Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 7 września 2026 r., III Ca 178/26

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 7 września 2026 r., III Ca 178/26

Tekst

1 Sygn. akt III Ca 178/26

Uzasadnienie

2 W pozwie nadanym w dniu 23 maja 2023 roku (...) Kasa (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w A. wniosła o zasądzenie od pozwanej Z. A. na swoją rzecz kwoty (...) zł wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od kwoty (...)zł od dnia 16 marca 2022 roku do dnia zapłaty, w tym:

3 a) kwota (...)zł tytułem należności głównej,

4 b) kwota (...) zł tytułem naliczonych odsetek umownych

5 oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód podniósł, że żądanie wynika z umowy pożyczki z dnia 5 listopada 2020 roku, której pozwana nie spłaciła.

6 Sprawa była uprzednio przedmiotem postępowania przed Sądem Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie (VI Nc-e (...)). Postanowieniem z dnia 23 lutego 2023 roku Sąd Rejonowy M.-Zachód w Lublinie uchylił wcześniej wydany nakaz zapłaty i umorzył postępowanie.

7 Nakazem zapłaty z dnia 16 kwietnia 2024 roku (I Nc 1733/23) Sąd Rejonowy w Zgierzu uwzględnił żądanie w całości.

8 Postanowieniem z dnia 6 marca 2025 roku Sąd ustanowił dla pozwanej nieznanej z miejsca pobytu kuratora w osobie radcy prawnego H. T..

9 Kurator pozwanej wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 16 kwietnia 2024 roku zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu wskazał, że kwestionuje powództwo co do zasady jak i co do wysokości, upoważnienia osób podpisujących dokumenty w imieniu powoda do ich wystawienia i wskazania oświadczeń w imieniu powoda oraz treść dokumentów bankowych przedstawionych na fakty uzasadniające powództwo, jak również iż doszło do zawarcia umowy między stronami, że pozwany wypłacił umówione środki i że wypłacił je na rachunek przypisany do pozwanej i że to ona te środki wypłaciła, a nie powód. Podniósł również, że powód nie udowodnił, aby doszło do spełnienia się przesłanek wypowiedzenia umowy, w tym, aby jego poszczególne roszczenia stały się wymagalne. Zakwestionował również skuteczność zawartej umowy i zakwestionował, aby skierowane do pozwanej oświadczenie powoda o wypowiedzeniu umowy było jednoznacznej treści w sytuacji, w której zawiera wewnętrznie sprzeczne oświadczenia, z których wynika jednocześnie, że już doszło do wypowiedzenia umowy pożyczki jak również, że do tego wypowiedzenia dopiero dojdzie. Podał ponadto, że do pozwanej nie doszło w ogóle oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu ani oświadczenie o możliwości jego wypowiedzenia, przy czym doręczenie pozwu do rąk kuratora nie może być traktowane jako doręczenie zastępcze wywołujące skutek materialnoprawny dla pozwanej. Zaznaczył też, że w umowie o kredyt doszło do skredytowania kosztów prowizji za udzielenie pożyczki i następnie obciążenie pozwanej kosztami odsetek od prowizji oraz kosztami ubezpieczenia, co stanowi niedozwoloną klauzulę umowną prowadzącą do konieczności zastosowania sankcji kredytu darmowego.

10 W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów kuratora wskazał, że umowa została zawarta z wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość, zgodnie z ustawą o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2011 roku. Podniósł też, że stosownie do art. 70 ust. 1 i 2 prawa bankowego dokonał weryfikacji sytuacji osobistej i majątkowej pozwanej na podstawie złożonego przez nią wniosku kredytowego. W przedmiocie zarzutu co do wysokości roszczenia powód podkreślił, że wynika ono z przedłożonych historii operacji na kontrakcie kredytowym oraz z wyciągu ksiąg bankowych, a przedłożone dokumenty mają moc dowodową dokumentów urzędowych stosownie do art. 95 prawa bankowego. Wskazał, że pozwana spłacała pożyczkę, jednak zaprzestała spłat, co stosownie do postanowień umownych uprawniało go do wypowiedzenia umowy. W zakresie zarzutu niedochowania procedury z art. 75c prawa bankowego powód wniósł o zobowiązanie Poczty Polskiej o weryfikację nadania przesyłki do pozwanej, której numer wynika z dokumentu prywatnego, jakim jest przedłożony przez niego wydruk księgi nadawczej powoda. W dalszej kolejności podniósł, że zarzuty sankcji kredytu darmowego i stosowania niedozwolonych klauzul abuzywnych są bezpodstawne, a postanowienia umowne i naliczenia kosztów okołokredytowych oraz ich wysokość są zgodne z prawem, w tym art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k., art. 5 pkt 8 u.k.k, 5 pkt 12 u.k.k. Wskazał też, że pozwana została poinformowana o wysokości kosztów kredytu stosownie do art. 69 ust. 1 i 13 ust. 1 pkt 10 prawa bankowego.

11 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2025 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu :

12 1. oddalił powództwo,

13 2. przyznał radcy prawnemu H. T. wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej Z. A. w wysokości (...)zł, w tym należny podatek od towarów i usług, oraz zwrot wydatków w wysokości (...) zł, czyli łącznie (...) zł i kwotę tę nakazuje wypłacić:

14 a. w wysokości (...) zł z zaliczki zaksięgowanej pod poz. 500096853550,

15 b. w wysokości (...) zł ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zgierzu,

16 3. nakazał pobrać od powódki (...) Kasy (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w A. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zgierzu kwotę (...) zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

17 Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona powodowa zaskarżając go w całości. Powyższemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła:

18 I. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

19 1. art. 233 § 1 k.p.c. przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz dokonanie sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, pozbawionej wszechstronnego i obiektywnego rozważenia całości materiału dowodowego i wyciągnięcie na tej wadliwej podstawie bezpodstawnych i niezgodnych z rzeczywistym stanem faktycznym wniosków leżących u podstaw wyroku, a polegające w szczególności na nieprawidłowym uznaniu, że:

20 a) umowa pożyczki o numerze (...) zawarta z pozwanym w dniu 5 listopada 2020r zawarta na okres 48 miesięcy nie została mu skutecznie wypowiedziana, a tym samym, że kwota wskazana w pozwie nie jest wymagalna,

21 b) brak podpisu na monicie prowadzi do jego nieskuteczności, co w konsekwencji miało wpływ na ocenę ważności wypowiedzenia umowy kredytowej, w sytuacji gdy jego skuteczność należy oceniać na podstawie faktu, czy kredytobiorca miał możliwość zapoznania się z jego treścią;

22 c) powód uniemożliwił pozwanemu dokonanie skutecznej restrukturyzacji zadłużenia, w sytuacji, gdy bank:

23 ̶

24 wysłał do pozwanego monit przed wypowiedzeniem w dniu 12 lutego 2021 roku, numer nadawczy monitu/przesyłki ((...)- listem poleconym załączając książkę nadawczą,

25 ̶

26 wysłał do pozwanego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy w dniu 9 kwietnia 2021 roku- za potwierdzeniem odbioru,

27 ̶

28 wierzytelność stała się wymagalna z upływem terminu płatności ostatniej raty w dniu 10 listopada 2024 r.

29 co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych dotyczących ww. faktów, podczas gdy procedura upominawcza względem pozwanego została zachowana, wezwanie przed wypowiedzeniem zostało wysłane (nadane na poczcie polskiej), pozwany miał możliwość zapoznania się z oświadczeniami banku i restrukturyzacji zadłużenia- i tym samym umowa została skutecznie wypowiedziana;

30 2. art. 231 k.p.c. w zw. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art 455 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że powód nie wykazał, że pozwana na dzień wydania wyroku nie posiada niespłaconych i wymagalnych należności, a ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa wyłącznie na powodzie, podczas gdy pozwana nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie spłaty zadłużenia, zaś powód załączył do akt sprawy: umowę pożyczki, zestawienie operacji, wskazujące sposób księgowania wpłat pozwanego, tym samym dokumenty te wskazywały nie tylko wysokość każdej raty, ale także pozwalały stwierdzić, że pozwany popadł w zwłokę z zapłatą poszczególnych rat, a ponadto termin płatności ostatniej raty przypadał na dzień 10 listopada 2024r. i tym samym całe roszczenie było wymagalne na dzień wydania wyroku;

31 3. art. 321 k.p.c., polegający na niesłusznym stwierdzeniu, że zasądzenie niespłaconych i wymagalnych rat stanowi przedmiotowe przekroczenie granic żądania pozwu, w sytuacji gdy należności te były objęte żądaniem pozwu i wynikały z zawartej z pozwanym umowy pożyczki;

32 II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

33 1. art. 75 C ustawy Prawo bankowe poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na niesłusznym uznaniu, że brak podpisu na monicie skierowanym do pożyczkobiorcy prowadzi do nieważności wypowiedzenia umowy, podczas gdy art. 75c Prawa bankowego nie wprowadza wymogu formalnego podpisu monitu jako warunku ważności wypowiedzenia, co potwierdza interpretacja przepisów w zgodzie z ich wykładnią celowościową, którą jest poinformowanie kredytobiorcy o zaległościach i możliwości restrukturyzacji zadłużenia;

34 2. art. 75 C ustawy prawo bankowe w zw. z art. 75 pr.b. przez przyjęcie, że powód nie wysłał pozwanemu wezwania określonego wyżej wymienionym artykułem, podczas gdy całościowa analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów, a szczególności nadanie numeru przewozowego przesyłce dot. monitu- (00)(...) i wydanie książki nadawczej przez Pocztę Polskę- świadczy zarówno o nadaniu przesyłki przez nadawcę, jak i przyjęcia przesyłki przez pracownika poczty do przemieszczenia i doręczenia, i tym samym bezspornym jest, że powód wypełnił obowiązek wynikający z dyspozycji określonej w art. 75 c Prawa bankowego;

35 3. art. 7 prawa bankowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że elektroniczne oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych powinny być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub innym podpisem elektronicznym, podczas gdy zgodnie z treścią powołanego przepisu oświadczenie woli związane z dokonywaniem czynności bankowych, złożone w postaci elektronicznej traktowane jest na równi z tradycyjną formą pisemną i przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu cywilnego (Zbigniew Ofiarski Komentarz do art. 7 ustawy - Prawo bankowe, 2013.01.01, Wyd. Lex, Arkadiusz Kawulski Komentarz do art. 7 ustawy - Prawo bankowe, 2013.02.10, Wyd. Lex, postanowienie Sądu Najwyższego z 11 marca 2004r., V C Z12/2004);

36 4. art. 78¹k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy wykorzystanie dyspozycji tego przepisu jest wyłączone przepisem szczególnym (lex specialis) w postaci art. 7 prawa bankowego czyniąc art. 7 ust. 3 o wiele bardziej liberalnym celem ułatwienia obrotu bankowego (Fojcik-Mastalska Eugenia (red.), Prawo bankowe. Komentarz);

37 5. art. 60 k.c. i art. 65 k.c. oraz art. 61 § 1 k.c. w zw. z art. 75 pr.b., polegające na pominięciu przesłanki realnej możliwości zapoznania się przez pozwanego z oświadczeniem o wypowiedzeniu, i w konsekwencji niedokonanie ustaleń w tym zakresie, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwej subsumpcji art. 61 § 1 k.c. w z art. 75 prawa bankowego, że pozwany do dnia wydania wyroku nie miał możliwości zapoznania się z oświadczeniami woli banku;

38 6. art. 17 ust. 1 i 3 ustawy Prawo pocztowe przez nieprawidłową wykładnie polegającą na pominięciu okoliczności, że dokument operatora pocztowego (książka nadawcza) stanowi dokument urzędowy potwierdzający nadanie przesyłki przez powoda.

39 Przy tak sformułowanych zarzutach strona skarżąca wniosła o:

40 1. zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości na podstawie art. 386 § 1 k.p.c.,

41 2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu za I instancję,

42 3. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania za II instancję,

43 4. ewentualnie na wypadek uznania przez Sąd, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach za I i II instancję sądową według norm przepisanych.

44 W odpowiedzi na apelację strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji oraz o przyznanie wynagrodzenia dla kuratora nieznanej z miejsca pobytu pozwanej w wysokości wynikającej z wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. (...) zł. plus VAT.

45 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

46 Apelacja powoda jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

47 Należy zauważyć na wstępie, że sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym. Oznacza to w konsekwencji, że postępowanie apelacyjne nie opiera się na modelu apelacji pełnej, lecz ograniczonej. Apelacja ograniczona wiąże Sąd II instancji, a zakres kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co w apelacji zarzuci skarżący. Innymi słowy, rozpoznając apelację w postępowaniu uproszczonym, Sąd odwoławczy jest związany podniesionymi w tej apelacji zarzutami naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. W tym postępowaniu, jeżeli Sąd II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 505¹³ § 2 k.p.c.), przy czym owo wyjaśnienie powinno objąć ocenę poszczególnych zarzutów apelacyjnych, a poza tym może ograniczyć się do stwierdzenia, że Sąd II instancji przyjął za własne oceny Sądu I instancji (art. 387 § 2¹ pkt 2 k.p.c.).

48 Przystępując do merytorycznego rozpoznania apelacji, w pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty w zakresie prawa procesowego, jako determinujące prawidłowość ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Ze względu na szczególną sytuację procesową w niniejszej sprawie, analizę należy rozpocząć od kwestii doręczenia pozwanej oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Bezskuteczność zarzutów w tym zakresie determinuje wynik postępowania apelacyjnego, gdyż zajdzie konieczność uznania iż powód nie zdołał obalić zasadniczej tezy leżącej u podstaw zaskarżonego wyroku: że powód nie wykazał iżby pozwana zapoznała się (lub mogła zapoznać) z wezwaniem do zapłaty poprzedzającym oświadczenie powoda o wypowiedzeniu umowy pożyczki.

49 Przystępując do rozważań szczegółowych godzi się przypomnieć iż to, że zgromadzone dowody dają ewentualnie podstawę do poczynienia ustaleń odmiennych aniżeli te, jakie legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, samo w sobie nie jest wystarczające do obalenia faktów ustalonych przez Sąd I instancji. Konieczne byłoby wskazanie i wykazanie przez apelującego naruszenia skonkretyzowanych reguł logicznego rozumowania, a więc w pierwszej kolejności logicznego rachunku zdań, wskazań wiedzy albo życiowego doświadczenia, względnie wskazanie dowodów nieobjętych oceną – co skutkowałoby przyjęciem iż ocena dowodów nie była całościowa. Tymczasem nie wykazano żadnego skonkretyzowanego naruszenia. W świetle tych rozważań obydwa zarzuty naruszenia art. 233 k.p.c. nie są zasadne.

50 W zakresie naruszenia art. 231 § 1 k.p.c. należy wskazać, iż aby skutecznie podnieść zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. – przy czym zasadne jest wyraźne rozróżnienie między jego § 1 a 2, gdyż oba przepisy dotyczą odmiennych kwestii – należy wykazać, konkretnie jaki dowód został wadliwie oceniony, albo pominięty w ocenie, jak również w sposób analogicznie skonkretyzowany wskazać, jaka konkretnie reguła logicznego rozumowania, wskazanie wiedzy albo życiowego doświadczenia, zostało przy kwestionowanej ocenie naruszone. Sąd Odwoławczy nadto nie stwierdził w orzeczeniu Sądu I instancji naruszeń zarzucanych przez apelanta. W szczególności Sąd Okręgowy w pełni aprobuje stanowisko w przedmiocie nieuznania przez Sąd Rejonowy, by wezwanie do zapłaty zawierające ofertę porozumienia restrukturyzacyjnego dotarło do pozwanej Z. A. w sposób, w który mogłaby ona zapoznać się z jego treścią. Zgodnie ze wskazaniami zasad logiki i doświadczenia życiowego samo przedstawienie dowodu nadania przesyłki nie przesądza o tym, by pozwana rzeczoną przesyłkę z oświadczeniem o wypowiedzeniu (zwany monitem) odebrała. W realiach niniejszej sprawy powód przedstawił wyciąg z księgi nadawczej, niemniej przesyłka o wskazanym numerze nie figuruje w rejestrach (...) S.A. W takim stanie rzeczy Sąd Rejonowy słusznie stwierdził, iż powód nie podołał na ciążącym na nim na mocy art. 6 k.c. ciężarze udowodnienia, że skutecznie doręczył pozwanej wezwanie do zapłaty poprzedzające wypowiedzenie umowy pożyczki.

51 Skutkiem tego stanu rzeczy jest to, iż Sąd Rejonowy zasadnie ocenił, że powód nie wypowiedział skutecznie umowy pożyczki, zatem nie powstał po stronie pozwanej Z. A. obowiązek jednorazowej spłaty całego zobowiązania.

52 Za oczywiście niezasadny Sąd Odwoławczy uznał również zarzut naruszenia art. 231 k.p.c. w zw. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art 455 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że powód nie wykazał, że pozwana na dzień wydania wyroku nie posiada niespłaconych i wymagalnych należności, a ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa wyłącznie na powodzie. Sąd Rejowy nie stwierdził, że pozwana na dzień wydania wyroku nie posiadała niespłaconych i wymagalnych należności wobec powoda. Sąd Rejonowy jedynie słusznie zważył, że nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki.

53 Nie zasługiwał na przypisanie mu waloru zasadności zarzut naruszenia art. 321 k.p.c., polegający na niesłusznym stwierdzeniu, że zasądzenie niespłaconych i wymagalnych rat stanowi przedmiotowe przekroczenie granic żądania pozwu, w sytuacji gdy należności te były objęte żądaniem pozwu i wynikały z zawartej z pozwanym umowy pożyczki. Powód w pozwie zażądał zasądzenia całego niespłaconego kapitału pożyczki i kosztów dodatkowych wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych. Jako podstawę faktyczną roszczenia wskazał wypowiedzenie umowy pożyczki, które to skutkować miało postawieniem w stan wymagalności przytoczonych świadczeń pieniężnych. W pozwie nie zostało wniesione powództwo ewentualne. W toku postepowania pierwszoinstancyjnego powód nie dokonał też przedmiotowej zmiany powództwa. Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje stanowisko Sądu Rejonowego, iż zasądzenie wymagalnych na dzień wyrokowania rat pożyczki byłoby wyjściem poza granice żądania pozwu. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów apelacyjnych według art. 193 § 1 k.p.c. zmiana powództwa jest dopuszczalna, gdy nie wpływa na właściwość sądu. Zmianie może ulec podstawa faktyczna powództwa lub żądanie, bądź oba te elementy jednocześnie. Zmiana może mieć charakter ilościowy lub jakościowy. Powód może zatem wystąpić z nowym roszczeniem zamiast lub obok roszczenia pierwotnego, albo rozszerzyć żądanie pozwu o dalszą kwotę (Wyrok SA w Gdańsku z 14.11.2018 r., I ACa 152/18, LEX nr 3128382.). Najdalej idącym przekształceniem powództwa jest jednoczesna zmiana podstawy faktycznej i zmiana żądania. Musi jej towarzyszyć zachowanie związku pomiędzy procesem sprzed przekształcenia i po nim, polegającego na tym, że czynności procesowe stron dokonane w postępowaniu przed zmianą powództwa oraz zgromadzony materiał dowodowy nie tracą mocy i pozostają choćby częściowo aktualne w procesie toczącym się po przekształceniu (Wyrok SA w Gdańsku z 6.09.2018 r., V ACa 381/18, LEX nr 2630538.). W przedmiotowej sprawie powód nie dokonał przedmiotowej zmiany powództwa. Sąd Rejonowy zasądzając roszczenia z wymagalnych na dzień wyrokowania rat pożyczki naraziłby się na obrazę i naruszenie przepisu art. 321 k.p.c.

54 W świetle powyższych uwag ustalenia, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia, są prawidłowe jako mieszczące się w granicach swobodnej – w przeciwieństwie do dowolnej – oceny przeprowadzonych dowodów. Są wewnętrznie spójne, pozostają logicznie powiązane z materiałem dowodowym, nie budzą również wątpliwości w świetle wskazań wiedzy, czy życiowego doświadczenia, nadto spełniają kryterium zupełności z punktu widzenia zakresu ustaleń niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia. Jako takie nie mogą być skutecznie zwalczane polemicznymi twierdzeniami apelacji. W konsekwencji Sąd Okręgowy przyjął owe ustalenia Sądu Rejonowego w całości za własne.

55 Wobec ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, należy odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego. Przy prawidłowo ustalonym stanie faktyczny, Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenie przepisów prawa materialnego.

56 Zarzut naruszenia art. 73 c ustawy prawo bankowe poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na niesłusznym uznaniu, że brak podpisu na monicie skierowanym do pożyczkobiorcy prowadzi do nieważności wypowiedzenia umowy jest niezasadny. Sąd I instancji słusznie zauważył, że brak podpisu na dokumencie jest obecnie dopuszczalny w świetle prawa bankowego oraz przepisów kodeksu cywilnego w przypadku oświadczeń woli składanych w postaci elektronicznej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy prawo bankowe oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej. Ust. 3 przytoczonego artykułu stanowi zaś, że jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, uznaje się, że czynność dokonana w formie, o której mowa w ust. 1, spełnia wymagania formy pisemnej także wtedy, gdy forma została zastrzeżona pod rygorem nieważności. W konsekwencji nie znajdzie zastosowania w tym zakresie przepis art. 7 ustawy prawo bankowe, bowiem monit z wezwaniem do zapłaty oraz z informacją o możliwości restrukturyzacji zadłużenia sporządzony był w formie pisemnej i w takiej formie powinien być doręczony pozwanej. Sąd Rejonowy prawidłowo stwierdził, że nieopatrzony podpisem, ani nie poświadczony za zgodność z oryginałem przez fachowego pełnomocnika monit nie może stanowić dowodu w sprawie, a idąc dalej, nie pozwala wywieść wniosku, iż doszło do skutecznego złożenia oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy pożyczki. Na kanwie tych rozważań także zarzut naruszenia art. 75 c w związku z art. 75 ustawy prawo bankowe oraz zarzut naruszenia art. 7 ustawy prawo bankowe Sąd Okręgowy uznał za bezzasadny.

57 Apelujący zarzuca naruszenie art. 17 ust. 1 i 3 ustawy prawo pocztowe przez nieprawidłową wykładnię polegającą na pominięciu okoliczności, że dokument operatora pocztowego (książka nadawcza) stanowi dokument urzędowy potwierdzający nadanie przesyłki przez powoda. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny, bowiem art. 17 wskazanej ustawy nie dzieli się na paragrafy. Zgodnie z art. 17 ustawy prawo bankowe potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez operatora wyznaczonego oraz wydruk potwierdzenia nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego pobrane samodzielnie z systemu teleinformatycznego operatora wyznaczonego służącego do nadawania rejestrowanych przesyłek pocztowych lub przekazów pocztowych mają moc dokumentów urzędowych. Powód przedstawił wydruk z książki nadawczej, niemniej Poczta Polska S.A. nie zarejestrowała przesyłki o numerze wskazanym przez powoda. Prawidłowo Sąd Rejonowy przyjął, że w zaistniałym stanie faktycznym nie można stwierdzić, iż monit z wezwaniem do zapłaty został wysłany do pozwanej, co zgodnie z zasadami logicznego rozumowania prowadzi do wniosku, że nie dotarło do pozwanej w taki sposób, aby mogła się zapoznać z jego treścią.

58 Skuteczne doręczenie pozwanej konsumentce wezwania do zapłaty wraz z informacją o możliwości restrukturyzacji zadłużenia stanowi warunek sine qua non skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki. Sąd Okręgowy podziela rozważania Sądu Rejonowego i w pełni aprobuje wyrażoną w uzasadnieniu wyroku argumentację również w zakresie nieskuteczności wypowiedzenia umowy pożyczki. W świetle poczynionych rozważań zarzut naruszenia art. 78¹ k.c. oraz zarzut naruszenia art. 60 k.c. i art. 65 k.c. oraz art. 61 § 1 k.c. w zw. z art. 75 ustawy prawo bankowe nie zasługiwały na uwzględnienie.

59 Wobec bezzasadności zarzutów zawartych w rozpoznawanym środku zaskarżenia oraz wobec stwierdzenia, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Sąd II instancji oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c.

60 O kosztach wynagrodzenia kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego za czynności w postępowaniu apelacyjnym Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499 oraz z 2025 r. poz. 1172 ze zm.).

61 O kosztach postępowania apelacyjnego w pkt 3 Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Zasądzona z tego tytułu kwota (...) złotych stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego w postępowaniu apelacyjnym, których wysokość ustalono w oparciu § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499 oraz z 2025 r. poz. 1172 ze zm.).

62 Biorąc pod uwagę stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego i jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności fakt, iż w toku postępowania apelacyjnego nie było prowadzone postępowanie dowodowe, zaś apelację rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, brak było podstaw do ustalenia wysokości wynagrodzenia kuratora dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu w wysokości innej niż minimalne, przewidziane przepisami wyżej wskazanego rozporządzenia.