejsce zdarzenia. Nie należy tracić z pola widzenia, że oskarżony ten został bez cienia wątpliwości rozpoznany przez świadków, a jego charakterystyczny ubiór w dniu zdarzenia został opisany i potwierdzony na monitoringu ze stacji paliw. Wobec powyższego, zarzuty dotyczące oceny opinii biegłego jako bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie.

143 Odnosząc się do poruszanej w apelacjach kwestii licencji należy wskazać, że potencjalna motywacja oskarżonych do złożenia wyjaśnień, w których negowali swój udział w zdarzeniu nie była elementem mającym wpływ na kształt przyjętych za podstawę wyroku ustaleń faktycznych, a co za tym idzie, dokonana przez Sąd interpretacja potencjalnej motywacji do przyjęcia przez oskarżonych takiej linii obrony nie miała wpływu na treść wyroku. Nie ulega wątpliwości, że wyjaśnień oskarżonych nie da się pogodzić z obrażeniami powstałymi u pokrzywdzonego, a ponadto przeczą one nieodpartej logice zdarzenia, która wynika z treści zeznań K. B. (2), W. B. i M. B., dlatego wyjaśnienia te nie mogły zostać uznane za prawdziwe. Wersja przedstawiona przez pokrzywdzonego i świadków – członków jego rodziny znajduje potwierdzenie w stwierdzonych obrażeniach oraz stanowi spójną i logiczną całość, co wielokrotnie podkreślano w niniejszym uzasadnieniu.

144 Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonych, w przedmiotowej sprawie nie doszło do ustalenia, iż obrażenia doznane przez pokrzywdzonego wywołały u niego roztrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni. Jak wynika z lektury wyroku Sądu I instancji, Sąd ten przypisał oskarżonym udział w pobiciu K. B. (2), wskutek czego doznał on obrażeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowia na czas krótszy niż siedem dni. Te same ustalenia zostały opisane w uzasadnieniu wyroku zarówno w rubryce dotyczącej opisu czynu, ustaleń faktów oraz podstawy prawnej skazania. Zarzut 1) f apelacji obrońcy oskarżonych ze względu na jego treść i sposób redakcji jest bezprzedmiotowy. Można się jedynie domyślać, iż obrońca próbował w ten sposób skarżyć element opisu czynu przypisanego oskarżonym, tj. ustalenie, że swoim zachowaniem mężczyźni narazili K. B. (2) na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k.

145 Przypomnieć należy, że zgodnie z tezą wyrażoną w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. IV KK 40/20, LEX nr 3292474, występek z art. 158 § 1 k.k. ma charakter materialny i w rezultacie do przypisania sprawcy tego przestępstwa wymagane jest ustalenie - które musi znaleźć odzwierciedlenie w opisie czynu - nie tylko udziału oskarżonego w bójce lub pobiciu, lecz także tej okoliczności, że pobicie miało niebezpieczny charakter, który powodował stan realnego, bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem skutków wymienionych w tym przepisie. Przestępstwo to jest więc typowym przestępstwem konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo. Przekładając powyższe na okoliczności przedmiotowej sprawy, nie ulega wątpliwości, iż zachowanie oskarżonych polegające na przyparciu pokrzywdzonego quadem do drzewa, zadawanie mu uderzeń rękami po głowie i całym ciele oraz kopaniu narażało K. B. (2) na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku polegającego na spowodowaniu rozstroju zdrowia lub naruszenia czynności narządu ciała na okres dłuższy niż siedem dni. Jak wynika z zeznań bezpośrednich świadków, oskarżeni oddalili się z miejsca zdarzenia dopiero po zjawieniu się tam W. B. i M. B..

146 Odnosząc się do zarzutu dotyczącego oddalenia wniosków dowodowych należy wskazać, iż Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko Sądu meriti co do wniosku o przeprowadzenie dowodu z eksperymentu i dołączonych fotografii zdjęć. Niemniej jednak, jak wynika z postanowienia Sądu k. 405 v, Sąd ten nie wypowiedział się co do wniosku o dopuszczenie dowodu z wydruku zdjęcia z G., wobec tego, wydruk ten został zaliczony w poczet materiału dowodowego na etapie postępowania odwoławczego. Analiza zawartości wydruku dokonana we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia prowadzi do wniosku, iż wydruk ten nie mógł być podstawą jakichkolwiek ustaleń faktycznych oraz nie zmieniał oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd meriti, a co za tym idzie, pominięcie tego wniosku przy wydawaniu postanowienia przez Sąd Rejonowy nie mogło mieć i ostatecznie nie miało wpływu na treść orzeczenia, dlatego zarzut obrazy przepisów postępowania, tj. art. 170 § 1 pkt 1,3,5 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. jako bezzasadny nie zasługiwał na uwzględnienie.

147 Kontrola odwoławcza również nie wykazała, aby Sąd Rejonowy ferując zaskarżony wyrok dopuścił się obrazy art. 399 § 1 k.p.k. W przedmiotowej sprawie, oskarżyciel publiczny zarzucił zarówno K. B. (1) jak i pozostałym oskarżonym czyn z art. 158 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w ramach zarzucanych oskarżonym czynów uznał ich za winnych jednego czynu, tj. przestępstwa z art. 158 § 1 k.k., eliminując z proponowanej przez prokuratora kwalifikacji prawnej art. 157 § 2 kk oraz art. 11 § 2 k.k. Sąd Okręgowy podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2013 r., III KK 234/13, LEX nr 1375217, powielony następnie m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2024 r., II KK 488/24, LEX nr 3814290, iż przepis art. 399 § 1 k.p.k. nie nakłada na sąd obowiązku uprzedzenia stron o możliwości zmiany, względnie uzupełnienia, opisu czynu w sytuacji, gdy nie zachodzi perspektywa zakwalifikowania czynu według innego przepisu prawnego niż wskazany w akcie oskarżenia. W rozpatrywanej sprawie zmiana opisu czynu ani nie była dowolna ani na tyle zaskakująca, że można mówić o rzeczywistym pozbawieniu oskarżonych prawa do obrony. Sąd meriti w uzasadnieniu wyroku przedstawił motywy zmiany, które Sąd Okręgowy w pełni akceptuje.

148 Oskarżony K. B. (1) w swojej osobistej apelacji podniósł okoliczności, iż według jego wiedzy w sprawie zachodzi przyczyna bezwzględna odwoławcza - Sędzia sądzący sprawę powinien być wyłączony ponieważ pełnomocnik pokrzywdzonego jest patronem syna Sędziego, zatem ma to wpływ na wydanie orzeczenia oraz, że pokrzywdzeni znani są w środowisku miejscowym z takich zaczepek to też powinien Sąd zweryfikować. Pomimo zarzutów, skarżący nie wykazał, aby syn Sędziego w jakikolwiek sposób brał udział w obronie oskarżonych, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż syn Sędziego nie był nawet pełnomocnikiem substytucyjnym obrońcy oskarżonych. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił także twierdzeń o rzekomej opinii środowiska co do pokrzywdzonego i jego rodziny, dlatego zarzuty te jako czysto polemiczne i niemające odzwierciedlenia w materiale dowodowym należało uznać za bezzasadne.

149 W tym miejscu należy odnieść się do kwestii zasądzenia przez Sąd zadośćuczynienia w wysokości wyższej niż wnioskowana przez pokrzywdzonego. Przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia uwzględnia się winę sprawców, charakter i rozmiar krzywd, czas trwania cierpień i ich rodzaj, również sytuację pokrzywdzonego, w szczególności czy na skutek czynu jego sytuacja osobista, majątkowa uległa pogorszeniu. Nie wymaga szerszego komentarza wskazanie, że ustalenie wysokości zadośćuczynienia mieści się w zakresie kompetencji Sądu, który w tym przedmiocie nie jest w jakikolwiek sposób związany wysokością wskazywaną przez pokrzywdzonego lub jego pełnomocnika we wniosku. Natomiast zakaz zbliżania się został orzeczony jako obowiązek okresu próby, który – przynajmniej jeden - Sąd nakłada obligatoryjnie, wobec nieorzeczenia środka karnego zgodnie z art. 72 § 1 k.k.

150 Reasumując całość niniejszych wywodów stwierdzić należy, iż Sąd meriti dokonał całościowej i szczegółowej analizy przedmiotowej sprawy, co skutkowało – wbrew twierdzeniom apelujących osobiście - wydaniem sprawiedliwego wyroku, który należało w całości utrzymać w mocy.

151 Wniosek

152 O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Łukowie do ponownego rozpoznania.

153 ☐ zasadny

154 ☐ częściowo zasadny

155 ☒ niezasadny

156 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

157 Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków.

158 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

159 1.

160 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

161 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

162 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

163 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

164 . 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

165 . 1.

166 Przedmiot utrzymania w mocy

167 Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt II K 710/23

168 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

169 Bezzasadność wniesionych apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

170 . 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

171 . 1.

172 Przedmiot i zakres zmiany

173 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

174 Zwięźle o powodach zmiany

175 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

176 . 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

177 . 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

178 1.1.

179 ----------------------------------------------------------------------------------

180 ☐ art. 439 k.p.k.

181 Zwięźle o powodach uchylenia

182 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

183 2.1.

184 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

185 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

186 Zwięźle o powodach uchylenia

187 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

188 3.1.

189 Konieczność umorzenia postępowania

190 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

191 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

192 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

193 4.1.

194 ----------------------------------------------------------------------------------

195 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

196 Zwięźle o powodach uchylenia

197 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

198 . 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

199 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

200 . 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

201 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

202 Przytoczyć okoliczności

203 ---------------------

204 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------

205 6. Koszty Procesu

206 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

207 Przytoczyć okoliczności

II., III.

208 Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k., zasądził od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty po 210 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym.

209 Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 125 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (120 złotych opłaty od kary pozbawienia wolności oraz 5 złotych ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym).

210 7. PODPIS

211 1.3. Granice zaskarżenia

212 Kolejny numer załącznika

213 1

214 Podmiot wnoszący apelację

215 Obrońca oskarżonych

216 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

217 Cały wyrok

218 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

219 ☒ na korzyść

220 ☐ na niekorzyść

221 ☒ w całości

222 ☐ w części

223 ☐

224 co do winy

225 ☐

226 co do kary

227 ☐

228 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

229 1.3.2. Podniesione zarzuty

230 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

231 ☐

232 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

233 ☐

234 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

235 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

236 ☒

237 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

238 ☐

239 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

240 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

241 ☐

242 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

243 ☐

244 art. 439 k.p.k.

245 ☐

246 brak zarzutów

247 1.4. Wnioski

248 ☒

249 uchylenie

250 ☒

251 zmiana

252 1.3. Granice zaskarżenia

253 Kolejny numer załącznika

254 2

255 Podmiot wnoszący apelację

256 oskarżony

257 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

258 Cały wyrok

259 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

260 ☒ na korzyść

261 ☐ na niekorzyść

262 ☒ w całości

263 ☐ w części

264 ☐

265 co do winy

266 ☐

267 co do kary

268 ☐

269 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

270 1.3.2. Podniesione zarzuty

271 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

272 ☐

273 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

274 ☐

275 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

276 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

277 ☐

278 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

279 ☐

280 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

281 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

282 ☐

283 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

284 ☐

285 art. 439 k.p.k.

286 ☒

287 brak zarzutów

288 1.4. Wnioski

289 ☐

290 uchylenie

291 ☒

292 zmiana

293 1.3. Granice zaskarżenia

294 Kolejny numer załącznika

295 3

296 Podmiot wnoszący apelację

297 oskarżony

298 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

299 Cały wyrok

300 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

301 ☒ na korzyść

302 ☐ na niekorzyść

303 ☒ w całości

304 ☐ w części

305 ☐

306 co do winy

307 ☐

308 co do kary

309 ☐

310 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

311 1.3.2. Podniesione zarzuty

312 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

313 ☐

314 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

315 ☐

316 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

317 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

318 ☐

319 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

320 ☐

321 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

322 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

323 ☐

324 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

325 ☐

326 art. 439 k.p.k.

327 ☒

328 brak zarzutów

329 1.4. Wnioski

330 ☐

331 uchylenie

332 ☒

333 zmiana

334 1.3. Granice zaskarżenia

335 Kolejny numer załącznika

336 4

337 Podmiot wnoszący apelację

338 oskarżony

339 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

340 Cały wyrok

341 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

342 ☒ na korzyść

343 ☐ na niekorzyść

344 ☒ w całości

345 ☐ w części

346 ☐

347 co do winy

348 ☐

349 co do kary

350 ☐

351 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

352 1.3.2. Podniesione zarzuty

353 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

354 ☐

355 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

356 ☐

357 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

358 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

359 ☐

360 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

361 ☐

362 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

363 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

364 ☐

365 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

366 ☐

367 art. 439 k.p.k.

368 ☒

369 brak zarzutów

370 1.4. Wnioski

371 ☐

372 uchylenie

373 ☒

374 zmiana