Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 marca 2026 r., IV Ka 763/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 marca 2026 r., IV Ka 763/25

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 763/25

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 28 sierpnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 333/25.

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☒co do winy

23 ☒co do kary

24 ☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

25 1.1.2. Podniesione zarzuty

26 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

27 ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

28 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

29 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

30 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

31 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

32 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

33 ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

34 ☐art. 439 k.p.k.

35 ☐brak zarzutów

36 1.4. Wnioski

37 ☐uchylenie

38 ☒zmiana

39 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

40 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

41 1.5. Ustalenie faktów

42 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

43 Lp.

44 Oskarżony

45 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

46 Dowód

47 Numer karty

48 2.1.1.1.

49 U. L.

50 U. L. odebrał w dniu 26 września 2019 roku osobiście w Urzędzie Miasta Z. - Wydział Spraw Obywatelskich dowód osobisty o numerze (...). W dniu 13 stycznia 2020 roku w ww. urzędzie zgłosił utratę dowodu osobistego.

51 formularz zgłoszenia

52 utraty dowodu osobistego i formularz zgłoszenia odbioru dowodu osobistego

53 k- 461 i 462

54 2.1.1.2.

55 U. L.

56 U. L. był hospitalizowany w okresie 30 kwietnia 2014 roku do 5 maja 2014 roku z powodu wstrząśnienia mózgu, złamania kości klinowej oraz w dniu 12 maja 2015 roku z powodu uzależnienia od środków psychoaktywnych.

57 karty informacyjne leczenia szpitalnego

58 k- 444 (koperta)

59 2.1.1.3.

60 U. L.

61 Wyrokiem z dnia 21 października 2025 roku Sąd Rejonowy w (...) w sprawie II K 37/25 uniewinnił U. L. od popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie 15 stycznia 2020 roku do 8 lutego 2020 roku w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem X. Z. wprowadzając w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy kupna sprzedaży pojazdu, uprzednio umieszczając ogłoszenie o sprzedaży na portalu internetowym K., tj. o czyn z art. 286 § 1 kk.

WYROK

62 k- 455 i 444d

63 (k-406 akt II K 37/25 Sądu Rejonowego w (...)

64 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

65 Lp.

66 Oskarżony

67 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

68 Dowód

69 Numer karty

70 2.1.2.1.

71 1.6. Ocena dowodów

72 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

73 Lp. faktu z pkt 2.1.1

74 Dowód

75 Zwięźle o powodach uznania dowodu

76 2.1.1.1

77 formularz zgłoszenia utraty dowodu osobistego i formularz zgłoszenia odbioru dowodu osobistego

78 Dokumenty wiarygodne potwierdzające osobisty odbiór dowodu osobistego przez U. L. w dniu 26 września 2019 rok i zgłoszenie przez oskarżonego jego utraty w dniu 13 stycznia 2020 roku.

79 2.1.1.2

80 karty informacyjne leczenia szpitalnego

81 Dokumenty wiarygodne, potwierdzające daty pobytu oskarżonego w szpitalu.

82 2.1.1.3

WYROK

83 Dokument wiarygodny, potwierdzający uniewinnienie oskarżonego w związku z postępowaniem prowadzonym przez Sąd Rejonowy w (...) w sprawie II K 37/25.

84 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

85 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

86 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

87 Dowód

88 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

89 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

90 Lp.

91 Zarzut

92 3.1.

93 Zarzut pierwszy (1) podniesiony przez obrońcę oskarżonego U. L. w złożonej apelacji dotyczył obrazy przepisów prawa materialnego:

94 - art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 286 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stosunku do oskarżonego U. L., bowiem nie udowodniono, by oskarżony U. L. dopuścił się przypisanego mu czynu,

95 - art. 46 § 1 k.k. poprzez nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej pokrzywdzonym, wobec braku dowodów, że oskarżony miał związek z oszustwem dokonanym na szkodę pokrzywdzonych przez nieustalone osoby, nadto wobec faktu, iż oskarżony nie uzyskał żadnej korzyści na skutek przestępstwa popełnionego przez nieustalonych sprawców.

96 ☐ zasadny

97 ☐ częściowo zasadny

98 ☒ niezasadny

99 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

100 Zarzut pierwszy podniesiony przez obrońcę oskarżonego nie jest zasadny. Pomocnictwo polega na ułatwianiu innej osobie popełnienia czynu zabronionego. Ustawa wskazuje na typowe formy pomocnictwa, jakimi są: dostarczenie narzędzia, środka przewozu, a także udzielenie rady lub informacji. Użyty w ustawie zwrot „w szczególności” wskazuje, że w grę mogą wchodzić również inne formy pomocnictwa. Chodzi zatem o takie zachowania, które - obiektywnie rzecz biorąc - ułatwiają popełnienie czynu zabronionego, o czym przesądza określenie ustawowe „ułatwia”. Strona podmiotowa pomocnictwa obejmuje obie postacie umyślności: zamiar bezpośredni i ewentualny. O zamiarze ewentualnym mówimy wówczas, gdy pomocnik może nie być w pełni poinformowany o zamiarze sprawcy i jedynie może przewidywać możliwość popełnienia przez niego przestępstwa, na co się godzi, skoro udziela pomocy. Pełna realizacja znamion pomocnictwa – podobnie jak w wypadku podżegania– obejmuje zarówno zachowanie się pomocnika, jak i dokonanie czynu zabronionego przez sprawcę, jest więc też skutkowe (vide, Marek A. Komentarz do art.18 Kodeksu karnego, Lex 2010r .).

101 Za oszustwo, o którym mowa w art. 286 § 1 k.k., odpowiada ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd (oszustwo czynne), albo wyzyskania błędu tej osoby lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania (oszustwo bierne). Wprowadzenie w błąd oznacza, że sprawca swoimi podstępnymi zabiegami doprowadza inna osobę do mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy, zaś wyzyskanie błędu polega na wykorzystaniu przez sprawcę już istniejących, niezgodnych z rzeczywistością, opinii lub wyobrażeń osoby pokrzywdzonej. Istotnym elementem przestępstwa oszustwa jest dobrowolność rozporządzenia mieniem, przez pokrzywdzonego na rzecz sprawcy. "Dobrowolność" ta jest oczywiście wynikiem tego, że pokrzywdzony rozporządza mieniem błędnie oceniając znaczenie swojego czynu bądź to właśnie wskutek wprowadzenia go w błąd przez sprawcę, bądź w wyniku wyzyskania przez sprawcę błędu pokrzywdzonego lub też jego niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Warunkiem koniecznym do zaistnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. jest zatem, aby zachowanie sprawcy - o którym mowa wyżej - doprowadziło pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a więc zachowanie to poprzedzało czynność w postaci rozporządzenia mieniem (vide, Wąska Andrzej, Komentarz do Kodeksu karnego. Część szczególna, C.H. Beck, Warszawa 2004, teza 28 do art. 286, tom II, str. 859 i cyt. tam judykat).

102 Oskarżony przyznał się w złożonych wyjaśnieniach, że dobrowolnie udostępnił swój dowód osobisty obcym mężczyznom, gdyż chciał od nich uzyskać kwotę 5 złotych. Był wówczas po 2-3 piwach i ci mężczyźni także nie byli trzeźwi. Z analizy akt sprawy wynika, że oskarżony 17- krotnie występował w okresie od 02 lutego 1998 roku do 07 lutego 2020 roku o wydanie nowego dowodu osobistego (k-184). Zdaniem sądu okręgowego ma ,, wyjątkowego pecha” oskarżony tracąc tak często dowód osobisty. Tym bardziej trudno przyjąć, że przynajmniej nie godził się na to, że dowód osobisty wydany mu w dniu 26 września 2019 roku może stracić, udostępniając go obcym mężczyznom (będącym pod wpływem alkoholu) i dokument ten może być użyty do popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk. Udostępniając dowód osobisty ze swoimi danymi osobowymi ułatwił innym nieustalonym sprawcom popełnienie przestępstwa oszustwa. Oskarżony udostępnił nieustalonym mężczyzną niejako „narzędzie” za pomocą którego dopuścili się oszustwa. Udostępnienie dowodu osobistego było elementem kluczowym w procederze, bowiem umożliwiło założenie konta bankowego przez nieustaloną osobę, które było wykorzystane do popełnienia czynu zarzuconego oskarżonemu, bez ujawniania własnych personaliów przez sprawcę. Jest to typowy sposób działania sprawców dokonujących przede wszystkim oszustw internetowych. Wykorzystują do tych przestępstw dane osobowe przypadkowych osób (bezdomnych, alkoholików, leczonych psychiatrycznie), na które zakładają rachunki bankowe w celu jednorazowej wpłaty (i natychmiastowej wypłaty) gotówki przez pokrzywdzonych. Sąd okręgowy podziela ustalenia sądu meriti, iż osoba dorosła, poczytalna winna zdawać sobie sprawę, że udostępnianie osobom postronnym dowodu osobistego może być wykorzystane do popełnienia przestępstwa. Gdyby przyjąć za wiarygodne twierdzenie oskarżonego, iż użyczył dowodu nieznanym osobom celem zameldowania się w hotelu, to już taki fakt winien skłonić U. L. do powzięcia wątpliwości o faktycznym przeznaczeniu tego dokumentu. Nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym fakt, jakoby oskarżony w dniu 13 stycznia 2020 roku utracił swój dowód osobisty i natychmiast zgłosił jego utratę w tym samym dniu, a zatem niezwłocznie po jego utracie i nie powinien odpowiadać za to, że ktoś się nim posłużył. Tezie tej przeczy dokument w postaci Danych Klienta Indywidualnego (k-43-44), z treści którego wynika, że w dniu 07 stycznia 2020 roku (zanim oskarżony zgłosił utratę dowodu osobistego) nieznana osoba posłużyła się dowodem osobistym oskarżonego o numerze (...) w (...) (...) (...) i podpisała się na nim za oskarżonego jego imieniem i nazwiskiem. W realiach przedmiotowej sprawy wskazać należy, że pomocnictwo do przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 kk, może być dokonane także w zamiarze ewentualnym. O ile więc postać sprawcza tego przestępstwa wymaga nastawienia kierunkowego, to pomocnik może jedynie godzić się na to, że ułatwia sprawcy popełnienie oszustwa (zob: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2019 r. sygn. II KK 406/18 (opubl. Legalis). Oskarżony będąc już wcześniej skazanym za umyślne przestępstwa podobne działał przynajmniej z zamiarem ewentualnym pomocnictwa do popełnienie przestępstwa oszustwa przez nieznane osoby, którym powierzył swój ,,nowy, kolejny” dowód osobisty. W żaden logiczny sposób nie da się wytłumaczyć okoliczności, że oskarżony do chwili osiągnięcia 40 lat (tyle miał w chwili czynu), aż 17 razy składał wniosek o wydanie nowego dowodu osobistego. Zasadny logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, zawodowego pozwalają na przyjęcie, że godził się na ,,funkcję słupa” przy popełnieniu przez inne osoby przestępstw z wykorzystaniem jego danych osobowych. Sąd rejonowy prawidłowo przyjął w podstawie skazania oskarżonego kwalifikację prawną przypisanego mu w punkcie 1 wyroku czynu z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 §1 kk i w sposób przekonujący przedstawił argumenty prawne przemawiające za taką kwalifikacją prawną.

103 Nie ma racji obrońca oskarżonego podnosząc, że nie zaistniały przesłanki z art. 46 § 1 kk do orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody przestępstwem na rzecz pokrzywdzonych. Podnieść należy, że w przypadku, gdy kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna (art. 441 § 1 kc). Oskarżony pomógł nieustalonemu sprawcy w popełnieniu przestępstwa oszustwa na szkodę L. i L. małżeństwa L. i jego odpowiedzialność cywilna za wyrządzoną szkodę przestępstwem jest solidarna ze sprawcą, który nie został jeszcze ustalony. Nie ma więc przeszkód, aby tylko od oskarżonego orzec obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych. Oskarżony w przyszłości może wystąpić z roszczeniem regresowym do sprawcy przestępstwa, którego popełnienie ułatwił. Odpowiedzialność w tym zakresie reguluje art. 441 § 2 kc, który stanowi, że „ten, kto szkodę naprawił, może żądać od pozostałych zwrotu odpowiedniej części zależnie od okoliczności, a zwłaszcza od winy danej osoby oraz od stopnia, w jakim przyczyniła się do powstania szkody” (zob. uchw. SN z 13.12.2000 r., I KZP 40/00, OSNKW 2001, Nr 1-2, poz. 2; zob. także wyr. SA w Katowicach z 2.9.2004 r., II AKa 258/04, Prok. i Pr. - wkł. 2005, Nr 10, poz. 16, s. 11).

104 Wniosek

105 O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżanego od popełnienia zarzuconego mu czynu.

106 ☐ zasadny

107 ☐ częściowo zasadny

108 ☒ niezasadny

109 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

110 Skoro zarzut podniesiony w punkcie pierwszym (1) apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego U. L. okazał się bezzasadny, to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez apelanta.

111 3.2.

112 Zarzut drugi (2) podniesiony przez obrońcę oskarżonego U. L. w złożonej apelacji dotyczył obrazu obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegające na

113 - błędnym ustaleniu, że oskarżony U. L. udzielił pomocy nieustalonym osobom w doprowadzeniu L. i L. małż. L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wpłacenie zaliczki na zakup auta na rzecz sprawców oszustwa.

114 - naruszenia art. 366 § 1 k.p.k. poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy tj. nie ustalenie rzeczywistych sprawców zarzucanego oskarżonemu czynu, którzy popełnili przestępstwo przy użyciu sieci internetowej, co oznacza, że pozostawili ślady przestępstwa przy założeniu rachunku bankowego, adresu email oraz nr telefonu jak również prowadząc- korespondencję z pokrzywdzonymi, nadto w ocenie oskarżonego sprawcy tego oszustwa zostali zatrzymani w P. w okresie 2019 - 2020, co sąd pominął przy ustaleniu stanu faktycznego.

115 ☐ zasadny

116 ☐ częściowo zasadny

117 ☒ niezasadny

118 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

119 Zarzut drugi podniesiony przez obrońcę oskarżonego nie jest zasadny. Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należałoby wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz.6). Sąd rejonowy zgromadził w sprawie cały materiał dowodowy i dokonał jego oceny. Odnośnie oceny postepowania oskarżonego i jego roli w popełnieniu przestępstwa oszustwa przez nieustaloną dotychczas osobę aktualne są rozważania sadu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 366§1 kpk poprzez nieustalenie przez sąd meriti kto jest sprawcą czynu zarzuconego oskarżonemu , gdyż postępowanie karne przeciwko tym osobom było prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w (...), to zdaniem sądu okręgowego zarzut ten nie jest zasadny. Sąd okręgowy na etapie postępowania odwoławczego zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w (...) o udzielenie informacji czy toczy się postępowanie przeciwko osobom, które posługiwały się dowodem osobistym o numerze (...) wydanym w dniu 11 września 2019 roku (k- 41v) na dane osobowe U. L. i z udzielonej odpowiedzi w dniu 19 lutego 2026 roku (k-472) wynika, że takie postępowanie nie toczy się. Prokurator także poinformowałby, gdyby zakończyło się takie postępowanie skierowaniem aktu oskarżenia do sądu. Reasumując ocena ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów przez sąd meriti została dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną art. 7 kpk.

120 Wniosek

121 O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu.

122 ☐ zasadny

123 ☐ częściowo zasadny

124 ☒ niezasadny

125 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

126 Skoro zarzut podniesiony w punkcie drugim (2) apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego U. L. okazał się bezzasadny, to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez apelanta.

127 3.3.

128 Zarzut trzeci (3) podniesiony przez obrońcę oskarżonego U. L. w złożonej apelacji dotyczył rażącej niewspółmierności kary orzeczonej w wymiarze ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, gdyż prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wymiaru uzasadnia orzeczenie jej w niższej wysokości. Nadto obrońca zarzuciła naruszenie dyrektyw wymiaru kary, nieuwzględnienie przy wymiarze kary całokształtu okoliczności, w szczególności nieuwzględnienie art. 19 § 2 k.k. poprzez zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary w stosunku do oskarżonego, który może ponosić odpowiedzialność za czyn jedynie w zakresie swojej winy polegającej na bezmyślnym oddaniu dowodu osobistego nieznanym osobom.

129 ☐ zasadny

130 ☐ częściowo zasadny

131 ☒ niezasadny

132 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

133 Rażąca niewspółmierność kary zachodzi wówczas, gdy sąd I instancji w sposób jaskrawy nie wyważy rodzaju i wysokości wymierzanej kary z okolicznościami przewidzianymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., co skutkować będzie nieproporcjonalnością tej kary. Podkreślić należy przy tym, że na gruncie art. 438 pkt. 4 k.p.k. nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby, również w potocznym znaczeniu tego słowa, „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować. Zmiana zaskarżonego wyroku z powodu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary może mieć zatem miejsce dopiero wtedy, gdy wykazana zostanie wyraźna dysproporcja między karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2004 roku, sygn. akt II AKa 514/04).Zdaniem Sądu okręgowego w tym składzie, wysokość wymierzonej przez Sąd Rejonowy w Radomsku oskarżonemu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności nie cechuje się rażącą niewspółmiernością, zwłaszcza, że U. L. odpowiada w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk. Przepis art. 19§ 2 kk nie obliguje sądu do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary, a w przypadku oskarżonego w realiach przedmiotowej sprawy nie zachodzą okoliczności uzasadniające nadzwyczajne złagodzenie kary.

134 Wniosek

135 O zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie łagodniejszej kary w stosunku do oskarżonego przy zastosowaniu nadzwyczajnego jej złagodzenia.

136 ☐ zasadny

137 ☐ częściowo zasadny

138 ☒ niezasadny

139 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

140 Skoro zarzut podniesiony w punkcie trzecim (3) apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego U. L. okazał się bezzasadny, to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez apelanta.

141 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

142 4.1.

143 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

144 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

145 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

146 5.1.1.

147 Przedmiot utrzymania w mocy

148 Sąd okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy w zakresie winy oskarżonego, wymierzonej kary i orzeczonego środka kompensacyjnego.

149 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

150 Skoro zarzuty podniesione w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego U. L. okazały się bezzasadne i brak było podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, to należało go w pozostałej części utrzymać w mocy.

151 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

152 5.2.1.

153 Przedmiot i zakres zmiany

154 1.Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

155 - w opisie czynu przypisanego w punkcie 1 w miejsce daty 13 stycznia 2020 roku przyjął datę 07 stycznia 2020 roku,

156 - uzupełnił podstawę prawną skazania w punkcie 1 o przepis art. 4 § 1 kk (w brzmieniu przepisów Kodeksu karnego obowiązujących na datę 07 stycznia 2020 roku),

157 - z podstawy prawnej wymiaru kary w puncie 1 wyeliminował przepis art. 64 § 1 kk,

158 - z rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 wyeliminował sformułowanie,, solidarnie z innymi nieustalonymi osobami.”

159 Zwięźle o powodach zmiany

160 Z dokumentu Dane (...) dołączonego do akt (k-43-44) wynika, że w dniu 07 stycznia 2020 roku (zanim oskarżony zgłosił utratę dowodu osobistego) nieznana osoba posłużyła się dowodem osobistym oskarżonego o numerze (...) w (...) (...) (...) i podpisała się na nim za oskarżonego jego imieniem i nazwiskiem. Na podstawie tego dokumentu w dniu 13 stycznia 2020 roku został otwarty rachunek bankowy o numerze (...) na dane osobowe oskarżonego. Tak więc najpóźniej oskarżony mógł udostępnić swój dowód osobisty nieustalonym osobom w dniu 07 stycznia 2020 roku. Sąd odwoławczy uzupełnił podstawę prawną skazania w punkcie 1 zaskarżonego wyroku o przepis art. 4 § 1 kk, gdyż przepisy kodeksu karnego obowiązujące w dacie popełnienia przypisanego czynu U. L. były względniejsze dla oskarżonego. Konsekwencją dokonanej zmiany było wyeliminowanie z podstawy prawnej wymiaru kary w puncie 1 przepisu art. 64 § 1 kk, który od dnia 01 października 2023 roku podwyższa dolną granicę wymiaru kary, co jest niekorzystnie dla oskarżonego. Nie można nałożyć obowiązku solidarnego naprawienia szkody z nieustalonym sprawcą, stąd sąd rejonowy wyeliminował to sformułowanie w zaskarżonym wyroku.

161 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

162 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

163 5.3.1.1.1.

164 ☐ art. 439 k.p.k.

165 Zwięźle o powodach uchylenia

166 5.3.1.2.1.

167 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

168 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

169 Zwięźle o powodach uchylenia

170 5.3.1.3.1.

171 Konieczność umorzenia postępowania

172 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

173 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

174 5.3.1.4.1.

175 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia

177 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

178 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

179 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

180 Przytoczyć okoliczności

181 6. Koszty Procesu

182 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

183 Przytoczyć okoliczności

184 Punkt 3 wyroku sądu okręgowego

185 Sąd okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego N. N. kwotę 1446, 48 złotych, w tym podatek VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie § 17 ust.2 pkt 4 w zw. z zw. z § 4 ust. 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 roku, poz. 763).

186 Punkt 4 wyroku sądu okręgowego

187 Sąd okręgowy zwolnił oskarżonego od opłaty za drugą instancję i zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze, gdyż ponoszenie ich byłoby zbyt uciążliwe dla U. L., który jest pozbawiony wolności i nie posiada żadnego majątku.

188 7. PODPIS

189 1.11. Granice zaskarżenia

190 Kolejny numer załącznika

191 1

192 Podmiot wnoszący apelację

193 Obrońca oskarżonego U. L.

194 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

195 Skarżone jest rozstrzygnięcie uznające oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu. Z ostrożności procesowej skarżone jest rozstrzygnięcie dotyczące wymierzonej kary 8 miesięcy pozbawienia wolności oskarżonemu.

196 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

197 ☒ na korzyść

198 ☐ na niekorzyść

199 ☒ w całości

200 ☐ w części

201 ☒co do winy

202 ☒co do kary

203 ☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

204 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

205 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

206 ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

207 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

208 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

209 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

210 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

211 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

212 ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

213 ☐art. 439 k.p.k.

214 ☐brak zarzutów

215 0.1.1.4. Wnioski

216 ☐uchylenie

217 ☒zmiana