Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2026 r., III Ca 2553/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2026 r., III Ca 2553/25

Tekst

1 Sygn. akt III Ca 2553/25

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 15 lipca 2025 r. (sygn. akt I C 74/24) Sąd Rejonowy w Zgierzu w sprawie z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w V. przeciwko Towarzystwu (...) z siedzibą w H. o zapłatę oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.917 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

3 (wyrok k. 178)

4 W dniu 23 października 2025 r. apelację od powyższego wyroku złożyła strona powodowa zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu powód zarzucił naruszenie :

5 1) przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

6 a) art. 231 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że samo wykazanie przez pozwanego istnienia wcześniejszych uszkodzeń w pojeździe uzasadnia uznanie jego wcześniejszego stanu technicznego za zły oraz jakość wcześniej przeprowadzanych napraw za niezgodną z technologią producenta, co doprowadziło do uznania, że kwota przyznana już przez pozwanego poszkodowanej pozwoliła na wykonanie naprawy przywracającej pojazd do stanu sprzed wystąpienia szkody;

7 b) art. 233 § 1 k.p.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu tej oceny w sposób dowolny, a nie poprzez swobodną i wszechstronną ocenę materiału dowodowego, polegające na sprzecznej z zasadami logiki ocenie opinii biegłego poprzez uznanie, że zawarte w niej stwierdzenie - można było doraźnie naprawić pojazd za kwotę wypłaconego odszkodowania, tj. 6.842,91 zł oznacza, że kwota już wypłacona przez pozwanego była kwotą wystarczającą do pełnej restytucji szkody, szczególnie biorąc pod uwagę, że biegły w tej samej opinii stwierdził, że naprawa potrzebna w celu pełnej restytucji szkody kosztowałaby 8.770,15 zł;

8 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 361 § 1 k.p.c. w zw. z art. 363 § 1 k.p.c. oraz art. 405 k.p.c. poprzez ich łączną, błędną wykładnię, polegającą na założeniu, że przyznanie odszkodowania w kwocie równej wysokości hipotetycznych kosztów naprawy prowadziłoby wprost do bezpodstawnego wzbogacenia po stronie poszkodowanych, podczas gdy roszczenie powoda miało jasną podstawę prawną biorąc pod uwagę charakter stosunku prawnego łączącego pozwanego z poszkodowanymi oraz fakt, że suma wypłaconego przez pozwanego odszkodowania nie prowadziła do pełnej restytucji szkody, która w konsekwencji w dalszym ciągu istniała po wypłaceniu odszkodowania, a więc dalsze odszkodowanie nie prowadziłoby do bezpodstawnego wzbogacenia, a jedynie do pełnego naprawienia szkody.

9 W konkluzji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 1.927,24 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 3 października 2023 roku do dnia zapłaty, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania przed Sądem I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

10 (apelacja k. 191-194)

11 W odpowiedzi na ww. apelację pozwany wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

12 (odpowiedź na apelację k. 208-211)

13 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

14 Apelacja zasługiwała na uwzględnienie w przeważającej części.

15 Na początku należy wskazać, że do rozpoznania wywiedzionej w sprawie apelacji zastosowanie znajdują przepisy o postępowaniu uproszczonym. Stosownie do treści art. 505¹³§ 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto należy podkreślić, iż apelacja w postepowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, zaś celem postepowania apelacyjnego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, M. nr 92438).

16 Wobec podniesienia przez stronę apelującą zarówno zarzutów prawa procesowego jak i materialnego, w pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy można dokonać oceny prawidłowości zastosowanych przepisów prawa materialnego.

17 Zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 231 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c. dotyczące prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego zasługują na uwzględnienie.

18 Należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 233 § 1 k.p.c., sąd ma swobodę w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu na podstawie tego samego materiału dowodowego udałoby się wysnuć wnioski odmienne (zob. postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99; wyrok SN z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00). Przy rozpoznawaniu sprawy cywilnej rzeczą sądu nie jest zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.) (tak m. in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC z 1997 r., nr 6-7, poz. 76).

19 W niniejszej sprawie wbrew ustaleniom Sądu I instancji samo istnienie wcześniejszych uszkodzeń w pojeździe w momencie powstania szkody nie uzasadnia przyjęcia, iż jakość wcześniej przeprowadzanych napraw była niezgodna z technologią producenta, zaś stan techniczny pojazdu był zły w takim stopniu, że uzasadniał obniżenie należnego odszkodowania. Jak wynika z opinii biegłego sądowego pewne elementy samochodu nosiły oznaki wcześniejszego uszkodzenia, natomiast nie były one na tyle poważne, aby przesądzać jednoznacznie o złym stanie technicznym pojazdu. Co jednak najistotniejsze, przy ustaleniu wysokości należnego odszkodowania biegły zastosował amortyzację uwzględniającą wcześniejsze uszkodzenia części. Z kolei z zeznań świadków D. R. i L. R. wynika, że samochód miał wcześniej jedynie drobne uszkodzenia i dokonywano w nim drobnych napraw. Sąd Okręgowy zatem – odmiennie, niż Sąd I instancji – nie przyjął, iż kwota, za którą można było doraźnie naprawić, tj. 6842,91 zł, jest wystarczająca do pełnej restytucji szkody, szczególnie biorąc pod uwagę, że biegły w tej samej opinii stwierdził, że koszt pełnej restytucji szkody (przy uwzględnieniu amortyzacji z tytułu wcześniejszych uszkodzeń) wynosi 8770,15 zł.

20 W związku z powyższym zasadne były również zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 361 § 1 k.p.c. w zw. z art. 363 § 1 k.p.c. oraz art. 405 k.p.c.

21 Przechodząc do podniesionych zarzutów należy zacząć należy od podkreślenia, że zgodnie z art. 361 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Pełne odszkodowanie w rozumieniu art. 363 § 1 k.c. obejmuje wszystkie szkodliwe skutki zdarzenia stanowiącego czyn niedozwolony, z którym ustawa łączy odpowiedzialność odszkodowawczą, pozostające z nim w adekwatnym związku przyczynowym (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 2 września 2019 r., III CZP 99/18, OSNC 2020, nr 2, poz. 13).

22 W ramach przytoczonych zasad odpowiedzialności odszkodowawczej należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie zasądzone odszkodowanie nie prowadziło do pełnej restytucji szkody, co wynika jednoznacznie z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim z opinii biegłego sądowego. Jak słusznie wskazał skarżący kwota wypłacona przez pozwanego ubezpieczyciela była niewystarczająca do naprawienia szkody w majątku strony poszkodowanej. Koszt naprawy przywracającej pojazd do stanu sprzed wystąpienia szkody wynosi 8770,15 zł, która to kwota obejmuje koszt części i naprawy związanej z wypadkiem, ale pomniejszony o 25% w związku z istniejącymi wcześniej uszkodzeniami. Dla wysokości należnego odszkodowania nie mają znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące naprawienia pojazdu po szkodzie, albowiem nie są to okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, które Sąd Okręgowy w pełni podziela, ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy jest dopuszczalne także wtedy, gdy poszkodowany naprawił pojazd (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2025 r., III CZP 32/34, Legalis). Brak było zatem podstaw do przyjęcia, że kwota 6842,91 zł pozwoli na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, gdyż biegły sądowy jednoznacznie określił naprawę za wskazaną kwotę jako „doraźną”, a nie całkowitą, zaś odszkodowanie powinno obejmować całość szkody, nie tylko koszty „doraźnej” naprawy.

23 Zatem wyrok Sądu I instancji wymagał częściowej zmiany na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. jak w pkt 1 sentencji wyroku biorąc pod uwagę, iż należało zasądzić na rzecz powoda odszkodowanie w wysokości 1927,24 zł stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą wypłaconą przez pozwanego ubezpieczyciela (6842,91 zł), a kwotą należną (8770,15 zł) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na podstawie art. 481 § 1 k.c. Natomiast w pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu.

24 Modyfikacja orzeczenia Sądu I instancji wymagała również zmiany rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Biorąc pod uwagę, że powództwo zostało uwzględnione w 88% Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 215), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 752,92 zł. O odsetkach od kosztów Sąd orzekł na podstawie 98 § 1¹ k.p.c.

25 Biorąc pod uwagę, że apelacja powoda została uwzględniona w 88%, o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i w zw. z § 2 pkt 3 oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 215), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 518 zł. O odsetkach od kosztów Sąd orzekł na podstawie 98 § 1¹ k.p.c.