Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2026 r., III Ca 3062/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2026 r., III Ca 3062/25

Tekst

1 Sygn. akt. III Ca 3062/25

UZASADANIENIE

2 Pozwem z dnia 4 grudnia 2023 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła o zasądzenie od Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w A. kwoty 26.065,44 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 30 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

3 W uzasadnieniu wskazano, że powód w wyniku umowy cesji nabył wierzytelność względem pozwanego towarzystwa ubezpieczeń w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 9 września 2023 roku, a dochodzona pozwem kwota stanowi niewypłaconą do tej pory część odszkodowania z tytułu naprawy uszkodzonego pojazdu oraz z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego.

4 Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w dniu 11 stycznia 2024 roku w sprawie o sygn. akt XVIII 1 Nc (...)23 referendarz sądowy uwzględnił powództwo w całości.

5 W dniu 30 stycznia 2024 roku (...) wniosła sprzeciw od ww. nakazu zaskarżając go w całości. Domagała się oddalenia powództwa oraz zasądzenia od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

6 Pozwany wskazał, że kwestionuje roszczenie powoda w całości. W jego ocenie żądanie zgłaszane przez powoda jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Strona pozwana w następstwie zgłoszonej szkody, która powstała w wyniku kolizji drogowej w dniu 9 września 2023 roku, przeprowadziła postępowanie likwidacyjne. Mając na względzie okoliczności zdarzenia szkodzącego pozwana przyznała decyzją z dnia 14 września 2023 roku na rzecz poszkodowanego odszkodowanie w łącznej wysokości 25.997,94 złotych brutto za uszkodzenie pojazdu marki C. (...) nr rej (...). Odszkodowanie zostało ustalone w oparciu o kosztorys napraw, który wykonał rzeczoznawca pozwanego na podstawie oględzin pojazdu. Następnie pozwany decyzją z dnia 1 grudnia 2023 roku przyznał dopłatę do odszkodowania w kwocie 18.495,75 złotych brutto. Nie uznał pełnych kosztów wynikających z faktury oraz zastosował stawki za prace blacharskie i lakiernicze występujące na rynku lokalnym (220 zł), a ustalona kwota odszkodowania pozwala przywrócić pojazd do stanu sprzed szkody.

7 Kwestią sporną w niniejszym postępowaniu jest wysokość kosztów naprawy pojazdu marki C. (...) nr rej (...) na skutek zdarzenia z dnia 9 września 2023 roku. W ocenie pozwanej wypłacona kwota odszkodowania została ustalona prawidłowo i w pełni kompensuje szkodę w zakresie odpowiedzialności, którą można przypisać pozwanej.

8 Strona pozwana kwestionowała także zaliczenie do uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu także kosztów mycia pojazdu, kosztów obsługi administracyjnej szkody i jazdy próbnej, a także zawyżanie kosztów materiałów lakierniczych.

9 W ocenie pozwanego nieskorzystanie przez powoda z propozycji ubezpieczyciela w zakresie naprawy samochodu w warsztacie sieci naprawczej świadczy o braku współdziałania poszkodowanego z ubezpieczycielem i oznacza przyczynienie się do zwiększenia szkody, za które to zwiększenie strona pozwana odpowiedzialności nie ponosi. Pozwany kwestionuje również zasadność dochodzonego przez powoda odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów naprawy pojazdu na podstawie prywatnej kalkulacji.

10 Pozwany podniósł również, iż wskazana przez powoda data początkowa naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie jest bezpodstawna. Nie można bowiem mówić o opóźnieniu pozwanego w sytuacji, gdy miedzy stronami istnieje spór.

11 Pismem procesowym z dnia 8 kwietnia 2024 roku powód cofnął pozew wraz z zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 18.495,75 złotych należności głównej wobec częściowego spełnienia świadczenia przez pozwaną po wytoczeniu powództwa. Wobec czego ograniczył powództwo co do kwoty 7.569,69 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 18.495,75 złotych od dnia 30 listopada 2023 roku do dnia 5 grudnia 2023 roku oraz od kwoty 7.569,69 złotych od dnia 30 listopada 2023 roku do dnia zapłaty.

12 Jednocześnie strona powodowa sprecyzował żądanie pozwu poprzez wskazanie, iż na dochodzone roszczenie pierwotnie składała się kwota 26.065,44 złotych, w tym 21.748,14 złotych w związku z kosztami naprawy i kwota 4.317,30 złotych w związku z najmem pojazdu zastępczego. Obecnie powódka popiera powództwo co do kwoty 7.569,69 złotych w tym: 4.317,30 złotych brutto z tytułu najmu pojazdu zastępczego za okres od dnia 10 października 2023 roku do dnia 9 listopada 2023 roku oraz 3.252,39 złotych brutto z tytułu niedopłaty kosztów naprawy pojazdu.

13 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2025 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi :

14 1. umorzył postępowanie w zakresie żądania zapłaty kwoty 18 495,75 złotych;

15 2. zasądził od Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w A. na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę 6 593,73 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot:

16 a. 21 251,88 złotych za okres od 30 listopada 2023 roku do 5 grudnia 2023 roku,

17 b. 2 756,13 złotych za okres od 6 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty,

18 c. 3 837,60 złotych za okres od 12 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty;

19 3. oddalił powództwo w pozostałej części;

20 4. zasądził od Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w A. na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę 5 499,48 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu – z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty;

21 5. nakazał pobrać od:

22 a. (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 36 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych,

23 b. Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w A. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 863,92 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

24 Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona pozwana, zaskarżając go w części, tj. w zakresie pkt 2 wyroku w całości, w zakresie pkt 4 wyroku w całości oraz w zakresie punktu 5b w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

25 I. naruszenie prawa procesowego:

26 1. art. 232 k.p.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, całości roszczeń powoda podczas gdy:

27 ̶

28 naprawa możliwa była przy zastosowaniu stawki 220zł za roboczogodzinę wykazanej dowodem z opinii biegłego mgr I. S. - dotyczącym stawek stosowanych na rynku lokalnym i jak najbardziej możliwych (220,00 zł),

29 ̶

30 nienadanie odpowiedniej rangi faktowi, iż poszkodowany wynajął pojazd zastępczy od powoda w sposób bezgotówkowy, nie czekając na przyjęcie odpowiedzialności przez ubezpieczyciela, co oznacza, że w taki sam sposób mógł również zlecić powodowi naprawę uszkodzonego pojazdu (tj. w sposób bezgotówkowy),

31 ̶

32 warsztat naprawczy nie musiał czekać z naprawą uszkodzonego pojazdu na środki od ubezpieczyciela, ponieważ posiadał zweryfikowany kosztorys z zaakceptowanym zakresem naprawy i ustalonymi częściami, a ponadto warsztat miał też upoważnienie poszkodowanego do odbioru środków od ubezpieczyciela, wobec czego jego interes był wystarczająco zabezpieczony,

33 ̶

34 nienadanie odpowiedniej rangi okoliczności, że warsztat celowo zwlekał z rozpoczęciem naprawy z uwagi na najem pojazdu zastępczego, który był „kredytowany” przez zakład naprawczy, natomiast naprawa pojazdu w ocenie warsztatu i poszkodowanego nie mogła być już kredytowana z niewiadomych względów.

35 II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

36 1. art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. w zw. z art. 361 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące dokonaniem błędnego rozkładu ciężaru dowodu i nieuwzględnieniem, że to powód powinien wykazać zakres szkody i jej wysokość, w tym: zasadność zastosowania i celowość stawki za roboczogodzinę w wysokości 270 zł, a także czas naprawy (i najmu), determinowane postępowaniem samego warsztatu (w tym czasem zamówienia części),

37 2. art. 6 k.c. w zw. z art. 232 zd. 1 k.p.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące dokonaniem błędnego rozkładu ciężaru dowodu i przyjęciem, że powód wykazał zasadność dochodzonych przez siebie kosztów naprawy za pomocą przedstawionych faktur i kosztorysów naprawy, w sytuacji gdy są to jedynie dokumenty prywatne, które pozwana kwestionowała zarówno w odpowiedzi na pozew, jak i w toku postępowania likwidacyjnego,

38 3. art. 361 § 1 k.c. w zw. z art. 354 § 2 k.c. oraz art. 826 § 1 k.c. oraz w zw. z art. 16 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. (...) i (...) przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zasadne są koszty naprawy z uwzględnieniem stawki za 1 rbg w wysokości 270 zł netto podczas gdy tak ustalony koszt nie jest niezbędny ani ekonomicznie uzasadniony i tym samym wykracza poza adekwatny związek przyczynowy,

39 4. art. 361 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w granicach normalnego następstwa szkody mieści się dalszy 24-dniowy okres najmu pojazdu zastępczego,

40 5. art. 822 § 1 k.c. w zw. 824¹ § 1 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie za uzasadnione nadmiernych w istocie kosztów najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego oraz niezasadnie długiego czasu trwania najmu tegoż pojazdu, w tym obciążenie pozwanego kosztami najmu za dodatkowy okres 24 dni najmu.

41 W konkluzji skarżący wniósł o:

42 1. zmianę rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżenia poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części,

43 2. rozstrzygnięcie o kosztach procesu w zakresie postępowania przed Sądem I oraz II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do wyniku postępowania i zasady odpowiedzialności strony za wynik sprawy.

44 W odpowiedzi na apelację powód wniósł o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji, według norm przepisanych.

45 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

46 Apelacja jako niezasadna podlegała oddaleniu.

47 Wobec faktu, że ani w apelacji ani w odpowiedzi na apelację strony nie złożyły wniosku o przeprowadzenie rozprawy, Sąd Okręgowy uznając, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, rozpoznał apelację na posiedzeniu niejawnym (art. 374 k.p.c.).

48 Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy jako prawidłowe Sąd II instancji podziela i przyjmuje za własne. W postępowaniu apelacyjnym nie wymaga się dokonywania ustaleń na podstawie dowodów przeprowadzonych we własnym zakresie oraz ich samodzielnej oceny, jeżeli sąd odwoławczy nie dostrzega potrzeby ponowienia dowodów dopuszczonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz podziela ocenę ich wiarygodności wyrażoną przez sąd pierwszej instancji. Wówczas wystarczająca jest aprobata dla stanowiska przedstawionego w orzeczeniu sądu pierwszej instancji (art. 387 § 2¹pkt 1 in principio k.p.c.; zob. także m.in. postanowienie SN z dnia 22 lipca 2010 r., I CSK 313/09; wyrok SN z dnia 16 lutego 2005 r., IV CK 526/04; wyrok SN z dnia 20 maja 2004 r., II CK 353/03).

49 Zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie całości roszczeń powoda jest bezzasadny, a owa bezzasadność wynika z samej sentencji wyroku Sądu Rejonowego, który w punkcie 3 oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Treść art. 232 k.p.c. wskazuje, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, zaś Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W treści zarzutu skarżący nie podnosi, iż strona powodowa nie sprostała ciężarowi udowodnienia, a Sąd I instancji bezpodstawnie oparł rozstrzygnięcie o nieudowodnione fakty uznając nieudowodnione twierdzenia powódki za podstawę tegoż rozstrzygnięcia. Skarżący w istocie kwestionuje prawidłowość oceny materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy. Wobec wadliwości sformułowania tegoż zarzutu, Sąd Okręgowy stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

50 Przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego.

51 Sąd odwoławczy nie podzielił stawianego przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 361 § 1 k.c. w zw. z 354 § 2 k.c. oraz w zw. z art. 826 § 1 k.c. oraz w zw. art. 16 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz naruszenia art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 824¹ § 1 k.c.

52 Na początku należy wskazać, iż powstanie i wysokość roszczenia z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego nie zależy od tego czy poszkodowany dokonał naprawy i czy w ogóle ma taki zamiar. Jeśli zatem naprawa samochodu i rzeczywiste poniesienie kosztów z tego tytułu nie jest warunkiem koniecznym dla dochodzenia odszkodowania, koszty naprawy określone przez specjalistyczny warsztat wskazane w opinii biegłego stosownej specjalności mogą być miernikiem dla ustalenia odszkodowania należnego powodowi (tak m. in. SN w wyroku z dnia 27 czerwca 1988 r., I CR 151/88, Legalis). Dokładnie rzecz biorąc, wysokość świadczeń oblicza się na podstawie ustaleń co do zakresu uszkodzeń i technicznie uzasadnionych sposobów naprawy, przy przyjęciu przewidzianych kosztów niezbędnych materiałów i robocizny według cen z daty ich ustalenia. Przy takim ujęciu szkodą nie jest więc poniesiony przez poszkodowanego wydatek na naprawę pojazdu, lecz szacunkowa wysokość tych wydatków, przy czym żadne przepisy prawa nie nakładają na poszkodowanego obowiązku naprawienia uszkodzonego pojazdu.

53 Ponadto, co się tyczy zaprezentowanej w uzasadnieniu apelacji koncepcji „szkody dynamicznej”, Sąd Okręgowy w składzie rozpoznającym nin. sprawę nie podziela tej koncepcji. Wbrew twierdzeniom apelującego pozwany ubezpieczyciel może ponosić odpowiedzialność gwarancyjną z tytułu kosztów naprawy pojazdu, liczonych w oparciu o hipotetyczne koszty naprawy.

54 L. powstaje z chwilą jej wyrządzenia, jej rozmiar nie jest uzależniony od okoliczności następujących po jej wyrządzeniu. Nawet rozpatrując przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody, nie powoduje ono zmniejszenia szkody, lecz jedynie podstawę do jej miarkowania (art. 362 k.c.). Natomiast konstrukcja potrącenia zysku ze stratą zakłada, że źródłem zarówno straty, jak i zysku jest to samo wydarzenie, nie zaś wydarzenia późniejsze – chyba że są one nierozerwalnym skutkiem zdarzenia wyrządzającego szkodę.

55 W myśl przepisu art. 361 § 1 k.c., obowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Zgodnie z art. 354 § 1 k.c., dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno - gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. W taki sam sposób powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania wierzyciel (§ 2). Powyższe przepisy nakładają na strony stosunku prawnego obowiązek współdziałania.

56 Jak trafnie zauważa apelujący, na poszkodowanym, jako uczestniku zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, ciążył obowiązek minimalizacji szkody. Powyższe nie oznacza jednak, że poszkodowany ma obowiązek podjąć wszelkie, nawet uciążliwe dla niego działania, by zmniejszyć ewentualną odpowiedzialność ubezpieczyciela. Obowiązek minimalizacji skutków szkody musi być utrzymany i stosowany w rozsądnych granicach i nie powinien być wykorzystywany do nakłaniania poszkodowanego by zrezygnował z realizacji przysługujących mu praw podmiotowych. Należy bowiem wskazać, że w pierwszej kolejności to ubezpieczyciel winien podjąć wszelkie działania umożliwiające poszkodowanemu wywiązanie się z nałożonych na niego obowiązków. Nie można uznać, iż ogólne pismo o możliwości najmu pojazdu zastępczego bez określenia szczegółowych warunków najmu i przede wszystkim bez potwierdzenia doręczenia poszkodowanemu V. K. stanowiło ze strony ubezpieczyciela współdziałanie i obligowało poszkodowanego do skorzystania z przedstawionego rozwiązania. W istocie wskazana przez pozwanego informacja o możliwości wynajmu pojazdu zastępczego za jego pośrednictwem była jedynie lakoniczna. Ubezpieczyciel przerzucił wszelkie obowiązki na poszkodowanego. Takiego rozwiązania nie sposób zaakceptować. Skoro ubezpieczyciel, jako duży podmiot zajmujący się likwidacją szkód komunikacyjnych w ramach prowadzonej działalności, nie jest w stanie w sposób sprawny i nieuciążliwy dla poszkodowanych zorganizować najmu pojazdu zastępczego, nie można obciążać poszkodowanych konsekwencjami takiego działania. Zatem nakładane przez ubezpieczyciela limity stawki za dobę wynajmu w przypadku najmu z innej niż proponowana wypożyczalni nie mogą mieć zastosowania, bowiem wobec nieefektywnego współdziałania pozwanego w zapewnieniu najmu pojazdu zastępczego, poszkodowany może skorzystać z dowolnej oferty oferującej najem pojazdu w stawce mieszczącej się w stawkach rynkowych. Ponadto, co istotne, wskazać należy, że pozwany poinformował poszkodowanego o akceptowanej przez niego stawce dobowej najmu, jednakże w żadnej mierze nie udzielił informacji, że stawka ta jest adekwatna do kosztu, jaki poniósłby ubezpieczyciel w przypadku skorzystania z jego oferty. Co więcej, z brzmienia informacji w żadnej mierze nie wynika, by stawka wskazana przez zakład ubezpieczeń była rzeczywiście przez niego ponoszonym kosztem w przypadku skorzystania z jego oferty.

57 W ocenie Sądu Okręgowego, brak jest podstaw do przypisania poszkodowanemu nielojalnego postępowania, naruszającego obowiązujące go, jako wierzyciela, na podstawie art. 354 k.c., wymogi współpracy z dłużnikiem przy wykonywaniu zobowiązania. Nie można również wysnuć wniosku, by poszkodowany w jakikolwiek sposób przyczynił się do zwiększenia szkody, tym bardziej, iż wynajął pojazd zastępczy dopiero po zwrocie pojazdu firmowego na okres od 4 października 2023 roku do 3 listopada 2023 roku. Poszkodowany był uprawniony do skorzystania z rynkowej oferty powoda i tym samym wydatki za najem pojazdu zastępczego w wyższej wysokości były jak najbardziej celowe i ekonomicznie uzasadnione, co oznaczało zasadność powództwa w tej sprawie.

58 Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 824¹§ 1 k.c. w zakresie odnoszącym się do kwestionowania przyjętej stawki najmu oraz okresu trwania najmu.

59 W myśl przepisu art. 361 § 1 k.c., obowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Oczywistym jest, że odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17.11.2011r III CZP 5/11). Pozwany kwestionuje okres 24 dni najmu jako nieuzasadniony, nie zgłaszając jednak żadnych konkretnych zarzutów, ograniczając się jedynie do twierdzeń, iż zasadność okresu najmu nie została w żaden sposób udowodniona i uzasadniona, podobnie jak stawka dobowa określona przez powoda.

60 Przyjęcie przez Sąd Rejonowy stawki za najem pojazdu zastępczego wskazanej w umowie najmu i fakturze było prawidłowe. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż apelujący nie wykazał, że stawka przyjęta przez powoda wykracza poza stawki rynkowe, a zatem nie sposób przyjąć, iż wydatki poniesione na najem pojazdu zastępczego nie były ekonomicznie uzasadnione. Jednocześnie pozwany nie wykazał, by skutecznie przedstawił poszkodowanemu ofertę najmu pojazdu zastępczego, a oferta ta była korzystniejsza od oferty powoda.

61 Na koniec wypada odnieść się do niesprecyzowanej w zarzutach, ale podniesionej w uzasadnieniu apelacji okoliczności czasu trwania najmu pojazdu zastępczego spowodowanego podjęciem czynności naprawczych dopiero od chwili przyjęcia odpowiedzialności za szkodę przez zakład ubezpieczeń. Wskazać należy, że za logiczne i w pełni uzasadnione należy uznać postępowanie warsztatu polegające na niepodejmowaniu się naprawy bezgotówkowej bez przyjęcia odpowiedzialności przez ubezpieczyciela oraz uznanie przez niego zakresu uszkodzeń i ustalenie, które części zostały zakwalifikowane do naprawy, a które do wymiany. W przeciwnym razie zakład naprawczy nie miałby żadnej gwarancji, że ktokolwiek zapłaci za wykonaną naprawę. W przypadku nieprzyjęcia odpowiedzialności za szkodę przez pozwany zakład, warsztat naprawczy nie otrzymałby zwrotu wyłożonych na naprawę środków, a nawet gdyby do tego doszło w wyniku późniejszego postępowania sądowego, poszkodowany finansowałaby naprawę przez długi okres, inwestując własne środki i nie mając gwarancji ich zwrotu. Natomiast obowiązek poszkodowanego, czy też wykonującego naprawę warsztatu, wyłożenia własnych środków w celu niezwłocznego rozpoczęcia naprawy nie wynika z przepisów prawa. Z samej istoty umowy ubezpieczenia wynika obowiązek niezwłocznej wypłaty odszkodowania w jego niekwestionowanej przez ubezpieczyciela części. Sprawne przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego determinuje bowiem termin rozpoczęcia naprawy uszkodzonego pojazdu. Przerzucanie ciężaru w tym zakresie na poszkodowanego lub zakład naprawczy, który po ewentualnym podjęciu naprawy uszkodzonego pojazdu na własny koszt nie ma gwarancji zwrotu wyłożonych środków, założonych w istocie w celu realizacji prawnego obowiązku ciążącego na ubezpieczycielu, nie znajduje tak racjonalnych jak i prawnych podstaw ( vide wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt XIII Ga 376/16, LEX nr 2153311). Co więcej, zasadność oczekiwania z rozpoczęciem naprawy wynika także z opinii biegłego, który wskazał, że uzasadniony czas naprawy pojazdu C. (...) przy założeniu rozpoczęcia naprawy po otrzymaniu kosztorysu od pozwanego wynosił 24 dni. Samo poinformowanie poszkodowanego o wysokości szkody, bez uznania przez ubezpieczyciela swej odpowiedzialności za jej naprawienie, nie może obligować poszkodowanego do podjęcia naprawy. Wskazać bowiem należy, że, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, poszkodowany może nie dysponować środkami na jej dokonanie przed otrzymaniem odszkodowania, a w przypadku odmowy jego wypłaty przez zakład ubezpieczeń, może odstąpić od jej wykonania, co w przypadku rozpoczęcia naprawy od razu po przesłaniu kosztorysu przez ubezpieczyciela, a bez przyjęcia przez niego odpowiedzialności, byłoby niemożliwe i narażało poszkodowanego na konieczność poniesienia naprawy z własnych środków. Dodatkowo należy podkreślić, że powódka udowodniła długość okresu najmu pojazdu poprzez przedstawienie faktury VAT oraz długość okresu naprawy pojazdu, bowiem dowodem na tę okoliczność była opinia biegłego, zgodnie z którą uzasadniony, okres naprawy, a w konsekwencji najmu pojazdu zastępczego, wynosił 24 dni. W konkluzji zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 361 k.c. oraz zarzut naruszenia art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 824¹§ 1 k.c. Sąd Odwoławczy ocenił jako niezasadne.

62 Wobec powyższego Sąd Okręgowy oddalił wniesioną przez pozwanego apelację, na podstawie art. 385 k.p.c., jako całkowicie bezzasadną.

63 O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o art. 98 § 1 k.p.c., w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 4oraz § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1¹ k.p.c.