Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 28 kwietnia 2026 r., VI Ka 181/26

wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 28 kwietnia 2026 r., VI Ka 181/26

Tekst

1 Sygn. akt VI Ka 181/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 28 kwietnia 2026 r.

3 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron

5 Protokolant Sandra Michalec

6 przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Mariusza Rybaka

7 po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026r.

8 sprawy G. W. (1) ur. (...) w F.

9 s. C., S. z domu D.

10 oskarżonego z art. 207 § 1 kk

11 z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora oraz pełnomocnika małoletnich oskarżycieli posiłkowych

12 od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

13 z dnia 19 stycznia 2026 r. sygn. akt II K 615/25

14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego G. W. (1);

15 II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. N. V. kwotę 840 złotych tytułem nieopłaconych kosztów reprezentacji małoletnich oskarżycieli posiłkowych z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 193,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług;

16 III. stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa

Uzasadnienie

17 Formularz UK 2

18 Sygnatura akt

19 VI Ka 181/26

20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

21 2

22 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

23 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

24 Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 19 stycznia 2026r. sygn. akt II K 615/25

25 1.2. Podmiot wnoszący apelację

26 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

27 ☒ oskarżyciel posiłkowy

28 ☐ oskarżyciel prywatny

29 ☐ obrońca

30 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐ inny

32 1.3. Granice zaskarżenia

33 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

34 ☐ na korzyść

35 ☒ na niekorzyść

36 ☒ w całości

37 ☐ w części

38 ☐co do winy

39 ☐co do kary

40 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

41 1.3.2. Podniesione zarzuty

42 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

43 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

44 ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

45 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

46 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

47 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

48 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

49 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

50 ☐art. 439 k.p.k.

51 ☐brak zarzutów

52 1.4. Wnioski

53 ☒uchylenie

54 ☐zmiana

55 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

56 2.1. Ustalenie faktów

57 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

58 Lp.

59 Oskarżony

60 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

61 Dowód

62 Numer karty

63 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

64 Lp.

65 Oskarżony

66 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

67 Dowód

68 Numer karty

69 2.2. Ocena dowodów

70 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

71 Lp. faktu z pkt 2.1.1

72 Dowód

73 Zwięźle o powodach uznania dowodu

74 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

75 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

76 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

77 Dowód

78 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

79 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

80 Lp.

81 Zarzut

82 Prokurator zarzucił

83 I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na nieprawidłowym uznaniu, że oskarżony G. W. (1) dopuścił się jedynie incydentalnych zachowań na szkodę małoletnich pokrzywdzonych V. W., A. D. i J. W. stanowiących naruszenia ich nietykalności cielesnej, podczas gdy właściwie dokonana ocena materiału dowodowego wskazuje na trwałe realizowanie zamiaru psychicznego i fizycznego znęcania się oskarżonego nad dziećmi.

84 II. Obrazę przepisu postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną, ocenę zeznań świadka A. D. (1) jako mało wiarygodnych, z uwagi na zachodzące różnice w składanych relacjach jej i dzieci, mimo że odnośnie stosowania przemocy wobec małoletnich przez oskarżonego nie była bezpośrednim świadkiem znacznej części zdarzeń, co konsekwentnie przyznawała, a wiedzę o ich przebiegu miała od dzieci, które z racji wieku i przeżytej traumy relacjonowały matce w sposób chaotyczny, której to obrazy Sąd się dopuścił, mimo że zeznania A. D. (1)w swej treści odpowiadają wydrukom wiadomości SMS wysyłanych przez V. W. i opisujących na bieżąco przemocowe zachowania oskarżonego, których to zachowań następnie małoletni nie potrafił, z uwagi na upływ czasu, precyzyjnie odtworzyć podczas przesłuchania przez Sąd, co potwierdza opinia biegłego psychologa wskazująca na niską pamięć świadka wynikającą z jego młodego wieku oraz przeciętnego zasobu słów i pojęć, a którego zeznania, choć różniące się w szczegółach, nie były drastycznie odmienne od zeznań pozostałych pokrzywdzonych, również małoletnich, co do istoty sprawy.

85 III. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, poprzez dowolne i błędne ustalenie, że oskarżony szarpnął za włosy oraz uderzył łyżką w głowę A. D. w nieustalonych dniach 2024 r. przed 30 stycznia 2024 r., a także, uderzył w głowę V. W. w nieustalonym dniu przed 30 stycznia 2024 r., co skutkowało umorzeniem postępowania o te czyny w pkt I zaskarżonego wyroku na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., podczas gdy A. D. (1) w dniu 18 lutego 2025 r. (k.52 verte) zeznała, że V. W. w dniu 30 listopada 2024 r. napisał jej wiadomość sms informując, że tata bije dzieci (między innymi nagannymi zachowaniami), w dniu 22 kwietnia 2025 r. (k.101 verte) zeznała, że szacuje okres znęcania się oskarżonego nad dziećmi na listopad i grudzień 2024 r., w dniu 8 października 2025 r. (k.175 verte) zeznała, że chłopcy w dniu 30 listopada 2024 r. zadzwonili do niej zapłakani, a V. zrelacjonował, poza innymi nagannymi zachowaniami oskarżonego, że strasznie ich uderzył, co winno prowadzić do wniosku, że czyny te, nawet przy przyjęciu że były jedynie incydentalnymi naruszeniami nietykalności cielesnej pokrzywdzonych, z czym skarżący się nie zgadza, nie uległy przedawnieniu, skoro dochodzenie w przedmiotowej sprawie wszczęto w dniu 30 stycznia 2025 r.

86 IV. Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art 167 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k., poprzez zaniechanie przeprowadzenia na rozprawie dowodu z zeznań świadków X. A. i L. E., o co w skardze wniósł oskarżyciel, a nadto, z urzędu z zeznań G. G., w wyniku czego nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy.

87 V. Obrazę przepisu postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 399 § 1 k.p.k. poprzez zamknięcie w dniu 7 stycznia 2026 r. przewodu sądowego i zaniechanie uprzedzenia obecnych na rozprawie stron o możliwej zmianie kwalifikacji prawnej czynu na występek, określony przez Sąd jedynie opisowo jako naruszenie nietykalności cielesnej A. D. i V. W. w pkt I wyroku oraz kopnięcie J. W. w pkt II wyroku, mimo obecności na rozprawie przedstawiciela małoletnich oskarżycieli posiłkowych, tj. ustanowionego w trybie art. 99 k.r.o. reprezentanta dzieci w osobie adw. N. V..

88 VI. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na bezzasadnym przyjęciu, że kopnięcie przez oskarżonego małoletniego J. W. stanowi czyn o znikomej społecznej szkodliwości, podczas gdy popełniony on został przez rodzica na szkodę dziecka, oczekującego wsparcia oj ca w związku z sytuacją rozwodową rodziców i zapewnienia mu właściwej opieki i bezpieczeństwa, a nadto, nie będący wbrew ustaleniom Sądu zdarzeniem jednostkowym lecz elementem szerszego zespołu zachowań stanowiących fizyczne i psychiczne znęcanie się oskarżonego nad dziećmi.

89 W swojej apelacji pełnomocnik małoletnich oskarżycieli posiłkowych zarzucił:

90 w zakresie pkt I:

91 I. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wobec małoletnich V. W. i A. D. stanowiło jedynie naruszenie nietykalności cielesnej z art. 217 § 1 k.k., podczas gdy całokształt materiału dowodowego, w szczególności zeznania ww. pokrzywdzonych i zeznania świadków, jednoznacznie wskazują na powtarzalne, intencjonalne zachowania przemocowe, realizujące znamiona znęcania się fizycznego, ale i psychicznego, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu, a w konsekwencji do niezasadnego umorzenia postępowania;

92 ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższego zarzutu

93 II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 § 2 k.k., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że karalność czynu z art. 217 § 1 k.k. uległa przedawnieniu, podczas gdy zakres czasowy obejmował zachowania oskarżonego aż do końca stycznia 2024 t., a więc bieg terminu przedawnienia nie mógł zostać uznany za zakończony, skoro czyn miał charakter ciągły i obejmował okres mieszczący się w granicach 3-łetniego terminu z art 101 § 2 k.k., a tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności czynu;

94 w zakresie pkt II:

95 III. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wobec małoletniego J. W. stanowiło jedynie naruszenie nietykalności cielesnej z art 217 § 1 k.k., podczas gdy całokształt materiału dowodowego, w szczególności zeznania ww. pokrzywdzonego i zeznania świadków, jednoznacznie wskazują na powtarzalne, intencjonalne zachowania przemocowe, realizujące znamiona znęcania się fizycznego, ale i psychicznego, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu, a w konsekwencji do niezasadnego umorzenia postępowania;

96 ewentualnie, paracie nieuwzględnienia powyższego zarzutu:

97 IV. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wobec małoletniego J. W., polegające na kopnięciu małoletniego, charakteryzowało się znikomą szkodliwością społeczną, podczas gdy okoliczności C2ynu, w szczególności relacja zależności dziecka od sprawcy będącego jego ojcem, sposób działania polegający na użyciu przemocy fizycznej wobec małoletniego, kontekst wcześniejszych zachowań przemocowych oraz naruszenie dobra w postaci nietykalności cielesnej i poczucia bezpieczeństwa dziecka w środowisku rodzinnym, jednoznacznie wskazują, że stopień społecznej szkodliwości czynu nie był znikomy w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. w zw. z art. 115 § 2 k.k., co skutkowało bezpodstawnym zastosowaniem art 17 § 1 pkt 3 k.p.k.

98 ☐ zasadny

99 ☐ częściowo zasadny

100 ☒ niezasadny

101 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

102 Ocenę postawionych w obu apelacjach zaskarżonemu wyrokowi zarzutów należy rozpocząć od oceny zarzutu nr II zawartego w apelacji prokuratora.

103 Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska prokuratora jakoby sąd procedujący w pierwszej instancji dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem wskazań wiedzy, reguł logicznego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego. Analiza złożonego środka odwoławczego w powyższym zakresie wskazywała, że tenże sprowadzał się w istocie do zademonstrowania przez skarżącego własnego poglądu na wiarygodność poszczególnych dowodów, a także własnej oceny zachowania oskarżonego, jakie było przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie i poczynieniu własnych ustaleń faktycznych opartych na materiale dowodowym traktowanym jedynie wybiórczo.

104 Wbrew twierdzeniom skarżącego ocena zgromadzonego w sprawie kompletnego materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z art. 7 k.p.k. respektując wskazane w treści tego przepisu kryteria.

105 Za sprawstwem oskarżonego odnośnie zarzucanego mu przestępstwa z art. 207§1 k.k. na szkodę jego małoletnich synów N., V. i J. W. poza zeznaniami samych pokrzywdzonych miały przemawiać zeznania ich matki A. D. (1).

106 Słusznie sąd I instancji odmówił wiarygodności zeznaniom A. D. (1). Podnosząc trafnie, iż zeznania jej są niekonsekwentne, że opisując zdarzenia, o których dowiedziała się od swoich synów czyni to w sposób sprzeczny. Nawet jej własna relacja jest wewnętrznie sprzeczna ( co trafnie wychwycił sąd orzekający ) twierdząc, przed sądem, ze oskarżony wielokrotnie obrażał synów o czym wcześniej mówiła, po chwili zaś podała, ze o tym wcześniej nie mówiła ( k. 176 ).

107 Również jej relacja przekazana kuratorowi społecznemu W. C. różni się od tej, która świadek przekazała sądowi. Przekazała np., iż oskarżony uderzył J. butelką w nogę o czym nie wspominała w swoich zeznaniach przed sądem ( zeznania E. J. k. 2 – 4 ).

108 Nie znalazły jej zeznania również potwierdzenia w zeznaniach świadków X. A. i L. E., które są sąsiadkami rodziny W..

109 Pierwsza a nich zeznała ( k. 116 – 117 ), nie precyzując dat, że raz widziała jak jeden z chłopców latem wybiegł za mamą krzycząc, że tato ich bije, a drugi raz jak oskarżony biegał po ogrodzie za jednym chłopcem z listewką w ręku, wyzywał go ale go nie uderzył.

110 L. E. natomiast twierdziła ( k. 120 ), że raz jej córka mówiła, iż widziała jak oskarżony uderzył jednego z chłopców. V. natomiast powiedział jej, że tato zamknął go w piwnicy, było to w 2023r.

111 A. D. (1) składała zeznania trzykrotnie i za każdym razem w jej relacjach pojawiały się bądź nowe fakty, o których wcześniej nie mówiła, bądź nie wspominała o tych, które wcześniej już przedstawiała.

112 Dokonana przez sąd meriti ocena zeznań tego świadka zawarta w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest drobiazgowa i pełna zasługuje na aprobatę sądu odwoławczego i nie ma potrzeby szczegółowo przytaczać jej ponownie w tym miejscu. Wystarczy wskazać, iż sąd okręgowy przyjmuje ją jako własną.

113 Prawidłowo sąd i instancji ocenił również wiarygodność małoletnich pokrzywdzonych . A. D. np. zeznał, że tata nas uderzał, wyzywa G., rzucił w niego cebulą, szarpał J. za włosy.

114 V. W. twierdził w swojej relacji, że tata na wszystkich brzydko mówi, uderzył brata cytryną, uderzył N. i J. w głowę, Mnie tata uderzył ręką w głowę, zamknął mnie w piwnicy.

115 J. W. natomiast zeznał: tata mnie uderzył, szarpnął za włosy, rzucił we mnie łyżką do ciasta ale nie trafił, w G. rzucił cytryną, uderzył mnie wężem. W dalszej części zaś twierdzi, że uderzenie wężem było przypadkowe.

116 G. W. (2) w swoich zeznaniach zaprzeczył temu aby widział jakiekolwiek przemocowe zachowania swojego ojca wobec braci. Zaprzeczył temu aby ojciec rzucił w niego cytryną, wskazał, iż jego młodsi bracia miedzy sobą używają wulgaryzmów. Twierdził, iż jego zdaniem to co mówią jego bracia to ich wymysły, wskazał, iż bracia chcą się przypodobać rodzicom. Mama daje więcej prezentów braciom i dlatego są po jej stronie.

117 Należy jeszcze dodać opinie o małoletnich pokrzywdzonych sporządzone przez biegłą psycholog, która uczestniczył w ich przesłuchaniach. W swoich opiniach biegła G. S. wskazała „świadek wykazuje podatność na wpływy innych osób” – V. W. k. 95, „w relacji świadka zauważalna jest skłonność do nadinterpretacji zdarzeń zgodnie z własnymi oczekiwaniami, świadek jest podatny na wpływy innych osób – J. W. k. 96, „ świadek z uwagi na zależność emocjonalną od matki wykazuje podatność na wpływ innych osób i może w sposób nieświadomy podawać okoliczności zdarzeń zgodnie z doświadczanymi emocjami zależności od matki.” – A. D. k. 97.

118 Odnosząc się zaś do podnoszonych w zarzucie prokuratora treści SMS -ów wysłanych przez V. W. do matki wskazać należy, iż przyznał on iż wiadomości do mamy wysyłał, jednak jak trafnie spostrzegł Sad Rejonowy będąc przesłuchiwany 4 miesiące później nie wspominał o stosowaniu przemocy przez ojca a zatem już w chwili pisania tych wiadomości wyolbrzymiał on zachowania oskarżonego wobec nich.

119 Prawidłowo sąd I instancji ocenił pozostałe dowody – zeznania świadków D. D., E. J., X. A. i L. E..

120 Należy w tym miejscu zauważyć, iż nie dostrzega sąd okręgowy aby sad meriti naruszył wskazane przez apelującego oskarżyciela publicznego w zarzucie nr IV przepisy postepowania. Świadkowie X. A. i L. E. bowiem nie dysponowały wiedzą bezpośrednią na temat zarzucanych oskarżonemu zachowań i poprzestanie na odczytaniu ich zeznań z cała pewnością nie skutkowało błędną oceną ich treści.

121 Zdaniem sądu okręgowego zatem ustalenia faktyczne poczynione przez sąd rejonowy nie są dotknięte błędem. Materiał dowodowy zebrany w sprawie oceniony przez sąd meriti w sposób prawidłowy ( o czym wyżej już była mowa ) nie daje podstaw do przyjęcia, że zachowanie oskarżonego G. W. (1) wobec jego synów nosiło znamiona występku znęcania za art. 207§1 k.k. tym samym zarzuty zawarte w pkt I apelacji Prokuratora i pkt I i III apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych nie zasługują na uwzględnienie.

122 Termin „znęca się” należy interpretować w dużym stopniu obiektywnie, tzn. dla przyjęcia lub odrzucenia wystąpienia tego znamienia nie jest wystarczające samo odczucie pokrzywdzonego, a miarodajne jest jedynie hipotetyczne odczucie wzorcowego obywatela, czyli człowieka o właściwym stopniu socjalizacji i wrażliwego na krzywdę drugiej osoby. O przyjęciu znęcania się rozstrzygają więc społecznie akceptowane wartości wyrażające się w normach etycznych i kulturowych. W pełni należy zaaprobować stanowisko wyrażone w wyroku SN z 6.08.1996 r., WR 102/96: „O uznaniu za «znęcanie się» zachowania sprawiającego ból fizyczny lub «dotkliwe cierpienia moralne ofiary» powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonej”. Nie można tracić z pola widzenia tego, że wyjściowym warunkiem uznania zachowania sprawcy za realizujące znamiona znęcania jest uznanie – właśnie w perspektywie wzorcowego obywatela – że powoduje ono u ofiary „poważny ból fizyczny lub cierpienie moralne”. Kryterium przedmiotowo-podmiotowe zachowania się sprawcy, wyczerpującego znamiona czynu określonego w art. 184 § 1(aktualnie art. 207), na pewno nie może ograniczać się do systematyczności lub zwartego czasowo i miejscowo zdarzenia, jeśli nie towarzyszy temu intensywność, dotkliwość i poniżanie w eskalacji ponad miarę oraz cel przewidziany w pojedynczych czynnościach naruszających różne dobra chronione prawem (np. nietykalność ciała, godność osobista, mienie) – zob. trafnie wyrok SN z 6.08.1996 r., WR 102/96. zob. Jan Jodłowski, Maria Szewczyk w Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a, opublikowano: WKP 2017

123 W niniejszej sprawie nie sposób jest stwierdzić, że zachowaniom oskarżonego G. W. (1) wobec jego synów towarzyszy intensywność, dotkliwość i poniżanie w eskalacji ponad miarę, co wskazywałoby na jego zamiar znęcania się nad nimi. Zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na ustalenie, że zachowanie oskarżonego wobec synów polegające na naruszaniu ich nietykalności cielesnej było zachowaniem systematycznym. Wręcz przeciwnie było reakcją na niewłaściwe zachowanie się rodzeństwa miedzy sobą lub nie podporządkowaniem się poleceniom opiekuna.

124 Słusznie Sąd Rejonowy zauważył, iż zarzut akt oskarżenia został sformułowany w sposób bardzo ogólny i nie zostało w nim wskazane na czym konkretnie znęcanie oskarżonego nad jego synami miało polegać.

125 W efekcie słusznie sąd I instancji wyodrębnił zachowania oskarżonego wobec jego synów polegające na naruszeniu nietykalności cielesnej – uderzenie N. łyżką w głowę i uderzenie w głowę V.. Jednakże na niemożliwość umiejscowienia tych zachowań w czasie słusznie przyjął, iż zachowania te miały miejsce przed dniem 30 stycznia 2024r. co w chwili orzekania przestępstwa te czyniło przedawnionymi.

126 Wbrew twierdzeniom oskarżyciela publicznego zawartym w zarzucie w pkt III nie można z całą pewnością przyjąć, iż omawiane zachowania oskarżonego miały miejsce w innej dacie niż ustalił to sąd rejonowy. Żaden z małoletnich pokrzywdzonych w swoich zeznaniach nie sprecyzował konkretnych zachowań oskarżonego w bliżej określonym czasie. A. D. (1) nie była jak sama wskazała w swoich zeznaniach bezpośrednim świadkiem rękoczynów oskarżonego. Podała, iż w dniu 30 listopada 2024r. V. napisał jej SMS a, że tata ich bije, później zeznała, że tego dnia zadzwonili zapłakani a V. powiedział, ze tata ich „strasznie” uderzył. W między czasie zeznała, że szacuje okres znęcania oskarżonego nad dziećmi na listopad – grudzień 2024r. Z tych dowodów żadnej mierze nie można wysnuć wniosku, że naruszenie nietykalności cielesnej synów oskarżonego przez niego miało miejsce w okresie listopada – grudnia 2024r. Tym bardziej, że wymieniony V. W. w swoich zeznaniach twierdził, że pisze SMS – y do mamy i pisał żeby przyjechała bo „tata był niemiły”, tata rzucał talerzami, miał pretensje, że jest brudno a był czysto”. Nie sposób jest zatem przyjąć, jak chce tego apelujący, że zachowanie oskarżonego można bez wątpienia umiejscowić w okresie listopad – grudzień 2024r.

127 W rezultacie zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Podobnie jak i zarzut zawarty w pkt II apelacji pełnomocnika małoletnich oskarżycieli posiłkowych.

128 Skoro sąd meriti ustalił, że przypisane oskarżonemu czyny na szkodę N. i V. W. miały miejsce w nieustalonym dniu przed 30 stycznia 2024r. to nie doszło do naruszenia art. 101§2 k.k.

129 Przepis ten stanowi, iż karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od jego popełnienia.

130 Skoro postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 30 stycznia 2025r. ( postanowienie o wszczęciu dochodzenia k. 35 ) to w rezultacie sąd meriti nie naruszył wskazanego przepisu jako, że nie budzi żadnej wątpliwości, że osoba sprawcy była pokrzywdzonemu doskonale znana.

131 Zgodzić się należy z prokuratorem, iż sąd rzeczywiście na rozprawie w dniu 7 stycznia 2026r. nie uprzedzając obecnych stron o możliwości zamiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu naruszył art. 399§1 k.p.k. ( zarzut V apelacji ). To uchybienie procesowe jednak zdaniem sądu odwoławczego nie miało jakiegokolwiek wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia.

132 Naruszenie art.399 § 1 i wydanie wyroku bez uprzedzenia stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej stanowi obrazę prawa procesowego (art. 438 pkt 2). Skuteczne postawienie tego zarzutu wymaga wykazania, że to uchybienie mogło mieć wpływ na treść wyroku. W wypadku zmiany kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu na surowszą może wchodzić w grę naruszenie prawa do obrony (art. 6). Jednak w kontekście § 2 chodzi tu o stwierdzenie, że brak uprzedzenia rzeczywiście uniemożliwił oskarżonemu przygotowanie się do obrony. Nie w każdej więc sytuacji naruszenie komentowanego przepisu może mieć wpływ na treść wyroku. Natomiast w stosunku do oskarżyciela (publicznego, posiłkowego, prywatnego) zaniechanie uprzedzenia o zmianie kwalifikacji powoduje naruszenie zasady kontradyktoryjności przez uniemożliwienie stronie zajęcia stanowiska w tej kwestii. Jednak skuteczne postawienie zarzutu obrazy tego przepisu wymaga wykazania, że gdyby do tego naruszenia nie doszło, to oskarżyciel przedstawiłby argumenty przemawiające przeciwko zmianie kwalifikacji prawnej czynu (zob. też postanowienie SN z 7.02.2002 r., V KKN 185/99, OSNKW 2002/5–6, poz. 45). Zob. Dariusz Świecki (red.) w Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, opublikowano: LEX/el. 2026. Skarżący w wywiedzionym środku odwoławczym nie przedstawił żadnych argumentów na to aby brak wspomnianego orzeczenia sądu o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej spowodowało niemożność przedstawienia stanowiska i ewentualnych wniosków dowodowych przemawiających przeciwko zmianie.

133 Stąd też zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

134 Nie można zgodzić się z zarzutami obu apelacji odnośnie błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie umorzenia ze względu na znikomą szkodliwość społeczną czynu oskarżonego polegającego na kopnięciu J. W. ( zarzut VI apelacji prokuratora i IV apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych. Trafnie sąd meriti bowiem ustalił, iż zachowanie to miało miejsce w sytuacji gdy pomiędzy synami oskarżonego doszło do sprzeczki i J. W. rzucił w swojego brata butem. Rację ma sąd rejonowy, iż temu zachowaniu oskarżonego nie sposób przypisać większego ładunku społecznej szkodliwości. Oczywiste jest przy tym, iż taka reakcja nie może znajdować akceptacji, tym niemniej jednak motywem działania oskarżonego nie była chęć wyrządzenia pokrzywdzonemu jakiejś krzywdy a zwrócenie uwagi na niewłaściwe zachowanie J. W. wobec brata i chęć ochrony jednego z synów i zapobieżenie dalszej eskalacji konfliktu miedzy nimi. Co istotne kopniecie to nie pozostawiło jakiegokolwiek śladu na ciele pokrzywdzonego. Jako to trafnie ujął sąd I instancji zachowanie oskarżonego było niewłaściwą próbą zdyscyplinowania J. W..

135 Wniosek

136 Prokurator i pełnomocnik małoletnich oskarżycieli posiłkowych wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

137 ☐ zasadny

138 ☐ częściowo zasadny

139 ☒ niezasadny

140 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

141 Wobec nie uwzględnienia zarzutów zawartych w obu wywiedzionych apelacjach również wnioski w nich zawarte o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania nie zasługiwały na uwzględnienie.

142 4. OKOLICZNO ŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

143 1.

144 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

145 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

146 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

147 Przedmiot utrzymania w mocy

148 Utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy

149 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

150 W poprzedniej części uzasadnienia wskazano powody, dla których sąd odwoławczy uznał założone apelacje za niezasadne. Nie znalazł też sąd podstaw do ingerencji w treść zaskarżonego wyroku z urzędu.

151 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

152 Przedmiot i zakres zmiany

153 Zwięźle o powodach zmiany

154 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

155 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

156 1.1.

157 ☐ art. 439 k.p.k.

158 Zwięźle o powodach uchylenia

159 2.1.

160 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

161 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

162 Zwięźle o powodach uchylenia

163 3.1.

164 Konieczność umorzenia postępowania

165 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

166 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

167 4.1.

168 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

169 Zwięźle o powodach uchylenia

170 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

171 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

172 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

173 Przytoczyć okoliczności

174 6. Koszty Procesu

175 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

176 Przytoczyć okoliczności

177 II

III

178 Sąd okręgowy zasadził od Skarbu Państwa na rzecz adw. N. V. kwotę 840zł oraz dalsze 193,20zł. podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconych kosztów reprezentacji małoletnich oskarżycieli posiłkowych z urzędu w postepowaniu odwoławczym.

179 W związku z nieuwzględnieniem obu apelacji wywiedzionych na niekorzyść oskarżonego oraz faktem, że adw. N. V. reprezentowała interesy małoletnich oskarżycieli posiłkowych kosztami postepowania odwoławczego należało obciążyć Skarb Państwa. – art. 636§1 k.p.k.

180 7. PODPIS

181 1.3. Granice zaskarżenia

182 Kolejny numer załącznika

183 1

184 Podmiot wnoszący apelację

185 prokurator

186 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

187 Nie przypisanie oskarżonemu winy odnośnie zarzucanego mu czynu i umorzenie postępowania

188 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

189 ☐ na korzyść

190 ☒ na niekorzyść

191 ☒ w całości

192 ☐ w części

193 ☐co do winy

194 ☒co do kary

195 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

196 1.3.2. Podniesione zarzuty

197 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

198 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

199 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

200 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

201 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

202 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

203 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

204 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

205 ☐art. 439 k.p.k.

206 ☐brak zarzutów

207 1.4. Wnioski

208 ☒uchylenie

209 ☐zmiana

210 1.3. Granice zaskarżenia

211 Kolejny numer załącznika

212 2

213 Podmiot wnoszący apelację

214 Pełnomocnik małoletnich oskarżycieli posiłkowych

215 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

216 Nie przypisanie oskarżonemu winy odnośnie zarzucanego mu czynu i umorzenie postępowania

217 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

218 ☐ na korzyść

219 ☒ na niekorzyść

220 ☒ w całości

221 ☐ w części

222 ☐co do winy

223 ☒co do kary

224 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

225 1.3.2. Podniesione zarzuty

226 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

227 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

228 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

229 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

230 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

231 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

232 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

233 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

234 ☐art. 439 k.p.k.

235 ☐brak zarzutów

236 1.4. Wnioski

237 ☒uchylenie

238 ☐zmiana